Na het eerder dit jaar uitgebrachte "Ever Since I Got To This Town" komt Vito, de Gentse band rond Vito Dhaenens, met een wel heel zomerse single. "Come See Me Again" opent vrolijk en vrijblijvend, als een beetje lo-fi-Beach Boys, om zich dan te ontpoppen tot een kruising tussen Tom Petty en The War On Drugs.
Deze nieuwe single klinkt meer dan de vorige als een rockband met een basisopstelling (gitaar, bas, drum) en met de toetsen helemaal op de voorgrond. Voor een goede rocksong zal er altijd wel een publiek blijven bestaan. De band herkent in het eigen repertoire een song met hit-potentieel en met een zanger met een aangenaam en heel herkenbaar stemgeluid als Vito Dhaenens zitten ze gebeiteld. Het geheime wapen van “Come See Me Again” is zonder meer de raak gekozen klank die de toetsenist uit zijn instrument tovert.
Deze single brengen ze overigens ook in hun Vinyly Live Session (te vinden op YouTube).
Laat deze Vito nog maar wat van die prachtige singles opnemen vóór ze aan een volledig album beginnen.
Suikerrock 2018 - Bevestigingen, nostalgie trips en ontroeringen
Suikerrock 2018
Grote Markt
Tienen
2018-07-28 + 2018-07-29
Erik Vandamme
Daar waar sommige stadsfestivals - op een paar uitzonderingen na - het de laatste jaren moeilijk krijgen, weet Suikerrock zich te handhaven in de wirwar van dat festival aanbod. Want laat ons eerlijk zijn het is voor een organisator niet meer gemakkelijk geworden om een goed programma samen te stellen. In ons land is er namelijk een overaanbod aan festivals, waardoor bands of artiesten maar hebben uit te kiezen waar ze willen of kunnen spelen, en dus niet meer exclusief op bijvoorbeeld Suikerrock staan of eerder willen aantreden op de grotere festivals in diezelfde periode.
Maar toch slaagt Suikerrock er ook in 2018 in een mooie mix aan te bieden van bands die ooit enorm hoge toppen scheerden en niet meer zoveel te zien zijn in ons land. Tot talentvolle artiesten die aan het doorbreken zijn, klaar om de wereld te veroveren. Maar vooral schotelt Suikerrock een affiche voor die zowel kindvriendelijk is, jongeren - mede door de extra dance en acoustic stage midden in het centrum - aantrekt als de iets oudere festivalganger die komt voor een nostalgie trip.
Wij vertoeven twee dagen op het festival. Zaterdag 28 juli was met kleppers als The Goo Goo Dolls, White Lies, Alanis Morissette en Anouk compleet uitverkocht. Ook zondag was er veel volk komen opdagen. Dit vooral voor de kindernamiddag met The Ketnet band en Soufiane Eddyani en Gers Pardoel.
Wij kozen op zondag echter voor het avond programma met Stan Van Samang, OMD en Kool & The Gang. Ook bij Stan Van Samang stond de Grote Markt nog heel goed gevuld. Bij OMD en Kool & The Gang was dit plots heel wat minder.
zaterdag 28 juli 2018 - Girlpower een blij weerzien en een tijdreis naar de toekomst
Sons (****)
In eerdere verslagen gaven we het al aan. Sons is een jonge Belgische band dat op korte tijd aan een steile opmars naar boven toe bezig is. Het einde is totaal nog niet in zicht. Over het aantreden van de band op Rock Herk - vorig weekend - schreven we het volgende: SONS laat voor de derde keer dat we ze op korte tijd aan het werk zien, weer een diepe indruk achter. Waardoor we die stelling dat een gouden toekomst heel dichtbij is, niet uit de lucht is gegrepen. Integendeel. We zien een band die op korte tijd is gegroeid, en nog aan het groeien is. Waar dat gaat eindigen? Aan de absolute top van het Alternatieve rock gebeuren in ons land en ver daarbuiten. Zeker weten!"
Op Suikerrock had Sons aanvankelijk af te rekenen met een - laat ons maar stellen - iets moeilijker in te palmen publiek. Bovendien moesten ze het festival op deze zonnige dag - terwijl de meeste mensen nog fijn op het terras zitten te genieten van een frisse pint - openen. De meeste aanwezigen kwamen bovendien duidelijk voor White Lies, The Goo Goo Dolls, Anouk tot Alanis Morissette. Maar dat liet de hyperactieve frontman Robin Borghgraef niet aan zijn hart komen. Hij zet alles in het werk om er voor te zorgen dat het publiek alsnog uit zijn hand eet. En slaagt daar met brio in, na een wat moeizame start, net door zijn bijzonder charismatische uitstraling. Gerugsteund door uiterst strak spelende klasse muzikanten. Meerdere keren waren we onder de indruk van de virtuositeit van de gitaristen van dienst die door middel van betoverende solo riffs de haren op onze armen deden naar omhoog komen van puur innerlijk genot.
SONS bevestigt op Suikerrock dat ze in staat zijn om groot, heel groot te worden in de zelfs heel nabije toekomst. Als je erin slaagt om een vrij statisch publiek, dat nog geniet van de zon en omgeving, uiteindelijk compleet in vervoering te brengen, dan moet je heel sterk in je schoenen staan. Top concert!
Milo Meskens (***1/2)
Na die wervelstorm van Sons bracht singer-songwriter Milo Meskens weer wat rust in ons hoofd en hart. Twee jaar geleden waren we op het festival Little Waves in Genk al onder de indruk van zijn bijzonder warme stem, die gevoelige snaren raakt. Milo Meskens is zo een artiest die het niet moet hebben van grote gebaren en veel show elementen, maar zijn bijzondere stem voor zich laat spreken. Binnen de intieme omgeving op Little waves twee jaar geleden zorgde dat voor een kippenvelmoment dat we niet snel zullen vergeten. En toch op Suikerrock zagen we eveneens een artiest die eveneens de nodige interactie, kwinkslagen en humor boven haalt om zijn publiek over de streep te trekken. Wat weer een stap vooruit is op weg naar die eeuwige roep. Milo Meskens had het net als zijn voorganger in eerste instantie een beetje moeilijk om iedereen te overtuigen van zijn kunnen, maar ook hij liet dit totaal niet aan zijn hart komen, en zet alle registers open om zijn doel te bereiken.
In menig media lezen we vergelijkingen met Jeff Buckley. Milo Meskens heeft inderdaad diezelfde hemelse uitstraling als Buckley en beschikt over dat unieke stembereik waardoor harten worden gebroken. Ook al blijft alles wat hangen binnen gezapige middelmatigheid. Milo Meskens bewijst een unieke, sterk onderschatte parel te zijn binnen dat typische Belgische singer-songwriter gebeuren , die net door zijn stem en uitstraling, het inderdaad enorm stil maakt in ons hart en gedachten. En daardoor, vooral dan toch de voorste rijen, compleet in vervoering kan brengen. Tot we met de krop in de keel een traan wegpinken in diepe gedachten verzonken.
The Goo Goo Dolls (***1/2)
Goo Goo Dolls is in 1986 in opgericht door John Rzeznik, Robby Takac en George Tutuska, en heet eerst de Sex Maggots. De band verandert deze naam in Goo Goo Dolls (geïnspireerd door een advertentie in een True Detective magazine) op verzoek van een clubeigenaar die de band anders niet wil laten spelen. Zo lezen we in menig biografie. The Goo Goo Dolls werden vooral bekend dankzij die ene hit “Iris”. Van de soundtrack van de film ‘City of Angels’. De band heeft wel altijd zijn stempel gedrukt op de rock muziek in de jaren '90, maar een heel grote doorbraak is er nooit echt gekomen. Op Suikerrock zien we een band die anno 2018 vooral niet naast zijn schoenen is beginnen lopen, ondanks al dat succes. De beweeglijke frontman zoekt voortdurend zijn publiek op, port hen aan tot bewegen en slaagt er - wederom na een toch wat moeizame start - de meeste uit zijn hand te doen eten. The Goo Goo Dolls is een band die de stelling ‘schitteren in eenvoud' trouwens hoog in het vaandel draagt, waardoor we nog meer over de streep worden getrokken.
Na een wat trage en moeizame stem, slaagt The Goo Goo Dolls er dus eveneens in ons en velen met ons te overtuigen van hun kunnen. Het is echter vooral het feit dat de band na al die jaren nog steeds een spontaniteit uitstraalt van jonge wolven in het vak, dat ons dus het meest over de streep trekt. The Goo Goo Dolls zijn bovendien een band die het dus niet moet hebben van overdreven show elementen, maar eerder overtuigen door het brengen schitterende gitaar muziek, gerugsteund door een heel goed bij stem zijnde frontman die bovendien een hoge dosis charisma uitstraalt.
Setlist: Dizzy //Slide //Big Machine //Rebel Beat //Here Is Gone //Black Balloon //Free of Me //So Alive //Name //Over and Over //Stay With You //Bringing On The Light //Better Days //Broadway //Iris
White Lies (****1/2)
Nog zo een levende legende, die vooral in de periode 2007 en 2009 hoge ogen gooide is White Lies. Hun debuut plaat ‘To Lose My Life’ is uitgegroeid tot een klassieker. Ook al deed de band het met ‘Ritual’ (2011) eveneens niet slecht. Het bleef de jaren daarop echter vrij stil rond White Lies. Ook al heeft de band ondertussen niet echt stil gezeten, het vet leek wat van de soep. Ook White Lies had het aanvankelijk wat moeilijk op het publiek van hun kunnen te overtuigen. Maar dat was weer eens buiten de al even charismatische frontman - blijkbaar waren er veel charismatische frontmannen en vrouwen op deze festivaldag - gerekend die bleef bonken op de poort tot die compleet open vliegt. White Lies legt de lat ook instrumentaal enorm hoog, en beschikt voldoende hits om ook de minder aandachtige toehoorder over die streep te trekken. Vooral met songs als “Hold back your love” en “Bigger than us” kreeg de band de handen uiteindelijk toch op elkaar.
White Lies overwon met brio deze toch wel heel moeizame trip om zijn publiek compleet in te pakken, net door niet te trappen in de val van het brengen van een vervelende routineklus maar een hoge dosis spontaniteit aan de dag te leggen waardoor je uiteindelijk gewoon overslag moet gaan. Maar eveneens door, ondanks die moeizame start, te blijven op die gaspedaal duwen, tot de motor vanzelf aanslaat.
Naar het einde van de set toe werden alle registers dan ook compleet open getrokken, en ging dat dak er alsnog volledig af. Waardoor de hard werkende band zijn doel uiteindelijk bereikte.
Anouk (***)
Het werd ons al vrij duidelijk wie de echte publiekstrekker zou worden van deze festivaldag. Anouk zorgde ervoor dat de Grote Markt voor het eerst op deze festivaldag pas echt compleet vol liep. Niet zo verwonderlijk de (jonge)dame straalt gebalde rock-'n-roll uit van zelden hoog niveau. En beschikt - naar mijn mening - over een stem en uitstraling die me subtiel wat doet denken aan Janis Joplin, wat kan gezien worden als een compliment. Anouk trekt direct alle registers open met een subliem gebrachte “Girl” en spreekt tijdens de eerste songs zowaar haar publiek aan.
De enorm goed bij stem zijnde zangeres gooit zowel bij de rustigere als rauwere songs vooral die bijzondere stem als wapen in te zetten in de strijd om het publiek in te pakken. Ze slaagt daar dan ook met brio in, want iedereen gaat prompt overslag vanaf de eerste tot de laatste noot. Bovendien laat Anouk zich omringen door al even begenadigde muziekanten, en top achtergrond zangers. Die een meerwaarde blijken te zijn binnen het geheel.
Helaas, door de stille momenten tussenin en de toch wel bitter weinig interactie, zakt alles gaandeweg als een pudding in elkaar en krijgen we plots een iets te routineuze set voorgeschoteld waardoor we wat op onze honger blijven zitten. Daar kunnen sublieme gebrachte songs als “Nobody’s Wife”, het pakkende en hartverscheurend mooie “Lost” en knetterende afsluiter “Good God”. Helaas niets aan veranderen.
Setlist:Girl //Been Here Before //Run Away Together //Burn //Down & Dirty //Modern World Killer Bee //Three Days in a Row //Looking for Love //Nobody's Wife //Lost //Jerusalem//Good God
Alanis Morissette (****)
Voor haar aantreden op Suikerrock circuleren op de facebook pagina Alanis Morissette berichten dat ze diende verzorgd te worden in het ziekenhuis, na een valpartij. We waren benieuwd of ze wel zou komen opdagen, en hoe. Blijkbaar hadden de nodige pijnstillers hun werk gedaan want Alanis bracht een heel energieke set n, ze bewoog haast voortdurend over dat podium. Echter hadden die pijnstillers wel effect op haar stem, hadden we de indruk. Ook het geluid zat niet altijd even goed. Maar toch. Hoe ze het deed met een kapotte knie, zo energiek voor de dag komen? Het is ons nog steeds een raadsel want Alanis stond gedurende de volledige set dus werkelijk geen seconde stil op dat podium, al zagen we soms aan de grimassen in haar gezicht dat ze de pijn verbeet. Bovendien straalt ze na al die jaren, met een heel andere look trouwens want haar lange haar is ze blijkbaar kwijt, een enorm hoge dosis spelplezier uit waardoor ze bij ons een paar extra goede punten scoort.
Alanis Morissette haar grote wapen 'de stem' liet het door omstandigheden deze keer lichtjes afweten. Maar voor haar uitstraling, doorzettingsvermogen en onuitputtelijke energie die ze na een zo pijnlijke valpartij naar voor brengt? Daarvoor kunnen we alleen maar enorm veel respect opbrengen. Alanis Morissette bracht dus vooral een heel strakke, energieke set naar voor die aan de ribben blijft kleven van begin tot einde op een indrukwijkende wijze zoals enkel een rock artieste 'pure sang' als Alanis Morissette dat kan. Pure klasse!
Setlist: All I Really Want //21 Things I Want in a Lover //Forgiven //Woman Down //You Learn //Mary Jane //Guardian //Right Through You //Hand in My Pocket //Everything //So Pure //Head Over Feet //Hands Clean //Ironic //You Oughta Know ///Encore:///Uninvited //Thank U
Zondag 29 juli 2018 - Een avond boordevol bommetjes pure nostalgie
Stan Van Samang (*****)
We maakten ons op voor een avond boordevol nostalgie. Maar eerst mocht Stan Van Samang het namiddag programma afsluiten. We waren net op tijd op te zien hoe Gers Pardoel met een laatste song een overvolle Grote Markt in vervoering bracht. Ook Stan Van Samang kon, helemaal terecht, op veel bijval rekenen. Het was zijn eerste festivaloptreden van deze zomer wist hij te vertellen. Hij is ondertussen ook papa geworden, en daardoor is hij tien jaar ouder geworden, zo blijkt. Want de zoon is net als hem een nachtmens.
Om maar te zeggen. Stan Van Samang mag dan een succesvolle zanger, acteur en entertainer zijn. Je voelt prompt aan dat dit succes er niet voor zorgt dat de man naast zijn schoenen begint te lopen. Dat straalt hij niet alleen uit op dat podium, ook gaat hij na het concert gewoon een pak friet gaan halen op die grote Markt en laat hem gewillig fotograferen door zijn fans. Het siert hem.
Het concert zelf dan? Wel, eigenlijk doet Stan Van Samang gewoon wat hij ook tijdens zijn laatste passage in 2016 heeft gedaan. Een wervelend dansfeest bouwen, waarbij ook harten diep worden geraakt. Stan Van Samang speelt zijn talent als acteur eveneens uit om zijn publiek te bekoren, maar je voelt en hoort dat hij wel meent wat hij zegt en zingt. En ook dit siert hem. Menig hit zing je prompt uit volle borst mee, en ook gaat Stan zijn publiek letterlijk opzoeken, zowel in de middengang voor het podium als voorbij de PA. En zorgt zo voor een knallende afsluiter van de namiddag om plaats te maken voor de iets oudere muziekliefhebber die dus komt voor een potje nostalgie uit de jaren '70 tot '80.
OMD (****1/2)
Ondertussen was het publiek heel sterk uitgedund voor de afsluiters van deze laatste festivalavond. OMD wil de aanwezige Jaren '80 fans echter de avond bezorgen waarvoor ze gekomen zijn. Een avond gevuld met hits en een bord boordevol nostalgie uit die tijden toen OMD even hoge toppen scheerde als bijvoorbeeld Depeche Mode en aanverwanten. Startende met een klepper als “Enola Gay” legt de band de lat direct heel hoog, en grijpt zijn publiek letterlijk bij de keel om niet meer los te laten tot het einde.
Hoewel frontman Andy McCluskey de meeste aandacht naar zich toetrok, was het eerder de gezapige wisselwerking tussen hem en Paul Humphreys dat ons nog het meest over de streep trok. De heren voelen elkaar niet alleen blindelings aan, ze vuren grappige kwinkslagen naar elkaar af en gunnen elkaar voortdurend een bevoorrechte plaats in de spots. Paul, die nog steeds goed bij stem blijkt te zijn, mag zelfs geregeld zijn toch wel heel bijzondere warme stem in de strijd gooien. Een stem die trouwens heel goed past bij de aanstekelijke elektronische pareltjes van OMD . Meer nog, zijn inbreng vormt zelfs een meerwaarde binnen het geheel.
Dit zonder afbreuk te doen aan de overige muzikanten van de band. Zo waren we onder de indruk van de saxofoon inbreng van Martin Cooper die met enkele gesmaakte sax solo's ons meerder keren een krop in de keel bezorgde. OMD profileerde zich op Suikerrock dus vooral als een volleerde hitmachine. En vuurde de ene vuurpijl na de andere af op het publiek, dat dan ook uitzinnig reageerde op gedoodverfde hits als “Messages”, “Souvenir”, “Maid of Orleans”, “Locomotion” en “Tesla girls”. Om uiteindelijk af te sluiten met “Electricity” waarbij alle registers nog maar eens werden open gegooid en een wervelend dansfeest anno 1980 ontstond, dat ons met een goed gevoel achter liet.
OMD heeft al lang niet meer de impact op een ruim publiek als toen, zeker niet met hun nieuwste platen. Maar de band zorgt op Suikerrock wel voor een wervelend, gezapig dansfeest dat ons terug brengt naar die wilde jaren '80 toen we op wilde feestjes uit de bol gingen op “Electricity” en andere “Maid of Orleans”. Meer hadden wij, en de aanwezige fans, niet nodig om over de streep te worden getrokken. Want hun voormalige helden bezorgden hen gewoon de avond waar zij op hoopten.
Kool & The Gang (*****)
Ook Kool & The Gang heeft met songs als “Celebration”, “Get down on it”, “Cherish”, “Let’s go dancing”, “Joanna” een reeks hits gescoord die zoveel jaren later nog steeds zorgen voor menig wervelend Funk/Disco feestje. Van de originele bezetting schiet niet veel meer over, maar de songs staan nog steeds als een huis, en worden met nog even veel liefde gebracht als voorheen. Kool & The Gang zijn dan ook vaandeldragers van die typische Funk/disco muziek waarbij blazers, trompet en sax een voorname plaats innemen. Bovendien zijn er die aanstekelijke danspassen, kleurrijke kledij en zangers die door een al even veelzijdige aanpak het publiek aanzetten tot bewegen tot de vroege uurtjes.
Ook Kool & The Gang moest het doen voor een sterk uitgedund publiek. Maar liet dit totaal niet aan zijn hart komen. Integendeel zelfs. En bracht een stomende set naar voor, die ook ons aanzetten tot een dansje plaatsen alsof we weer in die jaren '70 waren aanbeland. De aanstekelijke muziek van Kool & The Gang past bovendien bij deze zomerse temperaturen. Tijdens hun show steeg die temperatuur zelfs langzaam maar zeker naar een kookpunt. Iedereen op dat podium was trouwens van begin tot einde in beweging, wat zijn uitwerking had op het publiek die meeging in het bouwen van een wild Funk/disco feestje zoals in de jaren '70. Hoewel de fans en de bandleden zelf niet meer zo soepel zijn als toen, zorgde dit aantreden van Kool & The Gang voor een swingende afsluiter van drie dagen Suikerrock.
Besluit : De organisatie van Suikerrock mag terugkijken op een succesvolle editie, want er kwamen circa meer dan honderdduizend mensen afgezakt naar het centrum van Tienen. Bovendien waren zowel combi tickets als de tickets voor zaterdag compleet uitverkocht. En kon de organisatie ook op de beide andere dagen op heel wat bijval rekenen. Suikerrock handhaaft daardoor zijn positie als succesvol stadsfestival, dat aan democratische prijzen een affiche voorschotelt voor alle leeftijden, kleuren en smaken.
Een uiterst geslaagd weekend in Tienen. Tot volgend jaar!
Organisatie: Suikerrock, Tienen
Binic Folks Blues Festival 2018 - Rock-‘n-roll dood? Niet in Binic!
Binic Folks Blues Festival 2018
Côtes d’Armor (Festivalkaai)
Binic (Bretagne)
2018-07-27 t/m 2018-07-29
Ollie Nollet
Twee jaar geleden had ik nochtans gezworen er nooit nog terug te zullen komen. Het eens zo pittoreske festival was compleet uit zijn voegen gebarsten. Ik ergerde me rot aan het zo goed als onbestaande sanitair en die zwalpende massa die hectoliters eigen drank het terrein op zeulde kon ook al niet op mijn sympathie rekenen.
Maar de line-up was dit jaar dermate indrukwekkend dat ik het er toch nog eens op waagde, zij het slechts voor één dag. En er bleek toch een en ander veranderd. De site was dit keer afgesloten ( niet hermetisch maar het hielp toch) en alle rugzakken en tassen werden gecontroleerd. Er werd duidelijk ingezet op de veiligheid en af en toe zag je piepjonge, tot op de tanden gewapende, militairen door de straten marcheren wat er dan weer helemaal over was.
Pijnpunt blijft evenwel, ondanks enkele aanpassingen, de sanitaire voorzieningen. Maar dat bleek geen rem op de opkomst die voor deze tiende editie weer duizelingwekkend hoog was. Voor de grote namen moest je er nochtans niet zijn. Zo was de afsluiter vrijdagavond op het grootste van de drie podia Endless Boogie, een groep die ik vorig jaar nog zag in café De Zwerver. Met zijn vijftig tot zestigduizend bezoekers verspreid over de drie dagen blijft Binic Folks Blues Festival een onverklaarbaar fenomeen.
Verslag van één dag
Het festival opende meteen met de, wat mij betreft, interessantste naam op de affiche : Mr. Airplane Man! Genoemd naar een Howlin’ Wolf song en met een duwtje in de rug van Mark Sandman (Morphine) en Jeffrey Evans (68’ Comeback) maakte dit duo uit Boston net na de eeuwwisseling enkele mooie platen op het legendarische Sympathy For The Record Industry label. Het sprookje duurde echter niet lang. In 2005 was het voorbij en nadat Margaret Garrett (zang/gitaar) een blauwe maandag bij Jack Oblivian’s Tennessee Tearjerkers speelde en Tara McManus (drums + orgel) een plaat opnam met de Turpentine Brothers kozen beiden er blijkbaar voor om moeder te worden en werd er verder niets meer van hen vernomen. Tot in 2014 ‘The lost tapes’, een verloren plaat die op de schappen van Fat Possum was blijven liggen, dan toch nog het levenslicht zag. Een jaar later begon het duo opnieuw te touren waarbij ze onder andere de Vera in Groningen aandeden. Dit jaar verscheen er zelfs een gloednieuwe plaat, het overigens uitstekende ‘Jacaranda blue’, op het Franse Beast Records, een label met een zwak voor schijnbaar uitgerangeerde artiesten. Denk maar aan Jerry en Pauline Teel (Chicken Snake) of Patrick Bourbonnais (Gravel Route). Van die laatste band verschijnt trouwens binnenkort een nieuwe plaat, ‘Mr. Gravel Men’, waarvoor ze samenwerkten met... Mr. Airplane Man. Hooggespannen verwachtingen dus maar ik werd niet teleurgesteld. De twee begonnen vrij indrukwekkend met “Red light” uit 2001. Direct daarna kreeg ik het even moeilijk met een drietal ingetogen songs. Mooi, daar niet van, maar ik miste wat power. Ze wilden het, ondanks het grote podium wat intiem houden (met enkele foto’s van hun helden tegen de gitaarversterker geposteerd) maar dit klonk net iets té laid-back. Na dit dipje herpakten ze zich en konden de wankele drums van Tara en de niet altijd even toonvaste stem van Margaret zich wel perfect integreren in die toch wel unieke sound van Mr. Airplane Man die soms aardig dicht in de buurt van Junior Kimbrough kwam. Die gruizige, repetitief klinkende gitaar had een hypnotiserend effect waarbij het verdomd heerlijk wegsmelten was. Naast eigen parels als “C’mon Dj” of “Blue as I can be” brachten ze ook enkele geïnspireerde covers: “Asked for water”van Howlin’ Wolf en “Black cat bone” van de ten onrechte vergeten bluesmadam uit Memphis, Jessie Mae Hemphill. Zelfs het eenvoudige en treurige “I don’t know why?” bleek hier veel meer in zich te hebben dan ik ooit had durven vermoeden. Het nieuwe “I’m in love” leek met zijn in reverb gedrenkte gilletjes dan weer een eerbetoon aan de betreurde Alan Vega. Alles leek plots van een onaardse schoonheid tot een hevige plensbui me plots uit mijn bedwelming deed ontwaken en waardoor Mr. Airplane Man het ook, wat vroeger dan voorzien, voor bekeken hield. Dju!
Op de Scène de la Cloche zag ik vervolgens The Floors, een harig trio uit het Australische Perth waarvan de drummer (Ash Doodkorte) net uit zijn grot in het Afghaans gebergte leek te zijn ontsnapt maar toch mooi een t-shirt van Future Of The Left droeg. Schipperend tussen hardrock en bluesrock hadden ze het bastaardkindje van The Gun Club en Motörhead kunnen zijn. Zwaar, vuil, wild en met net voldoende rock-‘n-roll in de aderen om een tevreden grijns op mijn smoel te laten verschijnen.
Met CATL (Toronto) zag ik de derde band op rij die net een plaat (‘Bide my time until I die’) uithad op Beast Records, hofleverancier van groepen op Binic. Uitgeklede ‘rock-‘n-roll dance songs’ met af en toe een neut blues gebracht door een hyperkinetische gitarist (Jamie Fleming) en de ravissante Sarah Kirkpatrick op staande drums. Eén brok energie waarbij één cover te noteren viel: “Thunderbird esq” van The Gories. Wat niet toevallig geweest zal zijn want Dan Kroha speelt af en toe mondharmonica op hun platen. Tussen de credits op die platen vinden we trouwens nog meer mooi volk. Zo wisten ze voor hun laatste Jim Diamond te strikken om de eindmix vast te leggen.
Ik had ze niet aangestipt maar omdat er op dat moment niets anders te beleven viel toch maar eens naar Les Lullies gaan kijken. Voor wie het Nederlands machtig is, een tot de verbeelding sprekende naam maar dat zullen de vier uit het Franse Montpellier wellicht niet weten. De groep bestaat amper twee jaar en heeft slechts twee singles op het actief, waarvan de laatste, “Don’t look twice”, op Slovenly Recordings. Desondanks zag ik een erg volwassen band aan het werk. Kick-ass punk met veel glamrock invloeden, het had zeker wat.
Tijd voor het wat grotere werk dan op de Scene Banche met Mark Porkchop Holder uit Chattanooga, Tennessee. Porkchop stond in 2003 mee aan de wieg van de Black Diamond Heavies maar hield het daar al vlug voor bekeken om solo zijn weg te zoeken. Een succes werd het niet want de man sukkelde van de ene depressie in een andere verslaving. Toch zag ik hem in die schimmige periode (in 2011) aan het werk in datzelfde Binic. Er volgde zelfs een plaat, ‘Fry Pharmacy”, maar die is zo obscuur dat hij niet eens vermeld wordt op Discogs. Vorig jaar maakte hij dan plots met groep twee lp’s, ‘Let it slide’ en ‘Death and the blues’. En dan nu op het podium in Binic, dit mocht ik niet missen. MPH (zo heet hij zijn groep) bleek niet meteen uit posterboys te bestaan. Porkchop mag dan al kogelrond zijn, vergeleken bij zijn bassist, Travis ‘T-Bone’ Kilgore, leek hij wel een anorexia-patiënt. Derde man was Doug Bales (Uncle Lightnin’), die, vrij naar Woody Guthrie, “This machine kills fascists” op zijn basdrum had geschreven. Kilgore had op zijn beurt dan weer een tape met de woorden “Fuck Trump” op zijn arm. Nogal gratuit ben ik dan geneigd te denken maar bij deze mannen voelde het spontaan en gemeend aan. Porkchop is een meester op de slidegitaar, een ware lust voor het oor, en samen met Kilgore en Bates vormde hij een erg strak klinkende groep.
Blues zoals ik ze het liefst lust: rauw en met de nodige dosis rock-‘n-roll terwijl de technische finesse toch niet ontbrak. Een set vol hoogtepunten waarin ik toch weer mateloos kon genieten van een Junior Kimbrough-cover: “Sad days and lonely nights”. Achteraf kon ik me alleen maar afvragen waarom het zolang geduurd heeft om met een groep als deze naar buiten te komen.
Digger & The Pussycats uit Melbourne zag ik enkele keren aan het werk in de Pit’s en dat waren telkens memorabele avondjes. Ook het daaropvolgende Kamikaze Trio vond ik best de moeite maar de herinneringen blijken na al die jaren toch wat vervaagd. Het is trouwens al negen jaar geleden dat Digger & The Pussycats nog een volwaardige plaat maakten. Maar nu werd ‘Watch yr back’ uit 2005 heruitgebracht (door Beast Records of wat dacht je) en dat diende gevierd te worden. Wat ook effectief gebeurde want een feestje werd het daar op de Scene Banche. Gitarist Sam Agostino leek nog steeds een springveer waar de tijd geen vat op krijgt. De conditie van staande drummer Andy Moore leek net iets minder maar dat kon niet verhinderen dat we een set stomende, pretentieloze punk voorgeschoteld kregen. Wat klonken die nummers toch bekend en even fris als destijds in de oren. “100 degrees”, “Coming to get you”, “Save yourself”,... Het bleken songs voor de eeuwigheid.
We hadden al zoveel moois gehad en na de splinterbom geheten Digger & The Pussycats vroeg ik me af hoe het volk zou reageren op de trage, uitgesponnen nummers van Endless Boogie. Maar wat dacht je? Het publiek was gekomen om te pogoën en te crowdsurfen en dat gebeurde dan ook, zoals steeds hier, in alle uitbundigheid.
De vier uit Brooklyn, New York zullen zich wel even de ogen hebben uitgewreven. Na wat technische problemen (tot tweemaal toe zorgde een basversterker voor een stroompanne) opende de band met het heerlijke “Back in ‘74”. De grommende zang van Paul ‘Top Dollar’ Major, de roesverwekkende gitaarescapades van diezelfde Top Dollar en Jesper ‘The Governor’ Eklow, stevig gedekt door bassist Marc Razo en drummer Harry Drudz... We leken op weg naar een grandioze apotheose van een sensationele festivaldag maar dat werd het nipt niet.
Het tweede nummer werd eindeloos uitgesponnen waarbij de heren het eerste deel van hun groepsnaam alle eer aan deden. De gitaren meanderden weliswaar sprankelend door elkaar maar telkens de eindmeet leek bereikt begon er, aangemoedigd door een uitzinnig publiek, een nieuwe ronde. Na zo’n twintig jaar ervaring weten deze mannen perfect hoe ze moeten jammen maar dit duurde me toch iets te lang. Tijdens de resterende nummers hielden ze het toch wat strakker maar de magie van hun set vorig jaar in De Zwerver was er dit keer niet bij, ook al omdat klasbakken als “Vibe killer” ontbraken. Voor hun tweede optreden op zaterdag beloofden ze totaal iets anders te zullen spelen maar daar was ik helaas niet bij.
Toch kon ik het niet laten om op zaterdag, een dure belofte negerend, nog eens terug te gaan om een tweede keer van Mr. Airplane Man te proeven, dit keer op de wat kleiner Scene Pommelec. Wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. De twee dames hadden hun setlist totaal door elkaar gegooid en zo werden de zachtere nummers perfect verdeeld tussen het stevigere werk. Van een dipje was hier geen sprake meer, integendeel, deze Mr. Airplane Man steeg boven zichzelf uit. Soms vragen mensen me waarom ik in godsnaam een groep twee dagen na elkaar ga zien. Na dit optreden zou ik er zelfs niet mogen aan denken dat ik het niet deed. Moeilijk uit te leggen wat er precies gebeurde maar diezelfde songs klonken allemaal net iets bezielder terwijl er een niet te bevatten magie in de lucht hing. Het zorgde voor een zinderende sfeer waarbij er zowaar twee crowdsurfende rolstoelgebruikers opdoken. Optreden van het jaar, tot nu toe.
Organisatie: Binic Folks Blues Festival
Het is een traditie geworden in de zomervakantie om naar het Kursaal van Oostende te trekken . Opnieuw haalde de organisatie een internationale show naar Oostende . Na o.m. Evita, Mamma Mia, Dirty dancing , Footloose werd dit jaar Flashdance gestrikt.
De zomershows, van 24 juli t/m 5 augustus , 14 shows in ruim tien dagen , zijn in het genre van musicals een succesverhaal .
Flashdance - Een sexy en zwoele dansmusical gebaseerd op de iconische film uit de jaren 80. Het gaat opnieuw om een exclusieve samenwerking voor België in de originele Engelstalige versie. Een fantastisch live-spektakel met hoogstaande dans eighties wereldhits. Yes , dit is een ‘Dance Like You Never Danced Before’!
De musical kwam exclusief naar België en het is zelfs een première voor het Europese vasteland.
Het spektakel is volledig live gezongen met live orkest. Wereldhits als “Maniac”, “Manhunt”, “Gloria”, “I Love Rock ’n Roll” en de sensationele titeltrack “Flashdance - What a Feeling!'” flitsten voorbij …
Het verhaal
Alex (Joanne Clifton) is een jonge vrouw met een uniek dubbelleven waarbij ze overdag werkt als lasser in een staalfabriek en ‘s nachts als danseres in een club. Haar grote droom is toegelaten worden op een prestigieuze balletschool. Met de steun van haar oude balletlerares Hannah werkt ze keihard om die droom te verwezenlijken, maar een romance met haar baas Nick (Ben Adams) brengt haar ambities plots in gevaar. En toch … onderga deze musical in thematiek en dans . Wat een intensiteit wordt uitgestraald . De andere shows hadden al veel om het lijf en wisten ons in te nemen, maar Flashdance , prikkelde en zinderde na. Sterk!
Wat we zagen was echt een ‘Flashdance’, flitsend, geweldig, jeugdig , levendig , fris, nostalgisch. De wervelende start , de dansacts , het acteer- zangtalent , de snelle (decor/kledij) wissels , de synchrone danspasjes, de live instrumenten, alles viel op zijn plaats . Veel beweging en dans. Springen en dansen , vallen en opstaan … Een uitstekend spel- en zangkwaliteit. Enkel het geluid was soms te scherp.
Je wordt helemaal meegenomen in het verhaal dat nauwkeurig, tot in de puntjes is uitgewerkt. De bruisende dynamiek (eerste deel) en emotionaliteit, dramatiek (tweede deel) gaan hand in hand .
De muziek en de volledige show wordt zoals altijd helemaal live gebracht. Muzikaal spektakel, zangtalent van het hoogste niveau en fenomenale choreografie . De nummers op zich klinken al sprankelend, energiek , opwindend en spannend. Wat wil je met deze iconische hits en de schitterende titeltrack ‘Flashdance - What a Feeling’.
Ambitie, kansen geven , vertrouwen , samenhorigheid , loslaten, vrijheid, overnemen , bescherming zijn kernwoorden in de musical en z’n prachtig dansfeest . Iets waar we kunnen bij stilstaan en meenemen in ons dagdagelijks leven.
Een thuismatch ook voor onze actrice Ann Van den Broeck, die in deze internationale musical een gastrol vertolkt
De organisatie klokt af op zo’n 17500 bezoekers in totaal . Een schot in de roos …
Organisatie: Kursaal Oostende
Noisy Deafness is het solo project van Istvan Laszlok. Deze talentvolle Hongaarse multi-instrumentalist en tovenaar met klanken timmert sinds 2013 stevig aan de weg in de elkeltronica. In 2014 bracht hij een eerste EP op de markt ‘Remembrance’. Ondertussen mocht hij openingsact zijn van Leather Strip en bracht in 2015 een tweede EP uit, ‘Silent Scream’. Noisy Deafness bracht, eveneens in 2015, een goed ontvangen schijf uit: ‘Silent Remembrance’, via het label Electro Arc. Deze plaat is ook ons niet ontgaan. We schreven daarover:'' Zonder meer een experimenteel allegaartje, dat ons dus vooral na enkele luisterbeurten meer en meer kon boeien."
Noisy Deafness is ondertussen niet stil blijven zitten. Nu komt hij met een gloednieuwe schijf op de proppen. ‘Dark Vision’, waar de man elektronische paden, binnen een donkere omgeving, verder uitspit.
Percussie is een eerste rode draad in de meeste songs op deze schijf. Maar vooral is ‘Dark Vision’ wederom een experimentele zoektocht. Daarbij laat Noisy Deafness ook nu weer niet compleet in zijn kaarten kijken, en laat ons met veel vraagtekens achter. Net dit is het meest positieve aan de artiest en schijf. Er staat namelijk geen maat op de inspiratie tot experimentele drift van Istvan.
Net zoals voorheen schippert Noisy Deafness daarbij tussen pure EBM met vette knipogen naar bijvoorbeeld bands als Depeche Mode. Daardoor wordt een ruim publiek aan elektronische muziek fans aangesproken, die echter vooral houden van die pure duistere kant van de zaak. Niet alleen instrumentaal, ook vocaal bewandelt Noisy Deafness daarbij bevreemdend aanvoelende wegen, waardoor je koude rillingen over je rug voelt lopen.
Besluit: Noisy Deafness is een artiest die zichzelf blijft heruitvinden, die alle onderdelen van het elektronische landschap verder blijft aftasten, en daardoor de luisteraar voortdurend op het verkeerde been zet. Door voortdurend te schipperen tussen pure duisternis, en lichtvoetige klanken waarop je prompt gaat dansen door de straten, wordt niet alleen een ruim publiek aan liefhebbers van Elektronische muziek aangeboden. De man verlegt nog maar eens zijn eigen grenzen met deze ‘Dark Vision’. Waar wij dachten dat er geen grenzen meer waren. En dat is nog het meest opmerkelijke aan deze klasse artiest en schijf.
Kortom. ‘Dark Vision’ is een plaat waar streepjes Depeche Mode worden vermengd met het meest donkere en harde EBM alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Een opmerkelijke en uitzonderlijk indrukwekkende gewaarwording, waardoor Noisy Deafness ons in het verleden reeds over de streep trok. Anno 2018 doet hij daar gewoon nog een paar scheppen bovenop.
Tracklist:
1. Creature 04:20
2. Dead Fire 05:28
3. On the Line 05:02
4. Dirty Night 04:51
5. Dark Vision 05:30
6. Vanishing 04:22
7. Memories 04:40
8. Synthetic Society 06:01
9. Bereft of Hope 04:27
10. Flower and Candle-light 04:54
11. The Last Day 04:35
Seyminhol is een Franse Epic Heavy Metal band, ontstaan in 1993; die door de jaren heen is blijven evolueren in stijl en brengen daarvan. Zo voegt de band in later stadium bijvoorbeeld ook Progressieve metal invloeden toe aan hun muziekstijl. Het zorgt ervoor dat de band door de jaren heen een steeds ruimer publiek aan metal liefhebbers kan aanspreken. Eerder dit jaar kwam een gloednieuwe Epische schijf uit ‘Ophelian Fields’ . Een plaat die je best beluistert, zoals het kijken naar een al even epische film over sage en legendes.
U laten meedrijven doorheen het verhaal dat hier wordt verteld, is een namelijk de eerste en meteen belangrijkste vereiste om te begrijpen waar deze plaat echt over gaat. Epische taferelen is dan ook de rode draad in de songs op deze knappe schijf. Je wordt letterlijk meegesleurd naar een ver verleden, of geconfronteerd met legendarische sage en verhalen verteld door grootmeesters in hun vak. Laat daarbij dus vooral uw eigen fantasie de vrije loopt zouden we zeggen.
Shakespeare is altijd een grote inspiratie bron geweest voor Seyminhol. Zo is The ‘Wayward Son’, 2015 geïnspireerd op de klassieker Hamlet. Voor ‘Ophelian Fields’ haalt de band zijn inspiratie uit het tragische verhaal van Ophelia. Dit vanuit een eerder vrouwelijke invalshoek, vandaar de vrouwelijke vocalen die je rillingen tot de bot bezorgen en recht doorheen je hart boren als botte messen. Gotische atmosferen, verschroeiende riffs die al even zeer door je hart boren, zijn nog zo een rode draad.
Wie het verhaal van Ophelia kent - zo niet, zeker eens lezen - kent ook de tragedie daar rond. Die tragische ondertoon vinden we ook terug in de muziek van Seyminhol. Alle registers worden open gegooid om de luisteraar onder te dompelen in donkere gedachten, zo eigen aan dit nog steeds tot de verbeelding sprekende verhaal. Daardoor slaagt de band in zijn opzet om epische verhalen zodanig te vertellen, dat je - met de ogen gesloten - ook die beelden je voor de geest kunt halen.
Besluit: Seyminhol speelt op ‘Ophelian Fields’ voortdurend met die emoties zoals enkel Sheakspeare dat kon. Je ontroeren, kippenvelmomenten bezorgen en meteen murw slaan. Dat deed deze man met zijn legendarisch verhalen. Seyminhol slaagt er dan ook in die beelden op te roepen in hun muziek - zowel vocaal als instrumentaal - die ons terugbrengen naar die gouden tijden van toen. Dat is een indrukwekkend gewaarwording die letterlijk onaards mooi aanvoelt. Want eerlijk? Van Sheakspeare blijf je het best af, als je er niets van kent. Seyminhol doet het verhaal van Ophelia echter naar een hoger level opstijgen. Meer nog, de band slaagt erin het verhaal opnieuw tot leven te brengen, met klank en ingebeelde visuele effecten. Indrukwekkend is daarbij zelfs een understatement te noemen.
Trackist:
RZMNR is een vrij jonge band dat sinds 2016 de Vlaamse wegen onveilig maakt. Door middel van strakke gitaar en drumpartijen, die voortdurend in overdrive lijken te gaan, pakten de heren het publiek in Music City te Antwerpen zonder veel moeite in. We schreven daarover: " RZMNR lijkt me echter ook een band die nog kan groeien. Dat bleek op het einde van de set, toen alle registers plots compleet werden open gegooid. Verschroeiende riffs en drum salvo's als een plots opstekende wervelstorm , deden de trommelvliezen barsten. Prompt werd een geluidsmuur opgebouwd, die Antwerp Music City uiteindelijk voor het eerst deze avond op zijn grondvesten deed daveren. Een gewaarwording die we eigenlijk graag wat meer hadden ervaren tijdens de toch voor de rest vrij monotoon opgaande set.
Echter, wat we dus wel te zien en horen kregen is een band die potentieel heeft om binnen stoner - met inderdaad een stevige hoek af - heel hoge ogen te gooien naar de toekomst toe. Daarover bestaat op basis van dit stevige en strak optreden van deze heren in Antwerpen geen enkele discussie."
Het volledige verslag van die avond kunnen jullie nog eens terug lezen via volgende link: http://www.musiczine.net/nl/nl/review-festivals/festival/antwerp-music-city-2018-surya-onrust-rzmnr-de-underground-leeft/
Op 13 juli bracht deze jonge band een eerste schijf op de markt. Het titelloze album is een bloemlezing van hoe instrumentale stoner echt moet klinken. Alsof je met de auto doorheen de woestijn rijdt, de ramen open, versterker op tien. Een hemelse gewaarwording die je niet elke dag tegen komt. De bijzonder hoogstaande manier waarop deze jongens hun instrumenten bespelen, deed ons reeds in Antwerp Music City compleet met verstomming staan luisteren en intens genieten. Ook uit deze plaat blijkt nog maar eens dat de band bestaat uit tovenaars met gitaar en drum klanken.
Luister maar naar het bijzonder aan de ribben klevende songs als “Ålatãr”. Of het circa acht minuten lange huzarenstuk “Pallándø”. Twee songs die alvast de haren op onze armen doen recht komen van puur innerlijk genot. Een gewaarwording die op dit volledig debuut wordt verder gezet. Verschroeiend, als de zon die in je gezicht schijnt op een bloedhete zomerdag, zo voelen die riffs en mokerslagen van drum salvo's telkens aan.
Net door die eerder psychedelisch aanvoelende tongval die we bij elke song opnieuw vaststellen, voelen we ons wegdrijven naar een heel verre wereld. Onontgonnen gebieden in ons hart worden voortdurend aangesproken. Die lijn wordt in de plaat dus aangehouden. Echter net door de bijzonder hypnotiserende inwerking op je gemoed, stoort het nooit dat alles diezelfde lijn uitgaat. Eens gegrepen door die intensieve riffs kom je namelijk in een trance terecht waaruit je niet meer wil ontsnappen.
Besluit: RZMNR brengt een verschroeiend debuut uit, waarbij de band naast kippenvelmomenten een krop in de keel bezorgen. En er ook voor zorgen dat je compleet van de kaart in een hoek terecht komt waaruit je niet meer wil of kunt ontsnappen. De klasse muzikanten van deze band vermorzelen je onder de druk van vlijmscherpe riffs en drum salvo's als mokerslagen in het gezicht. Binnen stoner middens komen we zulke gewaarwordingen niet elke dag tegen. Bovendien wordt het gemis van een vocale aankleding telkens opgevangen door het bouwen van een oorverdovende geluidsmuur, waar je zonder enig medelijden wordt tegen gekwakt zodat je compleet verweesd achterblijft.
Kortom. Voor een debuut is dit een knaller van een schijf, die ons doet uitzien naar meer in de toekomst. Een toekomst die er trouwens, op basis van dit pareltje van een debuut, heel rooskleurig uitziet. Binnen het globale en instrumentale stoner gebeuren zal deze band zeker nog potten breken, zeker weten.
Tracklist:
Op 9 juni bracht Eyes on the Machine zijn debuut album op de markt. De Gentse band ontstond in 2016, bouwde ondertussen aan een stevige live reputatie, en lijkt nu klaar om met dit titelloze debuut zijn stempel te gaan drukken op het Blues, rock en Stoner gebeuren. We legden ons oor te luisteren en ontdekken een band die wellicht niets nieuws onder de zon brengt binnen het genre. Maar wel kwalitatief hoogstaande riffs naar voor brengt die je het soort kippenvel en koude rillingen bezorgt dat nodig is binnen voornoemde muziekstijlen.
Het meest opvallende is de bonte variatie aan muziekstijlen, dat blijkt al uit die eerste song “The Search”. Van uitspattingen waarmee muren worden omver geblazen gaat Eyes on the machine moeiteloos over naar verdovende geluiden, die eerder je hart doen smelten zoals bij “Travels”. Om daarna met een mokerslag weer verschroeiend hard uit te halen. Deze ene song duurt circa negen minuten en is een schoolvoorbeeld van hoe deze gehele schijf in elkaar zit. Zo zal later blijken. Ook “My Godess” is zo een meesterlijk pareltje van circa tien minuten lang, best indrukwekkend. Binnen dat alles valt bovendien vooral op dat hier één voor één topmuzikanten aan het werk zijn die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn.
Luister maar naar het aanstekelijke, zelfs psychedelische aanvoelende, “Nocturnal”. Waar gestroomlijnde gitaar partijen, verdovende zanglijnen tot harde drumsalvo's akelig perfect in elkaar zitten. Die circa twee jaren noest werken aan een eigen sound heeft hier dus duidelijk zijn vruchten afgeworpen. Door de aanpak van verschroeiend uithalen, psychedelische elementen toevoegen die je doen zweven boven de grond, tot het opbouwen naar oorverdovende climaxen, bewijst Eyes on the machine vooral hoe veelzijdig ze wel zijn. Telkens zorgt de band ervoor dat je omgeven wordt door walmen van diepe intensiviteit. Het soort intensiviteit dat we dus telkens opnieuw zoeken als we stoner, blues of aanverwante bands hun muziek beluisteren. Daardoor slaagt Eyes on the machine zonder enig probleem in zijn opzet om een ruim publiek aan rock liefhebbers over de streep te trekken.
Besluit: Als Eyes On the machine wilde bewijzen dat het typische Bluesy Stoner rock genre nog steeds springlevend is, dan zijn de heren met die debuut totaal in hun opzet geslaagd. Vanaf de eerste tot de laatste song is hier geen speld tussen te krijgen, komen we geen minpunten tegen en straalt deze plaat vocale tot instrumentale perfectie uit van een zelden hoog niveau. We zijn eerlijk gezegd al minder sterke debuut platen tegen gekomen. Vernieuwend is het dus allemaal niet, maar met dit sprankelend debuut zet Eyes on the Machine duidelijk zijn veelkleurige stempel op het genre, en neemt zijn bevoorrechte plaats in binnen dat stoner, blues en rock wereldje.
We zien al uit naar een gouden toekomst, op basis van deze schijf ziet die er namelijk heel rooskleurig en psychedelisch uit.
Tracklist:
The Search 03:11 - Firewalker 05:32 - Travels 09:33 - Nocturnal 04:36 - Thrust 03:20 - My Godess 10:24 - Rebirth 04:46
De Mathcore band Cyclus mag dan een gloednieuwe naam zijn binnen de scene, de bandleden hebben al wat water doorzwommen. Dit kwartet bestaat uit (ex)leden van bands als Bear, Calibre en the Set up. Door die jarenlange ervaring wordt dan ook een technisch enorm hoogstaand concert voorgeschoteld op Antwerp Metal Fest eerder deze maand. We schreven daarover: " Cyclus voldoet dan ook met brio aan de hoogstaande verwachtingen die we op voorhand hebben gehad. En doen wat ze moeten doen, het dak er compleet laten afgaan. Want ondanks die perfectie, blijft ook de spontaniteit en het spelplezier overeind staan. Waardoor ook het publiek gewoon zich laat meesleuren in de wervelstorm die de band hen aanbiedt." Lees het volledige verslag na http://www.musiczine.net/nl/nl/review-festivals/festival/antwerp-metal-fest-2018-intiem-alternatief-festival-op-graspop-en-alcatraz/
Met het concept album ‘Sekt’ brengt Cyclus een full album uit samengesteld uit vorige EP's. ‘Sekt’ dien je bij voorkeur dan ook te beluisteren, zoals het kijken naar een spannend sciencefiction film. Het concept gaat namelijk over een buitenaards ras dat de aarde en de mensheid bekijkt vanuit zijn perspectief, en besluit het virus uit te roeien. De spanning is over de ganse lijn te snijden, en wordt zelfs nog opgedreven door die telkens opnieuw ijzingwekkend klinkende vocalen en een instrumentale inbreng die je angstaanvallen bezorgt van begin tot pril einde.
We onthouden ons heel bewust van vernoemen van song titels. Net omdat dit dus een heel filmische plaat is. Elke song sluit perfect aan op het ander hoofdstuk. Je dient dit concept dus in zijn geheel te beluisteren, zoals het lezen van een spannend boek. Ergens wordt een chaos gecreëerd, maar er zit toch een zekere structuur in. Zoals aangegeven, bekijk het als in de film, waar op spannende momenten de buitenaardse wezens, met de bedoeling het virus 'de mens' te vernietigen, verpulverend uithalen, en het ene na het andere slachtoffer maken. Waarna de rust wederkeert, en je door de as van huizen en landschappen op zoek gaat naar mogelijke slachtoffers. Stelt u daarbij, met de ogen gesloten, even de meeste weerzinwekkende beelden voor. Zonder meer blijf je daardoor dan ook met een krop in de keel luisteren en blijft die spanning tot op het einde eveneens te snijden.
Besluit: De angst van dat onbekende en mysterieuze van het heelal is iets dat de mens al eeuwen bezig houdt. Met dit concept vertelt Cyclus zijn eigen versie daarover. Een gat in de Markt? Nee dat niet. Maar Cyclus past met hun intensieve mathcore wel perfect in het plaatje van het aanbod Horror, Thriller en bij voorkeur dus Films over inderdaad Buitenaardse wezens of ramp films. Omdat ze op deze schijf net die sfeer weten te creëren waardoor het angstzweet je van begin tot einde uitbreekt.
Kortom: Cyclus weet met ‘Sekt’ perfect de sfeer te creëren van een heel spannende film plus dat je op het puntje van je stoel blijft zitten, tot de haren op je armen recht komen van intensieve angst. Elke act bedeelt daarin een al even belangrijke plaats. Net zoals dat met de muzikale en vocale inbreng het geval is. Van angst, naar hulpeloosheid tot gelaten uw dood tegemoet zien. En uiteindelijk terugvechten. Om er tenslotte voor te zorgen dat de perfecte balans terugkeert op aarde dankzij een verbluffend slot akkoord.
Zowel instrumentaal als vocaal verlegt Cyclus daarbij een onaards aanvoelende grens, die we nog maar zelden zijn tegen gekomen binnen het typische mathcore/hardcore gebeuren. Ga deze film dus zeker zien! Het loont de moeite.
Tracklist:
This Wild Life is het project rond het duo Kevin Jordan en Anthony Del Grosso. Ondanks het feit dat de band pas in 2010 is opgericht, heeft dit duo al heel wat water doorzwommen. This Wild life bracht in 2014 ‘Clouded’ op de markt en wist zo zijn stempel te drukken op het pop-punk gebeuren. Binnen die kringen werd ook de daarop volgende schijf ‘Low tides’ (2016) heel goed ontvangen. Nu komt This Wild Life met een gloednieuwe schijf naar voor, ‘Petaluma’ waar ingeslagen wegen verder worden bewandeld.
“Figure It Out”, “Headfirst” tot “Positively Negative” zijn allen typische post-punk songs met een hoog emo gehalte. Dit duo verstaat de unieke kunst om veel melancholie te verstoppen binnen hun songs, waardoor deze plaat niet alleen toegankelijk klinkt. Maar dus ook de vele emoties van de luisteraar voortdurend worden aangesproken. Luister maar naar het prachtige “Hold you Here”. Een song die je doet kijken in de spiegel van uw eigen leven. Want ook in het leven is er een dunne lijn tussen dansend door het leven gaan, en een traan wegpinkt van puur innerlijk verdriet.
Besluit: Een lach en een traan zijn op ‘Petaluma’ perfect met elkaar verbonden. Dat valt ons bij elke song opnieuw op. Het blijkt dus niet alleen de rode draad in de voornoemde song, bij elk van hen worden we dus prompt omgeven door walmen van melancholie en weemoedigheid.
Elk van de songs ligt bovendien steeds op diezelfde lijn, en toch stoort dit ons totaal niet. This Wild Life speelt namelijk letterlijk met uw en mijn emoties en raakt telkens die enorm gevoelige snaar.
Kortom: This Wild Life brengt vooral een knappe pop punk plaat uit waaruit blijkt dat de band niet moet onderdoen voor de grote namen binnen die scene, integendeel zelfs.
Tracklist: Figure It Out 03:38 - Headfirst 03:44 - Catie Rae 02:13 - Positively Negative 03:48 - Westside 03:29 - Hold You Here 03:36 - Come Back Down 03:30 - College Kids 03:18 - Never Believe 03:53 - No Need for Novocaine
TOUR DATES:
Fri 25 Jan Belgium Antwerp Zappa
Sat 26 Jan Netherlands Eindhoven Dynamo
Slow Crush is een jonge half Britse, half Belgische band. Vorig jaar ontstaan en bijna meteen een EP uitgebracht. In die korte periode presteerden ze het om o.a. reeds op het Eurosonic festival te staan. Als je weet dat ze daar een goeie neus voor aankomend talent hebben , dan weet je dat Slow Crush goed bezig is. Nu is er ‘Aurora’ waarop ze ons kunnen bewijzen dat ze eerste tekenen van kwaliteit geen toeval waren.
Om met de deur in huis te vallen: na meerdere luisterbeurten kunnen we zeggen dat het geen toeval was. Het nieuwe album is namelijk erg goed. De songs worden gedragen door een vette en crunchy bas, een hemelse stem a la Margo Timmins (Cowboy Junkies), Nathalie Merchant of Colleen Brown (Pale Saints)… en flink galmende en uitwaaiende gitaarklanken. Maar wat meer is, is dat de songs ook goed in elkaar steken. Het gegalm moet geen bloedarmoede in het songschrijven maskeren. Integendeel, de songs staan er en de rest draagt bij tot versterking van het geheel. Opener “Glow” begint fel en grunchy. Een ideale starter. “Drift” gaat een beetje verder door op hetzelfde pad maar de gitaren galmen meer. “Tremble” is zes minuten genieten. Er wordt gestart met zweverige gitaarklanken en synths. Daarna komt de donkere hoofdmoot met heerlijke vocals om tenslotte terug stil te vallen en sfeervol te eindigen. Prachtig! Zo krijgen we tot aan het einde (met de single “Aurora”) uptempo en downtempo songs die heerlijk weggalmen.
Dit is een must voor shoegaze liefhebbers maar ook voor iedereen die van alternatieve rock, indierock houdt. Aanschaffen die handel!
Muzikale dinsdagen Ieper 2018 - De Laatste Showband - Entertainment van hoog niveau
Muzikale dinsdagen Ieper 2018
Plein Lakenhallen
Ieper
2018-07-24
Wim Guillemyn
Overal te lande kan je tegenwoordig elke week op een stad- of dorpsplein gratis optredens bijwonen gedurende de zomermaanden. Een goede zaak vinden wij als muziekliefhebber. Ook in Ieper wordt dit gedaan en dat op het plein achter de Lakenhallen en de kerk. Een mooie locatie.
Deze week drie bands in de aanbieding.
De Kortrijkse band Ho Bear mocht de avond openen en het volk lokken. Deze jonge indie/poprock band bracht nummers met een zekere tristesse, wat rockfeeling en goede vocals. Onbekend maar zeker aangenaam om mee kennis te maken. Ze hebben een EP-tje uit ‘Patterns’.
Daarna was het aan de Gentse band Derek And The Dirt. Niet onbekend vanwege songs als “Sally Mitchum”, “Rosie” en natuurlijk “O By The Way” (geproduceerd door wijlen Thé Lau) maar nog het meest vanwege hun uitstekende live-reputatie. Na een lange break zijn ze sinds 2017 terug alive and kicking. En nu ook met een nieuw album ‘All Today’s Words’. Het optreden was pure rock and roll maar ook aangenaam en ontwapenend. Daar zorgde Derek met zijn bindteksten wel voor. Met een hommage aan de overleden producers Thé Lau en Despiegelaere. De set bestond uit hun gekende songs van vroeger en enkele nieuwe tracks die niet misstonden tussen de rest. De teksten uit hun nieuw album zijn meegegaan met de tijdsgeest. Luister maar eens naar bv “Stop The News” of “Yes I Can”…
Top of The Bill was De Laatste Showband met als voornaamste (en langst meespelende leden) Patrick Riguelle en Jan Hautekiet. Ze brengen covers maar niet de voor de hand liggende covers. Laten we zeggen dat ze voor het betere werk gaan. Als dat uberhaubt al bestaat. Met songs van Costello, Beatles, Bob Dylan etc… Sofie Spaak (The Voice) mocht een drietal songs komen meezingen en deed dit goed. Ook Stef Kamiel Carlens mocht drie nummers (allen van Bob Dylan) komen brengen. Hij was in vorm. De band speelde onberispelijk. Een heel fijne muzikale avond in Ieper was dat.
Rock Herk 2018 – Alternatief Rock Festival – Overzicht van het tweedaags festival
Rock Herk 2018
Sportterreinen Harlaz-Olmenhof
Herk-De-Stad
2018-07-20 + 2018-07-21
Erik Vandamme
dag 1 – vrijdag 20 juli 2018 - Van ontroering tot afbreken van geluidsmuren
Net zoals je Antwerp Metal Fest, het intieme alternatief kan noemen voor zoals Graspop Metal Meeting, zo zou je een festival als Rock Herk het alternatief kunnen noemen van Pukkelpop.
Met vier podia biedt ook Rock Herk een ruim aanbod van uiteenlopende stijlen en genres aan. Zo staan er op de mainstage doorsnee alternatieve rock tot pop bands, die zelfs heel vaak al zijn doorgebroken tot de hogere regionen. In Club komen de fans van hardcore, punk, metal en aanverwante donkere muziekstijlen aan hun trekken. Tenslotte is er nog een gezellig danspodia, onder de naam Dansbaar, waar DJ's de mensen massa doet dansen tot de vroege uurtjes. Als klap op de vuurpijl zijn er ook enkele gesmaakte optredens gepland midden in de straat tussen de podia Mainstage en Club, onder de noemer 'Street'.
In tegenstelling tot Pukkelpop bevinden al die podia zich op een boogscheut van elkaar. Hoef je dus geen lange afstanden af te leggen. En blijft die intieme en kleinschalige atmosfeer stevig overeind staan. Bovendien kun je elk van de bands - op een paar uitzonderingen, dat elkaar overlapt - zonder problemen allemaal aan het werk zien. Ook dit is een luxe op zich. Op dat één was het vooral uitzien naar Mark Lanegan, Raketkanon, Sick of it All, Triggerfinger en enkele fijne ontdekkingen.
Statue (***1/2)
Files, wegenwerken en toch even de weg kwijt zijn. Het zorgt ervoor dat we net te laat zijn om Steel Justice aan het werk te zien in Club. Statue mag de eerste festivaldag openen op de mainstage. De band ontstond in 2010 en stelt op rock Herk zijn derde album voor. In het programma boekje wordt Statue omschreven als: ''Noise met knipoog naar Battles, Television en Sonic Youth''. Dat maakt uiteraard ook ons enorm benieuwd. De band maakt er weinig woorden aan vuil, doet niet echt aan bindteksten, maar laat de op vlammende gitaren gedreven noise rock muziek voor zich spreken. Zonder meer bestaat Statue dan ook uit klasse muzikanten, die binnen dit instrument gitaar dan ook meerdere grenzen verleggen en een eerste geluidsmuur optrekken waar geen doorkomen mogelijk is. Meerdere keren bezorgt Statue de gitaarliefhebber in ons meerdere kippenvelmomenten.
Besluit: De Tovenaars met gitaar riffs, mogen dan een eerder monotone set afleveren, net door deze aanpak brengt Statue je in vervoering en laat een diepe indruk achter. Liefhebbers van Sonic Youth tot Battles kunnen we deze klasse band alleen maar aanraden eens uit te checken. Is onze conclusie na dit wervelend concert. Waar verschroeiende gitaar riffs je van begin tot einde compleet murw slaan.
Toxic Shock (*****)
Toxic Shock brengt crossover/thrashmetal waar toch ook hardcore elementen in blijken te zitten. Puur muzikaal zou je kunnen stellen: dat is al voorgedaan. Maar het is vooral de manier waarop ze hun songs brengen dat ons enorm kon bekoren." Dat schreven we al meerdere keren toen we Toxic Shock in het verleden menig festivalweide of zaal zagen en hoorden plat spelen. De band kwam een half uur te laat, waardoor we The Prospects hebben moeten missen. Dat lieten we echter niet aan ons hart komen. Toxic Shock legt vanaf de eerste noot niet alleen de lat heel hoog, ze gaan er dus prompt stevig tegenaan. Door deze stevige en razendsnelle aanpak schudt Toxic Schock de fans brutaal wakker, en blijft doorgaan tot geen spaander geheel blijft van de tent.
Echter, het meest opvallend. Ondertussen is Toxic Shock dus duidelijk geëvolueerd en volwassen geworden, in zoverre dat ze eigenlijk totaal niet meer moeten onderdoen voor enig groten naam binnen trash/crossover of metal/hardcore middens. Bovendien begint Toxic Shock eindelijk ook in het buitenland de erkenning te krijgen die ze al lang verdienen.
Kortom. Op Rock Herk zagen we een goed geoliede machine, die een probleem waardoor ze later moesten beginnen niet alleen heel professioneel aanpakt. Maar ondanks die hoge dosis ervaring in het vak, nog steeds met beide voeten op de grond staat. En een spontaniteit uitstraalt waardoor dat dak er uiteindelijk compleet af gaat, na een korte en bondige set.
Mantis (******)
Het eerste Street concert van deze editie werd afgeleverd door Mantis. Deze band brengt instrumentale postrock refererende naar Russian Circles tot At the Drive In. De band timmert sinds 2014 aan de weg, en zet de straat aan tot dansen. Echter heeft Mantis wat tijd nodig om de lont aan het vuur te steken. Na een eerder trage start, wordt toegewerkt naar een ultieme climax. Hoe strakker en sneller de muzikanten tekeer gaan, hoe wilder het publiek reageert. De gevolgen laten niet op zich wachten. We kregen zelfs een moshpit en crowdsurfer voorgeschoteld, iets wat we toch niet veel meemaken bij postrock optredens. Mantis voelt aan dat ze, na die toch wat moeizame start, het publiek eindelijk uit zijn hand doet eten. En legt de lat naar het einde toe zelfs zodanig hoog dat die bom eindelijk compleet ontploft en niemand meer stil staat op de straat.
Opwerkende naar een ultieme climax, krijgen we een verschroeiende finale voorgeschoteld waardoor je niet alleen menig krop in de keel krijgt, maar dat dak er uiteindelijk compleet afgaat. Op het einde van de set krijgt Mantis bovendien medewerking van Jan Viggria, gitarist van o.a. Statue en The Guru Guru en ook producer van het debuutalbum van Mantis,"Magnolia''. Daarbij werden alle registers nog maar eens compleet open gegooid in en meer dan overdonderende tot oorverdovende climax. Zonder meer is Mantis een band dat binnen dat post rock gebeuren op deze vlammende wijze wel eens potten zou kunnen breken. Op ons, en de aanwezige liefhebbers van het genre, liet Mantis alvast een ijzersterke indruk achter. Missie geslaagd!
Portland (*****)
We schreven het al, Rock Herk is niet alleen gevestigde waarden binnen het alternatieve rock gebeuren aan het werk zien. Maar ook ontdekkingen doen. Hoewel Portland ondertussen zijn kunnen al ruimschoots heeft bewezen. Niet alleen stond de band in HUMO's rock rally 2016 in de finale. Dit jaar waren ze één van de winnaars van de Nieuwe Lichting op Studio Brussel. Het gaat snel voor Portland, die pas in 2014 is ontstaan. De rode draad in de muziek van Portland is dromerige Elektronische muziek , intensieve indie rock, combineren met een meerstemmige samenzang. Net dat laatste zorgt ervoor dat we vanaf begin tot einde in diepe ontroering worden gebracht. Hoewel die instrumentale omkadering even belangrijk is om ervoor te zorgen dat je die droom wereld terecht komt. Het is die kruisbestuiving tussen de stem van Jente Prionet en Sarah Pepels dat ons in opperste ontroering doet wegzweven naar andere oorden.
Portland brengt rust en stilte in ons hart, door middel van dromerig indie en elektronische pracht. Waarbij dus die enorm bijzondere samensmelting tussen al twee even indrukwekkende stemmen ons uiteindelijk wegvoeren naar een heel andere wereld. Heel even voelt het aan alsof geen honderden mensen rondom mij staan, maar ik ver verwijderd van de realiteit in een soort sprookjes wereld ben terecht gekomen. Een gevoel dat op deze avond enkel Mark Lanegan me kon geven, maar dat is iets voor later …
Ruiner (***1/2)
Tijd voor een potje typisch Amerikaanse hardcore. Ruiner ontstond in 2004 en hield er in 2010 mee op. De band is echter sinds 2016 weer stevig aan het uitpakken. Ruiner brengt gedoodverfde Hardcore zoals we wel meerdere tegenkomen. Vernieuwend is het allemaal niet - kan dat nog feitelijk. De heel spraakzame frontman zet de aanwezigen voortdurend aan tot mee bewegen, en uit de bol gaan. Door zijn charismatische uitstraling, en dat hij zijn publiek letterlijk voortdurend aanspreekt slaagt hij er dan ook zonder enige moeite in zijn opzet.
Ruiner doet vooral gewoon waar ze heel goed in zijn. Een potje lekker old school hardcore brengen, zonder daar meer of minder aan toe te voegen. Bovendien, het voordeel aan het podium in Club is dat er geen dranghekkens zijn voor het podium, waardoor fans gewoon dat podium kunnen betreden en lekker stagediven. Ook dat kom je toch nog weinig tegen. En ook dat zorgt ervoor dat de 'old school hardcore sfeer' naar een absoluut hoogtepunt opstijgt, en een wervelend feest ontstaat dat ons doet denken aan menig HC shows ergens in de wilde jaren '90.
Faces On TV (****)
Faces On TV is de band rond Jasper Maekelberg. Deze getalenteerde frontman werkte als producer/engineer/mixer voor o.a. Gabriel Rios, Mintzkov, Douglas Firs, Nordmann, Soldier’s Heart, Bazart Warhola maar is bovenal een begenadigde zanger en liedjesschrijver. Jef Neve lanceerde Faces On TV via 'de Nieuwe Lichting' 2014. Waardoor de band hun carrière in een stroomversnelling terecht kwam. In alternatieve kringen is Faces On TV geen onbekende meer. Echter, die grote doorbraak naar een heel ruim publiek? Het blijft voorlopig toch een beetje uit. Niet dat de band of het publiek dit aan hun hart laten komen.
Faces On TV bestaat uit één voor één klasse muzikanten, die zich profileren als ware tovenaars met klanken. Bovendien is er die charismatische frontman, die bovendien over een glasheldere stem beschikt, waardoor je als aanhoorder prompt aan zijn lippen hangt. Allemaal ingrediënten waardoor die grote doorbraak er toch zou moeten komen. Deze eeuwige belofte binnen de Belgische muziek scene bewijst nog maar eens dat ze totaal niet moeten onderdoen voor de zogenaamde grote namen binnen diezelfde scene. Integendeel zelfs!
La Jungle (*****)
Het duo La Jungle doet door een onwaarschijnlijke mix van rock-‘n-roll, techno, krautrock en psychedelica een wervelend dansfeest ontstaan op 'Street' podium, zoals we toch zelden meemaken. Nu heeft het duo uit al meerdere keren bewezen in staat te zijn complete zalen plat te spelen, door een verschroeiende aanpak die geen spaander geheel laat van die zaal. Vanaf de eerste noot liet La Jungle er ook nu weer geen gras over groeien, en drijft het tempo zodanig hoog op dat niemand meer stil staat voor dat podium. Prompt ontstaat dan ook een aardverschuiving, die de gehele straat op zijn grondvesten doet daveren. Bovendien, net door zo toch een eerder vreemde mix van muziekstijlen aan te bieden worden zowel de rock, techno als krautrock liefhebber op zijn wenken bedient.
La Jungle voelt trouwens aan dat ze het publiek volledig mee krijgen, en legt de lat dan nog wat hoger, en gaan prompt zelfs wilder tekeer dan ooit. Waardoor plots zelfs de versterkers vooraan het podium bijna op de grond terecht komen. Dit door de eveneens waanzinnig geworden dansende massa die uiteindelijk gewoon naast de muzikanten heeft plaats genomen, want ook dat is de charme van zo een Street podium.
Kortom, een indrukwekkende dans en rock feest schotelt het duo ons voor, zo eentje dat we zelden tegen komen. Indrukwekkend is zelfs een understatement.
Brutality Will Prevail (****)
" Deze heren hebben hun naam niet gestolen. Brutaal klinkt Brutality Will Prevail in elk geval. Hoogstaande HC brengen, die nog maar eens aanvoelt als mokerslagen recht in het gezicht is dan ook de rode draad in het geheel" Dat schreven we over het optreden van Brutality will Prevail op het festival Brakrock , Lokeren. Ook nu weer laat de band er totaal geen gras over groeien. Vanaf die eerste nooit grijpt de band, onder invloed van een bewegelijke frontman, de aanhoorder bij de strot en laat niet meer los tot niemand meer stil staat in de tent. De band heeft een beetje af te rekenen met het feit dat op de mainstage kleppers, en publiekstrekkers, als Mark Lanegan en Triggerfinger hun opwachting gaan maken. Waardoor het publiek wat is uitgedund in de tent. Maar de heren, en aanwezige fans, laten dit totaal niet aan hun hart komen.
Besluit: Brutality will prevail mag dan een zoveelste HC band zijn in een lange rij. Niets nieuw onder de zon zou je kunnen stellen. De band heeft zijn naam niet gestolen en deelt als vanouds mokerslagen uit, tot geen spaander geheel blijft van de tent. En iedereen murw is geslagen. Daar kan nooit iets mis mee zijn.
Mark Langan Band (******)
De muziek van Mark Lanegan gedijt nog best in het donker. Of in een intieme omgeving, waar enkel de spots die op hem en zijn band schijnen een lichtpunt zijn in donkere tijden. Waar dit bij menig voorganger is door snoeiharde uithalen, en zo je hart dooreen splijten. Drijft Mark Lanegan en zijn band je tot dezelfde een zelfde staat van waanzin op een geheel andere manier. Vrij intimistisch, maar ook heel bezwerend lijkt Mark Lanegan er steeds in te slagen zijn publiek letterlijk te hypnotiseren. Zijn stem en uitstraling doen je prompt in een diepe trance belanden, en laat een wereld zien die bol staat van tranen en duisternis. Slaan zonder te pijnigen, knijpen zonder te wurgen. Dat is hoe je de muziek van Lanegan nog het best kunt omschrijven. Net daardoor zorgt hij er telkens voor dat zelfs de meest kritische luisteraar uiteindelijk toch over de streep wordt getrokken.
Ook op Rock Herk zorgt Mark Lanegan ervoor dat ik in een overvolle tent me heel alleen voelde omgeven door intensieve walmen van deugddoende duisternis. Die sfeer werd zelfs nog versterkt door de inbreng van een bevallige zangeres die enkele nummers kwam mee zingen. Mark Lanegan doet daarbij niet aan bindteksten, en interactie naar het publiek toe is dan ook heel beperkt. De man laat de muziek voor zich spreken.
Besluit: De voorwaarde om dit te begrijpen, is je gewillig laten meevoeren naar Mark Lanegan zijn persoonlijke wereld. En dat is net wat wij ook hebben gedaan, met alle gevolgen van dien. We zweven naar een heel andere wereld; ik pinkte een traan weg. Ik kreeg een krop in de keel, en ik leek even van de aardbodem verdwenen, vertoevend in de donkere, weemoedige sprookjes wereld die Lanegan en zijn band mij aanbood.
Raketkanon (*****1/2)
Een optreden van Raketkanon is geen concert, het is een totaalbeleving waardoor je van het Hemelse Paradijs prompt in de pure Hel beland. De band heeft een reputatie van zo verschroeiend uit te halen, dat als je vooraan staat breuken, blauwe plekken en eventueel een bloedneus het gevolg kunnen zijn. Niet dat de heren opzettelijk mensen pijn doen. De chaos die ontstaat door de scherpe bollen energie die de band op je afschiet , voelen inderdaad als vuurpijlen uit een .. Raketkanon.
De heel bewegelijke bandleden stormen niet alleen naar alle kanten van het podium, alsof ze waanzinnig zijn geworden, de bandleden springen bovendien zelf in het publiek, waardoor een extra chaos van crodwsurfende tot stagedivers ontstaat. Lichaam botsten met elkaar, en ja daar zijn de blauwe plekken al. Maar niemand, zowel de band als de fans maalt daarom. Integendeel.
Besluit: Raketkanon laat naar goede gewoonte een vuurbal los vanaf de eerste noot, die ontploft in je gezicht als een mokerslag. En blijft op dat elan doorgaan, tot de volledige tent compleet plat is gewalst. Hoeven we te vragen of we na deze indrukwekkende performance verweesd achterbleven?
Triggerfinger (***)
Triggerfinger was wellicht één van de weinige bands op deze eerste festivaldag die de mainstage compleet vol liet lopen. Zo verwonderlijk is dat niet, want Triggerfinger heeft de reputatie als een pletwals tekeer te gaan, en door middel van een pure rock set complete zalen, tenten en festivalweides in vuur en vlam te zetten. Hoezeer potentiële opvolgers ook op de deur staan te kloppen, Triggerfinger blijft nog steeds stevig in het zadel zitten. Ook anno 2018 staat er nog geen sleet op de goed geoliede machine die daar op dat podium staat. We hebben de heren echter al energieker aan het werk gezien in het verleden, en kregen eerder een iets meer routineuze set voorgeschoteld dan we van de heren gewoon zijn. Althans, ik heb ze al beter en spontaner gezien in het verleden onze Belgische rock trots.
En toch, puur instrumentaal en vocaal is er ook nu weer geen speld tussen te krijgen. Die verschroeiend harde drum solo's als mokerslagen, gaan door merg en been. Menig gitaar riff klieft door je lijf als een botte bijl. Daarbovenop beschikt Ruben Block over een typische rock uitstraling, een stem die je murw slaat, en een charismatische uitstraling zoals je zelden tegen komt. Door het gemis van dat iets meer spontaniteit dan we van Triggerfinger gewoon zijn, bleven we ondanks alle positieve punten hierboven omschreven, helaas wel een beetje op onze honger zitten deze keer. Jammer.
Sick of It All (*****)
We sloten deze eerste festivaldag af met een wervelend HC/metal feest dat Sick Of It All ons naar goede gewoonte aanbood. Ondanks het succes, de jaren van dienst - Sick of it all draait ondertussen al meer dan dertig jaar mee in de scene - is dat succes hen gelukkig niet naar het hoofd gestegen. En dat laatste is nog de ultieme reden waarom we door een band als Sick of it all over de streep worden getrokken, telkens opnieuw. De band toont enorm veel respect voor zijn fans, en dat zorgt dan ook voor een sneeuwbaleffect. In grote mate is dat de verdienste van de praatgrage frontman die zijn publiek voortdurend aanport en tot bewegen aanzet. Uiteraard staan eveneens de songs en muziek, zowel oudere kleppers als nieuwe parels, van Sick of it all ook anno 2018 nog steeds als een huis.
Hoezeer Goe Vur in den otto (in Club), Magnus en T. Rauschmiere er de daken er later op de avond compleet lieten afgaan tot de vroege uurtjes. Voor ondertekende, die nog een rit van meer dan 100 km er had op zitten, was het wat die eerste festivaldag mooi geweest.
Sick of it All die een klein uur lang mokerslag na mokerslag uitdeelt, zorgt er dan ook voor dat we deze eerste festivaldag met een knaller van formaat kunnen afsluiten.
dag 2 – zaterdag 21 juli 2018 - Hey! Oh! Let's Go!
Het beloofde een bloedhete dag te worden op de tweede festivaldag van Rock Herk. Ook deze tweede dag was compleet uitverkocht. Op papier zag het er voor mij persoonlijk met o.a. Wiegedood, The Soft Moon, STUFF., Tjens Matic, King Hiss en Marky Ramone de meest interessante de dag van de tweedaagse uit. Het werd vooral een marathon met zeventien optredens, de ene wat meer overtuigend dan de andere. En helaas ook enkele overlappingen, waardoor verscheurende keuzes dienden te worden gemaakt. Het meest opvallende - dat merkten we ook al de eerste dag - ondanks de drukte bleef de gezelligheid stevig overeind staan. Iedereen had zin in een leuk dagje vertoeven tussen gelijkgestemde muziekliefhebbers, al dan niet door die bands en muziek uit te checken of gewoon, al dan niet met een frisse pint in de hand, lekker keuvelen en genieten van de bijzondere atmosfeer die er toch hangt boven dit uiterst intieme festival. Een overzicht
Sons of A Wanted Man (****)
We zakten al heel vroeg af naar het festival. De reden? Sons of A Wanted Man. Deze uiterst sympathieke band , ontstaan in 2014, bracht recent nog een debuut uit dat ook ons niet is ontgaan. Zowel het debuut Black Days Black Dust als recente Awaking laten een diepe indruk achter. We schreven over die laatste: '' Telkens opnieuw voelden we de adrenaline door ons adders stromen. Het lijkt wel alsof ijzingwekkende klauwen je de adem ontnemen. Waarna een stem uit het duister die aanvoelt als een mokerslag, recht in het gezicht. Je compleet murw slaat. "
En dat was dus meteen ook de reden om heel vroeg naar Rock Herk af te zakken. Nu, de band speelt een ijzersterke set, en doet die putten van de Hel alvast open gaan. Enig minpunt misschien? Ondanks die gewaarwording, krijgen we de indruk dat de duistere muziek van Sons Of A Wanted man nog het best floreert in een donkere club of omgeven door absolute duisternis. Maar dat is muggenziften.
Zeker als de verschroeiende riffs, knetterende drum salvo's en die stem uit het duister samen worden gevoegd tot één vuurbal die uw richting uitkomt. Alsof het nog niet heet genoeg is, zet Sons of A Wanted Man de tent al heel vroeg in vuur en vlam door deze ijzingwekkend perfecte aanpak. Waarbij de haren op onze armen recht komen van puur innerlijk genot, of was het nu angst?
Fornet (****)
We zetten onze marathon verder met Fornet op de mainstage. Volgens het programma boekje. ''Postpunk, gekruid met invloeden van krautrock''. Kijk dat is nu de ideale manier om ons - als postpunk liefhebber die houdt van vernieuwende wendingen. Deze jonge band eens uit te checken. Nu, de band gaat lekker tegendraads tewerk, en kleurt heel bewust buiten de lijntjes. Waardoor je van de ene verrassing in de andere terecht komt. Catchy klinkt de muziek van Fornet eveneens. Waardoor stil staan onmogelijk is, de aanstekelijke sound werkt gewoon op de dansspieren.
Zo vroeg in de namiddag staat de tent trouwens al redelijk goed gevuld. Enig klein minpuntje is de wat weinig interactie naar het publiek toe. Maar hoe zou je zelf zijn als je als piepjonge band de kans krijgt op het podium te staan van een toch vrij groot Alternatief Festival.
Besluit: Wat we zagen en hoorden, was vooral een band met enorm veel potentieel. Bovendien waren we diep onder de indruk van de zin van experimenteren met geluiden en muziekstijlen. Waardoor Fornet een ruim publiek aan Krautrock tot postpunk liefhebbers over de streep trekt. We spreken af binnen twee jaar? Of zo. Om de daarbij ingenomen stelling. ''we voorspellen deze band een gouden toekomst binnen die typische muziekstijlen''.
Lotus (***1/2)
Club stage was op de tweede festivaldag duidelijk het uitgelezen podia voor mensen op zoek naar 'ultieme duisternis'. Dat bewees Sons of A Wanted Man eerder al. Ook Lotus laat geen zonlicht toe in de tent. Hoewel de band eerder floreert in Hardcore en Punk middens, kregen we vooral door de immense screams prompt weer koude rillingen over de rug te verwerken. Lotus is eveneens zo een vrij jonge talentvolle band die nog veel boterhammen met spek en eieren moeten eten om echt compleet te overtuigen. Onlogisch is dat niet.
Maar Lotus beschikt eveneens over muzikanten die vlijmscherp en oorverdovend uithalen, zodat weer een mokerslag in je gezicht terecht komt. Met als voornaamste kers op de taart dus die verschroeiende vocalen die recht doorheen ons hart boren, en geen spaander van onze hersenpan geheel laten.
Besluit: Vroeg op de namiddag slaagt Lotus erin zijn stempel te drukken, en ons totaal verweesd achter te laten. Niet voor het eerst, en ook niet voor het laatst op deze bijzonder sterke festivaldag. Zo zou later blijken. Bandje om in het oog te houden naar de toekomst toe. Deel zoveel.
SONS (****)
Terug over naar de mainstage. Een band dat aan ons niets meer hoeft te bewijzen is SONS. De beide keren dat we deze snel groeiende band aan het werk zagen, sloeg SONS ons met verstomming. Zonder verpinken, en ook zonder opkijken, raast de band de gehele set over de hoofden heen. De eerder vernoemde bolletjes energie worden op de aanhoorder afgeschoten, tot geen spaander geheel blijft en iedereen murw is geslagen." Schreven we over hun recente passage in KAVKA , Antwerpen.
Nu die bolletjes energie had SONS, spelende voor een al even enthousiast publiek als de band op het podium zelf, op Rock Herk dus ook mee. Die bolletjes spatten als luchtbellen in ons gezicht, en lieten ons met een brede glimlach achter.
Besluit: SONS laat voor de derde keer dat we ze op korte tijd aan het werk zien, weer een diepe indruk achter. Waardoor we die stelling dat een gouden toekomst heel dichtbij is, niet uit de lucht is gegrepen. Integendeel. We zien een band die op korte tijd is gegroeid, en nog aan het groeien is. Waar dat gaat eindigen? Aan de absolute top van het Alternatieve rock gebeuren in ons land en ver daarbuiten. Zeker weten!
Six Hands (***1/2)
Ondertussen was Six Hands zich aan het opmaken om het Street Podium in vuur en vlam te zetten. Het drietal stelt zijn debuut ‘JXTA’ voor. De heren brengen Mathrock die naar alle kanten uitspat, en waarbij de geluidsmuur weer eens wordt gesloopt. Het extra leuke aan de muziek van Six Hands is die rustpunten - in zoverre je die zo kunt noemen - in de vorm van bedwelmende spoken en ambient elementen. Waardoor je even op adem kunt komen, om vlug de volgende snoeiharde mokerslag in het gezicht te ontvangen.
Six Hands brengt dus vooral een gevarieerde set, waarbij verschillende muziekstijlen door elkaar worden geschud zodat er een chaos ontstaat in je hoofd. Eerder wordt je van verdovende inwerking telkens tegen die geluidsmuur gestampt tot je compleet de kluts kwijt bent. Een lekkere gewaarwording, die we graag meer op onze boterham willen zien voorgeschoteld krijgen. Het wordt vervelend, maar ook Six Hands lijkt ons op deze basis een band om in het oog te houden naar de toekomst toe.
Public Psyche (****)
Uit de as van Rape Blossoms, een band die grenzen verlegd heeft binnen de nieuwe lichting new wave/postpunk, ontstond Public Psyche. Ook onder die nieuwe naam blijft Public begane wegen verder bewandelen. Uiteraard grasduint Public Psyche niet alleen uit het potje new wave postpunk. De opvallende lo-fi invloeden zijn een meerwaarde binnen het geheel.
Public Psyche brengt ook geen gemakkelijk in het gehoor liggende muziekjes naar voor, en dat vraagt toch een inspanning van het publiek. Gelukkig beschikt de band, naast top muzikanten, over een heel bewegelijke en charismatische frontman die in de Club zijn publiek letterlijk gaat opzoeken. Daardoor is het hek heel snel van de dam, en gaat die tent nog maar eens in vlammen op.
Besluit: Net zoals Rape Blossoms is Public Psyche een band die niet zomaar lukraak typische postpunk uit die jaren '80 brengt, maar durft buiten de lijnen daarvan te kleuren. En daarbij zijn eigen grenzen aftast en verlegt.
Mood (*****) - Blackwave (****)
Gelukkig gebeurt het zelden op Rock Herk dat bands op dezelfde moment spelen. Behalve een beetje overlappen tussen mainstage en Club. Echter waren we genoodzaakt keuzes te maken, maar besloten dat dus niet te doen. Mood speelde dus op Street podium, net op hetzelfde moment als Blackwave.
Mood is een Italiaanse band dat, volgens we vernamen, hun eerste Buitenlandse show bracht. Mood brengt een combinatie tussen mathrock en noise. Als dat maar goed komt dachten we. Wat we voorgeschoteld kregen sloeg ons met verstomming. Zonder oponthoud bonkt dit duo, door middel van straatgevecht tussen drum en gitaar, op het publiek in. Oorverdovende drum salvo's vliegen ons om de oren. Terwijl al even rauwe en verschroeiende gitaar riffs je lijf doorklieven als een botte bijl. Niet eenmaal, maar een volledig half uur worden we dooreen geschud, platgewalst, onze hersenpan ingeslagen en als klap op de vuurpijl moeten de trommelvliezen er ook aan geloven. Om maar te zeggen, Mood laat, als een Italiaanse furie, een wervelstorm ontstaan waardoor de straatstenen op hun grondvesten staan te daveren. Best indrukwekkend enn onaards aanvoelend.
We schreven in onze notities: ''het contrast kan bijna niet groter zijn''. Blackwave brengt een typisch potje R&B met vette knipogen naar Jazz. Net dit maakt deze band een act, het ontdekken waard. Hip Hop hebben we nog niet gezien op Rock Herk, de heren zijn in het wit gekleed en laten een rock minnend publiek gemakkelijk uit hun hand eten. Daarbovenop worden we ook verrast door een Jazz jamsessie waar blaasinstrumenten ons naar totaal andere oorden doorverwijzen. Net dat voortdurend schipperen tussen muziekstijlen, zorgt voor een vrij unieke totaalbeleving, die ons zeker kon bekoren.
Dat sterretje minder is eerder omdat die mokerslagen van Mood ons toch iets meer van de kaart konden brengen, dan het geschift potje R&B met Jazz invloeden.
King Hiss (*****)
Nee, er werd ons geen moment rust gegund. Op Club stage mocht King Hiss weer eens knallen, zoals we dat ook al gewoon zijn van deze band ondertussen. We citeren nog maar eens uit het programmaboekje. '' Al sinds 2011 maken Joost Noyelle, Jan Coudron, Dominiek Hoet en Jason Bernard passionele, melodieuze metal''. Ons moest de band niet meer overtuigen. Het publiek op Rock Herk ging uiteindelijk ook compleet uit de bol op die aanstekelijke tot snoeihard metal - met knipogen naar stoner. Dat is niet alleen de verdienste van die telkens op hoogstaand niveau spelende muzikanten, tovenaars met klanken zijn het.
Jan Coudron is geen gewone frontman. En dat is positief bedoeld. Op het podium blijkt hij zijn demonen te bestrijden, en lijkt het alsof hij elk moment waanzinnig geworden zijn publiek zal verscheuren. De man beschikt niet enkel over een stem als een klok. Hij straalt een uitzonderlijk soort charisma uit, zoekt zijn publiek letterlijk op en drijft ook de aanhoorder uiteindelijk tot pure waanzin. Dit dus gerugsteund door de al even verschroeiend hard spelende muzikanten, die ook nu weer hun eigen grenzen verleggen.
Besluit: King Hiss, kwam, zag en overwon weer vele harten. Het onze hadden ze al veel keren veroverd. Maar ook nu weer wist de band ons compleet te overtuigen van hun uitzonderlijk talent en kunnen.
It It Anita (*****) - STUFF. (*****)
Wederom diende er een verscheurende keuze te worden gemaakt. Deze keer zelfs nog moeilijker dan bij de voorgangers. It It Anita en STUFF. zijn namelijk twee bands die elk op hun eigen wijze grenzen hebben verlegd, en dat nog steeds blijven doen. Hoewel het totaal andere muziekstijlen zijn dat de respectievelijke band brengt.
"Voortdurend flirtend tussen Hemel, Hel en Vagevuur. Daar vinden we It It Anita doorheen deze wederom indrukwekkende set op Les Nuits Botanique." schreven we over de passage van It It Anita op Nuits Botanique in mei dit jaar. Het is dus niet de eerste maal dat de Waalse band ons tot moes slaat. Ook tijdens dat Street concert worden alle registers compleet open getrokken. Ook nu weer flirt It It Anita met het gevoel dat ons wegvoert naar een oord tussen Hemel en Hel. Gaan de poorten van de Hel open dan vervoeren die eerder verdovende rustpunten ons eerder naar een Hemels Paradijs. Een gewaarwording die zijn inwerking heeft op de emoties van de mens. Enerzijds je geest tot rust brengen, om daarna een tsunami te doen ontstaan die geen spaander geheel laat van je lichaam en geest.
Als er één gelijkenis is tussen It It Anita is dat ook STUFF. is het wellicht dat beide bands een soort chaos doet ontstaan in je hoofd. Al is dat bij STUFF. eerder door experimenteren met Jazz klanken. Improviseren en experimenteren tot het oneindige is dan ook het sleutelwoord tijdens een optreden van STUFF. Het is de reden waarom wij steeds opnieuw in ontroering worden gebracht en met verstomming geslagen en uiteindelijk totaal verweest in een hoek van de tent achterblijven. Met een krop in de keel, een traan wegpinkend. Maar door het opzwepende klankenbord ook meermaals een dansje plaatsen.
Wiegedood (******)
Diep onder de indruk verlieten we de tent en het Street podium. Op naar een rustmoment? Nee, dat niet. Want Wiegedood zorgt zowaar voor één van de meest intensieve totaalbelevingen van deze tweede festivaldag. De leden van Wiegedood hebben hun sporen verdiend bij bands als AmenRa en Oathbreaker. En dat is ook te merken. Lieten vorig bands al een stukje van de poort van de Hel open gaan, dan werden bij Wiegedood alle intensieve registers compleet open getrokken. En voelden we de vuurtongen van de hel doorheen de volledige snoeiharde set onze voetzolen likken.
Wiegedood bleef maar doorgaan met demonische mokerslagen uitdelen, waardoor we wegzakten in een diepe donkere trance, omgeven door al even demonische wezens uit diezelfde voornoemde hel. Lieten we ons gewillig meevoeren naar dat totaal onaards aanvoelende oord van verderf, dat Wiegedood ons aanbood.
Besluit: Wiegedood slaagt er als geen ander in de meest duistere kant van onszelf naar buiten te brengen, en zo als één van de eerste en enige bands op Rock Herk ervoor te zorgen dat de zon werd verduisterd - figuurlijk wel te verstaan - waardoor diezelfde demonen de aarde konden verpulveren. Het uitbreken van de Apocalyps was dan ook heel dicht bij op deze zonnige namiddag. Met dank aan Wiegedood.
Kevin Morby (***1/2)
Dan toch tijd voor een rustpunt. Tijdens het optreden van Kevin Morby besloten we achteraan de festivalweide plaats te nemen om het optreden van een afstand te volgen. Op het grote scherm kon je namelijk het concert perfect volgen dat op de mainstage aan de gang was. Mijn wat oudere knokken zijn de organisatie daarvoor heel dankbaar voor. Kevin Morby is een typische singer-songwriter die als bassist frontman van gitaarpopbands Woods en The Babies zijn sporen ruimschoots heeft verdiend.
Ook solo staat die gitaar heel centraal. Maar vooral beschikt Kevin Morby over een zachtmoedige, warme stem die je ontroert en inderdaad geestelijk en lichamelijk compleet tot rust brengt. Zonder je in slaap te wiegen wel te verstaan. De bijzonder charismatische Kevin heeft uiteraard enorm veel ervaring binnen de scene, en speelt dat voortdurend uit tijdens zijn set. Gelukkig blijft de speelse spontaniteit hierbij stevig overeind staan, waardoor we met een goed gevoel vanbinnen de mainstage verlaten voor de volgende passage in de Club. En wat voor één!
The Soft Moon (*****)
The Soft Moon, het project rond begenadigde multi-instrumentalist Luis Vasquez, hadden we al heel veel goeds gehoord. Meer nog, we zagen hen aan het werk op Nuits Botanique in 2015 en schreven daarover. " The Soft Moon klonk, ondanks dat bewust wordt gegrasduind door heeen de postpunk uit de jaren '80, totaal niet gedateerd. Ook niet oubollig of 'niet meer van deze tijd'. Wat The Soft Moon doet is die sound van toen in een heel modern kleedje steken. Oude tijden doen herleven, maar met die sound ook iets doen? Daarvoor komen we met plezier eens uit onze luie zetel op deze zondag."
Anno 2018 kunnen we stellen dat Vasquez zijn eigen grenzen blijft verleggen. Ook nu weer ontpopt de man zich tot een getalenteerde multi-instrumentalist die niet alleen een beestig potje jamt op zijn immens keyboard. Eveneens drum salvo's schudt Vasquez uit zijn mouw alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Naast gitaar lijnen naar voor brengen, beschikt hij ook over een glasheldere stem, die je verdooft en murw slaat. En alsof dat nog niet genoeg is ontpopt hij zich ook als charismatisch frontman die zijn publiek aanspreekt. Eveneens laat Luis zich omringen top muzikanten. Die de muziek van The Soft Moon daardoor naar een nog hogere Hemels niveau optillen.
Besluit: The Soft Moon steekt de typische jaren '80 new wave/postpunk in een gloednieuw kleedje door heel bewust buiten de lijntjes te kleuren. Net door die avontuurlijke aanpak, en het durven experimenteren met klanken en vocalen, slaagt Soft Moon erin ons niet alleen een nostalgie trip voor te schotelen, maar de sound van toen nieuw leven in te blazen. En de injectie te geven die de muziekstijl zeker kan gebruiken.
Tjens Matic (****)
Nog zo een jaren '80 icoon op het podium is Tjens Matic. Het project rond Arno die zich, omringt door topmuzikanten, songs brengt van Tjens Couter en T.C. Matic. Persoonlijk had ik liever gezien - en gehoopt - dat Tjens Matic zou hebben bestaan uit leden van die voornoemde bands. Maar eigenlijk is het een soort veredeld solo project van Arno, waarbij hij de fans een nostalgie trip aanbiedt en die songs van toen nieuw leven inblaast. Over het aantreden van Tjens Matic op Zandrock schreven we: '' Tjens Matic liet in eerste instantie een indruk achter alsof ze hier een routineklus gingen gaan afleveren. Dat is echter buiten de onaardse uitstraling van Arno gerekend. Zijn tot de verbeelding sprekende bewegingen, kwinkslagen en subtiel gevloek tot grappige anekdotes zorgen ervoor dat je hem alle zonden vergeeft. Arno hoeft maar gewoon zijn songs naar voor te brengen, op zijn eigenzinnige wijze en je gaat prompt overslag.''
Die lijn kunnen we ook doortrekken naar het optreden van Tjens Matic op Rock Herk. Arno heeft een uitzonderlijke charismatische uitstraling op dat podium, van heel zelden makelij. We kunnen gerust stellen dat hij één van de laatste iconen uit die jaren '80 is die nog steeds een complete tent in vuur en vlam kan zetten, op zijn en eigen diepzinnige tot gezapige wijze. Uiteraard zijn songs als Viva Boemba, Being somebody else of Oh La La La jaren '80 klassiekers die anno 2018 nog steeds niets van hun vuurkracht hebben verloren. Tjens Matic liet dat dak er dan ook compleet afgaan, en gaf het publiek de ultieme nostalgietrip waarvoor ze waren gekomen.
Equal Idiots (*****)
En plots stond de Club tent niet gewoon vol, maar overvol. Dat was eigenlijk voor het eerst dit weekend. Dit dankzij een band die gerust op de mainstage had mogen staan. Equal Idiots speelt al een tijdje de pannen van het dak, en is op korte tijd bezig aan een opmars naar boven toe. Het publiek bestond grotendeels uit vooral jonge, uitbundige fans die hier het ultieme rock en aanverwante feestje wilden bouwen. De band voelde snel aan dat ze dat publiek gemakkelijk uit hun hand zouden kunnen doen eten, en legde de lat prompt nog hoger. Al gauw werd de tent herschapen tot wilde crowdsurfers, die alle kanten van de tent gingen surfen.
Meer nog. Thibault Christiaensen ging zelf over tot een potje crowdsurfen tot aan de PA, om daar iemand ene high five te geven, en op diezelfde wijze terug te zwemmen over de handen heen naar het podium. Tot hilariteit van de menigte. De overvolle tent stond uiteindelijk op springen, toen Equal Idiots, met hun energieke garagerock, de registers compleet open trok. De heren speelden een set, alsof hun leven ervan afging, en liet ons en de gehele tent totaal verweesd en van de kaart achter. Kortom. De tent stond voor het laatst op deze avond compleet op zijn grondvesten te daveren, na de passage van deze wervelstorm Equal Idiots geheten.
Marky Ramone (*****)
We schreven in 2017 over de passage van levende legende Marky Ramone , drummer bij de legendarische punk band The Ramones, op Genk On Stage het volgende: " Marky zat op zijn drumstel te glunderen, en ook het publiek genoot met volle teugen van dit schouwspel. Nee, aan bindteksten doen de heren niet mee. Gewoon van begin tot pril einde de ene mokerslag na de andere uitdelen, met een portie klassiekers binnen het punk gebeuren, die anno 2017 nog steeds luidkeels worden meegebruld van vooraan tot ver naar achter." En dat bleek dus ook de rode draad in het concert van Marky Ramone op Rock Herk.
De band speelde voor een sterk uitgedund publiek. Want ongeveer tegelijkertijd stond Belgische trots Arsenal het beste van zichzelf te geven op de mainstage. Niet dat zowel de band als de aanwezige fans dit aan hun hart liet komen. Marky Ramone's blitzkrieg blaast de songs van Ramones nieuw leven in op dezelfde wijze zoals Ramones dat zelf deden.
Zonder teveel woorden daar aan vuil maken op een toon van ''1..2..3..4" de ene na de andere korte en bondige mokerslag uitdelen, waardoor de punker in ons tot leven kwam en gewillig zich liet meevoeren over de nostalgie trip die Marky Ramone je aanbiedt. De songs werden bovendien met zoveel liefde en spelplezier gebracht, dat het leek alsof ze nu pas waren uitgebracht. De, ondanks weinig bindteksten, hoge spontaniteit is dan ook een extra sterretje waard.
Hiermee sloten we de marathon af, met een knaller van formaat. Wedden dat Dee Dee, Joey, Tommy en Johnny hierboven zaten te glunderen op hun wolk, en een traan wegpinken terwijl ze net als ik stevig stonden te headbangen met de vuist in de lucht die songs één voor één meebrullen. ''Hey! Oh! Let's Go!!!! ''
Organisatie: Rock Herk
Tomorrowland 2018 – The story of Planaxis – Live today, Love Tomorrow, Unite Forever - Een impressie van de Madness
Tomorrowland 2018
Recreatiedomein De Schorre
Boom
2018-07-20 t/m 2018-07-22
Eveline Bohez en Davy De Groote
Dag 0 – The Gathering
Als we Boom binnenrijden worden we feestelijk onthaald door de rijkelijk gekleurde vlaggen van Tomorrowland. Eens geparkeerd, kondigt de wondere wereld van Dreamville zich aan met een reusachtige regenboog en het opschrift ‘Welcome home’. En zo voelt het ook…
De Dreamville-camping is eigenlijk een festival op zich: met zijn omvang is het zelfs groter dan het festivalterrein zelf! We voelen ons meteen in een pretpark: de marketplace met zijn vele decoratieve eetstanden, supermarkt, hair saloon en juwelier komt als het ware rechtstreeks uit het decor van Disneyland.
Op donderdagavond verzamelen alle kampeerders een eerste keer op de Gathering voor een heuse pre-party. Onder meer Curtis Alto, Mattn, Regi en Afrojack als surprise act kwamen de feestvierders opwarmen voor het eigenlijke festival.
dag 1 – Magical Friday
Ontwaken op Dreamville doe je in stijl: bij het ochtendgloren wordt de unieke TML-krant aan elke tent rondgebracht. Je vindt er naast het volledige programma van de dag een overzicht van de beste outfits, sfeerbeelden en interviews terug. Ook de weersvoorspelling ontbreekt niet. Verder zorgt Studio Brussel met hun Dreamville Radio elke dag voor live muziek en zo zit de sfeer er meteen in!
We begeven ons tegen 12u naar het terrein. Het terrein ligt er nog onontgonnen en grasgroen bij. Onze mond valt open bij het zien van de betoverende mainstage en de verbazing is nog groter wanneer de openingsshow van de Story of Planaxis start met de dansende fonteinen, acrobatische toeren en adembenemende details. Een ritje in het reuzenrad maakt de betovering alleen maar groter.
Later op de dag laten we ons meevoeren op de beats van o.a. Netsky, Don Diabolo, Axwell Λ Ingrosso en Steve Aoki. Deze laatste heeft de eer om dag 1 af te sluiten op mainstage en doet dit traditiegetrouw door enkele taarten in het publiek te gooien.
dag 2 – Incredible Saturday
Nadat we het Gentse duo Curtis Alto aan het werk zagen op mainstage, lieten we ons verrassen door een tot dan toe compleet onbekende man: Salvatore Ganacci. What the hell was dat?! Je kan deze man misschien eerder een entertainer dan een DJ noemen, maar hij slaagde er als geen ander in om het publiek vanaf seconde 1 op te zwepen met zijn onnavolgbare moves van bovenop zijn draaidesk! Deze Zweeds-Bosnische spring-in-het-veld is wat ons betreft dan ook DE ontdekking van de dag en het hele festival!
Verder konden de beats van o.a. Shapeshifters, Mascotte DJ’s, Jonas Blue & Nicky Romero ons bekoren. Ook Dua Lipa stelde niet teleur met haar dijk van een stem. Vorig jaar zagen we ze aan het werk op Balaton Sound, maar toen was het allemaal nog wat stroef. Nu shaket ze lustig mee met de moves van haar danseressen en komt haar stem veel beter over! Voor de afsluiter Alesso was het de beurt aan Dimitri Vegas & Like Mike: tijdens hun set stond mainstage werkelijk in vuur en vlam! Toen we en masse “to the left” en “to the right” jumpten zal het niet veel gescheeld hebben of er deed zich in Boom een aardbeving voor… Al deze uitbundigheid stond even in contrast met het emotionele eerbetoon aan Avicii waarbij iedereen de gsm-lighters naar de sterrenhemel richtte: toch wel een kippenvelmomentje (en dit was er uiteraard maar één van de zovele tijdens het hele festival).
dag 3 - Glorious Sunday
Op de laatste dag lieten we ons verder vervoeren op de pompende beats en de adrenaline. Eens te meer lieten we ons in de namiddag verbazen door zowel minder als meer bekende namen onder wie Dosschy, Rakka, Brennan Heart (lekkere hardcore afgewisseld met EDM), Henri PFR (het was heet in de Freedom-stage) & Kungs.
Vandaag was het ook aan het Rampage-label met onder meer Murdock om ons te laten opzwepen door zalige drum ‘n bass van het hoogste niveau. Of zoals een quote op één van de miniatuurbeeldjes op de stages aangaf: “let the beat control you!”
Afsluiten deden we op mainstage met Lost Frequencies, Steve Angello & Martin Garrix om tussendoor ook een halfuurtje mee te pikken van de set van Martin Solveig op de Organ of harmony: “We all stars, we are one! We light up the night like a black sun!”
Tomorrowland 2018 valt eigenlijk niet te beschrijven in woorden en evenmin samen te vatten in beelden…. Als je echt wil weten hoe het er hier aan toe gaat, dan moet je jou laten onderdompelen van dag 0 t.e.m. dag 3 in deze party-destination die uniek is in diverse opzichten: de kleurrijke waterleliefonteinen, de verfrissingsstanden met zeep, deo & zonnecrème aan de opvallend propere toiletten, het logo van TML op elke beker en elke serviette, de vele medewerkers die het terrein zo clean mogelijk houden, het reuzenrad, …
Maar wat het vooral afmaakte: de ontelbaar aanwezige nationaliteiten, het enorme gevoel van samenhorigheid met het grote spectrum aan gekleurde vlaggen en de love en happiness die van elke bezoeker zijn gezicht afstraalt. Live today, love tomorrow, maar vooral UNITE FOREVER is het overheersende gevoel waarvan we nog steeds aan het nagenieten zijn.
TML 2018, u was magisch!
Organisatie: DP Communications - Tomorrowland
Nederlands 
Français 
