Toen we circa drie jaar geleden de EP 'Cemetery of the Insane' van Carnation onder de loep namen hadden we snel door te maken te hebben met een uitzonderlijk getalenteerde Death Metal band die wellicht niets nieuws naar voor brengt, maar binnen het Death Metal gebeuren binnen de kortste keren hoge ogen zal gooien. Ook live wist de band ons compleet omver te blazen, door de combinatie van duivels gitaristen, een drummer die mokerslagen uitdeelt tot je hersenpan is ingeslagen. En een bijzonder sympathieke frontman, die eens hij het podium betreedt al zijn demonen op jou los laat. Onlangs kwam eindelijk het debuut 'Chapel of Abhorrence' op de markt, via het label Seasons of Mist.
We vroegen ons af. Is er iets veranderd sinds het debuut EP? Nee. Maar vanaf “The Whisperer” - een verschroeiende start van circa zes minuten - voel je al koude rillingen over de rug lopen, en lijkt het alsof de poorten van de Hel prompt zullen open gaan. Dat was in het verleden het geval, dat blijkt nog steeds het geval te zijn. Echter is dit nu eenmaal het soort Death Metal waardoor wij circa twintig jaar geleden al liefhebber werden van deze muziekstijl. En ook zullen blijven doen. Carnation vindt ook nu het genre niet opnieuw uit, maar doen hun ding op zodanig hoogstaande wijze dat je als fan van die typische Death Metal de ene adrenalinestoot na de andere te verwerken krijgt. Ondertussen vinden de bandleden elkaar blindelings. Dat blijkt uit perfect gebalanceerde songs als “Hellfire”, “Chappel of Abhorrence”, “Disciples of Bloodlust” meerdere keren.
Net zoals op het podium grijpt Simon Duson je met zijn bijzonder rauwe stem bij het nekvel en laat je niet meer los. Gerugsteund door gitaristen Jonathan Verstrepen, Bert Vervoort, Yarne Heylen (Bas) die zodanig verschroeiend hard uithalen, dat die haren op onze armen recht komen te staan … of dat van angst is of puur innerlijk genot laten we in het midden. Na de mokerslagen die Vincent Verstrepen uitdeelt met zijn drumstokken, komen we dan ook, compleet murw geslagen in de touwen terecht. Telkens opnieuw en opnieuw. Luister maar naar songs als “Hatred Unleashed”, “Magnum Chaos”, “Sermon of the Dead”. En voel de voornoemde koude rillingen over je rug lopen alsof je de adem telkens opnieuw wordt ontnomen.
Met “Chapel of Abhorrence” bewijst Carnation nog maar eens totaal, we herhalen het nog eens, totaal niet te moeten onderdoen voor enige zogenaamd grote band binnen die scene. Integendeel zelfs. Het niveau op dit debuut ligt zodanig hoog, dat er geen enkele speld valt tussen te krijgen. Meer nog het voelt aan alsof die vier ruiters van de Apocalyps worden opgeroepen, om de wereld met in de eerste plaats het volledige mensdom voorop, uit te roeien. En zo lang Carnation mij zowel op als naast het podium dit gevoel geeft, dan malen we er niet om dat voortdurend uit datzelfde typische Death Metal vaatje wordt getapt. Integendeel zelfs.
Besluit: Carnation zet met dit debuut in de verf wat we al langer wisten, en is nu duidelijk klaar om de volgende bladzijde tot het veroveren van de wereld, om te slaan. Zeker nu meer dan ooit tevoren blijkt dat elk van de bandleden elkaar blindelings vinden binnen het geheel. Dat is een bijzonder sterk debuut van deze Belgische top band binnen de Death metal.
Tracklist:
The 1984 Draft is een in Ohio, Dayton gevestigd vijftal dat muziek maakt met invloeden uit de Jaren 90. Ik denk dan aan bands zoals Sugar, Lemonheads of The Replacements. Muziek met een portie punkrock, indierock en garagerock. Daarbij lyrics die wel de moeite waard zijn. Ik denk dan aan “Morrissey of Mandys” dat de nodige zinspelingen op Morrissey bevatten. Of “Honest” dat een integere tekst heeft. Joe Andlr blijkt de voortrekker te zijn achter deze band. Ook de man die in de scene het meest contacten en ervaring heeft opgebouwd. Het geluid en de sound klinken heel vertrouwd bij een eerste luisterbeurt. Het album bevat enkele sterke songs die nog groeien na enkele beluisteringen. Ik denk dan aan afsluiter “Lisbon Falls” dat start met een heerlijk klinkend orgelpartijtje, melancholische zang en een oorworm van een refreintje. Daarna breekt de song open. “Morrissey of Mandys” is zowel tekstueel als muzikaal boeiend. “Megaphone” is ook een heerlijke song die lekker rockt. “Lately” en “Miss Ohio” zijn ook het vernoemen waard.
Met ‘Makes Good Choices’ heeft The 1984 Draft een heerlijk albumpje gemaakt dat veelvuldig de sfeer van de Jaren 90 indie- en alternative rock oproept. Gitaargerichte muziek zonder al te veel poespas of ingenieuze studio-effecten. Daarbij weten ze toch hun eigen stijl door te drukken. Joe Andlr heeft daarbij ook een karakteristieke en herkenbare stem. Wie eerder genoemde bands zoals Sugar weet te smaken zal dit zeker en vast ook weten te waarderen.
Afgelopen donderdag konden we op een van de mooiste concertplekken van ons land genieten van 3 bands die ons één voor één op hun manier kwamen entertainen.
Beginnen deden we met Flying Horseman. Voor een nog niet zo goed gevuld OLT begon de band er aan. Geen makkelijke opgave als je het ons vraagt, maar Bert Dockx en de zijnen sloegen er met glans in de aandacht van het publiek te wekken. Het was nog klare hemel, maar toch creëerde de band al een donker gevoel. Perfect aanvullend naar wat bij hun muziek past. De hoogtepunten van de set waren ongetwijfeld “Deep Earth” en “Bright Light”, waar de Portishead vibes bij ons weer gewekt worden. Smaakt naar meer!
Julia Holter kon minder overtuigen. Na het einde van deze show hadden we zelfs het gevoel dat dit optreden overbodig was en zorgde voor een ‘down’ moment van de avond. Het was rommelig, te rommelig. Wat er voor zorgde dat we er maar moeilijk onze aandacht bij konden houden. Het deed ons denken aan de barok stijl van vroeger, en misschien lag het aan onze muzikale smaak, maar het kon ons gewoon niet bekoren. Holter bracht zowel nieuw als oud werk. Beginnen deed ze met een nummer van haar toekomstige plaat ‘Aviary’ dat binnenkort uitkomt. Laat ons hopen dat deze plaat ons trouwens beter kan overtuigen, dan wat Holter deed in het OLT!
Hoofdact van de avond was Ariel Marcus Rosenberg, aka Ariel Pink. Ook dit was niet het beste optreden wat we van hem al gezien hebben, maar laten we duidelijk zijn dat het wel heel erg ‘plezant’ en ‘entertainent’ was.
Openen deed Pink met “Dedicated to Bobby Jameson”, en zo startte hij zijn show met een shot in de roos. Publiek werd enthousiaster en enthousiaster, zeker wanneer Ariel Pink de tonen van onder andere “Feels Like Heaven”, “Another Weekend” en “Bubblegum Dreams” inzette.
Daarna ging het optreden weer een beetje berg af en werd het weer wat moeilijker het publiek te bekoren. Het einde van het optreden was wel weer uitstekend met nummers als “Baby” en “Ode to the Goat”.
Van bissen was er precies geen sprake, want de lichten gingen na het laatste nummer weer aan. En daar was hij dan plots toch terug. Pink klom het podium voor een laatste maal op en knalde ‘Hardcore Pops Are Fun’ en ‘Ghosts’ nog door de boksen.
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Toen we circa drie jaar geleden de EP 'Cemetery of the Insane' van Carnation onder de loep namen, hadden we snel door te maken te hebben met een uitzonderlijk getalenteerde Death Metal band die wellicht niets nieuws naar voor brengt, maar binnen het Death Metal gebeuren binnen de kortste keren hoge ogen zal gooien. Ook live wist de band ons compleet omver te blazen, door de combinatie van duivels riffs die de gitaristen uit hun instrumenten toveren, een drummer die mokerslagen uitdeelt tot je hersenpan is ingeslagen. En een bijzonder sympathieke frontman, die eens hij het podium betreedt al zijn demonen op jou los laat tot die poorten van de Hel letterlijk voor je ogen open gaan.
Op 17 augustus kwam eindelijk het debuut 'Chapel of Abhorrence' op de markt, via het label Seasons of Mist. De band stelde de schijf voor in een uitverkochte JC De Klinker, en bracht enkele heel goede vrienden mee. Zoals daar zijn: Schizophrenia, Lemuria, Bütcher en Warbringer. Een overzicht
Over walmen van pure duisternis
Wegens file leed waren we helaas net te laat om Schizophrenia aan het werk te zien. Gelukkig wel net op tijd om Lemuria - die voor het eerst in een andere bezetting aantrad - het beste van zichzelf te zien geven. Lemuria (****) omschrijft zichzelf op hun facebook pagina als 'Symfonische black Metal'. Echter is hen in een hokje duwen de band tekort doen zo zou later blijken. Vooral werden we vanaf die eerste noot omgeven door intensieve walmen van pure duisternis. De gloednieuwe frontman Daan Swinnen is uiteraard geen onbekende. Bij Bloodrocuted bewees Daan over een stem te beschikken waardoor eerder vernoemde poorten van de Hel eveneens gewillig open gaan. Zijn aandeel bij Lemuria kan - op basis van dit eerste aantreden - dan ook gezien worden als een grote meerwaarde binnen het geheel. Ook al had ik de indruk dat alles die diezelfde strakke lijn uitging, de verschroeiende uithalen van de gitaristen en drumsalvo's als kanonskogels vlogen ons rond de oren tot we totaal waanzinnig waren geworden. Gerugsteund door die stem van Daan, die zich bovendien ontpopt tot een klasse entertainer, voelt het aan alsof duizenden demonen uit die voornoemde Hel prompt iedereen in de zaal zal verscheuren.
Besluit: Lemuria slaat na zoveel jaren een nieuwe bladzijde om, en heeft met Daan een frontman in huis gehaald die je dankzij zijn bijzondere stem en demonische uitstraling rillingen tot de bot bezorgt. Wat heel belangrijk is binnen dit donker allegaartje dat de band aanbiedt. Meteen geeft Daan de band dan ook een welgekomen injectie die Lemuria heel goed kan gebruiken om door te stoten tot de hogere regionen in het donkere metal gebeuren.
Mokerslagen van bittere ernst, kwinkslagen boordevol droge humor
De heren van Bütcher (*****) doen daar nog een schepje bovenop. De band weet als geen ander hoe ze diezelfde duisternis kunnen combineren met een feestelijke stemming. Door het uitdelen van mokerslagen boordevol bittere ernst, te overgieten met een saus kwinkslagen en droge humor. Dat is in grote mate de verdienste van de sympathieke frontman van deze band. Ruben ontpopt zich tot een ware, charismatische duivel, die elk beetje leven uit iedere aanwezige zuigt. Met een kwinkslag en vette knipoog daarbovenop zorgt hij echter eveneens voor een glimlach op je gezicht. Echter is Bütcher veel meer dan dat. Het is net die kruisbestuiving tussen meesterlijke bas/gitaar en drum salvo's, die je enerzijds verdoven en anderzijds ervoor zorgen dat hersens worden ingeslagen, met de vocale capaciteiten van Ruben, die ons nog het meest over de streep trekken.
Besluit: Bütcher bestaat uit muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn, zoveel is duidelijk. De jarenlange ervaring binnen de muziekwereld speelt elk van hen uitvoerig uit. Het publiek kennen, en hen vanaf begin tot einde entertainen en bespelen zorgt ervoor dat je de aanwezigen moeiteloos uit je hand kunt doen eten. Daarvoor moet je uiteraard heel sterk in je schoenen staan. Maar een topband als Bütcher, die enorm veel spelplezier en spontaniteit uitstraalt , heeft daar geen enkel probleem mee. Geen wonder dat het dak er dan ook compleet af ging, en er een ravage achterbleef voor en op het podium.
De avond van Carnation - een gewonnen thuismatch
Uiteraard draait alles rond de cd voorstelling van Carnation (****) die zelfverzekerd het podium betreedt, en vanaf die eerste noot een geluidsmuur optrekt waar geen doorkomen mogelijk is. Hoewel de lat direct heel hoog werd gelegd, en de band er duidelijk zin in had kwam de machine, in tegenstelling tot vorige passages deze keer eerder traag op gang. Echter voelt Carnation al vrij vlug aan dat ze deze thuismatch heel gemakkelijk kunnen winnen, want het publiek reageert uitzinnig. Gaandeweg legt de band de lat dan ook steeds hoger, en worden alle registers uiteindelijk compleet open gegooid in een verschroeiende finale. De songs uit dat debuut 'Chapel of Abhorrence' kwamen uiteraard uitvoerig aan bod en werden allen op even laaiend enthousiasme onthaald.
De nieuwe nummers bewezen ons op plaat reeds dat de muzikanten binnen de band elkaar meer dan ooit blindelings vinden, dat blijkt ook op het podium het geval. Want ook puur technisch bekeken valt hier geen speld tussen te krijgen. We hebben Carnation in het verleden echter nog vuurkrachtiger en beweeglijker gezien, en bleven ondanks alle inspanningen en enthousiaste reacties dus een klein beetje op onze honger zitten. Of waren onze verwachtingen net iets te hoog gespannen? In elk geval liet zowel de band als het publiek dit niet aan hun hart komen, en bouwen hier een stevig Death Metal feestje, zoals we zelden meemaken.
Besluit: Carnation staat al een tijdje te bonken op de poorten naar de grote doorbraak. Op hun eigen release feestje bewijst de band meer dan ooit een sterk geoliede machine te zijn, waar ieder lid dezelfde richting uitkijkt. De grote kracht van Carnation is dus niet één element, maar net de samensmelting tussen muzikanten die meer dan ooit tevoren tovenaars met riffs en drumsalvo's blijken te zijn. En een frontman die door zijn indrukwekkende, demonische stem en uitstraling zijn troepen uit de Hel voortstuwt tot die al een paar keer vernoemde poorten van de Hel compleet open zwaaien.
We sluiten af met een feestje!
'We Sluiten af met een feestje' is de gedoodverfde kreet op mening festival. Nu, Warbringer (****) sloot de avond af met een stomend Thrash metal feest, waardoor dat dak voor de zoveelste keer er afging. Hopelijk heeft het jeugdhuis niet teveel kosten moeten doen om dat dak te repareren bedachten we daarbij. De band stond wellicht te spelen voor een toch wat meer leeg gelopen zaal. Het was vrij duidelijk dat de meeste gewoon waren gekomen voor de cd voorstelling van Carnation. De aanwezigen die wel waren gebleven, kregen echter een puur old school thrash metal feest voorgeschoteld, waarbij een crowdsurfer en enkele stevige moshpit al vrij vroeg in de set kwam opduiken.
Sommige bands hebben schijnbaar een patent op pure onversneden thrash metal, en blijven de basis van dat genre dan ook eeuwig trouw. In het verleden kon Warbringer ons niet alleen door twee geweldige albums 'Waking into Nightmares' en 'War Without End' enorm bekoren. Ook op het podium zorgde dit telkens voor een heel stevig thrash metal feestje, zoals het moet zijn! Aan dit gedoodverfde concept is anno 2018 nog niet veel veranderd.
Besluit: Warbringer is altijd zo een thrash metal band geweest die op de boogscheut stond naar een grote doorbraak, maar daar nooit echt is in geslaagd. Warbringer brengt echter ook nu weer enkele gedoodverfd potjes thrash metal naar voor die telkens opnieuw zorgen voor de ene na de andere adrenalinestoot. Waardoor we ons afvragen waarom. Want in JC De Klinker sloot Warbringer de avond af met een stomend, lekker old school Thrash metal feest zoals je dat niet elke dag meemaakt. En zet zo zijn ijzersterke live reputatie nog wat meer in de verf. Missie, afbreken van de zaal, geslaagd!
Voor de 'afterparty' bedankten we hartelijk na deze geslaagde avond waaruit nog maar eens blijkt dat het underground metal gebeuren springlevend is.
De uit Eindhoven afkomstige Psychedelische, Doom rock band An Evening With Knives bracht hun titelloze debuut EP uit medio 2015. Sinds dan is An Evening With Knives aan een serieuze opmars naar boven toe bezig. Met 'Serrated' , op CD uitgebracht via Argonauta Records en op vinyl via Lighttown Fidelity, begin 2018 stelden we vast dat An Evening with knives zelfs nog meer is gegroeid. Op 1 september komt een nieuwe EP op de markt 'Fade Out'. En ja hoor, ook nu weer worden grenzen afgetast en verlegd.
Deze EP bevat drie songs waarvan we "Fade Out" eigenlijk al kennen. Daar zit zelfs een heel droevig verhaal achter. 'Fade Out vertelt het verhaal over het overlijden van de vader van zanger -gitarist Marco Gelissen; hij stierf aan de gevolgen van Alzheimer. De diepgang binnen deze song raakt je als mens zodanig diep, dat je tranen in de ogen voelt opwellen. Marco schreeuwt zijn onmacht en pijn uit, waardoor de haren op onze armen recht komen. En we zijn pijn en smart dan ook letterlijk voelen. De song is een negen minuten lange dodenmars, waarbij alle emoties worden aangesproken. van pijn tot woede, onmacht en vertwijfeling. Het komt allemaal terug in die ene indrukwekkende song, die recht in je hart snijdt als een bot mes.
"Blackout" laat een eerder experimentele kant zien van een band die blijft evolueren en zichzelf heruitvinden. Het einde is gelukkig nog niet in zicht, zolang die drang naar vernieuwen aanwezig blijft. En dat is toch wel het grote pluspunt aan deze bijzondere EP. "Blackout" zit eveneens boordevol uiteenlopende hoogtes en laagtes waardoor je van het kastje naar de muur wordt gestuurd, tot je als aanhoorder compleet murw bent geslagen. Na een eerder jazzy aanvoelende inbreng, slaat An Evening With Knives aan het improviseren tot het oneindige waardoor die circa zes minuten in een mum voorbij zijn.
"Sunstorm" bevat een eerder dreigend tot meeslepende ondertoon. Ook nu weer tast An evening with Knives zijn eigen grenzen af. De aanstekelijkheid van deze laatste song klinkt plots heel toegankelijk. Maar toch zet de band je bewust op het verkeerde been, net door dat potje experimenteren met sludge, drones tot post metal. Het houdt daar zelfs niet mee op , met die reeks voornoemde muziekstijlen. Zoveel uiteenlopende soundscapes zitten er in één song dat je als aanhoorder bij elke luisterbeurt weer nieuwe ontdekkingen zult doen.
Besluit: In opvolging van een heel knappe schijf begin dit jaar, brengt An Evening With Knives plots een EP uit waarbij de band bewust zijn eigen grens verder verlegt, tot het oneindige. Ook voel je aan dat dit eindpunt nog niet is bereikt. En toch ligt alles wel in verlengde van 'Serrated'. Het is niet zo dat je plots een andere band aan het werk hoort. Echter die subtiele uitstappen en een avontuurlijke kijk op de zaak doen ons vermoeden dat we in de toekomst nog meer van deze parels mogen verwachten, waar melancholie, weemoedigheid en oorverdovend de trommelvliezen beroeren hand in hand gaan.
An Evening with Knives stelt zijn nieuwe EP voor in zijn thuisstad Eindhoven. Meer informatie: https://www.facebook.com/events/1657099751083184/
Tracklist:
Blackout 05:26
Fade Out 09:39
Sunstorm 05:40
De Amerikaanse psychedelische doom band Zaum timmert sinds 2013 aan de weg. De band bracht met 'Oracles' in 2014 een heel bijzonder debuut uit, dat ook ons niet is ontgaan. Echter bleef het daarna wat stil rond Zaum. En toch bracht de band in 2016 een nieuwe schijf op de markt 'Eidolon'. Waarom die ons wel is ontgaan? Het is en blijft een raadsel. Want pas nu, medio 2018, krijgen we die onder de neus geschoven. Echter, kwaliteit komt altijd boven drijven en verdient ook twee jaar na datum de nodige aandacht.
Deze schijf bestaat uit amper twee songs van elk eenentwintig minuten. Normaal gesproken gaat zoiets nogal gauw vervelen, maar Zaum slaagt er net door donkere doom elementen te combineren met psychedelische effecten die een hypnotiserende inwerking hebben op de aanhoorder, de aandacht scherp te houden.
“Influence Of The Magi” is zo een trip waarbij dreigende, bevreemdend aanvoelende klanken binnen dringen in je hoofd, en overgaan tot het bezorgen van koude rillingen van pure angst. Echter worden hierbij nooit geluidsnormen overschreden, eerder zorgen de traag maar intensieve doom elementen ervoor dat je tot een zekere gemoedsrust wordt gebracht. Telkens wel binnen een duidelijk duistere omkadering.
De psychedelische elementen zorgen er dan weer voor dat je in die diepe trance blijft zitten, en ook bij de tweede song “The Enlightenment” de aandacht geen enkel moment verslapt. Meer nog bij deze song menen we Oosterse elementen te herkennen, die de bevreemdend aanvoelende ondertoon zo eigen aan de muziek van Zaum, zelfs naar een hoger niveau optillen. Zonder meer verlegt de band met deze schijf meerdere grenzen en schippert daarbij voordurend tussen die donkere doom en typische psychedelische elementen alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.
Besluit: 'Eidolon' is een bijzonder indrukwekkende schijf, waarbij niet alleen grenzen worden verlegd. Ze worden gewoon overschreden. Zaum gaat binnen deze twee songs het avontuur opzoeken, experimenteert tot het oneindige met doom klanken en voegt daar veel sausjes psychedelica aan toe. Tot je als aanhoorder één bent geworden met de atmosfeer en begint te zweven over de grond. De landing naar de realiteit bezorgt je uiteindelijk gemoedsrust die we doorgaans voelen bij Ambient of Drones muziek. Maar niet bij doorsnee metal. Wat er dan weer voor zorgt dat Zaum een bijzonder aantrekkelijke en uitzonderlijk vernieuwende parel kan genoemd worden binnen dat doom metal wereldje, doordat ze die deze muziekstijl in een totaal ander kleedje steekt, net door voortdurend buiten die lijntjes te kleuren.
Tracklist:
Influence Of The Magi - 21:00
The Enlightenment - 21:01
Voor sommige bands is het onmogelijk een boegbeeld te vervangen. Queen zonder Freddie Mercury, het zorgt voor verhitte discussies. Ook vinden veel fans dat Alice In Chains nooit meer hetzelfde zal zijn zonder de legendarische frontman Layne Staley. Volledig ongelijk kunnen de fans niet geven. Maar Alice In Chains heeft ondertussen bewezen moeilijke bladzijden te kunnen omdraaien, en knappe parels van albums uit te brengen. Vijf jaar geleden was dat al het geval met het over het algemeen goed ontvangen: 'The devil Put Dinosaurs Here'. Met zijn nieuwste schijf 'Rainier Fog' draait de band weer een nieuwe bladzijde om en bewijst na al die jaren nog heel sterk in zijn schoenen te staan.
Log, heavy tot bezwerend is de rode draad doorheen deze nieuwe schijf. Het is ook wat het paradepaardje van de uit Seattle afkomstige band. Daardoor kleurde Alice In Chains zelfs wat buiten de lijntjes van dat Grunge genre hokje waarin ze werden geduwd.
Dat blijkt anno 2018 nog steeds het geval te zijn. 'Rainier Fog' is trouwens een soort ode aan de stad Seattle. Dit terzijde.
Vanaf die opener “The One You Know” bouwt Alice in Chains een muur boordevol weemoedigheid om zich heen, zoals we dat graag horen. Jerry Cantrell speelt hierin een bijzonder grote rol met zijn meeslepende riffs die je als het ware hypnotiserend. Duvall zijn stem past perfect in het plaatje, dat merken we ook bij andere songs als “Deaf Ears”, “Blind Eyes”. Elk van de songs ademt die typische sfeer , eigen aan Alice In Chains uit waardoor zelfs de grootste criticaster over de streep zou moeten worden getrokken.
Laat één ding duidelijk zijn, Layne was onvervangbaar, en is dat nog steeds. Maar we horen een band die met respect voor het verleden begane wegen verder blijft bewandelen door parels van platen uit te brengen die aan je ribben blijven kleven, zoals alleen Alice In Chains dat kan. Dat zou voornoemde frontman - moest hij onder ons zijn - zelfs beamen daar zijn we heel zeker van.
Besluit: Alice In Chains is anno 2018 nog steeds een band die niet bij de pakken blijft zitten. Deze naar hun normen typische schijf is daar het levend voorbeeld van. De band is zelfverzekerd, en ondanks dat alles wat hetzelfde is gebleven als vroeger, heeft ze ook een hoge dosis spelplezier. En zet dit met een weemoedige, melancholische finale door middel van het zeven minuten lange sluitstuik “All I Am” nog wat meer in de verf.
Laat ons het verleden niet begraven, maar een plaats geven in ons hart, is daarbij de onderliggende boodschap. De fans mogen deze Alice In Chains 2.0 met veel liefde omarmen. Op basis van dit heel meeslepende mooie album verdienen ze dat gewoon.
The One You Know (4:49)
Rainier Fog (5:01)
Red Giant (5:25)
Fly (5:18)
Drone (6:30)
Deaf Ears Blind Eyes (4:44)
Maybe (5:36)
So Far Under (4:33)
Never Fade (4:40)
All I Am (7:15)
Als muziekliefhebber kijken we vaak over de grenzen waardoor we vergeten dat ook in eigen land best getalenteerde artiesten en bands rondlopen. Neem nu het trio Atomic Vulture. Deze instrumentele Stoner/spacerock band ontstond in 2012 en bracht toen een heel sterke EP op de markt. Op hun facebook lezen we de volgende (Engelstalige) omschrijving over Atomic Vulture: '' They sound old-school, dusty and they rock like the center of the sun. Heavy, swirling grooves, thunderous driving beats and some seriously hot bass lines.'' We konden de band niet beter omschrijven.
In mei van dit jaar bracht Atomic Vulture een schijf uit 'Stone of the Fifth Sun' die verkrijgbaar is op Vinyl via Polderreccords en op cd via Jackalope music.
Eén advies: 'Stone of the Fifth Sun' dien je in zijn geheel te bekijken en beluisteren, zoals het lezen van een spannend boek. Vanaf “Jaguar” word je door middel van verschroeiende, vaak traag op gang komende riffs en verdovende drum geluiden, meegesleurd naar die bijzonder kleurrijke wereld die Atomic Vulture je aanbiedt. Let op, eens onder hypnose gebracht is geen weg terug meer mogelijk. De ene mokerslag is nog maar voorbij en daar is al een volgende al. Vergelijkbaar met een wilde tocht over woeste landschappen, waar “Wind” en “Rain” - met een aantrekkelijke vocale inbreng - je vergezellen, je komt prompt bij het “Water” terecht, waarna een hevige “Earthquake” alles om je heen wegblaast. Eens verpulverd onder de vele weerselementen blijf je, totaal van de kaart, compleet verweesd achter.
Laat dit nu ook de rode draad vormen doorheen 'Stone of The Fifth Sun'. En de grote reden zijn waarom je de schijf dus vooral in zijn geheel dient te beluisteren, om het echt te begrijpen.
Besluit: In die korte tijdspanne van amper drieëntwintig minuten gaat een bijzondere wereld voor ons open. Laat ons eerlijk zijn, door quasi puur instrumentale stoner/spacerock te brengen neemt de band eigenlijk een risico. Echter mis je geen enkel moment de inbreng van de stem - hoewel die bij “Rain” als een verademing klinkt in het geheel, dat geven we eerlijk toe.
Net doordat deze getalenteerde muzikanten grenzen verleggen waar geen grenzen zijn. Het enige minpunt misschien? Deze trip had gerust iets langer mogen duren. Want we waren bijna drieëntwintig minuten even compleet weg van deze wereld en vertoeven in een landschap dat ondanks de dreigende ondertoon, ons geen angst inboezemt maar op het puntje van onze stoel intens doet genieten. Met een kloppend hart onderga je die hallucinerende trip telkens opnieuw en opnieuw, zo verslavend zijn de riffs en drum salvo's. En dat is dan weer het grote pluspunt aan deze schijf, je krijgt er maar niet genoeg van.
We zijn echter heel benieuwd hoe dit live zal klinken. Atomic Vulture treedt op 1 september aan op het gratis festival Frietrock (https://www.facebook.com/events/2026998387515994/ ) en ook dit is, alleen al op basis van deze korte maar onbeschrijfelijk intensieve rit waarbij geluidsmuren barsten, en haren op de armen recht komen. Een dikke aanrader van formaat. De band treedt aan omstreeks 12u45, er vroeg bij zijn is een must.
Tracklist:
ASG heeft met ‘Survive Sunrise’ misschien wel zijn meest diverse album uitgebracht. Het album verkent per track alle hoeken van het universum dat begrensd wordt door doom, psych, stoner, Soundgarden-grunge, filmmuziek en southern rock. Dat wordt nog afgekruid met huilende bluesrock en een snuifje hardrock.
Album-opener en zonovergoten titeltrack “Survive Sunrise” mixt stoner met psych. Daarna volgt “Execution Thirst” met heavy swamprock, terwijl het met screams aaneengeknoopte “Up From My Dreams” stoner en sludge op het menu staan heeft. “Lightning Son” opent met heftige bluesrock om dan naar de sludge en bijna drone te verhuizen en nadien toch nog een paar keer de dampende blues te kijken. Ook” Hawks On The Run” heeft wat bluesrock in het bloed, terwijl er ook wat psych en slome hippiefolk door de aderen loopt.
Het gekke is dat welke weg ze bij ASG ook inslaan voor de dertien tracks van ‘Survive Sunrise’, ze telkens hun eigen gezicht weten te behouden. ASG is dan ook in de eerste plaats een monster dat riffs spuwt. Elke track drijft op dikke lagen riffs en catchy hooks. De licht-zeurende lyrics passen er goed bij, maar de screams doen meestal afbreuk aan het gitaarfeestje. “Kubrick Colors” wijkt af van het ASG-patroon door de experimentele, bijna jazzy drumritmes.
Wie ASG nog niet eerder te horen kreeg, begint misschien best bij de eerder vermelde “Survive Sunrise” en “Execution Thirst”. Voorts zijn “God Knows We”, “Weekend Money” en “Heavy Scars” heel toegankelijk. Voor fans van met grunge-geïnjecteerde stoner.
In Nederland is de bal al flink aan het rollen voor Kita Menari: de band mag opdraven in de beste tv-shows, haalt de nationale radiozenders, zit in de juiste Spotify-lijsten, is regelmatig live aan het werk, … En dat allemaal zonder de ruggensteun van een label. Dan kan je jezelf goed verkopen of heb je een flinke dosis talent in huis.
Voor Kita Menari, de band van Micha De Jonge, geldt duidelijk het tweede. Afgaand op vorig werk van de band beschikt De Jonge over het talent om een vrolijke hit te componeren en hij heeft ook nog eens een fluwelen stemgeluid dat daar perfect bij past. Hij heeft ook een fijne band bij elkaar.
Het resultaat is degelijke pop met een beetje dance en een beetje rock door de aderen. Coldplay is een prima referentie voor de single “Not Again”. Licht dansbaar en zomers vrolijk. Catchy en energiek vooral, en nog ver weg van de navelstarende urban en zelfverheerlijkende rap die we maar al te vaak te horen krijgen in de pop. Kita Menari brengt nog songs volgens de aloude songsmeedkunst, maar dan zonder veel pretentie.
Je vindt “Not Again” en ander materiaal van Kita Menari makkelijk op Spotify.
October Burns Black is een vrij nieuwe band en bestaat uit oudgedienden binnen het donkere genre. Het geesteskind van October Burns Black is bassist James Tramel. James was basspeler bij de legendarische band The Wake. Ger Egan is vocalist en zat vroeger bij This Burning Effigy. Lars Kappler speelt gitaar en is ook nog lid van Sweet Ermengarde en Atomic Neon. Tommy Olson is ook gitaarspeler en was lid van o.a. Elusive en Long Night. Voor de drums tekende Simon Ripplin zich present. Hij drumt ook bij Eden House, Red Sun Revival en vroeger bij The Fields of The Nephilim.
Je merkt het al hier hebben we met een ervaren en internationaal gezelschap. Dat is te horen aan hun eerste EP. Die bevat vier tracks. Vier sterke tracks die klinken als typische gothic rock. Denk aan o.a. The Mission in hun hoogdagen of aan de recentere Belgische band Your Life on Hold.
“With You” is een heerlijke uptempo opener. “Shimmer” is nog beter in mijn ogen. Een heerlijke intro van gitaareffectjes. Een verslavend refrein. Kortom een knaller van een song. “Arrowhead” is een terug een song dat qua gitaarwerk erg aan The Mission gerelateerd is. Fijn baswerk hier. Het refrein vind ik zo-zo. Afsluiter “Light on Light” begint iets ingetogener maar zit goed in elkaar.
‘Fault Line’ is een fijn EP-tje dat gothrock liefhebbers graag zullen verwelkomen. Enkele songs zijn erg schatplichtig aan The Mission maar persoonlijk vind ik dat niet erg. In elk geval het zijn vier sterke songs die ook nog eens goed klinken. Een nieuwe gothrock band aan het firmament.
Voorlopig nog enkel in de UK live aan het werk te zien. W-Fest? Sinners Day?...
Dit album is het debuut van de Nederlandse hard rock band Souls of Deaf. In 2015 begon Sander Stappers nummers te schrijven die uiteindelijk uitmondden in dit album. Begin 2018 nam hij samen met de andere bandleden in de Toneshed Recording studio alles op.
Het album klinkt snedig en vinnig en bevat wat trash, hardrock en soms metal dat aan de jaren 80 doet denken. Met name dan vooral de gitaarsolo’s. Een stevige ritmesectie vormt hierbij de basis. De songs klinken vanwege de productie en zo wel eigentijds en ze stralen energie uit. Net alsof ze een ferme dosis Red Bull binnen hebben. De zang is even wennen maar best genietbaar en passend bij de muziek. We kunnen stellen dat alles degelijk en goedgemaakt klinkt. Laten we zeggen dat ze met dit debuut een album hebben gemaakt dat zich in de middenmoot van de hedendaagse releases bevindt. Een goede start dat op volgende releases zich zou kunnen ontwikkelen tot een nog sterker eigen geluid waardoor ze zich meer van de massa kunnen onderscheiden. Dat lijken ze wel in zich te hebben.
De bekendste naam van dit trio zal wellicht Jason Lindner zijn. Die werd namelijk ingelijfd als Keyboardspeler door David Bowie om diens laatste album ‘Blackstar’ van zijn typische jazzy en groovy synthlijnen te voorzien. Daarnaast werkte hij ook al samen met bv Lauryn Hill, MeShell Ndegeocello etc…
Met ‘Now Vs Now’ is hij toe aan het derde album. Jason Lindner is verantwoordelijk voor de synths en keys, Justin Tyson voor de drums en Panagiotis Andreou voor de bass en vocals. De muziek klinkt futuristisch. Dit vooral door de penetrante synths. De tracks klinken avontuurlijk en experimenteel. Een beetje zoals The Knife pleegde te doen maar dan zonder de uitstekende en speciale vocals van Karin Andersson (Fever Ray). “Silkworm Society” is de vooruitgeschoven single en toont boeiende klanktapijten van synths, percussie om dan te evolueren naar een warmere en soort van loungemuziek.
Zoals eerder aangegeven is de muziek hier een zoektocht net zoals The Knife pleegde te doen. Een zoektocht met elektronica die hier boeiende en experimentele doch beluisterbare muziekstukken oplevert.
Wie houdt van muziek die een beetje buiten de lijntjes durft te kleuren zal hier een tijdje zoet mee zijn.
Het W-Festival is nog relatief nieuw, maar is één van de succesnummers in het Belgische festivallandschap. Door zich te richten op de pop en wave van de jaren ’80 wist het festival op vijf dagen zowat 30.000 fans naar Amougies te lokken. Vooral nostalgische veertigers en vijftigers en een relatief groot aandeel buitenlandse muziekfans (Nederlandse en vooral Duitse) waren afgezakt naar het Waalse dorpje nabij de Kluisberg, aangevuld met heel wat nieuwsgierige locals.
Het W-Festival is in drie jaar tijd explosief gegroeid en de organisatie kent nog wat groeipijnen, maar organisator Erik De Ridder voelt zich niet te beroerd om te leren uit de opmerkingen van de bezoekers. Ook dat is een verademing in het Belgische festivallandschap.
Er waren voor elke festivaldag telkens twee tenten: eentje met de popmuziek van de jaren ’80 en eentje met de obscuurdere ebm en gothic/synth wave. Het viel op dat de bands in de pop-tent weinig gebruik maakten van een backdrop, vooral aandacht hadden voor de vocale prestatie en het publiek charmeerden met pop-covers, terwijl in de andere tent de sfeer belangrijker was, met doorgaans veel rook, een uitgekiende lichtshow en minstens een backdrop of videos op de achtergrond en met meer aandacht voor eigen werk of nauwelijks bekende covers. De pop-acts hadden ook bijna nooit eigen merchandising (T-shirts, petjes, mutsen, CD’s, …) mee, wat de ‘wave-tent-bands’ wel hadden.
Prélude Bauhaus op woensdag 15 augustus 2018 (Philippe Blackmarquis)
Op woensdag was er een ‘vooropening’ van het festival. Peter Murphy en David J van Bauhaus speelden toen een exclusief concert voor de veertigste verjaardag van de band.
Het is een golf, of zelfs een tsunami van new-wave bands en artiesten die dit weekend van 15 augustus op het plein van het W-festival in Amougies trokken. Oordeel zelf: niet minder dan 62 bands of artiesten wisselden elkaar af tijdens de vier dagen van wat het grootste 'dark' festival van het jaar in België, of zelfs in Europa.
Het klopt dat de muziek van de jaren '80 de laatste tijd terug 'in' is geworden en we vinden steeds meer bands die geïnspireerd zijn door synthpop, cold wave of EBM. De organisatoren hadden daarom het goede idee om de 'klassiekers' van de jaren tachtig, zoals Marc Almond (Soft Cell), DAF, Kim Wilde, ABC of Propaganda (onder de naam D: uel) te laten optreden samen met enkele grote namen van de 'darkwave' uit de jaren '90-'00 (Project Pitchfork, Front Line Assembly, Die Krupps) en niet te vergeten de 'jongelingen' zoals bijvoorbeeld She Past Away of Ash Code.
De kers op de taart, het festival is deze woensdagavond open met een uitzonderlijk concert van Peter Murphy, de voormalige zanger van Bauhaus, die dit jaar de 40 jaar van de Engelse groep viert. Tijdens een jubileumtournee wordt Murphy vergezeld door David J. Haskins (David J), de iconische bassist van Bauhaus.
Omdat het concert buiten het festival plaatsvindt en toch 60 EUR kost, zijn alleen de echte fans naar dit event gekomen. Niettemin is de imposante 'Wave'-chapiteau bijna gevuld, wat min of meer overeenkomt met de capaciteit van de AB.
Pro memorie: de wereld heeft Bauhaus ontdekt in 1982, dankzij de clip in het begin van de film ‘The Hunger’. De groep speelde "Bela Lugosi's Dead" achter een hek in een decadente punk party. Opgericht in 1978 in Northampton door Peter Murphy, Daniel Ash, David J en Kevin Haskins, heeft de band tijdens zijn korte carrière de basis gelegd voor een nieuwe muziekstijl, « gothic rock », een mengeling van punk en glam, gecombineerd met de dramatische en donkere aspecten van vampier films van de jaren '30. Nadat de band in '83 uit elkaar ging, vormde Peter Murphy een kortstondige duo (Dali's Car) met Mick Karn, bassist van Japan, maar richtte zich vooral op een solo carrière met wisselend succes. Hij publiceerde acht albums, gekenmerkt van een breed scala van muzikale stijlen. Bauhaus hervormde zich twee keer, ten eerste, in 1998, dan in 2005-2006, voor een tournee, o.a. met Nine Inch Nails, maar ook voor een plaat met nieuwe composities, ‘Go Away White’.
De laatste optredens van Bauhaus in België dateren van 2006 : een zeer goed concert in de Ancienne Belgique, en een teleurstellende prestatie op de Lokerse Feesten, vanwege voor de hand liggende ruzies tussen de bandleden. Dus zijn we echt benieuwd dit concert te bewonen !
Als de charismatische zanger op het podium treedt, wordt hij begeleid door David J, drummer Marc Slutsky en gitarist John Andrews (ook in Nena's band). Gekleed in een lange donkerblauwe kimono en een lang wit shirt staat de look van Murphy in felle contrast met de donkere, gotische stijl waar hij bekend om staat. Bovendien geven een grijze baard en een snor hem het uiterlijk van een patriarch. Het is waar dat hij toch 61 jaar telt...
Maar bij zowel vocale prestaties als houding, is hij nog steeds in topvorm ! De band begint zachtjes met « King volcano », een quasi-akoestische wals uitgevoerd in het donker. Na "Kingdom's Coming" komt de stormachtige "Double Dare". Een nummer gekenmerkt van een gesatureerde, metal bass riff, die doet denken aan Black Sabbath. De bijzonder wilde zangpartijen worden tot in de perfectie door Murphy uitgevoerd.
Later, met "In de Flat Field", krijgt het publiek de eerste gelegenheid om zijn enthousiasme te tonen, en hier en daar zien we al de eerste 'mosh pits'. Murphy gaat dan in minder bekend Bauhaus materiaal als "God In An Alcove", "Boys" en vooral het prachtige "Silent Hedges" .
Dan hebben we recht op de tweede grote hit van de band : de fantastische club killer "She's In Parties", een must in elke 'dark' fuif die de naam waardig is. Op het moment van de break, gaat Murphy naast de drummer staan om de melodica en percussie te spelen: 100% dub-reggae! Demomentum blijft stijgen met een andere hit : « Kick In The Eye ». De bijna funky/disco bass van David J geeft een onweerstaanbare groove en hierop zwaait Murphy elegant.
Maar het is nu tijd voor « Bela Lugosi's Dead », het bekend meesterwerk van 9 minuten, dat wordt beschouwd als het eerste 100% 'gothic' nummer in de rockgeschiedenis. De interpretatie van de muzikanten is gewoon prachtig. Als je de ogen sluit, zou je denken dat Bauhaus uit zijn as herboren is. Het hele publiek zingt in koor met Murphy: 'White on white, translucent black capes, Back on the rack... Bela Lugosi's Dead'...
Vanaf dit moment is het een opeenvolging van juweeltjes als « The Passion of Lovers", waarin Murphy als een derwisj draait. Dan worden we door "Stigmata Martyr" ter plekke gekruisigd, terwijl "Dark Entries" direct tot een pogo in de eerste rijen leidt.
Als eerste encore, zingt Murphy een cover van Dead Can Dance, « Severance », wat de sfeer een beetje doet dalen. Maar het is de perfecte transitie voor het volgend nummer, een van mijn favoriete nummers van Bauhaus, de beklijvende « Hollow Hills ». Deze lange compositie is een staaltje van dark psyche rock, alsof « The End » van Doors door vampiers vertolkt was. In bijna volledige duisternis hoor je het geluid van de bas, somber en bedreigend. Een ander magisch moment, die je kriebels geeft!
Twee covers als explosief moment om eer te bewijzen aan de idolen van Murphy. Eerst "Telegram Sam", van T-Rex en ten slotte "Ziggy Stardust", het Bowie-stuk waaraan de groep een tweede leven had gegeven.
Als we het festivalplein verlaten is het voor iedereen duidelijk dat Murphy in zijn missie volledig geslaagd is. Muzikaal was het perfect en meer nog : de 'godfather of goth' heeft aangetoond dat hij nog steeds vol energie en motivatie is om de zieltogende Bauhaus zo prachtig te doen herleven! Geen twijfel, Peter Murphy is nog steeds de ‘Prins der Duisternis...’.
Op 1 december komt het duo naar de Vooruit in Gent voor een aankondigingsfeestje, waarbij zij ‘In The Flat Field’ van Bauhaus integraal zullen spelen.
(Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse)
dag 1 – donderdag 16 augustus 2018 (Filip Van Der Linden)
Op donderdag beginnen we bij Machiavel. Met hun symfonische progrock zijn ze een beetje een vreemde eend in de bijt op de affiche, maar wel een referentie naar het bekende festival in Amougies van 1969, waar toen Pink Floyd, Ten Years After, Frank Zappa en Captain Beefheart speelden. Machiavel bracht oud en nieuwe werk en kon het meeste bekoren met hun hit “Fly”. De Waalse band paste in het festival op de taalgrens misschien ook in het zorgvuldige evenwicht tussen de twee taalgemeenschappen. Zowel Vlamingen als Walen voelden zich thuis op het W-Festival. Aan bijna elke drank- of eetstand werd je in beide talen geholpen. Dat hebben we nog niet vaak gezien op andere festivals.
Van Machiavel hoppen we naar Roland Gift, de zanger van de Fine Young Cannibals, die op het podium stond in een opmerkelijk wit kleed, wat hem de looks van een gospelpriester gaf. Gift verving op het W-Festival het one-hit-wonder Men Without Hats, maar stond met zijn reeks FYC-hits veel te vroeg op de avond geprogrammeerd, getuige de half lege tent. “Johnny Come Home”, “She Drives Me Crazy”, “Suspicious Minds”, “Good Thing” en “Ever Fallen In Love” passeerden allemaal de revue. Gift is een graag geziene gast op dergelijke retropopevents en in Amougies was meteen duidelijk waarom: hij heeft nog steeds dat herkenbare stemgeluid en kan moeiteloos een publiek entertainen.
Ook in de wave-tent staat daarna een band geprogrammeerd die misschien te vroeg op de avond moet opdraven: A Split Second. De band van Marc Ickx en Peter Bonne is nog steeds heel populair. De tent was goed gevuld en de sfeer zat meteen goed. Het duo trapte af met “Colonial Discharge” en “Rigor Mortis” en kon daarna maar weinig meer verkeerd doen voor het enthousiaste publiek. Er volgden nog meer aangepaste, maar nog steeds herkenbare hits als “Colosseum Crash”, “Backlash”, “On Command”, “Bend My Body Armour” en “Flesh”.
Fransman Axel Bauer was op papier een uitgelezen troef voor het W-Festival. Zijn hit “Cargo (De Nuit)” drong destijds behalve in Wallonië ook tot Vlaanderen door. Bauer had evenwel geen synths mee in Amougies, maar etaleerde zich als gitaarwonder, inclusief een lang uitgesponnen versie van “Crosstown Traffic” van Jimi Hendrix. Het publiek reageerde eerder lauw op al dat gitaargeweld, maar bij “Cargo” waren ze wel allemaal mee.
In de wave-tent was het daarna tijd voor één van de hoogtepunten van de dag. Het Zweedse Covenant is één van de vaandeldragers van de darkwave en deed zijn reputatie alle eer aan. De set was energiek en dansbaar (vleermuis-dansbaar toch). De hoogtepunten waren o.m. “King Of My Domain”, “Bullet” en “Like Tears In Rain”. Net voor het einde zakt de set wat in, maar als als afsluiter “Bring The Light” wordt ingezet, gaat het dak er af.
Midge Ure was bijzonder goed bij stem en opende in Amougies met o.m. een sterke versie van “If I Was”, misschien niet meteen zijn grootste hit, maar toch meteen herkenbaar voor wie over de veertig is en altijd in muziek geïnteresseerd was. Gezien het inmiddels late uur was het waarschijnlijk geen slechte zet van Ure om daar bijna meteen “Vienna” van Ultravox en “Fade To Grey” van Visage achteraan te gooien. Afsluiten deed Ure met “Dancing With Tears In My Eyes”. Ook zijn bij ons minder bekende werk bleef mooi overeind in de set. Midge Ure wordt een beetje miskend, maar verdient zeker zijn hoge plaats op de affiche van het W-Festival.
Daarna was het nog de beurt aan Chameleons Vox, de doorstart van Chameleons, om de wave-tent af te sluiten met een set vol donkere post-punk. Die hadden eigenlijk in de pop-tent kunnen staan, maar daar stond DAF reeds, die misschien beter in de wave-tent hadden gestaan. Het publiek maakte daar alvast geen probleem van. Aan het aantal T-shirts op het festivalterrein te zien was DAF de absolute favoriet van de dag voor het grootste deel van het publiek. Op de tonen van “Der Mussolini” danste Amougies in de regen de nacht tegemoet na een lange, warme dag.
dag 2 – vrijdag 17 augustus 2018 (Filip Van Der Linden)
Dag 2 van het W-Festival opent met Flesh & Fell als openingsact. Een beetje een ondankbare plaats op de affiche (de eendagsbezoekers moeten dan nog volop toekomen), maar leuk dat deze herrezen Belgische band een stek kreeg in Amougies. Ongeveer hetzelfde kan je zeggen van Doganov, Me The Tiger, Altered Images en Monica Jeffries.
We pikken in bij Orphaned Land, een Israëlische metalband. Heeft die zijn stek op een synth/wave-festival? Niet helemaal. Er zitten redelijk wat synths in de melodische heavy metal van Orphaned Land, maar live hebben ze geen keyboards. De tent is niet eens half gevuld voor deze band, maar wie er bij was, ging wel voluit voor een feestje. Om hun plek in het geopolitieke spectrum kracht bij te zetten, nemen ze bij Orphaned Land een Libanese buikdanseres mee op tournee, een met opvallende tatoeages. Dat benadrukt vooral de muzikale armoede van deze band.
We spoelen even door naar het Poolse Echoes Of Yul, dat het publiek probeert te charmeren met iets tussen dark ambient en doom. Ook deze poging om het doelpubliek wat op te rekken blijft steken in nobele bedoelingen, met weinig volk en animo in de tent.
De Brit Peter Godwin komt dan beter tot zijn recht in de pop-tent. Hij brengt daar o.m. “Criminal World”, dat nog gecoverd werd door David Bowie en zijn belangrijkste hit “Images Of Heaven”. Het publiek moet er nog wat in komen, maar de namiddag blijkt perfect getimed voor deze mierzoete synthpop.
De eerste verrassing van deze dag is A Flock Of Seagulls, in de poptent, maar ook geliefd bij de inmiddels vaste bezoekers van de wavetent. Deze Britse band is pas sinds kort weer bij elkaar, maar scoorde uiteraard vooral in de jaren ’80. In Amougies speelden ze jammer genoeg geen “Wishing I Had A Photograph Of You”, maar gelukkig wel “The More You Live, The More You Love”, “Modern Life Is Automatic” en, opgespaard tot het einde, “I Ran”. Deze band weet als geen andere de eighties-vibe te behouden.
Dirk Ivens brengt als Dive als eerste act die dag in de wave-tent een intens totaalspektakel. Ivens staat helemaal alleen op het podium en zingt over een geluidsband, wat bij een aantal festivalbezoekers toch wat wenkbrauwen doet fronsen. Dat de analoge synths ingeruild werden voor digitale en laptops, tot daar aan toe, maar dit lijkt al een beetje op de Soundmixshow. In de tent laten de meesten dat echter niet aan hun hart komen. Er wordt gedanst en gefeest of mensen kijken blij verbaasd de show uit.
In de pop-tent is het vervolgens aan Annabella van het voormalige Bow Wow Wow. Indertijd gestart als een studioproject van de man achter de Sex Pistols, maar de band ging een eigen leven leiden en scoorde enkele hits. Annabella is inmiddels naar eigen zeggen ‘ergens in de veertig’ en vraagt of het publiek het oké vindt dat ze zo kort gerokt is. Ze is dan ook wel heel kort gerokt voor iemand van begin de 50, maar er liepen in Amougies wel vreemdere vogels tussen het publiek. Annabella zet haar set in met “C30 C60 C90” en verderop in de set geeft ze al haar andere hits prijs: “I Want Candy”, “The Man Mountain” en “Do You Wanna Hold Me”. Hoewel deze hitjes inhoudelijk weinig voorstellen, brengt de Britse wel topentertainment. En met behoorlijk wat zelfrelativering in de bindteksten. Ze weet dat ze haar beide handjes mag kussen dat ze nog steeds kan teren op die paar nummers uit de jaren ’80 en ze brengt dan ook met veel trots en begeestering. Alleen haar versie van “These Boots Are Made For Walkin” had ze achterwege mogen laten, maar voor het overige was dit een onverwacht perfecte vooravondshow op het W-Festival.
In de wavetent valt de duisternis met Die Krupps. Deze band effende, samen met o.m. Oomph, de weg voor Rammstein. Maar ligt bij Rammstein de nadruk of de gitaren, dan bij Die Krupps misschien nog net iets meer op de synths. En op het vreemde gietijzeren slaginstrument dat door zanger Jürgen Engler gegeseld wordt. Van bij “The Dawning Of Doom” gaat het dak eraf. Het recept is zowel eenvoudig als geniaal: elektrorock met veel pathos en drama, met veel energie vooral. Hun set leest als een Best Of-album: “Schmutzfabrik”, “Germaniac” dat al jaren niet meer op de setlist stond, het legendarische “Metal Machine Music”, “Robo Sapien”, “To The Tilt”, “Nazis Auf Speed”, …
De zich in het zweet werkende Duitse metaalarbeiders waren een heel contrast met de verfijnd Britse gentlemen van ABC die zich netjes in het pak gehesen hebben voor Amougies. Ze brengen hun hits tot in de perfectie en of ze hits hebben: “The Night You Murdered Love”, “The Look Of Love”, “Poison Arrow”, “All Of My Heart”, “When Smokey Sings”, … wie opgroeide in de jaren ’80 kan ze allemaal meezingen. En dat gebeurde dan ook in de volle tent.
De nacht is het perfecte decor voor de darkwave van Project Pitchfork. Hoewel de band regelmatig van muzikale richting veranderde, klinkt de liveset verrassend eenvormig. Hoogtepunten waren “Timekiller”, “Beholder” en “Ascension”.
Dag 2 werd afgesloten door Kim Wilde. De zangeres stond enkele jaren geleden nog op het podium van de Bierfeesten in Oudenaarde, op een spreekwoordelijke steenworp van Amougies, en wist het publiek toen in te pakken met vooral haar grootste hits uit de jaren ’80. Dat doet ze nog eens vlotjes over op het W-Festival. La Wilde startte met een paar singles die niet zo vastzitten in het collectieve geheugen “Chequered Love” en “Never Trust A Stranger”. U herkent ze meteen als u ze hoort, maar u zal ze nooit uit het blote hoofd opsommen bij de bekendste nummers van Kim Wilde. “Cambodia”, “You Keep Me Hangin’ On” en “You Came” kregen een soort rock-make-over. Afsluiten deed ze met “Kids In America”. Kids waren nochtans de grote afwezigen op het W-Festival, maar wie Kid was in de jaren ’80 en zich nog steeds een beetje Kid voelt, die beleefde een mooie avond en nacht in Amougies.
dag 3 – zaterdag 18 augustus 2018 (Filip Van Der Linden)
Dag 3 van het W-Festival opent met een reeks verdienstelijke mindere goden: Ash Code en Dageist in de wave-tent en Katrina, van Katrina & The Waves, in de pop-tent. De eerste show waar we zelf bij waren, is die van Charcoalcity. We begrijpen het opzet om het doelpubliek wat uit te breiden, maar deze metal/rockformatie kon het publiek maar moeilijk overtuigen. Net als bij Orphaned Land een dag eerder worden de synths er live bij-gemixt en zie je geen keyboards op het podium. Dat is al een moeilijke start om een synth-publiek te overtuigen. De jongens van Charcoalcity deden wat ze konden en speelden een aangename set, maar misschien voor het verkeerde publiek.
Modern English dan in de pop-tent. Man, wat waren die goed. Je weet meteen waar bands als Interpol en Editors de mosterd gehaald hebben. Deze postpunkband is een pak minder bekend dan een Bauhaus, maar moet muzikaal niet voor hen onderdoen. Enig minpuntje in de set was het voortdurende vragen, smeken bijna, van zanger Robbie Grey of het publiek wat enthousiaster kan reageren, meezingen misschien? De brave man beseft daarbij niet dat het pas kort na de middag is, bloedheet, en dat de meeste mensen al drie of vier dagen op de camping slapen. Ze sluiten af met ‘the song that pays all our bills’: “I Melt With You”. Geen song die mooier de tijdsgeest van de jaren ’80 vat dan deze.
De Franse band Nouvelle Vague was een beetje een vreemde eend in de bijt. Deze Fransen brengen hits uit de jaren ’70 en ’80 in een bossa nova-jasje. Op één van hun albums namen ze reeds TC Matic onder handen, maar dat kregen de Belgische fans niet te horen. Wel werd tijdens de soundcheck nog snel “I Melt With You” van Modern English ingestudeerd, zodat Rob Grey aan het eind van de set mocht komen meezingen. Stonden nog op de setlist: “I Just Can’t Get Enough” en “Master & Servant” van Depeche Mode, “Blue Monday” van New Order, “I Wanna Be Sedated” van The Ramones, “Ever Fallen In Love” van de Buzzcocks/Fine Young Cannibals en een heel langgerekte versie van “Too Drunk Too Fuck” van de Dead Kennedys. Opnieuw vermakelijk, maar tegelijk een beetje jammer dat ze hun vaste live-set voor dit festival niet aangepast hebben naar meer synthwave en minder punk.
De Griekse zusjes van Marsheaux brachten vervolgens een hitsige wave/dance-set in de wave-tent. Ze brachten hun lyrics met toch een klein toeristen-Engels-accent, maar vooral met veel overgave en energie. Dit was meer dance dan wave, en de zusjes hadden meer aandacht voor hun dance-moves dan voor de decks waarachter ze plaatsgenomen hadden.
Heaven 17 stond reeds voor de tweede keer op het W-Festival en was daar zo blij mee dat de hele band een T-shirt van de organisatie aangetrokken had om het podium op te stappen. “Facist Groove Thing” zat al vroeg in de set en de band hield er aan om het publiek tussen de nummers door nog wat lessen in muziekgeschiedenis mee te geven. Goed bedoeld, maar wie daar voor het podium stond, is vast al afgestudeerd in Heaven 17-weetjes. Hun cover van David Bowie’s “Let’s Dance” was aardig, maar niet memorabel. In de slotronde brachten ze nog een mooie versie van “Let Me Go”.
The Devil And The Universe is een Oostenrijkse band dat muziek maakt dat ergens tussen neofolk en dark ambient in hangt. Zelf noemen ze het ‘goat wave’. Voor heel wat mensen was dit nieuw en misschien net een brug te ver. Opvallend veel mensen bleven voorbij de PA kijken naar het podium, waar de intensiteit te snijden was en het duo zijn eigen bizarre wereld beleefde. Mooi dat een festivalorganisator risico’s durft nemen.
Limahl maakte met zijn band Kajagoogoo amper één album. In Amougies speelde hij daarvan drie nummers, met als bekendste de hit “Too Shy”. Zijn setlist vulde Limahl aan met zijn ene solo-hit (“The Neverending Story”) en een hele reeks covers van hits uit de jaren ’80 (o.m. “I Just Can’t Get Enough”, “Save A Prayer” van Duran Duran, “It’s My Life” van Talk Talk, …). Vermakelijk, maar ook niet meer dan dat.
Waar heel wat bezoekers van het W-Festival reikhalzend naar uitgekeken hadden was de Turkse neo-new-waveband She Past Away. Het duo (gitaar/zang en laptop) komt ergens uit tussen de Sisters Of Mercy en Echo & The Bunnymen. Opnieuw – typisch voor de wave-tent – tonnen sfeer en emotie, maar (nog) geen meezingmomentje.
Front Line Assembly is één van de grondleggers van de EBM en de Canadezen toonden in Amougies nog eens dat ze nog steeds tot de absolute top in het genre behoren. Hun set was retestrak en meedogenloos dansbaar. Het publiek genoot met volle teugen. Je kan niet elk jaar Front 242 op de affiche van het W-Festival zetten, maar misschien kan je om het jaar afwisselen met Front Line Assembly.
Paul Young bracht – net als Limahl – een set volgestouwd met covers. Met dat verschil dat Young in zijn carrière altijd covers als singles had. Wereldhit “The Love Of The Common People” zat helemaal vooraan in de set en voelde – ondanks dat het nummer gerokken werd tot dik zeven minuten, met uiteraard een meezingmoment – aan als een verplicht nummertje. Dat je na 40 jaar een nummer in een andere versie brengt, is te begrijpen. Dat je een nummer dat je eindeloos veel keren moet spelen, al eens tegen je zin brengt, krijgt verschoning. Maar verderop in de set hield het beeld aan van Paul Young die verveld is tot een gladde performer en crowd-pleaser. We hadden graag verteld dat Young een mooi orgelpunt was van een dag vol verrassingen en bevestigingen, maar laten we zeggen dat vooral de nostalgie-fans hiervan genoten hebben.
dag 4 – zondag 19 augustus 2018 (Wim Guillemyn)
Op dag 4 stond ook heel wat lekkers geprogrammeerd op het festival. Bij aankomst, even na de middag, was het nog erg rustig op de weide. Dat bleef zo tot aan de vooravond.
Helaas moest ik A Slice of Life missen. Die kwamen hun uitstekend debuut ‘Restless’ presenteren. Ik hoorde dat het goed was net als Struggler die na veertig nog niet uitgezongen zijn. Integendeel hun laatste album ‘The Gap’ was ronduit meer dan goed zelfs. Far had afgehaakt waardoor we Lizard Smile aan het werk konden zien. Ook deze hebben een nieuw en uitstekend album (‘Wandering in Mirrors’). Het optreden was goed maar het geluid was niet altijd optimaal waardoor de zang soms minder sterk doorkwam. Jammer voor hen. Animotion en Dole speelden ongeveer op hetzelfde moment. Gelukkig maakte Animotion weinig indruk waardoor we voor Dole kozen. Dole speelde een indrukwekkend concert waardoor we ons afvroegen waarom ze in Vlaanderen nooit meer bekendheid hebben verworven. Ze zijn het meer dan waard.
Door het wegvallen van een band op de synth stage kon Red Zebra iets vroeger aantreden. Red Zebra op de synth stage? Jazeker, maar daar trok niemand zich wat van aan want de tent was helemaal volgelopen voor deze punkers. Er hing een sterke vibe in de tent en Red Zebra hielp die mee groeien door een sterke performance waarbij hun klassiekers aan bod kwamen net als enkele schatplichtige covers: “Agent Orange”, “Winning”. Een eerste hoogtepunt van de dag waar na afloop massaal gescandeerd werd voor een bisnummer. Aanvankelijk kwam Peter Slabbinck zeggen dat ze wel wilden maar niet mochten van de organisatie. Uiteindelijk bezweek de organisatie voor de druk van het publiek en mochten ze nog één nummer spelen: “God is Not a Dj”. Zichtbaar onder de indruk verlieten ze het podium.
Shriekback zag ik maar deels en ik was niet meteen onder de indruk. T was niet slecht maar ook niet wauw. Trisomie 21 was dan stukken beter en relevanter. Na de ontlading van Red Zebra was het contrast wel groot. Maar Trisomie 21 maakt geen éénheidsworst en daarvoor alleen al verdienen ze mijn sympathie. Een genietbaar concert was het.
Marc Almond had ik nog nooit gezien en ik vroeg me dan ook af of ik er goed aan deed om Clan of Xymox voor hem opzij te laten liggen. Clan of Xymox heb ik al talloze keren gezien en kon mij nog moeilijk verrassen dus werd het Marc Almond. Die was nog goed bij stem (en het was wel degelijk live gezongen ook). Hij is een geboren entertainer en eigenlijk heeft hij best veel klassiekers. Hij bracht die allemaal: “Tainted Love”, “Something’s Gotten Hold of my Heart”, “Say Hello Wave Goodbye” (als afsluiter)… Enkel “Tears Runs Rings” bleef achterwege. Een fijn concert.
De zanger van Suicide Commando kwam op met een zwarte puntskap op. De visuals op de achtergrond deden de sfeer nog donkerder worden. We kregen een intens en pittig concert van deze Belgische EBM-band. Ze zijn reeds van in 1986 bezig maar toch klonken ze hier heel hedendaags. Zelf heb ik het meer voor gitaargerichte muziek maar dit concert was echt goed. Het uur was dan ook in een mum voorbij.
D:uel was zo een band waar ik vooraf wat bedenkingen bij had. De zangeressen toeren onder deze naam met het repertoire van Propaganda. Propaganda toert blijkbaar ook nog maar zonder Claudia Brücken. Wie enkel de hits van Propaganda kent zal waarschijnlijk een dubbel gevoel hebben over dit optreden. Want ze zijn altijd meer geweest dan een hit of single band. Luister maar eens naar hun debuut ‘A Secret Wish’. Ze waren op bepaalde nummers vrij eclectisch. Dat vonden we ook terug in het optreden met hier en daar lang uitgesponnen songs (wat wel een beetje de schwung uit het optreden haalde) en de alternatieve versie van “Duel (Eye to Eye)”. De zang was meer dan in orde. Het zorgde voor een goed maar geen onvergetelijk optreden.
Daarna was het de beurt aan Lords of Acid. Ze mochten de wave tent afsluiten. De naam sprak nog steeds boekdelen want het volk was massaal afgezakt voor deze gig. Een nieuwe cd werd onlangs op ons losgelaten (‘Pretty in Kink’). Het optreden was om een aantal redenen niet erg geslaagd. De muziek stond iets te hard, de songs overtuigden niet helemaal, de act met de in lingerie kronkelende danseressen kwam belachelijk over. De zang van Marieke was goed maar het geheel lijkt mij achterhaald.
Wat een verschil vormde Vive La Fête die de synth stage daarna mocht afsluiten. We kregen een wervelend optreden. Els Pynoo was in vorm. Ze zingt trouwens met de jaren beter en beter. Het publiek was zowat vanaf de eerste tonen mee. Ook de nummers uit hun nieuwe album ‘Destination Amour’ werden goed ontvangen. Een geslaagde afsluiter en onbetwist het hoogtepunt van de ganse dag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/w-festival-2018/
Organisatie: W-Festival
bijlage dag 1 – donderdag 16 augustus 2018 (Philippe Blacmarquis – Bernard Dagnies Musiczine.net, site FR)
Het W-Festival (‘W’ staat voor ‘Wave’) ontstond 3 jaar terug en is, zoals de naam al doet vermoeden, gewijd aan new-wave en andere 'dark' muziekgenres : darkwave, EBM, synthpop, cold-wave, enz... De eerste editie vond plaats in Wortegem, met oa Peter Hook, Alphaville en Marc Almond. In 2017 steeg naar een hoger niveau en trok naar de site van de Amougies-luchthaven. Op het programma, drie dagen en de muziek van Front 242, Human League, Anne Clark,... Dit jaar wordt het W-Festival nog groter en spant 4 dagen over (plus een Peter Murphy-concert op woensdag) en beschikt het over twee grote feesttenten op een nieuwe locatie in Mont-de-l'Enclus, juist naast Amougies. Qua lineup is het geen golf, het is een tsunami: met niet minder dan 62 bands of artiesten wordt het « W » gewoon het grootste 'dark' festival van het jaar in België, zelfs in Europa (alleen Wave Gotik Treffen en M'era Luna zijn nog groter).
Het klopt dat de muziek van de jaren '80 de laatste tijd terug 'in' is , en we vinden steeds meer bands die geïnspireerd zijn door synthpop, cold-wave of EBM. De organisatoren hadden daarom het goede idee om de 'klassieke' synthpop van de jaren tachtig, zoals Marc Almond (Soft Cell), Kim Wilde, ABC of Propaganda (onder de naam D:uel) te mixen met grote namen die behoren tot de EBM of de darkwave (DAF, Project Pitchfork, Front Line Assembly, Die Krupps), plus nog een aantal 'jongelingen', zoals She Past Away of Ash Code.
Op de vlakte van het festival ontdekken we de twee feesttenten: de « Synth Scene » die, over het algemeen, de synthpop en new-wave acts van de jaren tachtig herbergt en de « Wave Scene », gewijd aan de darkwave groepen van de jaren '90-'00 en aan nieuwere groepen.
The Christians hebben de eer hebben om op de Synth-scène te beginnen. De Engelsen uit Liverpool zijn vooral bekend voor hun hit "Words", uitgebracht in 1990. Van de oorspronkelijke formatie is er weinig meer over dan Garry Christian, de zanger. Hun soul-achtige synthpop is op punt, maar op dit vroege uur is er niet veel volk voor hen, tot grote ergernis van de zanger...
Na Dark Side Eons, het Poolse electro-darkwave duo, is het de beurt aan The Wedding Present. De uit Leeds afkomstige band, geleid door David Gedge, speelt een postpunk getinte power-pop in de stijl van Buzzcocks, The Fall of Gang of Four. De sfeer is goed en sommige fans staan op de eerste rij om de muzikanten aan te moedigen.
Dan is Roza Parks de eerste Belgische band die op de planken van de Wave Scene verschijnt. De inwoners van Peer, vernoemd naar de beroemde zwarte activist Rosa Parks, bieden wave-shoegaze muziek die doet denken aan Joy Division en Sisters of Mercy. In hun eigen woorden klinkt hun muziek alsof 'Ian Curtis PJ Harvey zou kussen terwijl Foals samen met DAF spelen'. Jammer dat het resultaat niet aan de referenties voldoet ...
Om 15u, eerste verrassing in de programmering: Machiavel. We verlaten de Wave-stijl en breiden de 'scope' uit. Het moet gezegd worden dat Amougies een sterke rocktraditie heeft, aangezien de legendarische editie van 1969 van het 'Amougies Festival' als een 2e Woodstock werd beschouwd. Bezorgd om hulde te brengen aan deze verwantschap (volgend jaar zal de eer nog meer worden ondersteund in de programmering, zo werd me verteld), heeft Eric De Ridder, de baas van W-Fest, een aantal bands geprogrammeerd om de genres een beetje te diversifiëren. Machiavel is er één van. Deze pioniers van Belgische prog-rock en vervolgens bekeerd tot een 'pop fusion'-stijl, ze zijn aanwezig om de beloften na te komen die zij maakten vo'o'r het overlijden, afgelopen januari, van hun zanger Mario Guccio. Het is dus Marc Isaÿe, de drummer (en ook de baas van Classic 21-radio), die de zang live overneemt, naast Roland de Greef op basgitaar, Christophe Pons op gitaar en de uitstekende Hervé Borbé op keyboards.
De band wisselt klassieke progrock-nummers (« Rope Dancer », « After The Crop ») af met popliedjes (« Over The Hill »), en niet te vergeten enkele recente composities, sterk getint met bluesrock. Zoals we vreesden, heeft Marc Ysaÿe noch het vocale commando, noch de 'présence' van Guccio en we vervelen ons een beetje behalve, uiteraard, tijdens de hit "Fly".
Rond 16u begint het festivalterrein langzaam te vullen en het is in een quasi-complete Wave-tent dat Parade Ground met zijn concert begint. Wellicht kent u dit Belgische duo, bestaande uit de broers Jean-Marc en Pierre Pauly. PG was een van de speerpunten van EBM en cold-wave tussen 1981 en 1988.
Op het W-Fest is hun show wederom zeer intens en opwindend. Jean-Marc, die zoals gewoonlijk in zwart pak showt - te groot voor hem -, zingt energiek, soms schreeuwt hij , terwijl Peter van zijn mini-korg naar de microfoon gaat met hyperactieve choreografieën. De muziek is een hypnotiserende, mutante Electro Body Pop, alsof Front 242 zijn DNA met Tears For Fears had gemengd. De setlist bevat vooral klassiekers maar ook vier gloednieuwe nummers ; Een nieuw album is inderdaad 'in the making'. Prachtig concert!
Voor ons is het tijd voor een kleine pauze; Jammer voor Wang Chung (de Britten hebben uiteindelijk maar één echte hit op hun naam staan, "Dancehall Days", uitgebracht in '84) en Roland Gift of Fine Young Cannibals.
Ondertussen, in de Wave-tent, verrukt Pro Patria de fans van 'harsh electro-indus' à la Hocico. Noteer dat dit project door Peter Vercauteren in 1988 werd gevormd en dat ze net de activiteiten heeft hervat na een lange hiatus. Op drums herkennen we Jeremy Venganza (Super Dragon Punch) en op keyboards, Sebmer Blondwülf.
Iets later al één van de headliners van de dag: A Split Second. Deze Belgische groep werd opgericht in '85 door Marc Ickx en Peter Bonne en geniet nog steeds een enorme populariteit in Vlaanderen. De Wave-tent is druk als de eerste tonen van « Colonial Discharge » klinken. Helaas wordt deze uitstekende compositie slechts half gespeeld en de band wisselt in het midden naar een "Rigor Mortis" met newbeat-accenten. Op het podium is alles gericht op Marc Ickx. Zijn look is imposant en zijn houding, wild. Het geluid door een Borg (Bodybeats, Klinik, Juggernauts), is krachtig en precies. Het publiek geniet van de hits zoals "Colosseum Crash", "Backlash" of "On Command". Maar het paroxisme wordt bereikt door "Bend My Body Armor" en vooral "Flesh", het grootste succes van de groep, die volgens het muziekboekje de new-beat deed ontstaan.
Het contrast is bijna surrealistisch : we gaan dan naar de Franse zanger Axel Bauer. Herrinner «Cargo de nuit » ? De Synth-tent is maar half gevuld. Op dit moment is het bijzonder warm op het terrein en de festivalgangers zijn aan het zonnebaden. De zanger stelt desalniettemin kwalitatieve, melodieuze pop-rock voor, perfect gemasterd. De muzikanten zijn erg goed en Bauer blinkt uit in gitaarsolo's. Een beetje te veel, want wanneer hij Jimi Hendrix (« Voodoo Chile ») overneemt, is het eerlijk gezegd 'te veel'. Gelukkig redt hij het dankzij een super-maxi-versie van zijn enige echte hit: "Cargo". Iets waar we close voor zijn « Cargo d'ennui »!
Terug in de Wave-tent voor Covenant, één van de beroemdste darkwave-bands uit de jaren '90-'00. De Zweden hebben een aantal albums uitgebracht die absolute referenties zijn in de stijl 'Futurepop'. Ze bieden een majestueuze en hyperdansbare elektronische sound, gecombineerd met de geïnspireerde zang van Eskil Simonsson en, natuurlijk, die essentiële gotische tint.
Vanavond is Daniel Myer in het spel, een uitstekende zaak omdat deze alomtegenwoordige muzikant (hij maakt deel uit van tal van projecten) een klanktovenaar is. De performance van vanavond is trouw aan de reputatie van Covenant. Het is een opeenvolging van electro-bommen zoals "Like Tears in Rain", "Bullet" of "King of My Domain". Na een stillere sequentie, een beetje te lang, is het de laatste galop met "Bring The Light", in een hallucinerende energieke zangstijl van Daniel Myer, en "Call the Ships To Port".
Mooi concert hoewel sommige te rustige nummers hadden kunnen plaatsmaken voor andere 'killers' zoals "Dead Stars" of "I Stand Alone".
Midge Ure is de volgende artiest op het programma in de Synth-tent. In het begin van zijn carrière nam hij deel aan Slik, Rich Kids en Thin Lizzy maar het is vooral als zanger van Visage en Ultravox (2de avatar) dat hij succes boekte. Vorig jaar publiceerde hij ‘Orchestrated’, een plaat waarin hij enkele nummers uit zijn solocarrière, maar vooral van zijn Ultravox-avontuur opnieuw bewerkt. Er is enorm veel volk als het kwartet op het podium komt en sterk wordt onthaald.
Midge Ure zorgt natuurlijk voor gitaar (elektrisch en soms akoestisch) en zang ; zijn stem heeft niets verloren van zijn pracht. Hij beheerst ze perfect ; en zingt in een meer bombastiche stijl of haalt hoog uit, afhankelijk van de emotionaliteit in de song. Bovendien kan hij rekenen op de uitstekende 'backing vocals' van zijn bassist, wiens lange , dunne baard zeker 20 cm moet meten. De line-up wordt afgesloten met een toetsenist en een drummer.
De set wordt geopend met "Call of the Wild". Het geluid is uitstekend. De originele composities, die meer elektronisch waren, worden hier in een meer organisch gespeeld en nemen een andere dimensie aan. Een gevoel van nostalgie dringt de menigte binnen. Het publiek zingt, danst, klapt (soms op uitnodiging van Midge) op grote klassiekers van Visage zoals "Fade To Grey" en "Vienna", zonder viool, jammer genoeg. Op "The voice", van Ultravox, sluit Midge zich bij de toetsenist aan. Tijdens "Hymn" zingt het publiek het bekende refrein ‘Give us this day all that you showed me / The power and the glory / Til my kingdom comes’ ; en eindellijk speelt de band "If I was" en "Dancing with tears in my eyes", nogmaals het bewijs van Midge Ure’s talent om gave, catchy popnummers te brengen.
Het concert was zeker heel pop-gericht, én wat deed hij het goed! (Bernard Dagnies)
Op het moment dat Chameleons Vox op de Wave Scene komt, begint het te regenen! Mark Burgess, de belangvolle zanger van The Chameleons, definieerde met zijn band uit Manchester een unieke onvergelijkbare psyche-postpunkstijl tussen '81 en '86. In 2009, na een lange onderbreking, namen Burgess en John Lever, z’n right-hand drummer, die jammer genoeg vorige jaar overleed, de fakkel over onder de naam Chameleons Vox. Vanavond werkt de magie weer. Burgess’ persoonlijkheid en vocals raken, en het publiek danst op hits zoals « A Person Isn't Safe Anywhere These Days », « Monkeyland » en vooral "Second Skin", waarschijnlijk één van de beste nummers in de rockgeschiedenis. Burgess en C° leiden ons in hun hypnotiserende , bijna mystieke muziek. Een geweldig concert, versterkt door de beheersing van Kenny KGB (Simi Nah) aan het mengpaneel.
De festivalgangers moeten dan in de modder waden om zich bij de Synth-scène aan te sluiten, waar D.A.F. zijn set al is begonnen. De pioniers van elektronische muziek en EBM zijn top op 'dark' festivals. Vanavond bewijzen Gaby Delgado en Robert Görl nogmaals dat hun muziek bijna 40 jaar later nog steeds zo onweerstaanbaar is. Het is een combinatie tussen de repetitieve ritmische kant van krautrock en Suicide, de kracht van synthetische bas riffs en de bezwerende zang van Delgado (in het Duits of Spaans). "Der Mussolini" en "Sato Sato" overtuigen 100%. Görl gooit zijn snare-shots terwijl Delgado onvermoeibaar op de scène loopt als een bezetene. Het is eenvoudig minimalistisch, het werkt , en het publiek danst en schreeuwt !
Een closing final van deze eerste festivaldag !
(Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/w-festival-2018/
Organisatie: W-Festival
Nederlands 
Français 
