Dispel is een uit Ohio afkomstig trio dat muziek brengt in verlengde van bands als Nightwish, Evanescence, Clan of Xymox en dergelijke meer. De band nam voor zijn debuut 'Lore' producer Texbeak onder de arm. Wie houdt van die pure darkwave en gothic elementen, zo eigen aan voornoemde bands, zal zeker vallen voor deze band en zijn debuut.
Vanaf “Spiritual Warrior” - een titel die trouwens de lading van dit gehele debuut dekt - word je meegezogen in een donkere sfeer die je doet terugkeren naar de jaren '80, maar met beide voeten in het heden. Dispel heeft wellicht goed geluisterd naar zijn voorbeelden, maar klinkt daardoor gelukkig niet gedateerd. Met “The Call”, “Mondal Consequence” en “Abyssal Hammer” wordt dat voldoende in de verf gezet. Opvallend binnen deze band is, naast muzikanten die de mysterieuze en spirituele sfeer zeer goed weergeven, de stem van Ravensea, die over een zodanig hoog stembereik beschikt dat de haren op je armen rechtkomen van intensief geluk.
Als een hogepriesters hypnotiseert Ravensea je voortdurend, geruggesteund door muzikanten die je meevoeren naar mystieke oorden in een spookachtige onderwereld. Luister maar naar het door donkere walmen omgeven “Atonement (Adagio in Bb)” dat aanvoelt alsof je de adem wordt ontnomen om een bijzonder occulte en mysterieuze wijze. Dispel brengt daardoor wellicht niets nieuws onder de zon, maar raakt gevoelige donkere snaren binnen een al even vreemd en mystiek aanvoelende omkadering. Het meest indrukwekkende is dus die spirituele achtergrond waarrond elk van de songs zijn gebouwd. Meermaals zakken de songs weg in een verstilde sfeer, zoals bij bovenstaande, om daarna alle registers open te gooien als Ravensea op een hartverscheurende wijze je als aanhoorder letterlijk de keel toeknijpt. Het meer up tempo gebrachte “The Depth Of Transformation” is dan ook een mooie kers op de taart van een debuut dat je terugbrengt naar gouden tijden toen darkwave en aanverwante stijlen , binnen een mystieke omkadering, hoge toppen scheerde.
Hoewel Dispel niets origineel brengt, doen hun donkere muziek door middel van een bijzondere vocale aankleding de haren op je armen telkens recht staan, waardoor je in een sprookjesachtige wereld terecht komt, eens in diepe trance aanbeland.
Een mooi debuut, waar we een band horen met enorm veel potentieel om door te breken binnen dat typische gothic/darkwave wereldje en z’n vertakkingen.
De band begon in 2015 als soloproject met de release van ‘Hymns Of The Hopeless’. Muzikaal liggen ze ergens tussen The Sisters of Mercy, The Fields Of The Nephilim en Him in. Gevoel voor melancholie en grootsheid kenmerken de songs. Zo ook op opener “Pandaemonium” die buiten de titel niets gemeen heeft met Killing Joke. Tekstueel zitten we ook in gothische sfeer met onderwerpen als kruisiging, excorcisme en de dood.
Zo krijgen we vier donkere uptemposongs na elkaar die nog vrij catchy klinken ook. Ze nemen je meteen mee in hun wereld. Hun sound klinkt ook homogeen en vol. Enkel de twee laatste nummers met name “Beyond The Veil” en “Final Rest” zijn ballads geworden. Qua zang doen ze mij een beetje aan Ashton Nyte (van The Awakening) denken. Het album hinkt een beetje tussen een EP en een album met zijn zes nummers. Laten we het dan maar op een mini-album houden.
Verrassen doet Her Despair and Me niet meteen maar ze hebben wel een solide en heel degelijk album gemaakt dat, zeker voor de gothicliefhebbers, aangenaam luistervoer is geworden.
Jaguar Jaguar is een band rond muzikanten die al heel wat watertjes hebben doorzwommen, en hebben in 2017 een gloednieuw project op poten gezet. Een exotisch allegaartje dat hen bij het debuut 'Montjoi' naar Spanje bracht. Voor de nieuwste EP 'Madelyn' ging Jaguar Jaguar op afzondering in Frankrijk. De band wil zeer filmische muziek brengen, en bestaat dus niet uit vijf maar eigenlijk uit zes muzikanten. Want de visuele inbreng van Tina Herborst die kortfilms rond de nummers heeft geregisseerd hoor je ook terug in de sound op deze bijzonder exotische en experimentele EP.
Met “Born In Blue” wordt op een toegankelijke wijze al een grens afgetast. De band laat ook nu weer horen en zien uit een geheel te bestaan: er is geen enkele schakel die boven de ander uitsteekt. Mede doordat geen gebruik wordt gemaakt van één vocalist, maar ieders stem wordt gebruikt, wordt dat doel vrij snel bereikt.
Wat ons vooral opvalt aan deze EP is dat je er een goed gevoel van krijgt, je hoopt prompt weer op een lange zomer aan vergeten stranden met de ondergaande zon als extra toemaatje. Die zuiderse kant wordt nog meer in de verf gezet bij “Out of Sight” waar de Congolese muzikante Témé Tan haar bijzonder soulvolle stem in de strijd gooit en zorgt voor nog meer zon in huis. De meest opmerkelijke song op deze EP is het zeven minuten lange “Weightless” waar alle ingrediënten - experimenteren, exotische en fleurige inbreng en een grote samenhorigheid - nog meer worden benadrukt.
Het debuut was een zonnige plaat die naar mijn mening schippert tussen toegankelijkheid maar ook een streepje experimenteren. Op deze 'Madelyn' horen we een band die volwassen is geworden. Een band waarbinnen iedereen, nog meer dan ooit, dezelfde kant uitkijkt. Maar vooral blijkt over de hele lijn dat de inbreng van elk lid even belangrijk is. Zelfs deze van Tina, wiens visuele inbreng je dus ook terughoort binnen elk van de filmische songs, waardoor ze in haar opzet is geslaagd. De jongens aanzetten om haar beelden in woorden om te zetten.
Met deze EP zet Jaguar Jaguar een grote stap voorwaarts om de festival weide en concertzalen plat te spelen. Deze bijzonder toegankelijke muziek werkt niet alleen zeer aanstekelijk, de band houdt ook van enkele potjes experimenteren met zomerse geluiden. En dat laatste trekt ons nog het meest over de streep. Jaguar Jaguar was bij zijn debuut een band om in het oog te houden, en bewijst met deze klasse EP waarom.
Even voorstellen, geplukt uit de facebook pagina van Jimi Floyd: ''No!.. but it`s a rare band around two man who landed lightyears ago in a small and dull village in the Lowlands. Near the river clay and fruit trees they explored all kinds of different musical worlds. Sound had always been around for them! After dancing and groovin’to phenomena like David Bowie, dEUS, Spoon, Wilco, Villagers & Kula Shaker they decided to get there own music growing and moving.'' Veel informatie vinden we niet over dit duo, maar dat hoeft ook niet. Wij houden wel van een beetje mysterie. En mysterieus dat is hoe dit debuut 'The Right To Disappear' ook klinkt.
Vanaf die eerste song “Jimi Floyd Is Coming Home” zet dit duo je al op het verkeerde been en blijft dat doen tot het einde. Chaos creëren in je hoofd, om er wel voor te zorgen dat je met een glimlach de plaat naast je neerlegt en een zucht slaakt van verlichting. Oef! Jimi Floyd slaagt er op een meesterlijke wijze in je te hypnotiseren en naar een heel andere wereld door te verwijzen, een wereld waar het feitelijk leuk is te vertoeven. Vaak schemert daar een vleugje Bowie in, maar ook de manier waarop een artiest als Frank Zappa muziek maakte komt erin voor, muziek en chaos tot kunst verheffen. Binnen een omkadering die je de eerst de wenkbrauwen doet fronsen maar in een later stadium steeds meer gelukkig maakt, tot je volledige zen bent geworden. Song na song dansen we een vreugdedansje door de huiskamer, na elke luisterbeurt steeds intensiever.
Jimi Floyd is een artiest die net als voornoemde artiesten Bowie en Zappa muziek tot kunst verheffen en buiten elke lijn kleuren, hoog in het vaandel draagt. Dat wordt over deze gehele plaat meermaals in de verf gezet.
Wij houden van artiesten die durven buiten de comfortzone treden. Jimi Floyd doet het op dit bijzonder psychedelische meesterwerk voortdurend. Wie daarvoor te vinden is, zal in deze plaat en artiest zijn gading vinden. Wij waren al na een paar luisterbeurten compleet verkocht en het smaakt zelfs naar meer. Bovendien is deze schijf zo verslavend dat je die maar blijft beluisteren. Bij elke luisterbeurt doe je trouwens nieuwe ontdekkingen die je voordien nog niet waren opgevallen.
'The Right to Disappear' is daarom een waar kunstwerk, om te koesteren. Want artiesten als Jimi Floyd doen iets uniek binnen een muziekwereld waar dit onmogelijk blijkt.
‘Splid’ is voor de Noorse band Kvelertak het eerste album met zanger Ivar Nikolaisen, die sinds 2018 Erlend Hjelvik vervangt. Het is ook het eerste album voor Rise Records, nadat Roadrunner Records er met ‘Nattesferd’ alles aan gedaan had om de Noren naar de metaltop te katapulteren, inclusief een slopende tour als support van Metallica. Niet alle fans hebben het vertrek van Hjelvik goed verteerd en van ‘Splid’ kan dus veel afhangen voor de band.
Nikolaisen (ook van punkrockband The Good The Bad & The Zugly) is een heel andere zanger dan Hjelvik. Niet alleen op het podium, ook in stemtimbre, volume en bereik komt hij veel tekort als je ze naast elkaar zou zetten. Hij schreeuwt zich op ‘Splid’ schor zonder te overtuigen dat hij meent wat hij zingt. Als je dat gegeven even achterwege laat, is ‘Splid’ wel nog steeds een prima album. Eén waarop Kvelertak zijn sound nog verder uitgepuurd heeft. Er zijn wel meer bands met drie gitaristen, maar als je de drie gitaren van deze Noren hoort, kan je niet anders dan aan hen denken.
Wat wel opvalt is dat met het vertrek van Hjelvik ook de blackmetal-referenties verdwenen zijn. Kvelertak werd in het begin in de markt gezet als mix tussen punk en blackmetal. Met punkrocker Nikolaisen achter de microfoon landen ze eerder bij gemetaliseerde southern rock of Mastodon meets punkrock. Dat er twee tracks op het album staan met lyrics in het Engels wijst er enerzijds op dat de internationale ambities niet opgeborgen zijn, anderzijds is de taal voor de niet-Noorse fans nauwelijks een bezwaar geweest. Een Belg met een beetje taalgevoel kan zich wel iets voorstellen bij de onderwerpen die aangesneden worden. De track “Delirium Tremens” gaat jammer genoeg niet over ons fantastisch Belgische biertje.
Inzake songopbouw en vooral knappe intro’s hebben die van Kvelertak nog niets van hun pluimen verloren. ‘Splid’ loopt wel niet over van de tracks die zouden kunnen overtuigen als single. De evenknie van een “Fossegrim”, “Bruane Brenn” of een “Blodtorst” kunnen we niet meteen vinden. De tracks missen vooral wat grinta. Wat snelheid ook. “Bratebrenn” is de minst slechte van de kandidaten. “Rogaland” of “Necrosoft” hadden ook gekund, vooral vanwege hun herkenbaarheid. Enkel op het afsluitende “Ved Brennen Av Nihil” krijgen we een glimp van het grote talent dat Kvelertak was op de albums van 2010 en 2013.
‘Splid’ is goed genoeg om de reeds overtuigde fans te plezieren, maar als we streng zijn is het niet goed genoeg om de band naar een volgend, hoger niveau te brengen.
"Levende legende brengt nieuwe plaat uit'' , zou de titel kunnen zijn van deze recensie. Want dat is Ledfoot aka Scott McConnel zeker en vast. De man is al actief sinds de jaren '70. Enerzijds als solo artiest, anderzijds als lid van diverse formaties. In de jaren '80 genoot hij bekendheid als lid van The Rockats, en in de jaren '90 met The Havalinas. Daarmee toerde hij o.a. als voorprogramma van Bob Dylan. Hij schreef songs voor uiteenlopende pop- en rock-acts, zoals Sheena Easton en ook Bruce Springsteen. In 2007 bracht hij zijn solo-debuut op de markt - 'The Devil's Songbook' - en dat was een schot in de roos. Met 'White Crow' lanceert Ledfoot zijn vierde album, en vanaf de eerst song voel je adrenalinestoten opborrelen die vele decennia rock en pop muziek samen brengen binnen één plaat.
“Dead Man Can Do” is een song die aanvoelt als een eerste fikse uppercut in de ochtend. Je bent direct klaarwakker, nog voor de nodige shots koffie. Daaruit blijkt al wat een topmuzikant deze Ledfoot toch is. Het mag duidelijk zijn, de man doet niet aan routineklusjes afwerken. Ook al heeft hij na al die jaren de erkenning niet meer nodig, hij heeft zijn kunnen voldoende bewezen. En dat siert de man nog het meest. Lekker rockende songs als “Right Down The Hole”,”This Wayward Son” en “You've Gone Astray” knetteren als een haardvuur op koude winterdagen. Met momenten donker en somber, maar ook stevig je bij de strot grijpend. Zo voelt deze schijf over de hele lijn aan. Ons rockhart gaat steeds sneller slaan, bij elke song opnieuw. Hier valt namelijk geen speld tussen te krijgen. Ook na vier of vijf luisterbeurten. Want dit is het meest opmerkelijk. Deze stevige rock plaat is heel verslavend. Na een luisterbeurt, wil je terug op die achtbaan gaan zitten om deze bijzonder aantrekkelijke rit doorheen rock-'n-roll landschappen nogmaals mee te maken. Dat wordt allemaal verder in de verf gezet op “The Wrong Road”, het fijne “Little Dog” tot afsluiter “When An Angel Falls”.
Ledfoot is een artiest en singer-songwriter en topmuzikant die voldoende zijn stempel heeft gedrukt op het rockgebeuren en aanverwante stijlen door vele decennia heen. Maar daarom niet op zijn lauweren gaat rusten, integendeel. Adrenalinestoten en kippenvelmomenten die ons rock hart sneller doen slaan, en hopelijk ook het uwe, zijn ons deel na het aanhoren van deze parel van een rockplaat. Dit door een parel van een soloplaat uit te brengen die uiteenlopende decennia met elkaar verbindt. Snuifjes jaren '70 psychedelische rock worden gekruid met de nodige dosis rock muziek refererend aan de jaren '80 , Bruce Springsteen en aangesterkt met rock uit de jaren '90. Met beide voeten in het heden. Klasse! Puurder dan goud.
Mechanimal is de band rond Giannis Papaioannou, de Griek die in de jaren ’80 new wave maakte als Rehearsed Dreams. Niet zo bekend in België, maar ons beleefde toen muzikale hoogdagen en dan ontgaat er al eens iets uit iets ‘exotischer’ landen. Papaioannou vormt voor Mechanimal een team met de (in Griekenland wonende) Amerikaanse zanger Freddie Faulkenberry. Die legt een zacht fluwelen tapijt van spoken word en trage, warme zang. Hij is geen pure zanger, maar weet wel perfect wat werkt voor hem en wat niet. Er komen ook wat gast-gitaristen langs, maar die namen zullen hier geen belletje doen rinkelen.
Album ‘Crux’ opent met “Ghetto Level” als trage Faithless, met diep-donkere en loungy triphop. “Sharon” is dan weer hoe de Sisters Of Mercy vandaag zouden moeten klinken. “Stolen Flesh”, één van de singles op ‘Crux’, had van de Pet Shop Boys kunnen zijn. Faulkenberry klinkt hier als een kruising tussen Lou Reed en Andrew Eldritch.
“La Poverina Delle Ossa” is de meest experimentele track. Hij wordt opgehangen aan glooiende violen en cello met daarboven de slome spoken word van Faulkenberry. Heel bevreemdend en zelfs wat spooky. Het ook al diepdonkere “Easy Dead” begint als EBM (Front 242 of Pouppé Fabrikk) om dan op te schuiven naar een soft industrial. “Scavengers” ligt wat in dezelfde lijn. “Razor Tube” hangt ergens tussen Anne Clark en Enzo Kreft. Het heel dansbare “Vanquish” begint met de dezelfde beats en synths als ‘Headhunter’ van Front 242 maar mist de kracht en woede die de Belgen in hun single konden leggen. “Red Mirror” begint heel klassiek retro-elektro-postpunk om van daar open te bloeien tot de Belgische new beat van de jaren ’90 en Praga Khan.
Net als hun land- en labelgenoten Ixotopia zou Mechanimal niet misstaan op W-Fest en andere festivals die EBM en synthwave in ere houden. Mechanimal doet bovendien meer dan herinneringen oproepen met een retro-synthgeluid. Ze geven er een moderne draai aan zonder dat het plat commercieel wordt.
Sum 41 stond garant voor een avondje stevige, altijd catchy, keiharde, altijd melodieuze, punkrock, met altijd een sterke dosis fungehalte!
Zebrahead kreeg vanavond de eer om de fans van het Canadese Sum 41 vakkundig op te warmen. De band uit Californië, met intussen meer dan 23 jaren dienst, startte stipt om 20u. Door de lange wachtrij aan de ingang werd hierdoor helaas het eerste deel van de set gemist.
Gelukkig kon de band ons tijdens het slot van het concert toch nog ruim voldoende overtuigen van hun kwaliteit en pakken ervaring. Ze spelen het typisch soort commerciële punkrock in de stijl van Blink 182, Green Day, Bowling For Soup en, of course, Sum 41. Alleen klinkt het misschien net iets minder aanstekelijk of origineel, blijft het net iets minder lang hangen en of is het gewoon net dat tikkeltje minder goed om een zelfde status als de voorgenoemde bands te bereiken. Het zal de heren van Zebrahead evenwel worst wezen! Ze doen al heel lang trouw hun ding, touren de wereld rond en blijven met veel enthousiasme en humor hun muzikale boodschap brengen.
Ook vanavond probeerden ze als vanouds de boel op stelten te zetten en het publiek mee te nemen in hun punkrock act.
Origineel was de bescheiden ‘cocktailbar’ op het podium waar de muzikanten en 3 uit het publiek geselecteerde fans hun dorst konden lessen. Zonder twijfel een ideale opener voor Deryck Whibley en zijn bende uit Ontario, Canada!
Sum 41 was nog maar net terug van een succesvolle tour in Japan of ze trapten vanavond in Antwerpen hun nieuwe Europese tour op gang. De Lotto Arena was niet uitverkocht maar alle staanplaatsen waren wel de deur uit en de eerste verdieping (zitplaatsen) was ook zo goed als volzet. Ruim voldoende volk dus om er een leuk en luid feest van te maken en zo geschiedde.
De vooropgestelde timing werd zeer strikt nageleefd. Klokslag 21u maakte Sum 41 zijn opwachting en werden ze met veel lawaai, zeer hartelijk ontvangen in hun ‘arena’ op Belgische bodem.
Net als Zebrahead werd de band gevormd in 1996. De grote doorbraak kwam 5 jaar later met de CD ‘All Killer, No Filler’ waarop enkele singles prijken zoals “Fat Lip”, ”In Too Deep” en “Motivation” … stuk voor stuk klassiekers in het punkrock genre. Doorheen de jaren kende de band veel ups en downs en kampte frontman Deryck Whibley met gezondheidsproblemen (o.a.. rugproblemen en alcoholverslaving) maar telkens kwam hijzelf en de band naarstig terug en bleven ze nieuwe nummers en CD’s uitbrengen. Misschien niet meer met hetzelfde succes van weleer maar toch telkens met zeer degelijke songs en met een vaste schare fans achter zich.
In Antwerpen oogde mister Whibley alvast zeer gezond en energiek. De band volgde zijn goede voorbeeld en zette er meteen stevig de beuk in met “Turning Away”, de opener van de laatste Sum 41 langspeler ‘Order in Decline’ uit 2019, spatte gemeen hard uit de boxen en omvatte onmiddellijk het nodige soleerwerk. “The Hell Song” en “Motivation” maakten vervolgens duidelijk dat het letterlijk een leuke maar helse avond zou worden…wat een knallend begin! Om maar te zwijgen van “The Bitter End” een song in ware metalstijl, uitdrukkelijk verwijzend naar één van hun favoriete bands : Metallica. “Over my Head” en nog meer “All to Blame” zorgden voor de eerste massale singalong momenten. Dat laatste nummer komt van de CD ‘Chuck’ die precies 15 jaar oud is en vormt een mooie weerspiegeling van waar de heren van Sum 41 het sterkst in zijn…fijne up tempo punkrock nummers gecombineerd met een catchy (soms zelfs wat ‘melig’ en een tempo of 2 lager) refrein dat van bij de aanvang heel herkenbaar klinkt en zich stante pede in je hoofd nestelt en daar even blijft.
Tijdens de ballade “War” blijkt nogmaals hoe fris en goed bij stem frontman Deryck Whibley is. Het verschil is vrij groot met het optreden van een paar jaar geleden op Groezrock. In het midden van de set worden terug enkele songs van de laatste CD bovengehaald. De nummers “Out for Blood” en “The New Sensation” zijn misschien minder gekend maar klinken bijzonder pittig en zorgen voor enkele intense circle pits voor het podium, tot groot genoegen van het blonde Sum 41 opperhoofd.
Het 2de deel van de set gaat moeiteloos op het positieve elan verder en maakt met ondermeer “Walking Disaster” (aanstekers en gsm’s zorgen voor sfeermoment) en “No Reason” heel duidelijk waarom deze band na al die jaren toch nog kan rekenen op zoveel fans en bijval. Ze zijn echt meesters in het schrijven van ‘punkrockschlagers’. Zoals eerder gezegd, stevig maar altijd catchy, keihard maar altijd melodieus, punkrock maar altijd fun.
Bij “Underclass Hero” en “Pieces” acht Whibley zijn moment gekomen om daadwerkelijk tussen de fans post te vatten en van achteraan in de zaal de band met veel lef en enthousiasme aan te sturen. Het publiek reageert al even enthousiast en blijft de frontman constant vocaal ondersteunen.
Voor het slot van het concert worden uiteindelijk nog eens alle punkrock duivels losgelaten en ook dat laatste mag zeer letterlijk opgevat worden want een reusachtige opblaasduivel steekt achteraan het podium vervaarlijk de kop op. “It makes no Difference” is pure old school Sum 41 en luidt op gepaste wijze het Canadese volkslied in : “Fat Lip”. Samen met het nummer ontploft de ganse zaal en bereikt het concert een absoluut hoogtepunt. “Still Waiting” verlengt zonder problemen deze climax en het uitzinnige publiek overstemt zelfs moeiteloos zanger Deryck Whibley. Heerlijk slot van een geslaagde doortocht van dit ‘oude’ punkrock heerschap.
Als toegift speelt men een zalig smerige en vette versie van Queen’s “We will rock you” en mag de ganse zaal een allerlaatste keer helemaal los gaan op de tonen van “In Too Deep” onder het goedkeurende oog van orkestleider en meester entertainer Whibley en zijn muzikanten. Logische afsluiter van een knap concert.
Hopelijk komt de band deze zomer terug naar ons land voor de zomerfestivals! Fingers crossed!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Sum 41
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/sum41-14-01-2020.html
Zebrahead
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/zebrahead-14-01-2020.html
Organisatie: Live Nation
Grimm Gent 2020: Splendidula - Fabulae Dramatis - Left Eye Perspective - Turpentine Valley - Een ontdekkingsreis in duistere, fantasie prikkelende paden
Grimm Gent 2020: Splendidula - Fabulae Dramatis - Left Eye Perspective - Turpentine Valley
Jeugdhuis Asgaard
Sint-Amandsberg (Gent)
De liefhebber van Doom, post en andere eerdere donkere aan stoner verwante rock en metal kon op zaterdag 10 januari in het gezellige Jeugdhuis Asgaard een uitgesteld nieuwjaarsfeestje vieren. Nieuwjaarswensen werden uitgesproken, traktaties op een drink op het nieuwe jaar eveneens. De organisatie GRIMM Gent stelt alles in het werk om de muziekliefhebber dan ook een donker en aangenaam nieuwjaarsfeest te bezorgen. Op de affiche stonden vier bands die we, gemakshalve, het label 'veelbelovende acts naar de donkere toekomst toe' zouden opkleven. Ook al hebben sommige al wat meters op hun teller staan. Het zou echter de rode draad vormen op deze bijzonder aantrekkelijke avond.
Eén van de reden waarom ondertekende afzakte naar Asgaard was Turpentine Valley (***1/2). De band bracht een ijzersterke post rock plaat uit, die overal goede recensies mocht ontvangen. Ook onze recensent was danig onder de indruk. De recensie kunt u hier nog eens nalezen. http:-www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76773-etch.html . Na meerdere luisterbeurten viel ons vooral de bijzondere intensieve geluidsmuur op, die als een mokerslag je compleet van je sokken blaast. We waren in Asgaard dan ook voorbereid op een oorverdovende samensmelting van drum geweld en snijdende gitaar lijnen, die de muren van het jeugdhuis op hun grondvesten zouden doen daveren. Maar we stelden vast dat dit deze keer niet volledig het geval bleek te zijn. Die riffs - we waren danig onder de indruk van wat de gitaristen puur technisch bekeken voortdurend deden met diezelfde gitaren - sneden wel degelijk als een bot mes doorheen onze ziel, en de drummer van dienst geselde zijn drumvellen voortdurend door het uitdelen van meppen rond de oren die klonken als oorverdovend vuurwerk. Laat het dus duidelijk zijn deze band beschikt over drie top muzikanten binnen hun gelederen, over voldoende potentieel om binnen die post rock en metal kringen meerdere potten te breken. De energie om dit punt te bereiken was in Asgaard dus zeker aanwezig, maar het vuurwerk en de uiteindelijke mokerslag die ons totaal verweesd zou moeten achterlaten in de donkerste hoek van de kamer, ontbrak helaas een beetje, waardoor we lichtjes op onze honger bleven zitten.
Dat laatste bleek toch helemaal anders uit te draaien bij Left Eye Perspective (****) die zich ontpopt tot de ontdekking van de avond. De band wordt op hun facebook pagina omschreven als ProgSludge en bracht in 2019 een EP uit 'Defiance' die zodanig gevarieerd klinkt dat je op deze band geen label kunt kleven; dat laatste trok ons nog het meest over de streep. De verwachtingen waren dan ook zeer hoog gespannen. In het begin van de set was het even zoeken om de juiste drive te vinden en vreesden we ook nu weer op diezelfde honger te blijven zitten, maar eens de teugels gevierd en alle registers open getrokken naar een verschroeiende finale toe, vloog dat dak er uiteindelijk toch compleet af. En kregen we uiteindelijk toch die gevarieerde set, die alle kanten van de zaal uitging, waar we op hadden gehoopt. Naast stomende stoner klanken gekruid met voldoende verschroeiende grunge in een bijzonder golvende beweging, waren we danig onder de indruk van de bijzondere vocale inbreng die zelfs wat vreemd aanvoelt binnen dat stomend geheel, maar daardoor een interessant onderdeel blijkt te vormen. Want daardoor blijf je aandachtig luisteren, headbangen en genieten tot de toppen van je tenen. Ondanks al deze positieve superlatieven voelen we echter toch ook aan dat er nog groeimogelijkheden zijn binnen deze band, het eindpunt is zeker nog niet bereikt. Vooral hebben we een band ontdekt die vrij duistere Progressieve StonerGrunge aankleedt met voldoende aanstekelijke elementen waardoor een lichtje schijnt aan het einde van die donkere tunnel. Left Eye Perspective is dan ook band om in het oog te houden naar de toekomst .
Naderhand vernamen we dat de band volop bezig is aan een nieuwe schijf, en dat is op basis van dit zeer geslaagd optreden in Jeugdhuis Asgaard dan ook iets om naar uit te kijken.
Fabulae Dramatis (*****) is een band die een streepje avant-garde verbindt met een occulte inbreng waarbij natuurelementen als water, vuur en aarde een belangrijke rol spelen. Waardoor zowel de poorten van de Hel als deze van de Hemel prompt open zwaaien. De band bestaat uit één voor één top muzikanten die als tovenaars klanken uit hun instrumenten toveren die zorgen voor een bijzonder intensieve sfeerbeleving waardoor zowel emoties van angst als weemoed je doet wegdrijven naar verre oorden, in een sprookjesachtige fantasiewereld. Echter, mijn excuses aan de muzikanten, is het de frontvrouw Isabel, die met haar uiteenlopend stembereik en tot de verbeelding sprekende uitstraling de meeste aandacht naar zicht toetrekt. Zowel door de vele verkleedpartijen, als door middel van haar stem, krijgen we enerzijds een demonisch wezen te zien, uit de donkerste bossen en anderzijds een fee van het licht die je hart verwarmt. Zo draagt ze op een bepaald moment een masker. Met dat masker op , boezemt ze je eerder angst in, mede wanneer grauwe growls zorgen voor rillingen over je lijf. Eens ze dat masker afneemt, en met haar kristalheldere stem je doet neervlijen in het malse gras brengt Isabel hetzelfde hart echter wederom tot intensieve rust. Door dat voortdurend schipperen tussen vele uitersten, tussen Hemel en Hel dus, krijg je geen seconde rust.
Bovendien is Fabulae Dramatise een band die niet alleen op plaat, maar dus ook live, de fantasie van de aanhoorder prikkelt waardoor je vertoeft in een sprookjesachtige wereld boordevol wezens uit de duisternis en het licht, die de strijd aangaan om je ziel ofwel te doen branden in de Hel of je een Hemels geluk bezorgen waardoor je zweeft over de wolken. Na deze bijzonder gevarieerde trip, moesten we even bekomen en hapten naar adem.
Met dank aan de inbreng van een tot de verbeelding sprekende vocale en visuele inbreng van Isabel die perfect inspeelt op deze emoties, gerugsteund door muzikanten die haar daarbij telkens perfect aanvullen. Indrukwekkend!
Setlist: Kein Schmerz - Agni's Dynasti (Fire) - Coatlicue , serpent, skirt (Earth) - Smoke for the clouds (Water) - Vigil - Heresy (Steel) - Sirius wind - Roble Para el corazon (Wood) - Sati (Fire) - Bastion
Een van de ontdekkingen van 2019 was Splendidula (****1/2) , dit zowel op als naast het podium. Het is altijd fijn om een band te zien evolueren en dat blijven doen tot het oneindige. Bij onze eerste kennismaking viel vooral de bijzondere stem van zangeres Kristien Cools het meest op. Dat is anno 2020 nog steeds het geval. Bij het laatste optreden in JC Paddestoel in Groot-Bijgaarden bleek haar stem regelmatig te worden aangevuld door deze van Pieter wiens rauwere stem perfect aansluit op deze van Kristien.
Ook in Jeugdhuis Asgaard was dit een enorme meerwaarde. Bovendien werden er mooie beelden getoond op het scherm, die deze doom atmosfeer ten goede kwamen. Een visuele inbreng prikkelt namelijk altijd de donkere gedachten in je hoofd. De band bracht enkele nieuwe nummers, en die laten een voller geluid horen waarbij de muzikanten en vocalisten dichter bij elkaar komen te staan, letterlijk. Het is dus niet meer zo dat de last enkel op de schouders van Kristien rust, hoewel haar magische inpakt zowel vocaal als wat uitstraling betreft je hart sneller doet slaan.
We hebben echter wel de indruk dat de nieuwe nummers nog verder moeten worden uitgewerkt op dat podium, het ging er vaak wat stroef aan toe. We wijten dit aan de zenuwen, want eens die nummers meerdere keren zijn gespeeld zullen ze zeker zorgen voor een climax die je weg doet zweven naar weer eens donkere oorden. Een intensiever einde van deze bijzondere avond konden we ons niet wensen. We zien dus vooral een band die groeit en blijft groeien op het podium staan, dat eindpunt is niet bereikt en dat stemt ons gelukkig. Want eerlijk Splendidula voorspelden wij een gouden toekomst binnen typische doom en aanverwante stijlen, en op basis van dit concert worden steeds meer grenzen verlegd waardoor dat er eens echt gaan van komen.
Setlist: When God Comes Down - Oculus - Void - 38 - Drocht – Somnia
We zien om die reden dan ook al uit naar een volgende meeting op 1 februari: https://www.facebook.com/events/1269184889926327/ met ook Wiegedood, The Fifth Aliance en Onrust.
Organisatie: GRIMM Gent + Jeugdhuis Asgaard + Splendidula
De Ierse zangeres is back … De 53 jarige Sinead heeft er terug zin in om op het podium te staan , is innemend, goedlachs en dankbaar. Ze is stemvaster en tekende vanavond in een uitverkocht Depot voor een uitermate evenwichtig concert; gretig grossiert ze in haar backcatalogue van songs, gedrenkt in een knetterend haardvuur, die sfeervol , aangenaam , bij het nekvel grijpen en een solidariteitsgevoel ademen . Mooi haar terug zo te zien . Haar bloemetjesjurk van onschuld werd er maar fleuriger op …
Sinead O’Connor heeft een nogal een hobbelig parcours achter de rug gehad , muzikaal werd haar werk beduidend minder spannend, brei er een rits omstreden uitspraken aan, de knipperlichtrelaties met het geloof, en haar wisselende stemming, die haar psyche naar beneden haalden, waarbij ze zelfs een paar jaar terug dood werd verklaard, en oei, je hoopt, duimt dat ze uit dit dal geraakt … En jawel, de zangeres kwam , gelouterd uit het strijdtoneel, boven water. Intussen is ze bekeerd tot de islam , zelf geeft ze aan maar een keer van geloof te zijn veranderd .
Vele keren fronsten we de wenkbrauwen toen er over haar werd gesproken en over de wisselende live optredens de voorbije decennia . Gemengde reacties, gevoelens, begrip en onbegrip , die net haar pakkende , pure en warme songs ondermijnden .
This was then, this is now, 2020, we waren dus benieuwd hoe het nu kon zijn … Ons verhaal is uitermate positief.
Sinead heeft een sterke begeleidingsband achter zich , die goed op elkaar is ingespeeld en zij, die er vocaal moeiteloos op inpast.
De openingssong , de John Grant cover, “Queen of Denmark” , moest nog eventjes haar stem op dreef laten komen . Het nummer van een goede tien jaar terug uit ‘How about I be me’, was verder overtuigend door de goede consistente band ; een gloed van intensiteit straalde het en klonk spannend door de tempowissels. Een erg goede start dus van de set , die ze verder zette met een eerste danspas op het semi-akoestische folkpopminnende “Take me to church”. Een andere, recentere, “Reason to me” en “Wolf is getting married”, (2012), hebben een sfeervol karakter en tonen breekbaarheid.
De band met het publiek groeit. Ze grossiert in het rijkelijk gevulde oeuvre van haar succesvolle platen als ‘I do not want what I haven’t got’(90), ‘Universal Mother’(94) en ‘Faith & Courage’ (2000), o.m. een gevoelig , mooi georkestreerd “Jealous” , een solo acapella pakkende “I am stretched on your grave”, om kippenvel van te krijgen, en een sober aangepakt “In this heart”, met twee bandleden, die ergens het beeld van een kampvuur deden aanwakkeren.
Iedereen genoot van dit triootje songs, een warm hart werd haar toebedeeld. Ze blikte maar al te graag terug naar die grote doorbraakplaat in 90, introspectie en emotionaliteit waren op hun plaats in de selectie van volgende nummers , “Black boys on mopeds”, “The last days of our acquintance”, “Emperor new clothes” en Prince’s “Nothing compares to U”, nog altijd één van die hartverwarmers. Het sfeervol opbouwende “Thank you for hearing me”, ruim 25 jaar oud , is een vaste waarde in de set; hoe konden we naar het eind toe nog intenser bedankt worden, de sterke , warme respons die Sinead en haar band genoot , deden deugd . “Hold back the night” had alvast meer extravertie en sloot na een goed uur af. Een nederige buiging , een schuchtere handwuif, en Sinead verliet het podium.
Niet getreurd , we kregen er nog twee in de bis , recenter werk ; trouwens , haar debuut ‘The lion & the cobra’ (87) met classics “Troy” en “Madinka” , wordt in haar sets steevast links gelaten; “Back where we belong” , geënt op 70s rootspop , verweven in een pushend orgeltje en het sfeervolle “Milestones” , stelde ze voor , die haar op het voorplan opnieuw bracht.
Ondanks het hobbelig privéparcours is Sinead terug bij haar publiek, die vanavond de veertigplussers aansprak . Een evenwichtig concert, puur en oprecht. Intieme pracht in een sfeervolle benadering en gedragen haar haar indringende, emotievolle , hemelse soms lichthese zang, de sleutel voor haar werk.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/het-depot/sinead-o-connor-11-01-2020.html
Organisatie: Depot, Leuven
Als mondharmonica virtuoos heeft Steven De Bruyn ondertussen voldoende zijn stempel gedrukt op de blues en aanverwante muziekstijlen. Dit door middel van zijn medewerking bij bands als El Fish en The Rhythm Junks. Maar ook aan bands en artiesten als Zap Mama tot Raymond van het Groenewoud, Eugene Chadbourne en het Brussels Philharmonic leende hij zijn mondharmonica kunsten. Dat Steven aspecten toevoegt aan dit instrument, waarvan we het bestaan niet kenden, blijkt uit dit filmpje https://www.youtube.com/watch?v=YtdgivoaT7c . Steven doet daar de uiteenlopende mogelijkheden van dit instrument uit de doeken. Hij speelde op menig nationaal en internationaal podia die virtuositeit en zin voor experimenteren voldoende uit. Het heeft hem geen windeieren gelegd, integendeel. De man is uitgegroeid tot één van de grootste mondharmonica talenten die ons land rijk is.
Steven De Bruyn vond het nu tijd worden om een solo plaat uit te brengen. 'The Eternal Perhaps' werd op 10 januari voorgesteld in een goed vol gelopen AB Club.
Je kunt kiezen om helemaal naakt op dat podium te staan, of je laat je omringen door een muzikant die een meerwaarde vormt in het geheel. Steven deelde het mee: ''Als muzikant kun je het best laten begeleiden door een muzikant die beter is dan jezelf''. Het zorgde voor de nodige hilariteit in AB Club. Het gebeurt echter zelden dat een begeleidend muzikant het niveau van de artiest die hij begeleidt , evenaart. Dat laatste was deze keer zeker het geval. Jasper Hautekiet bespeelt namelijk de contrabas met even veel virtuositeit als zijn kompaan, niet alleen op plaat maar dus ook live in AB Club. Waardoor een kruisbestuiving ontstaat, die de atmosfeer alleen maar ten goede komt. Zeker op die momenten als mondharmonica klanken en groovy klinkende contrabas geluiden elkaar kruisen, ontstaat een magie die we moeilijk onder woorden kunnen brengen. Annelies Van Dinter, die op verschillende nummers haar wondermooie stem in de strijd gooit, is niet aanwezig in AB Club.
Steven blijkt echter zelf over een warme stem te beschikken, die de aanhoorder kippenvelmomenten bezorgt. De man beschikt trouwens over een charismatische uitstraling, en schudt regelmatig pakkende en grappige kwinkslagen uit zijn mouw. Zo heeft hij het over zijn uitstap in de metro, een avontuur dat hij iedereen kan aanraden. Waarna een wonderbaarlijk mooi 'BXL midi' volgt. Vaak kun je een speld horen vallen in de zaal, anderzijds gaat het de swingende tour op.
Hoogtepunten genoeg in AB Club als we de setlist overlopen, maar vooral bleek dat elk van de songs uit de solo plaat vaak poëtisch tot melancholisch klinken. Dat voortdurend variëren zorgt ervoor dat je je geen seconde verveelt. De aanhoorder wordt door deze aanpak dan ook over de hele lijn aangenaam verrast door zoveel kleuren en geuren die het duo hen voorschotelt.
Besluit: We wilden als titel gebruiken 'De nieuwe Toots Thielemans is opgestaan'. Uiteraard is de speelwijze van Steven wat verschillend, maar net als Toots bespeelt Steven geen mondharmonica. Hij is een onderdeel van dat instrument geworden, en brengt het daardoor letterlijk tot leven door met dit instrument tot het oneindige te experimenteren en improviseren. Ook daaruit blijkt nog maar eens de meerwaarde van een man als Jasper Hautekiet die op diezelfde betoverende wijze tewerk gaat. De heren vullen en voelen elkaar dan ook perfect aan. Het zorgde voor een dampende blues getinte atmosfeer, waarbij intimiteit en aanstekelijkheid op de dansheupen inwerkten en hand in hand samengingen.
Steven De Bruyn gaat met deze plaat op tournee door het land, en het is op basis van dit wondermooie concert in AB Club een aanrader een concert van de man mee te pikken.
Een volledig overzicht van de tournee vindt u trouwens hieronder: https://www.stevendebruyn.com/#concerts
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Absolva is ontstaan in 2012. Opgericht door Chris Appleton en Martin McNee, beiden afkomstig van de band Fury UK. Hun debuutplaat 'Flames of Justice' sloeg in als een bom. In 2014 verliet bassist Dan Bate de band. Luke Appelton bood nog maar eens zijn diensten aan bij Absolva. Ook het in 2015 uitgebrachte heavy metal pareltje ‘Never A Good Day To Die’ was een schot in de roos. De band heeft ondertussen een sterke livereputatie opgebouwd en bestaat uit muzikanten die heel wat watertjes hebben doorzwommen. Uit hun nieuwste plaat 'Side By Side' blijkt die virtuositeit meermaals. Een nieuwe bladzijde, en plaat, om te koesteren als typische heavy metal fan.
De eerste adrenalinestoot krijg je al te verwerken bij de eerste song “Advocate Your Fate”, en er zouden er nog meerdere volgen. Want dat is de grote sterkte van Absolva. De energie die ze op het podium uitstralen, vind je gelukkig ook terug op hun platen. Ook al wordt ook nu weer gegrasduind doorheen we al wisten, je blijft lekker headbangend aan de boxen gekluisterd zitten luisteren en genieten van die riffs en straffe drum salvo's, die door je vege lijf klieven. Aangesterkt door een hoog stembereik dat de haren op je armen doet rechtkomen van puur genot. Tenminste als je houdt van die gestroomlijnde en typische heavy metal. Dat blijven doorgaan op dit elan zal voor sommigen een minpunt zijn. Maar wij voelen ons telkens bij de strot gegrepen en lekker door elkaar geschud bij songs als “Side By Side”, “Living A Lie” en andere lekkere mokerslagen in het gezicht als “Eternal Soul”.
De band stijgt nog steeds boven zichzelf uit en straalt hetzelfde spelplezier uit naast als op dat podium. Dat zorgt ervoor dat we over de hele lijn over de streep worden getrokken. Absolva brengt ook twee covers “2 Minutes To Midnight” van Iron Maiden en “Heaven And Hell” van Black Sabbath. Twee songs waar, wat ons betreft, het label 'niet aankomen' op kleeft. Maar Absolva doet die beide songs alle eer aan die ze verdienen, zonder aan de bron te raken. Daarvoor krijgen ze een extra pluim op hun hoed. Het bewijst nogmaals die hemelse virtuositeit waardoor ondertekende al jaren viel en nog steeds valt voor deze typische heavymetalband die ons telkens aangenaam verrast, alsook hun gedreven podiumact.
Absolva weet ons ook met 'Side By Side' compleet te overtuigen. Ook al wordt daarbij niets vernieuwend gebracht, het trok en trekt ons na al die jaren nog steeds helemaal over de streep. Klasse, van puur heavymetalniveau, schotelt Absolva ons weer eens voor en daarvoor ga je maar beter compleet uit de bol als je een beetje liefhebber bent van de meest pure heavy metal vorm.
Want ook nu weer smeekt deze plaat om live gebracht te worden. Absolva speelt een headliner show in het gezellige evenement 9 jaar Elpee in Deinze, een soort thuismatch voor de band, op basis van dit nieuwe werk en hun reputatie, gaat het dak daar compleet afgaan. Meer informatie: https://www.facebook.com/events/391391231783840/
'12 Bombazos Bailables’ is een verzamelalbum met de populairste tracks die ooit uitgekomen zijn op het Colombiaanse platenlabel Disco Fuentes dat al 85 jaar bestaat. Het Colombiaanse label blinkt uit in genres als cumbia, boogaloo, hard salsa, descarga, cumbelé en bomba. Vampisoul brengt sinds 2017 heel wat albums van Disco Fuentes opnieuw uit op vinyl en CD en dit verzamelalbum noemen ze zelf een ‘budget’ of instap-album voor beginners, DJ’s en al wie op zoek is naar een sample of inspiratie wil halen uit het meest dansbare uit Zuid-Amerika. Deze collectie zal het ook goed doen als achtergrond voor zomerse feestavonden. Every Track Is A Winner!
Met’ Voices Of The Void’ zit de postmetalband Carneia aan zijn vierde langspeler. Jan Coudron zingt eveneens bij King Hiss en drummer Joppe Vandewalle slaat ook op de drums bij MIAVA. Ze maken stevige postmetal geïnspireerd door bands zoals Tool, Deftones en Faith No More. Hun nieuwste werkstuk is geen licht verteerbaar brokje muziek geworden. De lyrics zijn vrij heavy en handelen over het worstelen met je demonen en het vechten tegen je eigen zwakheden.
Opener “The Making Of The Universe” laat een Tool-geïnspireerde riff horen maar de opbouw van de song is helemaal anders dan die band. Carneia vliegt er meteen goed in qua tempo, zang en intensiteit. “Blood And Candy” begint met sounds die lijken van op voorhistorische games afkomstig te zijn. Een stevige riff en ritmesectie doorbreekt dit. Een heel catchy song zonder in meezingbare refreinen te verzanden. Heel mooi opgebouwd nummer. Eén van de toppers op dit album. “Black Coffee” is een heel degelijke en stoere song, maar “The Hangman” is net iets beter vanwege de fijne ritmes door de percussie. “Shadow Man” is iets introverter en de zang is iets ingetogener. Een geslaagde sleper met een fijn basgeluid. Op “Alter Ego” gaat de zang richting geschreeuw en ligt het bij momenten ergens tussen grunt en zang. Als afwisseling best te pruimen. “Anthem For The Wasted” is een vrij toegankelijk nummer dat geleidelijk opgebouwd wordt. Heerlijke sfeer dat mij ergens wat aan bands zoals Alice in Chains doet denken. Afsluiter “Epiloque” is een instrumentale song die begint met een soort van drone-achtige sound vooraleer de rest erbij komt.
‘Voices Of The Void’ weet het ganse album te boeien. Het biedt voldoende afwisseling, is stevig van sound, bezit een uitgekookte ritmesectie en kan menig postmetalfan bekoren.
Nederlands 
Français 
