Ontgonnen Belgische parels die langzaam maar zeker aan een opmars naar boven toe bezig zijn? Dat kunnen we de heren van Lethal Injury zeker noemen. De band timmert ondertussen toch enkele jaren stevig aan die weg, en heeft vooral op menig podium zijn kunnen voldoende bewezen. "Een band dat bestaat uit enorm talentvolle muzikanten, een zanger met enorm veel charisma. Maar vooral een goed geoliede machine, waar elk van de leden een spelplezier uitstraalt dat ons doet uitzien naar een gouden toekomst voor deze Oostende Thrashers." schreven we toen we de heren zagen optreden op Zandrock begin juni dit jaar. Nu brengt de band eindelijk zijn debuut ‘Melancholia’ op de markt. Een schijf die ons van begin tot einde met verstomming slaat.
Variatie is het grote sleutelwoord op deze schijf. En meteen het grote pluspunt. Na een haast heel meeslepende intro, waarin we eigenlijk zelfs niet echt thrash metal elementen herkennen, voelen we direct aan dat Lethal Injury geen band is die je in dat hokje mag onderbrengen. Met Mothman wordt die stelling alleen maar bevestigd. Deze song zit boordevol verrassende wendingen, knipogen naar zoveel ander metal muziekstijlen, en het enerzijds uitdelen van stevige mokerslagen maar de luisteraar ook een - bij wijze van spreken - rustmoment aanbieden. Waaruit we alvast kunnen besluiten dat Lethal Injury dus van enorm veel markten thuis is.
Echter het meest opvallend, niet alleen op dat podium maar ook ernaast blijkt Lethal Injury anno 2018 een sterk geoliede machine te zijn waar iedereen niet alleen dezelfde richting uitkijkt. Bovendien straalt het spelplezier, net als op het podium, dus ook uit de boxen.
Elke song zit perfect in elkaar, en doet ons steeds opnieuw naar adem happen. Luister maar naar het perfect in elkaar gebokste “Suicidal Call” en “Scream Burn Die”. Waarbij adrenalinestoten na adrenalinestoot je compleet murw slaat. Is dat nu door typische thrash metal inbreng, of duister aanvoelende, naar Black tot death metal refererende riffs en vocalen tot de instrumentale inbreng die je een krop in de keel bezorgt? Deze band is duidelijk geëvolueerd, en is niet meer dat doorsnee thrash metal bandje dat we ooit aan het werk zagen in hun begin periode.
Besluit: Song na song slaat Lethal Injury ons met verstomming, en biedt ons zoveel verrassende wendingen aan op dit klasse debuut, dat we dus niet zomaar een zoveelste thrash plaat, maar een pure klasse metal schijf - in de ruime zin van dat woord - aangeboden krijgen. Waardoor een ruim publiek over de streep kan worden getrokken.
Voor een debuut is dit dan ook ware een mokerslag in het gezicht geworden, die ons doet beseffen dat we hier te maken hebben met een band die binnen het metalgebeuren nog hogere ogen zal gooien dan ze dankzij hun live reputatie al doen.
Bovendien, en dat is nog het meest opvallende, bij elke luisterbeurt doen we telkens opnieuw andere ontdekkingen, waaruit blijkt dat de band stevig aan het improviseren is geslagen op hun debuut. Ook dat is een extra pluim op de hoed van de band.
Kortom, Omarm deze Parel uit Oostende met beide handen, want hiervan zullen we in de toekomst nog veel meer horen. Op basis van hun concerten, maar ook op dit ijzersterk debuut voorspellen we Lethal Injury dan ook een gouden toekomst.
Tracklist: Haima - Mothman - Melancholia - Denounce - Suicidal Call - Scream Burn Die - The Downward Spiral - Melancholia Part II - Veiled Woman of the Black
Beloftevol starten kan wat risico’s inhouden. De verwachtingen liggen hoog gespannen en je moet met deze druk kunnen omgaan. Maar gelukkig drijft kwaliteit vroeg of laat toch meestal naar boven. Reena Riot haalde de finale van Humo’s Rock Rally in 2012. Het heeft dus wel wat aarde in de voeten gehad vooral er een full album geboren werd. Om dit album te maken trokken ze zich terug van de hippe en bewoonde wereld. Om niets aan het toeval over te laten nam de band de productie in eigen handen en kozen ze voor de compromisloze aanpak. De micro’s werden in een leegstand Antwerpens havenpand gezet. Het resultaat mag er dan ook zijn.
Naomi Sijmons die de hoofdvocals voor haar rekening neemt , toont ze aan dat ze veel aan kan met haar stem. De ene keer klinkt ze als een rock bitch a la Anouk (op “All Systems Down”) en een andere keer klinkt ze als een indiepop zangeresje. Denk ook aan artiestes zoals Beth Hart, Neeka, PJ Harvey… Gelijk welk jasje ze aantrekken , het klinkt warm, intens en soms stormachtig. Ze putten uit de rijke muziekgeschiedenis om er dan vervolgens hun eigen ding mee te doen. “Waiting” heeft blueskenmerken in de groove en de zang doet denken aan het zuiden van USA toen de negers op de coton plantages zongen. “Knife” is dan iets luchtiger en past eerder in de indiepop hoek.
Dat maakt van ‘Nix’ een variërend en puik album met een volwassen sound. Dat is niet verwonderlijk als je leest wie er allemaal deel uitmaakt van de band. Naomi Sijmons (Birds That Change Colours), Jan Myne (Mel Dune), Alan Gevaert ( Deus, Chantal Acda), Bernd Coene (Tiny Legs Tim) en Thomas Werbrouck (Krankland).
Reena Riot weet hier een prachtige sound neer te zetten die de veelzijdige vocals van Naomi Sijmons perfect weten te dragen. Als dat geen klapper wordt in 2019 dan weet ik het ook niet meer.
Reeds elf jaar maakt dit vijftal uit Duitsland (Saarbrücken) experimentele post-rock muziek. Met dit album zijn ze aan release nummer vier toe. Ze deelden al met grote bands in het genre het podium zoals met The Ocean, Mono, Caspian…
Het is moeilijk om hen in een hokje te duwen. Ik hoor post-rock met gitaarwerk maar ook nogal wat synthwerk op de achtergrond. Meestal wel in een mooie blend met elkaar. Soms wat spacy zoals op de kortere nummers “Sonde 4” en “Sonde 5”. Ook wordt dit een beetje doorgetrokken op “Savannah” dat fijne percussie, veranderende ritmes en puik gitaarwerk bevat. “Phanta Rei” rockt wat steviger dan de voorgaande tracks maar heeft zeker ook zijn subtielere passages. Het afsluitende en negen minuten durende nummer “Ikarus” is ook een aanrader. Het begint met een heerlijk vervormde synthloop om na een grote minuut de song echt te openen. De stijl verandert dan helemaal maar de synthsounds blijven wel doorklinken in het geheel. Ook de percussie is hier weer om duimen en vingers af te likken. Niet ingewikkeld of extravagant hoor maar wel elke slag op de juiste plaats. Het geluid van de percussie is, net als de rest trouwens, haarfijn.
Inzake post-rock is deze release een van de boeiendste van dit jaar. Ze noemen veel grote bands als hun invloed maar ze hebben wel degelijk een eigen geluid en ze proberen ons te verrassen. Niet door ingrijpende stijlbreuken of ritmeveranderingen. Het zijn vooral hun songontwikkelingen die subtiel en haast natuurlijk de songs naar andere en hogere levels brengen.
Dit is muzikale kwaliteit van de bovenste plank.
Instrumentale postrock
Allegorhythms
Flares
Kalle Fagerberg, ook bekend van Liste Noire en The Blank VRS, is de architect achter Living Temples. Hij is van Zweedse origine en leeft in het hippe Berlijn. De man schreef en nam alles zo goed als zelf op. Voor de productie en mixing trok hij Adne Meisfjord aan.
De plaat trok mij aan vanwege de sound en de vibe die er in zijn nummers hangen. Luister maar eens naar “Luke”. Een soort van dank liedje met een heerlijke synthsound erin, terwijl een weemoedige gitaar die sound spaarzaam breekt. “Against The Day” doet wat aan de muziek van Fad Gadget denken. Het daarop volgende “Hinterland” is sterker en origineler. Elektronisch aangestuurde en instrumentale post-punk. Ook het mooi klinkende uptempo liedje “There’s Nothing For You There” is een straffe song. “Like A Moth To A Flame” gaat richting vroegere The Cure. Het zevende nummer “Sword Falling” is meteen het laatste nummer van de plaat. Ook deze song is de moeite waard.
Al bij al hadden er wat meer nummers mogen op deze release staan. Na 25 minuten is het al afgelopen en dat vind ik nu jammer. Net zoals enkele andere beloftevolle bands in het genre (ik denk dan aan Boothblacks, The Soft Moon…) heeft deze muziek iets meer dan de doorsnee band en zijn ze zeker meer dan een kloon van The Cure of Joy Division.
… Of hoe je met bekende bouwstenen toch een originele sound kunt maken. ‘Against The Day’ is daarom ook meer dan de moeite waard.
Post-punk/New Wave
Against The Day
Living Temples
Pretmetal zou zomaar een genre kunnen zijn die deze band heeft uitgevonden. Met de nodige relativering en zelfspot timmeren deze jongens aan hun weg. Dat betekent niet dat je hun muziek als minderwaardig moet beschouwen. Want eenmaal de grap er vanaf is valt of staat alles vanwege hun muziek. Dat mag er dus wel degelijk wezen en dat merk je ook aan hun populariteit alsook aan hun deal met Sony Music. Live staan ze ook voor entertainment en dat bracht hen al op o.a. Pukkelpop, Crammerock, Rock Zottegem… En dit jaar dus ook op Graspop Dessel waarvan hier dus een registratie.
Het concertje dat hier volgt is er eentje om vingers en duimen af te likken. De band speelt retestrak en er is voldoende interactie van het publiek te horen wat het live-effect nog versterkt. O.m. op “Geen Vlees Wel Vis”. De bindteksten zijn typisch voor Joris Camerlinck (die ook de frontman van De Fanfaar is): met een vette knipoog.
De setlist bestaat uit nummers van hun twee albums zoals daar zijn “Varken”, “Feestje in uw Huisje”, “Ik ben Kwaad” (de nieuwe single) en “Apu van de Nachtwinkel”.
Het album klinkt alsof je tussen het publiek staat, het geluid is goed en er wordt strak gespeeld. Alleen op het laatste nummer “Het T-Shirt van Metallica” wordt het nummer onderbroken om te zeggen dat de opnames van het laatste nummer het liet afweten en alles niet bijster goed klonk. Maar omdat eerlijk het langst duurt hebben ze geen file uit een ander optreden ertussen geplakt.
Ze hebben enkel geprobeerd om alles zo goed mogelijk te laten klinken. In elk geval vind ik dat het meevalt en dat gepraat ertussen neemt wel wat de sfeer weg. Dat had niet op die manier gehoeven. Voor de rest is er niets op deze plaat aan te merken.
Heb je nog een ideetje nodig voor het kerstpakje van ‘Nonkel Hardrock’ in je familie? Dan is dit het ideale geschenkje voor onder de boom.
Ik hou van uitersten in muziek. Het mag al eens hard rocken en als tegengewicht durf ik ook introverte muziek of dreampop beluisteren. Tina Dico behoort eerder tot die laatste categorie. De Deense ( in eigen land bekend als Tina Dicow) maakt een soort van doorleefde folkpop. Haar naam is hier niet zo bekend en dat is jammer. Ze is in eigen land al bedolven geweest onder de prijzen. Momenteel woont ze in IJsland. Met ‘Fastland’ is ze aan haar elfde album en komt vier jaar na haar vorig album. De reden was dat er niets nieuws uit haar gitaar kwam. Dat was voor haar een schok. De dingen die goed klonken gaven haar innerlijk geen voldoening. Het moest dus anders. Ze legde haar gitaar aan de kant en begon met ritmes en toetsen te werken. Plotseling kwam het toch en waren de songs wel diep en intiem genoeg. Zo ontstond ‘Fastland’. De titel betekent trouwens in het Deens en het IJslands ‘vasteland’. Daarmee wil Tina aangeven dat muziek haar vasteland is maar het is tevens ook commentaar op de moderne wereld. Een wereld waarin we vroeger het vasteland waren en waarin nu a.h.w. vloeibaar en voortdurend in beweging zijn.
Ik kan je zeggen dat het album een pareltje is. Echte folkpop krijg je hier weinig geserveerd. Enkele songs bevatten wel wat folk elementen zoals opener “Not Even Close” dat bij mij met haar stem de juiste snaar weet te raken. En afsluiter “Something You Keep” behoort daar ook toe. Ze gebruikt ook moderne geluiden maar doet dat subtiel en goed vermengd in het geheel. Luister maar eens naar de intro op “Hands”. “Adams House” klinkt dan weer luchtig en opgewekt. “Devil’s Door” is ook een aanrader, net als “Parked Car”.
Er valt veel moois te ontdekken op ‘Fastland’. In eigen land behaalde ze verschillende keren goud en platina. Dat is niet verwonderlijk met zo’n albums en stem. Voor liefhebbers van Suzanne Vega, Lana Del Rey, Joni Mitchell…
De nog relatief onbekende Russische metalband Imperial Age staat hoog aangeprezen bij Christopher Johnsson en Thomas Vikstrom van het veel bekendere Therion. Zij namen de band uit Moskou al een paar keer mee op tournee en zowat de helft van Therion speelt ook mee op het nieuwe album ‘The Legacy of Atlantis’.
Imperial Age werd in 2012 opgericht door Alexander Osipov en Jane Odintsova. De band kende reeds veel verschillende samenstellingen, maar Alexander en Jane zijn samen met zangeres Anna Moiseeva de vaste waarden. Producer van dienst was Sergei Lazar (bekend van Arkona). Het Moscow Conservatory Chamber Choir speelt een belangrijke rol op het nieuwe album. De gastmuzikanten op het album zijn o.m. Nalle Pahlsson, Christian Vidal en Thomas Vikstrom van Therion. Dat is niet te verwonderen. Op het moment dat Therion die van Imperial Age meevroegen op de tournee van dit jaar, bestond Imperial Age nog slechts uit Alexander, Jane en Anna. Maar er waren al ideeën voor een album en die hebben ze samen met het trio van Therion opgenomen (voor de shows werd inmiddels een nieuwe band bij elkaar gesprokkeld). En ‘The Legacy Of Atlantis’ komt uit bij Adulruna Records, het label van Christopher Johnsson.
‘The Legacy Of Atlantis’ is dus duidelijk schatplichtig aan de en symfonische operametal van Therion. Theatraler dan pakweg Within Temptation of Epica. De compositie en de focus op de vrouwelijke en mannelijke stemmen en koren zijn prima te vergelijken met de aanpak van Therion. De Russen voegen er natuurlijk nog wat extra bombast (wat wij hier eerder als kitsch zouden omschrijven) aan toe, net als die typisch Slavische weemoed en melancholie en donker drama. Dat aanhouden van die bombast maakt het op een volledig album wat eentonig, maar het is nog net verteerbaar. Een aantal tracks hebben flink wat power en tempo, maar deze band voelt zich vooral thuis in vals-trage powerballads en midtempo-tracks. Het hele album heeft één thema en verhaal, maar je kan ook gewoon ‘zonder handleiding’ luisteren.
Imperial Age was al verschillende keren te zien op Belgische podia, als support van Therion en Orphaned Land, en voor volgend jaar kondigen ze hun eerste tournee als headliner aan. België staat voorlopig nog niet op de agenda, maar ze komen wel naar het heel nabije Lille (net over de grens met Frankrijk) en na die show staan nog een aantal data open. Het kan nog.
Mortier is de nieuwe band van Thomas Mortier die bekend is van De Ministers van de Noordzee. Herinner hun hitje uit 2014 “Opa’s Volvo”. Hij verzamelde mooi volk rond zich met o.a. Senne Guns, Nele Paelinck (ex-School Is Cool), Jesse Maes (Sophia) en Willem-Alexander Langlet (Emma Bale).
“Marie” is een zonnige song ( in observerende stijl) met de nodige melancholie in de stem. Men heeft aandacht gehad voor aansprekende melodie- en tekstlijnen. Denk daarbij aan artiesten zoals Spinvis, Nielson, Yevgueni, Het zesde metaal …
“Marie” is een mooi uitgebalanceerde song geworden die het beste doet vermoeden voor het album dat begin 2019 via Mayway Records zal verschijnen.
Ik kan er nog veel over vertellen maar ik zou zeggen luister er vooral eens naar.
Te spotten op o.a. Radio 1 en Radio 2.
In het begin van het jaar riepen we al van de daken dat Angèle de grootste revelatie van 2018 ging worden en gelijk kregen we. Na een meer dan uitgebreide festivaltour en enkele succesvolle singlereleases bracht ze een dikke maand geleden haar debuutalbum ‘Brol’ uit en kreeg ze bijna alleen maar positieve reacties. De hype blijft met de dag toenemen en ook Frankrijk is inmiddels helemaal gezwicht voor de charmes van de Brusselse zangeres want haar arenatour bij onze zuiderburen is bijna helemaal uitverkocht. Angèle speelde Angèle het eerste van twee uitverkochte shows in de AB waarin ze de hype helemaal waarmaakte en de hele zaal op stelten zette.
Een blauwtje lopen? Dat deed Blu Samu allesbehalve in een reeds stampvolle AB. Met een dik kwartier vertraging, maar ook een meer dan welgekomen enthousiasme trok Blu het podium op om de AB in lichterlaaie te zetten. In het begin van de set deed ze dat nog met haar souly nummers, terwijl ze op het einde al haar remmen losgooide en voor een echte turn up zorgde. Af en toe raakte ze buiten adem of zong ze naast de toon, maar net die onvolmaaktheid en haar sympathieke manier maakten haar des te populairder bij het publiek. Blu Samu is nu nog een voorprogramma, maar dat kan in 2019 veranderen.
Nadat er al bij Blu vertraging was, begon Angèle eveneens een kwartiertje later aan haar show en net die vertraging zorgde ervoor dat de spanning bleef stijgen en dat het publiek uit zijn dak ging wanneer de lichten doofden. Voorafgegaan van een intro inclusief oogverblindende lichten, weerspiegelde zich dan eindelijk de schaduw van Angèle die naar haar micro marcheerde en haar hit “La Thune” inzette. Aan humor geen gebrek bij de zangeres. In het energieke popnummer “Balance Ton Quoi” kreeg ze iedereen aan het lachen door hilarische visuals met vliegende katten. Een opening die voor een heleboel poespas zorgde.
Angèle is veel meer dan de doorsnee popact. Althans, dat was hetgeen ze ons wou laten geloven en dat deed ze ook. De vaak voorkomende mix tussen piano en elektronische invloeden klonk in o.a. “Jalousie” enorm fris en met momenten lichtjes ondeugend. We onthouden zo ook “T’es Beau” dat met een piano solo van Angèle begon en dan dankzij haar band evolueerde tot een echt trip-pop-nummer waar niet alleen Angèle haar danspasjes boven haalde. Met debuutsingle en megahit “Le Loi de Murphy” ging het nog energieker verder en kreeg onze Brusselse trots, door het oorverdovend luid meegezongen refrein, heel de AB mee.
Angèle ruilde Brussel nog maar recent in voor Parijs, maar de Belgische hoofdstad is en blijft haar eeuwige thuis. Met een tedere versie van Dick Annegarns “Bruxelles” bracht ze dan ook een prachtige, fragiele ode aan haar thuisstad waarmee ze heel de zaal stil kreeg om aansluitend met “Nombreux” in dezelfde sfeer te blijven hangen. Het anders zo rebelse en hilarische tieneridool sloeg de zachtere tonen aan en ook hierin bleek ze te brilleren. Uitstekend was overigens ook “Flemme” dat moody en catchy tegelijk klonk en – na het rustigere moment – weer stilaan vaart in de set bracht.
Aan gigantische hits en meezingmomenten allesbehalve gebrek in de snel voorbijgaande set, maar hét grootste moment van de avond was setafsluiter “Tout Oublier” waarvoor Roméo Elvis het podium opkwam en de hele AB in extase bracht. Broer en zus vormden het ultieme dreamteam dat de massa zonder probleem meekrijgt. In de bisronde liet Angèle haar fans ook niet op hun honger zitten, want met haar nieuwste hit “Ta Reine”, het niet zo wazige, maar wel zeer aanstekelijke “Flou” en haar aanstekelijke hit “Je Veux Tes Yeux” sloot ze haar show op een indrukwekkende manier af.
Lang was Angèle ‘de zus van Roméo Elvis’, maar in de AB bevrijdde de jonge artieste zich definitief van deze titel. Fris, monter en met een goed uitgewerkte set presenteerde Angèle zichzelf in een uitverkochte AB alsof het de normaalste zaak op aarde is, terwijl ze bij haar publiek voor massahysterie zorgde. Met grote ogen bewonderden we de veelzijdigheid, de charmes, de humor en de muzikaliteit van de Belgische zangeres en stelden we vast dat we met Angèle qua populariteit misschien wel een vrouwelijke Stromae hebben. Een ongelofelijk talent dat ons afsluitend maar één ding kan laten zeggen: ‘Angèle, vous êtes si belle que Bruxelles.’
Wie het concert moest missen en geen tickets voor de uitverkochte shows in de AB, Trix of Vorst heeft kunnen bemachtigen, krijgt van ons goed nieuws. Vrijdag zal Angèle nog twee extra Brusselse zaalshows aankondigen.
Setlist: La Thune - Balance Ton Quoi - Les Matins - Victime des réseaux – Jalousie - T’es Beau - La Loi de Murphy - Bruxelles (Dick Annegarn cover) – Nombreux – Flemme - Tout Oublier (met Roméo Elvis) - Ta Reine – Flou - Je Veux Tes Yeux
Foto Angèle @Festivaldranouter (4T6Photography)
Met dank aan Dansende Beren (http://www.dansendeberen.be)
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
De opkomst was eerder mager op deze zondagavond maar dat kon niet beletten dat het een hele mooie en hartverwarmende avond werd.
Eerst werden we nog blootgesteld aan de exploten van Gezman, een geschift gezelschap uit Kortrijk dat intussen toch ook al zo’n 20 jaar aan de weg timmert. De groep rond zanger Steven Vervaecke opende ronduit schitterend met “Schmuck”, een nummer dat zowaar in het Engels gezongen werd en waarmee Gezman bewees het ook zonder dat sappige West-Vlaams te kunnen. Zwalpende americana waarin de Country Teasers Morphine ontmoeten na een nachtje stappen.
Met de tweede song werd nog even op hetzelfde elan doorgegaan maar daarna losten de vijf de teugels wat en werd het wat nonchalanter en cabaretesker. Er werd nu gegraaid in het oudere werk waardoor ik, die gehoopt had op een presentatie van de laatste plaat, ‘Olput blues’ (schitterende titel overigens), wat op mijn honger bleef zitten. Hoewel de band muzikaal duidelijk een stuk rijper geworden is , doorstond niet alles de tand des tijds. Toch viel er nog voldoende moois te rapen zoals “Veel dust”, “Blow Hotel Zulu” met een knipoog naar “Blue Hotel” van Chris Isaak of het wat vreemde “Evil”, een nummer van bassist Kris Demets. En werd het wat minder dan bleef er nog steeds die geweldige sax van Ruben Vercaemer. Ten slotte werden onze oren nog onverwacht zwaar op de proef gesteld met “Hotdog”, een noise explosie die zijn doel wat voorbijschoot.
Holly Golightly werd door haar moeder gezegend met een naam die verwijst naar een personage uit ‘Breakfast at Tiffany’s’, een novelle van Truman Capote die ook succesvol verfilmd werd. Holly begon haar muzikale loopbaan bij Thee Headcoatees (1991-1999), aanvankelijk het achtergrondkoortje van Billy Childish’s Thee Headcoats maar die al snel als volledig vrouwelijke garage band naam wist te maken. Sinds 1995 maakt ze ook solo platen terwijl ze vanaf 2007 ook nog een nieuw project begint met haar partner Lawyer Dave : Holly Golightly & The Brokeoffs. De twee verhuizen enkele jaren later naar Georgia en sindsdien leidt ze eigenlijk een dubbelleven. In Amerika tourt ze met The Brokeoffs terwijl ze regelmatig de plas oversteekt om met haar Britse groep Europa te doorkruisen.
Holly Golightly begon haar set, net als twee jaar geleden in Het Bos, met “Crow Jane”, een traditional die vooral gekend is in de versie van Skip James. Dat terwijl de soundcheck eigenlijk nog niet afgerond was en er nog enkele techniekers de monitors kwamen checken op het podium. Tot grote verbazing van Holly die zoveel bezorgdheid niet gewend was en waarbij ze zich liet ontvallen dat de sound tijdens deze tour (het was trouwens de laatste dag) nergens beter geweest was dan hier. Ze zal het wel gemeend hebben want het geluid zat inderdaad perfect wat de schoonheid van dit concertje nog bedwelmender maakte.
Wat was het weer genieten van de souplesse waarmee deze band oude vergeten parels nieuw leven in blies: “Directly from my heart”, een zeldzame sleper van Little Richard die ooit nog door Frank Zappa werd gecoverd, “Your love is mine” van Ike Turner, hier met gitarist Bradley Burgess vertederend op tweede stem, “Mule Skinner” van Jimmie Rodgers, te vinden op haar laatste plaat met The Brokeoffs of “Sally go ‘round the roses” van one-hit wonder The Jaynets. Maar ook de eigen songs getuigden van een tijdloze klasse. Onthaastende rock-‘n-roll gebracht met een ontwapenende bescheidenheid. Betoverend gezongen met die lijzige stem van een eeuwig mysterieus glimlachende Holly, geruggensteund door een uitmuntende, goed geoliede groep. Die bestond uit de wonderlijke gitarist Bradley Burgess, die geen noot teveel speelde, en een onwankelbare ritmesectie met Matt Radford op staande bas en veteraan Bruce Brand (Billy Childish, Hipbone Slim and The Knee Tremblers, The Dustaphonics, The Kneejerk Reactions, The Len Bright Combo, Thee Milkshakes, Thee Headcoats, The Pop Rivets, The Voo-Dooms, The Masonics en zo kan ik nog een tijdje doorgaan...) op drums. Altijd een plezier om die laatste terug te zien, kurkdroog maar o zo efficiënt terwijl hij al eens een ander nummer dan de rest durfde in te zetten.
Heerlijk toch, die ongedwongen sfeer. Bij het afscheid zei Holly dat ze hier graag opnieuw geïnviteerd zou worden. Niet aarzelen zou ik zeggen, als de kans zich voordoet.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Sam Fender is een naam die u zeker moet onthouden. Eerder dit jaar verscheen hij op de shortlist van de BBC Sound of 2018 . Deze zomer maakte hij alvast die naam waar op Rock Werchter. Gisteren ging in de Witloof Bar van de Botanique zijn Europese tournee van start. Naar aanleiding van zijn debuut EP ‘Dead Boys’ die vorige week uitkwam, tourt hij de komende maanden door Europa.
Als voorprogramma had de band Apre op sleeptouw genomen. Deze Britse band schotelde ons gedurende een half uur de nodige portie indiepop voor. Veel variatie konden we in hun nummers echter niet vinden. Hun muziek deed ons denken aan van alles en nog wat, een eigen stempel had Apre nog niet op hun muziek gedrukt. Soms klonk het melig, dan weer aanstekelijk en uiteindelijk ook eens melancholisch. Bijna alle nummers hadden ze hetzelfde gitaarrifje en dezelfde opbouw, maar de klassieke indiepop formule werkte wel.
In een uitverkochte Witloof Bar weergalmde de intro van “Stranger Things”. Op deze mysterieuze tonen betrad Sam Fender het podium en zette hij ook meteen “Millenial” in. Met deze intro legde hij meteen de lat hoog voor zichzelf en die verwachtingen werden niet meteen ingelost. Het nummer ontbrak pit, maar dat kan ook hebben gelegen aan het grote aantal die opeens voor zijn neus stonden. Gelukkige keerde al snel het tij en zorgde “Will We Talk In The Morning” voor een frisse wind.
De afgelopen weken waren geen lachertje voor de band. Hun gitarist kwam tijdens een trampoline avontuur slecht ten val en brak zijn been. Tijdens een andere show ontplofte zijn amp en vanavond zat de amp van hun basgitaar vast in de lift. Het is dus duidelijk dat bij Sam Fender niet alles van een leien dakje loopt. Tijdens hun Europese tour hebben ze een nieuwe gitarist die tevens ook goed bevriend is met Sam Fender. Zijn rol werd extra in de kijker gezet tijdens “Start Again”.
Momenteel tourt Sam Fender naar aanleiding van zijn ‘Dead Boys’ EP door Europa. De titeltrack mocht dan ook niet ontbreken in de setlist. Vreemd genoeg was er voor de andere nummers op de plaat geen plaats in de setlist. Zelfs zijn meest recente single “Poundshop Kardashians” kwam niet aan bod. Desondanks mochten we niet klagen. Nieuwe nummers als “All Is On My Side” en “The Change” mochten er duidelijk zijn. Vooral die laatste was enorm zwaar geladen en minder muzikaal agressief dan de voorgaande songs.
Tijdens “Friday Fighting” kregen we opnieuw te maken met de rechttoe rechtaan manier van muziek maken van Fender. Het nummer windt er geen doekjes om en heeft duidelijk ballen aan zijn lijf. Ook het tijdens het recentere “That Sound” weet hij ons te overtuigen met zijn gitaarwerk. Het hoogtepunt van de set vond deels plaats tijdens het nummer waarbij het allemaal begon voor hem. “Play God” werd gebruikt in FIFA 19 en sindsdien is zijn populariteit exponentieel gestegen.
Het moet gezegd worden, Sam Fender is een uitstekende zanger en dat kwam nog meer tot zijn recht toen hij solo op het podium stond.
Tijdens de laatste drie nummers bleef hij alleen achter. “Leave Fast”, wat op het eerste gehoor leek op een kerstsingle, is live iets helemaal anders. Het nummer is puur de breedste zin van het woord. Ook nieuw nummer “Use” is breekbaar, al heeft hij er andere plannen mee. Hij wist ons te vertellen dat hij in de studio met, bij benadering, 25 000 gitaren bezig is, een heleboel synths heeft en een groots koor heeft opgezet. Wij zijn alvast benieuwd hoe dat gaat klinken op plaat. Afsluiten deed hij met een “Dancing In the Dark” van Bruce Springsteen waarbij hij nogmaals bewees wat voor een klok van een stem hij heeft.
Met zijn show in de Witloof Bar van de Botanique bewees Sam Fender dat hij ‘the man of the future ‘ is. Zijn set was een combinatie van nieuwe en oudere nummers waarbij tot onze verbazing de nummers van zijn ‘Dead Boys’ EP opvallend afwezig waren. Enkel de cover mag naar onze mening verdwijnen uit de set, al is het wel echt een hele goede cover.
Sam Fender heeft genoeg sterk eigen materiaal dat gerust mag gedeeld worden met rest van de wereld. Wij zijn alvast benieuwd naar wat deze jonge Brit nog allemaal voor ons in petto heeft.
Setlist: Millenial - Will We Talk In The Morning - Start Again - All Is On My Side - Dead Boys - The Change - Friday Fighting - That Sound - Greasy Spoon - Play God - Leave Fast – Use - Dancing In The Dark
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Begin jaren tachtig was de jazz, r'n'b, Soul en Gospel band Carmel (****1/2), ofwel Carmel McCourt, bassist Jim Parris en drummer Gerry Darby, redelijk populair. Als grote voorbeelden haalt Carmel artiesten aan als Ben E. King, Percy Sledge maar vooral Aretha Franklin. En dat was ook te merken aan haar performance op o.a. Torhout/Werchter 1988 en op Via Rock 1993 toen we Carmel op beide evenementen zagen.
Nostalgie trips zijn altijd een beetje een risicovolle onderneming. Zo zorgde de doortocht van die andere jaren '80 icoon Paul Young in Sint-Niklaas voor erg uiteenlopende reacties. De Casino, Sint-Niklaas was goed vol gelopen voor dit optreden van een Jazz/R&B/soul diva die wellicht de meeste aandacht naar haar toe trekt, maar haar bandleden en publiek met zoveel liefde omarmt, dat het eerder het totaalplaatje is dat ons over de streep trekt.
Dat laatste blijkt al vanaf de eerste song op de setlist. Carmel gooit haar wonderbaarlijke en heldere stem in de strijd, maar zet ook een stap opzij - vaak letterlijk - om haar muzikanten de kans te geven de ene solo na de andere uit hun mouw te schudden. Zo waren we danig onder de indruk van de piano virtuoos die de klavieren streelde , of de talentvolle achtergrond zangeres, die een stapje naar voren zette. Met dank aan een frontvrouw die deze dame deed stralen op dat podium. Ook de drummer van dienst mocht regelmatig tot het oneindige improviseren, gerugsteund door een saxofonist die de ene warme klank na de ander uit zijn instrument tovert. Als kers op de taart mogen natuurlijk gitaar en basklanken niet ontbreken.
Om maar te zeggen, als een top artiest zijn of haar muzikanten de vrijheid geeft om zich volledig te ontplooien , dan ontstaat er een magie die je zelden tegen komt.
Hoe groot die liefde is bleek toen Carmel verjaardagwensen in ontvangst mocht nemen van haar band. Ze mag vandaag - zaterdag 24 november - namelijk 60 kaarsjes uitblazen. Ook het publiek reageerde wild enthousiast. Het enthousiasme van de fans en de band op het podium werkte trouwens als een rode lap op een stier, en ook dat siert een artieste als Carmel. Ze ontving dat warme applaus van band en publiek met enorm veel liefde, en legt de lat prompt nog hoger om uiteindelijk alles in de strijd te gooien om de fans een perfecte avond voor te schotelen waardoor ze met een gelukzalig gevoel vanbinnen de zaal verlaten.
Ondanks de status geen routineklus af te leveren, maar alle registers open te gooien en een kinderlijke spontaniteit uit te stralen als een jonge wolf in het vak? Daarvoor krijgt Carmel dan ook een sterretje meer in onze eindafrekening.
Besluit: Carmel grasduint in haar volledige oeuvre , een kleine twee uur lang. Dat sommige nummers vrij lang worden uitgesponnen mede door muzikanten die tot het oneindige improviseren stoort daarbij totaal niet. Bovendien is Carmel nog steeds heel goed bij stem, en straalt een charisma en spelplezier uit als een jong veulentje in het vak, met de ervaring van een jazz en soul diva zoals haar grote voorbeeld Aretha Franklin.
Tijdens het door het publiek meegebrulde “More, More” bleef het publiek roepen om meer. Waarna de voltallige band tot twee keer toe een bisnummer bracht. Ik was met niet al te hoge verwachtingen vertrokken richting Sint-Niklaas, dat geef ik eerlijk toe. Maar Carmel bezorgde mij en alle aanwezigen een top avondje dat aan de ribben blijft kleven. Niet door veel show vertoon, maar door op een eenvoudige , spontane wijze ons hart diep te raken. Aan de reacties van het publiek te horen tijdens en na het concert, was ik niet de enige die met een brede glimlach huiswaarts keerde. Soms kunnen nostalgie trips wel degelijk geslaagd zijn.
(Foto Carmel: Sven Dullaert)
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
blackwave. (zonder hoofdletter en met een punt op het einde) is booming! Het Antwerpse duo Willem Ardui en Jean Atohoun brengen uit een andere invalshoek hun visie op de huidige pop en hiphop; ze blikken terug naar die aangename, aanstekelijke grooves uit de jaren 90, met jazzy, soul en r&b ritmes . Oldskool hiphopvibes die het muzikale en vocale talent van blackwave. Onderstreept, ergens tussen Gangstarr, Guru, Outkast en Prince in als inspiratie.
Niet voor niks werden ze bekroond met een Music Moves Europe Talent Award (in de categorie hiphop/rap), die ze op het komende Eurosonic Noorderslag in ontvangst zullen nemen . Een liveband omarmt het duo, een zeskoppige jazzband weliswaar (drums, 2 gitaristen, synth, saxofoon en trompet) die de hiphop kleurt en de sound breed, boeiend maakt …
Eerst hadden we nog een korte maar krachtige set door het oranje-gemutste voorprogramma Caleborate. De Californische rapper, die we nog zouden terugzien bij blackwave. , wist in het begin moeilijk de aandacht te trekken. Maar naarmate zijn set vorderde, kwam er meer sfeer en ambiance … hij trok zijn T-shirt uit (hield zijn muts op!) en de obligate ‘make some noise’ zorgde ervoor dat hij het publiek op zijn hand kreeg. Een prima opwarmer dus …
blackwave. - Na een iets te lang durende , nietszeggende intro doken Willem en Jean het podium op, in rook en licht gehuld. De AB ontplofte meteen met “Big dreams” . Qua kledij leek het erop dat bij ze bij Oscar and the Wolf hadden aangeklopt ; gewaden in die stijl, maar bij Jean ging dit al snel uit.
Het podium werden vooraan uitgerokken en op die manier konden de rappers tot een stuk in de zaal stappen; een zegen voor publiek en groep , wat tekende voor straffe ambiance.
blackwave. overklast de klassieke hiphop , het kenmerkende , vervelende, monotone rappen buigen ze om en muzikaal worden de songs omgeven van stevig gitaarwerk, een soort St. Germain-achtige pianotune , een nooit te lange drumsolo en een beklijvend spel van trompet en saxofoon. Een prachtige vondst van de twee en een fantastische meerwaarde in sfeer en ambiance.
Hun setlist wisselde mooi af tussen gekende en unreleased nummers. Maar op geen enkel moment trad de verveling op. Ze wisten het publiek 100% in een uitverkochte AB mee te krijgen in hun uitmuntende opgebouwde show. Links en rechts om ter hardst laten meezingen en de Jean die letterlijk op handen werd gedragen op “Up there” . Het stomend hiphopfeestje was compleet. Ook de gastrappers Caleborate en K1D gingen mee in de kolkende sfeer.
De bisnummers “Whasgood ?! “en “Elusive” met David Ngyah werd het muzikaal orgasme van de avond.
Minutenlang kregen de heren een staande ovatie. Willem was emotioneel geraakt maar kon toch nog iedereen met de krop in de keel bedanken. Na de festivalzomer werd de AB aangepakt . Na Eurosonic concerteren ze volgend jaar in april in de Roma; andere concerten zullen volgen … Ga dat zien!
Lekker uit je dak gaan op die kleurrijke tunes , het kan in ons landje met een band uit eigen land.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het Zweedse Monolord mag de Kreun een eerste keer op sleeptouw te nemen. En dat slepen mag je letterlijk nemen, want Monolord doet het met trage extreem heavy sludge-metal met loodzware bassen, scheurende gitaarintermezzo's en monsterlijke hompen van songs die niet zelden de 10 minuten-grens overschrijden. Het heeft een verslavende werking op het publiek dat hier gewillig in meegezogen wordt en zich aan een potje slowmotion-headbangen waagt.
Monolord, die met het ronkende ‘Rust’ een knoert van een laatste album heeft uitgebracht, is dan ook niet zomaar een snel bij elkaar gebokste support act. Dit is immers een band die met hardvochtige doomrock de Kreun vanavond al meteen drie kwartier op zijn grondvesten doet daveren.
Het Duitse powertrio Kadavar is een band die onbeschaamd enkele decennia terug gaat in de tijd maar nooit oubollig klinkt. Zowel hun looks, hun neanderthaler-baarden als hun sound zitten diep geworteld in de vroege jaren zeventig, een tijd waarin bands als Black Sabbath, Led Zeppelin, Ten Years After en Humble Pie hoogdagen beleefden. De valkuilen uit die tijd omzeilt Kadavar echter met glans, je zal de band niet betrappen op songs van een half uur of eindeloze drumsolo’s. Het had gekund, want Kadavar heeft een verdomd ijverige en geweldige drummer in hun rangen, naar alle waarschijnlijkheid de bastaardzoon van Ginger Baker en halfbroer van onze favoriete Muppet Animal. Die kerel is een attractie op zich, hij mept zich de pleuris maar bezondigt zich nergens aan egotripperij.
Kadavar haalt het beste uit Sabbath en Hawkwind en laat dat gretig rondspartelen in een woelig bad van kolkende stoner-rock. Stevige hardrockstampers als “Skeleton Blues”, “Vampires”, “Tribulation Nation” en “Into The Wormhole”, uit die alweer steengoede laatste plaat ‘Rough Times’, harken en stampen dat het een lust is. De songs laten blijken dat Kadavar op dat laatste album misschien iets minder retro-minded is en wat meer inzet op een robuust en heavy geluid. In ieder geval klinkt het hard, gemeen en fantastisch en is het gelukkig ook volledig gevrijwaard van de alom gevreesde rockballads. Kadavar mag dan al een Duits combo zijn, ze blijven mijlenver uit de buurt van The Scorpions. En ook van de coiffeur.
Het is echter een oudje die zich als eerste absolute hoogtepunt aanbiedt, met name “Living In Your Head”, een stomende retro rocker uit hun eerste plaat. De song krijgt een lange en superbe live uitvoering waarmee Kadavar alle registers opentrekt. En op dat elan gaan ze gretig door, splijtende riffs, gierende solo’s en uitgelaten wah-wah pedalen vliegen in het rond. Het mag dan al retro klinken als de pest, hier zit flink wat vaart en power in.
Kadavar kan, Hawkwind indachtig, ook als de besten een space-rock feestje organiseren. Zo is de klassieker “Purple Sage” wederom een indrukwekkende en dreinende lange psychedelische trip die laat vermoeden dat de heren geregeld met zijn allen zwaar aan de paddo’s zitten.
Met reeds vier ijzersterke albums op hun actief kan Kadavar inmiddels al putten uit een rijke back catalogue. En daarin hebben zich mettertijd ook al een paar onsterfelijke klassiekers ontwikkeld, zoals een geweldig stomend “Doomsday Machine” dat steevast een gegeerd orgelpunt is op een Kadavar concert.
Mogen we daar ook gerust aan toevoegen : onsterfelijke vintage seventies rockers als “Black Sun” en “All Our Thoughts”. En na vanavond weten we ook dat het nieuwe “Die Baby Die”, hier als wervelende bis opgevoerd, een heuse publiekslieveling is geworden. Snedig, denderend en dodelijk heavy.
Kadavar, geweldige band die nog onbeschaamd durft rocken met de haren in de wind !
Neem gerust een kijkje naar de pics
Monolord
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/104
Kadavar
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/105
Kadavar + Monolord
Kreun
Kortrijk
Organisatie: Wilde Westen
Nederlands 
Français 
