Whispering Sons heeft een full album uit en stond in het voorprogramma van Gang of Four. Helaas enkele dagen voor het optreden moesten ze wegens familiale omstandigheden het concert afzeggen. Het vrij onbekende West-Vlaamse trio Vaal kwam hen vervangen.
Was het daardoor dat Vaal praktisch geen volk in de zaal had staan toen ze eraan begonnen? In elk geval trokken ze er zich niets van aan. Ze brachten een eigenzinnig mix van elektro met een wave gitaar en gedeclameerde teksten (denk aan een mannelijke versie van Anne Clark). De lange intro’s waren haast soundscapes. Apart was het en wanneer de song goed was dan was het echt geslaagd. Helaas zaten er wat mindere stukken tussen maar de goede tracks doen het beste vermoeden voor de toekomst.
Gang of Four is een Britse band (Leeds) die al bestaat sinds 1977. Ze waren met hun muziek een scharnierpunt tussen de punk en wave. De band kende geen groot commercieel succes maar ze beïnvloedden wel veel andere bands. Deze avond waren ze afgezakt naar Kortrijk voor hun tournee doorheen Europa. Ze kenden verschillende line-ups en een hiatus. Momenteel is enkel gitarist Andy Gill nog als origineel lid aanwezig in de band. De rest zijn drie jonge snaken die nog niet geboren was toen ze hun beste platen maakten. Ze brachten ook dit jaar een nieuwe EP uit .
Andy Gill kwam op en misbruikte zijn gitaar gedurende enkele minuten zodat deze schreeuwde en jankte. Daarna vlogen ze erin. Het geluid stond loeihard. De gitaar kraste en snerpte in de oren. De drum en de bas droegen het optreden. Vooral de bass vond ik indrukwekkend. Telkens werd er zo een snedige en heerlijke groove gelegd. Daarop kwam de zang van John Sterry en de mishandelde gitaarklanken van Gill. Het concept werkte voor een half uur perfect maar gebrek aan melodie en een stereotiepe opbouw van de nummers zorgden ervoor dat het ook wat inzakte. “I Love A Man in a Uniform” kon dit amper veranderen. Het was trouwens geen al te schitterende versie. Ze brachten ander oud materiaal veel beter dan dit.
De setlist zat goed in elkaar met natuurlijk nogal wat nummers uit hun debuut ‘Entertainment’. De nummers die niet mochten ontbreken werden gespeeld tot het recentere “Isle of Dogs”. Het optreden was niet slecht maar heel degelijk en ze brachten een weirde vibe mee. Met de juiste attitude zeg maar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Gang of Four
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/103
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Jon Hopkins, de Britse elektronica-producer kwam zijn nieuwe plaat ‘Singularity’ voorstellen in de AB. De man maakte elektronica die zowel op het hoofd en de benen mikt en dus een intellectueel en ouder publiek aantrekt dat talrijk opgekomen was in de AB, want die was uitverkocht.
Het optreden moest het vooral van de visuele elementen hebben, want Hopkins zelf deed niet veel meer dan van achter zijn decks aan wat knopjes draaien. Die visuals bestonden uit zijn videoclips, en hij had ook danseressen meegebracht die met een soort van ‘Star Wars’ lichtsabels als majorettes hun stokjes draaiden, zodat er visuele patronen ontstonden die de beats ondersteunden.
Hopkins’ techno botst, scheurt en wringt langs alle kanten, en hoewel hij opbouwend werkt, is het toch lastig dansen op de man zijn elektronica. “Emerald rush” liet dat nog het meeste toe, met zijn manga-video die voor de herkenbaarheid zorgde, en een geluid ergens tussen de breakbeats van Moderat en Modeselektor.
“Neon pattern drum” en “Everything connected” klonken kaal en hard, met gescheurde breakbeats zoals Aphex Twin ze pionierde. We konden ons meer vinden in “Open Eye Signal”, onderkoelde, Teutoonse glitch-techno die maar bleef opbouwen en altijd op de rand van ontploffen stond, begeleid door een coole skate-board video. Ook “Collider” deed wat we voor de rest te weinig in de set van Hopkins terugvonden, ons op een trip meenemen. “Luminous beings” daarop, was het soort oscillerende science-fiction sterrenstelsel-exploratie die vanavond veel minder aan bod kwam, omdat Hopkins toch vooral voor de hardere klank ging.
Het was pas in de bis dat Hopkins de handen op elkaar kreeg, met onder meer zijn remix van “Magnets” van Disclosure, dus echt geslaagd konden we dit optreden niet noemen, het was eerder een opvolging van aparte nummers dan een geïntegreerde dj-set, we misten een goede flow die je naar adem deed happen of op een trip stuurde.
We moeten besluiten dat de Duitse minimalisten nog altijd strakker draaien dan deze Brit, en ook een Kieran Hebden van Fourtet zagen we op Best Kept Secret een strakkere en vooral leukere set spelen. Misschien is het dat die andere elektronica-artiesten veel meer dj-ervaring hebben en dus beter weten hoe ze een zaal moeten bespelen.
Hopkins viel vanavond tussen twee stoelen, een dansfeestje was het niet, en een langgerekte trip ook al niet.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Amerikaanse indiegroep Lord Huron stond in de AB. Ambitie was het om de grote zaal te vullen, maar de groep kreeg die niet uitverkocht en moest het dus met de 'Ballroom'-versie doen. Lord Huron stelde in de AB zijn derde album 'Vide Noir' voor en toonde dat ze meer dan "The Night We Met" zijn. Dat nummer vormde de soundtrack van de Netflix hitserie '13 Reasons Why' en zorgde voor hun definiteve doorbraak. In de AB pendelde de groep tussen dromerige indie en furieuze americana & folk, wat door een mooi evenwicht voor afwisseling zorgde.
Lord Huron begon strak aan zijn tweede Belgische zaalshow dit jaar. Het nieuwe “Ancient Names pt 1” beet de spits af en manifesteerde meteen het prachtige samenspel tussen de zes leden van Lord Huron. Het publiek bleef echter verbazingwekkend schuchter en hield het in de beginfase van het concert op een subtiel gewiebel. Uitbundiger ging het er dus op het podium aan toe waarbij het ene nummer na het ander strak door de boxen werd gejaagd. “Dead Man’s Hand” bleek dan ook de defintieve ijsbreker te zijn door een ontzettend strafgespeelde uitspatting die als een openbaring voor je ziel overkwam.
Nadat het er tamelijk strak en dynamisch aan toe ging, kwamen er ook enkele rustigere nummers in de set naar voren. Zo heb je bijvoorbeeld het lichtjes exotisch klinkende “Ends Of Earth” dat ondanks zijn dynamiek een rustpunt in de set was. “Ghost On The Shore” klonk dan weer iets weemoediger terwijl “She Lit A Fire” de herfstsfeer ommarmde. Tijdens “Wait By The River” dobberden we dan weer tussen melancholie en vreugde. Stuk voor stuk fantastische momenten tijdens de set.
Ook de snellere, meer rock-georiënteerde nummers werden subliem gebracht en demonstreerden de kunsten van elk bandlid. “Never Ever”, dat ook op de plaat één van de sterkste nummers is, werd vol overgave gebracht en ook het moody “When The Night Is Over” illustreerde één van de vele veelzijdigheden van de band.
In de bis kregen we dan met “The Night We Met” het emo-moment van de avond, vooraleer “Time To Run” met een mooi gespeelde outro iedereen met hartkloppingen het kille herfstweer in stuurde.
Lord Huron is duidelijk meer dan ‘dat ene nummer van die hitserie’, maar is vooral ook een band die weet dat je door al je facetten te openbaren altijd weet te boeien. Hier en daar kwam een nummer iets te langdradig over, maar voor de rest bleef er een spanning in de set hangen en bleef iedereen er zo met zijn aandacht bij.
De beheersing, maar toch aanwezige overgave in het spel tonen bovendien dat Lord Huron weet hoe ze een show moeten neerzetten.
Een perfect concert voor tijdens grijze herfstdagen.
Setlist: Ancient Names Pt. 1 - Meet Me In The Woods - The World Ender - Dead Man’s Hand
Back From The Edge - Ends Of The Earth - The Ghost On The Shore - She Lit A Fire
Wait By The River – Hurricane - Never Ever - Secret Of Life - Way Out There - When The Night Is Over – Fleur - Fool For Love - Ancient Names Pt 2
The Night We Met - Time To Run
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
De Belgische Post-Punk band Lagüna is aan een steile opmars naar boven bezig. De jonge band won meteen op zijn eerste optreden De Beloften 2017, amper 7 maanden later behaalden ze zilver op Humo's Rock Rally 2018. Lagüna is feitelijk ontstaan uit de as van Melting Time, een al even veelbelovende Belgische band die helaas nooit echt is doorgebroken.
Tijd voor een nieuwe bladzijde in de vorm van Lagüna dus. Ondertussen bracht Lagüna een heel gesmaakte single op de markt “Amber Hands” en liet ook live van zich horen. De heren en dame brachten in september een titelloze EP uit, die eigenlijk aanvoelt als een full album. Opvallend is de ijle stem van zanger Niels Elsermans die - hij zal die vergelijkingen wel al beu zijn vermoeden we - doet denken aan Ian Curtis. Eveneens de heldere melodielijnen en de verschroeiende bas/gitaar liggen in verlengde van bijvoorbeeld Joy Divison. Om hen nu prompt tot Belgisch antwoord daarop te bombarderen? Daar beginnen we echter niet aan.
Lagüna bewijst al bij die eerste song “The Unknown light” vooral over een eigen smoel te beschikken. Een weg die wordt voortgezet op “Amber Hand”. Een song die als een visitekaartje diende om ons eerder al murw te slaan. De lat hoog leggen, en je onderdompelen in donkere walmen van intensief genot, die doet terugdenken aan die jaren '80 toen postpunk en aanverwante hoge toppen scheerden. Dat is de rode draad op de hele plaat. Maar gelukkig staat de band met beide voeten in het heden. Het lijkt zelfs alsof ze de muziekstijl heruitvinden, en dat trekt ons nog het meest over de streep.
Dit is dus duidelijk niet een zoveelste postpunk opleving, maar een verademing tussen het overaanbod van bands en artiesten die bewust grasduinen in dat verleden.
Dynamiek en melancholie worden fijn vermengd met brokjes energie op de volgende songs “Sound 2u” waarbij vooral de kruisbestuiving opvalt tussen elk van de elementen. De baslijnen van Naomi Bentein werken enorm aanstekelijk. Ze wordt daarin gerugsteund door snijdende gitaar partijen van Mauro Bentein en Xavier De Clercq. Die laatste voegt daar zwevende synthesizer klanken aan toe, die de donkere en lichtjes dreigend atmosfeer telkens naar een hoogtepunt stuwen. Ook de drumpartijen van Alfredo Bravo zijn heel uiteenlopend. Die gaan van de drumvellen strelen tot stevige mokerslagen uitdelen die geluidsmuren doen barsten. Met als kers op de taart die weemoedige, melancholische en heel veelzijdige stem van Niels die je in hogere sferen doet belanden en telkens opnieuw een krop in de keel bezorgt, zoals enkel een artiest als Ian Curtis dat kon.
Op die lijn ligt ook de daarop volgende song “Nothing Less” , een bevestiging van voornoemde ingenomen stellingen.
Lagüna heeft reeds bewezen uit het goede post-punk hout gesneden te zijn tijdens de zomer maanden. Via deze EP levert de band het perfecte visitekaartje af dat verleden en tegenwoordig perfect met elkaar verbindt. Wat er dan weer voor zorgt dat deze band een unieke parel kan genoemd worden binnen het aanbod post-punk. Eentje die duidelijk ook over de grenzen van die muziekstijl heen kijkt.
Het wordt uitkijken naar een gouden toekomst voor deze jonge top band . Ons landje is er een rijker geworden.
Tracklist: The Unknown Light - Amber Hands - Sound 2U - Nothing Less
Een nieuw album van Culture Club in de originele bezetting, wie had dat nog durven verwachten? In Groot-Brittannië is het alvast minder een verrassing dan bij ons in België. Wij hebben vooral de fratsen van Boy George nog in gedachten van in de periode dat hij solo ging, op duizend-en –één singles van allerlei slag meedeed, constant in de roddelpers opdook met verhalen over drugs en gevangenisstraffen en aan de slag was als DJ.
De reünie van Culture Club loopt al een tijdje. De band deed eerst een uitgebreide tournee met de hits uit de jaren ’80 en maakte dan een album met nieuw werk, dat door band en label op de plank werd gezet wegens niet goed genoeg. Twee jaar later is er dan toch ‘Life’ en het is onduidelijk of dit het album is dat uit de kluis werd gered of toch een nieuw of herwerkt album.
Elk van die opties zou kunnen opgaan. Culture Club en Boy George brengen op ‘Life’ een geluid dat slechts heel zuinig aansluit op het werk van de jaren ’80. Wat nu zwaarder doorweegt dan de lichtvoetige en naïeve pop is soul en gospel. Die sluiten beter aan op de intussen rijpere en mannelijkere stem van Boy George. Enkel in het op reggae en blazers drijvende “Let Somebody Love You” en op het lichtvoetige “Human Zoo” herken je een glimp van de band die “Karma Chameleon” opnam.
Voor het overige krijg je op ‘Life’ best aardige soul (“God & Love”, “Different Man” en de ballad “Oil & Water”), mellow disco (“Bad Blood”), soulvolle laidback reggae (“What Does Sorry Mean”) en funky disco (“Runaway Train” en “Resting Bitchface”) en gospel-pop (titeltrack “Life”). Allemaal kunnen ze net niet overtuigen. Gelukkig staat er maar één echte draak van een nummer op dit album: het van Eurosong-pathos-overlopende “More Than Silence”.
Boy George en deze herrezen Culture Club staan binnenkort op een Antwerps podium. De aanwezigen mogen hopen dat het nieuwe werk niet de overhand krijgt op de oude hits.
Life - Boy George & Culture Club
‘Heartbreak Hi’ is het tweede album van de Belgische band The LVE en komt uit bij het Nederlandse label Gentlemen Recordings. Het bandgeluid is nog steeds herkenbaar, maar ook puurder en breekbaar. Het is dromerige, schuifelende indiepop met synthpoptoetsen.
‘Heartbreak Hi’ laat een band horen die de afgelopen jaren gestaag en met veel overtuiging steeds verder is gegroeid. De typische samenzang blijft ook op dit tweede album aanwezig, al vaart The LVE een nieuwe, subtielere koers. Waar ze op hun debuut nog werden vergeleken met Eels, Wilco en Marble Sounds, vonden ze voor dit album zelf punten van herkenning bij Matthew E. White, Arcade Fire en Phoenix. Voeg daar gerust nog een reeks tussen lichtvoetigheid en melancholie zwevende landgenoten aan toe als And Then Came Fall, Pauwel De Meyer en DadaWaves. The LVE zou niet misstaan op het Belgische Starman Records.
Onder het laagje dreampop op slackertempo zitten – tekstueel dan – moeilijke onderwerpen als levensbedreigende ziektes waar je als dertiger ineens mee te maken krijgt, plus de impact en de machteloosheid die ermee gepaard gaan. Een beetje zoals The Spectors dat doen op hun jongste album.
Single “Go Bad With You” is één van de top-nummers op dit album, maar ook slaapliedje “Dreams & Memories” en de 80’s-vibe in “Slo-Mo” zullen weten te bekoren.
Nu en dan krijg je een pareltje in je handen. Dat is het geval hier met ‘Suckerpunch’ van Vivii. Dit Zweeds duo komt hier met een nieuwe single af na hun volprezen EP debuut ‘Savant’ die in mei dit jaar verscheen en nogal de aandacht trok. De EP werd maar liefst 1,5 miljoen keer gestreamd.
De spil van het duo is het koppel Emil en Caroline Jonsson die elkaar als kind leerden kennen op zomerkamp in Gothenborg. Ze werden later verliefd, trouwden en trokken naar Amerika. Nu zijn ze terug in hun thuisland waar ze vanuit Stockholm werken aan hun muzikale carrière. De productie lag in handen van Anders Eckeborn. Vooreerst klinkt de stem geweldig en doet ze wat aan Lana Del Rey denken. Het klaterend gitaartje klinkt lentefris en opent de track. Halfweg breekt de song open en komen andere instrumenten erbij.
Het geheel klinkt ergens als SX, Amatorski maar dan op Vivii hun eigen manier. Met het aantrekkelijk refrein erbij is dit een song die helemaal af is.
Voor mij is dit een heerlijke knaller van een plaatje. Hell yeah, het leven kan mooi zijn.
Schrik niet want Skjolberg heeft geen terminale ziekte; ‘Last Days On Earth’ is gewoon de titel van zijn derde soloplaat. Hij was in het verleden lid van de bekende Noorse bluegrassband EarlyBird Stringband waarmee hij rond de wereld toerde.
De titel dekt niet helemaal de lading want de acht liedjes bevatten een zekere luchtigheid en friste. Opener “Baby Come On” bijvoorbeeld is een zomers klinkend indiepop liedje. “Take Me Back” klinkt iets zwaarder maar bevat terug mooie refreinen en melodieën. Dat lijkt wat zijn handelsmerk te zijn. De songs klinken vrij authentiek en naturel. Hij speelt ook op oude instrumenten (een 1960 Silvertone en Wunder CM 112 microfoons bijvoorbeeld). En het werkt voor de man. De tracks hebben een zekere warmte (“Ray”) maar vooral klinken ze goed en zijn goed gemaakt. Denk aan singer/songwriters zoals Paul Simon, James Taylor of Tim Hardin.
Moderne invloeden moet je dus niet meteen zoeken maar je krijgt gewoon acht energieke en aanstekelijke songs voorgeschoven die wat refereren aan de jaren 70. De fingerpicking die hij hanteert dragen daar ook aan bij natuurlijk. Het ontdekken waard deze artiest die in onze contreien nog te weinig bekend is.
Toen ik de naam Hanna Paulsberg zag passeren begon er een lichtje te branden maar ik kon niet meteen thuiswijzen dat het de Hanna van het trio Gurls betrof, eerder al besproken. Een album dat mij erg wist te boeien.
Dus solowerk van deze saxofoniste sprak mij wel aan. Daarnaast inviteerde ze ook trompettist Magnus Broo om mee te werken aan dit album. Broo is al 20 jaar lid van Atomic heeft ook roots in de ‘African American Tradition’.
Wat krijgen we te horen? Zeven composities die telkens tussen de zes a acht minuten lang zijn. Op “Scent of Soil” wordt middels piano een terugkerend patroon opgestart en zijn de andere instrumenten vooral sfeerbrengers. Het kan zo onder een Afrikaanse docu of film geplaatst worden. “Little Big Saxophone” leunt meer aan bij experimentele jazz. Op “Hemulen Tar Ferie” zijn terug Afrikaanse invloeden aanwezig.”Serianna” is een compositie van de dubbele basspeler Trygve Fiske. Een nummer dat opgewektheid uitstraalt.
‘Daughter of The Sun’ is een jazz plaat die wel wat Afrikaanse jazz invloeden verwerkt maar bovenal het resultaat is van het geknetter tussen rasmuzikanten. Ben je jazz fan? Zeker eens luisteren.
African oriented jazz
Daughter of the Sun
Hanna Paulsberg Concept + Magnus Broo
Miles Hunt is de man achter The Wonder Stuff. Een band dat in eigen land hoge toppen scheerde eind de jaren 80 en begin de jaren 90. Op het vasteland was het succes iets minder. Na een split tussen 2004 en 2010, waarin Hunt zich toelegde op solowerk, is de band terug samen en toeren ze nu en dan. Miles Hunt vond nog de tijd om zelf bezig te blijven en dat resulteert in dit album ‘The Custodian’. Eigenlijk is dit een dubbel album met een greep uit de meer dan 200 songs die Hunt heeft geschreven gedurende zijn carrière. Songs die hij terug in eigen bezit heeft na wat gekibbel met voormalige platenmaatschappijen.
Wat was het opzet voor deze herneming van de nummers. Volgens Hunt is het idee ontstaan toen hij in NY het voorprogramma van Tom Robinson deed. Tom Robinson legde hem daar tijdens de soundcheck uit dat, ongeacht wie er wettelijk eigenaar was van de songs, het publiek de songs toe eigent. Het vormt de soundtrack bij hun leven. Als artiest ben je de bewaarder, herder (Custodian) van die songs en moet je ervoor zorgen dat dat die behandeld en gespeeld worden met het respect die het publiek verdient. Naar eigen zeggen was Miles daarvan enorm onder de indruk en bleef dit door zijn hoofd spoken. Daarom besloot hij tot het opnemen van dit album.
Kort door de bocht gezegd zijn de nummers akoestische hernemingen van liedjes van The Wonder Stuff. Enkel Hunt en zijn gitaar. Erg verrassend is het concept niet. Meerdere artiesten hebben dit hem al voorgedaan: songs strippen en puur brengen. Je merkt wel dat een heel pak songs recht blijven staan in deze opzet. Daarnaast is het album ook een kapstok tot de akoestische tournee die hij in de UK zal doen. Daarvoor oefende hij zestig van zijn, naar eigen mening, beste songs om ze dan op tournee in chronologische volgorde te performen.
Op ‘The Custodian’ vinden we dertig tracks terug waarbij Hunt ook wel bekendere songs bij gezet heeft zoals: “The Size of a Cow”, “Caught in my Shadow” en “On The Ropes”. Het is een aangenaam luister album geworden waarbij de meeste songs het ook goed doen in deze setting. Iets nieuws moet je er niet meteen op zoeken en daarom denk ik dat het vooral gekocht zal worden door de grote fans van The Wonder Stuff.
Moster! is saxfenomeen Kjetil Moster die een monstergroepbezetting rond zich heeft geschaard voor dit album. Onder andere Hans Magnus Ryan van Motorpsycho, drummer Kenneth Kapstad (ex-motorpsycho en Grand General, bas en electro speler Nikolai Haengsle (Needlepoint, Band of Gold) maken deel uit van deze band.
‘States Of Minds’ is een dubbel album geworden vanwege twee epische tracks die elk zo een 20 minuten duren. Met name “Brainwave Entertainment” en “Life Wobble”. De eerste track is een koortsige brok muziek dat chaotisch begint om dan op en neer, links en rechts uit te gaan. Op golven van de muziek. “Life Wobble” is iets introverter en bezit een soort onderhuidse drang die naar buiten wil komen. Op “Plate Sized Eyes” doet de slide en bottleneck wat aan Ry Cooder denken. “Mystère” gaat een beetje in die zelfde blues/rock sfeer door. Mooi opgebouwde song met mooie basis groove. “Sounds Like A planet” is een soundscape met bewerkte sounds en ongedefinieerde stukken muziek in. Het geheel klinkt donker en verontrustend. Ideale soundtrack voor een apocalyptische wereld.
‘States of Minds’ is geen hapklare brok. Verre van zelfs. Maar het is kwaliteit. Muziek waarvan je stukken als soundtrack kan gebruiken. Er zit heel veel variatie en veel muziekstijlen in verwerkt. Dat maakt het soms moeilijk beluisterbaar. Maar mondjesmaat is het zeker genietbaar.
Mijn favoriete tracks zijn “Mystère”, “Mon Plaisir” en “Sounds Like A Planet”.
Experimental/Alternative/free jazz
Moster!
States of Minds
We volgen deze Brusselse band al sedert hun overwinning in Humo’s Rock Rally 2016. Wie toen dacht dat het hier om ééndagsvliegen ging , komt bedrogen uit. Live maken ze indruk en zijn ze mondjes maat bezig met Europa in te pakken. Sinds 2015 bouwen ze hun donkere muzikale wereld stap voor stap, maar zonder stoppen, uit. Velen kijken dan ook reikhalzend uit naar hun debuutplaat.
Voldoen ze aan de verwachtingen en is hun debuut er eentje om in het oog te houden? Jazeker! Dit is moderne postpunk met een eigen smoel! Het bewijs dat het ook anders kan dan een kloon van The Cure of Joy Division te zijn. Opener “Stalemate” klinkt weeral beklemmend en bezit een mooi tempo. De subtiel aanwezige synths doen hier goed hun werk en geven diepgang aan de gitaren en ritmesectie. Opwinding voel ik dames en heren. Op “Stole A light” gaan ze verder de ingeslagen weg op. De ritmesectie doet hier mooie dingen. Je merkt dat het toeren de band goed heeft gedaan. Ze klinken nog meer als een goed op elkaar ingespeelde band. “Alone” is de nieuwe single en het gitaarwerk klinkt hier catchy, mooi ondersteund door de synths en bass.
De uithalen en lage passages van vocaliste Fenne Kuppens zijn nu ook weer aanwezig maar ze lijkt ze beter onder controle te hebben waardoor alles heel natuurlijk klinkt. Op “Skin” wordt het tempo even terug geschroefd en krijgen we een soort ballade. Een schitterende en weemoedige track. Zo krijgen we tien tracks waarvan geen enkele een stinker of een halfbakken nummer is. Ook indrukwekkend zijn “Hollow” en “No Image”.
Whispering Sons zijn met dit album klaar om Europa op hun knieën te krijgen. Hun uitstraling, hun live performances en nu ook een resem toptracks maken hen tot een unieke band. Op het vlak van postpunk lijkt mij dit nu al de plaat van 2018 te zijn. Diegene die dit wil overtreffen zal met straf materiaal moeten afkomen.
Ook in doorgaans ingeslopen provinciestadjes als Oudenaarde werken jonge bands zich uit de naad. BØM doet dat door stoner en progrock te versmelten tot een nieuw genre en het resultaat is alvast veelbelovend.
Hun eerste single “Harlot” begint met een Jimi Hendrix-momentje om dan over te schakelen naar onvervalste desert-stoner, maar bij één van de volgende gitaarsolo’s slaan ze dan al weer het pad in van de blues-prog. Vocaal sluiten ze aan bij – opnieuw - Jimi Hendrix: net genoeg zanglijn om niet ‘afwezig’ te zijn, maar niet zo ‘aanwezig’ als in de klassieke stoner of prog.
Aan technisch kunnen geen gebrek bij BØM. En ze blijven de hele track door ook gefocust, zodat het geen oeverloos gepingel wordt. Mooi ook hoe ze bruggen bouwen tussen de muziek van vorige generaties en de meer bij het heden aansluitende stoner.
Augustijn is de zoon van een West-Vlaams folk-icoon dat we hier niet bij naam zullen noemen. Want dat ligt gevoelig. Dat geeft Augustijn aan in de eerste single die hij loslaat op de wereld. Net als Axel Merckx en Matthias Schoenaerts zal hij – laat hij merken - toch nooit de verwachtingen als ‘zoon van’ volledig kunnen invullen. Hij had ook nog Gunther Neefs kunnen aanhalen. Of Youri Mulder, zoon van Jan.
Als we de familiale ballast overboord gooien, rest ons nog een jongeman die in sappig West-Vlaams en zichzelf begeleidend op gitaar een knappe song brengt met een boodschap. Zo een waar veel Vlamingen zich in zullen herkennen. Generaties na elkaar hebben Vlamingen zich opgewerkt. Elke generatie had het net iets beter dan de vorige. Vandaag zitten we aan de eerste generaties jongeren en volwassenen voor wie beter doen dan hun ouders niet meer lukt. Of voor wie dat toch niet langer evident is. Terwijl er vanuit de vorige generaties wel nog druk gezet wordt om dat toch te proberen. Bram Vermeulen bezong dat reeds treffend in “Het Is Een Wedstrijd”. Als je vader dan ook nog eens bekend is, komt daar nog eens de druk van de omgeving bij. Terwijl deze Augustijn net in de ‘schouwte’, in de schaduw dus, zijn ding wil doen.
Augustijn zit mooi in de slipstream van Kommil Foo, Het Zesde Metaal en Flip Kowlier. Als hij op dit elan voort stappen zet en dergelijke thema’s in prachtig proza blijft gieten, kan hij met wat geluk die drie naar de kroon steken. Maar als hij echt niet wil vergeleken worden met zijn vader, moet hij het ook wel laten om die te parafraseren. “Loat mi moar lopen” zingt Augustijn bijna op het einde, waarmee hij de helft van de songtitel van één van zijn vaders grootste hits aanhaalt en zo toch een beetje hengelt naar aandacht als ‘de zoon van’. Of zoeken we het nu te ver?
Met “In De Schouwte” is Augustijn een beetje tegenstrijdig uit de schaduw getreden. Maar nu hij voor het voetlicht staat, is er geen weg terug. En gelukkig maar. Volgend jaar volgt er een volledig album.
Nederlands 
Français 
