Als mondharmonicavirtuoos heeft Steven De Bruyn ondertussen voldoende zijn stempel gedrukt op de blues en aanverwante stijlen. Dit door middel van zijn medewerking bij bands als El Fish en The Rhythm Junks. Maar ook aan bands en artiesten als Zap Mama, Raymond van het Groenewoud, Eugene Chadbourne en het Brussels Philharmonic leende hij zijn mondharmonicakunsten.
Na al die jaren vond Steven het tijd worden voor een solo plaat. Met 'The Eternal Perhaps' laat Steven in zijn ziel kijken. Iets minder uitbundiger dan we van hem gewoon zijn, maar nog steeds heel aanstekelijke en met de nodige kwinkslagen krijgen we een zeer gevarieerde plaat voorgeschoteld, waar al die aspecten van de mondharmonica uit de doeken worden gedaan tot het oneindige.
Ook al vormt die jazzy en blues aanvoelende mondharmonica klank bij elke song, vanaf “Paradise Blue” over het bijzonder aanstekelijke “Maurice The Boss (Cat)” naar intieme momenten bij “Sometimes” de rode draad op deze plaat.
Je kunt niet voorbij aan de vocale inbreng van Steven zelf, die overigens over een stem beschikt die aanvoelt als een warm deken op koude winterdagen. Ook Annelies van Dinter doet door haar bijzonder soulvolle stem een speelse warmte neerdalen over je koude hart. Om niet te spreken over Jasper zijn contrabas, een grote meerwaarde op het podium - zo bleek op de voorstelling in AB op 10 januari. Ook op plaat blijkt dit dus het geval te zijn. Zowel bij de speelse als intieme songs valt ons dit op. Luister maar naar een song als “BXL Midi” - een melancholische ode aan Brussel - waar beide instrumenten in elkaar vloeien tot een magisch geheel. Indrukwekkend!
Deze sfeer waarbij melancholie en nostalgie wordt verbonden met het leven in een stad, keert eveneens terug op de daarop volgende songs als “Our Dream”, met die bijzonder soulvolle vocale inbreng van Annelies Van Dinter, “Onder De Regen” en “Ancient Memory”. Het beklemmende maar ook het wondermooie van een stad keert over de hele lijn terug in zijn songs. Of dat nu over Brussel, New York of Londen tot Parijs gaat , maakt hierbij weinig uit. Maar wie van de magie van elk van deze steden heeft geproefd, begrijpt wat ik bedoel. Het sombere van de buitenwijk dat afsteekt tegen de schitterende lichtjes op het marktplein, bij het vallen van de avond. Dat biedt Steven De Bruyn op zijn solo plaat over de hele lijn aan. Waardoor dit een melancholische plaat is geworden voor mensen die houden van de stad en alles daaromheen. Dat wordt nog een laatste keer in de verf gezet bij afsluiter “Stevo Wonder”.
Wie Steven De Bruyn een beetje kent van zijn andere projecten zal wellicht een beetje raar opkijken. Want op deze plaat gaat hij veel intiemer en weemoediger tewerk dan we van hem gewoon zijn. Jazz en blues worden verbonden met melancholie die gevoelige snaren raakt, zoals een artiest als Frank Sinatra dat deed als hij over “New York” song met zoveel liefde voor die stad, doet Steven dat ook als hij zingt en zijn mondharmonica laat samenvloeien met de contrabas van Jasper. En ons doet genieten van de stad en alles daaromheen, met volle teugen.
Blues/Jazz
The Eternal Perhaps
Steven De Bruyn
Mono Inc. is een Duitse alternatieve rock/gothicband die sinds 2000 aan de weg timmert. Hun laatste plaat dateert van 2018: 'Welcome To Hell' . Met hun nieuwste plaat, 'The Book Of Fire', grijpt de band terug naar de donkere middeleeuwen. Een tijd van inquisitie en dergelijke meer. Allemaal mooi uitgebeeld in dit conceptalbum dat ons doet terugkeren naar die tijden, op een intense en zodanige wijze dat je je die beelden voor de ogen haalt. Waardoor de band compleet in zijn opzet is geslaagd.
De toon wordt al aangegeven bij “The Book Of Fire”, “Louder Than Hell” en “Warriors”. Indrukwekkende verhalen over een ver en vooral donker verleden, worden uit de doeken gedaan op een zeer filmische wijze. Het meest opvallende is de verschillende stemmen die zorgen voor een gevarieerde sfeer, die uiteenlopende kanten uitgaat. Duisternis is het sleutelwoord bij Mono Inc. binnen een mysterieuze en mystieke omkadering die je tot een zekere waanzin drijft, zonder die geluidsmuur af te breken. Maar wel door je te confronteren met datzelfde verleden.
Bij “Shining List” krijgt Mono Inc. hulp van Tilo Wolff (Lacrimosa) en dat blijkt een extra meerwaarde binnen het geheel. De sfeer wordt steeds grauwer en doet een huivering door je lijf lopen die je onderdompelt in donkere gedachten. Door zo confronterend tewerk te gaan, slaagt de band in zijn opzet die middeleeuwen terug tot leven te brengen, wat dus ook de onderliggende bedoeling was van dit concept. Een verhaal vertellen, op een zodanige wijze dat je met de ogen gesloten je die beelden voor de ogen haalt. Alsof die tijden zijn teruggekeerd.
Mono Inc. blijft trouwens begane wegen verder bewandelen op de daarop volgende songs als “Death Or Life”, ”Nemesis” en “Right For The Devil” met Tanzwut die de groep versterkt. Afsluiter “Run For You Life” zet bovenstaande stellingen nog maar eens in de verf.
De vervolging, het verdriet en het lijden wat door die bloeddorstige inquisitie ervoor zorgde dat die Middeleeuwen worden gezien als één van de donkerste tijden ooit , worden op een ingenieuze wijze uit de doeken gedaan door deze geweldige muzikanten ; ze doen je dan ook letterlijk reizen in de tijd, en je dat beklemmende gevoel bezorgen van innerlijke pijn en smart binnen een mystieke omkadering die je dan weer doet baden in het angstzweet.
Missie geslaagd, over de gehele lijn.
'When We Stay Alive', het ondertussen vierde album van Poliça, komt op de markt na een bijzonder zware periode voor de band. Het leven van zangeres Channy Leaneagh hing na een ongeval in 2018 op een bepaald moment aan een zijden draadje. Deze schijf is geschreven rond het trauma en het verwerken daarvan en nieuwe energie vinden. Muziek kan daarop een helende werking hebben en dat wordt hier op tien pareltjes van songs voortdurend in de verf gezet. Poliça drukt reeds sinds 2011 zijn bijzondere stempel op de synthpop en doet daar met dit zeer persoonlijk verhaal nog een paar schepjes bovenop.
Dat wordt al duidelijk bij “Driving”. Je voelt de vertwijfeling en pijn en hoe Channy die ongelijke strijd toch aangaat. Zoals iedereen die eens wordt geconfronteerd met iets dat zijn of haar leven doorheen schudt, gaat Channy op deze plaat langzaam die ongelijke strijd aan en overwint. Want geleidelijk aan slaat die vertwijfeling om in positieve energie en zelfs enkele voorzichtige vreugde uitbarstingen zoals bij “TATA” of “Feel Life”. Telkens wel binnen een weemoedige omkadering, zo eigen aan een band als Poliça.
Ook al kunnen we bij dit alles niet voorbij aan de sprankelende inbreng van de muzikanten binnen de band, die de instrumentale omlijsting zodanig inkleuren dat het aanstekelijk werkt op je gemoed. Channy trekt onbewust de aandacht naar zich toe. Dat was eigenlijk al in 2012 het geval met het debuut 'Give You the Ghost' , dat is anno 2020 nog steeds het geval.
Wat uitstraling en stem betreft, deed Channy ons altijd wat denken aan Kate Bush, ook al wordt dat soms wel tegengesproken. Dat gevoel dat we ook hebben bij Kate Bush keert toch vaak terug bij Poliça, dus ook op deze nieuwe plaat. Luister maar naar songs als “Forget Me Now”, “Blood Moon” en het wondermooie “Sea Without Blue” en voel diezelfde vibe die een artieste als Kate Bush ook over jou kon doen neerdalen. Echter is het vooral dus die enorm helende inwerking op je gemoed dat het meest frequent uit de doeken wordt gedaan.
Muziek heelt vele wonden, ook als die bijna dodelijk zijn. Channy heeft die pijn en smart van zich afgeschreven op een wonderbaarlijk mooie wijze, waardoor je ook je eigen pijn hopelijk ook kunt bestrijden. Wat ons betreft heeft Poliça ons een sprankeltje hoop gegeven dat een mens kan gebruiken in donkere tijden, binnen een bijzonder melancholische en weemoedige omkadering, waaruit veel positieve energie voortspruit.
Kortom: 'When We Stay Alive' is een synthpoppareltje om te koesteren in de donkerste dagen, als een soort therapie die ervoor zorgt dat je de draad terug kunt opnemen.
Snuff is een Britse punkrockband die in het algemeen een beetje ondergewaardeerd wordt. Ze mixen in hun sound de meest catchy stukken van de Britse oerpunk met de toegankelijkheid van de Amerikaanse streetpunk. Als één van de weinige bands in hun genre voegen ze daar nog synths, een orgeltje of een stukje trombone aan toe. De klassieke Britse punk-thema’s (sociale ongelijkheid, politiek, armoede, …) zal je niet vaak tegenkomen in hun lyrics (wel op “Big Shot” en “Patient Zero”), wel de meer gemoedelijke onderwerpen als relaties en - uiteraard - drinken en feesten. In die schijnbaar niet-politiek-geladen songs zit dan weer vaak wel een onderhuidse maatschappijkritiek. Niets is wat het lijkt bij Snuff.
In de Fat Wreck-stal is Snuff een welkome afwisseling tussen al het Amerikaanse punkrockgeweld. Niet enkel de doorschemerende Britse identiteit maar zeker ook de synths zorgen voor een eigen smoelwerk. Zanger Duncan is geen nachtegaal. Zijn stem is al schor door 20 jaar de ziel uit zijn lijf te schreeuwen bij Snuff en dat zal er met dit album niet op beteren. Zijn schorre stem legt dan weer wel een authentiek patina over de tracks. Dat een band met zoveel jaren op de teller nog steeds zoveel ongein in de lyrics steekt, bedekken we met de mantel der liefde. Of we geven ze extra kudo’s voor doorzettingsvermogen en vastberadenheid. De beste momenten zijn “Hey Boff!”, “Dippy Egg”, “A Smile Gets A Smile” en de absolute uitblinker: “Gyoza”.
Dit album zal opnieuw niet de grote doorbraak vormen voor Snuff. Het is wel een nieuwe parel aan hun kroon. Deze band zal waarschijnlijk altijd candy-voor-de-kenners blijven en daar behoort u voortaan ook bij.
We leerden The Guru Guru kennen via hun debuut 'P C H E W'. Deze Limburgse formatie wist ons toen al omver te blazen met een stevige noiserockplaat, waarbij uitbundig werd geëxperimenteerd. Absurditeit tot in het oneindige was toen al de rode draad. Met 'Point Fingers' blijft The Guru Guru gewoon diezelfde wegen verder bewandelen en daar zijn wij niet treurig om.
Dat laatste bewijst The Guru Guru al met een knetterend “Mache”. Waar alle registers worden open getrokken. En dan zijn we klaar voor een hyperkinetische trip in een hobbelig landschap. Want tussen de lijntjes kleuren, daar doet The Guru Guru ook anno 2020 nog steeds niet aan. Die gedoodverfde absurde aanpak vinden we eigenlijk over de hele lijn terug. Agressief rondom zich heen stappen op “Charmer”, “Know” en “Delaware” dat doet de band eveneens op deze knappe schijf. Enkel met “And I’m Singing Aren’t I” gaat de band de iets intiemere toer op. Ook al is dit een understatement, want het dreigende en die heilige huisjes omver duwen is er ook hier volop bij.
Deze band houdt ervan om de luisteraar op het verkeerde been te zetten, ze lappen het ons ook elke keer opnieuw. Slimme gasten die van The Guru Guru. Naast enkele songs met een zekere meezing gehalte als “Know No” of “Delaware” slaat de band liefst duchtig om zich heen en laat geen spaander geheel van de woonkamer. De band blijft compromisloos verder stampen op de geluidsmuur, tot die breekt. Vettige baslijnen (“Skidoo”, “Chramer”) en ongecontroleerde uitbarstingen kleuren Point Fingers. Tegelijkertijd horen we duidelijke popinvloeden en refreinen met een relatief hoog meezinggehalte (“Delaware”, “Know No”). Dat is leuk, als het niet te lang aansleept. En dat gebeurt ook niet, want voor je nog maar de kans krijgt om naar lucht te happen, maakt de volgende scheurende riff zijn intrede. The Guru Guru verveelt nooit. De onvoorspelbaarheid is de grote troef van de plaat. “Origamiwise” lijkt in het eerste geval op rustige, melancholische indiepop. Natuurlijk heeft The Guru Guru ons weer liggen, want plots moet alles weer kapot, waarna de band het nummer weer, volledig uit het niets, afsluit met hetzelfde kalmerende deuntje. In “This Knee On Ice” duikt er zelfs een experimentele gitaarsolo op.
‘Point Fingers’ slaat de nagel op de kop. Het album is een achtbaan aan hoogtes en laagtes, aan zacht en hard. Het wordt wel heel duidelijk waarom de band ooit de term ‘borderline rock’ uitvond. En terecht, want de band creëerde hun eigen unieke stijl. Ook met ‘Point Fingers’ bewijst The Guru Guru dat opnieuw.
Info album https://smarturl.it/thegurugurupointfing
Jaguar Jaguar - We moeten elkaar blijven uitdagen om goede muziek te maken en hopelijk kunnen we in de toekomst nog veel mooie dingen doen
Jaguar Jaguar is een band rond muzikanten die al heel wat waters hebben doorzwommen, maar in 2017 een gloednieuw project op poten hebben gezet. Een exotisch allegaartje dat hen bij het debuut 'Montjoi' naar Spanje bracht. Voor de nieuwste EP 'Madelyn' ging Jaguar Jaguar op afzondering in Frankrijk. Het debuut was een zonnige plaat, die naar onze mening schippert tussen toegankelijk maar ook een streepje experimenteren. Op deze 'Madelyn' horen we een band die volwassen is geworden. Een band waarbinnen nog meer dan ooit, iedereen diezelfde kant uitkijkt. Maar vooral blijkt over de hele lijn dat de inbreng van elk lid even belangrijk is. Zelfs deze van Tina, wiens visuele inbreng je dus ook terughoort binnen elk van de filmische songs, waardoor ze in haar opzet is geslaagd. De jongens aanzetten om haar beelden in woorden om te zetten. Hoog tijd om de band eens op de rooster te leggen wat die samenwerking betreft, andere samenwerking en verleden, toekomst van Jaguar Jaguar.
We hadden een fijn gesprek met Jasper, Thomas en Emiel in het altijd gezellige koffiehuis 'Het Moment' in Gent daarover
Ik heb gelezen dat jullie er liever niet mee worden geïntroduceerd maar kunnen we, gezien jullie inbreng bij die bepaalde bands, jullie een soort 'Belgische Supergroep' noemen of is dat ver gezocht?
Het klopt inderdaad dat we allemaal bij andere projecten hebben gespeeld, en de meesten onder ons spelen nog steeds bij andere projecten. Iedereen speelt al langer muziek en het is mooi om te zien dat we elkaar op verschillende manieren beïnvloeden.
Hoe is die samenwerking eigenlijk ontstaan?
Iedereen in de groep is op een andere manier verbonden met elkaar. Een groot deel van ons is samen opgegroeid omdat we elkaar al kennen van onze jeugd. Voordat we met muziek begonnen waren we al vrienden. Jasper (bas) kent Ruben (drums) van in Gent waar ze elkaar tegenkwamen in het studentenleven, lang voordat er sprake was van Jaguar Jaguar. We zagen elkaar af en toe, tijdens concerten of op café en hadden bewondering voor elkaars muziek en besloten uiteindelijk samen muziek te maken.
Ik las in een interview dat jullie eigenlijk met zes zijn. Rekening houdende met Tina als visual artiest. Verklaar u nader
Tina is het ‘onzichtbare’ 6e lid van Jaguar Jaguar. Ze staat niet mee op het podium, maar eigenlijk zie je haar overal bij Jaguar Jaguar omdat ze samen met Emiel (gitarist) het visueel verhaal in beeld brengt. Samen maken ze de videoclips en visuele content. De kortfilm die bij onze tweede EP uitkomt werd ook gemaakt door hen. Het is een heel fijne manier van werken omdat het ons een bepaalde vrijheid geeft om een visuele wereld te creëren die perfect aansluit bij onze muziek.
Het debuut was een zonnige plaat, die naar mijn mening schippert tussen toegankelijk maar ook een streepje experimenteren, mee eens of niet? En gaat de nieuwe schijf diezelfde kant uit?
Onze eerste EP schreven we in het zonnige Spanje, voor onze tweede EP trokken we onszelf terug naar een Franse, bos- en bergrijke omgeving. Het is moeilijk om te zeggen in hoeverre deze omgeving ons heeft beïnvloed bij het schrijven van een nieuwe EP, maar onze aanpak was wel anders dan vorige keer. We vertrokken nu vaak vanuit langere jamsessies die uiteindelijk omgevormd werden tot kortere nummers geschikt voor een EP. Door de Lynch-iaanse omgeving ontstond wel het idee om een kortfilm te maken die samen met het muzikale een nieuwe en eigen wereld creëert.
Ik heb de nieuwe nummers beluisterd en die stralen iets exotisch, zomers en mysterieus uit, ook 'back to nature' zelfs. Een bewuste keuze? En waarom?
Als we nieuwe muziek schrijven , begint dit vanuit een bepaalde sfeer die een bepaald gevoel bij ons opwekt. Het ontstaat allemaal zo spontaan en organisch mogelijk vanuit dat buikgevoel. De omgeving waarmee we de EP schreven , was zelf ook heel onvoorspelbaar en mysterieus. Het plotse onweer, of de enorme mistbanken uitgestrekt over een enorm bergdal hebben ons misschien onbewust beïnvloed.
Het klinkt ook allemaal vrij uniek. Hoewel dat moeilijk is heden ten dage denk ik zo. Wie of wat waren jullie grote inspiratie bron eigenlijk?
Met vijf muzikanten in een band heb je heel veel verschillende inputs. Iedereen heeft min of meer dezelfde smaak, maar er wordt veel aangebracht tijdens het schrijven. Dit is leuk want dat maakt het gevarieerd. Het is heel anders dan dat één iemand alle muziek zou schrijven. Later tijdens de opnames zijn alle ideeën zo verwikkeld met elkaar dat je automatisch een symbiotische sound krijgt.
De titel van de vorige EP 'Montjoi' had iets te maken met een baai in Spanje. Heeft de titel van deze 'Madelyn' ook een onderliggende betekenis?
In de eerste plaats is ‘Madelyn’ eigenlijk de Engelse vertaling van ‘Monts de la Madeleine’. Dit is de naam van de streek waar we onze EP schreven. We vonden het een mooie naam voor onze tweede EP. Tijdens het schrijven van de teksten en het maken van de film zochten we naar een belichaming van ‘het onbereikbare’, een soort figuur of personage waar we ons als schrijver/filmmaker tegenover konden verhouden. We vonden het wel leuk om ‘Madelyn’ te nemen, maar dit kan voor iedereen iemand anders zijn.
Op 'Montjoi' viel de meerstemmigheid op, er is bewust gekozen voor geen aparte frontman, ook bij deze nieuwe EP is dat eigenlijk het geval. Mij spreekt dit enorm aan, maar waarom wordt voor deze richting gekozen?
We zijn geïnspireerd door de manier waarop men bij 70’s soul groepen zoals die van bij Motown naar vocals werd gekeken. Alle muziek werd opgenomen in één ruimte, vaak ook met een koor die voor de meerstemmigheid zorgt. Hierdoor krijg je ook overspraak in bepaalde microfoons waardoor het allemaal wat gelaagder en - voor ons- interessanter klinkt. Tijdens de opnames van onze tweede EP stonden we vaak in een kring rond één microfoon onze takes in te zingen.
Een opvallende song is “Out of sight” ft. Témé Tan. Lekker zuiderse tune, een beetje Afrikaanse roots ook. Lekker aanstekelijk. Hoe is die samenwerking ontstaan?
Toen onze eerste EP uit was liet Témé Tan weten dat hij fan was. Hij vroeg om eens iets samen te doen, maar op dat moment waren we volop bezig met de promotie van onze EP en onze eerste clubtour. Toen we “Out Of Sight” schreven , vonden we dat we een perfect nummer voor een samenwerking. We stuurden het nummer naar Témé Tan en hij was meteen enthousiast. Toen hij een demo terug stuurde voelden we dat het goed zat. Hij komt trouwens ook mee naar onze show in Ancienne Belgique op 1 maart.
Ik vind de hele EP heel vrolijk, je krijgt er een goed gevoel van, mijn favoriete track is eigenlijk “Weightless” een parel van zeven minuten waar jullie ook een beetje eerder melancholische toer opgaan. Beetje 'dream pop' en lichtjes experimenteel. Opent dat ideeën voor een volgende plaat? Of zie ik het verkeerd
“Weightless” is een nummer dat het schrijfproces van onze tweede EP het beste weerspiegelt. Langere muzikale stukken de tijd en ruimte geven om de luisteraar mee te nemen op een trip in het universum van Jaguar Jaguar.
Dat valt me ook op, waarom weer een EP en deze keer geen full album?
We zijn nog maar een jonge band die net begonnen is, we bestaan net geen anderhalf jaar en hebben nu onze tweede EP uit. We voelden ons tot en met nu het beste bij het maken van een EP omdat je dan ook heel gericht en concreet een verhaal kan maken. Het geeft ons ook nog de tijd om te blijven zoeken naar een eigen sound.
Valt dit allemaal nog te combineren met een druk persoonlijk leven, maar ook een druk schema bij die andere projecten?
Het gaat dus vooral om de juiste afspraken maken. Dus een goede planning maken is daarbij altijd belangrijk. :)
De EP wordt voorgesteld in AB op 1 maart, zijn er nog andere plannen voor 2020? Festivals? Buitenland?
Onze show in AB op 1 maart is iets waar we momenteel hard naartoe werken. Het wordt een speciale avond waar we ook het visuele verhaal willen tonen. Naar aanleiding van deze show spelen we een aantal try outs, en in februari gaan we in Nederland op tour als support van Balthazar.
De song “So Long” is meer dan 490 000 keer beluisterd via spotify, wellicht al veel meer ondertussen, kunnen we stellen dat die song deuren heeft geopend?
“So Long” is het nummer dat tot nu het meeste bereikt heeft, het werd gedraaid op de radio en wordt veel gestreamed via spotify. Waarschijnlijk hebben veel mensen ons via dit nummer leren kennen en dat is goed. We hebben al enorm veel fijne dingen mogen doen sinds onze eerste EP uitkwam en daar zijn we heel dankbaar voor.
Om daarop verder te borduren wat is jullie persoonlijke mening over het medium spotify?
Spotify is een interessant medium om nieuwe muziek te leren kennen. Als artiest kan je hier gebruik van maken en het is fijn om te zien als je muziek opgepikt wordt in allerlei playlists. Dit zorgt voor meer bereik en hierdoor leren mensen je kennen die misschien later wel naar een show komen.
Om af te sluiten. Wat zijn jullie eigenlijke ambities met deze band? Buiten world domination?
We moeten elkaar blijven uitdagen om goede muziek te maken en hopelijk kunnen we in de toekomst nog veel mooie dingen doen. Het zou fijn zijn om nog te groeien op veel manieren, we zijn nog een jonge band en er zijn veel mogelijkheden.
Voor het eerst sinds 2012 kon je Keane nog eens aan het werk zien in een Belgische concertzaal. De gelukkigen die een ticketje konden bemachtigen, konden zich opmaken voor een heuse ‘greatest hits’ set waarbij geen enkel nummer vergeten werd. Ook op de setlist: nieuwe plaat ‘Cause & Effect’ die voor het eerst werd voorgesteld aan een Belgisch publiek. Het werd een leuke set waarbij plezier maken centraal stond, al mocht er hier en daar wat geschroefd worden aan de lengte van de set.
Eerst mochten we ons opmaken voor het leuke voorprogramma dat Eliza Shaddad is. De Britse zangeres mag mee op tour met Keane en ze is daar duidelijk door in de wolken. Haar zachte folkpop schitterde namelijk des te meer door het enthousiasme waarmee ze alleen een volgepakte AB probeerde in te pakken. Dat lukte vooral als ze iets luider met haar stem te werk ging, want andere keren praatte het publiek iets te luid door haar muziek. Desalniettemin een dame die we zeker in het oog zullen houden.
Een Keane recensie schrijven zonder Coldplay te vermelden, is onbegonnen werk. Keane heeft namelijk heel wat sounds mee van die eerste en wordt wel eens omschreven als een mindere versie van Coldplay. Toch zagen we in de AB vooral een band vol goesting om nog eens op tour te gaan. Het mag dan wel maar de AB zijn, die was wel in enkele minuten uitverkocht. Aan populariteit heeft de band na hun pauze in 2013 niet ingeboet, en dat was eraan te zien.
Al van bij het begin zat de sfeer er dik in. Met “Bend and Break” werd al snel een eerste meezinger uit debuutplaat ‘Hopes & Fears’ op ons afgevuurd, en het publiek kon voor het eerst eens tonen wat hun stembanden waard waren. De lijn werd heel snel doorgetrokken met “Everybody’s Changing” en “Is It Any Wonder?”, waardoor de band al heel snel heel wat bekende nummers liet passeren.
Tussendoor passeerden ook wat nieuwe songs; “Phases” was weinig memorabel en ook het iets te trage “Strange Room” haalde de energie wat uit het optreden. Hierdoor kroop er in het midden van de set dan ook een dipje, waardoor we bij het publiek wat vertwijfeling zagen optreden. Natuurlijk kunnen de grote fans alles luidkeels meezingen, maar de rest van de zaal zat toch vooral te wachten op wat ging volgen.
Het is namelijk zo dat de nieuwe songs iet of wat de leuke energie missen die de eerdere songs wel hebben. Zo was “Spiralling” dan ook een welgekomen vrolijk intermezzo tussen al het zware en dramatische. En hoewel op veel concerten zo’n tragere intermezzo’s zouden storen, deed het dat hier veel minder. Als die ballade werd weggehaald hadden we misschien anderhalf uur concert gehad, nu kregen we maar liefst twee uur.
Zo krijg je natuurlijk waar voor je geld, en met een welgemikt eindschot schoot de hitmachine weer wakker. Zelfs “The Way I Feel”, uit de recente plaat, paste perfect tussen klassiekers als “Bedshaped” en “Somewhere Only We Know”. De band weet dus perfect hoe ver ze kunnen gaan met het dramatische en kunnen dit heel goed compenseren met hun grote, aanstekelijke hits. Een avondje karaoke is er niets tegen, want zelfs frontman Tom Chaplin had tegen het einde van de avond last van zijn stem. Zo luid moest hij zingen om het publiek te kunnen overstemmen.
We willen graag nog een woordje kwijt over de lichtshow. Voor een band als Keane was de backdrop best sober, maar aan de hand van een fantastische en dynamische lichtshow werd je toch constant meegezogen in de show. Ook Chaplin was heel hard tevreden van het eerste concert van de tour, net als de rest van de bandleden. Iedereen smeet zich constant op het podium (wat een pianist!) en als je als band met zo’n status met zo’n inleving speelt, dan win je zieltjes.
Zo was het ook helemaal niet storend dat Chaplin op het eind van de show de lyrics van het refrein van “Crystal Ball”, jawel, even vergat. Het publiek bedekte alles met de mantel der liefde, en ook wij namen de liefde die de band afgaf maar al te graag op. Onze blue Monday werd hierdoor dan ook heel positief, en we denken dat dit bij iedereen het geval zal geweest zijn.
Het is straf om te zien hoe een band van dit kaliber het slechts met drie muzikanten en één frontman doet. Het vergt veel inspanning, maar het levert ook op. De band klinkt geloofwaardig, de nummers nog steeds tijdloos en het concert strak. Hoewel sommige nieuwere nummers iets te veel uit de toon vielen, leverde Keane toch een heerlijke show af. Het publiek was helemaal mee en alle hits werden uit volle borst meegezongen. Dit belooft voor wanneer de band een festivalshow komt geven, daar zullen trommelvliezen sneuvelen.
Setlist: Disconnected - Bend and Break - Silenced by the Night – Phases -Everybody’s Changing - Is It Any Wonder? - Strange Room - Leaving So Soon? - Stupid Things - She Has No Time – Spiralling - Perfect Symmetry - Try Again - Nothing in My Way - You Are Young - A Bad Dream - Love Too Much - This Is the Last Time – Bedshaped - The Way I Feel - Somewhere Only We Know - I Need Your Love - Crystal Ball - Sovereign Light Café
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
Eliza Shaddad
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/eliza-shaddad-20-01-2020.html
Keane
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/keane-20-01-2020.html
Organisatie: Live Nation
Persistence Tour 2020 - Wedstrijdjes stagediven voor gevorderden in AB
Januari staat traditioneel in het teken van het wederkerende evenement Persistence Tour dat ook in 2020 halt hield in België. Deze keer niet in De Mast of Brielpoort Deinze maar in Ancienne Belgique, Brussel. Eigenlijk een terugkeer naar Brussel, aangezien deze tour in het verleden ook in de AB is doorgegaan. De zaal was zodanig opgesteld dat de zitplaatsen waren afgesloten, en enkel de staanplaatsen in de zaal waren voorzien. Naarmate de avond vorderde kwam er steeds meer publiek binnen sijpelen. Bij de laatste vier bands stond de AB zo goed als vol tot ver achteraan. Opvallend? Hoe sterker het optreden, hoe meer stagedivers er te zien waren. Want inderdaad kregen we hier vooral meerdere wedstrijdjes stagediven voor gevorderden voorgeschoteld. In grote mate kwam dit doordat er in AB geen pit voorzien is met dranghekken die de zaal scheidt van dat podium. Waardoor de fans vrij spel hadden om dat podium te betreden, vaak daartoe aangespoord door de betreffende band zelf.
De lont aan het vuur steken …
De uit LA afkomstige band Countime (***1/2) verving This Means War, die door het wegvallen van hun drummer wegens persoonlijke problemen, verstek moesten geven. De band bestaat uit letterlijk allemaal zwaargewichten, en profileert dit eveneens figuurlijk op het podium. Countime gaat namelijk vanaf de eerste noot als een pletwals tekeer, en slaagde er daardoor enige beweging te krijgen in de nog wat magere opkomst voor de eerste band. Dat zorgde zelfs voor enkele voorzichtige moshpits. Dat deze band niets nieuws brengt, het is zoveel keer voorgedaan, is door die aanpak een kritische benadering die we prompt naar de vuilnisbak doorverwijzen. Dankzij deze daverende start was het publiek alvast opgewarmd voor wat nog moet komen. Maar een blijvende indruk heeft Countime niet achtergelaten. Datzelfde kan feitelijk gezegd worden over Cutthroat (***1/2). De stadsgenoten van Countime leggen de lat iets hoger, en zorgen voor nog wat meer beweging in de menigte. Die pits werden zelfs wat groter door. De band brengt een mix van typische jaren '90 hardcore en voegt daar een scheutje thrash aan toe. Dat smaakt uiteraard altijd. Ook hier stellen we echter vast dat hier een band staat te spelen, zoals er wel dertien in een dozijn tegenkomen binnen de scene. Kwalitatief valt hier echter geen speld tussen te krijgen, want ook nu davert AB lichtjes op zijn grondvesten.
Maar toch willen we na beide optredens een kleine kanttekening plaatsen. In ons land lopen voldoende hardcore en punk rock bands rond die op zelfs veel hoger niveau hun ding doen zoals CLCKWS, F.O.D. of Mindwar tot piepjonge maar zeer talentvolle acts als Low Life, Pebble en Animal Club. Waarom boek je als organisatie niet één van deze locale kleppers om je festival te openen? De zaal zal gegarandeerd al vanaf de eerste band vol staan, zeker weten.
Tot de boel een eerste keer echt onploft!
Wisdom In Chains (**** 1/2) heeft ondertussen een ijzersterke reputatie opgebouwd, dat merkten we al aan de veelvuldige T-shirts van de band. De zaal stond dan ook prompt heel goed gevuld om deze Amerikaanse Hardcore/punk band aan het werk te zien. Gestuwd door een bijzonder bewegelijke en charismatische frontman, gaat de band verpletterend tekeer. Het duurt niet lang of de eerste stagedivers duiken in het publiek, aangespoord door een band die daar nog wat scheppen bovenop doet. De Hardcore met een boodschap, die ze brengen gaat er in als zoete broodjes, en blijft op de maag liggen. Dat is het soort Hardcore Punk waarvoor ook wij graag uit onze luie zetel komen. Wisdom in Chains voelt prompt aan dat ze hun publiek gemakkelijk uit hun hand kunnen doen eten, en legt de lat gewoon nog wat hoger. Voor je het weet staat de AB nu pas echt op zijn grondvesten te daveren, en dat zal blijven duren tot het bittere einde. Zo zou later blijken.
Kortom: Wisdom In Chains voldoet aan de hoogstaande verwachtingen, en mocht op basis van dit toch gedenkwaardig aantreden gerust een paar treden hoger op de affiche hebben gestaan.
In de voetsporen van Biohazard
Billy Bio (****) De frontman van Biohazard bracht onlangs zijn solo debuut uit 'Feed The Fire'. Dat de man niet kan stilzitten, blijkt uit de zoveel andere projecten waaraan hij heeft meegewerkt. Maar ook als solo artiest bewijst Billy Bio waar hij de mosterd heeft gehaald. Uiteraard kun je niet voorbij aan de verwijzingen naar Biohazard, de muziek van de band zit verankerd in zijn genen. Billy Bio vertelt ook een verhaal, en ramt dat met veel plezier door je strot. Op het podium zorgt dit voor knallend Hardcore/Punk vuurpijlen, die in je gezicht als bommen tot ontploffing worden gebracht. Niet alleen kun je hier onmogelijk op stil blijven staan, er wordt de maatschappij ook een spiegel voorgehouden. Billy Bio straalt echter vooral spelplezier en oerkracht uit, niets routineklus afwerken of sterallures. Integendeel zelfs! De waardering naar zijn publiek, bandleden en entourage toe? Daarvoor krijgt de man van ons een sterretje meer op zijn plantsoen. Vooral geeft Billy Bio je een mokerslag, op de wijze zoals enkel Biohazard dat kan en kon. Is onze eindconclusie.
De gouden medaille voor ''meeste stagedivers op het podium krijgen'' gaat naar …
We gaven het in de titel al aan. Peristence tour 2020 mondde uit in wedstrijdjes stagediven voor gevorderden. De band met het meeste stagedivers ging dan ook met het gouden medaille naar huis. Toby Morse, in een vorig leven roadie van Sick of it All, is een frontman met tonnen charisma en beschikt over een oneindige dosis energie. Hij zoekt zijn publiek voortdurend op. Na al die jaren, H2O is toch al sinds 1994 deuren aan het open stampen, blijkt de band net als zijn voorganger niet te doen aan een routineklus afleveren. Integendeel. Punkrock pioniers H2O (*****) gaan vanaf de eerste tot de laatste noot als wildemannen tekeer op het podium, waardoor een lekkere chaos ontstaat die zijn uitwerking heeft op het podium zelf. Menig frontman van de overige bands kwam een streepje meebrullen. Tot hilariteit van het publiek. Maar ook voor het podium ontstond een aardverschuiving die het dak er deed afgaan. De stagedivers volgden elkaar op, en sommige fans namen ook de vocalen soms eens over. Om maar te zeggen, H2O zorgde voor een wervelend punk/hardcore feest zoals je zelden tegen komt. En drukt anno 2020 nog steeds stevig zijn stempel op datzelfde punk en hardcore gebeuren, zoveel is zeker.
Straat honden bijten wel!
Ook Street Dogs (****) hoeft geen introductie meer. De band rond ex-Dropkick Murphys zanger Mike McColgan deed ons ooit in 2005 met verstomming achterblijven op het festival Groezrock. Vanaf hun ontstaan heeft Street Dogs zijn stempel gedrukt op de punkrock scene. en ze doen dat nog steeds. Ook al hoor en zie je de invloeden van Dropkick Murphys binnen hun muziek duidelijk passeren, de band heeft een eigen smoel ontwikkeld. Ook in de AB haalt de band verschroeiend uit, en bewijst nog steeds ijzersterk in zijn schoenen te staan. Het is echter wel opvallend dat Street Dogs in tegenstelling tot die keer op Groezrock een beetje van hun wilde haren verloren is, ze worden er allemaal niet jonger op. Maar de vuurkracht van toen, is gelukkig nog overeind blijven staan. Mike zoekt eveneens zijn publiek op, en blijft doorgaan tot niemand meer stil staat. Na de vorige muzikale wervelstorm, geen gemakkelijke opdracht. Maar Street Dogs slaagt er toch in dat publiek uit zijn hand te doen eten. Als ervaring in het vak nog steeds uitmondt in spontaniteit waardoor je als aanhoorder compleet wordt weggeblazen, dan stijg je zeker in onze achting. Street Dogs doen wat ze moeten doen, en laten niet los tot niemand meer stil staat. Missie geslaagd dus!
We sluiten af met twee feestjes
Agnostic Front (*****) deed medio 1984 New York op zijn grondvesten daveren met hun ondertussen legendarische debuutalbum ‘Victim In Pain’. Vorig jaar vierden ze hun 35 jarig jubileum, die hen ook naar de Casino in Sint-Niklaas bracht. De band mag en kan gezien worden als één van de grondleggers van de hardcore scene. En zet op een bijzonder verschroeiende wijze, als co-headliner op deze avond, de puntjes op de 'i'. Na een bijzonder dreigende intro, 'The Good, the Bad and the Ugly', zaait Agnostic Front dood en vernieling om zich heen, en maait gewoon alles omver tot geen spaander geheel blijft.. De potentiële opvolgers bonken al een tijdje op de poort, maar Agnostic Front blijft zijn plaats binnen de scene hard en meedogenloos verdedigen. Ook na circa 35 jaar staat er nog geen sleet op de wild om zich heen slaande band. Daarbij wordt bovendien met volle overgave elk heilig huisje omver geduwd. Want inderdaad is ook Agnostic Front een band die een boodschap verkondig, dat wordt eveneens in de verf gezet. Songs als “Police State”, “Old New York”, “Gotta Go” worden in een razend tempo door je strot geduwd. Na afsluiter “Blitzkrieg Bop” blijft er dan ook alleen maar een ravage achter. Niet enkel door de doortocht van deze grootheden, maar als een band ervoor heeft gezorgd dat het toch al stevig murw geslagen publiek, nog maar eens compleet uit zijn dak gaat na al die vorige upper cuts, dan was het Agonstic Front wel.
Plots stond er toch iets minder volk in de zaal voor afsluiter Gorilla Biscuits (****), nochtans ook een grote naam binnen de scene die zijn sporen ruimschoots heeft verdiend. De albums 'Gorilla Biscuits' en 'Start Today' zijn uitgegroeid tot ware hardcore klassiekers. De band hield er in 1991 mee op maar werd in 2006 heropgevist. Eigenlijk teert de band nog steeds op die ene plaat uit 1989, maar daar maalt niemand om. De set werd ingezet door trompet geschal, waarna al de registers voor een laatste keer open werden getrokken. Songs als “Stand still”, “New Direction” en “Good Intentions” worden uit volle borst meegebruld, alsof Gorilla Biscuits die plaat nu pas heeft uitgebracht. Met enkele stevige covers daarboven op zoals “Minor Threat” van Minor Threat, “As one” van Warzone en “Sitting round at home” van Buzzcocks, zorgt Gorilla Biscuits voor een perfect slotakkoord van deze bijzonder geslaagde avond. En dat wordt met afsluiter “Start Today”, als ultieme kers op de taart, nog maar eens stevig in de verf gezet.
Organisatie: Persistence Tour + Madtour Booking + MCLX ism Ancienne Belgique, Brussel
Vijfentwintig jaar geleden kwam ‘Over The Hump’ (1994) van The Kelly Family uit. Dit achtste album betekende de grote doorbraak voor de Iers-Amerikaanse band. Een kwart eeuw later, nu dus, besluit een groot deel van de familie om deze verjaardag op een gepaste manier te vieren: een groots opgezette tournee met als toepasselijke titel ‘25 Years Over The Hump’. De concerten van deze tour worden hoofdzakelijk in Duitsland gespeeld, maar afgelopen zondag hielden de Kelly’s halt in Het Sportpaleis.
Op het podium, dat voor de gelegenheid dichter geplaatst werd, stonden een led-wand en drie zwevende lichtconstructies die men op allerlei hoogtes en in allerlei standen kon plaatsen. Verder was er een T-vormige uitloper waardoor de artiesten zich zonder problemen tot diep in het publiek konden begeven.
Zoals op voorhand aangekondigd bestond het optreden uit twee delen: eerst werd het volledige album ‘Over The Hump’ gespeeld in exact dezelfde volgorde als op het bekroonde album en na de pauze passeerden de betere hits uit het rijke repertoire van 40 jaar The Kelly Family.
Op de begintonen van “Why Why Why” verscheen het silhouet van Joey Kelly met gitaar die in ware rockstijl de show op gang trok. Na een minuut viel het doek en kregen we duidelijk zicht op het podium en de aanwezige leden. Na de opener die voornamelijk door Joey verzorgd werd, was het tijd aan Kathy Kelly om zich muzikaal voor te stellen. Zonder veel poespas startte ze “Father’s Nose”, een van de (vele) liederen die grotendeels in het Spaans gezongen werden. Niet moeilijk als je weet dat de familie lange tijd in Spanje woonde. Het is pas bij het derde lied, “First Time”, dat het publiek uitgebreid begroet werd door de immer sympathieke Patricia Kelly. De blondine deed zowaar de moeite om alles in het Nederlands te zeggen. Opnieuw niet moeilijk (alhoewel) als je weet dat de familie ook een tijdje in Nederland gewoond heeft.
Na dit vriendelijke intermezzo volgden de liedjes elkaar in sneltempo op en werd het album zonder enige onderbreking afgewerkt. Hoewel dit gedeelte qua liedjeskeuze geen verrassingen inhield, was het voor de ware fans puur genieten om (eindelijk) het album eens live te horen. Ook minder doorwinterde fans genoten ongetwijfeld van de ruime variatie aan muziekstijlen die het album rijk is. De muziek van The Kelly Family kan men dan ook niet in een hokje plaatsen, én dat maakt de band juist zo aantrekkelijk.
Na een pauze van twintig minuten werd de show verdergezet met ‘Over The Hump’ dat op het nieuwe album ‘25 Years Later’ (2019) te vinden is. Het lied is een hommage aan het gelijknamige album en staat vol verwijzingen naar de verschillende liedjes die erop te vinden zijn. Een voor de hand liggende keuze dus als opener van deel twee.
Dat tweede deel kan men het best omschrijven als een emotionele rollercoaster doorheen de carrière en het leven van de Kelly’s. Enkele hoogtepunten waren o.a. beelden van de verschillende uithoudingswedstrijden (Ultramarathon, Iron man, marathon des sables…) die Joey ondernam tijdens ‘Never Gonna Break Me Down’, de opzwepende Ierse ‘jig Star of the County Down’ met de bescheiden Paul Kelly als dansheld en een ontroerend “El Camino” gebracht door John Kelly.
“I can’t help myself” en “Fell In Love with an Alien” konden tijdens dit verjaardagsfeest uiteraard ook niet ontbreken en waren als bisnummers aan de setlist toegevoegd.
Afsluiter van deze nostalgische avond was “We had a Dream” (uit ‘25 Years Later’ (2019)) waarbij de leden elkaar dankbaar waren dat ze elkaar teruggevonden hebben na een lange periode van radiostilte. Hoewel het ook al uitgesproken werd, maakte dit lied ook duidelijk dat net zoals iedere familie The Kelly Family ook al woelige watertjes doorzwommen heeft.
The Kelly Family gaf in Het Sportpaleis niet enkel blijk van een steengoede groep te zijn, maar liet ons ook binnenkijken in de ziel van de band en de verschillende (familie)leden. Dit maakte de avond op meerdere vlakken tot eentje om in te kaderen en doet ons hopen op nog meer zeemzoete meezingers in de toekomst!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/the-kelly-family-19-01-2020.html
Organisatie: Greenhouse Talent
Dyscordia is één van de best bewaarde geheimen van de Belgische metal. Geen andere metalband lokt voor elke show zoveel fans en toch worden ze zelden aangehaald als mainstream-media het over metal hebben. Het nieuwe album ‘Delete/Rewrite’ zal daar misschien verandering in brengen, als ook de organisatoren van Alcatraz en Graspop mee aan de kar willen trekken. Het buitenland gaat doorgaans immers pas overstag als je genoeg geloofsbrieven uit je thuisland kan voorleggen. Alcatraz reserveerde alvast een podium voor het zestal uit Kortrijk, net als de nieuwe Waregemse Metal Day. Als aanloop naar de festivalzomer was er zopas de releaseshow in De Kreun in Kortrijk en die was weken vooraf reeds uitverkocht.
Twee bands mochten het Dyscordia Army opwarmen. De eerste was Shocker, een nog vrij onbekende band, maar wel eentje die we misschien als een allstarband kunnen aanduiden. De voorgeschiedenis van de bandleden leest als een dwarsdoorsnede van het West-Vlaamse metallandschap van de voorbije twintig jaar, met referenties als After All, Anesthesy, Artrach, Gae Bolga, Wapenspraak en Drinkgelag, Back2Back, Kisstory, WASP.be en Phoenix Rebellion. Met al die invloeden samengegooid krijg je een lekkere pot melodische heavy metal met 80’s hard rock-invloeden van Mötley Crüe en WASP. Er zitten nog veel meer invloeden in, van thrash en death tot doom, maar die zitten vaak heel subtiel verstopt. De hoofdrol was weggelegd voor zanger Sammy Peleman, lange tijd de frontman van After All. Dat hij kan zingen, wisten we uiteraard al. Bij Shocker gebruikt hij een ander spectrum van zijn stem dan bij de thrashers van After All, met o.m. meer hoge uithalen. Dat hij tegelijk een rasentertainer is, was ons even ontglipt maar wordt meteen duidelijk zodra hij op het podium staat. Hij neemt het publiek met een simpele wenk op sleeptouw doorheen de songs van Shocker. Muzikaal staat Shocker als een huis. Klassieke heavy metal werd al een hele tijd als een uitgeleefd genre bestempeld, terwijl Shocker en gelijkaardige bands als Shuulak in Nederland er met veel overtuiging nieuw leven in blazen. De composities zijn niet vernieuwend, maar klinken zeker niet belegen en vooral: er gebeurt meer op het podium dan een handvol muzikanten die naar zijn snaren staat te staren. Het is entertainment, zowel voor de band zelf als voor het publiek. In het najaar duikt Shocker de studio in. Dat debuutalbum is iets om naar uit te kijken. Hopelijk staat “Shrinking Violets” erop en als meezinger “Wild Shocking” in de studioversie net zo knalt als in De Kreun, hebben ze materiaal voor De Zwaarste Lijst van Stubru.
Chalice timmert al twintig jaar langer aan de weg dan Shocker en staat toch ook voor het eerst op het podium van De Kreun. Het symboliseert misschien de typisch West-Vlaamse gedachte dat je niet te snel moet denken dat je de oorlog verloren hebt. Dat Chalice intussen een begrip is in de West-Vlaamse metalscene mag duidelijk zijn: tot aan de PA werden de lyrics meegebruld en werd het ritme meegeklapt in de zeldzame rustige momenten. Want Chalice had voor de eerste Kreun-passage een tactiek van de verschroeide aarde in petto. De snelste en meest agressieve tracks uit het repertoire werden op het publiek afgevuurd, van bij “Amongst The Damned” tot ”For You”. Album ‘Ashes Of Hope’ (uit 2018) heeft Chalice heel wat optredens opgeleverd, maar inmiddels kijkt de band opnieuw vooruit. De zopas uitgebracht EP ‘Lost Connection’ is een stap naar een opnieuw agressiever geluid hoewel de tracks nog mooi aansluiten op die van het album. Zowel “Why” als “Dwelling” werden met veel vuur gebracht. “A Death Without Warning”, sinds 2015 zowat de traditionele afsluiter van de liveset bij Chalice, werd niet gebracht. Stilstaan is achteruitgaan en vastroesten in tradities, daar doen ze niet aan.
Dyscordia was uiteraard de band waarvoor die honderden fans naar De Kreun afgezakt waren. Het was een slimme zet van de band om het album enkele weken voor de releaseshow uit te brengen, zodat de grote schare fans de nieuwe nummers al meteen konden meezingen. En dat gebeurde ook. Van bij album- en liveset-opener “Delete/Rewrite” en ”This House”. Het nieuwe werk werd afgewisseld met een paar Dyscordia klassiekers als “Chtonic Star”, “Bail Me Out”, “From Sight To Black”, “A Perfect Day” en” Twin Symbiosis” die knap over de lange set verdeeld zaten. Van het nieuwe album werd enkel “The Cards Have Turned” niet gespeeld.
De set was mooi opgebouwd met “Silent Tears” als orgelpunt. Wat opviel was dat het nieuwe werk meer knalde dan op het album, misschien omdat de productionele toevoegingen live achterwege blijven. De band speelde strak en met veel vertrouwen in het eigen kunnen. Zanger Piet Overstijns en grunter Fane vullen elkaar live perfect aan en het publiek at uit hun hand. De licht- en rookshow was top. Piet was wat zuinig met zijn bindteksten. Wel was er een pluim voor een fan die meer dan 700 km gereisd had voor de show en nog een pluim voor Steffy die als ‘zevende bandlid’ o.m. het Dyscordia Army op de been houdt en nog laat aangroeien. Zelden werd een Vlaamse metalband zo op handen gedragen.
De Kreun wordt stilaan een maatje te klein voor Dyscordia. Voor de volgende releaseshow kunnen ze misschien alvast gaan onderhandelen met Kortrijk Xpo.
Neem gerust een kijkje naar de pics @ Valérie De Maertelaere
Chalice
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/chalice-18-01-2020.html
Schocker
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/schocker-18-01-2020.html
Dyscordia
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/dyscordia-18-01-2020.html
Organisatie: Wilde Westen
David Bowie - A Bowie Celebration - We kunnen Helden zijn, voor één dag
David Bowie - A Bowie Celebration
Het waren moeilijke weken voor me. Niet alleen werd de verjaardag van David Bowie gevierd op 8 januari, ook zijn overlijden blijft vier jaar nadien nog steeds nazinderen. David Bowie was niet alleen een inspiratiebron wiens muziek als een rode draad in mijn muzikale smaken loopt. Het was alsof mijn eigen vader was gestorven, zonder dat ik van hem afscheid had kunnen nemen. Deze periode valt me telkens enorm zwaar, en ik heb daar geen verklaring voor. Want tenslotte is het 'maar een idool'. Toch? David Bowie was echter voor mij veel meer dan dat. Hij heeft me mede de mens gemaakt die ik nu ben. Dit terzijde, kreeg ik vorig jaar een pracht van een verjaardagscadeau. Een ticket voor de 'A Bowie Celebration' tour in De Roma in De Roma. Een betere afsluiter van deze periode kon ik me niet wensen.
Ook al gingen de handen het meest op elkaar bij de herkenbare songs, ik genoot net van die momenten dat de wenkbrauwen werden gefronst. Net zoals Bowie dat ook deed, zorgen die namelijk voor verrassende wendingen waar velen niet weten wat mee aan te vangen. We kunnen allemaal helden zijn voor één dag, door gewoon onze eigen gang te gaan. Dat is namelijk de ultieme boodschap die Bowie me heeft mee gegeven, zo sta ik ook in het leven. Vaak sta ik daardoor op mijn eentje te roepen in de woestijn. Maar net als mijn grote held, trek ik me daar niks of weinig van aan. Ik vergeet nooit de kritiek die hij kreeg toen hij bekende songs helemaal uit elkaar rukte en er volop mee ging experimenteren in Vorst National in 1996 tijdens de 'Outside' tour. Gewoonweg geniaal, gedurfd en experimenteel zijn ding daarmee doen. Dat was de Bowie waar ik het meest van hield, en nog steeds van houdt.
Hoe vervang je trouwens vocaal en wat performance betreft iemand als Bowie? Onmogelijk! En dat was ook te merken op deze avond. Meer daarover later in dit verslag. Mike Carson verzamelde muzikanten rondom zich die nauw verbonden zijn geweest met de entourage van Bowie door de jaren heen. Gerry Leonard, Carmine Rojas, Kevin Armstrong en Alan Childs zijn daar een paar van. Wat de vocale inbreng betreft mochten Corey Glover (Living Colour), singer-songwriter Mr. Hudson en de Canadese vocalist en billboard winnares 'Best Female Rock Vocalist' Sass Jordan hun beste beentje voorzetten. Die vocalisten deden dan ook hun uiterste best om aan die hoge verwachtingen te voldoen, maar vielen wat mij betreft toch soms een beetje door de mand. Begrijp ons niet verkeerd, op zich zijn het uiteraard klasse performers. Zo viel de soulvolle stem van de zeer energieke en bijzonder beweeglijke Corey op bij verschillende songs, songs die hij bovendien vaak uitspon tot het oneindige tot jolijt van de aanwezigen.
Persoonlijk was ik het meest te vinden voor de stem van Mr. Hudson die je vaak kippenvelmomenten bezorgt door deze van Bowie sterk te benaderen, maar er ook een eigen draai aan durfde te geven. Of neem nu de adembenemend mooie gebrachte “Sweet thing (Reprise)” door Sass Jordan waarbij je bijna een speld kon horen vallen in de zaal. Ook bij “Five Years” bracht de hoge noten die ze uit haar strot kneep je naar andere oorden. Echter, daar waar Bowie onbewust - hij gaf zijn muzikanten altijd de nodige ruimte om zich in de schijnwerpers te spelen , laat dit duidelijk zijn, - de aandacht naar zicht toe trok, waren het deze keer de muzikanten binnen het concept die een opvallende rol speelden.
De vocalisten beschikken zeker en vast over voldoende charisma, maar niet het charisma van een David Bowie. Wat die muzikanten betreft, is er bovendien één die Bowie eigenlijk wel kon evenaren door die jaren heen en dat was Mick Ronson. Zijn solo op “Ziggy Stardust” bijvoorbeeld, was en is nog steeds onevenaarbaar. Ook dit bleek op deze avond in De Roma nog maar eens. Ronson had namelijk diezelfde charismatische uitstraling bij het bespelen van zijn gitaar, als Bowie met zijn volledige uitstraling. En dat laatste misten we toch een beetje bij deze al bij al ijzersterke versie een beetje.
Voor de rest hoor je ons niet klagen van de setlist. Er zaten zelf enkele aangename verrassingen in. “Time”, met wederom de stem van Sass Jordan, is zo een song die in ons geheugen staat gegrift door die performance op ‘Spider Glass’ tour in Werchter waar Bowie op de tonen daarvan, als een engel neerdaalde op aarde. Jordan kreeg het publiek zelfs een beetje mee. Dat laatste was ook een opvallend feit. Bij de voorstelling van het album 'Diamond Dogs' waren de reacties eerder lauw, behalve dan bij “Rebel Rebel”. Ook in de ‘best of’ set kregen de meeste bekende Bowie songs als “Starman”, “Life On Mars” en “Suffragette city” het meeste applaus. Wij waren echter het meest onder de indruk van het akoestisch gebrachte “Loving the alien/Andy Warhol” en het onvergetelijke “Rock'n'roll Suicide”, die zorgde voor een adrenalinestoot van jewelste, terwijl we ook een traan wegpinkten. “Aladdin Sane” ingeleid door Carson op piano was weer zo een verrassende apotheose die we best konden smaken. Afsluiten deed 'A Bowie Celebration' met een van vooraan tot ver naar achter mee gebrulde ''Heroes'' .
Besluit: Wat mij betreft is David Bowie net zo onvervangbaar als Freddy Mercury bij Queen. Ook al zet je daar topmuzikanten van uitzonderlijk niveau, of vocalisten op dat podium die goed weten waar ze mee bezig zijn. Het zal nooit meer hetzelfde zijn. Dat is één opvallend punt binnen deze 'A Bowie Celebration'. Echter werd op een respectvolle en gelukkig ook vaak eigenzinnige wijze een ode gebracht aan de grootmeester, door muzikanten die zo nauw met hem waren verbonden. Net dat laatste, gewoon eigenzinnig je ding ermee doen, is iets wat Bowie zelf ook zou willen. En dat werd voldoende in de verf gezet, ook al was het dus bij flarden en gingen de handen het meest in de lucht bij de herkenbare songs. “Time”, “Aladdin Sane” , “We are the dead”, “Sweet Thing (Reprise)” en “Loving the alien/Andy Warhol” tot “Rock'n'roll Suicide”, waren wat mij betreft, dan ook de songs en de performance die me het meest zijn bijgebleven op deze avond.
Tracklist: Diamond Dogs: Future Legend - Diamond Dogs - Sweet Thing – Candidate - Sweet Thing -(Reprise) - Rebel Rebel - Rock'n'roll With me - We Are the dead – 1984 - Big Brother - Chante of the Ever Circling Skeletal Family
Best of set: Space Oddity - Moonage Daydream - Young Americans - Five Years - Ashes to Ashes – Starman - Time-Life on Mars - Ziggy Stardust - Suffragette City - All the Young Dudes
ENCORE: Loving the Alien/Andy Warhol - Rock'n' Roll Suicide - Aladdin Sane -Imagine/Rhapsody In Blues (instrumental by Mike Carson) – Heroes
Organisatie: A Bowie Celebration + Greenhouse Talent + De Roma, Antwerpen
Drive-By Truckers brengt sinds medio 1996 een fraaie mix van poppy americana overgoten van aanstekelijke countryrock. De band heeft ondertussen zijn stempel gedrukt op dat american-rockgenre. In 2016 brachten ze, volgens de biografie, hun meest politieke plaat uit in hun 25-jarige bestaan: 'American Band'. Nu staan ze er terug met 'The Unraveling' waarover het volgende wordt gezegd: ‘with southern groove, hooks & pride, muscled three guitar attacks and erudite lyrics’, over de huidige staat van het land; ‘the most tumultuous years our country has even seen. ‘American Band’ was a warning shot hinting at a coming storm. This one was written in the wreckage and aftermath‘.
Vanaf “Rosemary With A Bible And A Gun” sijpelt die politieke boodschap al door. Ze wordt op een aanstekelijke wijze door je strot geramd en blijft aan je ribben kleven. Zo hoort dat bij deze typische American rockmuziek. De groovy gitaarlijnen en warme stem voeren je weg, maar confronteren je ook met een harde realiteit. “Armageddon's Back In Town”, “21st Century USA” of “Babies In Cages” hangen geen al te positief beeld op van wat de heren denken over het Amerika van nu. Patterson Hood en Mike Cooley stampen niet wild tegen heilige huisjes, ze doen dat zelfs op een eerder ingetogen en groovy wijze, maar wie de boodschap begrijpt, weet dat het geen vijf voor twaalf, maar vijf na twaalf is.
De wereld heeft weer muzikanten of artiesten nodig die een mening durven verkondigen, want ondanks alles wat gebeurt rondom ons, de wereld zwijgt. Prediken hoeft niet, dat is ook niet wat Drive-By Truckers doen op deze plaat, maar je een spiegel voorhouden dan weer wel. Laten we het echter ook over de muziek hebben. En dan hoor je een band die nog steeds even strak, gepolijst en lekker groovy de haren op je armen doet rechtkomen. De gitaar is daarbij de belangrijkste strijd om een betere wereld te creëren voor onze kinderen en kleinkinderen. Want daar draait het dus werkelijk om. De tekst bij “Babies In Cages” is zo tekenend daarvoor: “I'm sorry to my children, I'm sorry what they see / I'm sorry for the world that they'll inherit from me”. Het is ook de rode draad op de volledige plaat.
Ook al is er hoop op betere tijden en geeft Drive-By Truckers aan een minder politiek album te hebben uitgebracht dan hun vorige plaat, de boodschap raakt je nog steeds en staat stevig overeind. Muzikaal worden echter op een even gestroomlijnde wijze menig snaren van je rockhart geraakt, en ook dat laatste stemt ons vreugdevol in deze toch wel moeizame tijden waarin we leven.
Drive-By Truckers stelt met 'The Unraveling' een plaat samen dat een eerder somber beeld geeft van het heden, maar gelukkig schijnt er steeds een lichtpunt aan het einde van de tunnel. Dat lichtpunt is onze kinderen en kleinkinderen, die we moeten koesteren. Drive-By Truckers heeft die boodschap goed begrepen, en houdt jou, mij en henzelf een spiegel voor op een zeer gestroomlijnde en bijzonder groovy wijze. Waar we iets kunnen uit leren. Nu de rest nog.
De Zwitserse band Infinitas wordt omschreven als 'folk heavy metal' en bracht in 2017 een schijf uit die ons de oren deed spitsen: 'Civitas Interitus'. Het unieke aan deze band is de kruisbestuiving tussen folkelementen en heavymetal met een female voice inbreng. Infinitas daarom uniek noemen binnen het genre? Dat is wellicht die brug te ver. Maar het was best een aanstekelijke plaat, met lekker catchy riffs en wonderbaarlijke vocalen, die vanaf begin tot einde aan de ribben blijft kleven. In 2019 bracht de band een nieuwe parel van een schijf uit die aan onze aandacht was ontsnapt door het overaanbod van releases, maar het is nooit te laat om terug te keren in de tijd. Zeker niet als het gaat over een schijf en band die een bijzonder plaats bekleed in ons metal hart. Met 'Infernum' zet de band verder stappen in het verleggen van grenzen binnen dat typische folkmetalgebeuren.
Ook nu weer valt deze bijzonder veelkleurige vocale aankleding het meest op. Een stem die je wegvoert naar een sprookjeswereld boordevol elven, kobolden en andere tot de verbeelding sprekende wezens uit de folklore halen we ons voor de geest bij songs als “Afanc”, “A Manifested Nightmare” en “Aynas”. Er zit een verhalenlijn in die je op het puntje van je stoel vol spanning doet luisteren en genieten. “Lilith” is zo een parel van een song die de fantasie prikkelt. De inbreng van snijdende gitaarlijnen, die door je hart boren, wordt aangesterkt door een zwevende vioolklank. Of drumpartijen die je rillingen bezorgen. Maar het is dus eerder die sterke stem van zangeres Andrea Böll die het meest tot de verbeelding spreekt. Van clean tot screams en zelfs wat spoken word die je de kriebels bezorgt, het zit er allemaal in. Song na song wordt een puzzel samengesteld, met een zekere verhaallijn die je als aanhoorder gedeeltelijk zelf kunt en mag aanvullen. Want dat is nog het meest opmerkelijke aan deze knappe folkmetalschijf, de aanhoorder zijn eigen fantasie wordt eveneens geprikkeld doordat Infinitas je zeer bewust met veel vraagtekens achterlaat in dat donkere bos. Binnen diezelfde mysterieuze walmen blijft de band begane wegen verder bewandelen bij daarop volgende songs “Rahu”, “A Starless Universe” en “The Seeker Of Truth”. Telkens een tipje van de sluier oplichten, zonder echt een antwoord te geven op de vragen die door je hoofd suizen als spirituele bommetjes energie. Böll is binnen die omkadering een verteller, die je op je puntje van je stoel doet zitten gespannen tot het instrumentale slot akkoord “Consultus (Memorial)”. En daarna volgt een akelige stilte, die je verweesd achterlaat.
Deze fantasieprikkelende schijf boordevol verwijzingen naar allerlei folklore moet vooral de folkmetalliefhebber aanspreken die houdt van wilde verhalen over sagen en legenden. En die vooral houdt van zelf uit te puzzelen wat er gebeurt.
Laat dus uw eigen fantasie maar de vrije loop bij het beluisteren van deze grensverleggende folkparel, is dan ook ons eindadvies. Er zal een zeer kleurrijke wereld opengaan, die je doet terugdenken aan je kindertijd , toen je geloofde in die elfen en sprookjesfiguren die je je voor de geest haalt; zonder kinderachtig te klinken, eerder door je op een zachtaardige maar ook dreigende toon angst in de boezemen voor dat onbekende.
Ter introductie van het concept Les Amazones d'Afrique citeren we even de perstekst:"Het collectief Les Amazones d’Afrique werd in 2014 opgericht door drie Malinese zangeressen: Mamani Keita, Oumou Sangare en Mariam Doumbia. Al snel werd het een ‘all female-West African-creative force’, met de belangrijke sociale waarde van de strijd tegen genderongelijkheid, vrouwenonderdrukking en geweld tegen vrouwen, waarbij zich ook bijv. Angelique Kidjo, Rokia Kone en Nneka aansloten. De muziek is een krachtige mix van traditionele Afrikaanse stijlen met moderne pop en R&B, onder de produktionele leiding van ‘Congotronix’-producer Doctor L (aka Liam Farrell). Na het verschijnen van het debuut-album ‘Republique Amazone’ raakten meer en meer artiesten ‘across Africa and the diaspora’ geïnteresseerd in dit initiatief, en inmiddels zijn op het nieuwe album ‘zelfs’ mannelijke bijdragen (van Douranne Fall en Magueye Diouk) te horen. Op ‘Amazones Power’ zijn echter de grootste rollen weggelegd voor Mamani Keita en Rokia Kone, maar horen we ook ‘new generation female talent’ in de vorm van Fafa Ruffino, Niariu, Ami Yerewolo, Kandy Guira en Nacera Ouali Mesbah."
Afrikaanse muziek met een boodschap, zelfs dat klinkt ondanks de vele pijnlijk onderwerpen zeer dansbaar en opvallend vrolijk. Want de beste manier om pijn te verschalken is humor. Dat heeft de Afrikaanse gemeenschap altijd goed begrepen. Het blijkt ook nu weer de rode draad op de schijf. Vanaf het soulvolle 'heavy' over bijzonder aanstekelijke songs als “Love” , “Smile”, “Queens” en “Smooth” - een titel die trouwens de lading dekt - is dit de rode draad op deze schijf. De Afrikaanse roots wordt over de hele schijf uit de doeken gedaan, met emoties en gezang dat op de dansspieren inwerkt. Want ook dansen en zingen doet die pijn vergeten. “Fights” en “Sisters” duiden aan hoe sterk verenigd die gemeenschap wel is, om de “Power” te vinden om terug te vechten. Vaak tegen beter weten in.
Les Amazones d’Afrique heeft sinds 2014 trouwens zijn stempel gedrukt op die soul en world muziek, waardoor ze ook in het Westen deuren hebben geopend. En dat wordt op deze nieuwe plaat nog maar eens in de verf gezet. Wie houdt van de Afrikaanse muziek met een boodschap, kan zonder verpinken deze bijzondere parel in huis nemen. U zult er geen spijt van hebben.
'Amazones Power' laat een plaat horen van sterke vrouwen die een vuist maken tegen al het onrecht, en niet stoppen met vechten tot ze hebben overwonnen. Die winnaars mentaliteit wordt zeer gevarieerd in de schijnwerpers geplaatst op deze bijzonder krachtige en soulvolle plaat waar elke Afrikaanse invloed binnen de muziekwereld hand in hand gaat. De muziek in combinatie met de teksten die opkomen voor de rechten van de (Afrikaanse) vrouw maakt dit album zeer de moeite waard. 'Power'!
Nederlands 
Français 
