Edmund Lauret en pianist Thijs Troch, vertegenwoordigers van de avontuurlijke Gentse jazzscene die momenteel furore maakt, kwamen na een duoconcert op het idee om een nieuw project op te starten. Met Viktor Perdieus (tenorsaxofoon), Jan Daelman (dwarsfluit), Kobe Boon (bas) en Benjamin Elegheert (drums) was het collectief The Milk Factory geboren. De band spitst zich bewust toe op een meer melodieuze en intieme aankleding, in een vaak totaal andere richting dan hun andere projecten. Met ‘Aula’ stelde The Milk Factory in janurai 2020 zijn eerste volledige album voor. We horen een warme plaat, waarbij grenzen van jazz worden verlegd naar eerder improviserende muziek. Zonder geluidsmuren af te breken, eerder door harten diep te raken op een intieme maar magisch mooie wijze.
Intimiteit is inderdaad het sleutelwoord bij die eerste song “Verrevan”. Hoewel daarop al lichtjes wordt geëxperimenteerd met klanken , zorgt de band ervoor dat de trommelvliezen niet worden aangevallen, eerder strelend zacht wordt je ziel verwarmd. Warmte die je niet in slaap wiegt, maar eerder terugbrengt naar de essentie van het leven. Songs als “Groef”, “Whistle Island” en “Tref” doen dan ook eerder een gemoedsrust over jou neerdalen.
Daar waar de heren binnen andere bands vaak zodanig experimenteel tewerk gaan dat het soms bevreemdende tot oorverdovend aanvoelt, kiest The Milk Factory er zeer bewust voor de rust te doen wederkeren in je hart. En dat is een verdomd goede keuze, want die rust kunnen we gebruiken in gejaagde tijden van het leven. Diezelfde impact, met voldoende oog voor buiten de lijntjes van jazz kleuren, keert over de hele lijn terug. Daardoor blijf je aandachtig zitten luisteren en genieten tot de toppen van je tenen als jazzliefhebber, die houdt van bands die buiten die comfort zone durven treden van dit genre. Dat is wat de heren voortdurend doen.
Uiteraard bestaat The Milk Factory uit topmuzikanten die al heel wat watertjes hebben doorzwommen. Uit songs als “Aula”, “Gitaar” en “Houtdokken” blijkt die virtuositeit en absolute klasse van elk van hen voortdurend. Echter is er geen enkel element binnen de band dat er uitspringt, wat kan gezien worden als een pluspunt. Het is net die meesterlijke kruisbestuiving tussen elke muzikant binnen dit project, dat ons over de streep trekt. Een stelling die bij afsluiters “Bunny” en “Papegaai” nog maar eens in de verf worden gezet.
Over de hele lijn is 'Aula' een kristalheldere debuutplaat geworden van een band die naast zoveel projecten, op zoek is naar een rustpunt waar ze zichzelf kunnen in terugvinden binnen een gejaagd leven. Op ons heeft het in elk geval die inwerking dat we even achterover leunen en gewoon genieten van het magische klankentapijt dat The Milk Factory uitspreidt om die noodzakelijke gemoedsrust te doen wederkeren in hart en ziel. Waardoor de band in zijn missie met brio is geslaagd, intimiteit creëren die een gevoelige snaar raakt. Met voldoende oog voor het improviseren en op avontuur trekken door het landschap dat jazz heet.
Matt Watts heeft wat van een crooner in een rockband. Hij hangt wat tussen zingen en fluisteren in, wat bijdraagt aan de emotie van zijn albums. De in Brussel aangespoelde Amerikaan heeft een opvolger klaar voor ‘How Different It Was When You Were Here’. Dat was een schilderij in dertien tinten grijs, terwijl hij voor ‘Queens’ het penseel ook in de lichtere, montere kleuren dopte.
Zoals schilder Adriaan Brouwer zich uitleefde in het schilderen van café-taferelen, zo schildert Matt Watts in elke song een personage uit zijn ontmoetingen in café Queens in Sint-Gillis. Net als Adriaan Brouwer beperkt hij zich niet tot het beschrijven van de café-gasten, maar geeft hij een soort van situatieschets. En net als Adriaan Brouwer neemt Watts gretig deel aan dat café-leven. De songs op ‘Queens’ zijn de op muziek gezette bedenkingen die Watts die maakte op de terugweg van het café naar huis. Dat gaat van medeleven en goede raad tot virtueel nog wat verder flirten. Alles wat je bij nacht en ontij op café kan verwachten. Het is ook in die context dat je de cover van Michael Jackson’s “Billie Jean” moet zien: discussies over vermeend vaderschap zijn één van de vaste ingrediënten in de nachtelijke gesprekken op café.
Muzikaal gaat het alle kanten uit, van smoothe rock tot trage folk en americana. Van catchy tot meeslepend. “Sha La La La Jim” heeft nauwelijks een shalalala in de lyrics en heeft dat ook niet nodig om je mee te nemen op zijn easy-rock-fluister-trip. “Lula” is een bezwerende popsong , die wat doet denken aan de eerste tracks van Zita Swoon (toen nog als Moondog Jr). “Smoke All Around My Brain” is kampvuur-americana-folk die zelfs fans van The War On Drugs zal kunnen bekoren.
Op de trage pianoballad “With Every Heating Mile” wandelt Matt Watts met een ongepast enthousiasme door een diepdonker tranendal. Deze song sluit nog het beste aan op die van ‘How Different …’ en toont nogmaals dat deze Amerikaan een meester is in het vangen van verdriet en ontgoocheling. De vrouwenstemmen die Watts hier van repliek dienen, snijden door merg en been. Zo pijnlijk eerlijk kom je de lyrics zelden tegen, of het zou bij Guido Belcanto moeten zijn. Van hem heeft Watts zijn “Ik Weet Niet Waar Mijn Meisje Is” vertaald en als bonustrack toegevoegd.
“Lay Your Years” heeft een murderballad-sfeer met daarover wat heerlijke, zwevende psychedelica in de synths en de gitaren. Daarna klaart de hemel op bij “Waking Up” of is het maar schijn? Het lijkt een naïef en onschuldig verhaaltje en de muziek stuurt deze track nog wat dieper die richting uit, maar Watts legt er altijd een paar dubbele bodems onder, zodat zelfs een ‘ooh-ooh’ plots een betekenis krijgt. Hetzelfde verhaal ongeveer bij “There I Have Come For You”, een catchy en vrolijke riedel met veel venijnige doornen onder de roos. “Penniless Carpenter” flirt met americana en country en straalt wat dreiging uit. De finale van deze track heeft een Stef Kamiel Carlens-stempel. Samen met “Lay Your Years” en “With Every Heating Mile” behoort dit tot het mooiste drieluik van dit album.
Het is verbazend hoe Matt Watts zijn schilderijtjes kan verpakken in popmuziek van drie minuten, met telkens de treffende kleuren en de juiste accenten. Dat kunnen alleen de groten.
Er is nogal wat geschreven en gepraat over deze schijf. Reeds lang voordat ze uitkwam. Het was dan ook lang wachten op de vijfde release van Tool: niet minder dan dertien jaar. Alleen al hierdoor was de plaat al een succes bij de release ervan. Maar we mogen zeggen dat de plaat daarnaast ook wel steengoed is. Zoals altijd leveren ze geen half werk af. Dat begint met de muziek maar ook met alles ernaast: video’s van de hand van gitarist Adam Jones, het artwork… Ook nu is het artwork bijzonder. Het is voorzien van een oplaadbaar 4inch HD-scherm en een luidspreker waarop een verborgen track staat. Over de kostprijs van het hebbeding gaan we het niet hebben hier , maar wel over de muziek.
Op de fysieke versie staan zeven tracks die goed zijn voor bijna 80 minuten muziek. Er wordt geopend met de titeltrack en de eerste single uit ‘Fear Inoculum’. Zoals steeds wordt alles heel langzaam en doordacht opgebouwd. Alles in een soort van roes en eigenlijk met veel emotie in zang en gitaarwerk. Met monumentale percussie en drumwerk. Wie nog aan hen twijfelde , zal nu wel overtuigd zijn denk ik. “Pneuma” begint een beetje zoals de vorige song maar krijgt daarna een steviger inborst die met horten en stoten komt, maar zich onverwijld doorzet. Er wordt stevig maar beheerst afgesloten met “7emptest”. Hier zingt Maynard vrij stevig en met een echte rockstem. Eén van de topnummers op dit epos.
Staan er verrassingen op dit album? Niet in de zin van dat ze elementen gebruiken die ze nog niet voorheen in hun muziek staken. Je moet geen toestanden met folkmetal of wat anders verwachten. De zang klinkt minder steriel en koud dan vroeger. Ook technisch en op het vlak van melodie blendt alles mooi en zelfs warm tesamen. Dat is misschien wel een verandering en iets dat ik vroeger soms miste bij hen. Verder weten ze met hun doos blokken weer een mooi bouwwerk te maken waar velen niet kunnen aan tippen.
Het album zal niet de impact hebben die hun werk uit de jaren ‘90 had (daarvoor is de tijdsgeest al teveel veranderd) maar ze blijven hier terug flirten met de term meesterwerk. Dit is een ontdekkingstocht van een anderhalf uur lang.
Als we spreken over The Rescue, dan spreken we niet over de door God geïnspireerde, Amerikaanse band maar over het gelijknamige Belgische project dat door keyboardspeler Philippe Gunst werd opgericht. Nog nooit van gehoord? Dat zou best kunnen maar de naam Philippe Gunst zal je misschien wel kennen als de bassist van de Joy Division-tribute band Curtis. Daarnaast zat hij reeds tweemaal in de Rock Rally-finale: een keer met Shangai en een keer met Always Loved You.
Met dit project wil hij vooral eigen nummers brengen. Hij begon alleen aan dit project, maar wordt intussen bijgestaan door bassist Manu Terneus. Recentelijk werd ook zangeres en synthspeelster Sophie Peperstraete aangetrokken. Wat kunnen we muzikaal verwachten van dit trio? Warme instrumentale muziek dat qua inkleuring elektronisch gericht is. Het doet wat aan een minimalistische versie van Orbital denken of aan Johan Troch. Wat zweverig bij momenten, maar toch haast dansbaar en melodieus.
Met dit zal The Rescue geen Rock Rally-finale halen, maar het is muziek waar ze een aantal kanten mee uitkunnen. ‘Inhale’ kan tot een clubtrack gemixt worden. En als je wil kan je het ook ombouwen richting ambient.
Elektro/Dance
Inhale
The Rescue
Na Noord-Amerika en Groot Brittannië afgelopen najaar was het de beurt aan Europa om nog eens stevig door elkaar geschud te worden door de heren van Two Door Cinema Club. Acht shows met als kers op de taart gisterenavond de AB in Brussel. Als special guest brachten ze op deze tour niemand minder dan Circa Waves mee. Er moeten slechtere manieren zijn geweest om de laatste week van dat eeuwig durende januari te beginnen.
Circa Waves mocht de avond op gang trekken. Veel was er niet nodig om het publiek op te warmen. Ze vulden de AB vanaf het begin van hun set voor ongeveer drie vierde. De mensen die op dat moment nog rustig van hun pintje stonden te genieten in de foyer hebben wat gemist. Circa Waves bracht een heel dynamische set; we hebben ons geen seconde verveeld. Kieran Shudall en co wisten perfect hoe ze het publiek moesten bespelen om hen voor een eerste keer tot een kookpunt te brengen. Met “Tshirt Weather” en een dijk van een nieuw album als “Happy” lukte dat met sprekend gemak. Goed begonnen, is half gewonnen.
Dan was het maar aan Two Door Cinema Club om de bal binnen te koppen. Zelfzeker bestegen ze het podium. Die zelfverzekerdheid krijg je door de jarenlange ervaring die ze opbouwden, en mogelijks ook door de grote bokaal wijn waarmee frontman Alex Trimble het podium op flaneerde. Ze begonnen de set met “Talk”, een van de populairdere nummers van het meest recente album ‘False Alarm’. Toffe binnenkomer die het publiek wel kon smaken. Als je een redelijk grote waslijst aan hitjes hebt, kan je daarmee aan het begin van de set ook al eens uitpakken. “Undercover Martyn” maakte duidelijk dat het publiek vooral daarvoor gekomen was: oude nummers van op ‘Tourist History’, waar gewoon geen slecht nummer op te vinden is .
Uiteindelijk speelden ze acht nummers van op ‘Tourist History’, vooral in het begin van hun set. Best wel veel als je weet dat ze veel nieuwer materiaal hebben. Maar als het publiek erom vraagt, moet je het geven, dachten ze bij Two Door Cinema Club. Tussendoor speelden ze nog “Dirty Air” en “Next Year” van de nieuwere albums, maar wederom ging het bij “Do You Want It All” met pew pew lasergeluidjes een pak lekkerder.
Alles klonk heel gestroomlijnd. Two Door Cinema Club mocht hier en daar, zeker met hun status, gewoon wat meer buiten de lijntjes kleuren. Het bleef allemaal redelijk braafjes. Zot doen ligt duidelijk niet in de aard van Trimble en co. Wanneer bassist Kevin Baird op een gegeven moment op de basdrum van de drummer ging staan, dachten we niet alleen: ‘Amai, die heeft veel balans,’ maar ook: ‘Meer van dit, alstublieft.’ Naar het einde van de set toe begreep ook zanger Alex Trimble dat. Misschien was het de bokaal wijn die hem de ingeving gaf, maar toen hij besloot zijn microfoonstatief achteraan in het decor te gooien, ging de energie ook bij het publiek de hoogte in.
“What You Know” was als een bal die een centimeter voor een open doel lag. Die kon je niet missen, en dat deden ze ook niet. Het publiek, van voor tot vanachter, raakte eindelijk helemaal mee. “Something Good Can Work” deed daar vervolgens nog een schepje bovenop. Toch was het de afsluiter “Sun” die voor het grootste OMG-moment zorgde bij de vele eind-twintigers die de goede oude tijd van tien jaar geleden nog eens wilden herbeleven gisterenavond.
Al bij al was het een goede show. De energie bij het publiek zat goed en Two Door Cinema Club bracht de fans wat ze wilden. Toch vonden we dat het allemaal wat ondeugender mocht, zeker van zo’n grote gevestigde waarde als Two Door Cinema Club. Die kunnen zich vast wel wat permitteren, of is het vet na al die jaren toch wat van de soep?
Setlist: Talk - Undercover Martyn - I Can Talk - Are We Ready? (Wreck) - This Is the Life - Cigarettes in the Theatre - Dirty Air - Next Year - Do You Want It All? - Bad Decisions - Changing of the Seasons - Satisfaction Guaranteed - What You Know - Lavender - Satellite - Eat That Up, It’s Good for You - Sleep Alone - Something Good Can Work - Sun
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Pics homepag @AB
Organisatie: Live Nation
The Sound Of The Belgian Underground 2020 - De vinger aan de pols van de Belgische Underground anno 2020
Het is in ons land niet altijd even gemakkelijk om, vooral bij een groot publiek, de waardering te krijgen, die internationale bands of artiesten binnen een vaak middelmatiger niveau wel mogen ontvangen. Dat is niet alleen in de muziekwereld zo, de Belg staat gewoon een beetje sceptisch tegenover eigen kweek krijgen we vaak de indruk. Wij weten het echter al langer, er bloeit wel degelijk al veel jaren iets in België. Vanuit o.a. Gent en Brussel ontluiken er opmerkelijke projecten en bands die wachten op een beetje erkenning. Gelukkig zijn er nog organisaties als Subbacultcha die al jaren proberen om deze tendens te doorbreken, door het organiseren van optredens waar artiesten die buiten de lijntjes kleuren de nodige speelkansen te geven.
Ook de Ancienne Belgique sprong in 2014 op de kar door samen met hen The Sound Of The Belgian Underground te organiseren. Een tweejaarlijks gebeuren waarbij de vinger aan de pols wordt gelegd van wat leeft in die Belgische underground. In 2020 is dit evenement aan zijn vierde editie toe, wij waren er uiteraard ook bij.
Voor het plaatsgrijpen van de optredens in AB Box was er een 'The Talk of the Belgian Underground' in de AB Club. Met interviews over het reilen en zeilen in het muziekland België en alles daarom heen. Een zeer interessant concept dat eveneens voor herhaling vatbaar is.
Gezeten op de grond net voor het podium met een bas klarinet en een mengelmoes aan mengpanelen, doet Ben Bertrand (****) de aanwezigen voor het eerst zweven. Een groot deel van het aanwezige publiek gaat er zelfs rustig bij zitten, om ten volle te genieten van de minimalistische en dromerige soundscapes die de man uit zijn klarinet tovert. Bovendien gebruik makende van de vele toetsen rondom zich om zo een klankentapijt uit te spreiden dat je tot een soort innerlijke rust brengt, waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt. Het zorgt voor een spookachtige, soms lichtjes dreigende, maar voor intensieve totaalbeleving die zeer onaards mooi aanvoelt. Ben Bertrand krijgt iedereen muisstil, en is zelf onder de indruk dat er al zoveel volk is komen zien naar zijn optreden. Het daverend applaus na zijn optreden, was even warm en oprecht als de man zelf. Tussen de songs spreekt hij namelijk zijn publiek even warmhartig aan, als de klanken die hij uit zijn klarinet en mengpanelen tovert. En dat laatste is minstens even opmerkelijk.
Percussie is de rode draad doorheen het werk van Rogergoon (****). De man is ook bekend van het Brusselse Slagwerk collectief. Maar doet het in AB eigenlijk iets rustiger aan. Achteraan de zaal zorgt hij voor een mooie strijd tussen licht en klank. Wat dan weer zorgt voor een filmische totaalbeleving die de lading dekt. Rogergoon slaagt er daardoor, net als zijn voorganger, in een intense gemoedsrust te doen neerdalen over de zaal. Zonder je daarbij in slaap te wiegen, integendeel. Rogergoon experimenteert ten volle met elektronische muziek, strooit daar enkele Ambient getinte kruiden bovenop en doet je daardoor voortdurend naar adem happen. De beats die hij uit zijn instrumenten tevoorschijn brengt schipperen dan ook voortdurend tussen opzwepend op de dansheupen inwerken en intimiteit die je hart verwarmt. Waardoor de aanhoorder niet echt staat te dansen, maar eerder in een diepe trance heupwiegend wordt weggevoerd naar die andere oorden.
IKRAAAN (***1/2) is een 21 jarige artieste die nu al een gouden toekomst wordt voorspeld. Via haar Instagram noemt ze zichzelf ‘glitterprincess’. Glitters en kitsch zijn er zeker bij, maar ook veel soul en hip hop vanuit het hart. IKRAAAN is ondertussen finalist voor de Nieuwe Lichting op StuBru, en drukt ook in de AB haar stempel op de nieuwe lichting artiesten binnen R&B met een soul invloed. IKRAAAN brengt dan ook een aanstekelijk potje R&B/hip hop op een energieke en gedreven wijze, alsof ze al twintig jaar op de bühne staat. Deze artieste straalt een zelfverzekerdheid uit die we enkel zien bij artiesten die al zeer veel waters hebben doorzwommen, en stelt zich zeer charismatisch op waardoor ze met het grootste gemak iedereen uit haar hand kan doen eten. De opzwepende R&B en Hip hop klank combineert ze bovendien met een zeer soulvolle stem. IKRAAAN brengt haar teksten op de koop toe in het Nederlands en verovert door de combinatie van al die superlatieven nu al menig harten. We merkten echter ook dat er zeker nog groeimogelijkheden zijn naar de toekomst toe, onlogisch is dat niet uiteraard gezien haar jonge leeftijd. Maar potentieel om potten te gaan breken? Daarover beschikt IKRAAAN zeker en vast, wij waren alvast overtuigd. Nu de rest nog.
We citeren even de omschrijving op de website van Ancienne Belgique over OLD PAINLESS (***) 'inspireerde zich voor zijn naam op het vuurwapen van sergeant Blain Cooper uit de sciencefictionserie The Predator.' En daarmee is zo een beetje alles gezegd. Prompt wanen we ons midden in een oorlogsgebied met geluiden van ontploffende granaten en geluid van luide schietgeweren. Luid, luider en luidst is dan ook het sleutelwoord bij deze artiest die trouwens als waanzinnig geworden over het podium, en vóór het podium zijn woede uitschreeuwt. Wie graag zijn trommelvliezen liet barsten door zoveel opeenhoping van snerpende geluiden, bleef rustig staan. Oordopjes waren daarbij zeker geen overbodige luxe, maar velen verlieten de zaal. Buiten de zaal hoorde je echter nog steeds dat oorverdovende geknetter. Zo luid dat we even vreesden dat er barsten zouden ontstaan in de muur van de AB. Zijn 'noise-hop' - zoals het eveneens wordt omschreven op de website - zorgde dan ook voor een eerste aardverschuiving zoals er eigenlijk geen meer zouden volgen. Bij wie was blijven staan, viel vooral de intensiviteit op waarbinnen deze artiest geluidsnormen overschrijdt waardoor hij je totaal verweesd achterlaat in de donkerste hoek van de zaal. Dat niet iedereen hier voor te vinden is, kunnen we echter best begrijpen.
Eerlijk gezegd, we houden van luide muziek maar deze trip was er toch lichtjes over. Geef ons dan maar het duo Femke Fredrix en James de Graef ofwel Partners (*****). Dit duo dompelt de zaal onder in een badje van donkere soundscapes met voldoende beats om je tot dansen aan te zetten. De band bracht met ' City of Freaks' een gloednieuwe plaat uit. Was het debuut 'Faust' nog genoemd naar hun kat, dan graaft de band, volgens de biografie op de website, naar wie we echt zijn als de zon onder gaat en de maskers afvallen. Het duo slaagt er inderdaad in een sfeer te creëren die we vereenzelvigen met de mysterie van de nacht, als iedereen slaapt, en bepaalde wezens uit de duisternis ontwaken.
Het meest opmerkelijke echter is de uiteenlopende wisselwerking tussen de heel verschillende stemmen van Femke en James, die elkaar zowel muzikaal als vocaal perfect aanvoelen tot aanvullen. Zo ontstaat een kruisbestuiving, waardoor een vreemde magie in de lucht hangt, alsof die nachtelijke wezens uit bepaalde songs elk moment zullen verschijnen. Angst krijgen we er niet van, maar er daalt wel een rust over ons heen die rillingen over onze rug doen lopen binnen een dansbare omkadering. Want eens gehypnotiseerd door dit duo, zweef je over de dansvloer in een diepe trance. Een trance waarbij licht en duisternis akelig perfect met elkaar worden verbonden.
Ze combineert Nederlandstalige en Russische teksten. De twintigjarige Sabina Nurijeva aka Chibi Ichigo (*****) heeft immers Russische roots. In 2019 kwam haar EP 'Legenda' uit, waarvoor ze onder andere samenwerkte met Zwangere Guy. Chibi straalt de zelfverzekerdheid uit van een Russische diva, en combineert dat met een soulvolle warme stem die aanvoelt als een deken tegen koude winternachten. Daardoor raakt ze menige snaren, en doet door de toch wel zeer toegankelijke maar daarom niet minder interessante manier waarop ze teksten brengt en de dansspieren nog maar eens in actie schieten. Chibi kan met deze aanpak een leuke club doen zweten, maar ook een volledig Sportpaleis omzetten in een kolkende massa dansende lichamen. Ze heeft het gewoon in zich om groot te worden, want ze beschikt over een charisma dat je zelden tegen komt. Deze dame brengt trouwens het soort hip hop vanuit het hart van die muziekstijl, daarvoor krijgt ze een sterretje meer op haar plantsoen.
Dat Chibi Ichigo bovendien een entertainer is die iedereen uit haar hand doet eten, zorgt ervoor dat we hier een hoogtepunt van de dag/avond beleefden. Een artieste om in het oog te houden naar de toekomst toe. Ons kon ze door deze adembenemende set alvast nu al compleet overtuigen en over de streep trekken.
Benjamin Abel Meirhaeghe (*****) zorgt voor de meest humoristische noot op deze editie van The Sound of the Belgian Underground. Benjamin is acteur, theatermaker en zoveel meer en dat zie en hoor je ook. Hij beschikt over een sopraan stem waarmee hij zo hoog gaat dat het dak er dreigt af te vliegen, maar kan ook intiem en binnen een walm van weemoedigheid een gevoelige snaar raken. Ondanks de vrij melancholische aanpak, is ook daar die humor en zelfrelativering nooit veraf. De theatrale aanpak werpt zijn vruchten af, want het publiek gaat volledig voor de bijl met een lach en een traan. Wat Benjamin voorschotelt, is dus vooral een theater waar woord en beeld worden verbonden. De man haalt zijn kunsten als acteur boven en voegt daar die bijzondere vocale capaciteit aan toe waardoor ook wij compleet uit de bol gaan, en vallen voor zijn veelkleurige aanpak.
Grid Ravage (****) is Gino Coomans op cello, Louis Evrard op drums en Yves De Mey aan de elektronica. Drie top muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. De vrij statische houding op het podium stoort allerminst. Elke toverkunst die de heren met hun instrument uithalen, zorgt ervoor dat elk haartje op onze armen recht komt te staan. Dit trio vult elkaar perfect aan, en daar knelt eigenlijk ook het schoentje een klein beetje. Want van enige spontaniteit is weinig sprake. Echter laat Grid Ravage vooral de muziek voor zich spreken, en daar valt dan weer geen speld tussen te krijgen. Groovy klinkende cello lijnen worden aangevuld met een strakke drum inbreng, aangesterkt door elektronische klanken die elke hoek van de kamer uitgaat. Waardoor je vol bewondering voor zoveel virtuositeit ademloos staat toe te kijken en intens te genieten. Intensiviteit is dan ook het sleutelwoord bij dit project, want Grid Ravage zorgt voor een veelkleurig klankentapijt dat emoties verbindt met dansbare beats die je echt doen zweven over de vloer van de AB. Prachtig!
Afsluiter Clara! Y Maoupa (****) brengt een dansbare mix van trap, perreo en dance hall muziek gekruid met de nodige reggae invloeden. Het zorgt voor een Zuiders aanvoelende kers op de taart, waarbij de laatste aanwezigen - de zaal was sterk uitgedund voor deze afsluiter - nogmaals begon te zweven en zwieren met de dansspieren. Want inderdaad, ook op deze aanstekelijke kruisbestuiving tussen opzwepende klanken en een zangeres die daar gewoon enkele scheppen bovenop doet, is het onmogelijk stil zitten. Neem daarbij dat knoppendraaier Maoupa eveneens een lekker streepje trompet kan spelen, en zich ontpopt tot een ware multi-instrumentalist. En dan is het hek volledig van de dam. Clara! Y Maoupa zorgt voor een club sfeertje, dat ons wegvoert naar een dans tent of pub waar de DJ van dienst zijn publiek doet zweten terwijl de bevallige zangeres de gemoederen tot een kookpunt doet stijgen. Want inderdaad, prompt ging de temperatuur in de AB helemaal de hoogte in bij deze bijzonder warme performance van dit duo. Waardoor dat dak er nog een laatste keer volledig af op deze tweejaarlijkse ontdekkingsreis door de Belgische underground. Een mooiere kers op een geslaagde dag/avond konden we ons niet dromen.
Organisatie: Subbacultcha ism Ancienne Belgique, Brussel
Jayke Orvis and The Bullshit Brothers - Stringband houdt de erfenis van de country pioniers levend
Jayke Orvis And The Bullshit Brothers
Cowboy Up
Waardamme
Een afgeladen Cowboy Up voor deze underground country held, Jayke Orvis, en daar zal zijn doortocht op Muddy Roots Europe vorig jaar niet vreemd aan zijn.
Dit matinee-concert begon nogal verwarrend toen er een breed glimlachende kerel het podium opstapte, een tamboerijn rond zijn voet gespte en er op zijn eentje aan begon. Menige wenkbrauwen werden gefronst want nergens was er een voorprogramma aangekondigd en de man liet op geen enkel moment weten wie hij was. Toen ik het hem achteraf vroeg, antwoordde hij doodleuk ‘Allisson’ (Santos) waarmee ik geen stap verder was , want dat was enkel zijn geboortenaam. Uiteindelijk bleek dat we Big Bull & His Selfish Band, een dark billy one-man-band uit Brazilië, gezien hadden. Uitermate sympathieke gast die ons jammer genoeg de beperkingen van een one-man-band niet kon laten vergeten. Zijn gitaarspel kon me nog enigszins bekoren maar zijn nochtans behoorlijk rauwe maar tevens expressieloze strot begon al snel te vervelen.
Jayke Orvis (Milwaukee, Wisconsin) heeft als stichtend lid van .357 String Band en als huidig lid van The Goddamn Gallows een degelijke staat van dienst terwijl hij met ‘It’s all been said’ (2010) en ‘Bless this mess’ (2017), twee uitstekende platen onder eigen naam uitbracht. Orvis heeft intussen ook zijn eigen groep, The Broken Band, waarin klinkende namen als James Hunnicutt en Liz Sloan (Bob Wayne), maar dat illustere gezelschap was er niet bij in Waardamme. In plaats daarvan The Bullshit Brothers, een internationaal stel met de Braziliaan Ronaldo Nicolaico op staande bas, de Fin Markus Lervik op akoestische gitaar en Steve Kilcrease aka Clyde Mcgee uit Colorado op banjo.
Een volgetatoeëerde (mag je waarschijnlijk letterlijk nemen want toen hij na het optreden even zijn muts afzette bleek ook zijn schedel niet gespaard van de inkt) Jayke Orvis (op mandoline) zag er met zijn lip piercings misschien wat vervaarlijk uit. Toch bleek dit een innemende, warme mens met een onmiskenbaar groot charisma die de Cowboy Up zonder moeite meteen inpalmde.
De vier uitstekende muzikanten brachten heerlijke roots country waarvan de inspiratie terugging tot in de jaren ‘40. We hoorden een drietal covers: “Bound to ride” van The Stanley Brothers, “Kaw-liga” van de onvermijdelijke Hank Williams en het wat recentere “Pick up the steam” van The Weary Boys. Het eigen werk sloot qua stijl nagenoeg naadloos aan bij die drie nummers. Mooi uitgewerkte mid-tempo country songs werden afgewisseld met vlammende instrumentals waarin het tempo telkens, tot grote vreugde van de meute, ferm opgedreven werd. Jayke Orvis voelde zich hier duidelijk in zijn sas en maakte er op het eind nog een feestje van door eerst zijn tourmanager en daarna vriend Allisson Santos mee op het podium te vragen. Zong die eerste nog gewoon wat mee dan mocht Santos twee nummers lang de staande bas overnemen waarbij hij iedereen onverhoeds verraste met een verbluffende solo.
Het enige wat men Jayke Orvis zou kunnen aanwrijven is dat hij nogal braaf klonk. Van zo’n figuur zou je kunnen verwachten dat hij zijn muziek infecteert met een dosis punk maar dat gebeurde hier niet. In plaats daarvan probeerde hij de erfenis van de country pioniers levend te houden door hun sound zo dicht mogelijk te benaderen en daar kon ik allerminst rouwig om zijn.
Organisatie: Cowboy Up, Waardamme
John Ghost is een instrumentale jazzformatie uit Gent, bestaande uit Jo De Geest (elektrische gitaar, loops), Rob Banken (altsax, fluit, basklarinet), Wim Segers (vibrafoon, marimba, glockenspiel en percussie), Karel Cuelenaere (Fender Rhodes, buffetpiano, synths), Lieven Van Pée (basgitaar en ‘bowed guitar’) en Elias Devoldere (drums, marimba en ‘prepared glockenspiel’). Eén voor één muzikanten die binnen en buiten de grenzen van jazz hun sporen ruimschoots hebben verdiend. Debuutplaat ‘For A Year They Slept’ is ondertussen uitgegroeid tot een blijvertje. Met 'Airships Are Organisms' verlegt John Ghost ook weer meerdere grenzen waar geen grenzen zijn en doet die op de koop toe vervagen.
De volledige recensie van deze schijf kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76178-airships-are-organisms.html
Eén van de top ontdekkingen van het jaar 2019, een tweede plaats in onze top tien 'albums van het jaar 2019'. Het zijn maar enkele van de vele reden waarom wij op 25 januari afzakten naar het zeer gezellige en pittoreske muziekclub N9 in Eeklo.
De verwachtingen voor deze avond waren dus heel hoog gespannen, doorgaans valt dit dan naderhand lichtjes tegen. Deze keer werden al die hoge verwachtingen echter ruimschoots overschreden. VENTILATEUR (*****) mocht de zaal alvast opwarmen. Ter introductie citeren we even de informatie uit hun vi.be pagina: 'VENTILATEUR is een Brugs trio dat invloeden uit jazz, rock en fusion combineert om instrumentaal een krachtig geluid neer te poten dat elk moment kan wisselen tussen zweverige soundscapes, potige ritmes en wervelende licks. Liveshows worden steevast opgesmukt door improvisatie, waarmee de band hun nummers aan elkaar breit.' Dit gezegd zijnde, verlegt dit trio inderdaad meerdere grenzen wat improviseren betreft. Door middel van de gedoodverfde opstelling gitaar/bas/drum zou je verwachten een gezellig instrumentaal allegaartje voorgeschoteld te krijgen, niets was minder waar. De lekker groovy riffs die Daan Soenens (gitaar) en Jasper Holevoet (bas) uit hun mouw schudden blijven hangen aan je ledematen, waardoor je prompt ongecontroleerd begint te headbangen. Alsof je eens onder hypnose gebracht, in een trance bent terecht gekomen. Iben Stalpaert, zijn drumwerk is bovendien zeer opmerkelijk. Niet alleen is hij de man die het publiek aanspreekt. Vaak krijg je de indruk dat hij, zeer bewust vermoeden we, uit de maat slaat. Daan volgt hem daarin, met een brede glimlach op de lippen, en vult hem uiteindelijk samen met Jasper gewoon aan. Het lijkt er dus op alsof dit trio ter plaatse aan het jammen slaat, en in golvende bewegingen daarbij alle richtingen van de zonnewijzer uitgaat.
Besluit: Als improviseren een kunst is, dan heeft VENTILATEUR in muziekclub N9 meerdere grenzen verlegd, na dit bijzonder smakelijk concert. Zelden zo een sterk voorprogramma gezien, aan de hoofdact om even goed of beter te doen.
En ja hoor, John Ghost (*****) heeft de boodschap zeer goed begrepen. Deze jonge band legt de lat zowaar nog hoger dan hun voorganger, alsof dat nog kon. Elke radar binnen de band klopt, en elke schakel is daarbij even belangrijk. Rob die met o.a. altsax een warme gloed over de hoofden doet waaien, daarbij aangevuld door de wilde vibrafoon en percussie tot drums van Elias en Wim. In golvende bewegingen boordevol intensieve uitspattingen rijgt Jo de indrukwekkende gitaar riff na de andere aan elkaar, hierbij bijgestaan door Lieven wiens bas en 'bowed gitaar' inbreng meer dan hemels klinkt. Karel zijn twinkelende piano/keyboard inbreng zorgt voor een rustpunt, dat eigenlijk geen rustpunt is. Eerder zorgt hij voor een meerwaarde. Want ook hij slaat letterlijk aan het improviseren daarmee.
Om maar te zeggen. Met zes op het podium wordt een klankentapijt uitgerold dat in golvende bewegingen gaat van minimalistisch, over flirten met geluidsnormen overschrijdend gedrag. Maar vooral hoor en zie je dat de heren zich amuseren op dat podium, en hun songs met zoveel overgave brengen dat niet alleen zij boven zichzelf uitstijgen. Ook wij belanden in een intensieve trance, waaruit we nooit meer willen ontsnappen. Er wordt daarbij vooral gegrasduind doorheen die laatste prachtplaat, waarvan we dachten dat de grens was bereikt. Live blijkt John Ghost echter voortdurend te flirten daarmee, en uiteindelijk wordt die grens over de hele lijn zelfs verlegd en overschreden. Binnen de lijntjes kleuren is er trouwens totaal niet bij. Deze avontuurlijke trip over uiteenlopende muziekstijlen, zorgde ervoor dat we compleet omver geblazen even op adem moesten komen.
Ook de aanwezigen bleven verweesd achter, en beloonden John Ghost, maar ook VENTILATEUR met een dik verdiend daverend applaus.
Het is nog vroeg in het jaar, maar we maakten in muziekclub N9 nu al één van dé optredens van het jaar 2020 mee, en dat jaar is maar pas goed begonnen.
Besluit: We kregen een indrukwekkende avond voorgeschoteld van twee jonge bands die als een pletwals ons hart veroveren en onze ziel doen branden door een gelukzalig gevoel over ons te laten neerdalen, Toen we Jo naderhand vroegen naar een setlist moest hij even glimlachen, en ook dat stemt ons gelukkig. Want het blijkt dat deze jongens gewoon lekker improviseren tot kunst verheffen, en dat dus vooral ter plaatse doen. Daarvoor moet je zeer sterk in je schoenen staan. En daarvoor krijgt de band nog meer onze waardering dan voorheen.
John Ghost staat op 8 februari op het evenement 'We Are Open' in TRIX en is om bovenstaande reden dan ook een stevige aanrader. Meer informatie via onze website: http://www.musiczine.net/nl/item/76993-we-are-open-2020-showcasefestival-trix-antwerpen-op-07-en-08-februari-2020-preview.html of de website van We Are Open (TRIX) http://www.trixonline.be
Organisatie: N9, Eeklo
The Colorist Orchestra feat. Gabriel Rios - Een warme gloed, in alle kleuren van de regenboog
Even een introductie. The Colorist Orchestra is een collectief van muzikanten die sinds 2013 als doel heeft om de songs van singer-songwriters in een totaal ander kleedje of kleurtje te steken. En op die manier probeert om pop met klassiek te verbinden op een wel zeer bijzondere wijze. Dat zorgde een samenwerking met o.a. Emiliana Torrini en bracht hen tot in o.a. China, Rusland en Italië. Andere artiesten die aan dit project deelnamen waren Lisa Hannigan, Sumie Nagano en Howe Gelb. 'Re-Coloring' is dus het sleutelwoord bij dit project, en dat is wat het gezelschap rond Aarich Jespers en Kobe Proesmans ook doet met de songs van Gabriel Rios in een uitverkochte Handelsbeurs , Gent.
Leah Sanderson is een Britse singer-songwriter die onder de naam Keto (****) folk brengt volgens de 21ste-eeuwse traditie, lezen we in de biografie. Deze artieste bracht met 'Blackned Pool' een bijzonder warm debuut uit, met een weemoedige twist die het stil maakt in ons hart. Keto stond in Handelsbeurs helemaal op haar eentje op het podium, in eerste instantie gewapend met een akoestische gitaar. Die werd na een kwartier al ingeruild voor een elektrische gitaar. Gebruik makende van haar kristalhelder en warme stem deed Leah het zelfs muisstil worden in de zaal, en dat is op zich een zeer sterke prestatie, niet iedereen slaagt daarin. Keto weet je door haar uitstraling en stem echter zodanig te hypnotiseren, dat je je gewoon aan haar voeten neervlijt in het malse gras en geniet van de huiskamer muziek sfeer boordevol intieme weemoedigheid en melancholie. We sluiten de ogen en laten ons eveneens meedrijven naar die verre oorden die Keto ons aanbiedt. Naast een bijzonder tot de verbeelding sprekende stem, krijgt de jongedame bovendien de handen moeiteloos op elkaar door de manier waarop ze het publiek bedeesd bedankt. Het zorgt op alle vlakken voor een warme gloed in alle kleuren van de regenboog, die heel de avond zou blijven hangen.
Wij vonden, en vinden dat nog steeds, Gabriel Rios één van de mooiste en warmste stemmen die ons landje rijk is. Want ondanks zijn Puerto Ricaanse roots is Rios toch ook een beetje Belg, niet? Door een mengelmoes van ouder bekende songs, zoals het prachtige en volledig uitgeklede 'Gold', gecombineerd met zowaar enkele verrassende nieuwe songs, zorgt het collectief voor een kleurrijke aankleding die wederom die warme gloed doet neerdalen over de menigte heen.
Enerzijds zorgt dit voor intieme momenten, anderzijds worden teugels gevierd en krijgen sommige songs zelfs een lekkere aanstekelijke en Zuiders aanvoelende beat klank mee, waarop stil staan onmogelijk is. Daarbij valt op hoe percussie, strijkers en keyboard klanken zo mooi in elkaar vloeien met die warme stem van Rios, waardoor zorgt dat die songs prompt een nieuw leven beginnen te leiden. Elk puzzelstuk past daarbij perfect in het ander. Geen enkele schakel binnen de ketting is daarbij belangrijker dan de andere, het is dus eerder het geheel - achtkoppige band + artiest in kwestie - dat zorgt voor een magie die je zelden tegenkomt. Het extra leuke aan dit project is trouwens dat nergens binnen de lijnen wordt gekleurd. Die avontuurlijke aanpak van zijn songs beviel Rios ook zichtbaar, want hij ging gewillig mee in wat de muzikanten deden daarmee. Je hoorde en zag hoe iedereen op en naast dat podium intens genoot, dat viel allemaal nog meer in zijn plooi toen de band in de bisronde een puur instrumentaal gebracht “'Dreamland” als slotakkoord mocht brengen, gevolgd door Rios die nog een laatste keer zijn bijzondere stem in de strijd gooit bij “Ausencia” en “El Raton” als kers op die experimentele taart die de avond zo kleurrijk maakt.
The Colorist Orchestra heeft dan ook zijn naam niet gestolen, en doet veel meer dan de songs van bepaalde top singer-songwriters in een nieuw kleurtje steken. Het lijkt wel alsof die songs ter plaatse worden heruitgevonden, en dat is nog het meest opmerkelijke aan dit concert in Handelsbeurs.
Besluit: Het concert van The Colorist Orchestra feat. Gabriel Rios (*****) in Handelsbeurs was adembenemend mooi, als een 'begeleiding band' echter een artiest in kwestie, die zelf op top niveau zijn ding staat te doen, zelfs lichtjes overklast, dan zegt dit genoeg over dit toch wel zeer bijzondere project.
Dat laatste kan zowel voor Rios als de band gezien worden als een compliment. Want Gabriel Rios doet met zijn warme, integere stem gecombineerd met een charismatische uitstraling wel degelijk ons hart en dat van elke aanwezige telkens opnieuw smelten.
Maar de inbreng van het achtkoppig gezelschap rondom hem blijkt daarbij eerder een grote meerwaarde te zijn, om zijn songs naar een nog heel andere en zelfs hoger niveau over te hevelen. Waardoor we vol bewondering genieten van de eerste tot de laatste noot, en met een warme gloed vanbinnen de koude nacht induiken op weg naar huis nog steeds nagenieten. Aan de reacties en het warme, gemeende applaus, van het publiek te horen en zien staan we niet alleen met deze vaststelling.
Setlist: Madstone - King - Burning Son - Apprentice - Good World - Angelhead - Gold - Skip The intro - Let The Gods Grow Jealous - Straight Song - Impediment - Swing Low -
ENCORE - Dreamlands - Ausencia - El Raton
Organisatie: The Colorist Orchestra ism Handelsbeurs + Democrazy, Gent
Voor de 138 ste keer (ik zal er niet ver naast zitten) naar een concert van Arno geweest... Heeft hij mij verrast ? Niet direct. Heeft hij bevestigd ? Meer dan dat... Arno + co speelden een ijzersterke set, met een bloemlezing uit oud en zeer oud werk... afgewisseld met nieuwe songs uit zijn recent meesterwerk ‘Santaboutique’.
Eerst kregen we zijn Oostendse copain Paul Couter voorgeschoteld. Zijn -gelukkig- korte set was bluesy en chaotisch. Er zat weinig variatie en structuur in zijn nummers. Bovendien slaagde hij er in om de klassieker “I can dance” van Tjens Couter te verkrachten. Kan iemand hem duidelijk maken dat hij niet kan zingen en dat een halfvolle AB geen geschikte biotoop voor hem is ? Laten we het als een vriendendienst van zijne hoogheid beschouwen..
Over naar de hoofdschotel zelf... Arno slaagt er nog altijd in om met zijn charisma, zijn songs en zijn oneliners een volle zaal -weliswaar vol beweegloze 50-plussers- te begeesteren. Hij bracht een bijzonder sterke set, goed qua samenstelling en opbouw, met een sobere, maar passende belichting en prima geluid !
Een gedurfde set met heel wat nieuw werk. De nieuwe nummers staan echter als een huis naast en tussen het goed gekozen ouder werk.
De snedige gitaren en energieke bas uit de beste TC Matic waren opmerkelijk aanwezig. Hij koos niet alleen voor massaal meegezongen klassiekers, maar ook voor minder voor de hand liggende topschijven : een bijzonder strak en funky “Whoop that thing”, een naar een climax stijgend “Funky or not” en een meeslepend “Middle class en blues eyes”. Een hoogtepunt middenin de set : mijn alltime favorite “The parrot brigade”.
De set kende geen zwak nummer, geen zwak moment. Af en toe een break met -zittend op een vintagestoel- een rustig, gevoelig, beklijvend moment.
Tussen de nummers door nam Arno de tijd voor uitgebreide overgangen, met humor waar Geubels & co poepje kunnen van ruiken. Een welgemeende ‘fuck you’ naar de verrechtsing, een veeg uit de pan voor Jambon/hesp, Johnson en andere Trumps, het Vlaamse cultuurbeleid, ...
De overgangen haalden er misschien het tempo wat uit, maar dit nemen we een 70-er verre van kwalijk, integendeel... Arno op zijn best dus...
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set op 23 januari 2020
Arno
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/arno-23-01-2020.html
Paul Couter
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/paul-couter-23-01-2020.html
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
We weten dat het Wilde Westen al jaren meer dan stevig in het Vlaamse muzieklandschap staat. Tom Vangheluwe en co en hun puike organisatie wisten alweer een serieus salvo op ons los te laten.
De voorzet met hun rockabillygaragerock Romano Nervoso was er eentje om u tegen te zeggen. Achteraf tongen vertelden me dat ze minstens even goed, zo niet beter geweest zijn dan de afgetrainde volksmenners van Danko Jones. Deze Belgisch Italiaanse zelfverklaarde spaghettirockers zijn niet vervaart van enige show. Bewijze hiervan een bril waar zelfs Gwendoline Rutten een arm veil voor zou hebben. Stampende ambiance met de absolute meezinger “Wildboy” . Danko himself kwam meezingen. Er werd ons een kleine pauze gegund met iets (een lied dus) over drie honderd Sicilianen.
Klaargestoomd voor een heus feestje na zo’n driesterren voorgerecht liet Danko Jones het Kreunpubliek uiteraard niet los. “Fists Up High”, “First Date”, “Lipstick City” en “I Think Bad Thoughts” werden stand up comedian gewijs aan elkaar geregen met grappige quotes en bindingen. De arrogantie wordt subtiel doorweven met zelfrelativerende humor. Zanger Jones en bassist Calabrese houden op het melige af een wedstrijdje opvallen op het podium en filteren zo de kleine akkefietjes en onvolkomenheden weg.
Nog een definitieve moker bisronde met onder andere “Rock Shit Hot” stellen enkele lokale wanna be crowdsurfers tevreden. Net niet het concert van het Kreunjaar, de Kreunjanuari.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/danko-jones-24-01-2020.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Polderrecords heeft in 2019 veel interessante Belgische releases waargemaakt voor wie van stevige rock houdt. Ik denk dan aan Cowboys & Aliens, Wheel of Smoke en Von Detta om maar enkele te noemen. Van Motsus is er een nieuwe vinyl pressing van ‘Oumuamua’ (uit 2018) terwijl Carneia zojuist hun vijfde album genaamd ‘Voices of the Void’ uit heeft. Samen interessant genoeg om af te zakken naar De Kreun voor een café concert. Zo’n kleinschalig concert heeft meteen wel iets intiems wanneer je zo dicht bij de band staat. Bovendien was de ruimte goed gevuld. Ook het tapijtje op het podium gaf het geheel een huiselijk sfeertje.
Maar laat je niet misleiden door dat tafereeltje want Motsus bracht stevige instrumentale stoner en doom metal. De songs uit hun album ‘Oumuamua’ staan als een huis. Dit trio rockt, zweet en doomt als de beesten, en in een mum van tijd was het concert voorbij geraasd.
Velen waren voor Carneia gekomen. Een band die toch al wat kilometers op de teller heeft. Vanavond bleek nog maar eens dat ze live echt de moeite waard zijn. Eigenlijk verdienden ze de grote zaal in de Kreun want die zouden ze moeiteloos inpakken. Daar ben ik van overtuigd. Niet alleen live want hun nieuwe plaat is eveneens om vingers en duimen van af te likken.
De nieuwe plaat is vet en gebald met een sublieme productie. De stem van Jan Coudron (ook zanger bij King Hiss) klonk live sterk en ferm. Al bij één van de eerste liedjes ging de micro aan de kant om de foyer puur op eigen stem in te pakken. Bijgestaan door een uitstekende ritmesectie konden de nieuwe songs ons meer dan overtuigen. Het was intens en energiek. Ze speelden heel veel nieuw werk wat natuurlijk de bedoeling is van zo'n release-party. Op de eerste rij waren de mensen aan het headbangen en er werd zelfs één keer gestagedived. Coudron en zijn band pakte iedereen in maar daar waren we niet van verrast eigenlijk. Een geslaagde avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/carneia-23-1-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/motsus-23-1-2020.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Ruben Hoeke - De blues is wel altijd de rode draad. Dat zit in mijn DNA
De Ruben Hoeke Band is een formatie die de pure bluesrock vanuit het slop haalt, afstoft en in een nieuw kleedje stopt. En daardoor het doet aanvoelen alsof ze die muziekstijl heruitvinden. Dat resulteerde in eerdere pareltjes als 'Sonic Revolver' (2016), 'Legacy ' (2017) en '25 Live' (2018). Met 'All Saints' bracht de band een nieuw album uit waarover we schreven. ''De bluesrockliefhebber zal dan ook gegarandeerd watertandend klaarkomen bij zoveel adrenalinestoten die The Ruben Hoeke Band hier uitdeelt op 'All Saints'. De ene na de andere mokerslag in het gezicht, die je verdooft of met de luchtgitaar in de hand doet headbangen tot in de vroege uurtjes , krijg je hier voorgeschoteld. Ook al is dat allemaal wel ergens voorgedaan, deze muzikanten bezorgen het bluesrockgenre die welgekomen injectie die het kan gebruiken om de muziekstijl in 2020 binnen te loodsen."
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76777-all-saints.html . We vonden het op basis van deze schitterende plaat hoog tijd wat vragen af te vuren op de band, en hadden een fijn gesprek met Ruben Hoeke zelf, over verleden heden, toekomst en ook het voetbal.
Ik heb jullie nieuwste schijf 'All Saints' besproken. De Ruben Hoeke Band is naar mijn mening een formatie die de pure bluesrock vanuit het slop haalt, afstoft en in een nieuw kleedje stopt. En daardoor het doet aanvoelen alsof ze die muziekstijl heruitvinden. Wat is uw mening daarover eigenlijk?
Ik ga doorgaans niet planmatig te werk. De blues en rock is nou eenmaal de muzieksoort die ik heel fijn vind om te maken en te spelen. Bij zanger The Lau (The Scene) heb ik jarenlang Nederlandstalige pop gespeeld. Bij Roberto Jacketti & The Scooters uptempo Ska en Reggea. Ik speel ook graag blues, boogie-woogie en soul. In de laatste 27 jaar heb ik mijn rugzak dus aardig gevuld met allerlei stijlen en dat komt allemaal samen in de RHB. Het leuke is dat alle bandleden ook weer andere invloeden hebben. Bassist Mike Kamp is een echte soul-jongen. Mijn drummende broer Eric heeft jarenlang in de jazz en fusion wereld rondgestapt. Lucas, onze zanger, is meer van de hardrock en metal. Samen klinken we, of we nou willen of niet, anders dan andere bands. Dat is op zich al een groot goed.
Hoe zou je zelf uw muziek omschrijven?
Een kruising tussen Rhythm & Blues, Rock, Pop, Soul. Soms neigend naar 70’s en 80’s Hardrock. De blues is wel altijd de rode draad. Dat zit in mijn DNA.
Misschien een rare vraag. Maar waarom blues en waarom de gitaar?
Zoals gezegd zit de blues nou eenmaal in mijn DNA. Dat is iets wat je toevallig hebt, of niet.
De gitaar kwam op mijn pad omdat een van mijn voetbalvriendjes uit mijn jeugd ermee aan kwam zetten. Nadat ik het intro van “Sweet child O’ Mine” (Guns N’ Roses) hoorde, was ik totaal verkocht. Dat wilde ik ook. Ik heb dat Slash zelf later nog eens verteld toen ik hem ontmoette. Dat vond ie ‘fucking awesome’. Dat maakte wel even een cirkeltje rond bij mij.
Helaas wordt er te weinig blues gedraaid op de radio. Heb je daar een verklaring voor?
Voor de massa is het blijkbaar geen populaire muziek. Echte muziek lijkt er langzamerhand wel een beetje uit te sluipen, maar zal nooit helemaal verdwijnen. Ik trek me overigens sinds mijn eerste noot helemaal niets aan van trends. Ik maak de muziek die ik fijn vind, ben blij dat mensen dat waarderen en ik er nog van kan leven ook. Hoe gezegend ben je dan?
Ruben Hoeke band is vooral een band, ook al gaat de meeste aandacht naar jou toe. Waar heb je die topmuzikanten gevonden? De stem van Lucas Pruim bijvoorbeeld, zeer bijzonder. Hoe is hij bij jou terecht gekomen?
Voor mij is het een (h)echte band. Daar ben ik altijd naar op zoek geweest; spelen met mensen die a) goed zijn en b) leuk zijn. Lucas viel 5 jaar geleden eens in omdat ik de samenwerking met de vorige zanger had beëindigd. Het zou gaan om drie optredens. Ondertussen hebben we er een paar honderd opzitten. Lucas is een ‘natural’, met een bijzondere gave. Altijd zuiver, melodieus en een goede tekstschrijver bovendien. Eric is mijn broer dus verdere uitleg lijkt mij wat overbodig. We delen dezelfde DNA. Hij is drummer en ik ben ook altijd ritmisch ingesteld dus we kunnen elkaar blindelings vinden. Mike is de perfecte schakel tussen mijn broer en ik. Zowel als persoon als bassist. Ontzetten muzikale rakker.
Elk van de bandleden heeft een eigen unieke smaak, je broer zit zelfs eerder in jazz heb ik gelezen? Hebben die verschillende smaken een invloed op de muziek die jullie maken? En hoe
Welzeker. Al die verschillende invloeden maken onze sound. Ook al zouden we anders willen klinken. Ik denk niet eens dat dit lukt.
Hoe waren de algemene reacties op jullie nieuwe plaat eigenlijk?
Nou, die waren niet mis, eerlijk gezegd. Ik wist ook wel dat ‘All Saints’ een bijzondere plaat zou worden, want alle puzzelstukjes vielen op deze plaat ineen. De reacties waren allemaal in superlatieven. Het wordt nog een pittige klus dit te overtreffen. Hoewel… We worden elk optreden nog beter en hechter, dus ik kijk met het volste vertrouwen uit naar de opvolger.
Ik veronderstel dat je nogal vaak wordt vergeleken met uw vader. Voelt dat aan als een last om dragen, of net niet?
Gelukkig speel ik geen piano, want er was niemand beter in de boogie-woogie en blues dan hij. Dan had ik wellicht het onderspit gedolven… Voor de rest ben ik gewoon trots op het feit dat hij mijn vader was. In de eerste plaats als vader in de tweede plaats als zijnde ‘de muzikant’. Met andere woorden. Ik heb het niet echt als een ‘last’ ervaren. Ik houd gewoon van mijn ouders. Simpel zat.
Kunnen we stellen dat de muziek met de paplepel is ingegeven of heb als puber net iets anders gedaan? En waarom dan uiteindelijk toch voor muziek gekozen?
Ik groeide op met een vader als muzikant. Als je niet beter weet, dan is dat ook niet ‘extra speciaal’ of zo. Mijn moeder zorgde doorgaans voor de stabiliteit in huis. Koppie thee nadat je uit school kwam. Helpen met huiswerk. Spelletjes doen etc. Ik heb een gelukkige jeugd gekend, hoewel er ook weleens wat fout ging. Maar… Onder de streep was het goed. Er was doorgaans niet veel muziek in huis. Nu ik zelf vader ben van twee zoons (David 9 en Boaz 12), merk ik dat ik ook niet altijd met muziek thuis bezig ben. Ga net zo lief met de jongens naar buiten om te voetballen. Muziek maken doe ik al genoeg. Mijn vader heeft me eerder ontraden de muziek in te gaan vanwege de vele rompslomp die er bij komt kijken. Maar, ik was blijkbaar eigenwijs en het bloed kroop toch waar het niet gaan kon.
Naast muziek heb je namelijk ook een passie voor voetbal heb ik gelezen. Vertel daar eens wat mee over? Ooit ambities gehad in die richting?
In Krommenie, waar ik opgroeide, waren er enorm veel kinderen van mijn leeftijd. Waar we elke dag mee voetbalden. Pure lol en vriendschap. In een club gaan ging me te ver. Dan moest je scheenbeschermers om. Ik heb dat nooit begrepen dat iemand je expres onderuit kan schoppen. Dat hield me tegen om verder te gaan. Maar in mijn hoofd speelde ik als debutant in het Nederlands Elftal in de finale van de WK tegen Maradona, die ik passeerde met een lobje en middels een omhaal in de kruising Nederland wereldkampioen maakte. Maar ja; toen kwam Slash.
In een interview las ik dat je ook een gezin hebt, vrouw en kind. Is dat allemaal te combineren met toch een druk leven 'on tour'?
Ja. Er is niks of niemand die mij (te) lang kan weghouden bij mijn gezin. Ik heb de kansen gehad, maar ik hoef niet per se op wereldtour. Ik kan ze niet missen. Mijn kinderen zijn jong en dat zijn ze maar een keer. En daar wil ik bij zijn. Als ze groot zijn, sla ik mogelijke kansen wellicht niet meer af. Of wel. Ik ben er niet zo mee bezig eerlijk gezegd.
Je hebt je ook nog op een ander project gestort: Het Red House project. Vertel daar eens wat meer over?
Ik heb een grote veiling opgezet t.v.v. een noodlijdend weeshuis in Ecuador waar een vriend van mij, Erwin Musper, werkzaam is. Kinderen gaan me altijd aan het hart. Een lijdend kind is mij er altijd 1 teveel. Dus waar ik kan, help ik. Zie www.redhouse.nu
Laten we ook eens naar de toekomst kijken. Wat zijn de concrete plannen voor 2020?
2019 was voor mij een behoorlijk hectisch jaar. Nu ben ik wel wat gewend hoor, maar vorig jaar was gewoon een beetje ‘te veel’. Te veel hoge pieken en te veel diepe dalen. Ik heb me voor dit jaar voorgenomen er een ‘medium jaar’ van te maken. Aan de andere kant. Ik wil blijven creëren, dus naast de optredens die gewoon doorgaan ga ik me o.a. richten op het maken van een waardige opvolger van ‘All Saints’.
Wat het toeren betreft? Doe je ook ons land aan dit jaar? Met andere woorden, wat zijn de toer plannen voor dit jaar?
Zie het antwoord hierboven… Ik maak er hopelijk een medium jaar van.
Eventuele concerten in het Buitenland?
Jawel.
Wat de zeer verre toekomst betreft is er ook iets als een einddoel? Iets dat je wil bereiken binnen laat ons stellen tien jaar?
In goede gezondheid blijven spelen en platen maken. Met fijne en goede mensen samenwerken. Dat is wel het voornaamste. Ik plan nooit jaren vooruit. Ik wil mezelf constant muzikaal gezien blijven ontwikkelen. Betere liedjes, betere sound, betere plaat etc. In de toekomst wil ik nog weleens een puur blues album opnemen. Soms wordt me weleens verweten dat ik van het bluespad afstap. Dat klopt. Want ik wil, en kan mezelf niet ‘beperken’ tot een stijl. Maar zoals gezegd; de blues is mijn DNA. Ik ben echter voorlopig nog niet ‘uitgeraasd’, dus ga eerst nog even flink scheuren en zagen. Met een beetje mazzel speel ik nog zo’n 40 jaar, dus heb ik nog even.
Bedankt voor dit fijne gesprek, veel succes in 2020 en hopelijk komen we u tegen als je ons landje aandoet
Voor alle verdere informatie over Ruben Hoeke Band verwijs ik jullie graag door naar de website van de band: https://www.rubenhoeke.com/
Natashia Kelly is een uit Antwerpen afkomstige componiste en zangeres die folkinvloeden verbindt met een dromerige stem, en kruidt met de nodige jazzvibes. In 2016 verscheen Nahashia Kelly’s debuut-EP. Nu volgt het album ‘Inside The Wave’ waarmee ze uitpakt in een double bill met Pentadox waarmee ze trouwens op tournee gaat in het land. Onder de naam Natashia Kelly Group bracht ze een uiterst veelzijdig album uit in eigen beheer. Hiervoor laat ze zich bijstaan door Jan Ghesquière op elektrische gitaar en Brice Soniano op dubbele bas. Het zorgt voor een sprookjesachtig mooie schijf, waar zowel instrumentaal als vocal, intimiteit je tot een gemoedsrust brengt waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt.
Ondanks de magistrale inbreng van de muzikanten van dienst, die een enorme meerwaarde vormen binnen dit geheel, is het dat bijzonder uiteenlopend stembereik van Natashia dat ons het meest over de streep trekt. “Tightrope Dancer” is al zo een binnenkopper van jewelste die aan je ribben kleeft. Intiem raakt ze de gevoelige snaar, maar even goed gaan de registers open waardoor je zweeft over de dansvloer in een trance. Nee, geluidsmuren worden niet afgebroken. Maar die gevarieerde aanpak zorgt ervoor dat je gekluisterd aan Natashia’s lippen geboeid blijft zitten luisteren en genieten. Blues, country, folk en jazz, het passeert allemaal de revue. Dat deze virtuose zich niet vastpint op één stijl en met haar muzikanten aan het improviseren slaat tot het oneindige, doet ons nog het meest naar adem happen.
De vele kleuren van de regenboog komen boven drijven bij elke song opnieuw. Daarbij wordt de Ierse achtergrond van Natashia trouwens uitvoerig tentoon gespreid. Binnen deze sfeer gaat ze zeer ingenieus tewerk om de aanhoorder op het verkeerde been te zetten, en voortdurend schippert ze tussen die weemoedige intimiteit en een folky sfeer die op de dansheupen werkt. Luister maar naar “Sacred Song” waar de stem van Natashia zeer gevoelige snaren raakt, om dan lekker de teugels te vieren in een mengelmoes van vreemde geluiden die in een mix van golvende bewegingen de oorschelpen strelen en je gemoed tot een sprookjesachtige soort rust brengen. Binnen diezelfde folkse sferen verlegt Natashia dus meerdere grenzen. En dat blijft ze doen tot het wondermooie “Round Midnight” als afsluiter van dit meesterwerk.
Door middel van melodieën die je hart beroeren en een kristalheldere stem stelt Natashia Kelly group met 'Inside The Wave' een album voor dat zoveel kanten uitgaat dat het je enerzijds ontroert en anderzijds doet zweven over de dansvloer van het leven. Vooral wordt op deze wijze alle emoties van een mens aangesproken, waardoor een al even ruim publiek aan folk, blues tot jazz liefhebbers over de streep zou moeten worden getrokken door deze veelzijdige artieste en plaat, die in golvende bewegingen elke snaar in je hart diep raakt.
Nederlands 
Français 
