De Britse metalcoreband Apollo Stands heeft met “Shitty Zombies” een knappe single uit met ook nog eens een boodschap. De zombies uit de titel hebben niets te maken met The Walking Dead en andere populaire TV-series, maar slaan op hersenloze politici die hun onderdanen naar de verdoemenis leiden.
Het gaat er niet over dat één zombie de volgende besmet, maar dat één zombie een compleet land of continent infecteert. De boodschap is netjes verpakt in bijtende metalcore.
Er is ook nog een remix bij deze single, maar daar loop ik niet wild voor. Al zal die wel zijn verdiensten hebben.
Brunhilde is een Duitse band die doorgaans rock en punk brengt, maar op hun derde single “All Is Lost” horen we toch vooral veel invloeden van Evanescence en Within Temptation. Niet dat zangeres Caro ook hetzelfde stembereik heeft als de zangeressen in die bands, maar de productie en het arrangement gaan wel in die richting. Niet zo verwonderlijk als de producer Charlie Bauerfeind is (van Blind Guardian en Helloween) en als er gastmuzikanten van Blind Guardian en Van Canto mee in de studio zaten. De symfonische vibe wordt gecounterd met rafelige en bijtende riffs. Met hun bandconcept en studiomateriaal doet deze Brunhilde mij hard denken aan het Belgisch-Amerikaanse Hitherside. Caro schreeuwt zich naar het einde toe de longen uit het lijf en de emotie lijkt echt en gemeend. Deze Duitsers scoren voldoende doelpunten om uit te kijken naar een EP of album.
El Mischi kon ons eerder makkelijk overtuigen met zijn singles “The Mountain” en “Wake Up”. Op het nieuwe “Don’t Fade Away” krijgen we een nieuwe kant van El Mischi te horen, met na de intro o.m. bombastische strijkersarrangementen over pittige pianotoetsen die twijfelen tussen pop en licht klassiek. Het is geen hapklare popsong, eerder een mini-poprockopera in drie of vier bedrijven. Het klinkt wat barok en vooral donkerder dan zijn vorige singles, maar intrigeren doet deze track zeker.
De Amerikaanse heavymetalband Helstar heeft een lange staat van dienst en is al die tijd best populair geworden in ons land, met o.m. drie passages op Alcatraz. Inzake verkoopsuccessen scoorde de band maar matig, maar ze leverden altijd wel kwaliteit af.
Er zit een nieuw album aan te komen van Helstar, deze keer bij het Duitse label Massacre Records. De single ‘Black Wings Of Solitude’ is de aanloop daarnaartoe. Het is een lang uitgesponnen powerballad die vooral gedragen wordt door de stem van James Rivera. De gitaren staan uiteraard ook centraal, maar die kunnen pas tegen het einde aan op volle kracht gaan.
Als single overtuigt deze “Black Wings” niet meteen. Rivera is goed bij stem, maar de lyrics zijn een beetje flauw en cliché. Maar als band staan ze er nog steeds en brengen ze nog steeds kwaliteit.
Deze single komt op 2 oktober ook uit op vinyl en heeft dan als B-kant “After All (The Dead)”, een cover van Black Sabbath. Dat maakt de aanschaf dan wel een stuk interessanter.
Serpent Omega - About live streaming shows: I´m not against it at all we are discussing some kind of outside forest gig that we might end up live streaming while we are at it
Serpent Omega is een Doom/sludge band uit Zweden die sinds 2011 de bossen in Stockholm en omgeving onveilig maakt. Er zitten namelijk veel rituelen verborgen in de muziek van de band; iedereen die houdt van een beetje Folklore binnen die muziekstijlen, zou moeten over de streep getrokken worden. Dat was al het geval bij hun debuut ‘Serpent Omga’ in 2013, ook op hun opvolger die nu in september op de markt komt, ‘II’ , is het de rode draad .
We hadden een gesprek met gitarist Johnson en uiteraard ook over hoe hij en de band omgaan met deze bijzondere tijden waarin we leven.
For those who don't know the band, who are Serpent Omega? How did everything start and does the name have a certain meaning?
Jonsson: We are a band from Stockholm, Sweden but originally 3 out of 4 members are from Uppsala. It started out with me and Brief and a drummer named Clarence who was my girlfriend’s brother, we got it touch with old friend Urskogr and then we changed drummer to Brief’s brother in law Sakke instead and recorded the debut album “Serpent Omega” and released it in 2013. The name is a Ragnarök reference and Ouroboros reference as well. We thought it kind of described the genre too.
I don't like to pigeonhole - don’t know the right term in English - bands, but when it comes to radio or concert promoters it is interesting to know How would you describe your music style yourself?
Jonsson: Pigeon what? Haha… well yes, speaking of genres I think it’s mainly a mixture of Black, Death, Stoner, Sludge, Doom- Metal. Somebody said NWOBHM too. We are accepted to playlists under all those genres too so it makes us a bit special I would say.
The first and self-titled album was sold out in a few months back in 2013. How where the reactions of media and fans?
Jonsson: The reactions was great really, that album had a great timing. And it opened a lot of doors for us.
What bands would you say influence the Serpent Omega sound?
Jonsson: Black Sabbath, Sleep, Kyuss, High on Fire, Dissection, At the gates, Dismember, Entombed, Abuse, Tragedy to name a few. A lot has changed in the meantime.
A lot has changed in the meantime. What has been the biggest change for you personally since the early years?
Jonsson: Not much except I am a father now but I wouldn’t say that made me less productive since it made me more value and more carefully manage time.
4 September there going to be the next album ‘II’ what are the expectations of this album?
Jonsson: The expectations are high because our label has done a great job of hyping the release but I am at most carefully positive. For many years since the last album I wasn’t even sure there would be an “II”. The album has been followed by bad luck.
I have to admit I haven't listened to the new record yet. Get me to do it? Why should I buy this disc?
Jonsson: I think it is worth the value of about 4 beers. It will last much longer at least! And it’s a great looking piece of art made by vocalist Urskogr. Sounds good too.
The death/doom single “Land of Darkness” is the second single out and is a showcase for vocalist Urskogr’s rasped and guttural delivery, filthier than ever but tempered by clean passages, adding elements of both strength and vulnerability which only deepen the overall sense of a looming end.
Is there something like a reason why?
Jonsson: Land of Darkness kind of wrote itself in one rehearsal. It is straightforward and uncomplicated. But yet it doesn’t only showcase Urskogr but the whole band. It kind of sums up what “II” is about.
https://www.youtube.com/watch?v=l2D_WHjjZ0M
Serpent Omega recently got a new drummer, Peter Stjärnvind, a.k.a Fast Feet Pete, who we know from Entombed, how did that collaboration come about?
Jonsson: Yeah and Nifelheim and many more. He is a great drummer with a brutal yet dynamic and tasteful playing style. So actually he is a perfect fit for us, but the main reason is that he is married to Urskogr.
I suppose your plans have also been rejected? Although the lockdown in Sweden was much less strict. Nowadays bands present their new record via live streaming, because of the lack of real concerts, how do you feel about that?
Jonsson: Well it didn’t hurt us so much until basically now. We said a long time ago we wont play live again until the album is out. So right now we had to cancel our release party gig and also a great festival (Macken) we were booked for was cancelled. Live streaming is not something. I personally would be interested in looking at but I know that many are. I´m not against it at all we are discussing some kind of outside forest gig that we might end up live streaming while we are at it.
How do you think the cultural sector will survive this crisis?
Jonsson: Underground promotors didn’t survive before the crisis even so luckily that will still be the same after, but the semi big and big fish will probably have a hard time yes, I think some law changes are coming soon though at least in Sweden.
What are the further plans after this crisis? Is there also something like an end goal, what is the ultimate ambition of this band?
Jonsson: I have to say, there is nothing here right now that makes it a crisis. Sweden is different I know. There a lot of bigger crisis in the world and if you are not 80 plus you don’t have to worry so much about this one. BUT if you are risk group that really sucks for you so be very careful. We don’t have an ultimate ambition but we would like to play some more gigs because we miss it a lot. Make a third album in less than 7 years this time! Haha
Are there any important announcements to our readers? do not hesitate to tell us.
Jonsson: Yes we have many important announcements on Myspace. We are trying to build up our Facebook and Instagram too so help us with that please.
https://serpentomega.com/ (website)
https://www.facebook.com/serpentomega/ (facebook)
Photo homepage @ Jonas Husbom
Thanks for this nice interview, hope to see you guys soon on stage in, or near, Belgium
François De Meyer - Mensen bij wie - bij wijze van spreken - een hoek af is , intrigeren me het meest en zijn voor de uitwerking van mijn projecten dan ook een ware inspiratiebron
Sommige mensen drukken een stempel op de muziek, zonder echt in de schijnwerpers te staan. François De Meyer is zo iemand die het reeds twintig jaar zo doet. De man heeft zijn eigen studio en is nu klaar met enkele projecten waarvan Soapstarter - die in 2007 met zijn debuut hoge ogen gooide - nu na dertien jaar een nieuwe plaat uitbrengt. Binnenkort volgen nieuwe releases van Raveyards en KYEM. We hadden in zijn mooie studio ook een gesprek over zijn tijd in New York en Londen. Zijn adoratie voor Prince, voorliefde voor Groove in de muziek. En zoveel meer.
Mijn eerste vraag, ik ben je naam wel eens links en rechts tegen gekomen. Maar ondanks al die verschillende (grote) projecten waar je aan meewerkte, ben je altijd een beetje op de achtergrond gebleven, is dat een bewuste keuze? Waarom?
Ik ben niet iemand die per se in de spotlight moet staan. Bij mij gaat het eerder om het project, daar schep ik voldoening uit. Als de mensen het project waar ik aan werk, appreciëren. Ik heb nooit die drang gehad, wel de drang om muziek te maken. Soms komt dat wel eens boven. Is dat een probleem nee? Ik ben blij met het traject dat ik heb gegaan. Ik kan leven van mijn passie, ik heb een eigen studio , wat wil je meer.
Ik vind , om daar wat op voort te borduren, indien mensen als jou Amerikanen of zo waren, jullie beroemd zouden zijn, steekt dat niet?
Dat ligt een beetje aan die typische Belgische mentaliteit. Ook in de media. De Belgische stem is een strenge stem. Veel Belgische artiesten van top niveau komen overal in de wereld, optreden in grote zalen en worden in het buitenland zelfs op de radio gedraaid. Hier lukt dat niet altijd. Het ligt dus aan die typische Belgische mentaliteit. Laat het ons daar bij houden.
Iemand als Maurice Engelen vind ik een voorbeeld daarvan. Met zijn projecten erg bekend in het buitenland, maar hier valt dat moeilijk
Ja, en in de huidige tijd een band als Stavroz … die hebben een gouden plaat in Franrijk, spelen in Turkije voor 8000 man, maar hier komt dat bijna niet van de grond. Toch wel zeer opmerkelijk, maar het is dus van alle tijden wat ons land betreft.
François, na twintig jaar activiteit als producer, muzikant en zoveel meer . Wat zijn de hoogte- en diepte punten?
Hoogtepunten? Met Raveyards in De Sint-Jacobskerk voor 800 man rondom ons spelen, is een hoogtepunt. Ook ons festival GHOST dat we mogen organiseren. Zo nog een voorbeeld, een beat battle in NewYork tegenover allemaal ‘blacks’ die me gingen afslaan. Ik heb die battle gewonnen, weer een super moment. Als kleine Belg tussen al die hip hoppers. Ik ben niet in elkaar geslagen, maar het was zeer spannend.
Je hebt vijf jaar in London – waarbij je de opkomst van de subgenres in de elektronische muziek van dichtbij meemaakte - en twee jaar in New York – waar je dus deelnam aan hip hop beat battles. Vertel ons eens iets meer over die tijden?
In Londen voel ik me op puur muzikaal vlak echt thuis. Ik ben een echte Europeaan, hoewel ik ben opgegroeid met Amerikaanse Blues. Er komen zoveel mooie dingen en muziek van UK en daar voel ik me dus heel goed thuis. New York is wat mij betreft het mooiste voorbeeld van hoe de wereld in elkaar zou moeten zitten. Ze maken geen onderscheid in kleur, religie en wat weet ik veel. Mensen zijn verdraagzaam, luisteren naar wat je te vertellen hebt. Velen hebben van New York een verkeerd beeld, maar ik was daar diep van onder de indruk hoe mensen daar gemoedelijk met elkaar omgaan.. Ik raad de mensen aan om daar eens een hele periode te vertoeven. Ze zijn wel kort en willen weten wie je bent, ze interesseren zich in jou als muzikant. Ik heb vooral op menselijk vlak zeer veel bijgeleerd in New York.
Wat al die verschillende projecten verbindt - naast het cliché van de liefde voor muziek - is energie, plezier en intensiteit. Muziek is bij De Meyer nooit vrijblijvend, las ik ergens. Mee eens? Wat is je mening hierover?
Wat al die projecten, en dat zijn inderdaad heel uiteenlopende, met elkaar verbindt , is niet zozeer liefde voor muziek. Die is er ook uiteraard. Maar vooral dat ik het nodig heb. Om voortdurend met van alles bezig te zijn. En om afgewerkte producten af te leveren. Ik heb eigenlijk nog zoveel duizenden dingen liggen waar ik voorlopig nog niets mee heb gedaan. Daarom is de tijd gekomen om nu eindelijk enkele projecten volledig af te werken.
Je bent ook klein begonnen?
Ik heb vijftien jaar tussen mijn instrumenten geleefd en zo langzaam op gebouwd. Ik kan niet stil zitten, en dat werpt zijn vruchten af nu.
De reden van dit interview zijn de vele projecten waar je aan bezig bent, maar vooral die recente releases die nu eindelijk klaar zijn. Soapstarter, Raveyards en KYEM.
Wat Soapstarter betreft , heeft het dertien jaar geduurd voor er een opvolger kwam, is er een reden waarom het zo lang heeft geduurd?
‘life’, het kwam er tot nu toe niet van. Ik had gewoon het gevoel dat nu pas de tijd gekomen is om er weer eens iets mee te doen met Soapstarter, naast al die projecten. In 2007 had ik ondanks het succes van dat debuut nog niet het gevoel er klaar voor te zijn, nu dus wel. Het was ook een buitenbeentje tegenover mijn andere projecten. De tijd is gewoon rijper. Ik ben meer gesetteld in het leven. Zeker die positieve energie die iedereen nu kan gebruiken.
Bij dat debuut waren er verwijzingen naar de Funk van Prince, die geest van Prince keert terug op de ‘Sudden Moves’ vind ik, wat is je mening?
Dank voor het compliment. Want Prince is wel een van mijn grote helden. Op de plaat die in 2021 verschijnt, zal die Prince invloed er nog wel wat meer inzitten dan nu. Voor mij is , zowel bij Soapstarter als bij voorkeur al mijn projecten , de Groove zeer belangrijk. Als het niet groovy klinkt, haak ik al af. En dat groovy vind je zeker terug bij een artiest als Prince.
Wat me ook opvalt, al die projecten zijn zo uiteenlopend. Zo is muziek van Raveyards letterlijk een rave die in je hoofd ontstaat, en zorgt voor een dansfeest voor de ziel. Mee eens?
Absoluut. Het is ook een concept dat blijft evolueren. Het gaat bij Raveyards duidelijk om de evolutie van de klank.
Hoe is die samenwerking voor Raveyards met Brent en zo eigenlijk ontstaan ?
Door die muzikaal elektronisch projecten van hem zijn we elkaar dus tegen gekomen. Die jongens zijn natuurlijk veel jonger, maar de energie die ze uitstralen is een opsteek geweest voor Raveyards.
Kyem zweeft tussen sensuele pop en zijdezachte R&B. Tim De Gieter is ook zo een muzikant die van veel markten thuis is, hoe is die samenwerking ontstaan want die komt toch uit een heel andere wereld?
Ik kende hem eigenlijk al, de persoon sprak me wel aan. We hebben samen naar muziek geluisterd. En ik was onder de indruk omdat hij die R&B het beste van al vond. Dat verwonderde me gezien de paden die hij bewandelt, hij daar samen wel iets wou mee doen. Ook een harde werker. Hij heeft het ook druk in zijn studio en zo, maar we hebben dit project toch kunnen afwerken.
Ben je bewust op zoek naar mensen die buiten de lijntjes kleuren?
Niet bewust, maar ik kom er altijd op terecht. Mensen bij wie - bij wijze van spreken - een hoek af is , intrigeren me het meest en zijn voor de uitwerking van mijn projecten dan ook een ware inspiratiebron. Daardoor kom ik dus ook steeds die types tegen. Dat zijn doorgaans ook meestal lieve en zeer actieve mensen. Diezelfde mensen passen ook bij de persoon die ik zelf ben eigenlijk. Daardoor is de cirkel rond.
Ik heb dat gevoel bij Bowie, mijn grote held, iemand die voortdurend op avontuur trekt als een kameleon. Maar dat is , eigenlijk met Prince ook het geval
Wat Prince heeft gedaan , is dan ook ongelofelijk. Als er een artiest is die bewust buiten die lijn kleurt , was hij het wel. Ik heb hem een zevental keer live gezien. In Londen en in New York en ook een paar keer in Gent, shows die in je geheugen gegrift staan. Ook ging hij soms onherkenbaar een beetje bas spelen in het voorprogramma. Die man was gewoon zo veelzijdig en zo intens bezig met muziek. Hij was dus ook een inspiratiebron om het zelf ook zo aan te pakken, of met zulke soort mensen samen te werken.
Zijn er nog andere releases die klaar liggen? Vertel er gerust meer over? Over GHOST
Over GHOST wil ik toch wat vertellen. Dat is een festival dat ik organiseer samen met Louise Marie en Stefan Bracke Eigenlijk is dat een uit de hand gelopen project. We wilden met Raveyards bewust op tot de verbeelding sprekende locaties optreden. We stonden in het verleden teveel waar we niet echt thuis horen. We wilden onze locaties zelf kiezen. In kerken, kelders of zo. We hebben ook Deep in the Woods gedaan. Sommige andere bevriende artiesten wilden graag komen spelen. Het festival wordt georganiseerd eind januari. Het gaat door op vele locaties in Gent. We doen in oktober ook iets in het kader van het filmfestival. Tussen 16 en 24 oktober in de Vooruit, Gent.
*Ghost is een Carousel / wandeling , waar het publiek naar een andere locatie wandelt en overal een performance (zowel muzikanten, bands, kunst, dance , toneel , etc..) mee maken op hun traject . Maar het is 1 performance per moment zodanig dat heel het publiek het kan zien. Dat hebben we al nu ongeveer een 25 tal keer gedaan op plaatsen zoals Handelsbeurs, de Vooruit , Sint-Jacobskerk (Gent) , De Singel, Uud postgebouw (Antwerpen), Recyclart (Brussel) , Stuk (Leuven) , enz.. We hadden Italië dit jaar maar door Corona zal het (hopelijk) voor volgend jaar zijn.
Over Ghost Vooruit 16-24 oktober : Het is Ghost in samen werking met de Vooruit voor Videodroom , een evenement rond de film “the shining” van Stanely Kubrick die dit jaar zijn 40 jaar mag vieren. We kapen de hele Vooruit! En we gaan er deze keer een social distancing event van maken! Er mag om de 3 minuten ofzo 1 persoon naar binnen , en we maken van de Vooruit een lekker spookhuis met allemaal pré opgenomen performances die we overal in de zaal en in de wandelgangen zullen projecteren. Dat belooft iets heel unieks te zijn !
Artiesten die er zullen te zien zijn : Laima (vrouw van Igor Cavalera , Christeene (Amerikaanse artiest) Siegfried Burroughs , TTBWRS , SHHT , Jong Gewei , Winne Clement, Stef van Looveren en herrenschelde en Audiotheque sound installaties.
Door die corona tijden is er veel in het water gevallen, o.a. die releases die zijn uitgesteld; welke waren de andere plannen nog?
Er zijn wel dingen in het water gevallen. Maar persoonlijk heb ik genoeg projecten, en er zijn nog… Veel van mijn collega muzikanten , concert promotors of personen die live evenementen doen , zien echter zwarte sneeuw en daar ben ik toch wel heel bezorgd over. Het ging wellicht een heel ander jaar worden. Maar wat me het meest pijn doet , is collega’s die nu geen perspectief hebben. Onze sector zit op zijn gat, en dat is enorm frustrerend en veel erger dan ik dacht eigenlijk. Als al de grootste aan het kapot gaan … Ook vanuit de overheid komt er weinig hulp. Eerst is er de besparing op de cultuur sector, en nu komt er ook weinig beweging vanuit de overheid om hulp te bieden aan deze sector die aan het bloeden is toch.
We moeten terug meer underground?
Daarom is een project als GHOST ook belangrijk, dat we artiesten een kans geven om op een speciale locatie te kunnen optreden voor honderden mensen. En daardoor krijgen die bands, die door die corona het moeilijk hebben, toch een beetje aan de bak.
Een ander project waar je ook aan bezig bent , is de muziek voor Tom Waes’ ‘undercover’ ; vertel er eens iets meer over?
Het is een project die we met Audiotheque aan het doen zijn, een langspeelfilm … altijd een droom geweest trouwens. We hebben al een paar kortfilms gemaakt maar een langspeel is echt next level.
Mijn laatste vraag François. Zijn er nog dingen die je absoluut eens wil doen? Zijn er na al die jaren nog ‘doelen’, een soort einddoel dat je wil bereiken voor het einde der tijden?
Film muziek eigenlijk. Ik ben ook met visuele projecten bezig, en heb wel contacten in dat wereldje. Maar film muziek spreekt me wel aan , en in die richting heb ik wel een wishlist. Er is nog zoveel dat ik wil en kan doen. Nee, rust is een woord dat ik zelfs niet kan schrijven eigenlijk.
Bedankt voor dit fijne gesprek. Geef hieronder gerust enkele links naar je projecten toe waar onze lezers je gemakkelijk kunnen vinden.
Everglow - Altijd overeind blijven en verder doen waarmee je bezig bent, het positieve willen zien of eruit halen en de steun die je aan elkaar hebt, is hier extreem belangrijk!
De uit het Waasland afkomstige band Everglow timmert sinds 2000 aan de weg. Muzikaal wordt Everglow omschreven als ‘power metal’ met een vrouwelijke ‘touch’ , en klinkt de band zeer fris en uniek. Hun laatste platenwerk dateert al van 2013 ‘Destination’ ; toch heeft Everglow niet stil gezeten, integendeel. We hadden dan ook een fijn gesprek over de toekomst en hoe de band (en de leden daarvan) zijn omgegaan met deze corona tijden.
Everglow is een band die al een tijdje aan de weg timmert. Hoe is de band ontstaan? Voor zij die jullie nog niet kennen , wie zijn Everglow?
De band is ontstaan door het stoppen van Poseydon (mijn andere band , meer in de Death/Thrash metal). We hadden met Poseydon al songs geschreven met Cindy (zangeres), maar door de stop hebben we heel de boel opgesplitst en is Everglow ontstaan!
Everglow wordt omschreven als 'female power metal', is dat de juiste omschrijving? Ik hou niet zo van bands in een hokje duwen, maar hoe zou je zelf uw muziek omschrijven?
Everglow maakt power songs met keyboards en vrouwelijke zang. De beste omschrijving voor de stijl lijkt me dus inderdaad ‘Female Powermetal’. Voor optredens of interviews vragen ze meestal een stijlomschrijving, dus we moeten wel een bepaalde richting kiezen! Onze muziek is redelijk krachtig. Je kan het niet vergelijken met de typische Gothic metal, maar de keyboards en de female vocals zijn wel prominent aanwezig. De beste keuze was dus om te verwijzen naar de power, de vrouwelijke zang en de sfeer van de keyboards die we in onze songs hebben.
Je ziet door het bos vaak de bomen niet meer wat dit genre betreft, heb ik de indruk. Maar toch klinkt Everglow 'uniek’. Hoe komt dat denken jullie zelf?
We zijn inderdaad een buitenbeentje (zoals ze zeggen) en dat vinden we zelf ook. We beschouwen het zelf dan ook als een pluspunt! We kunnen onszelf moeilijk vergelijken met die ene of die andere band. Mochten we bijvoorbeeld ooit een cover willen doen, dan zou de keuze ook niet evident zijn door de vele verschillende invloeden van de bandleden. Onze aparte stijl en klank komt hoofdzakelijk door de power van de muziek in combinatie met de cleane zang!
Om daar een beetje verder op in te gaan ... De typische female voice metal is naar mijn mening een beetje aan het doodbloeden, er is zelfs geen female voice metal fest meer in Wieze. Hoe overleef je als band met toch een typische female voice inslag?
Het is vooral hier in België moeilijker om aan bod te komen. Zeker in vergelijking met Thrash- of Death metal bands! We moeten veel meer inspanningen doen dan bij andere genres. Maar doodbloeden zou ik nu ook niet zeggen, want er is weldegelijk publiek voor. Naar mijn mening is er vooral vanuit de organisaties minder vraag naar. Gewoon verder doen en blijven gaan is hier de boodschap!
Hoe waren de reacties op ‘Destination’'(2013)’, de plaat waardoor ook ik jullie heb ontdekt?
Vol lof moet ik zeggen, echt waar. We waren zelf aangenaam verrast door de positieve reacties! Voor de ‘Destination’ CD hebben we dan ook echt onze tijd genomen om de songs volledig tot de allerlaatste noot af te werken. Ook in de studio en tijdens het masteren hebben we alle tijd genomen, alles moest gewoon perfect zijn. Het harde werk werd beloond!
Persoonlijk was ik, wat dat album betreft, onder de indruk van die grunts van Alain die zo mooi samengaan met de melodieuze zanglijnen van Cindy. Een perfecte match. Wat is jullie mening?
We hebben die reactie nog gekregen! Volgens sommigen zouden we het zelfs meer in de songs moeten verwerken. In de desbetreffende nummers zit het ook echt wel op zijn plaats. Er is nog samenzang in andere nummers aanwezig, maar dit is niet altijd grunt natuurlijk!
Er is ondertussen veel veranderd, wat waren de hoogte en dieptepunten door de jaren heen?
Alles blijft veranderen in het leven he. We moeten ons daar constant naar aanpassen, dat is ook normaal en we hebben het niet altijd even makkelijk gehad. Denk nu ook niet dat het bij andere bands allemaal van een leien dakje loopt. Maar langs de andere kant hebben de kansen die we gekregen hebben bij het uitbrengen van ‘Destination’, ons wel op de kaart gezet!
Sommige van jullie zitten ook in andere projecten, de meeste hebben een familieleven naast de bands, is dit nog allemaal combineerbaar en hoe?
Een goede planning en afspraken zijn hier dan heel belangrijk. Ik vind dat iedereen in de band mag doen waar hij voor kiest. Sommigen onder ons hebben ook een voorliefde voor een ander genre, zowel binnen als buiten de metal. Door ook te spelen in andere bands, kunnen ze de voldoening compleet benutten. Maar druk is het sowieso: gaan werken, gezin, en dan komt er nog eens repeteren, nummers schrijven en optreden bij. Je kan het eigenlijk best vergelijken met iemand die zich moet inzetten voor zijn sportactiviteiten: die heeft ook vaste verplichtingen naast de sport. Uiteindelijk is het de passie die ervoor zorgt dat we er tijd voor maken.
Het is de laatste tijd een klein beetje stil rond Everglow, enfin met die corona tijden rond iedere band, maar ik had al een tijdje niets meer van jullie vernomen. Of het moet zijn dat ik onder een steen heb geleefd en is me iets ontgaan?
Er is je niks ontgaan :-) We hebben reeds een bewogen pad achter de rug: onze nieuwe CD was bijna klaar en de planning voor de studio (Midas Studio in Lokeren olv Tony De Block) was gefinaliseerd, toen onze toenmalige drummer (toffe kerel, perfect fit met en voor de band) ziek werd. Al onze plannen vielen toen quasi in het water. Bij ons is ieder groepslid niet zomaar een groepslid maar ook een vriend, dus je geeft die jongen tijd om erbovenop te geraken, maar dit bleek echter niet van korte duur te zijn. Na maanden kwamen we allen tot de constatatie dat het niet zou lukken, desondanks alle kansen. Hierdoor waren we toch weeral een hele periode verder, met een serieuze opdoffer bij elk bandlid als gevolg! Met veel spijt in ons hart hebben we uiteindelijk dan toch afscheid genomen van elkaar. We hebben daarna ook ruim de tijd genomen om een nieuwe en goede vervanger te vinden. De goden moeten ons wel goed gezind zijn, want we hebben hem dan ook gevonden in Ash!
De hoofdreden, naast die corona crisis, is dat ik heb vernomen dat er dit jaar een nieuwe plaat zou uitkomen? Wanneer, waar hoe? Vertel er gewoon iets meer over
Het is inderdaad zo dat we momenteel met deze nieuwe bezetting op dreef zijn om alles af te werken voor de studio, en we willen ook onze drummer de kans geven om zijn stempel op de nieuwe nummers te zetten. Met de coronacrisis die ertussen is gekomen, hebben we een shift gemaakt naar thuiswerk en wordt alles via digitale weg aan elkaar bezorgd. Zo hebben we geen extra tijd verloren om dit jaar nog de CD te kunnen uitbrengen. Want niet te vergeten: een CD uitbrengen is hard werken. Zoals ik in mijn vorig antwoord al vermeldde, zullen we opnieuw samenwerken met Tony De Block van de Midas Studio in Lokeren, omdat we van mening zijn dat we een goede formule niet moeten veranderen. Tony heeft zich 100% gegeven tijdens de ‘Destination’ CD en dat zijn we zeker niet vergeten! Over het wanneer en hoe, zijn de nodige contacten met Tony ook al gelegd en onze drummer is momenteel volop aan de laatste songs bezig om zijn eigen sound te verwerken in de nummers. Daarna kunnen we hopelijk terug de studio induiken!
Ik veronderstel dat er door die corona crisis wel andere plannen in het water zijn gevallen, zo ja welke?
Dat valt eigenlijk nog wel mee. Buiten het feit dat we niet samen kunnen komen om te repeteren, zijn er natuurlijk wel enkele optredens weggevallen. We kunnen gelukkig allemaal van thuis uit verder werken en dat is een groot voordeel. Op dit moment is het enige grote vraagteken vooral wanneer we de studio terug in kunnen.
Ik stel deze vraag dus echt aan iedereen. Maar het lijkt toch belangrijk te weten, de antwoorden zijn uiteenlopend. Hoe ga je als muzikant, band (maar ook als mens) om met zo een crisis waarin we nu zitten?
Makkelijk is dit voor niemand, dus ook voor ons niet. Altijd overeind blijven en verder doen waarmee je bezig bent, het positieve willen zien of eruit halen en de steun die je aan elkaar hebt, is hier extreem belangrijk! We zien elkaar niet zo veel als we zouden willen, maar ook hier bieden de digitale wegen een oplossing!
Dit is ook zo een standaardvraag in deze periode. Zijn er plannen om eventueel jullie nieuw werk via sociale media en streaming aan te bieden? Je ziet tegenwoordig wel meer filmpjes passeren.
Omdat we merken dat alles langer zal duren dan verwacht, zijn we ook actief bezig om meer aandacht te besteden aan de sociale media en streaming. Over wat en hoe kan ik echter nog niks van verklappen. ;-) De verrassing zou er af zijn, maar iedereen zal het binnenkort wel merken!
Wat zijn de plannen na deze crisis?
Met stip op nummer één staat het inblikken van het nieuwe album! Het logische gevolg daarna, is dan om zo snel mogelijk terug het podium op te kruipen!
Is er, wat de band betreft, ook een soort einddoel? Iets wat jullie absoluut willen bereiken?
Na deze crisis zal het voor veel bands nog moeilijker worden om de verwachtingen in te kunnen lossen. De crisis heeft alles vertraagd en plannen in duigen geslagen. Maar als we kunnen verder doen op het elan dat we bezig zijn en onze bovenstaande plannen kunnen verwezenlijken, zal bij ons in de band iedereen al gerustgesteld zijn.
Ik zit door mijn vragen heen, mijn laatste wellicht. Het is in deze tijden onmogelijk om merchandiser voor de band op concerten aan te kopen, op welke wijze kunnen mensen dat online wel? Geef gerust enkele links
Zoals bij iedere band is elke steun meer dan welkom! Voor T-shirts, CD’s, stickers, plectrums, enz is het gemakkelijkst om via onze Facebookpagina een bestelling te plaatsen (https://www.facebook.com/everglowbelgium/).
Je kan ook altijd naar onze website gaan (www.everglow.be) en dan doorklikken naar ‘Contact’ of een mailtje sturen naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..
Bedankt, veel succes met de eventuele nieuwe releases, we volgen het op de voet en doen er dan de nodige promotie rond
De band naam Irish Coffee zal wellicht niet bij iedereen een belletje doen rinkelen. Nochtans was de band circa vijftig jaar geleden goed op weg legendarisch te worden. Met de hit single “Masterpiece/the show”, drukte Irish Coffee in 1971 zijn stempel op de Belgische rockandblues. Ook de debuut plaat bleek een schot in de roos. Na amper vijf jaar hield de band er helaas mee op. Songwriter en zanger William Souffreau legde intussen als solo artiest een indrukwekkend parcours af; en wordt gezien als de eminente grise van de Belgische rock. In 2017 bracht hij nog een kanjer van een plaat uit 'Tobacco Fields'. Waarmee hij nog eens bewees stevig op de troon te zitten.
In 2005 herrees Irish Coffee uit zijn as. Met een studio en een live album. Nu komt er in September een nieuwe plaat op de markt , 'Heaven'. Deze werd integraal voorgesteld in de thuishaven van de band, Aalst. Op een overdekte locatie , volledig coronaproof, en met zitplaatsen en mondmaskers, georganiseerd onder de noemer 'Koer & Toer'. Wij waren er ook bij en stelden vast ‘You are never too old to rock'n'roll!’
Het perfecte voorgerecht
John Woolley (***1/2) mocht het publiek opwarmen. En dat kun je letterlijk nemen. De man beschikt over een warme stem en uitstraling; hij brengt gezapige rock die teruggrijpt naar de jaren '60 - '70 , dat perfect past binnen het aanbod. Hij bracht een mooie mengeling van eigen nummers en covers. In eerste instantie met gitaar. Later gewoon op zang terwijl er een bandje afspeelde. Het zorgde gelukkig niet voor een jukebox effect.
Woolley is naast een begenadigd zanger, een klasse entertainer, die door middel van een grappige kwinkslag en anekdote iedereen rond zijn vingers draait. Niet elke cover was even geslaagd. Sommige songs van Joe Cocker - diens stem is onmogelijk te evenaren, laat ons eerlijk zijn, - kregen een ietwat slappe versie. Andere nummers van Cocker bezorgden je echter kippenvel , net zoals de meester zelve dit kon. Ook John Fogerty en Jeff Healey passeerden trouwens de revue.
John Woolley kweet zich in korte tijd, hij kreeg maar een goed half uurtje, met brio van zijn taak. Als je namelijk een zittend publiek kunt aansporen om mee te klappen en mee te zingen als support, dan ben je in je opdracht overduidelijk geslaagd.
John Woolley wist dus op gezapige wijze, de lont aan het vuur te steken. Ook al speelde de man een thuismatch; om dit op je eentje tot stand te brengen, moet je zeer sterk in je schoenen staan. Klasse!
Rocken alsof het terug 1971 is, maar met beide voeten in het heden
Als je al meer dan vijftig jaar op de bühne staat en niets meer hoeft te bewijzen , kun je twee dingen doen: Een mooie routineklus afwerken, waarbij het publiek waar krijgt voor zijn geld, zonder daar echt iets aan toe te voegen.. En dat publiek met een goed gevoel naar huis sturen, maar dan ook wat op zijn honger laten zitten. Of als een bende jonge wolven in het vak, met de ervaring van oude rotten, alles uit de kast halen om een spontane set af te leveren , waarbij de rockvibes je rond de oren vliegen en je bijgevolg koude rillingen bezorgen; als rockfanaat word je terug geflitst naar de jaren '70, dat is wat Irish Coffee (****) anderhalf uur deed bij hun cd voorstelling.
William Souffreau , ondertussen ook al 74, trok alle registers open en werd geruggesteund door klasse muzikanten , die naast technisch hoogstaand vernuft , spelplezier uitstralen als jonge wolven in het vak.
Alle songs uit het nieuwe album 'Heaven' werden integraal gespeeld, met diezelfde energie alsof het weer 1971 was. Echter met beide voeten in het heden. En vooral met het oog gericht op de toekomst. Want ondanks het feit dat de heren niet meer van de jongste zijn, bewezen ze op het podium dat je nooit te oud bent om echt te rocken.
De nieuwe schijf bevat verschroeiende rock , die wellicht niets nieuws toevoegen aan het geluid dat we van de band al kennen; ze ademen wel een oerkracht uit , die iedere rockfan een adrenalinestoot van jewelste bezorgt.
Irish Coffee brengt op het podium in Aalst je het perfecte rockfeest, met een lange rits aan adrenalinestoten, waardoor het moeilijk werd om echt stil te blijven zitten op je stoel. De meer ingetogen nummers gaven een krop in de keel en rillingen over de rug, ahw een rockformatie die je hart doorboort met meesterlijke riffs en drumpartijen, geruggesteund door een zeer goed bij stem zijnde frontman, die genoeg charisma heeft om zijn publiek van begin tot eind uit zijn hand te doen eten.
Kortom we vallen in herhaling, "You are never too old to rock'n'roll”. Dat bewees Irish Coffee in hun thuishaven Aalst met brio!
Pics homepage @Filip Van der Linden
Organisatie: Irish Coffee (ikv Koer & Toer)
Matt T Mahony & Steven Troch + Black Label
4AD (De Blankaart)
Diksmuide
Op vraag van de provincie organiseerde de 4AD deze zomer een reeks concerten onder de noemer ‘anderhalve meter sessies’ in natuurgebied ‘De Blankaart’, telkens op vrijdagnamiddag. Een waardig alternatief voor ‘Stad onderstroom’, dat dit jaar om de gekende redenen niet doorging. Een erg gevarieerd aanbod waarin ik evenwel niet meteen mijn gading vond. De allerlaatste sessie wist me dan uiteindelijk toch uit mijn kot te lokken en zo trok ik gewapend met een plooistoeltje en een krat bier richting Woumen. Het werd, na maanden verstoken te zijn geweest van live muziek, een ware verademing.
Het gebeuren vond plaats in een uniek en schilderachtig decor, een smalle weide tussen hoge bomen, al rees meteen de vraag of de natuur en de bijhorende stilte wel gediend is met dit soort evenementen. De natuur die het in dit coronajaar al zwaar te verduren kreeg. En al zal de impact hiervan wellicht zeer beperkt zijn, toch vraag ik me af waarom de provincie dit uitgerekend in een natuurgebied moest laten plaatsvinden.
Daarnaast deed ik nog een tweede vaststelling die bij me de wenkbrauwen deed fronsen. De toeschouwers zochten allen hun plekje, dat men mocht afbakenen met een gekregen stuk touw, achteraan de weide, ver weg van het podium. Dacht men dat de artiesten superverspreiders waren of stak hier een oud 4AD-zeer de kop op? Black Label vroeg nog voorzichtig om wat dichter bij het podium te komen maar dat werd net niet op hoongelach onthaald. Hier werden de afstandsregels gerespecteerd!
Tot zover de kritische kanttekeningen want muzikaal viel hier niets op af te dingen. Matt T Mahony (Matti De Rycke) is een product van de Gentse bluesscène, waarvan het hart zich bevindt in de Missy Sippy, de knusse club in Klein Turkije waar ook Tiny Legs Tim, Guy Verlinde en uiteraard ook de Missy Sippy All Stars thuis zijn. Mechelaar Steven Troch ken ik vooral als begeleider van Tiny Legs Tim maar hij was ook jarenlang het boegbeeld van Fried Bourbon terwijl hij het tegenwoordig met de Steven Troch Band probeert. In die laatste groep, die reeds twee platen op haar actief heeft, vinden we ook Matt T Mahony terug. Het zal dan ook geen toeval geweest zijn dat die twee hier elkaar op dit podium vonden. Matt T Mahony ontpopte zich als een vrij aardig gitarist met veel respect voor de authentieke blues zonder dat hij daarbij aan frisheid te moest inboeten. Hij werd bovendien mooi geholpen door de immer inventieve mondharmonicastoten van Steven Troch. Na een drietal songs was het de beurt aan Troch (beiden brachten ongeveer evenveel nummers) die zijn blues van een rocktintje voorzag en de spektakelwaarde wat omhoog trok. Vooral "Wanna sleep", waarin hij alle geluiden, die je in een gemiddelde slaapkamer hoort, op zijn mondharmonica imiteerde, zorgde voor de nodige opwinding. Geen van beide beschikte over een echte bluesstem maar dat vormde geen bezwaar. Het bleef een aangename set die rustig verder kabbelde onder een deugddoend zonnetje waarbij mijn voorkeur uitging naar Matt T Mahoney omdat die het lef had de geijkte bluespaden al eens te verlaten voor onder meer een vroege Charlie Parker of, tot mijn grote vreugde, "Caravan of fools", een song uit de laatste plaat van corona slachtoffer John Prine.
Black Label is de one man bluesband van Remko Van Damme die zijn volledige set wijdde aan het fenomeen Robert Johnson (1911-1938). Een dankbaar onderwerp natuurlijk want deze mysterieuze figuur blijft tot de verbeelding spreken. Er bestaan nauwelijks foto's van hem, zijn complete oeuvre past net op een dubbelelpee maar is toch de onuitputtelijke inspiratiebron van talloze artiesten terwijl er over zijn veel te vroege dood talloze speculaties de kop opstaken. Een officiële doodsoorzaak is er niet maar ‘vergiftiging door een jaloerse echtgenoot’ blijkt voor velen de meest plausibele verklaring. Robert Johnson werd trouwens met terugwerkende kracht toegevoegd aan de ‘27 club’, het kransje beroemde muzikanten (Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison en later ook nog Kurt Cobain en Amy Winehouse) die op 27-jarige leeftijd stierf. En dan zijn er nog die mythische verhalen waarvan de bekendste die is waarin Johnson zijn ziel verkoopt aan de duivel waarop die hem de blues leert spelen.
Black Label bracht op een schitterende manier de gekende songs: "Walking blues", "Stones in my Passway", "Me and the devil blues", "Sweet home Chicago",...
Ook Black Label heeft niet echt een bluesstrot maar zijn stem had wel een natuurlijk dwingende kracht terwijl ik zijn slide gitaar als fenomenaal zou omschrijven. En voeg daar meteen ook maar een aanstekelijke mondharmonica aan toe. Elk nummer werd bovendien ook nog eens voorzien van een gevatte uitleg die me ondanks dat Antwerps accent telkens mateloos kon boeien.
Het zorgde ervoor dat ik de ganse set aan zijn lippen gekluisterd bleef. Naast Robert Johnson zelf was er ook nog tijd en ruimte voor zijn voorbeelden: Son House en Charley Patton (eindelijk hoorde ik "Pony blues" eens live) en zijn naamgenoten: Tommy Johnson en Blind Willie johnson (hoewel "John The Revelator" hier met veel lef gebracht werd in de a capella versie van Son House). Allemaal nummers van meer dan tachtig of negentig jaar oud realiseer ik me nu pas. En toch klonk dit allesbehalve gedateerd.
Alleen het bisnummer "Eyesight to the blind" van Sonny Boy Williamson, dat hier voor een tweede keer over de wei galmde, was van een iets recentere datum (1951).
Organisatie: 4ad, Diksmuide
De Franse noiserockers van A Shape krijgen flink wat aandacht voor hun nieuwe album en dat is terecht. Hun vorige worp werd nog geproduced door Lee Ranaldo van genre-iconen Sonic Youth en dat geeft doorgaans toch aan dat die de band wel ziet zitten. Daarop kwam hun talent nog niet helemaal tot bloei en dat moet dus maar op ‘Iron Pourpre’.
Op dit album voel je op een paar tracks dezelfde magie als bij Sonic Youth. Zeker op “Black Mamba”, de track die ze zelf naar voren schuiven als ambassadeur van het album. Het is meteen ook de track die ons het makkelijkste kan overtuigen. “Echoes” doet dan wat denken aan Brutus en La Jungle, maar dan een stuk volwassener dan La Jungle. “Trans” is een slepende, contemplatieve angstdroom met een leuke spoken word intro. Het toevoegen van een sax-geluid brengt een welgekomen variatie.
Op andere tracks slaat de slinger te ver door in de zoektocht naar originaliteit en komt A Shape uit bij doorwrochte progressive noise en atonale freejazz. Voor de een zal dat het hoogst haalbare zijn in noise, terwijl anderen daar net afhaken.
‘Iron Pourpre’ laat een band horen die zijn eigen weg zoekt en die niet verwacht dat u massaal zal volgen. Maar ze vechten hard voor elkeen die wil volgen en geven zichzelf blind en vol overgave aan wie bereid is om te luisteren. Geen compromissen, geen gulden middenweg. Net zoals noise bedoeld is.
Erasure hoeft nauwelijks nog voorgesteld te worden, dus we houden het kort: de Britse toetsenist Vince Clarke zette mee Depeche Mode en Yazoo op de rails en stapte het bij beide snel weer af. Met zanger Andy Bell klikte het wel en sindsdien bouwen de twee aan een breed oeuvre, met wereldhit “Sometimes” als hoogtepunt in de late jaren ’80.
Het marketingpraatje voor hun nieuwe album ‘The Neon’ klinkt veelbelovend: Clarke heeft zijn oudste synthesizers afgestoft en Bell zat in een heel positieve vibe. Erasure maakte deze ‘The Neon’ dus onder een gunstig gesternte, maar dat is uiteraard geen garantie op goede muziek.
Het album schiet als een komeet uit de startblokken met “Hey Now”, een bijzonder dansbaar nummer met hetzelfde enthousiasme als “Sometimes”. Het mengt net als die hit de coolness en de swagger van de disco met de ernst en Schmertz van de new wave. “Nerves Of Steel” is net zo’n schot in de roos, maar iets minder dansbaar. Had uit de trommel van de Eurythmics kunnen komen.
Dat van die afgestofte synthesizers lijkt na de eerste nummers te kloppen. Je kan die sound misschien wel kopiëren met moderne technologie, maar Clarke bespeelt die oude deels analoge instrumenten ook nog eens zoals ze dat in de jaren ’80 deden en die ritmes klinken het beste als je ze gewoon in de vingers hebt. De productie is bovendien ambachtelijk foutloos. Zo foutloos dat het een beetje de leeftijd van beide heren verklapt, want zo’n smetteloze, doorwrochte productie en mix hoor je nog nauwelijks. Ook niet in de modernere synthwave. Andy Bell heeft nog steeds een prachtige en herkenbare stem. Je hoort uiteraard niet langer het jeugdige enthousiasme door zijn keelbanden gieren, maar er zijn veel zangers die het er na zo’n lange carrière veel minder goed van af brengen.
Het is niet al goud dat blinkt op ‘The Neon’. Een aantal nummers moet het doen met een etiket als ‘onderhoudend’ (“Fallen Angel”), ‘heeft wat tijd nodig om helemaal binnen te komen’ (“Shot A Satellite”) of ‘we gokken dat de dance-remix beter zal zijn’ (“No Point In Tripping”). “Tower Of Love” en “New Horizons” kunnen nog net overtuigen ondanks een overdreven lading goedkoop drama en pathos. In de finale zitten nog enkel parels als het funky “Diamond Lies”, de klassieker-in-wording “Careful What I Try To Do” en het tragische/uplifting “Kid You’re Not Alone”.
Erasure heeft met ‘The Neon’ een fraai album afgeleverd dat mooi voortbouwt op de roots van de band en tegelijk genoeg aanknopingspunten heeft met het hier en nu. Een hit als “Sometimes” staat er niet op, maar dat verwachten de fans ook niet meer van het duo.
De Stray Cats bestonden eigenlijk maar van 1979 tot 1984. Daarna waren er nog regelmatig reünies en werd er af en toe zelfs nog eens nieuw materiaal opgenomen en getourd, omdat de fans er maar niet genoeg van kregen. In 2019 vierde de Amerikaanse rockabillyband zijn 40-jarige bestaan met ‘40’, een album met nieuw studiomateriaal, en een tournee en de weerslag daarvan vind je op ‘Rocked This Town: From LA To London’.
De tracklist leest als een mix van ‘40’ en een ‘Best Of’, met prominente plekken voor hun drie grote hits: “Runaway Bays”, “Stray Cat Strut” en “Rock This Town”. Voor de Belgische en Nederlandse fans missen we misschien “LIttle Miss Prissy”, één van de oude singles die in het begin van hun carrière de radio haalde, maar die bijna nooit op een live-album of verzamelaar staat. De Stray Cats hebben bovenop de eigen singles altijd wel een cover in de set. Vroeger was dat al eens “Unchained Melody” of “Can’t Help Fallin In Love”. Op dit album is dat “Misirilou” van Dick Dale. Een beetje een voor de hand liggende keuze, die ook nog eens leert hoe dun de genregrens tussen rockabilly en surfrock maar is.
De Stray Cats hebben eerder al flink wat live-albums uitgebracht, dus zo uniek is deze registratie niet. Is het dan enkel een leuke herinnering voor de fans die er bij waren? Dat ook niet. Voor een live-registratie is dit een heel afgeborstelde verzamelaar waarop je een band hoort die inderdaad 40 jaar op de teller staan heeft, maar die nog niets heeft ingeboet aan magie en die met de juiste spirit op het podium staat. De magie is in de eerste plaats te danken aan zanger-gitarist Brian Setzer, terwijl de andere twee bandleden uitstekende volgers zijn. Setzer is goed bij stem en een heerser op gitaar. ‘Rocked This Town’ is een meer dan degelijke maatstaf voor het genre, of beter nog: zit je zelf in een rockabillyband, dan is dit album het equivalent van zowat alles wat je ooit zal kunnen bereiken.
Suzanne Vega heeft al verschillende shows uitgebracht. Haar nieuwste live-album, ‘An Evening Of New York Songs And Stories’ nam ze op in café Carlyle in New York. Omdat ze in de stad is opgegroeid en daar haar eerste songs schreef, klinkt het logisch dat ze haar liefde en haat voor de stad ooit zou bundelen in een show of album. New York is een stad die je niet onverschillig laat.
De setlist werd vooral ingegeven door de link van de lyrics met de stad en het is dus absoluut geen ‘Best Of’. Wel staan er drie van haar grootste hits op: “Luka”, “Tom’s Diner” en “Marlene On The Wall”. Maar geen singles als “Book Of Dreams”, “In Liverpool”, “Blood Makes Noise” of “When Hero’s” Go Down”. Het is wel leuk om haar te zien grasduinen in haar oeuvre en vooral om haar in twee zinnen de link te horen leggen tussen songs als “Frank And Ava” en “Ludlow Street” en de New York. Van NY-icoon Lou Reed leent ze zijn “Walk On The Wild Side” en dat levert een fraaie, maar ook weer niet onvergetelijke versie op.
Suzanne Vega is een grande dame die bijna altijd concerten geeft die aan iedereens verwachting voldoen. Op dit nieuwe live-album verzamelt ze wel heel veel ‘minder bekend’ werk, maar omdat die allemaal New York als gemene deler hebben, wordt het een mooier en interessanter verhaal dan een artiest die voor zijn eigen plezier zijn eigen favorieten verzamelt.
‘An Evening Of New York Songs And Stories’ is daarom geen startpunt voor wie Suzanne Vega nog moet ontdekken, maar eerder voor de fans die oprecht geïnteresseerd zijn in haar leven en werk.
Wie niet genoeg kan krijgen van bands zoals Sons, Equal Idiots, Heisa…moet zeker ook deze band eens beluisteren. Nieuwkomers zijn ze niet want in 2010 deden ze al mee aan de Humo’s Rock Rally (toen nog onder de naam The Crackups). Na het debuut die er kort daarna op volgde , beginnen de bandleden uit te zwermen naar andere bands terwijl frontman Valkeniers zich verdiept in het producerswerk (o.a. Equal Idiots, High Hi en Black Leather Jackets). Sedert vorig jaar leeft de band terug. De onversneden punkrock/garagerock rammelt, brult en rockt alsof hun leven ervan af hangt. Maar de band doet meer dan lawaai maken want een song zoals “Television Screen” heeft heel wat te bieden: ze zitten sfeer neer, voorzien tempowissels en een aantrekkelijke baslijn. Op “Getting The Vibes” doet de groove a.h.w. The Stooges herleven. “Wet Sheets” is een ideale opener die je wakker schudt, als je het nog niet was… De riff op “Liar” lijkt sterk op die van “Personal Jesus” van Depeche Mode maar ze gieten die in een garagerock nummer ipv een electrorock song.
Met zeven songs is dit album kort en krachtig. Als hun optredens de energie opwekken die ze hier tentoonspreiden , dan zal dat wat gaan geven als we terug naar concerten mogen gaan kijken.
Als men de Aliens met ‘Greetings From Earth’ zal verwelkomen dan denk ik dat ze bang zullen terugkeren naar hun eigen melkwegstelsel.
Garagerock
Greetings From Earth
Crackups
MayWay Records
Nederlands 
Français 
