‘Twee weken niet repeteren met Chalice voelt als een fysiek gemis’
Chalice blaast dit jaar 20 kaarsjes uit en maakt het feest compleet met Ashes Of Hope, het nog maar vierde volledige album van deze Belgische band. De combinatie van death en thrash op Ashes Of Hope staat ver van de old school death waarmee jullie begonnen en ook ver van de melodische deathmetal van vorige albums.
“Ik ben in 1998 met Chalice gestart omdat ikzelf en mede-oprichter Yves Ragolle (nu o.m. bij DodenGod) heel hard de behoefte hadden om agressieve deathmetal te spelen. Ik was net gestopt als bassist bij Iconoclasm, een blackmetal band uit Aalter, waar we eerder inspiratie vonden bij Satyricon, Mayhem en Darkthrone. Herinneringen aan een show met Death, Cannibal Corpse, Tiamat en Gorefest in zaal De Jachthoorn in Pede leidden tot het plan om zélf iets te doen in dit genre. Het bleef niet bij plannen, we gingen op zoek naar een volledige line up.
Na een paar wissels in de band begon die drang naar deathmetal af te zwakken. Nieuwe mensen brengen nieuwe ideeën en ook de oudgedienden in de band durven al eens iets nieuws proberen. We staan bijvoorbeeld niet schouder aan schouder met z’n vijven te juichen als In Flames speelt, maar die verscheidenheid in voorkeuren zien we tegenwoordig eerder als een troef dan als een splijtende verdeeldheid.
We beoordelen een nieuwe track daarom niet langer op zijn deathmetalgehalte. Het is belangrijker dat iedereen in de band er kan achter staan of geraakt wordt door de muziek en dat de fans zien en vooral horen dat we niet ter plaatse blijven trappelen. Daar zit voorts geen uitgekiende strategie of marketingplan achter. Het zou strategisch gezien zelfs makkelijker zijn om één label te plakken op onze muziek, terwijl we nu ergens in een niemandsland zitten tussen death en thrash”, zegt bassist Chris Lagrange.
Naar goede traditie werd lang gesleuteld aan het materiaal en de opnames, maar deze keer werd ook hard aan de promotie gewerkt.
"In Vlaanderen zijn we behoorlijk bekend, maar is het aantal fans eerder beperkt. Daarom kijken we met dit album ook naar de buurlanden, waar ze ons stilaan ook beginnen kennen. Vroeger staken we al onze energie en centen in de opnames. We concentreerden ons uitsluitend op het creatieve en gingen er te veel van uit dat een goed album wel vanzelf zijn weg zou vinden naar de luisteraars. Als we maar genoeg optraden, zou iedereen ons wel kennen.
Het resultaat was dat te weinig mensen onze muziek te horen kregen. Daarom hebben we deze keer professionals ingehuurd om het album te promoten, en dat werkt. We bereiken steeds meer mensen in binnen- en buitenland, we krijgen veel meer vragen voor interviews en van radiozenders en organisatoren van festivals en zaalshows. Onze video’s op YouTube worden meer bekeken, zelfs onze oude albums worden volop beluisterd op Bandcamp, enz.
We hebben met Niels nu ook iemand in de band die beseft welk belang social media kunnen hebben voor een band. We hadden dit misschien al veel eerder zo moeten aanpakken, maar je bent nooit te oud om van je fouten te leren", legt zanger Pieter Dewulf uit.
“We zijn als band ook een stuk volwassener geworden. Vroeger vonden we het niet kunnen dat iemand behalve in Chalice nog in een andere band zou spelen. Dat zagen we als een gebrek aan toewijding. Vandaag zijn de geesten gekeerd en zien we dat eerder als een verrijking. Onze drummer en één van de gitaristen spelen ook bij Caducity en dat verloopt zonder problemen. Met Pieter zit ik nu zelfs in een band waar we donkere, melancholische muziek maken. Het leuke is dat de rollen in die band omgekeerd zijn. Bij Chalice ligt veel verantwoordelijkheid vooral bij mij, terwijl het bij Blue Monday vooral Pieter is die gebombardeerd werd tot CEO.” stelt Chris.
Muzikaal staat Blue Monday, de andere band van Chris en Pieter, een heel eind van Chalice.
“Nicolas en Niels zitten met Caducity nog dicht bij de old school deathmetal die wij vroeger met Chalice speelden. Blue Monday is een heel ander verhaal. Het is een band met behalve Pieter als zanger en mezelf als bassist nog Hans Depraetere (Desert Drones) als gitarist en Jelle Janssens (Kentucky Daredevils, Les Ananas De Courtrai, Sushi Attack, …) als drummer. Voor Blue Monday zoeken we al een tijdje naar een zangeres die tegelijk gitaar of toetsen speelt, als vocaal tegengewicht voor de bariton van Pieter.
We willen echter niet wachten met live spelen tot we die zoektocht afgerond hebben en dus zal je Blue Monday binnenkort live kunnen zien. De muziek kan je omschrijven als trage, melancholische muziek met een donker randje… een beetje Nick Cave, een beetje Tom Waits, een beetje Leonard Cohen, een beetje The XX. De sfeer is die van tristesse en melancholie, het is meestal ingetogen en intiem met als contrast geregeld wat agressievere gitaarstukken. Beide bands zijn voor ons belangrijk, maar met Chalice staan we al verder”, vertelt Pieter.
“Repeteren en live spelen met Chalice heeft voor mij iets therapeutisch. In mijn opvoeding werd mij altijd voor gehouden om mijn boosheid niet te tonen en nog steeds heb ik de neiging om woede en frustraties op te kroppen. Dan is repeteren of spelen met Chalice de perfecte uitlaatklep voor mij. Als ik twee weken niet repeteer, voelt dat aan als een fysiek gemis. Als een orgaan in mijn lichaam dat niet meer werkt”, geeft Pieter aan.
Ook voor Chris is de band nog heel belangrijk.
“Chalice is nog steeds de band waar ik mee opsta en ga slapen, maar na 20 jaar kan ik het ook wat gemakkelijker loslaten. Dat is gegroeid met de ‘volwassenwording’ van de band. Als het zo aanvoelt dat ik een remmende factor ben voor Chalice, zal ik met pijn in het hart een stap opzij zetten. Tot enkele jaren geleden zou dat scenario zelfs niet in mijn hoofd opgekomen zijn.
Ik verwacht niet dat Chalice nog eens 20 jaar zal bestaan. We spelen heel graag, we zijn een hechte groep vrienden die gaan voor de band en de muziek die we samen maken. We zijn nu al aan nieuwe nummers aan het werken voor de opvolger van Ashes Of Hope, maar we beseffen ook dat het voortbestaan van een band soms heel snel op losse schroeven staat.
Om de voorbije 20 jaar te overleven als band, hebben we behalve een flinke dosis doorzettingsvermogen ook heel wat geluk nodig gehad. Je weet nooit van tevoren wat er op je weg komt. Ondertussen hebben we al heel wat bereikt: vier goede albums opgenomen, op heel wat toffe festivals gespeeld, coole supports gedaan, voor veel volk kunnen spelen op onze releaseshows, heel wat mensen geïnspireerd of een leuke avond bezorgd…
Op de affiche staan van Graspop, Alcatraz of Ieperfest zou de kers op de taart kunnen zijn, maar ook zonder dat kan ik tevreden terugkijken op wat we bereikt hebben met deze band. Het einde is evenwel nog niet in zicht. We zijn 20 jaar oud, hebben dus een verleden, maar we kijken nog meer vooruit. Wie voortdurend omkijkt, die valt op zijn gezicht. Chalice blijft vechten voor de aandacht van iedereen met metal in zijn of haar hart, met alle beschikbare middelen”, stelt Chris.
Jullie zetten al stappen in het buitenland, met shows in Nederland en Frankrijk. Komt daar een vervolg op?
“Live spelen is nog altijd wat we het liefste doen. We kijken inzake buitenland vooral naar Frankrijk en Nederland. Daar groeit de belangstelling voor ons en komt er stilaan meer interesse van luisteraars en organisatoren. Volgende maand spelen we in Zoetermeer met de Nederlandse bands Shuulak en Incarnate en dan zien we wel wat de volgende stap wordt. We nemen onze tijd om het buitenland te veroveren. Niets moet en alles kan”, besluit Chris.
Pukkelpop 2018 – zaterdag 18 augustus 2018
Pukkelpop 2018
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
Kimberley Haesendonck en Johan Meurisse
Op deze derde PKP dag was ons parcours vooral uitgestippeld op de bijkomende stages. De polonaise van Mauro en Willy Sommers was meteen raak . De Belgische scene leeft verder met de hitgevoeligheid en intimiteit van Tamino en Bazart. De Marquee, Castello, Lift had alternatieve bestsellers en de hiphop kende z’n voorlopige (hoogte?) punt met Kendrick Lamar.
Volgend parcours legden we af …
Meteen raak met Mauro & de Kempenzonen in een overvolle Marquee op dit middaguur. Dit was een Feest van het Nederlandstalige Lied en … ja op Pukkelpop . In al die jaren ongezien . Er kwamen enkele evergreens van Mauro en Daan zelf, “It’s a sad sad planet” , “The player” en “Icon” . Mauro trommelde naast een eigen band een Brassband op die de sound kleur en elan gaf . In een presentatie van Rik Verheye .
Iedereen kwam in de juiste stemming als Sennek opkwam die “Dag vreemde man” van Ann Christy zong en het publiek naar haar hand zette . Mauro warmde nog eens op met de prachtige cover “Prisencolinensinainciusol” , maar het was de Sultan van het Vlaamse Lied, zo kondigde Verheye onze Vlaamse volkszanger Willy Sommers aan , die de Marquee in vuur en vlam zette met “Als een leeuw in een kooi” en “Zeven anjers , zeven rozen” , zijn eerste clubhit ooit . De hele tent zong het luidkeels mee , handjes zwaaien , polonaise , gazomaar door . Dit was het Vlaamse lied op zijn best . Vlaanderen Feest op Ment TV . “Laat de zon in je hart” was de absolute topper van dit concept . Iedereen op het podium en in de Marquee amuseerde zich rot . Een schlager in de roos ongezien op het middaguur . Hier komt beslist een vervolg op!
Even tot rust komen in het Retro Beer Shack café of het Pukkelpopcafé zat er in , om dan terug er tegenaan te gaan op de Welsche The Joy Formidable (Marquee) , die vijf jaar op zich lieten wachten op nieuw werk . In de herfst verschijnt dat album. De charismatische drie putten vooral uit hun ouder materiaal , die de versterkers openzetten, de pedaal effects ingedrukt houden en de gitaren laten rommelen en gieren . Gitariste Ritzy Bryan kan haar keel openzetten, maar evenzeer zacht dromerig , melancholisch klinken in de tempowissels , wat de songs net zo spannend, intens, gedreven , meeslepend, heerlijk maakt . Gerugsteund werd ze vocaal door de bassist; verder keys en drums die hun werk doen op een rits puike songs als “The leopard and the lung” , “Little blimp” , “Cradle” , het nieuwe “Passerby” en de instant klassieker “Whirring” , die letterlijk een shoegazegolf over ons heen raasde .
Marlon Williams (Club) is uit Nieuw-Zeeland afkomstig en wist met z’n begeleidingsband indie in rootsamericana te stoppen . Een sound die refereert aan de laatste van Arctic Monkeys , een 50s crooner geluid , de adem van Elvis , Roy Orbison , de garagerock van het onvolprezen Beasts Of Bourbon uit Australië en het linkt aan Patrick Watson . Jawel , deze beloftevolle artiest heeft het allemaal in zich om een spannende reeks van sfeervolle, broeierige , opbouwende nummers te brengen . Een huivering , mysterie , paranoia en verlatingsgevoel op z’n David Lynch en Twin Peaks …
The Wombats (Marquee) moet het hebben van die vroegere songs , die live nog steeds fris , sprankelend, snedig en aangenaam klinken . De leuke rifjes , de schurende gitaren en de meezingrefreinen zijn op het recente materiaal grotendeels verdwenen en maken meer plaats voor synths motiefjes . Spanning ook weg , en dus vlamt het maar op het vroegere werk . Desondanks heeft de band uit Liverpool rond Matthew Murphy een sterke aanhang . Het jonge publiek hotst heen en weer , springt en geniet op “Techno fan” , “Jump into the fog”, “Moving to NY”, “Let’s dance to Joy Division” en “Tokyo” .”Cheetah tongue” en “Turn” van het nieuwe album ‘Beautiful people will ruin your life’ of “Give me a try” van de vorige, zijn de uitverkozen nummers die het nauwst beantwoorden aan The Wombats zoals ze vroeger waren … Live dynamisch , opwindend , hun Dansend Beertje- logo zag dat het uurtje goed was!
Een potpourri kregen we van Chase Atlantic, een kwintet uit Australië; die hier in de Club het jonge publiek meekregen . Onschuldige , snedige , springerige gitaarrock , die er hiphop , r&b en raps aan lijmen. Hun songs bleven voor de doorwinterde muziekliefhebber niet hangen, maar hun jeugdig enthousiasme en entertainment haalden ons over de streep …
Beloftevol zijn The Rolling Blackouts Coastel Fever (Lift) . Het kwintet uit Melbourne verbaast met twinkelende, catchy indie, die durft te rammelen en te exploderen . Wat wil je met drie gitaren … Hun spannend materiaal wordt overtuigend gespeeld , de samenzang en wisselende zangpartijen zijn uiterst genietbaar . Jawel , het deed deugd indierock pur sang , op z’n best te horen , als een “Wither with you” , “Wide eyes” of “Time in common” met een link naar Feelies, Parquet Courts en aanverwanten . Gemotiveerd en vol overgave gaan ze gretig te werk en geven hun instrumenten de nodige ruimte . Eind vorig jaar sterk onthaald in de AB Club, op Pukkel bevestigden ze hun live reputatie . (Johan)
Opgewekte indie bij Rolling Blackouts Coastal Fever … Ze maken muziek waarbij de teksten zo droog zijn, maar de gitaarlijnen zo catchy dat u niet anders kan dan er van houden. In juni verscheen hun debuut ‘Hope Downs’, waarmee de band zich perfect infiltreerde in de indie wereld die we de dag van vandaag kennen. Ook op Pukkelpop konden ze een vrij volle Lift overtuigen. Benieuwd naar meer? Check deze band op 2 november op Filter Festival! (KH)
We maakten kennis met het Engelse Maribou State (Castello) , die een next level triphop spelen op z’n Caribou’s van loungy, zalvende , opbouwende beats in een meeslepende drumgroove en fijne gitaarlijnen . Het elektronicaduo werd geruggesteund door twee percussionisten , die de sound aanstekelijk, dansbaar maakten of je lieten uitwaaien …
Een volle Marquee was op de afspraak voor één van onze stemwonders Tamino . Terecht werd hij geselecteerd als StuBru’s Nieuwe Lichting . Imponeren in al zijn eenvoud en emotionaliteit; laat hij zijn nummers vloeien in een sobere begeleiding van elektrisch gitaargetokkel , percussie en keys . En toch , hij durft ze op te bouwen en dient kopstoten toe . De sfeer is er één van een intense spanning, gehypnotiseerd toekijken en volledig stil zijn … en dan telkens warm onthaald worden .
De nummers worden gedragen door z’n innemend en sterk uithalende vocals op z’n Buckley’s . De nieuwe “Persephone” en “Sun may shine” openden en duiden op een sterk debuut . Zij meten zich met z’n eerder verschenen “Cigar”, “Reverse” , “Indigo night” en doorbraaksingle “Habibi” ; een a capella Elvis’ “Can’t help falling in love” breidt er zelfs twee aan elkaar . Ongecompliceerde , ongebreitelde , elegante schoonheid , pracht en finesse .
Ook overtuigen in minimalisme is het Britse duo Jason Williamson en Andrew Fearn , Sleaford Mods (Castello). Ze draaien in hun geluid de klok terug naar de punk van 76. De rappende streetpunk van de vuilbekkende Williamson en zijn kompaan snijdt diep; in een onnavolgbaar Nottinghams dialect krijgen we een rits scheldpartijen over van alles en nog wat, dweept , wekt hij verbale agressie en vijandigheid op. In zijn betoog , is hij een volleerd acteur , maakt hij allerhande bewegingen en passen . Elke keer opnieuw vuren ze hun rollercoaster , van “Moptop” , “BHS” naar “Jobseeker” en “Jolly Fucker”, messcherpe raps af in korte , goede, kernachtige , rauwe, dansbare tracks , die durven te dreunen op een repeterende Suicide beat op de laptop van Fearn , die is gestapeld op drie bierbakken; hij hoeft niks meer te doen dan de startknop van z’n laptop in te drukken, pilsje openen, lachen en meebrullen . Eenvormigheid dwarrelt , sluipt wel rond, maar als je net The Fall , The Streets en Suicide in die sound kunt combineren is het verdomd sterk!
Als een koning kwam J. Bernardt de Mainstage opgewandeld. Strak in een zwart gestreept pak, waarmee hij zonder moeite het publiek , al van voor de muziek begon, kon inpalmen. Snel voor hij terug met Balthazar aan de slag gaat, kwam hij voor een laatste keer zijn solo debuutplaat voorstellen. Perfecte setting als je het ons vraagt. Het zonnetje dat stralend op de Mainstage scheen en nummers als “Wicked Streets” en “Calm Down”, die het publiek gezellig lieten dansen. (KH)
Bazart op een Mainstage op Pukkelpop … ‘the times they are a-changing’. Pukkelpop alternatief, nee dat hoeft niet meer …Bazart is onze Vlaamse Oscar & The Wolf . Ons volkje smelt voor hun radiovriendelijke pop die dromerige, aanstekelijke indie , r&b en hiphopmotiefjes bevat . Hier gingen meteen de harten sneller slaan als Mathieu en C° het podium betraden . Iedereen houdt van Bazart en Bazart van iedereen …
Bazart is blij er opnieuw bij te zijn. De tweede plaat verschijnt in september . Een voorsmaakje met de nieuwe single “Omarm me” en “Onder ons” kregen we . Mathieu is een volksmenner, hij bespeelt z’n publiek, hitst hen op en dat zorgt net voor dat ietsje meer . De popelektronische songs baanden zich een weg , hebben een meezingrefrein, - gehalte en worden dan ook luidkeels meegezongen .
Een handjesgordijn werd opgehangen en snippers, confetti vlogen in het rond op popnummers “Nacht”, “Lux”, “Chaos” , “Tunnels”, “Koortsdroom”, “Echo” en de doorbraaksingle “Goud”. Bazart is en blijft hot … Een zegetocht … Het Sportpaleis is gewaarschuwd …
We smulden van de bands in de Lift vandaag … de sociaal geëngageerde Amerikanen van Protomartyr rond de frontman Joe Casey, zit muzikaal ergens tussen Mark E Smith, David Thomas, Cave in … en jawel The Cure en Joy Division zijn wave referenties . Stapsgewijs zingt , declameert , brabbelt hij en bindt het publiek aan zich in de neurotisch meeslepende, broeierige , gruizige , donkere postpunk en rauwe garagerockende blues . Bijna elk nummer wordt geflatteerd met een flesje bier dat in z’n vestzak te vinden is . Grommende gitaren, gortdroge diepe baslijntjes , tribalritmes, log gedreven noise experiment en feedback sieren de nummers . Hier borrelt ‘The firstborn is dead’ van Cave naar boven , “A private understanding” als hoogtepunt . “Why does it shake” en “Half sister” sloten een spannend optreden af. Dit zijn bands die we maar al te graag zien op PKP …
Een volle Castello voor het Britse Jungle van Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson. Een uitgebreid combo met backing vocalistes zien we . En verdomd wat is dit een geoliede machine geworden die Moloko , Nile Rodgers Chic en Prince samenbrengt in een mishmash aan stijlen (pop, soul , funk , disco, nightclubbing, …) dat radiovriendelijk , glad , toegankelijk klinkt. We worden telkens meegevoerd , gedreven door diezelfde groove en basstune, gedragen door de meerstemmige zangpartijen.
Tijdens Les Nuits Bota al en nu op PKP kregen we al een voorproefje van het nieuwe materiaal ‘For ever’ , waaronder de single “Happy man” en “Heavy, California” , die ook sterk werden gespeeld , naast kleppers “Julia” , “The heat” , “Busy earnin’” en “Time”.
Het geeft een lekker zomers , sensueel, zwoel , warm , ontspannend gevoel , staat garant voor een dampend sfeertje, werkt aanstekelijk , zorgt voor de nodige smileys en brengt het publiek in beweging. Yes , Jungle is vrolijk, aangenaam, dansbaar … (Johan)
Award voor grootste dansfeest van Pukkelpop 2018 gaat ongetwijfeld naar Jungle. Er werd heel wat verwacht van deze soul/groove bende, en deze verwachtingen werden moeiteloos ingelast. Nieuwe ijzersterke songs werden voorgesteld, maar ook de oude nummers werden aangehaald. Een overtuigende live-band met een reputatie die nogmaals aangedikt werd. “The Heat”, “Time”, “Julia” en “Busy Earnin’” waren mega. Het hoogtepunt? Gewoonweg het volledig optreden! (KH)
De Lift baadt in een psychedelisch spectrum van licht en noise op The Black Angels . Het klonk luid, hard. We zijn niet meer mee in hun platenwerk , ‘Death song’ is het laatste resultaat btw , maar we constateren dat de sixties psychedelica en bezwerende indierock in heerlijke chaos, fuzz, distortion ongeschonden zijn gebleven. Uiterst genietbare , meeslepende psychedelische rock die door een podiumscherm van (kleur)projecties en vloeistofdia’s een hallucinogeen effect hebben . Songs als kanonskogels , en een unieke sound dus die live krachtig wordt neergepoot . We worden meegevoerd en -gesleurd in een andere realiteit …
We pikten nog iets mee van het Amerikaanse Cigarettes after sex (Club) . Ze zijn al een tijdje bezig maar braken hier sinds vorig jaar door . De rare (?) groepsnaam rond Greg Gonzalez krijgt erkenning in ons landje door de single “Each time you fall in love” en bevestigt nu met “Crush”. Hun rustige, schuifelende, voortkabbelende muziek - als een klotsend, ruisend beekje -, is de obligate sigaret na een magistrale vrijpartij en klinkt als een combi van postrock, ambient en slowcore . De zachte zangpartij maakt het nog sensueler en zwoeler . In de muzikale schemering kregen we een avontuurlijke versie van Reo Speedwagon’s “Keep on lovin you” en die andere puike singles “Affection” en “Apocalypse”.
Erg serieus en gemeten allemaal, maar in het dromerig elan , met de ogen toe overtuigend,…
Het vuurwerk maakte ons wakker uit hun vervlogen wereld …
De headliner waar misschien wel iedereen het meest naar uitkeek was ongetwijfeld Kendrick Lamar. Na een geweldige passage in het Sportpaleis in februari, waren de verwachtingen gigantisch groot. Helaas vulde Lamar deze verwachtingen niet volledig in. Een vrij tot zeer platte show, met weinig interactie en ‘goesting’. Hit na hit werd gespeeld, maar ook daar werd het publiek niet echt heel wild van. De filmpjes die tussen de nummers door werden afgespeeld werden zelfs eentonig en deden ons te hard denken aan zijn show in A’pen. Na 17 nummers gaf Kendrick er de brui aan en wandelde hij op het gemak van het podium. Of toch niet. Bissen deed Lamar met het, vreemd gekozen, “All The Stars”. Van een gemakzuchtige show gesproken. Een vrij tot zeer jammere afsluiter.
Maar laat dat nu het laatste zijn wat aan ons hart komt. Voor de rest was het een top festival, waar we volgend jaar zeker en vast opnieuw deel van willen uitmaken! (KH)
Tja, Pukkelpop zat er weer een keertje op …
Neem gerust een kijkje naar de pics (ism DaMusic) http://www.musiczine.net/nl/fotos/pukkelpop-2018/
Organisatie: Pukkelpop
Pukkelpop 2018 – vrijdag 17 augustus 2018
Pukkelpop 2018
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2018-08-17
Kimberley Haesendonck en Johan Meurisse
Op deze tweede PKP dag kon je uitkijken naar heel wat gitaargeweld . Belgische troeven werden bovengehaald . Entertainment ook , met Yungblud, N.E.R.D. en onze Oscar & The Wolf . Een intense dag beleefden we.
Even overlopen?
De Mainstage hadden we vooral ’s avonds aangestipt met o.m. N.E.R.D., het hiphopcollectief rond Pharrell en Chad Hugo , die na zeven jaar terug van zich lieten horen . Hiphop moet een feest zijn , en … ze maakten er eentje van . In een zomerse tenue , NERD minded, kwamen ze het podium op , met een full band , die hun interacties met het publiek aan elkaar smeden . De band rockte en funkte , de twee MCs zongen , rapten en hitsten de menigte op. Ze maakten er de ‘coolste party of the world’ van. De entourage was er een van dansers, -eressen en breakdancers .
The real NERD fans konden mee het podium op. De eerste rijen werden geactiveerd en konden loos gaan. Springen , dansen , circlepits , … Entertainment. Een paar medleys passeerden , o.m. van hun samenwerking met Kendrick Lamar , Snoop , White Stripes en hun Neptunes . Verder materiaal als “Lapdance “, “She wants to move” , “Lemon” (maar best zonder Rihanna) en “Everyone nose (all the girls are standing in line for the bathroom)” . Niet verrassend , maar goed genoeg om de Mainstage opgewarmd te houden …
… voor Oscar & The Wolf van Max Colombie . Oscar is een wolf in schapenvacht, die aangename popelektronische songs , verheven van z’n warme , nasale emotievolle vocals, brengt . Het gaat goed vooruit in die jaren met Oscar. Net nog maar platina gehaald voor de nieuwe plaat ‘Infinity’ en ze headlinen een tweede maal Pukkelpop . Samen met drums , keys en een bassist laveert hij in witte tenue op het podium en maakt allerhande sensuele pasjes . Probleemloos krijgt hij het publiek mee . Een volle Mainstage laat zich gaan , heupwiegt, danst op die aangename sounds en beats . Oscar & The Wolf is een hitmachine met een pak radiohits als ”You’re mine” (knipoog naar Charlotte De Witte), “Undress”, “Runaway”, “Joaquim”, “Princes”, “Strange entity” , “Breathing” en “Fever” . Jawel de bas en drums rolden over het zalvende materiaal . En nog meer kracht en dynamiek kregen ze door leuke , dansbare grooves , rookkanonnen en snippers …
Charlotte kreeg vervolgens licht op groen op de Mainstage …
In de namiddag zagen we nog de Britse beloftevolle Nothing but thieves , die emo kruidt met indie en pop. Spelplezier en enthousiasme ten over , maar de belangstelling was nog maar matig in de namiddag . Een afwisselende set speelden ze van snedige rockers en opbouwende ballads onder een soms hoog uithalende zang van Conor Mason , die durft uit te halen op z’n Buckleys . “Amsterdam” is er eentje om te koesteren maar globaal hadden we inwisselbare nummers.
Andere stages tijdens het parcours
* Marquee – hard, luid – harder, luidst
Een volle Marquee voor Steak Number Eight, de band rond de Vanneste broers . De vier hebben mee aan de kar getrokken van de huidige Belgische postmetal/hardcore /sludge/noise. In november wordt de stekker uitgetrokken en zijn we benieuwd welk avontuur ze tegemoet zullen gaan . Maar hun donker , dreigende, retestrakke sound is nog steeds spannend , overweldigend , hard, explosief , gedreven en meeslepend . Brent Vanneste’s rauwe zang , z’n indringende blik , hij heeft het publiek in zijn greep . Als een tornado, snedig en vurig, klinkt het materiaal , met heel confetti en vlammen, “Gravity giants”, “Your soul deserves to die twice”, “The sea is dying” of “Return of the komomon” , als hij het publiek indook . We zullen ze missen onder Steak.
The Sore Losers - De rockers uit Limburg kunnen gaan voor een thuismatch op Pukkelpop . Net als bij Steak is er hier een volle Marquee . Het publiek houdt er wel van . Rockmelodieuze songs kunnen ze schrijven. Blijven hier hangen o.m. “Don’t know nothing”, “Silver seas” en “Juvenile heart attack”, fris , sprankelend , aanstekelijk en een mooie samenzang. Met een knipoog naar onze vroegere A Brand! Ze brengen in oktober hun nieuwe plaat uit, ‘Gracias senor’, en de songs moeten nog hun plaatsje verdienen en blijven hangen …
De hoofdvogel in de Marquee werd Yungblud rond Dominc Harrison . Een aanstekelijke mix van rock, punk , elektronica en ska hoorden we door een duracell konijn, die bekken trekt , rollebolt, gekscheert . Hij weet z’n publiek te entertainen op die leuke, krachtige rocksongs . Hier was het jonge publiek voor gekomen … de muziek , de refreinen kennen ze van voor naar achter . “I love you , will you marry me” deed de tent ontploffen . “King charles” , “Psychotic kids”, “Medication” moesten niet onderdoen . Bruisend , dynamisch , opwindend en bovenal heerlijk ontspannend . Entertainment ten top, daar is ‘Jongbloed’ voor …
Amenra - De rauwe emoties worden uit het lijf geschreeuwd . Amenra is ondergaan , een katharsis , een beleven . Een gitzwart decor , verwoestende beelden , de apocalyps . Ze zijn al aan ‘Mass VI’ toe in hun collectie . Colin van Eeckhout laat zang en lichtinval meer toe , reikt je de hand , neemt je vast en laat los om je dan opnieuw op te vangen . Amenra gaat door merg en been … Hard-Verscheurend …
Het Amerikaanse Incubus sloot af . Bijna twintig jaar terug kreeg de nu-metal band armslag in ons landje , met songs als “Megalomanic” en “Nice to know you” , die vanavond goed verdeeld zaten in de set . De band gaat imposant te werk, een spannende sound van rockende gitaren , donkere basses, mixen , scratches en snedige, felle drumpartijen , gedragen door heerlijk indringende vocals van Brandon Boyd, een jongere Iggy lookalike . De “Wicked game” cover van Chris Isaak paste in het concept. Incubus stond garant voor een uurtje beklijvend gitaarwerk! Soms borrelde hier een Faith No More op van in de begindagen .
* Verder stonden we stil bij volgende bands
De jungle pop van Sofi Tukker (Dance Hall) bracht al veel volk op de been. Het was vroeg , maar hun dance/elektro/jungle pop werd opgezweept dor beats en percussie . “Drinkee” is hun meest gekende en beste song; hun entertainment namen we er al te graag bij.
‘Let the good times roll’ heeft men gedacht in de Club … JD McPherson liet de rock’n’roll rockabilly over ons heen rollen . Een bruine kroeg zetten ze probleemloos op hun kop . ‘Shake that hips’ , de soundtrack voor Loslopend Wild …
Yellow Days (Lift) is een 18-jarige Britse plattelandsjongen die de voorbije jaren een heel eigen soort pop heeft ontwikkeld. Neem een vleugje Tame Impala en wat elementen van Thundercat en je bekomt wat Yellow Days je te bieden heeft. Een portie lekkere beats met een goede scheut soul bovenop. Gemist? Ga deze jongeman op 10 oktober ontdekken in Café Charlatan. (KH)
Rhye (Club) is eindelijk terug van weggeweest! Een comeback waar iedereen naar uitkeek, maar voor de rest hebben we over het optreden van Rhye niet veel spectaculairs te vertellen. Het klonk allemaal nogal eentonig en kwam enorm saai over. Het publiek stond ook maar wat te gapen en te wachten tot dat het uurtje voorbij was. Teleurstellend, want op plaat klinkt deze band nochtans enorm straf. (KH)
Een wervelwind kregen van het Canadese Metz (Club),een klein uur lang noisepop , repetitieve , explosieve ritmes , compromisloos , hard , opwindend . Weinig tijd om te ademen. Metz raast dwars door de tent en het publiek is er dol op. Briljante teringherrie.
Verdomd , zij stonden nu net tegelijkertijd met Ho99o9 geprogrammeerd, die even ruig , beenhard te werk gingen in de Castello , met een knipoog naar Death grips en het oude Bad Brains . Kortom, een zootje ongeregeld vol adrenalinestoten, wild om zich heen slaande stomende buffels , geestdriftig , geschift , ontspoord … Festivalband bij uitstek!
Vroeg dansen? Dan moest je bij opkomend talent Sophie zijn (Castello). Hyperkinetische beats, die eigenlijk behoren tot één van de betere producties van afgelopen jaren. Op 15 juni verscheen de debuutplaat dat door Pitchfork bekroond werd als ‘best new music’. Met songs als “Ponyboy” en “Faceshopping” gaf Sophie het beste van zichzelf en zette ze de dansbenen al heel vroeg op de dag aan het werk. (KH)
Ohja, enthousiast gedreven met z’n twee waren het rockende Hocked dad als opener in de Marquee, en Beraadgeslagen (Castello), waar elektronica en drums een aangename frisse inslag en groove hebben in een mooi nihilistisch verhaal …
Tot slot Madensuyu die een geniaal spannend geluid creëren van gitaren en drums . De twee voegen er elektronica , en zelfs op hun laatste pianotunes aan toe . Creativiteit volop dus, om je mee te nemen in hun oeuvre en een trip van sobere, integere, repetitieve, opbouwende, gedreven , explosieve ritmes. Schitterende afsluiter van een tweede Pukkelpopdag.
Neem gerust een kijkje naar de pics (ism DaMusic) http://www.musiczine.net/nl/fotos/pukkelpop-2018/
Organisatie: Pukkelpop
Pukkelpop mag het eindoffensief van de vakantie inluiden. Pukkelpop refresht al enkele jaren. Het festival wordt definitief op gang getrokken op woensdagavond; de indeling en inkleding van het terrein wordt ieder jaar geëvalueerd en wordt dus wat herschikt . O.m. een lange boulevard, die je van het ene uiterste van de wei naar het andere leidde, mooi verlicht, Ook de tenten kregen een changement de décor. Zo wisselden de Castello, de Club en de Lift van plaats en kregen deze, net zoals alle andere tenten een nieuwe outfit.
De formule met allerhande kraampjes, standjes en randanimatie maakt het festival kleurrijker. Bovenop het reuzenrad, de kunst van PKP18Art, de Food Wood, Cookpit , de geflipte bouwwerf Petit Bizar, enz. Een relaxte uitstraling.
Sfeer, beleving , comfort zijn belangrijk en zorgen voor een onvergetelijke gebeurtenis voor elk festivalliefhebber . Mooi . Pukkelpop investeert en scoort hoog op beleving! Muziek is een deel van het geheel geworden …
Kortom, Pukkelpop 2018 gaat de geschiedenis in als een zorgeloze en vlekkeloze editie met tal van verrassingen op de verschillende podia.
Primeur volgend jaar - De nieuwe editie begint alvast met een verrassing van formaat. In plaats van de traditionele opening op woensdag gaat het festival in 2019 van start op donderdag 15 augustus en eindigt op zondag 18 augustus!
Tot slot - Enkele cijfers voor #PKP18:
Meer dan 40.000 festivalgangers openden het festivalterrein op woensdag. Bijna 60.000 party animals genoten op donderdag van Pukkelpop . Op vrijdag waren er bijna 50.000 feestvierders, en op zaterdag kon PKP het bordje uitverkocht uithangen met 66.000 aanwezigen.
Prélude op woensdag 15 augustus 2018
Pukkelpop pre-party op woensdagavond - grotendeels Belgische bands
Die allereerste schotel bevatte een band uit Tielt, bestaande uit 4 venten en eveneens 4 letters met, niet te vergeten, een puntje achter. Wij presenteren u dirk. Een even geschifte band als de naam klinkt, want wie deelt er anders cartoonen maskers van zichzelf uit om het publiek te laten dragen tijdens een show. Een lichtelijk geniaal idee, wat bovendien nog eens lichtelijk goed werkte. De Castello stond meer dan goed vol met mensen die allemaal dirk. wilden zijn, en gelukkig voor hun, voor 1 avond waren. Adembenemend speciaal is deze band op muzikaal vlak niet, maar laat ons even duidelijk zijn dat hun songs één voor één ijzersterk zijn. “Waste”, “Hide” en vooral “Fuck up” zinderen nog door ons hoofd. “I only hate myself, when I fuck things up” zong Denturck. Eén ding is zeker, Denturck en de zijnen hoefden zichzelf niet te haten na hun passage op Pukkelpop, want wat een opener van deze editie. Gebracht op een gouden schoteltje.
De portie ‘schuren op woensdagavond in de Dance Hall’, werd verzorgd door de Nederlanders van De Jeugd Van Tegenwoordig. De tent stond overladen vol met tiener jongens en -meisjes die precies het hoogtepunt van hun 4 dagen Pukkelpop gingen beleven en elkaar eens stevig gingen binnendraaien op de, soms wat vulgaire, muziek van De Jeugd. Hun show werd een trein van zowel oude als nieuwe hits die monsterlijk van voor tot achter werden meegebruld. “Manon”, “Sterrenstof” en nog heel wat meer passeerden de revue. En ook laatste hit “Gemist” kon uiteraard niet ontbreken. Goed was het optreden van De Jeugd Van Tegenwoordig niet. Plezant werd het wel. Al waren we wel blij dat we ons opnieuw konden begeven naar betere oorden met betere muziek.
Die betere oorden bevatten de onderdelen Maarten Devoldere en Warhaus. En meteen kregen we het weer 20 graden warmer wanneer we de Castello betraden. De liefde, passie en nog zo veel meer hingen in de lucht toen Devoldere het podium betrad. Met muze en eveneens belofte Sylvie Kreusch achter hem, beloofde het een stomende show te worden. Wegkwijnen tijdens nummers als “Love’s a Stranger” en “Memory”, smooth dansen tijdens nummers als “The Good Lie” en “Mad World”.
De show van Warhaus werd het hoogtepunt van de woensdagavond van Pukkelpop. En stiekem … ook wel één van de hele editie. (KH)
dag 1 – donderdag 16 augustus2018
We beleefden een aangename, sterke muzikale dag … Een intens parcours legden we op deze eerste dag, vooral tussen Mainstage, Marquee en de Club , die onze muzikale voorkeur geniet.
Arcade Fire en War On Drugs waren absolute headliners op de mainstage , Shellac is en blijft Albini’s geesteskind van verbeten noiserock en de bands in de marquee koesterden we , met een Trixie als wolvin in een experimenteervacht …
* Mainstage
Een Brits ontbijt geserveerd door de mannen van Circa Waves. Ideaal om je dag mee te beginnen en een ‘goei fondke’ te leggen voor wat komen zal. Opgewekte deuntjes met bijhorende lachjes. Kieran en co weten perfect hoe ze al zo vroeg op de dag moeten entertainen. Vooral de hits uit hun debuutplaat konden het publiek bekoren en zette aan tot dansen. O.a. “Stuck in my teeth” en “Get away” werden bovengehaald. Ook “Fire That Burns”, een single uit hun tweede plaat , werd hier en daar zelfs meegezongen. Het was warm, en Circa Waves zorgde er voor dat het op de weide van Kiewit nog heter werd. “Wa weer is het?”, riep een enthousiasteling in het publiek. Waarop de riffjes van “T-Shirt weather” werden ingezet. Voila, toon voor dag 1 meteen gezet. (KH)
Walk off the earth is ‘on’ the earth … en zorgt meteen voor een positieve vibe . De multi-instrumentalisten geven een zomerse boost aan hun poppy nummers . Het tintelt , borrelt en klinkt fris, sprankelend. Naast het eigen materiaal worden songs van anderen aangepakt o.m. “Shape of you” van Ed Sheeran of “No diggity” van Blackstreet . Fleurig en kleurig. Een campfire gevoel van samenhorigheid. Happy feelings is het motto . Missie geslaagd.
Rag’n’Bone Man biedt meer dan die ene single “Human” . De soul’n’pop’ kolos zorgt dat de zon nooit ondergaat . Dit is sweet lovin music op z’n Barry Whites . Wat een stem en wat een innemendheid. Hij kan een stukje rappen ook. “Human” wordt nog eens in een rap/a capella aangepakt . Met een heuse band rond zich krijgt het materiaal elan. Gospel siert. Blazers vullen aan. “The fire”, “Lay my body down” , “Skin” en “Bitter end” zijn erg mooi. Hij klinkt op het podium veel leuker. De sfeer en het tempo zit erin bij dit zonnige weer . Een vol geluid dus en een mainstage waardig .
Pukkelpop zou Pukkelpop niet zijn als er op de affiche geen popartiest staat. Dit jaar koos de organisatie, en terecht, voor de razend populaire en overigens ook nog eens zeer knappe Dua Lipa. In 2016 speelde ze nog voor een overvolle Dance Hall. Dit jaar mocht ze alles eens over doen op de Mainstage. Met als enige verschil: haar debuutplaat. Een popartiest zou een popartiest niet zijn, moest er niet geplaybackt worden. Jammer, want laten we eerlijk zijn dat we hoopten dat Dua Lipa dit toch achterwegen zou laten. Ook haar oeuvre vol hits kon het publiek maar moeilijk overtuigen waardoor heel wat mensen er voor kozen de Mainstage te verlaten en zich te vertoeven naar betere oorden. Geen slechte keuze als je het ons vraagt, want dat is ook exact wat wij deden na enkele nummers. Met een knipoog aan de pas overleden Aretha Franklin … “you make me feel a natural born woman” , die na de set van Arcade Fire ook nog eens knalde . (KH)
Feestgedruis bij Arcade Fire . Na Werchter vorig jaar en het Sportpaleis in het voorjaar ging Pukkel voor de bijl . Wat lag het tempo erg hoog bij het combo rond Win Butler en Regine Chassagne. Dit is een main-act op z’n plaats . De beste nummers van hun oeuvre haalden de setlist en kregen een groovende, extraverte trap onder de kont.
Live was Arcade Fire een beleven. De nummers werden naar een niveau hoger getild . Het moet shaken op het podium. En dat doet het ook . Een heerlijk genietbare trip van “Eveything now”, “Neighborhood”, “Rebellion lies” , “Put your money on me” naar een sfeervol “The suburbs”, tot een “Ready to start” en “Reflektor” . “Smells like teen spirit – “Say a little prayer” … dynamiek en ingetogenheid , het gaat hand in hand .
Het rinkelde en twinkelde op hetzelfde ritme, opgehitst door de percussie. Win is de hoofdvogel . Regine mag vocaal minder zijn, het wordt opgevangen door de levendigheid van de anderen . Uitwuiven deden we op hun zangpartijen en ‘oohoohs’ van “Wake up”.
Arcade Fire klinkt als een kudde losgeslagen buffels. In één lijn naar de finish. Iedereen beweegt mee op het terrein.
Hier werd opnieuw een stevige vertoning opgevoerd , de crew wisselde probleemloos van instrumenten, hotste op en neer en ging ervoor . Wat een ontlading!
Moet er nog zand zijn? En Aretha werd dus niet vergeten en in het hart gedragen. (Johan)
Wie wel zorgde voor heel wat sfeer, dans taferelen en zingende mensen was Arcade Fire. Altijd een goede keuze op een festival en dat bewees de band nogmaals op Pukkelpop. Win Butler en co vertoefden vooral op de laatste plaat ‘Everything now’, maar Arcade Fire zou Arcade Fire niet zijn moesten ze hits als “Reflector” en “Rebellion (Lies)” niet aanhalen. Een trein van oud en nieuw werk dat voorbij scheurde met de snelheid van een TGV. Ook het eerbetoon aan Aretha Franklin maakte het publiek wild en zorgde er voor dat iedereen met opgewarmde dansbenen de nacht in kon gaan. (KH)
Eerder nog konden we anderhalf uur wegdromen op The War On Drugs . Schitterend hoe de songs in een Neil Young / Dire Straits outfit worden gestopt . ‘On the road pop’ bij ondergaande zon. De songs vloeien in elkaar over . Zonder woorden. De instrumenten krijgen voldoende ruimte om het materiaal intenser, dieper te doen aanvoelen . Heel wat tempo/ritmewissels, die ervoor zorgen dat het nooit verveelt . Perfect. Cinematografisch. Schitterend uitgewerkt.
De band rond Adam Granduciel is groots geworden . Hun cd’s blijven van hoogstaand niveau. Die laatste twee ‘Lost in a dream’ en ‘A deeper understanding’ staan in de top .
Ook hier onderging je het van “Nothing to find” , “An ocean in between the waves”, “Strangest thing”, “Burning” , “Red eyes”, “Under the pressure” en een uitgesponnen dromerig “Thinking of a place“. Hier telt de sound. Ideaal bij valavond. Missie geslaagd op de mainstage.
Op de andere podia stonden we stil bij volgende bands/artiesten
* In de Marquee traden vier chicks van Thunderpussy op , een ‘rock’n’roll will never die’ met een dosis glamour & kitsch , hot , sneaky en sticky. Een beetje als bij Prince’s Vanity 6 of ‘From Dusk till Down’ . Zij solliciteren voor een komend mototreffen en moddervoetbalpartijtje .
Death from above kon maar een klein half uurtje hun gruizige, zompige, rauwe invalshoek van het genre spelen . Scherp, vaardig en in momenten snerpend. De snaren strak gespannen en mokerslagen op de drumvellen. Je ziet waar Royal Blood de mosterd haalde.
Unknown mortal orchestra heeft meer dan die ene single “Multi-love” ; bitterzoete songs in een psychedelische groove die dromerig, grimmig, aanstekelijk klinken en die durven uit te barsten . “Ffunny friends”, “From the sun”, “Swim & sleep” en “So good at being in trouble” waren raak. Nielson is een weirde zanger, die met z’n falset of grauwere zang over de nummers zingt en walst. Jawel die dwarse psychedelica blaast, rockt en funkt . (Johan)
Unknow mortal orchestra passeerde voor de tweede keer dit jaar. Waar de band een beetje tekort schoot tijdens hun show in de AB, slaagden ze er dit keer op Pukkelpop wel in te overtuigen. Een set waar zowel nummers van hun oude platen, als nummers van hun laatste plaat ‘Sex & Food’ aan bod kwamen. Unknown Mortal Orchestra kwam duidelijk met een doel en dat was de mensen laten dansen tot ze niet meer konden. Geslaagde missie, die doet snakken naar meer. Zet 2 november in uw agenda, want dan passeert deze bende op Filter festival in Trix! (KH)
Grizzly Bear verliest aan belangstelling . Hun comeback ‘Painted ruins’ , na vijf jaar stilte, wordt onvoldoende opgevist . Betoverend en ontroerend herinneren we van hun vroeger materiaal door de op elkaar afgestemde zangpartijen en de gevoelige americanapop op z’n Fleet Foxes . Die is nu aardser, grilliger en houdt van experimenteerdrift . In een mooi decor van spelonken zijn het hier de oudjes als “Fine for now”, ”Ready, able” en “While you wait for the others” die op de meeste bijval kunnen rekenen , met “Two weeks” als absoluut hoogtepunt in de set
Trixie Whitley werkt aan een nieuwe plaat en net als op het concert in de Bota/AB dit voorjaar kregen we al een prélude . Een set die fel, verbeten, gedreven, meeslepend klonk. Songs op haar elektrische gitaar en piano/keys, ruimte voor experiment en gerugsteund door een drummer . “Hearbeat”, “Time” of “May cannon” waren sterk overtuigend. De paar oudjes als “Need your love”, “Breathe you in my dreams” wikkelden in een veranderd ritme of werden in een nieuw rockend kleedje gestopt . Voor “Closer” ging ze het publiek in , enkel begeleid door een piano. Trixie beet in je nekvel en liet je niet meer los. Een wolvin in experimenteervacht . Om kippenvel van te krijgen!
Tot slot kon je lekker wegdromen en freaken op de tunes van Bonobo . Zijn Brits trippende sound krijgt een breder concept door world, trance , etno en allerhande r&b beats en grooves . Percussie en keys zwepen de nummers op. De projecties waren een duidelijke meerwaarde om nog meer op te gaan in die kleurrijke dancesound. Bonobo is aantrekkelijke, feestelijke uitgaansmuziek geworden . Samen met z’n uitgebreid combo klonk Simon Green gezellig, vol, sloeg hij hard toe en trilden de zwoele beats om je heen … Iedereen wiegde mee op de Aapjes/Bonobo sound als “Cirrus” en “Kerala”..
* In de club hielden we even halt voor Phoebe Bridgers , de Amerikaanse is nog meer een lieftallige versie van de zusjes First aid kit en houdt het dus op dromerige, sfeervolle intieme indiefolk. Breekbaar mooi, maar ze kon in de (grote) Club de aandacht niet behouden; ze past meer in een kleinere setting . Aan één van de groepsleden werd een verjaardagstaart geschonken. Happy birthday!
Shellac, de band van Steve Albini al dag en dauw , kon nog eens lekker doorrammen . Noiserock van prikkeldraadgitaren . Hoekige , snijdende , tegendraadse , repetitieve ritmes en uptempos , die spannend explosief waren. Muzikale schetsen en songs. Die nieuwe plaat komt er wel eens; intussen was hij één en al lof over Cocaine Piss. Op het eind haalden de bassist en hij één voor één de drums weg . En dan oeps de set was gedaan op die manier. Een vleugje humor is nooit ver weg dus .
* In de Castello stonden we stil bij
Iets donkerder dan de optimistische muziek van Circa Waves, waren de beats van Kelly Lee Owens. Hallucinogene pop die zich af en toe eens omzet in elektrowave, die dan nog eens in dialoog treden met techno en house. En dat vooral zo vroeg op de dag. Owens bouwde haar set zo goed op, dat het steeds intenser en heviger werd en je er niet op kon stilstaan. Laatste single “Anxi” is hier een perfect voorbeeld van. Grootste verrassing van de set was het moment waarop Kelly Lee Owens “More Than A Woman” van Aaliyah coverde. IJzersterk, met nogmaals het bewijs dat Owens het allemaal heeft. (KH)
* En in de Dance Hall … Één van de acts waar velen enorm naar uitkeken was Brockhampton. Een Amerikaans hip-hop collectief, dat je een beetje doet denken aan de atypische Boyband van tegenwoordig. Ze vonden elkaar via een advertentie op het forum KanyeToThe, een fan forum van (hoe kan het ook anders?) Kanye West. Ze brachten vorig jaar maar liefst 3 platen uit. Met maar liefst 5 stonden ze op een podium. Geen DJ, geen band, gewoon zij die het beste van zichzelf gaven. Een show vol energie. En ook het publiek stond klaar, want het was de eerste keer dat dit collectief een Belgisch podium beklom. (KH)
Heel wat leuks wisten we dus te ontdekken vandaag.
Neem gerust een kijkje naar de pics (ism DaMusic)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/pukkelpop-2018/
Organisatie: Pukkelpop
White Ring was één van de vaandeldragers van de witch house, waarbij minimal dance geïnjecteerd werd met cold wave, gothic, noise, industrial en shoegaze, met doorgaans etherische en betekenisloze vocalen en met songtitels en een algemene sfeer die verwijzen naar het occulte en mysterie. De elektronische, onderkoelde versie van een David Lynch-soundtrack, zoiets. Dansbaar was het niet en echt vrolijk werd je er niet van. Het subgenre bloeide van pakweg 2005 tot iets voorbij 2010 en ook White Ring bracht zijn laatste werk (vóór dit album) uit in 2011. In die periode kwam White Ring niet verder dan singles en EP’s, maar nu ligt er plots een volledig album in de rekken.
Dat album werd ‘Gate Of Grief’ gedoopt. Het leunt nog sterk op witch house, maar de band zoekt ook uitwegen naar andere (sub)genres. “Close Yr Eyes” is daar een mooi voorbeeld van. Deze track begint met twee voeten in de witch house maar vervelt dan tot een ravetrack zoals we die in de jaren ’90 misschien te vaak op ons bord kregen. In andere tracks schuift White Ring op in de richting van triphop (op “Amerika”) of EBM, maar nooit in die mate dat het geen witch house meer kan genoemd worden.
Het album opent met het tegelijk ijzig-knisperende en vuile “Heavy Self Alienation”, met de typische, wazige vocale en muzikale fragmenten van de witch house. Die zitten ook in “Angels” en in “Leprosy”, samen met de andere vaste witch house-ingrediënten: vervormde percussie en spooky synths.
Hoe verder op de tracklist, hoe meer White Ring aan de slag gaat met die ingrediënten van de witch house. Soms blijven de typische vocalen (helemaal) achterwege, soms zijn de beats heel atypisch, soms gaan de synths voorbij spooky. Dat maakt dat je voorbij halfweg eerder naar horrorfilm-soundscapes zit te luisteren dan naar songs. Ook al omdat White Ring een hekel heeft aan een min of meer klassieke songopbouw of het werken met een terugkerend refrein. Dat maakt dat je als luisteraar wel heel weinig aanknopingspunten overhoudt en dat een paar tracks inwisselbaar worden. Als White Ring ergens kan overtuigen, dan is het op “Do You Love Me 2” waar een filmscore mooi blendt met Tangerine Dream en iets tribal.
‘Gate Of Grief’ is een beetje dubbel. Het album gaat tot aan de grenzen van het genre en vaak al eens over die grenzen. Voorbij de regels en definities van de witch house komt deze band dan terecht in een soort van muzikaal vacuüm. Voor de een zal dit freewheelen geniaal zijn, voor een ander te vrijblijvend. Er was een zekere moed nodig om vandaag een album als ‘Gate Of Grief’ uit te brengen, maar de tracks kunnen wel niet altijd het hoofd boven water houden. De momenten dat het wel lukt, is het niet gewoon goed, maar fantastisch.
Even voorstellen. Ashtoreth is het project rond Peter Verwimp - een ware drone en ambient virtuoos die door experimentele projecten grenzen verlegt tot het oneindige. Toen We Ashtoreth in 2016 zagen aantreden in Het Bos (Antwerpen) schreven we daarover: “Omgeven door en donker doom sfeertje, met op de achtergrond enkele Ambient klanken tot intensieve drones, zorgde ASHTORETH ervoor dat we in een diepe trance terecht kwamen, die ons wegvoerde naar de duistere kant van onze ziel. Als in een walm van rook en vuur leek het wel of we uit onszelf zouden gaan treden, om de diepe kerkers van de hel zonder opkijken binnen te gaan'' .
De man bracht eveneens enkel tot de verbeelding sprekende meesterwerken uit, al dan niet in samenwerking met andere artiesten. Deze keer gaat Ashtoreth de samenwerking aan met Grey Malkin. Bekend van het project The hare and the moon. Deze laatste is vooral bekend dankzij hun mysterieuze Dark Folk. Muziek waarbij sage en legendes letterlijk tot leven komen. 'Pilgrim' is dan ook de perfecte kruisbestuiving tussen lichte en duisternis, tussen immens verdriet en diepe vreugde.
Dat er een dunne lijn is tussen vertwijfeling en geluk valt al op bij het circa vijf minuten lang “A Am The Story”. Rustgevende soundscapes worden vermengd met oorverdovend aanvoelende drones die de aanhoorder koude rillingen tot de bot bezorgen. Echter zonder de trommelvliezen te doen barsten, eerder door gevoelige snaren diep te raken. Beide artiesten tonen niet enkel hun talent als tovenaars met intensieve klanken, bovendien wordt heel bewust gekozen om voortdurend te improviseren, waardoor je al bij die eerste song van de ene naar de andere aangename verrassende wending wordt doorverwezen.
Ook op 'Pilgrim' gaat het duo op diezelfde weg door, de aanhoorder op het verkeerde been brengen en een duister pad aanbieden waarbij er toch licht schijnt op het einde van de tunnel. Eens omgeven door die walmen van eerder vernoemde intensiviteit word je, willen of niet, onder diepe hypnose gebracht en komt in een droomwereld terecht waar diezelfde duisternis en het licht vredig naast elkaar leven. Dichter bij de realiteit van het leven zullen we niet meer geraken.
De Dark Folk van Malkin past perfect bij die typische donkere drones van Ashtoreth. Samen zorgen ze voor een uitzonderlijk sprookjesachtige tot spookachtige trip in een wereld waar mystieke wezens je enerzijds dreigen te verscheuren, anderzijds je met een zachtmoedige hand doen neervlijen in het zachte gras. Ook bij “The Stars Turn Towards Theire Ending”, “Bone, Leaf & Moss” voel je de aanwezigheid van het mysterieuze. Meteen doet het ons denken aan eenzame avondwandelingen in de natuur, waar je prompt begin te fantaseren over wezens die in dat bos leven; enerzijds doet het ritstelen van de bladeren je verschrikt opkijken, anderzijds laat de intense stilte een diepe indruk achter waardoor de gemoedsrust in je hart wederkeert.
Schipperend tussen vele uitersten, met oog voor experimenteren en improviseren, levert Ashtoreth & Grey Malkin uiteindelijk een vijftien minuten lange kers op de taart af in de vorm van “The Shivering Mountain”, waardoor je prompt een ander mens wordt.
Besluit: Net zoals Pelgrims reizigers waren, met een vooral religieuze achtergrond, voelt 'Pilgrim' aan als een reis naar een onbeschrijfelijk mooi bedevaartoord. Een lange reis over hobbelige wegen, vaak geconfronteerd met gevaren waarbij je de dood strak in de ogen kijkt. Maar telkens vind je via deze schijf het einde van de tunnel terug, en word je meegezogen naar het lichtpunt waardoor je er prompt weer tegenaan kunt gaan.
Ashtoreth & Grey Malkin breken geen geluidsmuren af, maar spelen heel bewust met al uw emoties. De muziek op deze bijzondere schijf doet een gevoel over jou neerdalen vergelijkbaar met het bereiken van die top van de berg. Wanneer je - na deze bijzonder gevaarlijk tocht, compleet buiten adem - de immense natuur rondom u aanschouwt. Een indrukwekkend gevoel dat niet onder woorden valt te brengen, maar je vooral moet voelen in plaats van beluisteren.
Tracklist:
1. I Am The Story 05:41
2. Pilgrim 08:27
3. The Stars Turn Towards Their Ending 08:13
4. Bone, Leaf & Moss 06:05
5. The Shivering Mountain 15:41
Op 14 augustus zakten we af naar De Pit in Terneuzen, net over de Nederlandse grens. Eens geparkeerd vlak voor een coffeeshop, kwamen we vrij snel aan de pittoreske zaal De Pit. Eigenlijk een gezellig café, met daarbij horende podia. Deze avond met Crossover helden D.R.I. en beloftevolle Belgische band Primal Creation was op de valreep uitverkocht.
Primal Creation - Een veelzijdige aanpak die je doorheen schudt, maar ook een krop in de keel bezorgt
Het voorprogramma werd verzorgd door de beloftevolle Belgische metalband Primal Creation (****). De band ontstond in 2014 en bracht vorig jaar zijn debuut '’Demockracy’' op de markt. Een schijf die op heel wat bijval kon rekenen. Primal Creation is ondertussen langzaam maar zeker aan een opmars naar boven toe bezig. De heren zijn enorm enthousiast dat ze mogen openen voor de levende legende die D.R.I toch is. Bedanken de organisatie, fans en entourage uitvoerig voor deze uitgelezen kans. En hebben er duidelijk zin in , want het spelplezier loeit voortdurend uit de boxen. Uiteraard grasduint Primal Creation in dat debuut. En bewijst elk van de bandleden nog maar eens wat voor enkele uitzonderlijk getalenteerde muzikanten ze wel zijn. De verschroeiende gitaar en bas riffs tot drumsalvo's bezorgen ons dan ook de ene na de andere adrenalinestoot tot kippenvelmoment. Gerugsteund door een charismatische frontman, die niet alleen zijn uitzonderlijk stembereik in de strijd werpt maar ook zijn publiek voortdurend aanspreekt, haalt Primal Creation alle thrash metal clichés onderuit, dit door het brengen van een eerder eigenzinnige set.
Want inderdaad niet alleen uit het debuut, ook op het podium hoor je uiteenlopende melodielijnen, veelzijdige uitbarstingen tot intensieve rustmomenten waaruit blijkt dat de band een brede muzikale smaak etaleert. En hen in dat hokje 'Thrash metal' duwen de band duidelijk tekort doen is. Neem nu die lange, gevarieerde song combinatie ''Memories.. Of Diminishing returns''. Binnen die ene song zitten niet alleen gedoodverfde thrash metal elementen verborgen maar ook subtiele verwijzingen naar andere muziekstijlen. Dat gaat van je enerzijds door elkaar schudden door middel van het uitdelen van oorverdovende mokerslag, en anderzijds ervoor zorgen dat je letterlijk een kippenvelmoment voorgeschoteld krijgt dat je eerder een krop in de keel bezorgt. Niet enkel bij deze song valt dit ons op, in de hele set is dit de rode draad. Daardoor bewijst de band vooral van vele markten thuis te zijn en weigert zich in een hokje te laten duwen, waardoor een ruim publiek aan metal liefhebbers kan worden aangesproken.
Besluit: Primal Creation staat na 4 jaar hard werken op een boogscheut van een grote doorbraak naar grotere zalen en festivals. Op basis van dit schitterende aantreden in Terneuzen voorspellen we de band dan ook een gouden toekomst binnen het globale metal gebeuren. Ga ze dus zeker zien als ze uw deur passeren. Zo staat de band op 1 september o.a. op Frietrock en later diezelfde dag op Kreekrock. Meer informatie: https://www.facebook.com/pg/primalcreationband/events/?ref=page_internal
D.R.I. - Eén van de hardst werkende Crossover Thrash band zet in Terneuzen de puntjes op de 'i'
D.R.I. werd opgericht op in 1982 en heeft niet alleen zijn stempel gedrukt op dat Crossover gebeuren, ze hebben meerdere bands na hen beïnvloed. Toch zijn de heren niet naast hun schoenen beginnen lopen. Zo bleek al bij het binnenkomen van de zaal. Zanger Kurt Brecht stond gewoon aan de merchandiser om T-shirts en dergelijke te verkopen, hij zou dat na het concert opnieuw doen. Iets wat we leden van mindere goden binnen het genre niet direct zien doen. Daarvoor krijgt D.R.I. bij ons al een sterretje extra.
Daar waar andere thrash/crossover bands hun ziel hebben verkocht aan de duivel, en zijn gevallen voor de marketing of het geldgewin om in grote zalen te kunnen spelen, is een legendarische band als D.R.I. (*****) niet te beschaamd om ook voor een publiek van circa 300 man alles uit de kast te halen, alsof ze spelen voor 30 000. Dat siert hen al sinds het prille begin, en is ook de reden waarom ook wij vallen voor deze band. In Terneuzen zet D.R.I. nog maar eens de puntjes op de 'i' door vanaf het begin de aanhoorder bij de strot te grijpen, en niet meer los te laten tot de hele zaal is afgebroken.
Alsof het in de zaal nog niet warm genoeg was, steeg de temperaturen gaandeweg naar een kookpunt. D.R.I. gunt de aanwezigen geen seconde rust, en raast als een dolgedraaide bulldozer over de hoofden van de fans heen. De aanwezigen genoten zichtbaar en waren bereid hier een lang feestje te bouwen. De ene moshpit na de andere volgde. Waarop D.R.I. de lat nog maar eens hoger legde, en alle registers tot het oneindige open trekt. Uiteraard ligt bij een band als D.R.I. alles een beetje op diezelfde snoeiharde en razendsnelle lijn. Echter, door circa 1u30 de ene uppercut na de andere uit te delen, stoort dit totaal niet. Integendeel zelfs.
Besluit: D.R.I. bewijst vooral dat zoveel jaren dienst, niet per se hoeft te resulteren in een routineuze klus.
Het vuur brandt na meer dan dertig jaar nog steeds bij D.R.I , dat viel ons in het recente verleden al op, dat werd bij dit razendsnelle optreden van de levende legendes opnieuw nog maar eens duidelijk.
Organisatie: https://www.facebook.com/MusketeerOfDeath/ (Musketeer Of Death) – De Pit, Terneuzen
Sinds het debuutalbum van Alabama Shakes wereldwijd scoorde, heeft vooral zangeres en gitariste Brittany Howard een grillig parcours afgelegd. ‘Sound & Color’, het tweede album van Alabama Shakes, was heel experimenteel en vermeed vooral alles wat maar een beetje leek op de soulvolle bluesrockhits van het debuut. Daarna werd ze de frontvrouw van Thunderbitch, een soort studioproject dat wel voluit voor bluesrock ging.
Nu duikt ze op in de meidentrio Bermuda Triangle, samen met Becca Mancari en Jesse Lafser. Het trio ontstond in Nashville als een wilde ingeving, maar na het eerste spontane optreden in 2017 volgden er telkens meer. “Till The End Of Days” is reeds de derde single, na “Rosey” en “Suzanne” van vorig jaar. Toch lijkt er weinig planning en structuur te zitten achter deze Bermuda Triangle: er is geen label en voor optredens wordt nooit ver vooruit gekeken. Of er een volledig album komt, is vooralsnog een open vraag.
De drie vrouwen zingen en spelen (vooral) gitaar en nog wat andere instrumenten. De leadzang wisselt volgens de single, maar vaak zingen ze samen. Het lijkt een ode aan de vroege dagen van de rock ’n roll, toen samenzang eerder regel dan uitzondering was. Ook in de lyrics en algemene sfeer gaat het een beetje die kant op. Ging single “Suzanne” nog in de richting van Alabama Shakes, dan staat “Till The End Of Days” daar toch een eindje van. Het is mooi dat de drie getalenteerde vrouwen elk evenveel ruimte krijgen op deze voorlopig drie nummers. Brittany Howard is voor ons Europeanen de bekendste, maar het lijkt erop dat de anderen net zo zwaar doorwegen in de composities, de muziek en de zang.
Bermuda Triangle is niet meteen vernieuwend, maar het is wel een verfrissende aanpak. Of het project een lang leven beschoren is, zal de toekomst moeten uitwijzen. Het is met dit trio een beetje kantje boord, zoals wel vaker bij dergelijke spontane samenwerkingen: te goed om er niet mee door te gaan, misschien toch niet beloftevol genoeg om er hun andere carrières voor op te geven.
Het gaat hier om de Duitse band Dew. Te vinden op het internet onder Thetruedew want er bestaat ook een gelijknamige Zwitserse band. Dit trio presenteert hier hun debuut via het Franse Pogo Records. Pogo Records is een DIY label en reeds 25 jaar bezig. Het is ontstaan uit een fanzine.
Dew brengt acht songs op hun debuut. Het is authentieke postpunk, opgenomen in het repetitiekot. Een trio waarvan ik verder niets weet of iets terug vind. Ik moet het met de muziek doen en die is ruw opgenomen op een DIY-manier waardoor alles live en punky klinkt. Zoals het eigenlijk hoort met zulke muziek. Je hoort echo’s van post-punk en wave uit de jaren 80 in hun muziek doorklinken. Vernieuwend klinkt het niet meteen maar het bevat de juiste attitude. Denk aan bands zoals The Fall, Swans, Gang of Four etc maar dan met minder middelen om alles op te nemen. Het gitaarwerk lijkt uit de wave en postpunk weggelopen. De zanger lijkt zich boos te maken en geeft zich volledig.
Het album bevat acht uitstekende songs (o.a. “Geist” en “Menschenfeind”) die de juiste mentaliteit en vibes uitstralen.
Mensen die houden van post punk bands en wat hardere wave bands uit de jaren 80 zullen dit waarschijnlijk wel weten te smaken.
Sedert meer dan 20 jaar draaien deze Italianen al mee in de muziek business. Met dit album zijn ze aan hun zevende studio album toe. Aan alles hoor je dat we hier van kwaliteit spreken. De productie en de mixing is van hoog niveau net als het spelniveau. Sommigen gaan het misschien wat te clean vinden. Dat zou kunnen. Maar inzake songschrijven staan hier enkele heel mooie dingen op. Wat wel een feit is, is dat je het album een aantal luisterbeurten moet geven alvorens het echt begint te leven en je de vele lagen in de nummers ontdekt.
Opener “Drenched” begint met synths in een ambient-achtige stijl. Vervolgens gaat de song over in een typische progressive metal stijl. Met mooie en gevoelige zang. Ook “Closer” is een beetje op dezelfde manier opgebouwd. Maar “Everything Goes” blaast mij echt van mijn sokken. De song start heel gevoelig met synths, vocals en piano en bouwt dan langzaam op met gitaar, percussie etc. Je voelt ze naar een climax toewerken op een manier zodat het niet te voorspelbaar wordt. Er komt ook nog mooie samenzang tussen de zanger en de backings voorbij. Een song dat af is. Een topsong.
Ook “Folding Paper Dreams” is heel goed en doet qua stijl wat aan Pineapple Thief of Porcupine Tree denken. Op het titelnummer vliegen ze er meteen in en is steviger werk dan de vorige tracks. Ze bevat enkele mooie gitaarriffs en doet wat aan de oude Queensryche denken. “Every Broken Piece of Me” begint terug wat atmosferisch en melancholisch om dan langzaam op te bouwen. Zo gaat dit album op en neer met mooi gitaarwerk, fijne percussie, goeie vocals en gitaarwerk.
Liefhebbers van dit genre ( van Porcupine Tree via The Long Escape tot Dream Theater) moeten niet twijfelen: dit is een topschijfje. Het doorstaat met glans meerdere luisterbeurten. Het biedt variatie en muzikale klasse.
Het studioproject Beauty In Chaos heeft een eerste single (“Storm”) klaar van het album ‘Finding Beauty In Chaos’. Op deze single doet o.a. Ashton Nyte van The Awakening mee. Beauty In Chaos is het project van Michael Ciravolo. Die speelt reeds 30 jaar bij Human Drama en zowat 20 jaar bij (Michael Aston’s) Gene Loves Jezebel.
De lijst met gastzangers en muzikanten voor het volledige album is indrukwekkend: Wayne Hussey van The Mission, Dead Or Alive en The Sisters Of Mercy, Simon Gallup van The Cure, Robin Zander van Cheap Trick, Al Jourgensen van Ministry en Revolting Cocks, Pete Parada van The Offspring, dUg Pinnick van King’s X, Ice-T van Body Count, Michael Aston en Dirk Doucette van Gene Loves Jezebel, Michael Anthony van Van Halen en Chickenfoot, Pando van A Flock Of Seagulls en Marc Danzeisen van The Riverdogs en Gilby Clarke.
Ondanks dat dit nummer duidelijk in de richting van de post-punk en gothic rock gaat, werden geen keyboards gebruikt. Wel werden gitaarpartijen gesampled en vervormd. Zo komt Beauty In Chaos op “Storm” uit bij een groepsgeluid dat diep geworteld is in de gothic rock van de jaren ’80. Denk aan Fields Of The Nephilim, Sisters Of Mercy, Modern English, Echo & The Bunnymen, A Flock Of Seagulls, …Ciravolo geeft niet aan of alle tracks in deze richting gaan. Wave en gothic voeren de boventoon op de lijst met gastmuzikanten, maar
Het is niet meteen duidelijk of Simon Gallup meespeelt op “Storm”, maar de baslijn trekt diepe voren door deze song zoals Gallup dat ook bij The Cure doet. De gitaar van Michael Ciravolo neemt je eveneens mee naar de donkere jaren ’80 en de stem van Ashton Nyte maakt het muzikaal helemaal af. Alleen de compositie kan niet boeien tot het einde en dat is jammer voor een project waarin zoveel talent aan bod komt. Aan de andere kant moeten we er wel rekening mee houden dat als we terugkijken naar de jaren ’80 dat we dan heel wat van die lang uitgesponnen tracks zullen tegenkomen.
“Storm” is alvast een veelbelovende single. Als de rest van het album minstens zo goed of beter is, wordt dit een mijlpaal in de gothic rock.
Het album 'Salvation' is het debuut van de Belgische metalband DodenGod, het studioproject dat voortbouwt op Ascend-ency. O.m. dankzij verfijningen in het productieproces (opnames en mix) klinkt dit nieuwe materiaal minder als industrial metal als ‘Regression’, het laatste album van Ascend-ency. Minder ruw en minder koud. Tegelijk werden aan het recept van extreme/death metal nog meer elementen van doom en black toegevoegd. Allemaal samen verklaart dat de naamsverandering van Ascend-ency naar DodenGod, maar over het verhaal van de band verneem je later meer in het interview dat binnenkort op deze site verschijnt.
Als album is ‘Salvation’ een klein meesterwerkje. Behalve de betere studiotechnieken valt ook op dat dit duo gegroeid is inzake productionele visie (songopbouw, -volgorde, -keuze, duurtijd, eenvormigheid, …) en zeker in de arrangementen. Er komt al eens een stukje koor, een laagje synths of een strijkersintro voorbij zonder dat het stoort. Het agressieve gitaarwerk en de grunts voeren wel nog steeds de boventoon, maar soms zit de ijzeren vuist in een handschoen van velours. Het komt daardoor uiteindelijk harder aan dan dat je op het eerste gehoor verwacht. Prachtig ook hoe ze elk nummer volledig als DodenGod laten klinken. Je hoort wel vaag referenties naar andere metalbands, zonder dat je er per nummer een naam kan op plakken.
Ook de mix is met heel veel vakkennis gebeurd. De grunts en de cleane vocalen zitten mooi ‘vooraan’ in het geluid zodat je minstens de grote lijnen van de tekst vlot kan volgen. Terwijl bij vele studioprojecten meteen duidelijk is wat het hoofdinstrument is van de muzikant(en) achter het project, zit het evenwicht tussen de verschillende instrumenten hier mooi in balans.
Openingstrack “A Storm In The Emptyness” is meteen een schot in de roos: een flinke uppercut van agressieve en extreme metal die productioneel verpakt zit in die eerder vermelde zachte handschoen. Die lijn wordt aangehouden doorheen zowat alle tracks: heel stevige gitaren in dikke lagen over elkaar, maar toch heel verteerbaar. De sterkste nummers zijn behalve “A Storm In The Emptiness” nog “Angst”, “Banishment” en “Hewn In Stone”. Het vuurwerk komt zoals zo vaak op het einde van het feest: “Gates Of Nations” is een parel van bijna tien minuten.
‘Salvation’ van DodenGod maakt alle beloftes waar die deze band in zijn vorige gedaante al in zich had. Het lange wachten wordt beloond met een album dat op alle punten af is. Voor andere studioprojecten in de subgenres van de metal: dit is de lat waar je over moet.
Muzikale dinsdagen Ieper 2018 - School is Cool, Discobar Galaxie
Muzikale dinsdagen Ieper 2018
Plein Lakenhallen
Ieper
2018-08-14
Wim Guillemyn
Veel volk voor School is Cool
Acht jaar geleden is het reeds dat School is Cool Humo’s Rock Rally wonnen vóór The Sore Losers en Willow. Enkele hits en drie albums brachten ze ons reeds. Er was veel volk afgekomen voor deze band die in feite een breed publiek kan aanspreken. Het plein stond dan ook vol toen ze eraan begonnen. Zanger Johannes Genard blijkt nog steeds even energiek op het podium rond te huppelen. De band zit sedert 2014 terug in een vaste bezetting. Dat is eraan te horen. Ze spelen op hoog niveau en zijn ze goed op elkaar ingespeeld. Het songmateriaal is dat eveneens. Het is opvallend hoeveel singles ze tijdens een concert kunnen brengen. Van hun eerste hit “New Kids in Town”, over naar “The World is Gonna End Tonight” tot hun laatste single “Run Run Run Run Run”. Dat gaf ons een herkenbaar en melodieus optreden. Ergens dacht ik daarbij waarom zijn ze niet even groot als bijv. Bazart? Aan hun songmateriaal of live optredens zal het alleszins niet liggen.
Daarna mocht Discobar Galaxie de mensen tot dansen aanmoedigen. Dit bekende trio, met o.a. televisiegezicht Adriaan Van Den Hoof, bracht ons een DJ-set met veel klassiekers uit verschillende genres (van hardrock tot Motown). Afwisselend maar toch met de nodige haperingen gebracht. Soms kregen we abrupte overgangen en onlogische nummerwissels. Ik moet zeggen dat een 2 Many Dj’s dat veel beter deden afgelopen zaterdag in Lokeren. Een deel van het publiek trok het zich niet aan en danste verder terwijl een groot deel de aftocht blies.
De ondertussen 71-jarige Patricia Lee Smith, beter gekend als Patti Smith bewijst al decennia lang dat zij meer dan alleen ‘The Godmother of Punk’ is. Haar veelzijdigheid is er één om u tegen te zeggen, want naast haar succesvolle muziekcarrière is Smith een gevierd poëet, een geëngageerde activiste en God weet wat nog allemaal. Maar goed, muzikaal gezien is er al meer dan genoeg stof om van te duizelen. Zo word Smith gezien als grondlegger van de punk in New York en mede door haar klassieke albums ‘Horses’ en ‘Easter’ behoort zij zonder twijfel tot de absolute rocksterren die deze planeet rijk is en was.
Een status die zich onder meer vertaalt in een plaats in de Rock and Roll Hall of Fame, een Polar Music Prize en de benoeming tot Commandeur in de Franse Ordre des Arts et des Lettres. De bewondering is dus groot, maar wat drijft een pensioengerechtigde rockgodin nog om driemaal een uitverkochte AB warm te laten maken, met de kans dat de hoge verwachtingen niet bij iedereen ingelost zullen worden? Het antwoord moeten we ergens zoeken bij een ongerepte overgave en de pure liefde voor de kunst van het woord en muziek. Wij waren Patti Smith vooral dankbaar voor dit optreden en wij waren ongetwijfeld niet de enigen.
Op de eerste avond van Smith’s verovering van Brussel was er een opvallende variatie aan leeftijden vertegenwoordigd. Een uitgesproken jong of oud publiek was er dus niet en dat doet nogmaals blijken dat haar muziek tijdloos blijft. De AB verwelkomde het viertal onder luid applaus en zonder veel rond de pot te draaien opent Patti Smith met het poëtische “Wing”, een nummer dat op haar album ‘Gone Again’ staat uit 1996. De indrukwekkende stem van Smith ging door merg en been en laat net dat één van de redenen zijn waar we voor gekomen waren. Dat Smith het activisme hoog in het vaandel draagt, is geen raadsel en dat maakte ze nogmaals duidelijk door haar nummer “Ghost Dance” op te dragen aan ‘al onze vrienden aan de Gaza strook’. Een sneer naar de heer Trump en zijn bedenkelijke erkenning om Jeruzalem tot hoofdstad van Israël te benoemen. “Ghost Dance” en zijn folkie karakter lieten ons even in de waan dat wereldvrede geen illusie is. Denk gerust aan Woodstock en je zal wel begrijpen wat we bedoelen.
Maar goed, na een goeie drie minuten beslisten we toch om van die illusie af te stappen, want met het rockende “Dancing Barefoot” zaten we terug volledig in de realiteit en zo kreeg Patti Smith de AB eindelijk volledig los. Een opvallend frisse en gedreven Patti Smith bewijst dat ze er als frontvrouw nog steeds staat. Er was natuurlijk ook ruimte voor een ferme streep poëzie, of wat had u anders verwacht. Zo las ze een stuk voor uit haar nieuwe boek ‘The New Jerusalem’, het voorlezen deed ze trouwens met een gebroken bril. Best wel hilarisch en iets waar ze zelf ook mee kon lachen. Niet veel later brengt de poëet in Smith ook een eerbetoon aan de Russische filmregisseur Tarkovsky. De afwisseling tussen songs en poëzie is eigenzinnig en experimenteel te noemen, maar wie daar om maalde, zat gewoon op het verkeerde optreden. Wat zou het haar ook kunnen schelen, want Patti Smith was vanavond gewoon de baas.
Op enthousiasme staat geen leeftijd, maar halverwege de show was het niet onbegrijpelijk dat Smith wat energie moest bijtanken in de coulissen. Haar band zag het moment schoon om zelf eens te shinen, maar dat wilde niet echt lukken. Op “People Who Died” van The Jim Caroll Band zat het publiek duidelijk niet te wachten. Wij waren blij dat dit intermezzo slechts één volledige cover aanhield, want we vreesden dat de schwung er zo wat uit werd gehaald. Met het geladen “Ain’t It Strange” trachtte Smith de draad terug op te pakken en dat lukte wonderwel.
Haar verbetenheid en overtuiging waren trouwens één van de troeven van deze performance. Dat was zeker ook het geval bij “Summer Cannibals”, een nummer die ze samen met haar ondertussen overleden man Fred ‘Sonic’ Smith schreef. Dat Smith haar man na al die jaren niet is vergeten, werd nogmaals duidelijk toen ze haar grootste hit “Because The Night” opdroeg aan hem. Even werd het gênant toen Smith’s stem tegenspartelde, maar ze herpakte zich zonder verpinken en zette de AB niet veel later in vuur en vlam. De hoogtepunten volgden elkaar daarna in sneltempo op, want met “Pissing In a River” en “Gloria” liet Smith ons oude punkhart sneller slaan en dat was al even geleden.
Na al dat geweld vond de band het welletjes. Vaarwel Patti Smith en tot straks. Na enkele minuten achter het gordijn realiseerde de band zich dat het leuker was op het podium dan ernaast. De lokroep van het zingende publiek moet daar zeker voor iets tussen hebben gezeten. “Gloria” weergalmde nog door de zaal toen Smith een verrassend intieme cover neerzette van “Can’t Help Falling in Love”. Nogmaals bedankt daarvoor, Elvis Presley zal je eeuwig dankbaar blijven. Afsluiten deed Patti Smith met “People Have The Power”, een krachtig statement die ons deed geloven dat er op 14 oktober wel veel zal veranderen.
Patti Smith bewees in de AB dat ze ook na 71 lentes nog relevant is als artieste. IJzersterke nummers dienen natuurlijk als basis. Maar opvallend blijft de overgave die ook live in haar nummers steekt. Dat maakt van Patti Smith nog steeds een must see in het overspoelde muzieklandschap. Daarnaast barst Smith van het charisma en zo weet ze ook met minder toegankelijke kunstvormen, als daar zijn poëzie, weg te komen voor een groot publiek. Zonder veel moeite en met veel gevoel voor humor en zelfrelativering bewees deze levende legende dat ze meer is dan haar verleden alleen. Een larger than life figuur die je nog zelden tegenkomt. Bedankt Patti Smith.
Setlist:
Wing - Ghost Dance - Dancing Barefoot - Summer Cannibals - Beds Are Burning - The New Jerusalem - Peaceable Kingdom - People Who Died - Ain’t It Strange - Tarkovsky (The Second Stop is Jupiter) - Because the Night - Pissing in a River – Gloria - Can’t Help Falling In Love - People Have The Power
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/patti-smith-13-08-2018/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
