De Zweedse singer-songwriter Anna Ternheim heeft doorheen de jaren voldoende haar stempel gedrukt op dat genre. Ze brengt ook met de regelmaat van de klok breekbare platen uit, met soms een onderliggende boodschap. Anna bracht via BMG een gloednieuwe schijf op de markt: 'A Space For Lost time'. Daarop werpt ze naar goede gewoonte haar grootste wapen in de strijd: haar bijzonder breekbare en kristalheldere stem.
De gevoelige kant van deze singer-songwriter bevat op 'A Space For Lost time' eveneens een onderliggende boodschap. Namelijk een oproep aan de mensheid om zelfstandig te leren denken en handelen. Dit door zeer kleine verhaaltjes te vertellen. Song na song prikkelt Anna eigenlijk de aanhoorder zijn of haar fantasie, waardoor je deze schijf toch enkele luisterbeurten dient te geven. Vanaf “This Is The One” voel je al aan dat het eveneens een gevoelige schijf is geworden, waar Anna duidelijk haar diepste zielsroersel heeft op verwerkt, op een gezapige en best intense wijze. Een akoestische gitaar, sober drumgebruik en een vrij monotone vocale aankleding vormt de rode draad doorheen de volledige schijf. Song na song prikkelt Anna dus niet alleen uw fantasie maar laat u eveneens wegdromen naar verre oorden. Zodat dus ook uw fantasie wordt geprikkeld. Ze doet dit telkens op een zeer gevoelige en intieme wijze, waardoor je toch wel diep geraakt zal worden.
Verbluffend en intensief in die zin dat grenzen worden verlegd, is deze schijf wellicht niet, maar onder het motto 'schitteren in eenvoud' hoort Anna Ternheim met deze bijzonder breekbare schijf zeker en vast thuis. Dat zet de singer-songwriter verder in de verf bij “Lost Times”, “Stars” en die mooie afsluiter “Oh Mary”. Wie het niet ver gaat zoeken, zal op deze schijf zeker zijn gading vinden. We raden wel aan om het pareltjes toch minsten een keer of drie te beluisteren om de beweegredenen van Anna Ternheim pas echt te begrijpen. Eens ze jouw gevoelige snaar heeft geraakt, is echter geen terugweg meer mogelijk.
Een mooie parel die schittert in al zijn eenvoud.
Tracklist: This Is The One (3:41), You Belong With Me (3:26), Everytime We Fall (3:43), When You Were Mine (4:05), Remember This (3:03), Lost Times (3:24), Stars (3:14), Walk Your Own Way (3:55), All Because Of You (3:18), Oh Mary (2:39)
Als een band zijn visitekaartje aflevert, kan dat alle kanten uitgaan. Meestal voel je aan dat een beginnende band zeker over potentieel beschikt om ooit potten te breken, maar dat er vooral nog groeimogelijkheden zijn. Het komt zelden voor dat we zodanig omver geblazen worden dat we de biografie van een band opzoeken om er zeker van te zijn dat het om een nieuwe formatie gaat. Dat was ook het geval met Tezura, een melodieuze thrash/coreformatie die pas is ontstaan in 2018 en met 'Voices' een EP uitbrengt die ons inderdaad met verstomming slaat.
“Behind the Glow” is al een eerste verschroeiende mokerslag in het gezicht. De gitaarlijnen klinken opvallend perfect, als scherpe scheermesjes. Drumsalvo's die aanvoelen als kanonsballen worden gekruid met een vocale aankleding die zorgt voor meerdere adrenalinestoten. De melodieuze aanpak van het thrashmetalgenre is zelfs vrij uniek te noemen. Een lijn die de band verder doortrekt op de daarop volgende “Voices”. Een klepper van circa vijf minuten lang, waarvan huidige topbands in het genre nog kunnen van leren. Het lijkt wel alsof deze band al ruimschoots twintig jaar bestaat. Zodanig hoog is dit niveau dat we zoeken naar minpunten, en die zelfs na meerdere luisterbeurten niet vinden.
Want ook bij “Apotheosis” voel je diezelfde adrenaline door je aders stromen, waardoor enige sceptische kijk op de zaak naar de vuilnisbak kan doorverwezen worden. Tezura doet er gewoon nog wat schepjes bovenop met de afsluiter “Sun”. Waar geen speld valt tussen te krijgen.
Het is namelijk verdomd moeilijk geworden om een unieke boom te worden in dat grote bos van thrash en metalcore. Maar Tezura slaagt erin grenzen te verleggen binnen deze muziekstijl, waarvan we het bestaan niet kenden. Dat is de verdienste van muzikanten die op zodanig hoog niveau hun ding staan te doen, dat we niet zomaar worden omver geblazen. De mokerslag in ons gezicht laat ons totaal verweesd achter.
Dit is een soort visitekaartje dat we niet elke dag tegenkomen. Meer nog. Dit is het soort thrashmetal waardoor we ooit fan zijn geworden van het genre, ergens in de jaren '80. Alleen slaagt deze band erin daar gewoon een paar stevige schepjes boven op te doen. Klasse, pure klasse schotelt Tezura ons voor.
Tracklist: Behind the Glow 06:44, Voices 05:15, Apotheosis 04:51, Sun 05:52
België heeft meer dan degelijke deathmetalbands, die al jaren niet meer hoeven onder te doen voor grote namen binnen die scene. Vanaf hun ontstaan in 2012 heeft The Curse Of Milhaven altijd zijn stempel gedrukt op dat typische melodieuze death/metalcoregebeuren. Dit resulteerde in een debuutplaat in 2014 een EP in 2017. Eind augustus bracht de band een opvolger uit: 'Thresholds'.
Met “Confident To Defy” wordt de lat al hoog gelegd. Dat de band van vele markten thuis is, bewijzen ze met een lekker aan de ribben klevend instrumentaal huzarenwerk “Cruciato Mentis”. “Enlightenment” is een akoestisch, intensief en lichtjes dreigend intermezzo dat eigenlijk een rustpunt vormt voor wat nog moet volgen. De registers worden in “My Reign, My Wrath” namelijk compleet, op verschroeiende wijze, open getrokken. Richting Hel! De drummer van dienst behandelt zijn drumstel op zodanige wijze dat de vier paarden van de Apocalyps ten tonele verschijnen, waarna waanzinnige screams uit die Hel opstijgen en niet alleen je hersenpan verpulveren, maar ook je ziel doen branden. Dit allemaal op een zodanig hoogstaande wijze, waardoor de band bewijst waarom ze in onze contreien zo hoog aangeschreven staan wat het deathmetalgenre betreft. Ook al liggen de daaropvolgende kleppers als “Path of Desperation”, “Sadistic” en “Shelter” op diezelfde lijn. Doordat het niveau steeds torenhoog blijft en je instrumentaal en vocaal over de gehele lijn doorheen wordt geschud, stoort dit allerminst.
Of The Curse of Milhaven iets nieuws brengt? Nee, maar dat de lat over de gehele lijn zo hoog wordt gelegd, trekt ons het meest over de streep. Afsluiters “Thresholds” en “Weakness” zijn alleen maar een levend bewijs daarvan.
Dit is het soort onaardse deathmetal waardoor ook wij ooit fan zijn geworden van dit genre. The Curse of Milhaven bewijst nog maar eens een uitzonderlijke diamant te zijn binnen dat deathmetalwereldje, van onschatbare waarde en van zo hoog kaliber dat ze niet meer moeten wedijveren met de grote namen binnen het genre. Integendeel zelfs! Eigenlijk bewees de band dit al met zijn debuut en de vele concerten. Anno 2019 wordt dat nog meer in de verf gezet.
Ravenfield is een Duitse rockband die zichzelf omschrijft als 'dark rock to kill happiness'. De band zag het levenslicht in 2016 en bracht in 2017 een titelloze EP uit. Een visitekaartje waar de depressieve, zeer emotioneel beladen muziek je doet neerdalen in sombere gedachten. Met 'Faith And Fall' bracht de band in 2019 zijn debuutalbum op de markt. Waar die stelling nog wat meer in de donkere verf wordt gezet.
Vanaf “Self Destruction” kom je in een weemoedige gemoedstand terecht, waarin je blijft vertoeven op de volledige plaat. Dat is in grote mate de verdienste van trage riffs, gecombineerd met trommelgeroffel die je hart doet verschrompelen van innerlijk verdriet. Waarna een al even intensief en intieme stem boordevol verdriet en pijn, je tot tranen bedwingt. Indien u nog niet in een depressieve bui was terecht gekomen, zal dat na zwartgeblakerde parels als “Journey-Gone”, “Second Skin” en “Alone” en het overweldigende “Farewell” niet lang meer duren. Wie had gehoopt dat na zoveel pijn en smart er een licht gaat schijnen aan het einde van de tunnel is er aan voor de moeite. Want ook bij “The Sick One”, een klepper boordevol innerlijk verdriet en pijn van meer dan acht minuten, word je geconfronteerd met je eigen donkere zielsroersels. Zonder verpinken blijft Ravenfield diezelfde intense wegen verder bewandelen op “Wasteland”, “Burning Tree”, “Darkest Sun” en “Ashes”. Het meest opvallende is dat geen oorverdovende riffs ervoor zorgen dat geluidsmuren worden afgebroken, maar toch slaagt de band erin je een soort pijn vanbinnen te bezorgen die je in diepe gedachten doet achterblijven, in de donkerste hoek van de kamer.
Dat alles op deze schijf wat diezelfde lijn opgaat, kan gezien worden als een minpunt. Echter slaagt Ravenfield er net door je ook met je eigen donkere zijde te confronteren, de aandacht scherp te houden. Iedereen die houdt van typische depressieve donkere rock, waarbij op een haast melancholische wijze zowel instrumentaal als vocaal op uw gemoed wordt gewerkt, die zou in deze schijf en band zijn gading moeten vinden. Wie het liever wat lichtvoetiger ziet, zal er zelfs lichtjes depressief worden van zoveel donkere weemoedigheid die door je hart snijdt.
Kapitan Korsakov of gewoon afgekort: KKK - Vanavond stond alles in teken van deze keiharde noiserock band, of nog beter, alles stond in teken van hun debuutplaat ‘Well Hunger’. Omdat hun eerste langspeler tien jaar oud is, zou KKK ons deze avond trakteren op een integrale luisterbeurt van deze plaat. Live uiteraard, maar niet ‘gewoon’ live. Anders zou het KKK niet zijn!
Toen Kapitan Korsakov (****) startte met spelen, was de (fluit)toon meteen gezet. Het nummer “When We Were Hookers” werd dan ook vooraan in het publiek ingezet. Het was voor de bandleden eens wat anders dan tussen de varkens staan… (zie clip van dit nummer). Waarna iedereen compleet wild werd. KKK bestaat ondertussen al 13 jaar, maar is zijn live-energie duidelijk nog voor geen haar verloren.
Het publiek stond niet stil en al snel werd duidelijk dat ‘Well Hunger’ geen onbekend spijs was voor de gegadigden. Wat ook opviel is hoe vernuftig Pieter Paul Devos (zanger/gitarist) speelde met de feedback dat hij krijgt van z’n monitor, of hoe hij bewust ‘valse stemmingen’ speelt. Zelden was ik zo vergevingsgezind. Het klopte gewoon als een bus.
Alle nummers, in dezelfde volgorde als in de plaat, passeerden zo in hoog tempo de revue. En bovendien ongelooflijk strak gespeeld door de band. We hadden bijna geen tijd om te ademen. Het was een ‘straight-forward’ set: “Luisteren, en gaan!”.
Vlak voor het laatste nummer, waarschuwde Devos dat we ons nu aan iets ‘kunstzinniger’ zouden mogen verwachten. Welke geniale verwoording was mij dit eigenlijk ook niet. En zo werd “Sheep Dip” weliswaar ingezet door welgeteld 14, je leest het goed, veertien (!) muzikanten. Drie drummers, en zoveel verschillende gitaristen en basgitaristen. Om er maar enkele te noemen namen Pieter De Wilde (Raketkanon), Lode Vlaeminck (Tomàn/Raketkanon), Dries Hoof (Wallace Vanborn) en Vincent Cauwels (The Germans) deel aan deze minstens half uur durende bijzonder intens en nooit gehoorde versie van “Sheep Dip”.
Nadien ging iedereen zwaar onder de indruk en mogelijks pomp-af naar huis. Deze avond was een buitengewoon ferme ode aan ‘Well Hunger’!
Wat een killer band. Nog te zien in de Botanique, Brussel op 18 oktober 2019!
Setlist: When We Were Hookers – Sylvie – Slinksleeping - Wild Smile - Cozy Bleeders - Fuck Me – Fugu -The Looder – Untitled - Sheep Dip
Organisatie: Democrazy, Gent
Al meer dan een decennia lang ben ik grote fan van Red Sparowes, de band waar Emma Ruth Rundle vaste gitarist in is en één van de grootste namen binnen het post-rock genre. Via deze weg kreeg ik meer belangstelling voor Emma Ruth Rundle en zo leerde ik dan ook haar andere muzikale projecten kennen. Zo is Emma bezielster van de folk/shoegaze band The Nocturnes en richtte ze samen met Greg Burns (bassist bij Red Sparowes) de experimentele rockband ‘Marriages’ op. Naast actief lid van voorgaande bands, bracht Emma in 2014 ook haar solodebuut ‘Some Heavy Ocean’ (Sargent House ltd.) uit. Je leest het juist, Emma Ruth Rundle heeft al op vele wijzen haar muzikale stempel gedrukt in het underground circuit. Daarom keek ik dan ook heel erg uit naar dit optreden.
Ik geef jullie alvast ook een belangrijke tip mee: dit jaar is Emma Ruth Rundle mede-curator van het prestigieuze Roadburn Festival in Tilburg (NL). Er werd reeds bekend gemaakt dat Red Sparowes (na lange pauze) een reunieconcert zal geven. De kans is sowieso groot, dat Emma er ook een solo set brengt.
Opener van dienst was Fvnerals***, een doomband met roots in de zuidkust van Brighton (UK), maar ondertussen gevestigd in het Brusselse. De band bestaat uit een bassist/zangeres, een gitarist en een drummer. Vanaf ze startten met spelen, werd voor mij duidelijk dat hun sound niet gewoon pure doom was, maar grote invloeden bevat van post-rock en donkere ambient. Wat voor mij een tof geheel is. Hun songs kwamen heel goed over, maar vond ik niet dusdanig vernieuwend. Zo moest ik af en toe denken aan bands zoals Chelsea Wolfe, Esben and The Witch, … Die nog steviger binnen het datzelfde genre staan. De dynamiek tussen de bandleden zat alleszins goed snor, maar het volume mocht voor mij iets luider staan. Dergelijke bands verdienen het niet om enkel gehoord te worden, maar ook gevoeld te worden aan ieders borstkas. Fvnerals speelde in ieder geval een mooie show en was terechte opener voor Emma Ruth Rundle. Bovendien reageerde het publiek heel erg enthousiast!
Na Fvnerals lastte men een korte pauze in. Ondertussen werd het geluid nog eens gecontroleerd, en bleek dat de microfoons veel stoorsignalen gaven. Na een kwartier leek het probleem nog niet opgelost te zijn en werd het hierbij gelaten. Ik werd nu toch wat zenuwachtig, want ik wou dat alles goed zat voor zo’n belangrijk optreden. Emma Ruth Rundle**** kwam het podium op en gaf meteen advies aan de geluidsman om het volume van de microfoons iets lager te zetten. Ze bedankte ons allen voor onze aanwezigheid, en zette in met “Fever Dreams”, het eerste nummer vanop haar laatste album (‘On Dark Horses’, 2018). Meteen een stevige opener dus. Haar stem zat vanaf de eerste seconde perfect, en ieder van de bandleden waren goed in vorm. Op de microfoon van de gitarist zat nog steeds storing, maar dit probeerde hij op te lossen door iets meer afstand te nemen. Al snel kwam de menigte in de juiste mood en werd er volop genoten. Emma’s stem was niet alleen perfect, maar ook ongelooflijk authentiek: zo bitter, zo vol, zo fragiel, zo rauw, zo wendbaar. De muziek kwam live over als een ‘wall of sound’ die mij volledig omarmde en diep deed wegzinken in Emma’s teksten. Er was veel post-metal/shoegaze invloed hoorbaar, maar toch samen gegoten tot de typische, unieke sound van de band. Voorbeelden zijn de drummer, die bvb. met de zijkant van z’n sticks tegen de cymbalen sloeg. Of de bassist en drummer die de band niet leidden, maar wel Emma volgden.
Na enkele nummers werd het geluid al iets beter, maar Emma kon het toch niet laten er een grapje over te maken: “I didn’t knew we had a new bandmember. It’s like a ghost in the room.”.
Eerlijkheidshalve moet ik ook melden dat het onmogelijk is om echte hoogtepunten op te sommen. Iedere song bevestigde het topniveau van dit concert en bevatte altijd zijn eigenheden waardoor alles immens straf klonk. Al voor ik het kon beseffen, waren we na een dik uur aangekomen bij het einde van de set. De band ging na een dankbare zwaai het podium af en ik bleef vol verstomming staan.
Kort hierna, en tegen mijn verwachtingen in, kwam Emma opnieuw het podium op. Maar deze keer was ze alleen, zonder band. Ze nam haar gitaar en begon “Real Big Sky” te spelen. Haar kenmerkende, eigen gitaarsound kwam nu nog zoveel duidelijker naar voren en dwong bij mij veel respect af. Het was ook nu heel duidelijk dat Emma geen ‘gewone’ muzikante is, Emma is uniek. En toen ze begon te zingen, op zo’n eerlijke en emotionele manier, sloeg de bom in. Doorheen de zaal heerste een absolute stilte en ik zag veel mensen met de mond open staren. Een man vooraan in het publiek probeerde het nummer te filmen, maar Emma vroeg hem vriendelijk z’n camera weg te stoppen. Ik begreep meteen waarom: Emma beleefde de emoties van ieder woord die ze zong en gaf mij hierdoor enorme kippenvel. Na dit ongelooflijk sterke, laatste nummer ging Emma dan definitief het podium af. Er werd luid geapplaudisseerd en ik bleef verbouwereerd achter.
Dit was één van de weinige concerten, die mij zodanig raakten, dat ik tijd zal nodig hebben om alles te plaatsen.
Emma Ruth Rundle is voor mij één van de strafste madammen in de muziek en kan geen waardering genoeg krijgen.
Twee dagen eerder stond ze ook in de Botanique, Brussel
Setlist: Fever Dreams - Apathy on the Indiana Border - So, Come - Protection - Darkhorse - Control - Marked for Death - Dead Set Eyes - Medusa - Real Big Sky
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Stef Bos trad op 4 oktober aan in een uitverkochte OLV Hemelvaart Kerk in Eksaarde. Een onderdeel van de voorstellingen ‘RUIMTE’ waarmee Stef verschillende theaters afschuimt, in zijn eentje op de piano. Ter introductie van dit bijzonder project citeren we even:
Hoe kleiner je bent
Hoe groter de ruimte
Hoe verder je gaat
Hoe dichter je komt
Hoe meer je verzwijgt
Hoe sterker de woorden
Hoe meer je iets loslaat
Hoe lichter je wordt
Hoe minder je praat
Hoe meer je kan zeggen
Hoe minder je uitlegt
Hoe beter het is
Hoe langer je kijkt
Hoe groter het inzicht
Hoe meer je vergeet
Hoe minder je mist
BRON: https://www.stefbos.nl/tour/
deel 1 - Jij geloofde in God, dus jij ging naar de Hemel
Waarom citeren we dit? Het zou de rode draad vormen in het volledige concert. Hoe kleiner hij zich maakt, hoe groter de ruimte wordt rondom hem. Dat blijkt al uit de eerste songs. Stef vertelt trouwens het verhaal over de ontmoeting met zijn mentor Raymond Van het Groenewoud, en hoe hij Johan Verminnen zag optreden en er een heel andere wereld voor hem open ging. Al vrij vroeg in de set zat ook een gedenkwaardige song “Is Dit nu later”; een song over groter of ouder worden en je afvragen of het dat nu is. De man spreekt zijn publiek zeer telkens opnieuw emotioneel aan, maar blijkt ook een ware filmmaker te zijn. Zijn songs zijn één voor één scenario's die hij ofwel op een grappig of droevige wijze vertelt, waarna hij daar een song aan breit. Echter voel je aan dat hij vanuit zijn buikgevoel zingt en acteert. Het is niet zo dat hij een toneeltje speelt, het is levensecht. Dat komt in het eerste deel van de set meermaals tot uiting.
Stef Bos vertelt gezapige verhalen en dus ook droevige verhalen en zorgt telkens voor een lach en een traan. Het mooiste moment in dat eerste deel is als hij “Papa “ brengt. Een song die altijd wel een snaar raakt. Deze keer heeft hij het over zijn eigen vader die in 1992 veel te vroeg overleed. De song wordt daaraan aangepast, en is een ode aan zijn eigen vader en iedereen die zijn vader heeft verloren, maar ook iedereen die zijn vader nog steeds leeft. ''Want ik houdt steeds meer van jou'' schreeuw hij uit, meermaals. Zacht, vanuit de het diepste van zijn hart en dan barst hij in tranen uit. Samen met zoveel mensen rondom ons - inclusief wijzelf - die het niet droog kunnen houden. Een indrukwekkend moment, waardoor het niet gewoon stil wordt in de kerk. Maar muisstil. Daarop volgende zegt hij “ik heb duvel zien staan, laat ons tijdens de pauze één consumeren” en dan zie je hem geëmotioneerd gebogen over zijn piano. Ook wij kunnen onze tranen niet bedwingen, maar een glimlach eveneens onderdrukken. Een mooiere ode aan alle vaders, hier of wie weet waar hebben we nog zelden meegemaakt. ''Want jij Geloofde in God en ging naar de Hemel, ik.... dus we komen elkaar waarschijnlijk nooit meer tegen''. Indrukwekkend, en dan was het eerste deel nog maar net voorbij.
deel 2 - Als je ruimte zoekt, zoek ze van binnen uit
Ook in deel twee is het dat voortdurende schipperen tussen die lach en een traan wat de rode draad vormt. Stef vertelt gezapig over enkele grappige anekdotes die hij meemaakte toen hij als Nederlander voor het eerst in Antwerpen kwam wonen. Zo moest hij dringend een grote boodschap doen en vroeg aan een vrouw ''waar je ergens kon poepen''. Blijkbaar heeft dit in Vlaanderen een totaal andere betekenis. Want de vrouw loopt verschrikt weg. Als hij het later nog eens vraag, stuurt de man hem enkele straten verder en komt hij uit in het Schipperskwartier.
Het fijne aan al die verhalen, het zijn er werkelijk teveel om op te sommen trouwens, is dat het resulteert in inspiratie opdoen om daar teksten rond schrijven.
Stef Bos blijkt dus naast filmmaker, ook een uitzonderlijk getalenteerde poëet die de aanhoorder in de kerk uitnodigt zijn wereld, zijn verleden, zijn heden en zijn toekomst binnen te treden. Vaak heeft hij het over zijn vader, zijn voorouders maar ook zijn zoon. Eigenlijk zijn al die elementen zo nauw met elkaar verbonden. Elke song opnieuw vertelt hij daardoor over zijn leven, maar ook over het onze.
Hoe we deze talentvolle man moeten omschrijven is daardoor zeer moeilijk. Een cabaretier worden was oorspronkelijk zijn bedoeling. Maar gaandeweg is Stef Bos vooral een poëtisch troubadour geworden, die zijn verhalen zodanig gezapig vertelt dat je als aanhoorder jezelf daar in herkent. Voortdurend jezelf blijven heruitvinden, en je eigen gang blijven gaan is trouwens een extra boodschap die hij meegeeft. Dat zet Stef Bos in de laatste song van de intense set nog maar eens in de verf bij een song van een ander groot voorbeeld van hem Ramses Schaffy “Laat me”
''Laat me
Laat me
Laat me m'n eigen gang maar gaan
Laat me
Laat me
Ik heb 't altijd zo gedaan''
Een mooier einde van een zeer overweldigende avond, konden we ons niet dromen. Stef Bos heeft zeer veel emoties laten boven komen, en ons met een lach een traan een onvergetelijke avond bezorgt. Waarvan zowel jong en oud tot de bodem van hun hart heeft genoten. Het warme en oprechte applaus op het einde van de set, en de lachende gezichten die duidelijk nog steeds aangedaan, was daar het levende bewijs van.
Stef Bos brengt volgend jaar een nieuwe cd uit, gevolgd door een nieuwe tour onder de noemer ‘TIJD’. Ook al was, volgens we lezen op zijn website, deze ‘RUIMTE’ een adempauze nadat hij met zijn band tien jaar elk jaar een nieuwe voorstelling heeft gedaan, en een cd uitbracht. Deze adempauze was er echter eentje dat ons ademloos deed achterblijven. We sluiten af met een advies: 'Als je ruimte zoekt, zoek ze dan vanbinnen uit'
Een extra pluim op de hoed
We willen van de gelegenheid gebruik maken om de organisatie wederom te feliciteren met deze puike tot de puntjes uitgewerkte organisatie. De drankvoorzieningen, met een Westmalle in een glas bijvoorbeeld, zorgde voor een extra pluspunt op deze bijzondere avond in de Kerk in Eksaarde.
Bovendien is er het geluid. In zo een Kerk het geluid goed krijgen is geen gemakkelijke opdracht, wegens het galmen in die kerk. Nu daarvan was wonder bij wonder niets aan te merken. En dat is bij een artiest als Stef Bos die voortdurend inspeelt op de gevoelswereld van zijn aanhoorders, en hen probeert te inspireren, zeer belangrijk. Geen enkele speld valt er tussen te krijgen. We hoorden de piano klanken en de stem van Stef perfect, ook bij de bindteksten.
Als klap op de vuurpijl is er de lichtshow. Geen overdreven belichting, vrij sober als dat zo moet zijn - om de intieme sfeer te bewaren. Of de schijnwerpers op Stef gericht bij momenten waarop hij zijn stem verheft, waardoor het lijkt of er een licht uit de Hemel schijnt.
Kortom, in zo een Kerk licht en geluid zo perfect kunnen brengen dat het een meerwaarde vormt binnen dat geheel? Nee, dat komen we niet elke dag tegen. Waarvoor ode aan geluid en licht mannen en de gehele entourage. We zetten dit helaas te weinig in de verf, bij dezen.
Organisatie: In Eksaarde + Fat Bastard Promotions
Al enige tijd keek ik oprecht uit naar de albumvoorstelling van Hydrogen Sea’s ‘Automata’ (2017, Unday Records). Vanavond was het dan eindelijk zover. De intieme setting van de Balzaal beloofde alvast het ideale decor te zijn voor een, zoals ons werd beloofd, intens concert.
Het voorprogramma werd deze avond verzorgd door Camille Camille***1/2. Deze singer-songwriter van slechts 22 jaar schopte het in de laatste editie van De Nieuwe Lichting (StuBru) tot een finaleplaats en won hiermee aan naambekendheid. Camille groeide op in Brussel, waar ze reeds als kind muziek kreeg ingelepeld door deel uit te maken van het kinderkoor van haar moeder. Later studeerde ze in Engeland en tradt ze sedert deze studies vaak op als straatmuzikante in Gent. Ik wist zelf totaal niet wat te verwachten, gezien ik mij op voorhand niet kon ‘inlezen’ over het voorprogramma.
Het was voor mij dus een totale verrassing. Een kwartier later dan gepland zag ik een jonge vrouw op het podium gaan, met alleen een akoestische gitaar in de hand. Ze ging bescheiden op een kruk zitten en stelde de microfoon vervolgens af op juiste hoogte. Rustig startte ze met tokkelen op de gitaar en iets later hoorde ik een gevoelige, volle stem over onze oren vloeien. Haar stemgeluid deed mij af en toe ook denken aan die van Kate Nash. Ze bracht intieme, ietwat donkere folksongs, die vol bezieling werden gezongen. Haar bijzondere stem, het eenvoudig gitaarspel, maar vooral de pakkende teksten leken het gehele publiek in z’n greep te hebben. In het begin van haar set leek de opkomst voor mij nogal aan de sobere kant, maar naar het einde toe vulde de zaal zich goed. En volgens mij volledig terecht. Wat zij deed aan die jonge leeftijd, met zoveel bezieling, deed mij oprecht veel respect opbrengen. Van Camille Camille hebben we lang nog niet alles gezien. Ik kijk alvast uit naar haar debuutplaat, dat dit najaar zou verschijnen.
Helemaal in ‘vorm’ gekomen dankzij het verrassend straffe voorprogramma, was ik helemaal klaar voor Hydrogen Sea**. Je leest het goed, ik geef de band weldelijk maar twee sterren. Mijn verwachtingen lagen volgens mij realistisch. In 2017 leerde ik hun tweede plaat ‘Automata’ kennen als een uitdagende, frisse, kwaliteitsvolle langspeler zonder dat de authentieke sound van Hydrogen Sea verloren ging. Sedert hun tweede plaat werden Birsen Uçar (zang) en PJ Seaux (keyboards/computer) bijgestaan door niemand minder dan Patricia Vanneste (viool, ex-Balthazar), Joris Caluwaerts (toetsenist, ook bandlid van STUFF) en Steven Van Gelder (drums, ook bandlid van Tout Va Bien). Hierdoor kreeg Hydrogen Sea de kans om zich te ontpoppen vanuit het digitale tijdperk, naar het analoge tijdperk, als volwaardige band. Ik dacht dus, dat Hydrogen Sea sterker zou staan dan ooit en ons op z’n minst een kwalitatie show zou geven, waarbij goede zang de basis is.
Opkomen deden ze met “You Are Here”, het ingetogen, eerste nummer van hun laatste plaat. Dit leek voor mij perfect te kloppen, ook had ik nog geen vermoeden van Uçar’s afwetende stem. Daarna brachten ze “Run”, “Lottery of Indecency” en “Sinister”.
Dit laatste nummer, vind ik persoonlijk één van de sterkste van hun nieuwe langspeler. In de studio-versie van “Sinister” komen alle sterktes van hun huidige band tot uiting: een prachtig gecomponeerd nummer, verkwikkende drum, goede gitaar, het ongelooflijk straf vioolwerk van Patricia en de unieke stem van Uçar. Live bleek het vanaf dan voor mij jammer genoeg een ontgoocheling te zijn. Muzikaal kon ik er weinig op aanmerken: de band stond er en had er duidelijk veel goesting in. Maar zoals ik eerder aangaf, is Uçar’s stem voor mij de basis van deze band. En die stem, liet het volgens mij afweten deze avond. Vaak hoorde ik valse strofes (zoals bij het nummer “Cold Water”) of maakte ze haar zanglijnen te stil gezongen af (zoals bij het nummer “Blackest Skies”).
Ik had de indruk dat Uçar zich geheel het optreden enorm moest forceren om tot op het gewenste niveau te komen, wat volgens mij niet gelukt is. Ook vond ik Uçar vrij statisch op het podium en niet bepaald enthousiast tijdens de bindteksten. Hierdoor klonk het optreden voor mij, vrij langdurig en monotoon.
Wel wil ik duidelijk benadrukken welke ongelooflijke meerwaarde de nieuwe bandleden, waaronder Patricia Vanneste wel niet zijn. Patricia speelde zo ongelooflijk goed op die viool, en ook haar typerend getokkel tradt af en toe op de voorgrond. Deze avond vond ik dat de band vooral op haar steunde, terwijl ik denk dat dit niet de vooropgestelde dynamiek kon zijn. Het laatste nummer dat ik live zag, was “Decoherence”. Opnieuw, een zoveelste kleine ontgoocheling waardoor ik nu niet anders wou dan naar huis gaan. Volgens de setlist die ik in handen kreeg, zouden ze nog enkele bonusnummers spelen, maar naast mij, gingen ook verschillende andere ontgoochelde gegadigden niet in op dit aanbod .
Hydrogen Sea had vanavond zoveel potentieel: om krachtig, volwaardig, matuur en zo goed over te komen. Maar jammer genoeg, zal ik dit optreden niet meteen koesteren.
Setlist: You Are There - Run - Lottery of Indecency - Sinister - The Bloop - Flogsta - Vertebrate - Mordred - Cold Water - I Do not Do - To The Lighthouse - Blackiest Skies - Decoherence
Bis: I Remember - Wear Out
Organisatie: Democrazy, Gent
Om de nieuwste compositie van Manu Delago 'Circadian' te introduceren citeren we even uit de biografie. ''Op zijn nieuwe album neemt Delago de luisteraar mee door de cyclus van slaapstadia. En bootst de REM-slaap, lichte slaap, diepe slaap en abrupt ontwaken uit''. Dit is een heel interessante manier van muziek maken, die je niet elke dag tegen komt. Het zorgt voor een zeer filmisch meesterwerk, waarbij uiteraard die handpan /percussie de rode draad vormt in het geheel. Ook wij gaan samen met Manu doorheen de cyclus van de slaap.
Niet dat we in slaap worden gewiegd, echter kunnen we ons bepaalde stadium visueel voorstellen tijdens het beluisteren van deze instrumentale pracht songs. “Circadian” doet een rust neerdalen in je hoofd waardoor je prompt in een roes terechtkomt, die op geen enkel moment wordt verstoord. De stilte om je heen wordt intensiever naarmate de plaat vordert. Dat merken we al bij het daaropvolgende “The Silent Flight Of The Owl”. Zonder meer een zeer aangrijpend huzarenstuk van bijna zeven minuten. Voor dit project laat Manu zich goed omringen. Een ensemble met strijkers, toetsen, accordeon tot trombone zorgt voor een zeer vol geluid. Bovendien hoor je enkele uiteenlopende culturen verschijnen in sommige songs. En door de elektronische inbreng, ben je gauw in een ambient sfeer aanbeland.
Het blijkt zeker een meerwaarde te vormen bij die 21 minuten lange klepper “Delta Sleep” waar alle facetten uit de doeken worden gedaan, en dat totaalgeluid zorgt voor een sfeer die je letterlijk doet wegdromen, tot uw eigen dromen werkelijkheid worden.
Bij “Dream” doen Manu en zijn gevolg u nogmaals letterlijk wegdromen. Waarna je ruw - eigenlijk een understatement - wordt wakker geschud tijdens “Zeitgeber”. Een song waarbij het tempo lichtjes de hoogte ingaat, zonder geluidsmuren af te breken uiteraard. Maar je wordt er prompt dus klaarwakker van. En zo eindigt de cyclus van de slaap op een al even intense en interessante wijze dan ze is begonnen.
Manu Delago brengt met 'Circadian' een zeer veelzijdige plaat uit geboetseerd rondom een onderwerp dat eigenlijk iedereen aanbelangt. Want al te vaak gaan we voorbij aan hoe belangrijk dat slaapproces wel is voor de mens. De dromen, het ontwaken en de slaap zelf worden op een zeer vernuftige en experimentele wijze aan de man gebracht. Manu laat zich omringen door muzikanten die zijn muziek verrijken, maar het draait nog steeds rond percussie en handpan. Een instrument waarin deze muzikant een ware virtuoos is van uitzonderlijk allooi.
Vooral is dit dus een zeer bijzonder tot de verbeelding sprekend meesterwerk, waarbij de fantasie wordt geprikkeld. Bij voorkeur te beluisteren net voor het slapen gaan. De rustgevende klanken zullen u wellicht niet in slaap wiegen maar doen wel een gemoedsrust over jou neerdalen die elke nachtmerrie wegjaagt en vervangt door intense rust in je hoofd.
Tracklist: Circadian 04:47, The Silent Flight Of The Owl 06:52, Uranus 07:12, The Moment I'm Still Awake 05:22, Delta sleep (live at 4:33AM) 21:10, Dream 06:08, Zeitgeber 04:36
De 21-jarige in Boedapest geboren singer-songwriter Borka Balogh volgde haar vriend naar Amsterdam, op zoek naar meer creatieve vrijheid. Toen de relatie eindigde, gebruikte de zangeres haar liefdesverdriet om haar donkere kanten te verkennen. Het resulteerde in de EP 'Traces Of You' uitgebracht in 2018. Op 20 september verscheen het debuutalbum 'Borka Balogh', een pakkende plaat boordevol uiteenlopende emoties.
In de biografie lezen we: “Ik ben een emotie-junkie en creëerde daarom een wereld waar ik het volledig spectrum van al mijn emoties onder ogen kan zien. Via mijn muziek wil ik deze wereld delen met iedereen die daar behoefte aan heeft''. Laat ons eerlijk zijn, wie heeft daar geen behoefte aan. De kracht van songs als “Gone”, “Nostalgia”, “Trust Me” of “Unsaid Words” ligt hem in het breekbare. Net zoals ieder hart breekbaar is, omschrijft Borka Balogh de pijn die zij voelt, maar die ook ieder van ons voelt bij intens verdriet, wanneer we als een geslagen hond achterblijven, eenzaam in het donker. Niemand die er is om ons te helpen, woorden schieten tekort, maar muziek verzacht alle zeden. Daardoor pink je, dankzij die bijzonder heldere en pakkende stem van Borka Balogh, niet alleen een traan weg omdat je meeleeft met haar emoties. Ook word je geconfronteerd met je eigen zielepijnen. De enorme tristesse bij songs als “Savior Needed” en “0606” voelt eigenlijk zelfs niet pijnlijk aan, eerder als een bevrijding en als een warm deken tegen diezelfde intensieve pijn in je hart. Het loslaten, door erover te zingen, is het meest opvallende aan de songs. Er niet blijven mee zitten is nog altijd de beste oplossing.
Maar hoe ga je er in gejaagde tijden waarin we leven daar echt mee om? Daarop geeft Borka Balogh een antwoord door je mee te laten varen doorheen al haar emoties en liefdesverdriet en je vooral met een gevoel van hoop achter te laten. Hoop op betere tijden die ooit zullen komen, want achter elke wolk schuilt weer een nieuwe zon. De oprechte, weemoedige wijze waarop ze je hart raakt bij “Grandpa’s Song” eentje waar haar Hongaarse roots ook tevoorschijn worden getoverd. Hongaarse klaagzangen komen ons voor de geest. Het keert eigenlijk ook op heel de plaat terug. Waardoor wij geen traan wegpinken van immens verdriet, maar van geluk om wat is geweest en vooruit kijken naar wat nog kan komen.
De dromerige manier waarop Borka Balogh deze plaat afsluit met een al even intense mooie 'Kill” en “Odd One Out” blijven ons datzelfde gevoel van donker welbehagen bezorgen. Alsof ze door hierover te zingen niet alleen alle last van haar schouders weggooit in haar songs, maar ook de onze. Een prachtstem, die ontroert en je wegvoert naar een wereld waar veel pijn heerst, heeft nog nooit zo comfortabel aangevoeld als op dit wondermooie, breekbare dark indieplaatje.
Tracklist: Gone 05:01,Nostalgia 04:16, Trust Me 04:22, Unsaid Words 04:57, Savior Needed 04:00, 0606 05:34, Grandpa's Song 04:24, Hollow 03:55, Kill 03:35, Odd One Out 03:09
Like Lovers is een project van de Duitse multi-instrumentalist en producer Jan Kerscher. De man is niet aan zijn proefstuk toe, maar slaat met dit project dus een nieuwe bladzijde om. Like Lovers slaat aan het experimenteren met elektronische klanken en overgiet die met een meeslepende, dromerige vocale aankleding.
Vanaf die eerste song “Everything All the Time Forever” tast Like Lovers de grenzen van de elektronica af en overgiet die over de hele lijn met breekbaarheid en broosheid, zonder de dansbaarheid daarvan uit het oog te verliezen. Eerder begin je van opzwepende songs als “Levitation”, “Infinite” en “Am I Still Here?” te zweven over die dansvloer. Dat de man ook niet vies is van popdeuntjes die zeer toegankelijke klinken, merken we dan weer bij een song als “Health”. Zijn en onze eigen grenzen aftastend, komen we terecht bij wat misschien nog het mooiste meesterwerk op deze plaat is: “Fall”. In iets minder dan zes minuten ontvouwt deze song zich langzaam, tot een climax die het midden houdt tussen oorverdovend en de gevoelige snaar rakend. Zonder meer geeft het aan wat voor een veelzijdige artiest en top muzikant deze Jan Kerscher toch is. “Alive”, een schitterend duet met Amerikaanse zangeres Hannah Epperson, is een vreugdevolle afsluiter van een best aantrekkelijke plaat die elektronische muziek verbindt met aanstekelijke pop en dromerige elementen.
De betoverende stem van Jan ontroert je over de hele lijn, omgeven door eigenlijk wel veel experimentele elektronische klanken. Dit zorgt ervoor dat niet alleen de dreampop/indiefan aan zijn trekken komt, maar ook de liefhebber die dweept met grensverleggende elektronische muziek dat zowel de dansspieren als het hart aanspreekt. En dat is meteen de grote sterkte van 'Everything All The Time Forever'. Ondanks de wat weemoedige aankleding bij sommige songs, is het feitelijk ook een dansplaat. Al zal dat ervoor zorgen dat u, eens in een diepe trance terecht gekomen, eerder zal zweven over de dansvloer een traantje wegpinkend door zoveel weemoedigheid en melancholie dat Like Lovers je voorschotelt op deze bijzonder aantrekkelijke schijf.
Tracklist: Everything All The Time Forever (4:57), People Shaped Mirrors (3:26), Levitation (3:34), Infinite (3:55), Am I Still Here? (3:58), I Float On Your Love (4:18), Gone (3:59), Something Else (3:48), Health (3:39), Fall (5:57), Alive (3:49)
De Noorse progressieve rockband Magic Pie haalt sinds 2006 zijn inspiratie bij een hele rits bands als Genesis, Dream Theater, Pink Floyd, Kansas, Yes, Deep Purple en zoveel andere. De epische sound die de band naar voorbrengt, daarmee worden namelijk grenzen verlegd.
De band heeft met heel wat tegenslagen af te rekenen gehad. Oorspronkelijke zanger Olsen verliet de band al na het tweede album 'Circus Of Life' in 2007. Na het uitbrengen van 'The Suffering Joy' in 2011 had Magic Pie af te rekenen met een verwoestende brand. Met het vierde album 'King Of Day' liet de band in 2015 gelukkig weer van zich horen. En nu is er dus 'Fragments Of The 5th Element'. Een plaatje waar ieder beetje liefhebber van die grensverleggende progressieve metal prompt mag gaan watertanden. Opvallend zijn de best lang uitgesponnen songs, waarbij de gitaristen van dienst hun kunsten vertonen op een zeer uitgebreide en magische wijze. “The Man Who Had It All”, “P&C” en “Table For Two” zijn één voor één lekker lang uitgesponnen progressieve rockpareltjes die je, als je echt houdt van het genre, gegarandeerd koude rillingen zullen bezorgen. Bij voorkeur tijdens het headbangen met een luchtgitaar in de hand.
De zanglijnen klieven doorheen je rockhart, waardoor je die songs prompt gaat meebrullen. Maar het is toch dat indrukwekkende gitaarwerk van o.a. Kim Stenberg dat de haren op onze armen doet rechtkomen van innerlijk genot. De scherpe wijze waarop deze man zijn riffs door de lucht doet klieven, voelt aan als onaards en zelden voorgedaan. Wie had gedacht om na het wonderbaarlijke “Touched By An Angel” het beste te hebben gehad, moet nog voorbij circa 23 minuten lange “The Hedonist”, een epische song die wat opbouw betreft perfect in elkaar steekt. Geen enkele speld valt er tussen te krijgen. Soms kun je die spelden zelfs letterlijk horen vallen bij intieme momenten of als de stem van Eirikur Hauksson je hart in vuur en vlam zet. Ook nu valt op wat voor een getalenteerde topmuzikanten deel uit maken van deze band. Meermaals wordt het tempo opgeschroefd, om dan weer te vervallen in intense momenten boordevol melancholie. Net lang genoeg om weer die registers open te trekken. In die 23 minuten word je in golvende bewegingen meegevoerd naar een bonte progressieve rockwereld, die je met een glimlach achterlaat in de hoek van de kamer.
Magic Pie brengt met 'Fragments Of The 5th Element' de perfecte progressieve plaat uit, die elk beetje liefhebber van het genre meerdere oorgasmes moet bezorgen. De muzikanten van dienst blijven toveren met riffs, de zang doet rillingen over je lijf ontstaan en de drumsalvo's verdoven je uiteindelijk. Dit is de soort progressieve rock muziek dat blijft kleven aan je ribben, eens je onder invloed bent geraakt van deze bijzonder aanstekelijke rockplaat.
Mars Red Sky is een Franse stoner/sludgeband die na circa tien jaar aan zijn ondertussen vierde album zit. Met 'The Task Eternal' drijft de band eigenlijk een beetje weg van dat typische sludge/stonergeweld. En ook weer niet. Eerder schippert Mars Red Sky tussen jaren zeventig psychedelica en moderne stonerrock. Je houdt er van of je houdt er niet van. Wij hielden alvast van de eerder experimentele, soms vreemde zijde van deze plaat en band. Vooral de vocale inbreng is van een bijzonder veelzijdige aard, waar je eveneens voor of tegenstander van bent.
Die toch wel avontuurlijke aanpak, waarbij telkens buiten de lijntjes wordt gekleurd, merken we al op bij “The Proving Grounds”. We wilden net schrijven 'een rit door een woestijnlandschap, typisch aan het stonergenre' als Mars Red Sky plots verrassend uithaalt met “Collector” of de eerder gezapige en trage gang opgaat, op een dreigende ondertoon bij “Crazy Heart”. Er zijn zoveel bouwsteentjes, zoveel puzzelstukjes dat een normaal mens zijn weg er niet in vindt. Nu, wij houden van bands die het soort muziek brengen waar buiten de lijntjes wordt gekleurd, wat zorgt voor gefronste wenkbrauwen bij anderen. Ons bezorgt Mars Red Sky door deze zeer gevarieerde en psychedelische aanpak eerder een glimlach op de lippen. Een weg die de band trouwens verder zet op “Hollow King” en “Soldier On” en een zeer intiem gebracht “A Far Cry”. Waarbij een krop in de keel, vioolklanken en kippenvelmomenten elkaar opvolgen. Telkens binnen een intensieve omkadering waarbij geschipperd wordt tussen licht en duisternis.
Het meest interessante aan deze plaat is dus dat je een band hoort die elke regel aan zijn laars lapt. Mars Red Sky biedt ons een trip aan, flirtend met enerzijds angst inboezemen en anderzijds op een weemoedige wijze een gemoedsrust over jou laten neerdalen. En zo de aanhoorder telkens op het verkeerd been zetten. Meermaals waren we onder de indruk van de instrumentale aankleding die wat doet denken aan bands als bijvoorbeeld Pink Floyd en een zeer kleurrijke vocale aankleding die werkelijk alle kanten uitgaat. Deze band bewijst al ruimschoots dat eigenzinnig je eigen weg volgen, zijn vruchten kan afwerpen. En ook op deze nieuwe schijf verlegt de band weer een grens. En slaat ons van begin tot einde compleet met verstomming.
Tracklist: The Proving Grounds (7:55), Collector (4:13), Recast (7:18), Reacts (7:42), Crazy Hearth (5:04), Hollow King (6:20), Soldier On (6:18), A Far Cry (4:55)
Body Hound is een Engelse progressieve rockband die eigenlijk al ruim vijf jaar experimenteert en aan zijn geluid aan het schaven is. Eind september kwam eindelijk het debuut 'No Moon' op de markt. Hard werken loont altijd en dat wordt hier nog maar eens bewezen.
Om een puur instrumentale plaat te maken en het daarbij boeiend te houden voor de luisteraar, daarvoor moet je zeer sterk in je schoenen staan. Door onvermoeid op een sonische en hypnotiserende wijze soundscapes op te bouwen tot een meerdere uiteenlopende climax wordt hier de aandacht over de gehele lijn scherp gehouden.
Vanaf “Stargazer” krijg je al het gevoel welke richting het zal uitgaan. Met best lang uitgesponnen progressieve parels, die allen even episch klinken, verlegt de band grenzen waar geen grenzen zijn. Het jarenlang noeste werken aan een sound werpt ook bij de daaropvolgende “Second Blend” - eentje dat afklokt op iets meer dan zeven minuten- zijn vruchten af. Doordat de band in golvende bewegingen soundscapes naar voor brengt die je van de ene naar de andere emotie doorverwijzen verveel je je geen seconde. Door dit allemaal te doen zonder inbreng van zang, neemt de band een enorm risico. Echter door de gevarieerde aanpak blijf je geboeid zitten luistern en enorm genieten.
Body Hound levert een knap staaltje van instrumentaal vernuft af, waarbij de aanhoorder door een gevarieerde aankleding van begin tot einde van de sokken wordt geblazen. Net dat laatste zorgt er namelijk voor dat je je geen seconde verveelt. Wat bovendien zeer opmerkelijk is binnen die context, de zang wordt wonder bij wonder nergens gemist. En daarvoor moet je als band toch ijzersterk in je progressieve schoenen staan. Wat bij Body Hound zeker het geval is. Missie geslaagd.
Nederlands 
Français 
