De Britse postpunkband The Monochrome Set heeft met ‘Fabula Mendax’ een conceptalbum rond de geschriften uit de vijftiende eeuw van Armande de Pange. Dat zou een medestander van Jeanne d’Arc moeten zijn, maar hierover biedt opzoekingswerk op internet geen uitsluitsel. Het kan net zo goed een verzinsel zijn van songschrijver Bid, maar dan komt hij toch uit bij een heel raak gekozen invalshoek.
Het album is verdeeld in een eerste, donkere helft (‘Umbra’) en een tweede die meer pop en rock omvat. In zijn beste momenten klinkt Bid als Morrissey, maar hij heeft dan weer niet diens talent om je met één halve zin van je sokken te blazen.
Openingstrack “Rest, Unquiet Spirit” en “My Little Reliquary”doen qua sound wat denken aan “Golden Brown” van The Stranglers, akoestiche postpunk met een hoofdrol voor Bid. Vandaar gaat het naar akoestische pop op “Throw It Out The Window” en klagerige retro-croonerpop op “Eux Tous” (niet in het Frans zoals de songtitel laat vermoeden, maar gewoon in het Engels. Eigenlijk “All Of Them” dus). “Darkly Sly” is één van de meest mysterieuze nummers op dit album. Het begint donker en dreigend, licht Oosters, en rekt die vibe tot ver voorbij de intro.
Het tweede deel (‘Lux’) start met “Summer Of The Demon” wat het midden houdt tussen chanson, een murderballad en iets van Roy Orbison. De vocale uithalen van Bid lopen over van drama en pathos, maar hij komt er nog net mee weg. Het warrige “I Can’t Sleep” drijft op een ritme dat van Vaya Con Dios had kunnen komen en inhoudelijk haalt Bid dat niveau zelfs niet. Zoals wel vaker zit het echte goud op het einde van de ader. Op “Come To Me, Oh, My Beautiful” en “Sliding Icicle” toont The Monochrome Set dat ze als een band kunnen samenwerken. Als Bid even wat ruimte laat aan zijn band en zelf wat op de achtergrond blijft, levert dat toptracks op. Het tegendeel bewijst Bid nog eens op “La Chanson De La Pucelle”.
Niet elke voorzet wordt op ‘Fabula Mendax’ ook binnengekopt, maar voor fans van Morrissey en Marc Almond zit hier best wel wat earcandy in.
De Britse band North America klinkt heel hard als een nineties-band. Ze brengen op hun single ‘My Baby’s No ONe’s Girl’ een soort van slacker-dreamy Britpop die herinneringen oproept aan (de vroegste versie van) The Kooks, The Lemonheads en The Veils. Ook fans van Elbow en Editors zullen zich waarschijnlijk aan deze klassieke pop-parel kunnen verwarmen in de komende koude wintermaanden. Het begint wat onbeschaamd romantisch, wordt dan catchy, radiovriendelijk en innemend en op het einde krijg je nog onverwacht een knappe gitaarsolo.
https://open.spotify.com/album/7C8EahSvDcunbr6Vlf3eY7?si=wd3JpsCwTaGIdL7yGkhVnw
Soms gaat het niet gewoon een beetje mis, maar goed mis. Daar kan Pauwel (vroeger Pauwel De Meyer) van meespreken. Op een bepaald moment verloor hij voor de zoveelste keer zijn job en werd hij in zijn familie geconfronteerd met een ernstige ziekte. Maandenlang kon hij die ‘bad trip’ niet van zich af schudden. Om niet bij de treurwilgen ingedeeld te worden, wil hij het songmateriaal uit die periode liever niet uitbrengen. Of misschien toch eentje: de single “Waves”.
“Waves” dobbert op een wel heel kalme, zonnige zee en dat is het werk van de Amerikaanse pianist Aaron Embry (Elliott Smith, Edward Sharpe). Het pianospel roept herinneringen op aan singles van The Sands en is samen met de klarinet van Joachim Verbeke meer dan voldoende tegengewicht voor de toch wel zwartgallige lyrics van Pauwel. Verdriet in een snoeppapiertje gewikkeld zoals ook Nomden dat recent nog deed.
Deze “Waves” is heel breekbaar en heeft toch de schittering van een
Waves -single-
Pauwel
Starman Records
‘Songs Of Armor And Devotion’ is een sterk album van de Amerikaanse punkband Strung Out, maar ook op de toppen van hun kunnen blijft het moeilijk om door te breken naar een groter publiek, zoals het hun generatie- en genregenoten van Green Day of Blink 182 wel lukte. Net als op eerder werk van deze band is het nieuwe album ‘Songs Of Armor And Devotion’ een moeilijk evenwicht tussen de rauwe, snelle punkrock uit de onderbuik en de doordachte, meer fijngevoelige momenten.
Je merkt het al aan de songtitels. “Ulysses”, “Politics Of Sleep” en “Strange Notes” zijn niet wat de doorsnee punkrockfan verwacht aan te treffen op een album. Het tegengewicht komt van “Bloody Knuckles”, “Rebels And Saints”, “Daggers” en “White Girls”. De tweespalt geldt niet enkel voor de lyrics. Ook in de muziek springt het van smoothe, afgelikte Californiapunk naar gesofisticeerde emotioneel geladen rock. En toch klinkt alles als één geheel en weet de band een heel herkenbaar geluid neer te zetten.
Het mooist of het best klinkt Strung Out op die tracks die zowel muzikaal als in de lyrics in het midden van de weegschaal staan: “Under The Western Sky” en “Disappearing City”. Een nieuwe parel aan de kroon van Strung Out, voor wie de moeite wil nemen om ze te ontdekken. , voor wie de moeite wil nemen om ze te ontdekken.
Sasha Ring en zijn kompanen deden gisteren een uitverkochte Roma aan. Volgens de Duitser was het de eerste keer dat hij voor ons speelde, misschien had hij het over Antwerpen? Zijn vorige passage in de Brusselse AB werd erg gesmaakt, dus de verwachtingen lagen hoog. Ook nu weer oversteeg Apparat de conventies van elektronische muziek. Na twintig jaar blijft hij een open en nieuwsgierige kunstenaar, die voortdurend nieuw muzikaal terrein verkent.
Begin dit jaar bracht Apparat, twee jaar na de (voorlopige) split van Moderat, zijn zesde langspeler ‘LP5’ (de logica zelve) uit. Deze werd lovend onthaald, ook door ons. Solo kan Ring geheel zijn eigen universum creëren. De straffere beats van bij Moderat laat hij achterwege en solo klinkt hij, mede door zijn kenmerkende stemgeluid, nog intiemer. Live komt alles tot leven met vier extra getalenteerde (multi-)instrumentalisten. Met zijn vijven proberen ze Apparats gevoelige elektronica een extra livedimensie te geven.
Het voorprogramma werd voorzien door de Berlijnse producer Phon.o. Als sinds de vroege jaren negentig zijn hij en Apparat vrienden, toen ze samen verhuisden naar Berlijn. Hier vonden ze beiden hun weg in de elektronische muziekscène. Phon.o stond alleen met zijn apparatuur op het podium, met een enkele blauwe spot op hem gericht. Een half uur lang bevond hij zich in zijn muzikale universum, maar het publiek wou niet mee. Op de stille momenten hoorde je de Roma doorbabbelen. Het was duidelijk dat de meesten hier maar voor één ding waren.
Apparats opener “Dawan” kreeg de zaal wel volledig stil. We kregen vooral nummers uit zijn nieuwste plaat te horen. Met vier livemuzikanten tastte Ring de grenzen van de elektronica af. Door de inbreng van live-instrumenten als trombone, cello en viool en Sasha’s welbekende betoverende stem kreeg zijn muziek een schoonheid, een emotie. Op de drummer na wisselde iedereen zo eens van instrument. Gedurende het concert bleef het publiek ingetogen meeluisteren; elke crescendo, elke climax was genieten. Telkens kon er een welgemeend, doch bescheiden applaus van af.
‘Eins. Zwei. Eins, zwei, drei, vier!’ riep de cellist en het wondere “Caronate” werd ingezet. Apparat betoverde. Toch voelde er iets wrang aan. Apparats muziek werd wondermooi gebracht, maar er was weinig ruimte voor improvisatie. Elk lied was meeslepend, maar wanneer het eindigde kwam er ook een leegte, waardoor de sfeer telkens weer bij elk nummer moest worden opgebouwd.
Desalniettemin kreeg Apparat de Roma mee, en smeekte het om een bisronde. Als laatste werd “Black Water” ingezet, op het geluid van een druilerige herfstbui. Wanneer bij het eind van het nummer de regengeluiden terugkeerden, druppelden Sascha’s bandleden van het podium. Enkel hij en de toetsenist bleven over. Het zat erop.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
De Amerikaanse zanger Brian Fennel was lang zanger van de indierockband Barcelona, maar pakt het onder moniker SYML iets rustiger aan. De singer-songwriter maakt zachte elektronische pop, die we makkelijk met een RY X of James Blake zouden kunnen vergelijken, en weet een even magische sfeer neer te zetten als zijn collega's. In het voorjaar bracht hij zijn eerste soloalbum uit, dat hij deze zomer al op Rock Werchter voorstelde. Gisterenavond was het de beurt aan een niet helemaal uitverkochte AB.
Muisstil was het toen de Britse singer-songwriter Nathan Ball een halfuur op zijn eentje op het grote podium van de AB stond. Hij speelde al enkele keren in de AB Club en droomde er naar eigen zeggen van om eens in de grote zaal te staan, en zo geschiedde. Zijn zachte popsongs, die hij met heel wat inleving bracht, vonden gehoor bij het publiek en zorgden voor de eerste knuffels in de zaal. Zijn dankbaarheid was groot na afloop van de show en ook wij zijn hem dankbaar voor zijn mooie set. Elke toets die hij bespeelde en elke snaar die hij raakte; hij deed het telkens met oog voor detail. Een aanrader voor fans van Ben Howard.
Wie er in de AB niet kon bij zijn, had geluk, want dankzij een livestream kon men overal ter wereld het concert live meevolgen. Om 21 uur doofden de lichten van de AB en kwam Bryan samen met zijn twee muzikanten op om samen aan een instrumentale intro te beginnen die dan zeer rommelig overging in "The Bird". Tamino-gewijs ging het nummer van start en zo spitsten we onze oren. Het nummer vloog dan al snel voorbij en nestelde zich meteen in ons geheugen. Rustig zou het echter niet blijven, want met het met samples doorspekte "WDWGILY" zocht de Amerikaan direct het contrast op. Een zeer goed nummer, dat ook live mooi uitpakte, ondanks dat zijn stem er niet helemaal doorkwam.
Interessant was SYML telkens hij zijn uitersten opzocht. Zo was het instrumentale "Before You Knew It Was Me" in de liveversie nog iets pakkender, zonder dat er woorden in de strijd gegooid werden om je hart te doen smelten. Het onuitgebrachte "Flags", waarin hij het heeft over strijd tegen kanker, was dan weer breekbaar tot en met. Helemaal in zijn eentje bracht hij het nummer met enkel en alleen een spotlight op hem. Eenvoudig, maar bovenal emotioneel, aangezien hij net voor "Flags" vertelde dat hij vorige week nog een goede vriend aan de ziekte verloor. Ook "Meant To Say" zorgde voor kippenvel. Net die momenten onderscheiden hem van zijn collega's.
Toch was de show bij momenten gekenmerkt door te voorspelbare nummers. "Wildfire" is precies het nummer dat je verwacht als je de titel hoort en ontketende niet meteen een warm gevoel in ons. Met "Bed" wou hij dan te veel kanten op en bleef hij uiteindelijk rond de pot draaien. Zijn grootste hit "Where's My Love" had het dan weer moeilijk door een te steriele, berekende uitvoering, die veel kracht van het nummer wegnam. Gelukkig maakte de geslaagde cover van "Mr. Sandman" dat goed, maar je grote hit moet er gewoon boenk op zijn.
SYML kampt wat ons betreft nog steeds met het probleem dat hij niet voor honderd procent weet welke richting hij wil uitgaan. De ene keer wil hij fragiel en kwetsbaar zijn, maar het andere moment jaagt hij zijn stem door de stemvervormer ("Animal") of gaat hij de rockkant op ("Break Free"). Sterk is hij vooral als hij ziel en betekenis in zijn nummers steekt, zoals in "Girl", dat hij opdroeg aan zijn dochter, maar ook de elektronischere nummers zijn live een verademing.
Wat we na de show vooral onthouden, is dat SYML een zeer sympathieke, dankbare muzikant is die nog een tijdje zal zoeken naar zijn sound, maar eens hij die gevonden heeft heel straf uit de hoek zal komen.
Setlist: Intro - The Bird - WDWGILY - Connor - Animal - Girl - Before You Knew It Was Me - Meant To Stay - Wildfire - Break Free - Body - Bed-Flags - Where's My Love - Clean Eyes - Mr. Sandman (cover The Chordettes) - Everything All At Once
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/nathan-ball-14-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/syml-14-10-2019.html
Organisatie: Live Nation
Tieners die gekleed in een zwart T-shirt met het wereldberoemde ‘Unknown Pleasures’ artwork als opdruk de herinnering aan een van de voornaamste muzikale hoogtepunten uit de jaren zeventig in leven houden: het is intussen een clichébeeld geworden in concertzalen of op muziekfestivals. In Vorst Nationaal mengde dat jonge publiek zich gisteren met een oudere garde om een band te bewonderen die met het grootste gemak generaties overschrijdt. De leden van New Order houden naar eigen zeggen niet van verjaardagen, maar de veertigste van dat befaamde album, daar werd wel degelijk een feestje voor gebouwd.
De opdracht om de dansbenen van het Brusselse publiek op te warmen werd in handen van Stolen gelegd. Wanneer we denken aan Chinese muziek, maken we ons al snel schuldig aan het denken in vooroordelen. Echter valt er naast traditionele muziek en k-pop oorwormen de laatste jaren ook ‘underground’ heel wat talent te vinden op Aziatische bodem. Zo dus ook Stolen, een zestal dat new-wave synthpop brengt. Gewapend met pompende technobeats en distorted gitaren kregen ze in een mum van tijd het volledige publiek op hun hand. Stolen loste de hoge verwachtingen ruim in met dansbare nummers als “Chaos” en “The Loop Sin”. Vanwaar die hoge verwachting kwamen? Stolens producer Mark Reeder, die toch geen kleine naam in de new-wave scene is, noemde de band het indrukwekkendste dat hij hoorde sinds, jawel… New Order.
Na het aflopen van het voorprogramma gaan meestal de lichten weer aan en begeleidt een zorgvuldig gekozen playlist de concertganger naar de hoofdact. Laatstgenoemde band vond het echter leuker om het feestje na Stolen niet als een pudding in elkaar te laten zakken. Met een lichtshow en luide housemix waanden we ons in een of andere hippe club in plaats van Vorsts miniarena.
Een dikke twintig minuten dansen, of schudden op de stoeltjes, later werd New Order met een staande ovatie onthaald onder de grootse tonen van het “Vorspiel” uit Wagners Das Rheingold. Of het door de sterke opbouw of door de heldenstatus van de bandleden kwam, weten we niet, maar New Order leek Vorst Nationaal al voor zich gewonnen te hebben voor ze één noot gespeeld hadden. Wanneer Gillian Gilbert haar synthesizer een eerste keer mocht laten weerklinken tijdens opener “Age of Consent”, kon het feest helemaal beginnen. Later tijdens het optreden kreeg Gilbert een oorverdovend applaus zowat elke keer ze een toets op haar keyboard aanraakte. Dit alles terwijl zijzelf er bijstond alsof ze op haar doodse gemakje aan het repeteren was in haar woonkamer.
Tijd om op adem te komen was er niet, want na “Regret” kregen we met “She’s Lost Control” al een eerste maal een flarde uit het vorige leven van de band te horen. ‘Another Joy Division song before we continue to the main business of the day’ liet Bernard Sumner ons weten en met “Disorder” konden we ons geen betere song bedenken om de opbouw richting New Orders meest dansbare hoogtepunten in te zetten. In de helft van de set besloot Sumner zijn gitaar te laten voor wat het is en zijn benen los te gooien. Het publiek volgde zijn voorbeeld en tijdens “Tutti Frutti” bereikte de band dan ook een momentum dat ze de rest van de avond niet meer loslieten.
Bernard Sumners zangstem is nooit het sterkste punt van de band geweest en ook gisteren had hij regelmatig moeite om in toon te blijven. Echter merkten we al snel op dat bij songs als “Bizarre Love Triangle” of “Superheated”, waarbij de zang een minder dragende rol bezit, Sumners vocals beter tot zijn recht kwamen, in tegenstelling tot het meer ‘post-punk’-achtige werk van de Britten. Bijgestaan door de indrukwekkend strakke fills van Stephen Morris slaagde Sumner erin om ons ook tijdens “Plastic” en “True Faith” op sleeptouw te nemen, om vervolgens nummers als “Blue Monday” en “Temptation”, inclusief ‘oeh oeeh oeeh’ meezingmomentje, het werk voor hem te laten doen.
Tijdens bisnummers “Decades” en “Love Will Tear Us Apart” kregen we nog enkele archiefbeelden van Ian Curtis voorgeschoteld. Veertig jaar na datum benadrukken deze beelden nog maar eens het gevoel dat deze nummers nog altijd een indrukwekkend eerbetoon zijn aan de briljante muzikant en, belangrijker, dichte vriend van de bandleden. Echter toonden de Britten gisterenavond dat ze niet enkel gedefinieerd worden door deze kortstondige glorieperiode, maar ook onder hun tweede naam enkele enorm relevante albums uitbrachten en hun weg naar het eeuwige sterrendom meer dan verdiend hebben.
Het vijftal stuurde ons de nacht in met een beeldscherm waar ‘Forever Joy Division’ op stond. Een boodschap waar we alleen maar mee kunnen instemmen, hoewel ze bewezen dat ‘Forever New Order’ minstens even veel waarheid bevat zou hebben.
Setlist: Age of Consent - Regret - She’s Lost Control (Joy Division) - Disorder (Joy Division) - Academic - Your Silent Face - World - Tutti Frutti - Subculture - Bizarre Love Triangle - Superheated - Fine Time - Plastic - True Faith - Blue Monday - Temptation - Decades (Joy Division) - Love Will Tear Us Apart (Joy Division)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/new-order-14-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/stolen-14-10-2019.html
Organisatie: Live Nation
Charlie Cunningham - Harten breken door een glimlach op je gezicht te toveren
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
Charlie Cunningham is een rijzende ster binnen het singer-songwriter gebeuren. In 2015 stond de man nog in Huis 23, dezer dagen omgetoverd tot Salon. Op zondag 13 oktober stond hij in AB Club. Ondertussen bracht Charlie Cunningham zijn tweede schijf op de markt 'Permanent Way'. Een bijzonder emotionele plaat, die gevoelige snaren raakt maar je niet in een tranendal doet belanden. Eerder tovert Cunningham een glimlach op de lippen. (Lees de recensie van deze plaat: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/75032-permanent-way.html ) Dit laatste blijkt eveneens de rode draad te zijn van het concert van Charlie Cunningham in een compleet uitverkochte AB Club. In maart 2020 staat Cunningham in AB Box, wie nog moest twijfelen. Niet doen. Het loont de moeite!
De zaal compleet stil krijgen, daar slaagt een voorprogramma helaas zelden in. Echter was dit met Hamish Hawk (****) toch even anders. De man doorspekt z’n singer-songwriter talent met nodige folk elementen. Hij gooit bovenop toch zeer emotioneel gebrachte songs, de nodige dosis humor. En krijgt net door die bijzonder charismatische uitstraling, op zijn eentje met een akoestische gitaar, de handen moeiteloos op elkaar. Naast het uitdelen van enkele grappige kwinkslagen beschikt Hamish eveneens over een bijzonder warme stem, die ontroert en je al een eerste krop in de keel bezorgt op deze bijzonder fijne avond. De zaal werd er muisstil van, behalve dan bij het daverend applaus dat Hamish Hawk den deel viel, bij iedere song opnieuw. En neem het van ons aan, dat applaus was gemeend en vanuit het hart. Want deze man raakte alvast een snaar, waar een lach en een traan verfijnd met elkaar worden verbonden.
Ook het optreden van Charlie Cunningham (*****) ligt een beetje in diezelfde verlengde als zijn voorganger. Enkel staat Cunningham niet alleen op het podium, maar laat zich omringen door drie muzikanten die een meerwaarde zouden vormen binnen het geheel. Charlie een begenadigde zanger die met zijn warme stem en uitstraling menig hart zodanig diep raakt, dat we mensen duidelijk geëmotioneerd en ademloos zagen staan kijken, luisteren en vooral genieten. Mannen trokken hun meisje wat steviger tegen zich aan bij songs als “Telling it wrong”, “Answers” tot “Headlights”. Meisjes stonden in de zaal een traan weg te pinken, met een glimlach op de lippen. Ook wij hielden het niet echt droog. Wederom viel op hoe stil de zaal tijdens de volledige set bleef, om dat te verwezenlijken moet je als artiest zeer sterk in je schoenen staan.
Dat is dus niet enkel de verdienste van Charlie zelf, die bovendien een fijn potje gitaar speelt. Meermaals stokte onze adem als de trompet speler een solo naar voor brengt, die rillingen door de zaal jagen. Hij krijgt daarvoor een welverdiend, daverend applaus. Aansluitend daarop bleek de drummer van dienst zijn drumvellen te bespelen op een zalvende wijze, perfect passende binnen het concept dat Charlie aanbiedt. En zijn de piano klanken de ultieme kers op die taart, om het aangeboden gerecht compleet te maken. Door met een complete band aan te treden staat Charlie niet meer naakt op het podium, maar klinken de songs zoveel voller. Dat merk je ook aan songs als “Hundred Times” en “Permanent Way” die op heel wat herkenning applaus konden rekenen.
Op dit elan werd doorgegaan tot het prille einde met “Lights Off” in de bisronde. Niet alleen puur muzikaal raakt hij een snaar, de man is eveneens een charismatische frontman die voortdurend zijn publiek op een gezapige wijze aanspreekt. Charlie Cunningham loopt bovendien niet naast zijn schoenen, integendeel. Zo spreekt hij niet alleen zijn waardering uit voor zijn mede muzikanten. Ook de entourage, geluid en lichtman, tot de mensen van de merchandiser en de fans in de zaal krijgen van hem een pluim op de hoed. Zijn bescheidenheid siert hem.
Besluit: Zowel Hamish Hawk als Charlie Cunningham blijken op deze bijzonder fijne avond in de AB Club één voor één harten brekers te zijn die door een glimlach op je gezicht te toveren, je met een gelukzalig gevoel vanbinnen, en een krop in de keel huiswaarts sturen.
Setlist: Breather - An Opening - Telling it Wrong - Own Speed - Lessleg-Lines – Answers -Bite - Don't go to far - Headlights-Hundred Times - Permanent Way – Minimum - You Sigh -
Encore: Blindfold - Lights off
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Café Barock was voor mij een eerste kennismaking. Dit rock café is gelegen in een woonwijk en is gevestigd in een woonwijk. Achteraan ligt er een concertzaaltje. Het Café is helemaal in horrorstijl gekleed. Overal hingen foto’s, werken, posters van Frankenstein, Nosferatu en rockhelden zoals Jim Morrison, Lemmy etc…
Hier kwam eerst Alk-A-Line en daarna Der Klinke de avond vullen. Aan de knoppen van de PA stond gitarist Didier Moens van La Muerte.
Eerst was het aan het Brussels duo Alk-A-Line. Zelf noemen deze twee dames zich electro-witches. Het was duidelijk dat ze zichzelf en het publiek wilden amuseren. Ze hebben présence en hun muziek situeert zich ergens tussen electropunk en clubmuziek. Zo wat tussen La Scaltra, Flesh and Fell en Vive La Fete in. Op het podium bestaat het instrumentarium uit synths en een rickenbacker basgitaar.
Daarna twee enthousiaste, halfgekke dames die veelal in samenzang werkten. Er werd al eens tussen het publiek gesprongen en gedanst. Tijdens “Mad Dogs” kwam er een man verkleed in een hond meedansen. Veel interactie dus met telkens een tape tussen de liedjes door. De song “Alk-A-Line” was heel goed, de cover “Planet Claire” van The B 52’s vond ik ook geslaagd. Het optreden was zeker niet slecht maar halfweg viel het wat in een zak om daarna sterk te eindigen.
Der Klinke is tien jaar oud. Momenteel is de band tot een viertal herleid en staat de drum op band. Maar live klinken ze wel als een goed geoliede machine.
De zaal was qua klank niet altijd perfect waardoor de bas soms overheerste en de gitaar minder goed doorkwam maar de band zelf speelde feilloos.
Er werd geopend met “Our Dance In Darkness”, “Someone Who Smiles” en “The River White”. Er werden veel songs uit ‘The Unexpected’ geplukt en er kwam ook een nieuwe song voorbij die nog nooit live werd gespeeld: “Who To Deny”. Een vrij donkere song dat zorgvuldig is opgebouwd en helemaal open bloeit in de tweede helft. Afgesloten werd er, hoe kan het anders, met “The Doll” dat op het laatst overging in “Psycho Killer”. Leuk gevonden. Voor de bisronde kregen we “The Unexpected” en de fantastische cover “Night Air” van Jamie Woon. Daarin kwam keyspeelster Miss Lollirot meezingen en dansen in een verrukkelijk lingeriesetje. “Liars” sloot de bisronde af.
Het publiek was nog niet helemaal uitgeblust en als tweede bis kregen we nog eens “The River White” te horen waarbij de organisator ook op het podium de microfoon ter hand mocht nemen en zowaar ook podium présence tentoon spreidde.
Organisatie: Barock, Brugge
Eén van de meest productieve rock bands van het moment? Dat kunnen we King Gizzard & The Lizard Wizard zeker noemen. De Australische band bracht dit jaar alleen al twee albums uit, en in 2017 liefst vier. Sinds hun ontstaan in 2010 zijn dat er ondertussen een vijftiental. Het heeft hen windeieren gelegd. Ondertussen heeft de psychedelische rock band zijn stempel gedrukt op het rock gebeuren over de grenzen heen. Wat in ons land dan ook zorgt voor niet één maar twee keer een uitverkochte Ancienne Belgique. De band nam in zijn kielzog nog twee andere bands uit Australië mee: ORB en Stonefield. Wat de smaakvolle psychedelische trip op Australische wijze compleet maakt.
ORB (***1/2) - Voor veel mensen was 18u30 toch iets te vroeg, er stond dus nog niet opvallend veel volk in Ancienne Belgique voor de eerste band. ORB brengt een retro mix tussen stoner, doom en psychedelische rock. We zagen enkel de drie laatste songs van de band, maar zagen wel een band die, puur muzikaal bekeken, een knipoog uitdeelt naar een Black Sabbath. En over heel wat potentieel beschikt. Vanaf de eerste song werden de registers op een energieke wijze open getrokken. En konden ook wij het niet laten hierop al te staan headbangen, met de luchtgitaar in aanslag. Voor liefhebbers van de beter doom/stoner of doorsnee Black Sabbath liefhebbers, een aanrader deze ORB.
Stonefield (****) - Stonefield, een band bestaande uit vier vrouwen die ook zusjes blijken te zijn, legt de lat zelfs nog hoger. De temperaturen beginnen prompt te stijgen dankzij het gezapig stoner sfeertje dat de dames naar voor brengen. Gebruik makende van o.a. ook keyboard en een opvallend heldere vocale inkleding, beginnen we prompt te zweven over de dansvloer van AB. De dames kruiden dit eveneens met de nodige doom elementen. Wat dan weer aanvoelt als een donker dekentje tegen de komende koude nachten. Ondertussen zagen we meer en meer mensen de zaal binnen komen, en stond prompt iedereen uiteindelijk tot ver naar achter mee te headbangen. Stonefield heeft in AB alvast veel zieltjes gewonnen, waaronder het onze. Een betere opwarmer van wat nog moest komen, konden we niet krijgen.
King Gizzard & The Lizard Wizard (****) - Aan de hoofdact van de avond om nog beter te doen. Nu, met “Venusian 2” werd de set alvast stevig ingezet. Toch duurde het wel even eer King Gizzard & The Lizard Wizard op volle toeren draaide, maar eens dat is gebeurd is er geen doorkomen meer aan. De eerste uppercut in het gezicht volgt met “The Lord of Lightning”. Die zorgde voor een eerste crowdsurfer en moshpit. Er zouden er nog volgen. De band voelde aan dat ze het publiek eindelijk uit hun hand konden doen eten en viert prompt de teugels op een zeer gevarieerde wijze. Want dat is nog het meest opvallende pluspunt aan deze Australische psychedelische rock band. Niet alleen krijgen we dus een potje psychedelica voorgeschoteld. Ook doom, stoner, Prog, surf, blues, jazz, Kraut- en spacerock invloeden passeren de revue.
De bewegelijke frontman Stu Mackenzie mag dan veel aandacht naar zich toe trekken, ook een opvallende mede muzikant binnen de band is, zonder afbreuk te doen aan de inbreng van de rest van de bandleden, toch Ambrose Kenny-Smith. Naast de aanstekelijke keys, zorgde ook zijn mondharmonica voor een meerwaarde binnen het geheel. Trouwens mocht hij bij “Billabong Valley” de zang voor zijn rekening nemen. Dat bleek een ander verfrissend hoogtepunt binnen de set te zijn. Dat de band ook rustigere nummers kan brengen, merkten we het in het midden van de set. Bijvoorbeeld bij het zweverige “Sense” . Het zorgde voor een doom sfeertje, waardoor je inderdaad weer eens ging zweven over de dansvloer. Waarna alle registers plots weer werden open getrokken in een wervelende finale met “Open Water”, “Perihelion” en “Am I In Heaven”.
Besluit: King Gizzard & The Lizard Wizard had voor ieder wat wils in de grabbelton zitten. De fans van psychedelische rock konden staan heupwiegen, zonder daarbij gebruik te maken van geestenverruimende middelen. De rock en metal liefhebber kreeg de kans te moshen op de energieke songs met de nodige vuurkracht. Wij vergaapten ons meermaals op de prachtige mondharmonica klanken en de zeer bewegelijke frontman, die door zijn charismatische uitstraling uiteindelijk iedereen uit zijn hand deed eten.
Kortom kregen we op deze dinsdagavond een geslaagde, smaakvolle maar vooral zeer gevarieerde psychedelische rock trip voorgeschoteld. En dit geheel op Australische wijze.
Setlist: Venusian 2 - Superbug - The Lord Of Lightning - Alter Me - Altered Beast IV - People-Vultures - This Thing - Sense - The River - Billabong Valley - Doom City - Open Water - Perihelion - Am I In Heaven?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/orb-09-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/king-gizzard-and-the-lizard-wizard-09-10-2019.html
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Pop/Rock
Per W / Pawlowski: Twee creatieve geesten aan het woord in hun samenwerking
Per W / Pawlowski
2019-10-10
Dirk Ghys
Voor mij is dit gesprek - hou je vast - zo’n beetje als Lennon & McCartney interviewen. Per W & Pawlowski zijn eveneens twee vrijgevochten creatieve geesten met een behoorlijke staat van dienst.
Mauro (48 j.) heeft Poolse en Italiaanse roots. Een interessante mix, zo blijkt. Hij speelde bij duizenden groepen waarvan de bekendste Evil Superstars en dEUS zijn. De Evil Superstars maakten heerlijke songs als “Satan is in my ass”, “B.A.B.Y.” (met grappige zinnen als ‘Skip your dinner, and come down if you wanna have smart sex with a winner’) plus het onverwoestbare “Sad sad planet”.
Kloot (64 j.), zanger / multi-instrumentalist / graficus / illustrator, mag je zonder meer de D.I.Y. (Do It Yourself) godfather noemen. Ook hij maakte deel uit van duizend bands. Om er enkele te citeren: The Misters, The Employees, De Lama’s en - jawel - De Kreuners. Hij gaat de geschiedenis in als de man die zijn muziek via cassettes aan de man bracht. Leeftijdsgenoot Jan Hautekiet geeft zonder blozen toe dat hij opkijkt naar Per W.
De cd van Per W en Pawlowski heet ‘Insider outsider’, telt 21 tracks en wordt uitgegeven door het Engelse Jesusfactory Records. Een buitenlandse platenmaatschappij gezegend door christus, dat kan tellen. Met als resultaat uitermate lovende recensies.
Een LP bestaat uit twee zijden, vandaar een dubbelinterview. Waan jezelf in Liverpool, nog voor de Brexit. Die stad asemt The Beatles.
Kant A: Mauro Pawlowski
Hoe ben je bij Per W terechtgekomen?
Dat gebeurde via Felix Huybrechts, de man achter Starman Records. Hij vertelde me dat Kloot een producer zocht. Zo hebben we afgesproken en zijn we samen beginnen werken. Ik ben een paar keer naar Tervuren geweest, de woonplaats van Per W. Zijn werkkamer moet dringend erkend worden als werelderfgoed. Hiermee verwijs ik naar de hoes van onze cd. Ik schiet goed op met Kloot omdat hij inspirerend werkt.
Hoe gingen jullie te werk?
De inbreng was zowat 50/50. We zijn twee jaar geleden begonnen. Nu ligt de plaat in de winkels. Daar gaat inderdaad een periode over. De teksten zijn hoofdzakelijk van Per W. Hij stuurde eens een medley door met onafgewerkte tekstflarden. Deze hebben we letterlijk gebruikt. We bespeelden als duo alle instrumenten zelf. Later werden de drums van Jo Moens (The Employees) en de bas van Pip Vreede (Red Zebra, The Wolf Banes) toegevoegd. De ondersteuning van de vocals gebeurde door niemand minder dan Daan, Nathalie Delcroix (Lais), William Souffreau (Irish Coffee) en Mona.
Waren er inspirerende voorbeelden zoals in de recensies vermeld worden?
Dat van The White Album (de dubbele witte van The Beatles) en The Velvet Underground (met Lou Reed en John Cale) klopt als een bus. Dat zijn dan ook twee mijlpalen. Diegene die dat ontkent, heeft geen kaas gegeten van popmuziek. The White Album is een trendsetter. Een soort compilatie met 30 songs, alsjeblieft. Er zit geen echte lijn in. Met heel afwisselende nummers als “Back in the USSR” over “Dear Prudence” naar “Sexy Sadie”.
Op ons schijfje staat er ook hitgevoelig materiaal. Als alternatievelingen zijn we daar zeker niet vies van. Neem bijvoorbeeld “Land of the most forgotten” of “Waiting for the con man”.
Je muzikale loopbaan loopt van The Evil Superstars over dEUS naar Per W en verder. Hoe voelt dat aan?
Dat is simpel. Ik speel bij iedereen als het maar interessant is. Ik heb veel waardering voor Kloot. Ik vind zijn cassetteperiode een hoogtepunt. Ik was al fan van hem toen hij bij The Misters en The Employees speelde. Een artiest die heel wat in zijn mars heeft en niet in één vakje te stoppen is, daar hou ik heel erg van.
Kant B: Kloot Per W
Hoe is jouw samenwerking met Mauro tot stand gekomen?
Ik kende Felix van Starman Records. Ik speel bij Lavvi Ebbel en hij had een dubbel-cd van die groep uitgebracht. Hij lanceerde recent ook een luxebox van mijn ‘Music For Girls’ op cassette. Felix bracht ons samen. Zo hebben Mauro en ik afgesproken in een kroeg. Het klikte meteen. We zijn uit hetzelfde hout gesneden, weliswaar van een andere generatie. Ik vertelde hem dat ik een hele stapel onafgewerkte nummers had. ‘Geen probleem,’ zei hij me, ‘bezorg me alles.’ Ik vertelde hem dat het honderden zaken betrof. Hij vond dat prima. Om te beginnen heb ik hem vier maanden lang alles doorgestuurd.
We speelden enkele keren samen in mijn repetitiehok. Sommige opnames gebeurden zelfs via de smartphone. Daarna voltooide de wisselwerking zich via het internet.
De productie was in handen van Mauro. We hadden geen budget, nul euro. De mannen van Pink Floyd zouden je vierkant uitlachen.
Ik schat Mauro zeer hoog in. We zijn gelijkgezinden. Hij weet op een clevere manier invloeden te integreren. Hij beschikt over een zeer grote muzikale horizon.
Werkte ‘the White Album’ inspirerend?
Zeer zeker, dit album was een soort sjabloon dankzij de verschillende sferen. “Eleonor Rigby” is een song van The Beatles, weliswaar van ‘Revolver’. Dit personage diende als archetype voor vergeten eenzame mensen. Door de herhaalde regel ‘Look at all the lonely people. Where do they all come from? Where do they all belong?’
Ik heb er “Eleonore Rigby” van gemaakt, een slepend Franstalig nummer. Geïnspireerd op Madame Bovary, een vrouw met verschillende persoonlijkheden.
Hecht je veel belang aan liedjesteksten?
Jawel. Het label Jesusfactory complimenteerde me met mijn teksten. Deze zijn verborgen autobiografisch. Ze gaan dus over mezelf en zijn bijgevolg persoonlijker.
Zoals je merkt zijn Mauro & Kloot op hun eigen manier Lennon & McCartney.
Per W & Pawlowski concerteren op vrijdag 6 december in Gistel omdat de Sint overbezet is. De groep bestaat uit zeven muzikanten die hun sporen verdiend hebben bij The Wolf Banes, dEUS, Red Zebra, The Employees, De Kreuners…
Het voorprograma wordt verzorgd door ‘Not Eno & Cale’. Dat is duizendpoot Marcel Vanthilt in duo-formatie. Ze brengen hun versie van new wave klassiekers. Eenmalig en uniek.
Zes december 2019 zal - naast het vele speelgoed en snoep - in je geheugen gegrift blijven als een uitzonderlijke muzikale avond.
Wat - concert Mauro / Per W plus band
Voorprogramma - Marcel Vanthilt duo (Not Eno & Cale)
Wanneer - vrijdag 6 december - 20 uur
Waar - cc Zomerloos Gistel
Voorverkoop - 15 euro
Info - www.gistel.be
Pop/Rock
Diederik Nomden - een intens openhartig gesprek over de muziek en z’n veelgeprezen tributebands
Diederik Nomden
2019-10-10
Erik Vandamme
Met mijn muziek lijkt het wel zo te moeten zijn dat zeer weinigen het kennen, maar die weinigen vinden het wel allemaal heel erg mooi. En dat is ook de bedoeling
Sinds 2014 maakt Diederik Nomden deel uit van de veelgeprezen tributebands The Analogues en Her Majesty, met welke hij de muziek van The Beatles resp. Crosby, Stills, Nash and Young levend houdt. De honderden live-optredens in uitverkochte theaters door het hele land, maar ook in zalen als Carré, het Concertgebouw en Ziggo Dome, hebben hem als instrumentalist, maar vooral als leadzanger naar internationaal niveau getild. Gelukkig heeft Nomden besloten om al die ervaring, zijn vrije uren en zijn energie, te stoppen in het schrijven van nieuwe muziek met als klinkend resultaat ‘Wingman Returns’. Na zijn lovend ontvangen debuut ‘Royal Parks’ was het uitzien of hij ook met die moeilijke tweede even veel kan overtuigen. Nu, de warme gloed die over ons neer daalt, bij elke luisterbeurt opnieuw, zegt meer dan genoeg. De volledige recensie hiervan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/74903-wingman-returns.html We vonden hadden ondertussen een fijn gesprek met Diederik over die solo plaat, de projecten Her Majesty en The Analogues maar ook over heden en toekomst.
“Vanaf die tijd nam ik mezelf pas weer serieus, vooral doordat Jacob dat stimuleerde en zei dat ik niet zo laconiek over mijn eigen muziek moest doen. Ik heb gewoon alle nummers opgenomen die ik in de jaren ervoor geschreven had en goed genoeg vond, en het werd toen uitgebracht door Excelsior.”
Als ik uw carrière overloop heeft u al een heel parcours afgelegd. Het is begonnen met Redivider maar ook nog enkele andere zeer interessante projecten. Vertel er ons eens iets meer over hoe het ooit is begonnen?
Ik richtte Redivider in 1996 op met wat vrienden van mijn studie Muziekwetenschappen, en een van mijn beste maten Ralph Mulder (later Alamo Race Track). We kregen binnen een jaar of 3 redelijk wat exposure en een wat bekendere naam, voornamelijk door het winnen van de Grote Prijs van Nederland in 1998. In 1999 werd ik door de jongens van Johan gevraagd om bij hen te komen spelen, en vanaf dat moment kwam er vaart in mijn carrière. We maakten het album 'Pergola', speelden 2 jaar lang op elk festival en in elke zaal van Nederland. In 2001 ging ik ook bij Daryll-Ann spelen, en toen zij (en Johan ook) uit elkaar gingen in 2004 vervolgde ik mijn pad in de live-band van Ellen ten Damme. Met haar heb ik 7 jaar gespeeld en onderwijl speelde ik ook met artiesten als Bertolf (2009) en awkward i (vanaf 2009, toen ik zijn eerste plaat met hem opnam). Op een gegeven moment is het een periode wat rustiger geweest, en daarna kwamen The Analogues, en Her Majesty. Sindsdien ben ik fulltime professioneel muzikant.
Met ‘Royal Parks’ leverde je een zeer gesmaakt debuut af. Voelde dat aan als eindelijk uit de schaduw treden, want voorheen was het als onderdeel van een collectief. Of moet ik het zo niet bekijken? Hoe is dat debuut tot stand gekomen?
Omdat ik inderdaad altijd in de schaduw van anderen speelde (Jacob de Greeuw, Jelle Paulusma, Ellen, Bertolf, Djurre de Haan) vond ik het wel tijd om zelf iets te maken wat echt van mij was. Daarbij kreeg ik hulp van Jacob de Greeuw, die me een beetje productioneel heeft begeleid en me een boost in mijn zelfvertrouwen gaf. Op de een of andere manier zat daar sinds het verlaten van Redivider een beetje een deuk in. Bovendien waren de begin jaren 2000 voor mijn gevoel niet echt vriendelijk voor Beatlesque popmuziek. In de hoek waarin ik me begaf wemelde het van de coole Belgische bands, dus ik dacht dat ik nogal oubollige shit maakte (wat natuurlijk ook zo was, maar toen vond ik de mening van anderen daar nog belangrijk in ). Vanaf die tijd nam ik mezelf pas weer serieus, vooral doordat Jacob dat stimuleerde en zei dat ik niet zo laconiek over mijn eigen muziek moest doen. Ik heb gewoon alle nummers opgenomen die ik in de jaren ervoor geschreven had en goed genoeg vond, en het werd toen uitgebracht door Excelsior.
Het debuut kreeg lovende recensies, heeft het - om het zo uit te drukken - deuren geopend?
Nou nee, niet echt denk ik. Ik heb wel bij DWDD gespeeld, maar eigenlijk met de verkeerde song. We speelden “Icy Waters”, maar “She” was echt 'de song' van die plaat. Het was toen nog niet de single, maar werd de tweede single, en kreeg redelijk wat airplay op radio 1 en 2. Maar ik geloof dat ik met de band 3 live-optredens gedaan heb, waarvan 1 de door mijzelf georganiseerde cd-presentatie was. Ik kon ook geen boeker vinden, herinner ik me nog. Volgens mij was het pas nummer 7 die het wilde doen. Dat was Walter Wilhelm, For the Road boekingen. Een leuke toegewijde gast die nog een stuk of wat solo-optredens voor mij heeft geboekt. Sommige waren best leuk, andere wat minder. Maar zo gaat dat in het begin!
Met de nieuwe plaat, 'die moeilijke tweede' schreef ik. werp je je stem compleet in de strijd. Een zeer emotionele plaat, ik hoor er ook wat Beatles invloeden in terug. Klopt dit?
Beatles-invloeden hebben er bij mij altijd in gezeten, omdat ze in mijn muzikale DNA verankerd zitten. Waarschijnlijk hoor je ze op deze plaat (nog) meer, omdat ik nu bijna alles helemaal alleen heb gespeeld en geproduceerd. Het was daarom ook geen moeilijke tweede, maar eigenlijk een rimpelloze. Geen gedoe met planning, partijen uitleggen, andere meningen, producers, ego's, heerlijk. Ik heb al 20 jaar hetzelfde muzikale klankbord: Victor Meijer. Een briljant omnigetalenteerd kunstenaar, (strip)tekenaar, muzikant, liedjesschrijver, producer, romanschrijver. Die man kan alles, en heeft een heel scherpe artistieke intuïtie en enorme kennis van zaken. Hij voelt meteen of iets 'te' is,en kan het ook heel goed uitleggen. En hij heeft achteraf altijd gelijk, ook als ik heel eigenwijs mijn eigen zin heb doorgedrukt. Dus afgezien van zijn oordeel heb ik naar niemand hoeven luisteren, omdat ik simpelweg niemand iets heb laten horen tot het af was.
En hoe waren de algemene reacties?
Mensen vinden de melodieën en klanken heel mooi, en de teksten heel persoonlijk. Met mijn muziek lijkt het wel zo te moeten zijn dat zeer weinigen het kennen, maar die weinigen vinden het wel allemaal heel erg mooi. En dat is ook de bedoeling, dat het binnen komt. Het liefst bij miljoenen, maar als dat niet zo mag zijn, ben ik in ieder geval blij dat ik geen smoelloze muzak maak. Ik denk overigens wel dat mijn muziek veel breder zou kunnen aanslaan, en het heeft vast voor een groot deel met mijzelf te maken dat ik het niet voor elkaar krijg. Zo realistisch ben ik dan ook wel weer. Om te 'slagen' moet je denk ik de tijd en bereidheid hebben om, met name als het af is, 100% energie in het traject te stoppen, en die heb ik beide simpelweg niet. Daarnaast moet het ook een beetje meezitten, maar de arbeid is nummer 1. Het ontbreekt mij ook aan PR-gaven. De social media, net even aanvoelen wanneer je wat moet posten. Ik voel het niet. Bij mij is het zo van: dit is de plaat, als je het mooi vindt: te gek. En anders niet, jammer. Ook een mooie: 'wat is het verhaal?' Weet ik veel, ik maak gewoon muziek man! The story is in the songs. Maar ik begrijp het allemaal wel hoor, het is dringen om aandacht en content is King. Laat zien dat je er bent. Als je dat spel niet beheerst wordt het lastig.
De meeste instrumenten heeft u zelf bespeeld, maar er waren ook de inbreng van top muzikanten? Hoe is de samenwerking ontstaan.
Ja, sommige nummers zijn door Bo Koek gedrumd. Hij is heel snel en flexibel, en kan heel goed in dienst van het lied spelen. Ik merk dat (voornamelijk) drummers daar vaak moeite mee hebben, alsof iemand ze ooit verteld heeft: 'Jij hebt de leiding, jij bepaalt het tempo en de partij, en laat niemand je ooit iets anders vertellen'. Maar daar heeft Bo geen last van. Als ik een simpele break wil, die ik zelf bedacht heb omdat-ie mooi op een bepaalde plek in mijn nummer past, speelt hij die gewoon, ondanks dat hij veel meer 'kan'. Daar hou ik van.
Daarnaast heb ik Bertolf gevraagd om op een aantal nummers pedal steel gitaar en banjo te spelen, en wat backing vocals te zingen. Motel Blues schreef ik met hem, dus daar moest hij echt op spelen en zingen. Wij zingen natuurlijk al jaren samen, eerst bij zijn eigen live band en nu bij Her Majesty, dus we zijn wel op elkaar 'ingezongen'. Bertolf is echt iemand die jaloersmakend muzikaal is en dus heel goed aanvoelt wat er gespeeld moet worden en op welke plek. Kwestie van liedje opsturen, en een paar dagen later krijg ik het dan terug zonder dat ik ook maar iets hoef te editen of aan te passen. Alles raak. Heerlijk.
Voor Gamer heb ik samengewerkt met Douwe Bob. We kennen elkaar sinds 2013 ofzo, en schrijven af en toe een liedje. Dit nummer is geschreven op een gezamenlijke muzikale trip naar Hongarije, waar vrienden van mij een klein festivalletje organiseren in een oud dorpje dat ze hebben gekocht met een man of 10. Het heet The Great Yonder en wordt gehouden op een heel bijzondere plek, Bedepuszta. Wij waren er in 2014 en 2015, en dit jaar voor de derde keer. En dan doen we, naast onze solosets, altijd live een aantal nummers samen.
“I Do” heb ik samen met Jacob geschreven, en hij doet ook de backings; die opnamen had ik in 2012 al gemaakt voor een demo, die iets langzamer was, dus ik heb het hele nummer opnieuw opgenomen en zijn vocals iets versneld en in de opname erbij gezet. Onze stemmen kleuren ook mooi samen, dat was in mijn tijd bij Johan al een feest, om met hem te zingen.
Tot slot heb ik arrangementen voor strijkers en blazers geschreven en die opgenomen met de musici die het orkest van The Analogues vormen, dus daar kan ik ook mee lezen en schrijven.
"Met mijn muziek lijkt het wel zo te moeten zijn dat zeer weinigen het kennen, maar die weinigen vinden het wel allemaal heel erg mooi. En dat is ook de bedoeling, dat het binnen komt.”
Zit er ook een persoonlijk verhaal achter songs als “You Still turn me on” of “Carolina” - om maar twee te noemen - het lijkt me het schrijven van een liefdesverhaal? of heb ik het mis
Dat heb je niet mis. “You Still Turn Me On” is eigenlijk een ode aan de lange relatie, ondanks alle hobbels die genomen moeten worden en frustratie die daar bij hoort. En hoe je toch nog na jaren verbaasd kan worden en daar opgewonden van kunt raken.
“Carolina” heb ik geschreven voor een vriendin die wist dat ze een enorme klotentijd tegemoet zou gaan, met een traject waar ze onvermijdelijk doorheen zou moeten. En ze is er doorheen gekomen, met glans.
“Not the Only One” is er nog zo een. Die had ik binnen 10 minuten. Ik wilde altijd nog een keer een soort bedankje schrijven aan mijn eerste relatie. Het was te vroeg, het ging niet, we wilden andere dingen van het leven, maar het was wel 'echt'. Ze heeft me diep geraakt, en deels gevormd, anders had ik dit niet kunnen schrijven. En het heeft haar dan weer geraakt dat ik dit voor haar heb geschreven.
Ook dat voortdurend schipperen tussen zeer trage en emotionele songs en best dansbare als “Motel Blues” vind ik persoonlijk een enorm plus punt. Is bewust voor zo een aanpak gekozen? En waarom?
Dankjewel, leuk dat je dat opvalt. Ik heb niet bewust afgewisseld in thematiek of tempo; meestal zet ik de nummers op shuffle als ik ze luister voordat de plaat af is, en dan hoor je dat sommige overgangen wel of niet werken. Die schrijf ik dan op en na een keer of 20 rolt daar dan een logische volgorde uit. En daarin spelen onbewust factoren als toonsoort, tempo, thematiek en arrangement een rol in, natuurlijk.
Het smaakt vooral naar meer, zit er nog meer moois als dit in de koelkast?
Jazeker, de telefoon staat bomvol halve ideeën. Ook een gevaar, want Paul McCartney zei laatst in een interview dat hij dat ook heeft, en dat je dan heel snel een ideetje opneemt en dan tegen jezelf zegt: 'I'll finish that later'. And you never do! En zo is het wel een beetje. Maar vaak pak ik dan zo'n ideetje en dat moet dan op die dag, of de volgende dag, af. En dat werkt best goed, zo is met “Wingman” ook gegaan.
Over een ander project 'Her Majesty' daarmee houden jullie de sound van Crosby, Stills, Nash & Young levendig. Hoe zijn de reacties hierop? En al enige reactie gehad van bijvoorbeeld Neil Young zelf?
Geen reactie van de mannen zelf, en dat is prima. Dat zijn dromen die je als twintiger hebt: 'als ik toch eens …. zou kunnen ontmoeten'. Heb ik trouwens nooit met CSNY of wie dan ook gehad, alleen maar met Johan Cruijff en Paul McCartney. Ik droomde daar vroeger ook echt van, dat ik dan met Paul McCartney een lied schreef. Maar die dromen zijn vervlogen. En dat is maar goed ook, denk ik.
Hoe is het project tot stand gekomen feitelijk?
Her Majesty was een bestaande band, in iets andere personele bezetting, die in het leven is geroepen om ‘Abbey Road’ live te spelen (Jazeker!). Dat deden ze vanaf 2007, en ik heb daar ook wel een ingevallen. Op een gegeven moment deden we in losse samenstelling een eenmalig concert met de muziek van CSNY, en dat klikte zo goed dat we hebben besloten er een klein theatertourtje aan te wijden. Maar doen mochten we bij DWDD spelen en ontplofte de boel. Binnen 1 avond was de tour uitverkocht en werden alle concerten geüpgrade naar grote zalen. En we spelen nog steeds! We gaan vanaf januari touren met 'Are you ready for the country - the history of country rock'. Lekker bandje hoor, kom vooral langs!
"Over 10 jaar ben ik 53, en dan hoop dat ik zelf nog een stuk of 3 à 4 soloplaten heb uitgebracht, met talentvolle mensen nog meer mooie platen te hebben gemaakt, en met The Analogues de wereld over te gaan"
The Analogues, het project rond The Beatles is ondertussen zeer succesvol gebleken, zeer veel respons op sociale media en volle zalen. Hoe zijn de reacties tot nu toe?
De reacties zijn eigenlijk unaniem laaiend enthousiast. Dat is wel echt de magie van The Beatles denk ik, in combinatie met hoe wij het werk uitvoeren. Puur op sound, originele instrumenten, alles live (ook strijkers en blazers) en heel gewetensvol. Toen we eraan begonnen hadden we niet kunnen vermoeden wat het effect zou zijn. Mannen van mijn vaders leeftijd, tot tranen geroerd omdat ze nooit gedacht hadden dit werk ooit live uitgevoerd te zien worden. Schitterend. In de diverse buitenlanden is er ook heel veel jong publiek, trouwens. Fijn is dat!
Het project stopt helaas na deze tour met ‘Abbey Road’, zeer jammer. De fans smeken om meer. bestaan er mogelijkheden naar de toekomst toe, of is dit echt het eindpunt?
Nou, het project is in die zin ten einde, dat we in NL de integrale uitvoeringen van de studioplaten hebben voltooid. Maar we zijn in FR bijvoorbeeld pas net begonnen, en in Duitsland staat er nog een Abbey Road-tour, en in UK ook. Dus we nemen wel een forse pauze in NL. En we gaan bekijken: hoe nu verder? Maar eerst nog 2 mooie shows in de Ziggo!
Het blijkt ook nog maar eens wat een unieke genieën The Beatles waren, ik vergelijk ze met componisten als Bach, Beethoven en Mozart . Composities die eeuwig zullen mee gaan. Dat viel me trouwens ook op aan dat optreden in Lotto Arena. Hoe moeilijk was het om die songs echt tot stand te brengen? Want dit leek me geen gemakkelijke opgave.
De kaders zijn bekend, de partijen zijn bekend. Dat is een voordeel, maar ook een nadeel want iedereen kent de platen van A tot Z en weet precies als er ergens iets ontbreekt. Moeilijk vind ik het niet echt, omdat ik mezelf onbewust hiervoor heb opgeleid. Sinds mijn pakweg 13e speel ik alles van The Beatles, op alle instrumenten. Ik dacht, toen ik een jaar of 22 was: 'Ok, dit heb ik dus allemaal voor niks gedaan want ik heb het hierna nooit meer nodig'. Je moet bedenken dat het in de 90's, zeker in de alternatieve scene, enorm uncool was om covers te spelen. Dat werd niet serieus genomen. Daar kwam in de jaren '10 langzaam een kentering in, hoofdzakelijk omdat de originele uitvoerende òf dood waren, òf hun eigen werk uit die tijd niet meer konden of wilden spelen, òf het niet spelen in de versies die iedereen kent. Daar blijkt dus een hele grote markt voor te zijn. Muziek is emotie, en emotie hangt ook aan je zintuigen. Een plek, een geluid. En de muziek van The Beatles zit in iedereen.
"Hij weet dat we bestaan, en via een wederzijds contact heeft hij eens per mail iets gezegd in de trant van: 'well done', of zoiets.”
Trouwens waar komt die adoratie voor Beatles vandaan?
Het zou iets te maken kunnen hebben met hun onmetelijke, kwalitatief op eenzame hoogte staande repertoire. Deze mannen zijn nooit blasé geworden, maar altijd fris, nieuwsgierig, experimenteel en muzikaal hongerig gebleven. En nog steeds hè, als je Paul hoort praten. En mijn God, wat waren ze cool.
Al enige reactie gekregen van Paul McCartney? want eerlijk, u verkoopt hier toch redelijk grote zalen in België en Nederland mee uit?
Hij weet dat we bestaan, en via een wederzijds contact heeft hij eens per mail iets gezegd in de trant van: 'well done', of zoiets.
Wat ander moois staat er nog in uw platenkast? met andere woorden wie zijn uw verdere invloeden
Haha da's een goede. Laten we zeggen: 95% is van voor 1972. Pink Floyd, Led Zeppelin, Free, Joni Mitchell, Judee Sill, Buffalo Springfield, sommige nummers van Procol Harum. Tja, als dat de standaard is, samen met The Beatles, ben je niet zo snel onder de indruk van 'nieuwe' dingen. Ik vind sowieso heel weinig platen in zijn geheel goed. Soms komt er iets langs dat ineens langer dan 5 minuten spannend blijft. Motorpsycho vond ik een tijdje wel te gek. Maar volg ik ook al even niet meer. Calexico, ook mooi.
Wat de toekomst betreft, een nieuwe solo plaat? een vervolg op die voornoemde projecten? Wat mogen we verwachten?
Graag! Er zijn altijd veel plannen. Een eigen plaat heb ik zelf in de hand natuurlijk. En ik heb de smaak wel te pakken, dus die komt er. Daarnaast willen zowel Bertolf en ik als Douwe en ik een duoplaat maken, dus dat wordt nog dringen op de podia ;-)
En van The Analogues mogen we in de toekomst ook eigen werk verwachten. En, wie weet, van Her Majesty ook wel.
Als je kijkt naar de zeer verre toekomst - dat is trouwens een vraag dat ik iedereen stel hoor - waar ziet u zichzelf binnen bijvoorbeeld 10 jaar? of zou u zelf graag willen zien
10 Jaar gaat sneller dan we willen, inmiddels... Over 10 jaar ben ik 53, en dan hoop dat ik zelf nog een stuk of 3 à 4 soloplaten heb uitgebracht, met talentvolle mensen nog meer mooie platen te hebben gemaakt, en met The Analogues de wereld over te gaan. Niet te vaak, beetje in het ritme 3 weken weg, maandje thuis. Zoiets. Japan, Zuid-Korea, de VS, Zuid-Amerika. En natuurlijk in ons schitterende Europa! Ik kan niet wachten man. Met het klimmen der jaren krijg ik het gevoel dat er steeds meer mogelijk wordt en deuren opengaan.
Bedankt voor dit fijne gesprek en veel succes in alle projecten in heden en toekomst. Hou ons op de hoogte!
Gegen Platte Commerce/Aliens Of The Deep Sea
Toon Hosken
Vintage Underground Label
Elektro/Dance
In een eerder artikel wierpen we ons licht op een heel bijzondere label. Vintage Underground Label. Het artikel hierover kunnen jullie nog eens nalezen op http://www.musiczine.net/nl/news/item/72181-artiesten-in-de-kijker-katteman-vintage-underground-label. Eén van de artiesten op dat label is Toon Hosken. De man experimenteert vooral met ambient, giet daar veel humor bovenop en houdt van tot in het oneindige improviseren met geluiden. We horen bovendien veel trance/triphop en typische chill out in zijn muziek terug. Eind maart kwam via bandcamp een nieuwe schijf op de markt: 'Gegen Platte Commerce'
Door middel van een geluid dat eerder vanuit de oneindige verte lijkt te komen, als een kloppend hart, tussen dreigend tot eerder rustgevend, doet Toon Hosken heel langzaam de doos van Pandora open, om de aanhoorder te hypnotiseren en mee te voeren naar zijn bonte en kleurrijke wereld. Eens aanbeland in deze spookachtige wereld doet Toon het volgende blik open met een track van circa elf minuten: “Full Top Track”. Hoewel het er muzikaal toch ernstig en donker aan toe gaat, wordt binnen de titel de nodige dosis humor en zelfrelatievering naar voor geschoven. Want ondanks de ernst is er altijd toch een beetje plaats om alles in andere perspectieven te zien. Dat heeft Toon binnen zijn project zeer goed begrepen. En dat zet hij voortdurend in de verf.
“Fuck This Show” - weer zo een titel met een knipoog - is eveneens omgeven door walmen van duisternis, bevreemdend aanvoelend, maar ook bedwelmend en je in een diepe trance brengend is dit geen dancesong. Wel eentje waarbij je neergezeten in het malse gras tot een soort gemoedsrust zal komen die onaards aanvoelt. Toon weet perfect hoe hij op een heel subtiele manier de aanhoorder in vervoering kan brengen, zonder daarbij de geluidsmuur af te breken. Eerder op een eenvoudige maar zeer verdovende wijze doet hij je wegdrijven ver van de realiteit rondom je. Hij maakt daarbij gebruik van geluiden die je niet kunt thuisbrengen. Het lijkt zelfs alsof hij ze ter plaatse uitvindt.
Improviseren en experimenteren met stilte en dat tot kunst verheffen, is niet alleen de rode draad in de songs. Het is de rode draad op de schijf , zo blijkt bij de langste track op deze plaat “Wall Disappeared”. Een waar meesterwerk van bijna een half uur! Toon Hosken slaagt er ondanks die lange duurtijd wonderwel in om de aandacht scherp te houden, net door voortdurend die voornoemde ingrediënten tot in het oneindige te gebruiken. En dat zorgt ervoor dat hij een bijzonder artiest is, die je zelden tegenkomt in het wereldje van de ambient. Dat wisten wij ondertussen al, maar dat blijkt uit deze schijf ook weer eens.
Toon Hosken slaagt erin om met 'Gegen Platte Commerce' stilte tot kunst te verheffen, binnen een intensieve omkadering waarbij hij je tot gemoedsrust brengt door middel van lichte dreigingen, soundscapes waarbij geen geluidsmuren worden afgebroken. Eerder wordt de snaar geraakt van hij of zij die heel bewust wil meegaan in zijn adembenemende trip die zo sterk verbonden is met de oorverdovende stilte van de natuur, want daarmee kan je die intense stilte nog het best vergelijken. De man houdt, getuige de songtitels, eveneens van het uitdelen van knipogen. We moeten het leven niet altijd zo serieus nemen. Maar zijn muziek? Die palmt je letterlijk in, tot je in een soort 'zen' belandt, en één bent geworden met de natuur rondom jou binnen een verdovende omkadering van intense stilte wordt je daardoor dan ook prompt een ander mens.
Toon heeft ondertussen niet stil gezeten. In april kwam weer een nieuw werkje uit: ‘Aliens Of The Deep Sea’. Ook dit is een aanrader! De man keert terug naar de essentie van wat leeft in het water. Het mysterie diep in de oceanen en zeeën spreekt tot op heden nog steeds tot de verbeelding van velen. De vele geheimen van de zee zijn door de mens gelukkig nog steeds niet allemaal ontdekt. De songs op deze schijf kun je vergelijken met wat je voelt als je als diepzeeduiker naar beneden gaat en de schoonheid rondom je aanschouwt, het adembenemende dat op zulke momenten niet onder woorden te brengen is, keert terug in deze vier tracks. Waar ook weer eens 'rust tot kunst wordt verheven' maar deze keer dus niet aan de oppervlakte, maar eerder doorheen de uitgestrekte diepste van zoveel oceanen en zeeën.
We leerden de punk band CLCKWS kennen via het album 'Counter Clockwise'. We schreven daarover: "CLCKWS levert met Counter Clockwise een visitekaartje af waarmee ze direct alle deuren openstampen, en zonder enig medelijden de luisteraar murw slaan. Van begin tot einde. Door middel van een energiek tot knallende aanpak. Met kort en bondige songs, die letterlijk door de strot worden geramd. Echter weet CLCKWS ons links en rechts dus ook aangenaam te verrassen door een experimentele knipoog naar eventuele andere, even snoeiharde, muziekstijlen. We onthouden ons het liefst van vergelijkingen. Maar een kruisbestuiving tussen een doorsnee punk act, met bijvoorbeeld een band als Brutus, zien en horen we zeker voorbij komen." Ondertussen is rond de band veel gebeurd, de typisch vrouwelijke inbreng is door het afhaken van Eva helaas verdwenen. De band heeft in een jaar tijd een heel turbulente periode doorgemaakt maar is met een nieuwe schijf 'Popular Polarization' klaar om een nieuwe bladzijde met een knal van formaat om te slaan.
Vanaf “Consumer”, een song van nog geen twee minuten, worden alle registers open getrokken zoals dat hoort bij een pure punkplaat. Recht door zee, en niet meer opkijken terwijl elke woede zowel instrumentaal als vocaal wordt uitgeschreeuwd tot geen enkel heilig huisje nog overeind staat. Zoals het zich afzetten tegen elke vorm van religie bij “Sheeps' religion, the herder, of sheep. Your god, your master, skindeep. Religion, the herder, of sheep”.
“Your god, your master, asleep." Het is al sinds de jaren '70 de drijvende kracht achter het pure punkgenre. Dat zet CLCKWS op deze knappe plaat eveneens in de verf. Het razendsnelle tempo wordt over de gehele lijn aangehouden. Ook “Sheep” en “Renegade” met iets meer dan twee minuten zelfs iets van de langere songs op deze plaat, blijven aanvoelen alsof je in een carrousel bent aanbeland en met een moordend tempo naar beneden stort. Mokerslag na uppercut deelt de band uit, tot je niet meer recht kunt komen. De boodschap die soms op één minuut door de strot wordt geramd is klaar en duidelijk.
“Politics” bijvoorbeeld: ''Your promise is a lie. Politics: narcissism, selfish scum, public rats. Your promise is a fucking lie. Lies!" Kort, krachtig en duidelijk. Het soort punk waarvoor wij als jonge tiener in die verre jaren '70 ook voor de muziekstijl zijn gevallen. Dat anno 2019 die boodschap nog steeds relevant is, en nodig om door de strot te rammen? Ook dat zet CLCKWS over de gehele lijn dik in de verf. Dat zich afzetten tegen al die heilige huisjes komt dus ook terug op songs als “Unity”, “Aimless” en “Unguilty”. CLCKWS sluit geen compromissen en kon in het verleden daardoor op onze waardering rekenen. Met een vernieuwde line-up blijft die boodschap gelukkig voldoende overeind om ons te blijven overtuigen van hun kunnen.
Punk is - en dat gaan we tot het oneindige herhalen - nog steeds niet dood. CLCKWS is daar het levende bewijs van. Dat deze band niets unieks of wereldschokkends brengt. Het is ooit wel eens voorgedaan. Daar zij we ons van bewust. Maar dat een band als CLCKWS het punkgenre, en de boodschap die er achterschuilt, op een energieke en verschroeiend snelle wijze levendig houdt. Dat trekt ons compleet over de streep.
Nederlands 
Français 
