Black Honey is al enkele jaren één van de grote beloftes van de Britse rock-scene. In Nederland hebben ze al een paar mooie liveshows kunnen doen, maar België is nog zo goed als onontgonnen terrein voor de band van zangeres Izzy B Philips.
De single “I Only Hurt The Ones I Love” is de voorbode van het album dat in september verschijnt. Die klinkt een beetje als Garbage, maar dan zonder de vette 90’s-productie van Butch Vig. Er zit een beetje een surf-twang in de gitaarpartijen, wat deze song een beetje in de richting duwt van Lana Del Rey (die Brits-onderhuidse wellust) en de soundtrack van Twin Peaks.
Deze single is een beetje te veel doorsnee, te veel Kim Wilde en The Sundays en te weinig Blondie en Skunk Anansie voor pakweg Studio Brussel. Maar dan blijven er nog genoeg andere radiostations en media over die dit wel kunnen oppikken. Want Black Honey heeft wel iets. Je kan er niet meteen de vinger opleggen, maar iets vertelt me dat deze Britpoppers meer in hun mars hebben dan deze single prijsgeeft.
Greg Sanderson, de Brit achter Cocoa Futures, heeft een nieuwe, bescheiden hit uitgebracht. Als Cocoa Futures heeft hij reeds een EP en een in maart uitgebrachte single (“Sink In The Water”) op zijn conto. Die laatste was funky, brave radiovriendelijke pop in de lijn van Hot Chip en Grizzly Bear.
De nieuwe single “Circus” roept herinneringen op aan “Something In The Air Tonight” van Phil Collins. Al zijn ook Massage, Beach House en Bear’s Den goede vergelijkingen. De nieuwe single is opnieuw heel smooth, een knappe ingetogen productie met Sanderson’s stem en lyrics die netjes centraal staan.
“Circus” is minder funky dan “Sink In The Water” en doet vooral denken aan de zeemzoete Amerikaanse synthpop van eind jaren ’80. Als dit vandaag in ons land op de nationale radio geraakt, zal het er niet meer weg te branden zijn. Als dat niet gebeurt, vindt u Cocoa Futures vast wel op Spotify en de andere streamingdiensten.
Dirk Da Davo brengt een compilatie van zijn laatste EP’s uit op cd. Goed nieuws want die EP’s waren meer dan de moeite waard en tot nu toe enkel digitaal verkrijgbaar. Het betreft dus o. de ‘Protest’- EP ( zie review: http://www.musiczine.net/nl/nl/decouvertes/dirk-da-davo/protest-ep/). Daarvan schreven we dat er met ‘Protest’ aangetoond werd dat er wel degelijk leven na The Neon Judgement is.
Ook aanwezig op ‘Moods’ is de ‘3DFLY’-EP wat een samenwerking met Make Makena was (zie: http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/3dfly/3dfly-ep/). Een frisse en dansbare EP.
Tenslotte staat hier ook de ‘Dddjmx’ EP op het album; wat een samenwerking met Jean Marie Aerts was (zie: http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/dirk-da-davo/dddjmx-ep/ ). Een samenwerking die de nodige muzikale vonken gaf en zeker voor herhaling vatbaar is.
Daarnaast staan er nog twee ghosttracks op dit album zodat je in totaal 14 tracks met elektronische muziek van hoog niveau te horen krijgt. Elektronische muziek waar gezocht wordt naar onbetreden paden met de nodige weerhaakjes binnen vrij radiovriendelijke songstructuren. Voor die naamloze ghost-tracks moet je na “Madness” verder blijven luisteren. Na een tweetal minuten stilte krijgen we de eerste track dat vrij duister en ‘weg van de wereld’ klinkt. De tweede track is zowaar nog wat experimenteler en het verst weg van een doorsnee track. Een lange repetitieve en industrieel aandoende intro opent de rest van de song. Een vrij hypnotiserend nummer dat doorbroken wordt door een af en toe voorbij wandelende gitaarriff. De outro is, net als de intro, lang uitgestreken. De ghost-tracks zie ik vooral als oefeningen door Dirk Da Davo en een wandeling in zijn muzikale brein. Fans gaan er in elk geval van smullen.
Daarnaast is Simi Nah verantwoordelijk voor het artwork. Op het inlegboekje wat uitleg over elke EP die hier opstaan samen met de originele cover. Maar het voornaamste is dat liefhebbers van de Belgische electro scene weer weten wat gekocht.
Jonezy is het soloproject van Jonas Desmet afkomstig uit het West- Vlaamse Sint-Denijs (Zwevegem). Voorheen maakte hij o.a. deel uit van Mickey Doyle (de voorloper van Mooneye). Hij maakte twee songs in 2017 waarmee hij op tour trok. In begin 2018 won hij een plaatsje op de affiche van Tour De Chauffe en zag hij zich genoodzaakt om een band rond zich te verzamelen. Ze speelden in die bezetting een tiental optredens waaronder ook de finale van de Student Rock Rally (Charlatan, Gent) en de finale van Tommorowband (Jc Brielkant, Deinze). Deze single werd in Februari in muziekcentrum Track te Kortrijk opgenomen. Rien Coorevits deed de drums en percussie, Michiel Libberecht (Mooneye) speelde de baspartijen in, Lowie Clapéron deed de keys en Jonas zelf was verantwoordelijk voor de gitaar en zang. De mixing werd grotendeels zelf gedaan.
‘The Searching Man’ is een indie/singer songwriter- nummer dat mooi en traditioneel opgebouwd is. Een beetje in dezelfde stijl als zijn muzikale broeder Mooneye. De zang klinkt catchy en soulvol. Een warm en zomers nummertje die ons doet uitkijken naar meer van Jonezy.
Uma Chine (ofwel Human Machine) heeft zopas zijn debuutsingle uitgebracht bij Starman Records. Uma Chine is het geesteskind van Nele De Gussem. Die kan je nog kennen van Future Old People Are Wizards, Billie King, Kales Guitar Quartet of Maya’s Moving Castle. Voorts bestaat de band o.m. uit twee zusjes van de band Binti, Simon Raman van de band Raman, Nils Vermeulen van de Laughing Bastards en Koen Quintyn van St Grandson.
Als Uma Chine brengen De Gussem en de rest van de band zomerse, psychedelische elektronoisepop met tientallen laagjes bovenop elkaar. Dat is misschien een lange definitie, maar elk van die elementen zit in “Screens”. Deze single is onbeschaamd dromerig en vrolijk, licht dansbaar en licht psychedelisch, maar dan op een elektro-vibe. Er zit ook wat tegendraadse 4AD-pop uit de jaren ’90 in, denk daarbij aan This Mortal Coil, en wat Beach House, Pauwel De Meyer en Nova Flares.
De band werkt momenteel aan het debuutalbum, dat begin volgend jaar zou moeten uitkomen. Daar kijken wij alvast hard naar uit, maar intussen staat deze “Screens” al op repeat voor onze soundtrack van de zomer.
De Gentse band The Leslies bracht met "Hungry" zijn eerste officiële single uit, geproduced door Pascal Deweze. Op "Hungry" hoor je heel wat ritmes die tegen elkaar op gaan en die de luisteraar constant op het verkeerde dansbeen zetten. Het klinkt zomers, etherisch-smooth en laid back/loom. Denk aan een gepolijste versie van Beck, Eels, Django Django of Björk. In eigen land zijn er raakpunten met (uiteraard) Pascal Deweze, Beech, LR Flores, School Is Cool, Fortress, Balthazar, SX en Oscar & The Wolf.
Het parcours van The Leslies – Jan Marcoen (zang en gitaar, ook bij Lil Dix), Koen De Gussem (zang, gitaar, toetsen, Delta Crash), Jannes Van Houcke (bas, Dorian & The Grays) en Niels Francois (drum, the Grassroots Movements) – bestaat uit passages bij Oost.Best, Jonge Wolven, De Beloften. The Leslies kleuren naar eigen zeggen buiten de lijnen van klassieke pop door invloeden van lo-fi en psychedelica toe te voegen.
Butsenzeller is het alter ego van Geert Budts, drummer bij bands als DAAU, Kapitein Winokio, Dottir Slonze, A Clean Kitchen Is A Happy Kitchen, … Budts is daarnaast ook dj en producer. Als Butsenzeller heeft hij zopas een EP uitgebracht met anarchistische jazz met een rebelse punk-attitude.
“Voteshutupworkconsume” is Budts’ versie van de klassieker “Birth School Work Death” van The Godfathers, maar dan met een eigentijds industrial-jazz-sausje. Op deze track krijgt Budts het gezelschap van Fred Angst van Aroma Di Amore. “Isabel” is dan weer eerder lo-fi rock, een beetje Beck en Eels.
Titeltrack “Half A Century” is niet voor één gat te vangen: jazz meets Eno en Pascal Deweze, met nog wat outer space-toetsen en onderkoelde en ondergesneeuwde vocalen. Intrigerend en ear candy voor de doorwinterde fan van experimentele muziek.
Gent Jazz Festival 2018 – Tom Jones – Lady Linn - Myrddin Decauter - Iconisch?!
Gent Jazz Festival 2018
Bijlokesite
Gent
2018-07-03
Piet Clarysse
Het blijft altijd een beetje afwachten, zo’n icoon op een jazzfestival als dit. Cynici beweren dat hij hier niet thuishoort, anderen dragen Tom Jones messiaanse kwaliteiten toe… Ondergetekende houdt het simpel bij een ‘toch wel met genoegen uitkijken naar deze stijlvolle pop- en croonerprins’. Een koning is het niet, daarvoor heeft hij te veel gesnoept van wat niet van hem is. Een prins des te meer, omdat hij er in slaagde wat hij coverde, vaak beter op te voeren dan het origineel en omdat de dames nog steeds met bosjes vallen voor zijn charmes. Een vrouw aan de perstent vertelde me dat het haar 29ste keer was dat ze hem ging zien!
Maar ere wie ere toekomt. Niet Tom Jones of Lady Linn hebben mijn avond gemaakt, wel Myrddin Decauter. Wat een verbluffend gitaarspel brengt die man! Voor de gelegenheid trad hij op in drie verschillende settings: Met Nathan Daems (fluitist, multi-instrumentalist), met zijn dochter Imre Decauter (celliste) en tenslotte met Tineke Postema (fluitiste). In de gezellige gardenstage kwamen deze drie duo’s tenvolle tot hun recht. Innemend, virtuoos, vingervlugge crossover tussen moderne flamenco, tzigane, manouche en klassiek. Vingers aflikken.
Lady linn kwam met een magnificient big band op het grote podium. Omdat ze al 15 jaar bezig is met haar zeven muzikanten, plakte ze er voor de gelegenheid een big band tegenaan. Zangeres Lien de Greef aka Lady Linn is van Gent, dus een thuismatch was het zeker. De gekende composities die ze de voorbije jaren bracht, kwamen zeker tot hun recht in big band bezetting. Toch bleef het wachten tot Eddy Grant’s “I don’t wanna dance” om de zaal – ja ik weet het…- aan het dansen te brengen.
Tom Jones is een rasechte liveperformer en is ondertussen al meer dan 50 jaar bezig. De show had een serieus Vegas-gehalte, en intro met visuals die je meer daarop focussen dan wel op wat Jones brengt. Vuurwerk, vuur, overweldigend ‘rood’…. En de Bijloke inpakken met verhalen over het spelen in dezelfde stad waar Presley op dat ogenblik ook optrad. Nou ja, dat zal wel. U ziet, ik ben geen grote fan, maar alle andere aanwezigen wel. En daar is het hem tenslotte om te doen. Het siert Gent Jazz dat het keer op keer kan uitpakken met deze namen, remember Lady Gaga en Tony Bennett een aantal jaren terug, maar met jazz heeft deze Tom Jones niet veel te zien, mijn gedacht. Tenzij je de resem hits als “Its’ not unusual”, “Delilah” of “Sexbomb” daartoe rekent?
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Het is er maar weinigen weggelegd, om te passen voor Rock Werchter, één van de grootste festivals in Europa en de wei simpelweg alleen te bespelen. Het is intussen al zeven jaar geleden dat Ed Sheeran zijn debuutplaat loste. Dat de man zijn leven sindsdien drastisch veranderd is, is een understatement. Sheeran speelde zijn allereerste concert op Belgische bodem in 2012 in een volle AB Club voor 250 man, gisteren stond hij in zijn eentje voor 65 000 aanwezigen.
Sheeran speelt momenteel de grootste tour in zijn carrière, zo speelde hij vorige maand maar liefst vier (!) keer in een bomvol Wembley stadium. Gigantische mensenmassa’s dus, een uitgelezen kans voor Britse singer-songwriter Jamie Lawson en al iets bekendere popster Anne-Marie om hun muziek aan het grote publiek voor te stellen. Beiden deden het voortreffelijk, maar het viel vooral op hoe strak de show van Anne-Marie in elkaar zat. De Britse bewees dat ze al over voldoende hits beschikt om een stevige, boeiende show te brengen, te zien op Rock Werchter dit weekend.
Om 21 uur stipt was het echter tijd voor de hoofdact van de avond. Eén van de grootste redenen voor zijn grote succes, is het feit dat de Brit overkomt als een normale jongen. Dat werd duidelijk toen het publiek op de grote schermen kon meevolgen hoe Sheeran door de gangen liep, en simpelweg de trap nam om het podium te beklimmen. Openen deed hij met het energieke “Castle On The Hill’, dat direct door de duizenden fans werd meegezongen. Ed Sheeran was duidelijk onder de indruk van de enorme mensenmassa. Zo verklaarde hij zelf dat hij meestal in stadiums, genre Wembley, speelt waar het publiek ook op tribunes zit en het publiek dus meer ingesloten is.
Dit zorgde er misschien voor dat het gezang niet tot aan de oren van Sheeran reikte. Hij moedigde het publiek meermaals aan om luider mee te zingen, meer te dansen en wilder rond te springen. Dit kwam een beetje vreemd over, aangezien het publiek écht wel mee was. Dat werd dan ook direct duidelijk toen Sheeran zijn eerste hit “The A Team” losliet op het publiek, dat hem zeer dankbaar was. Ed Sheeran zong héél goed en had er duidelijk zin in.
Het podium was volgestouwd met gigantische schermen, die de set goed ondersteunden. Zo werden er tijdens “I See Fire”, een nummer dat de rosse zanger schreef voor de Hobbitfilm, beelden getoond uit de desbetreffende film. Tijdens “Photograph” werden er dan weer jeugdfoto’s getoond. In tegenstelling tot de schermen, houdt Sheeran het op het podium echter heel basic. De 27-jarige superster verzorgt zijn shows enkel met een gitaar en enkele loop pedals, die hij volledig zelf inspeelt om een voller geluid te krijgen. Deze techniek gebruikt hij al van in het begin van zijn carrière en hij doet het ook echt heel goed. Het enige minpunt aan zijn set, was misschien de pompende bas die de hit “Galway Girl” ondersteunde. Die had niet gemoeten, en stoorde zelfs een beetje.
Hierna begon Sheeran aan een rustiger deel van zijn set. Hij mixte “I See Fire” met “Feeling Good” een cover van Nina Simone en liet dan hits genre “Thinking Out Loud, “Photograph” en dergelijke los op het publiek. Gevaar voor verveling was er echter nooit. Ed Sheeran speelde zijn zachte ballads goed, en kon de wei écht ontroeren. Een puike prestatie voor een man die op zijn eentje voor 65 000 man staat. Dat is de sterkte van Ed Sheeran. Hij is heel gewoon, speelt herkenbare nummers en doet het alleen.
Na “Sing”, logischerwijs een meezinger, verdween de Brit van het podium. Om van garderobe te verwisselen blijkbaar, want hij verscheen opnieuw ten tonele in een truitje van Dries Mertens. Een binnenkopper, want het publiek onthaalde hem op groot gejuich. Afsluiten deed Ed Sheeran met “Shape Of You” en traditiegetrouw “You Need Me, I Don’t Need You”, een nummer dat al meegaat van in 2011.
Your taste in music is great, but your taste in football even better
Wie gisteren de brandende zon en de ellendige lange rijen om bonnetjes te bemachtigen, kon trotseren, was gisteren getuige van een passage van een excellent muzikant, die van ons gerust nog een uur langer had mogen spelen. Als je als muzikant 65 000 man op de been kan brengen, die het er voor over hebben om ’s nachts nog te schuiven om aan hun wagen/trein/bus te geraken, dan weet je dat je gewoon heel erg goed bezig bent. Wij hopen vooral dat Ed Sheeran spoedig terugkomt.
Setlist: Castle On The Hill – Eraser - The A Team - Don’t / New Man – Dive – Bloodstream – Happier - Hearts Don’t Break Around Here - Galway Girl - Feeling Good / I See Fire - Thinking Out Loud - One / Photograph – Perfect - Nancy Mulligan – Sing - Shape Of You - You Need Me, I Don’t Need You
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Down The Rabbit Hole 2018 – Overzicht van het driedaags festival
Down The Rabbit Hole 2018
Groene Heuvels
Beuningen
2018-06-29 t/m 2018-07-01
Lien De Keyser en Kimberley Haesendonck
Een festival rond een meer, met daar bovenop ideale temperaturen die schommelden rond de 25 graden. Dat is wat we afgelopen weekend voorgeschoteld kregen op Down The Rabbit Hole. Daarnaast konden we ons verdiepen in de wereld van bos -en bunkerfeesten en konden we genieten van de heerlijke line-up die Down The Rabbit Hole ons dit jaar voorschotelde.
dag 1 – vrijdag 29 juni 2018
Op dag 1 mocht De Jeugd van Tegenwoordig de Hotot (een vreemde nieuwe benaming voor de mainstage) openen. Voor een stampvol plein wandelden deze Nederlandse fenomenen het podium op. Op Willie Wartaal na dan. Die brak vorige week zijn been dus trad eenmalig op in een rolstoel. Moet kunnen toch?
Het optreden van De Jeugd van Tegenwoordig was een groot feest dat perfect paste als main-opener van deze 3-daagse. Benen volledig losgeschud en klaar om te gaan. (Kimberley)
Eerste dosis rock ’n roll voor het weekend kwam van Rival Sons. De gasten uit California hadden de toon gezet voor een gek 3-daags festival. De band, die eruit zagen als stripfiguren, hebben een super strakke sound die met de schorre stem van Jay Buchanan het plaatje compleet maakt van Met hun hit “Keep On Swimming” hebben ze heel de tent ingepakt. De sound van Rival Sons past perfect bij de Nederlandse mentaliteit: geen bullshit, gewoon rechtdoor gaan. De ronkende gitaren pasten perfect bij de sfeer. Soms waren de songs iets te cheesy, maar soms is dat schaamteloos nodig. Rival Sons is een band van kwaliteit. Niet voor niets zijn ze nog op tour geweest met Black Sabbath. (Lien)
Multi-instrumentaal en Brits. Twee elementen die een artiest heel wat interessanter maken. Tom Misch is er zo eentje. Met een mix van nu-soul, pop, funk, disco en jazz met hiphopbeats (wat een lijstje), sloot hij perfect aan bij het mooie weer en de line-up die het festival te bieden had. De Teddy Widder werd een soort van gezellige, exotische dansplek vol mensen die genoten van iedere noot van Tom Misch. (Kimberley)
Het duurde even voor de minimalistische muziek van Essaie Pas tot zijn recht kwam in het bos van Down The Rabbit Hole. Toen Marie Davidson, de ene helft van Essaie Pas, naar voren trad om de Franse vocals uit te mompelen, leek het alsof ze liever opgehangen werd dan voor het publiek te zingen. “Nou ze ziet er wel ongelukkig uit he.” Klonk het achter ons. Het is sowieso een extra opdracht om donkere muziek in de stralende zon naar voren te brengen. Na een 10 minuten en het publiek gewend was aan de donkere uitstraling van het Canadese liefdesspel , begonnen de benen los te komen bij het publiek en werd duidelijk dat de suïcidale Marie perfect bij de muziek paste. (Lien)
Een van de meest belovende artiesten op de affiche was niemand minder dan Jorja Smith. Brits opkomend talent dat al gespot werd door onder andere Drake en Solange. En ook Down The Rabbit Hole was fan. Vol zelfvertrouwen stapte ze het podium op en begon ze aan haar set voor een overvolle tent. Iedere ziel die in de tent stond won Smith voor zich. Een fluwelen stem die daar bovenop nog eens sterke soulvolle nummers bracht, verdient gewoon een gigantisch applaus. En dat is ook wat Jorja Smith na elk nummer met veel enthousiasme kreeg. (Kimberley)
Ondanks de meesterwerken zoals “The Electric Feel”, “Time To Pretend” en “Kids”, waar Andrew VanWyngarden en Ben Goldwasser de vaders van zijn, was het optreden ondermaats. Blue balls met MGMT. Gelukkig zijn hun topsingles zo bekend dat het publiek het optreden overnam met prachtige, niet-elegante sprongen, anders was dit een saai optreden op Down The Rabbit Hole. (Lien)
Na het uitbrengen van zijn nieuwe plaat ‘Singularity’, wat het vervolg is op ‘Immunity’, waren de verwachtingen voor het optreden van Jon Hopkins torenhoog. De Engelse producer heeft deze verwachtingen tot ver achter de horizon vervuld. Een tovenaar die meester is in opbouw en die geen seconde te cheesy is. Denk aan een liefdesspel van Nils Frahm en Four Tet. Een pure extase die tot ver buiten de tent reikte. Deze man heeft een perfecte representatie gegeven van techno op een festival waar het genre onder geprogrammeerd is. Geen enkel optreden op Down The Rabbit Hole was zo puur als dat van Jon Hopkins. (Lien)
Teleurstelling op Down The Rabbit Hole 2018 was zonder twijfel het optreden van Queens Of The Stone Age. De Amerikanen kregen de eer dag 1 van het festival af te sluiten, al leek dat geen cadeau. Het optreden werd plat gespeeld, waardoor het publiek ook vrij tot zeer schaars reageerde. Zelfs bij hits als “No One Knows” of “Go With The Flow” kwamen de nummers niet tot hun recht, waardoor Queens zichzelf een beetje verloren op het podium. (Kimberley)
De nacht indansen en het magere optreden van Queens Of The Stone Age doorslikken, kon op de muziekjes van Palmbomen II. Een Nederlander die het ondertussen al enorm ver geschopt heeft. Dat was ook te merken aan de massa mensen die present stonden aan de Fuzzy Lop. (Kimberley)
Nog zo een Nederlander die niet veel verkeerd kan doen is I-f. De Nederlander uit den Haag is sinds zijn opkomst in de jaren ’90 niet te stoppen. Hij is bekend van zijn labels Viewlexx en Murdercapital. Daarnaast is hij de baas achter Intergalactic FM, een radiostation dat ongelooflijk veel respect heeft verdiend in de scene. Met zijn hit in 1997 genaamd “Space Invaders Are Smoking Grass” heeft hij zijn stempel geduwd op de Nederlandse elektronische muziek. Op Down The Rabbit Hole kwam hij de eerste dag afsluiten in de Fuzzy Lop. Hier bracht hij een mix van electro, acid, disco,… Een expert in elektronische muziek dat is wel duidelijk. Soms had hij het nochtans moeilijk om zijn vibe tot achteraan de tent blazen. (Lien)
dag 2 - zaterdag 30 juni 2018
Half 1 was het nog maar wanneer we ons naar de weide begaven. Dat Tamino ons kan inpalmen met zijn engelenstem weten we al langer. De Nederlanders blijkbaar ook. Ondanks het redelijk vroege uur Tamino geprogrammeerd was stond de gigantische tent bomvol. En terecht ook. Hij is de Jeff Buckley van België en zelfs deze vergelijking is onterecht, want hij imiteert niemand. Alles wat hij doet , geloof je ook en dat transleert zich naar een bomvolle tent. Zijn engelenstem gecombineerd met een présence waar tienermeisjes van smelten is een gouden ticket naar de top. Deze jongen gaat nog heel ver komen. In de achtergrond hoorden we een Nederlandse dame vragen: “Wie is deze knaap nu eigenlijk?” Wedden dat ze dit nooit meer hoeft te vragen? (Lien)
Charlotte Adigéry, aka WWWater, heeft België op de meest geniale manier gerepresenteerd op de Bossa Nova. De stage is omringd door stellingen die een klein amfitheater vormden. Deze werden door het vele volk een toren van menselijke lichamen die meezwiepten op de funky muziek. Charlotte’s set bestond uit verrassend veel improvisatie dat het lekker lo fi maakte. Elke cel in je lichaam geloofde ze en was ook mee met de vibe. Hup Charlotte hup. Deze prachtige dame komt met deze mentaliteit nog heel ver. (Lien)
Nog iemand die het heel ver zal brengen is Brits talent Sampha. Hij bracht vorig jaar zijn debuutplaat ‘Process’ uit en presenteerde hiermee een van de meest favoriete albums van 2017. Het publiek van Down The Rabbit Hole was nog niet meteen overtuigd van zijn kunnen. Het stukje wei voor de mainstage stond vrij leeg en mensen stonden eigenlijk ook maar gewoon voor zich uit te staren. Bij de single “No one Knows me like the piano” zag je hier en daar wat mensen mee zingen, maar daar bleef het dan ook bij. Lag het aan de setting, of vindt Nederland deze Brit niet zo getalenteerd als wij Belgen? Sampha verdient alleszins meer appreciatie dan dit. (Kimberley)
Vrouwen aan de macht, dat kunnen we wel besluiten. Hoe komt het dat de line-up Nederlandse festivals een veel mooiere man-vrouwmix hebben dan Belgische festivals? You tell me. Fever Ray is een feministisch orgasme verkleed in karikaturale stripfiguren. Conservatieven have left the building. De kale Fever Ray zelf was verkleed in een grote pamper aangevuld met een kort t-shirt dat riep: “I <3 GIRLS”. De uitgesproken show van Fever Ray is er een die in het geheugen blijft ronddwalen.
Maniakale pop met een nadruk op de kale, want er was geen haar te bespeuren op Karin haar hoofd. De setlist bestond voornamelijk uit nummers van haar meest recente album die sterk waren gespeeld, maar niet op hetzelfde niveau als op plaat. Op het einde heeft ze wel haar “Vikings” en “If I Had A Heart” gespeeld, samen met “Keep The Streets Empty For Me” gespeeld dat in de oude typische en donkere Fever Ray-stijl werd uitgevoerd. Deze nummers konden op muzikaal vlak beter, een volledige onderdompeling in de donkere sfeer ontbrak hier nog. Een verfrissend optreden, dat was het wel. (Lien)
Postpunk, Brits en sensatie. Dat is hoe we IDLES het best kunnen beschrijven de dag van vandaag. Ze brengen muziek over facisme, homofoben, kapitalisten en zo verder. Maar ze doen dit met plezier, begrip en liefde. De show van IDLES op Down The Rabbit Hole sleurde je mee in een trip waar heel wat begrippen werden aangehaald. Dit met de nodige portie goede en stevige muziek. Frontman Joe Talbot entertaint als geen ander en weet hoe hij de mensen moet overtuigen. Misschien wel een van de verrassingen van deze editie van Down The Rabbit Hole 2018. (Kimberley)
Grootste verrassing, grootste overtuiging en grootste meneer op Down The Rabbit Hole 2018 was ongetwijfeld David Byrne. Wat een man, wat een show, wat een entertainment van het begin tot het einde. Strak in het pak, met een paar hersenen in zijn hand, kwam Byrne het podium opgelopen en begon hij aan deze fantastische set. Met zowel eigen werk als Talking Heads nummers werd het optreden een groot feest, dat eigenlijk nog veel langer had mogen duren. (Kimberley)
Een kleine teleurstelling was het optreden van Anderson. Paak & The Free Nationals. Anderson wist vorig jaar nog te overtuigen als sensatie van het jaar. Dit jaar werd hij lichtelijk irritant genoemd. Dit door zijn show die te hard naar voor geschoven werd als een te gemaakte hip-hop show waar vooral de ‘let me show your hands’ en de ‘woo-ho’s belangrijk waren en de muziek verdween in de drukte op het podium. (Kimberley)
Dan maar kiezen voor iets vuilers. Equal Idiots, de garagerockers uit de Noorderkempen hebben een surprise set gespeeld in het Vuige Veld. Dit is een stage getransporteerd uit een Mad Max-film. Ondanks de ondraaglijk lange soundcheck, komaan één drum en een gitaar, hebben ze het kot daar klein gespeeld. Geen enkele hoek die veilig was voor de moshpit. Joepiejee veel blauw plekken. Blij dat ze uit hun garage zijn gekropen. (Lien)
dag 3 – zondag 01 juli 2018
Dag 3. Waar je op zaterdag geen stukje van het festivalterrein meer vrij had, was het op de laatste dag van Down The Rabbit Hole verbazingwekkend rustig. Vreemd wel wanneer je headliner Nick Cave & The Bad Seeds is. Maar goed.
De dag rustig inzetten kon met een optreden van Moses Sumney. Rustige nummers, waar in de meeste gevallen geen beat bij komt kijken. Met een zwart pak, een heel eentonige achtergrond en 3 microfoons op het podium begon hij aan zijn set. De loops op zijn stem en op de gitaar van zijn gitarist, zorgen voor een heel vol geluid. Een wondermooie en pakkende startshow op deze derde dag van Down The Rabbit Hole. Dat belooft voor de rest. (Kimberley)
De vrouwelijke David Byrne was ook aanwezig in het konijnenhol. Hoewel Annie Clark vorig jaar haar bandleden achter zich liet, hebben ze dit jaar terug een plaats gekregen op het podium. De show was gechoreografeerd met houterige bewegingen en de muzikanten waren aangekleed in flashy pakjes. St. Vincent is pop met een serieuze hoek af en een flinke dosis rock ‘n roll. Gekatapulteerd naar Andy Warhol zijn soepblikken, enkel is Annie haar soep gekruid met 3 potten pili pili dus iets straffer en interessanter. Haar nieuwste plaat ‘MASSEDUCTION’ is dan ook hoogtepunt in de pop-art van deze tijd. Wat Madonna en Lady GaGa zouden moeten zijn. Een ijzersterke dame die door de loop van haar carrière een eigen gitaartechniek heeft ontwikkeld. Take it or leave it. Dit werd ook vertaald in haar optreden, enkel snapten sommigen het niet echt wat zorgde voor een paar bedenkelijke gezichten. (Lien)
Als je op Jungle met 30 graden op een wit strand in je bikini kan dansen, dan weet je dat je goed bezig bent in het leven. Tom McFarland en zijn compaan Josh Lloyd-Watson, ondersteund door hun 7-koppige band spelen funk pop wat aanvoelt als post-punk. We kregen de eerste keer hun nieuwe singles “Happy Man” en “House in LA” live te horen, wat minder vluchtig was als op plaat. Het witte strand en de brandende zon hebben dat recht getrokken. Enkel jammer dat ze geen nummers hebben gespeeld die nog niet zijn uitgebracht zijn. Elke Jungle-fan zoals mezelf heeft hun self titled debuutplaat, die uitkwam in 2014, ondertussen grijs gedraaid. We hebben nood aan een nieuwe plaat jongens! Stop met touren en ga de opnamestudio in! (Lien)
Uitputten van het warme weer, met nog steeds hoge sferen kon op de wondermooie muziek van Nils Frahm. voor zijn laatste album heeft Frahm op festivals de klassieke piano ingewisseld voor een uitgebreide collectie van synthesizers. Met soms aardige en stevige beats, zijn de nummers rustgevend en opzwepend tegelijkertijd. Dit zorgt er voor dat er op Nils Frahm toch ook werd gedanst, al kozen de meesten er voor de show te volgen vanop het strand, in het zonnetje. (Kimberley)
Festivalklassieker, en eigenlijk nog steeds voor velen een favoriet zijn de Schotten van Franz Ferdinand. Hoewel de weide voor de mainstage ongetwijfeld al vol staat met mensen die staan te wachten op Nick Cave, werd het optreden van Franz Ferdinand opnieuw een schot in de roos. De ene hit achter de andere werd voorgeschoteld, en zelfs de saaie Nick Cave fans zag je hier en daar eens lachen. “Take Me Out” zorgde voor dansjes en “This Fire” liet heel de weide nog een keer heel hard dansen. Geen gemakkelijke opdracht voor de Schotten, maar wel met glans geslaagd! (Kimberley)
“The thing is, you don’t have to take this all too serious.” Shame zijn 4 Britse kerels die geteleporteerd zijn vanuit Scoutskamp. De mannen van Shame kunnen een feestje bouwen. Een perfect voorbeeld van niet nadenken, gewoon gaan. Hun populairste nummer “One Rizla” werd in het begin van de set gespeeld zodat de toon en natuurlijk de moshpit meteen werd ingezet. De mannen van Shame zijn een bom van energie die nergens een fuck om geven die zichzelf half uitlachen. Love it. (Lien)
Liefhebbers van Hiphop? En vooral van hiphoppers als Anderson. Paak en Schoolboy Q? Dan is er GoldLink, een Amerikaan die vorig jaar zijn debuutplaat ‘At What Cost’ uitbracht. Deze zorgde voor een internationale doorbraak, heel wat uitverkochte zalen en nu dus ook een plaatsje op Down The Rabbit Hole. Na 15 minuten op een DJ te moeten staren, kwam GoldLink eindelijk zelf het podium op. Met een set van 35 minuten, waar er amper eigen werk in verwerkt was, wist hij heel moeilijk te overtuigen. D’Anthony Carlos weet hoe hij een feestje moet bouwen, maar doet dit duidelijk nog op een vrij verkeerde manier. (Kimberley)
De headliner van dag 3, en wauw wat voor een, is er eentje waar iedereen ongetwijfeld enorm hard naar uitkeek. Nick Cave & zijn Bad Seeds zijn terug van weggeweest en zorgden voor een show die nog heel lang in ons geheugen gegrift zal zijn. De zon was nog niet onder, wat misschien het enige minpuntje was voor een set als die van Nick Cave. Maar dat liet niemand aan hun hart komen. Cave vroeg de zon beleefd iets sneller onder te gaan, en begon nadien vol moed aan zijn set.
Nick Cave heeft een universele drager waar ieder van ons zich in kan herkennen, wat er voor zorgde dat niemand na zijn optreden onverschillig naar huis ging. Hij ontplooide zich volledig en zocht toenadering tot het publiek. Net alsof hij bij mensen wou zijn en gezelschap zocht om zijn avond net dat tikkeltje beter te maken. Geëmotioneerd, want zo zag je het publiek kijken, liet hij iedereen genieten van nummers als “Girl in Amber”, “Into My Arms”, en het iets meer opzwepende “Red Right Hand”. Nick Cave is een held, een soort waarvan er eigenlijk geen 5 rondlopen op deze wereld. Gekoesterd moet hij worden, in de hoop dat hij ons nog lang kan laten genieten van momenten en shows als deze. (Kimberley)
Een geslaagd festival weekend waar we uiteraard volgend jaar terug aanwezig zullen zijn! See you soon, Down The Rabbit Hole! En bedankt voor deze mooie dagen!
Organisatie: Down the rabbit hole (Mojo) , Beuningen
Antwerp Metal Fest 2018 – Intiem alternatief festival op Graspop en Alcatraz!
Antwerp Metal Fest 2018
Antwerpen
2018-06-30 & 2018-07-01
Erik Vandamme
U bent op zoek naar een intiem alternatief voor groot metal festivals als Graspop en/of Alcatraz? Dan zijn er in ons land genoeg kleinschalige metal festivals die aan uw hoogstaande eisen voldoen. We gaan de ellenlange lijst niet opsommen, surf gerust eens op de sociale media en het internet. Als er één zomerfestival is dat die 'underground' doet samenkomen op een volwaardig festivalterrein, binnen een gezellige en eveneens intimistische omkadering.
Dan is dat sinds 2013 Antwerp Metal Fest wel geweest. Met naast enkele Belgische kleppers als FireForce, Off The Cross, BARK tot Fleddy Melcully op de affiche. Zakken ook grote namen binnen hun muziekstijl als Nile, I Am Morbid en Testament af naar de zesde editie van Antwerp Metal Fest. En net dit maakt Antwerp Metal Fest zo een bijzonder festival.
Bands die op een groot festival wel een redelijk hoge spot toebedeeld krijgen, sluiten hier gewoon het festival af telkens binnen die voornoemde intieme omkadering.
dag 1 – zaterdag 30 juni 2018
Objector: De gedoodverfde lont aan het vuur steken om de boel te doen ontploffen? Missie geslaagd!
Toen we eind vorig jaar Objector zagen aantreden op de release show van Moker schreven we daarover: ''Puur muzikaal moet Objector daarbij niet onderdoen voor menig 'grote naam' binnen het genre. Maar ook wat live performance, spontaniteit en gedrevenheid betreft. Staat Objector op een hemels hoog niveau te soleren.'' Op zich reden genoeg om al heel vroeg af te zakken naar Antwerp Metal Fest op deze snikhete zaterdag. Objector speelde voor een klein aantal bezoekers, maar liet dit ook nu weer niet aan zijn hart komen. Zij die de band wel aan het werk zagen. Mochten getuige zijn van een verdomd hoogstaande Thrash metal concert, waarbij de band die stelling van hierboven, nog wat meer in de verf zetten. Meteen alle registers open gooien, door middel van verschroeiende riffs en drumsalvo's als mokerslagen. Het zorgt ervoor dat de band aan de eisen van een openingsact voldoet. De lont aan het vuur steken, om de boel pas echt te doen ontploffen. Missie geslaagd.
Schizophrenia: De hobbelige weg naar eeuwige roem.
Ook Schizophrenia wist ons in het verleden reeds te overtuigen van hun kunnen. Toen de heren aantraden op 6 jaar ELPEE in Deinze schreven we daarover: ''Als een razende orkaan - gedreven door snoeiharde riffs, drumsalvo's die voelen als vuurballen die op jou worden afgeschoten, en die duivelse vocalen. Worden die songs door de strot van de aanhoorders geramd. Hierop stilstaan is dan ook onmogelijk. Er was trouwens geen speld tussen te krijgen bij Schizophrenia. Het voelt aan als een al even Helse trip op een wildwaterbaan, echter belanden we niet in een waterval. Nee, we voelen als het ware de vuurtongen uit de Hel onze voeten likken.'' De band heeft - o.a. door gezondheidsproblemen van hun drummer - een bijzonder moeilijk jaar achter de rug. Op Antwerp Metal Fest zagen we een goed geoliede machine, waarbij elk van de bandleden dezelfde richting uitkijkt. Bovendien sprak de frontman zijn publiek regelmatig aan, je voelt gewoon dat de band klaar is voor die grote stap voorwaarts. Naast technisch hoogstaand vernuft combineren met een hoge dosis charisma en spelplezier, leek het wel alsof Schizophrenia letterlijk alle lasten van die bijzondere moeilijke periode van hun rug lieten lopen. En die voor eeuwig en altijd terug stuurden naar waar ze thuis horen. De weg naar eeuwige roem ligt op basis van dit hoogstaande concert van de band dan ook volledig open, mits deze jongens gewoon elkaar blijven vinden zoals dat op AMF zeker en vast het geval was.
Leng Tch'e: Als een meute losgeslagen olifanten die zonder oponthoudt over je hoofd razen.
Puur muzikaal bekeken zou je kunnen stellen dat Leng Tch'e niets nieuws onder de zon brengt. De band omschrijft zichzelf als 'Razorgrind'. Een combinatie tussen Grindcore en Death Metal. Binnen de chaos die Leng Tch'e naar voor brengt zit wel degelijk enige structuur. Maar vooral deelt de band zonder medelijden mokerslagen uit die aanvoelen alsof een horde losgeslagen olifanten zonder oponthoud over je hoofd razen. Dat niet iedereen hiervoor te vinden is, we kunnen het begrijpen. Maar het meest opvallende bij Leng Tch'e is dat de band bestaat uit duivels spelende muzikanten, en een frontman die voortdurend zijn publiek aanspreekt tot aanport om te bewegen. Het razende tempo waarmee de band mokerslagen uitdeelt, zorgt er dan ook voor dat meerder mosh en andere pits ontstaan. We hoeven niet te vertellen dat we totaal uitgeteld en verweest in de hoek van de kamer achterbleven na deze alles verpletterende tsunami die Leng Tch'e deed ontstaan op Antwerp Metal Fest
Haester: Top muzikanten, die bovendien tovenaars blijken te zijn met hun instrumenten
We citeren even uit de biografie op de website van Antwerp Metal Fest: ''Haester is een nieuwe Belgische heavy band die bestaat uit ex-leden van onder meer Aborted en Death Before Disco.'' Na de eerste noot wordt al vrij duidelijk dat we hier met muzikanten te maken hebben die inderdaad al wat water hebben doorzwommen. Haester legt vooral op technisch vlak, de lat dan ook heel hoog. Menig gitaar riff blijft aan de ribben kleven, en bezorgt ons een stevige adrenalinestoot. De band speelt wellicht een eerder monotone set, waarbij de nadruk iets teveel wordt gelegd op datzelfde technisch vernuft. Daardoor wordt de spontaniteit wat naar de achtergrond verschoven. Echter, wie maalt daar om? Haester doet dankzij die verschroeiende perfectie walmen van kippenvelmomenten ontstaan, waarop stil staan onmogelijk is. Meer hadden we niet nodig om over de streep te worden getrokken. Kortom: Haester bestaat vooral uit top muzikanten, die zich bovendien ontpoppen tot tovenaars met klanken. De magische uitspattingen, waarbij we hevig gaan headbangen, doen ons enige kritische benadering dan ook prompt vergeten.
Dust Bolt: Technisch hoogstaand vernuft, combineren met natuurlijke spontaniteit. Eén van de absolute hoogtepunten op de eerste festivaldag
In een interview voor het aantreden op Antwerp Metal Fest wist de sympathieke frontman van Dust Bolt Lenny Breuss me te vertellen dat hij pas 14 jaar jong was toen hij besloot om in de band te stappen met enkele vrienden. Nu, dat is dus ook te merken. Want tien jaar later zie je een band op het podium waarin iedereen blindelings lijkt te vinden. Wat er dan weer voor zorgt dat de perfectie, zowel instrumentaal als wat show gehalte betreft, wordt overschreden. Dust Bolt heeft er duidelijk zin in, en zorgt ervoor dat - na een wat trage start - iedereen uit zijn hand komt eten. Dat is dus niet alleen te danken aan heel strak en sterk spelende muzikanten. Maar vooral de hoge dosis charisma die de band uitstraalt op dat podium, zorgt ervoor dat het dak er letterlijk compleet afgaat. Dust Bolt zorgt, door middel van een wervelende show, dan ook voor één van de hoogtepunten op de eerste festival dag. En dan hebben we het dus zowel over de instrumentale als vocale aankleding die ons met verstomming slaat, als de enorm spontane manier waarop alles gebeurt.
Serial Butcher: Een frontman die zich, eens op het podium, ontpopt tot een demonisch wezen komende recht uit de diepste putten van de Hel. Indrukwekkend!
Eén van de best bewaarde geheimen binnen de Belgische Metal scene? Dat zouden we Serial Butcher wel kunnen noemen. Binnen de 'underground' kringen is de band ondertussen uitgegroeid tot een begrip, doorbreken naar de hogere regionen is hen nog niet 100% gelukt. Niet dat frontman Kurt Termonia daar van wakker ligt, vermoeden we. Serial Butcher laat in elk geval voor het eerst op deze festivaldag de poorten van de Hel compleet open gaan. En dat is natuurlijk de grote verdienste van muzikanten die demonische klanken doen ontstaan uit hun instrumenten. Maar het meest in het oog springende is de vocale aankleding en uitstraling van Kurt op dat podium. Naast het podium is Kurt een uiterst sympathiek en innemende man, waarmee je prompt een pint gaat drinken aan de toog. Eens op dat podium worden alle innerlijke demonen echter losgelaten, alsof hij elk moment ieder aanhoorder zal verscheuren met zijn rauwe stem en demonische uitstraling op dat podium. Best indrukwekkend hoe Serial Butcher daarbij de geluidsmuren afbreekt. En de temperatuur in die tent tot een absoluut kookpunt doet stijgen, tot het potje volledig overkookt. Alsof het nog niet warm genoeg was op deze snikhete zaterdag.
Pestilence: Het levende bewijs dat ervaring in het vak, niet hoeft te resulteren in het brengen van een routine klus. Missie geslaagd!
Met Pestilence stond één van de beste Nederlandse Death Metal bands op het podium van Antwerp Metal Fest. De heren timmeren al sinds de jaren '90 aan de weg, maar hebben nog niets van hun pluimen verloren. Pestilence brengt dan ook een hoogstaand Death Metal show naar voor die van begin tot einde aan de ribben blijft kleven. Ook nu weer zorgt die jarenlange ervaring er gelukkig niet voor dat de natuurlijke spontaniteit verloren gaat. De band speelt een set alsof ze nu pas hun allereerste show geven. Net daardoor trekt Pestilence ook ons over de streep. Aan de reacties van een wild wordend publiek, waren we niet de enige met die mening. Nederland mag dan niet in het WK voetbal zitten, op Antwerp Metal Fest heeft deze Nederlandse band alvast een gouden doelpunt gescoord. Waarbij de band bewijst waarom ze worden gezien als één van de beste Nederlandse Death Metal bands. Missie geslaagd!
BARK: Ook na acht keer live zien nog steeds me kunnen verwonderen, met verstomming slaan en zelfs verrassen? Daarvoor moet je heel sterk in je schoenen staan! Wederom, missie geslaagd
Het was zowat de 8ste keer dat ik BARK live aan het werk zag. Ondertussen weten we al wat we mogen verwachten, en toch weet de band ons telkens opnieuw te verwonderen en met verstomming te slaan. Dit zorgt ervoor dat BARK toch een heel bijzonder parel kan genoemd worden binnen de Belgische metal scene. Live staat deze band namelijk als een huis, of zelfs een hele appartement blok. Doordat deze jongens zoveel spelplezier uitstralen, dat je prompt valt voor de strakke en verschroeiende manier waarop ze hun publiek inpakken. Naast die top muzikanten op dat podium, die bij elke riff en drum aanslag koude rillingen over onze rug doen lopen, blijven we eveneens onder de indruk van de charismatische frontman. Klein van gestalte, maar groot van hart bespeelt hij zijn publiek als een klasse entertainer zoals je bitter weinig tegen komt in de scene. Waardoor iedereen in de tent uit zijn hand eet, en dat dak er nog maar eens compleet af gaat. BARK speelt een thuismatch, dat is natuurlijk een voordeel. Maar deze telkens opnieuw met brio winnen, op alle vlakken? Daarvoor moet je wel enorm sterk in de schoenen staan.
Dr. Living Dead: Met het verstand op 'O' in de moshpit
De Zweedse Crossove Thrash metal band Dr. Living Dead wordt vaak in één adem genoemd met bands als D.R.I., S.O.D. en Suicidal Tendencies. In onze contreien leek de band vooralsnog niet echt door te breken. Maar in sommige landen spelen ze voor volle zalen. Een optreden van Dr. Living Dead bekijk je best met het verstand op 'O'. Dat is niet negatief bedoeld, maar je moet de humor en relativering rondom deze band een beetje begrijpen om de bedoeling ervan compleet te snappen. Puur muzikaal bekeken brengt Dr. Living Dead namelijk niet echt iets nieuws onder de brandend zon. Echter het show gehalte ligt zodanig hoog, dat je prompt toch overslag gaat. Dr. Living Dead is vooral een crossover band die een feestelijke stemming doet ontstaan op de festivalweide. Moest het nu een regenachtige dag zijn geweest. Deden ze door deze aanpak waarschijnlijk prompt die zon schijnen vanachter de wolken.
Off The Cross: Gewillig je laten meevoeren naar de meest duistere gedachten van je ziel...
Veel serieuzer ging het eraan toe bij Off The Cross. De band staat er bekend voor om zelfs op zonnige dagen de duisternis te doen neerdalen. Ook in de tent, als afsluiter voor de AMF All Star band die de zon weer deden schijnen, zorgt de monotone donkere aanpak ervoor dat je gewoon wordt meegezogen naar de meest duistere kant van je eigen ziel. Dat is in grote mate uiteraard de verdienste van de muzikanten die instrumentaal ervoor zorgen dat de vuurtongen van de Hel je voetzolen likken. Maar het meest in het oog springende, dat was in het verleden zo en is nog steeds het geval, is de imposante frontman die met bulderende stem komende uit diezelfde Hel je telkens een krop in de keel bezorgt. Waardoor je jouw eigen demonen strak in de ogen kijkt. Zelfs na zoveel malen dit schouwspel te hebben aanschouwt, laat dit ook nu weer een diepe indruk op ons achter. We lieten ons dan ook gewillig meesleuren, en bleven in duistere gedachten verweest achter. Want dit is wel belangrijk bij een optredens van Off The Cross. De band doet niet aan bindteksten of een show opzetten. Eerder moet u zich als aanhoorde letterlijk laten meezuigen in de complete duisternis die de band instrumentaal en vooral vocaal je aanbiedt. Wat we ook deden. Waardoor het daglicht prompt pijn deed aan de ogen, toen we naar buiten gingen.
Nile: Bij het vallen van de duisternis....
Zonder enige discussie kan Nile worden gezien als één van de meest toonaangevende bands binnen het death metal gebeuren. De band doet niet zoveel optredens, dus dat aantreden op Antwerp Metal Fest was eerder een unicum. De levende legende blijkt namelijk ook menselijk te zijn, want ook al laat Nile vooral de verschroeiende muziek voor zich spreken, de frontman spreekt zijn publiek geregeld met veel respect aan. Daarvoor kunnen we enkel maar bewondering opbrengen. Echter, Nile laat dus vooral de muziek voor zich spreken. Puur instrumentaal voel je, bij het vallen van de duisternis, al aan dat we hier een technisch hoogstaand optreden zullen krijgen. Waarbij ijzingwekkende klauwen uit eerder vernoemde Hel je bij de strot grijpen en niet meer los laten. Als klap op de vuurpijl zorgt de onaardse stem van frontman Karl Sanders ervoor dat voor het laatst op deze avond de putten van diezelfde Hel compleet open gaan. Sanders beschikt over een stembereik waardoor aardbevingen ontstaan, geluidsmuren worden afgebroken en de vier ruiters van de Apocalyps uiteindelijk uit die Hel verrijzen om elk van de aanhoorders één voor één te vermorzelen. Gerugsteund door zijn muzikanten die Helse tovenaars blijken te zijn met klanken, zorgt Nile ervoor dat we koude rillingen voelen lopen over onze rug en tot waanzin gedreven uit ons eigen lichaam treden. Om de meest duistere kant van onze ziel tot leven te wekken. Allemaal beetje overdreven? Maar dat is hoe dit aantreden van Nile op Antwerp Metal Fest letterlijk aanvoelde.
dag 2 – zondag 01 juli 2018
Lost Baron: Het doen ontstaan van een verwoestende orkaan, die iedereen prompt wakker schud.
Lost Baron is een West-Vlaamse band die mix brengt tussen stoner - metal and heavy rock and roll. Met Referenties als King Hiss, Red Fang, Black Tusk kun je nooit slecht doen in onze ogen. De band won de AMF contest, en mocht de tweede festivaldag openen. Dat steeds een zegen en een vloek. Het geluid stond oorverdovend hard en het razend snelle tempo waarop Last Baron over de hoofden van de aanwezigen heen denderde, bracht daar geen verbetering in. Vanaf de eerste noot tot de laatste werden alle registers open gegooid. Ook al ging alles nogal die harde maar ook monotone kant uit. Door een aanpak die een aardbeving deed ontstaan in de tent, schud Lost Baron het opgekomen publiek direct wakker. Dat is nu eenmaal de belangrijkste taak van een openingsact. In die opgave slaagt Lost Baron met brio. Bovendop die luide aanpak, willen we bovendien een pluim steken op de eerder beperkte vocale aankleding. Die de ultieme doodsteek geeft, waardoor we compleet overslag gaan.
The curse of Milhaven: Technisch hoogstaand vernuft, combineren met hoge spontaniteit
The Curse of Milhaven won vorig jaar diezelfde AMF contest maar moest helaas last minute cancellen. Deze keer maakt de band dit goed door aan te treden op het hoofdpodium. Na de razende start van Lost Baron legt ook The Curse Of Milhaven die lat torenhoog en laat er geen gras over groeien. De combinatie van technisch hoogstaande manier van bespelen van hun instrumenten, met een heel hoge spontaniteit zorgt ervoor dat dit aantreden van The Curse Of Milhaven eentje is dat we niet snel zullen vergeten. Een band om in het oog te houden naar de toekomst toe.
Here Stands A Hero: Een volwassen band, die de jeugdige spontaniteit van het begin niet uit het oog is verloren
Op zondag werd iets meer de kaart getrokken van metalcore/hardcore dan op de eerste festivaldag. Here Stands A Hero is zo een band die ons al een paar keer bewezen het soort grensverleggende metalcore naar voor te brengen dat gegarandeerd aan de ribben blijft kleven. Toen we hun nieuwste schijf Atheist //Onmist onder de loep namen schreven we daarover : ''Here Stands A Hero is duidelijk volwassen geworden, en weet meer dan ooit verdomd goed waar ze mee bezig zijn. Met ‘Atheist \\ Omnist’ levert de band een schijf af waar metalcore/sludge/post metal tot zelfs post rock voortdurend hand in hand gaan. Telkens binnen die donkere en dreigende omkadering.
De band moet daardoor totaal niet meer onderdoen voor de zogenaamde grote namen binnen het hardere muziekgebeuren." Omschreven we de band als veelbelovend na hun optreden op Rocktoberfest in 2016, dan zien we nu inderdaad een band die volwassen is geworden. Waarbij de bandleden elkaar blindelings vinden, en de registers voortdurend worden open gegooid. Dat volwassen worden heeft er gelukkig niet voor gezorgd dat één van onze recente metalcore favorieten die jeugdige spontaniteit zijn kwijt gespeeld.
FireForce: Met volle moed een nieuwe bladzijde omdraaien, na enkele zwarte dagen en weken? Missie geslaagd!
Het zijn hectische weken geweest voor FireForce toen begin juni zanger en frontman Filip als Thierry besloten de band te verlaten. Dat nieuws sloeg in als een bom maar FireForce bleef niet bij de pakken zitten en stond dus in een geheel vernieuwde line-up op het podium van Antwerp Metal Fest. Mijn grootste angst was vooral het vervangen van Filip zijn unieke stem binnen het concept. Maar het dient gezegd Søren Adamsen beschikt niet alleen over een al even bijzonder hoog stembereik. Hij straalt datzelfde charisma uit waardoor het publiek prompt uit zijn hand gaat eten. FireForce lijkt deze moeilijk periode dus te overbruggen, en is duidelijk klaar voor een gloednieuwe periode binnen zijn carrière. Op Antwerp Metal Fest zagen we jongens aan het werk die ondanks nog niet zo lang samen te spelen, elkaar bovendien blindelings lijken te vinden. Ook dat is een ijzersterke prestatie. FireForce slaat dus gewoon een nieuwe bladzijde om, en gaat gewoon op de ingeslagen weg verdere. Onze eventuele sceptische kijk op de zaak? Die konden we prompt in de vuilnisbak gooien.
Cyclus: Het uitdelen van meerdere mokerslagen, die ons compleet murw slaan
De Mathcore band Cyclus mag dan een gloednieuwe naam zijn binnen de scene, de bandleden hebben al wat water doorzwommen. Dit kwartet bestaat uit (ex)leden van bands als Bear, Calibre en the Set up. Door die jarenlange ervaring wordt dan ook een technisch enorm hoogstaand concert voorgeschoteld. De heren laten er geen gras over groeien en doen de tent op zijn grondvesten daveren. Mokerslagen als kanonskogels worden gecombineerd met zeer scherpe gitaar riffs. Maar het is vooral de bulderende stem en verschroeiende uitstraling van frontman ... dat ons het meest over de streep trekt. Cyclus voldoet dan ook met brio aan de hoogstaande verwachtingen die we op voorhand hebben gehad. En doen wat ze moeten doen, het dak er compleet laten afgaan. Want ondanks die perfectie, blijft ook de spontaniteit en het spelplezier overeind staan. Waardoor ook het pubiek gewoon zich laat meesleuren in de wervelstorm die de band hen aanbiedt.
Distillator: Nederlandse Thrash Metal met een hart in de jaren '80, en de voeten in het heden. Pure klasse!
"Distillator bracht een typische thrash metal act, met alles erop en eraan. Op een technisch zodanig hoog niveau, dat we ons prompt weer die zeventien jarige puber voelden, die zijn eerste thrash plaat kocht en daar een hele avond stond op te headbangen in de huiskamer. Echter, steken de Nederlanders die muziek in een fris en monter kleedje, en zorgt die technisch hoogstaande manier van spelen gelukkig ook niet voor een routine klus. Integendeel. " Schreven we over het aantreden van Distillator ter gelegenheid van het afscheidsconcert van Bliksem in TRIX begin 2017. Distillator mag dan nog een vrij jonge band zijn, hun debuut kwam pas uit in 2015. De band speelt het soort lekker old school thrash metal dat begin jaren '80 furore maakte in binnen en buitenland. Echter klinkt Distillator totaal niet gedateerd, integendeel. De heren bezorgen ons door het brengen van snoeiharde riffs die je koude rillingen bezorgen - ja, zelfs bij deze hitte - dan ook de ene na de andere adrenalinestoot. Pure klasse!
Carrion: Volwassen worden in amper één jaar? Ja, het kan
Als er één band is die op een jaar tijd enorm is gegroeid dan is het Carrion wel. Toen we de heren vorig jaar zagen aantreden waren we wel degelijk onder de indruk van de hoogstaande manier waarop muzikanten en zanger hun ding deden. Maar trok het gebrek aan enige interactie ons niet totaal over de streep. Echter medio 2018, met een gloednieuw schijf onder de arm, is plots een gloednieuwe band opgestaan. De jongens stralen spelplezier uit, leggen de lat nog hoger dan voorheen, en laten er totaal geen gras over groeien. Mokerslag na mokerslag deelt Carrion uit. Dat is niet alleen de verdienste van heel goed op dreef zijnde muzikanten. En een frontman/zanger die elke keer opnieuw charisma uitstraalt zoals de groten op aarde. Daardoor laat Carrion het publiek uit zijn hand eten. Zo gaan op hun vraag de vuisten gewillig in de lucht, en worden teksten meegebruld alsof ze al twintig jaar bestaan. Dat alles getuigt van grote klasse.. En dit zelfs met een onverwachte, eenmalige personeelswissel doordat gitarist Jan Van Den berghe zijn pols had bezeerd. Collin Boone verving hem, en bleek de perfecte vervanger voor deze klasse muzikant te zijn. Carrion lijkt bij deze totaal volwassen geworden, en klaar om de wereld te veroveren met zo een verschroeiende aanpak zal dat zelfs niet lang meer duren
Malevolence: Het soort Crossover dat we nog het liefst op onze boterham smeren. Mokerslagen uitdelen, tot iedereen murw is geslagen
"Sheffields Finest , THE crossover band voor de moment , invloeden van hatebreed , panthera , crowbar , at the gates . " Zo wordt Malevolence nogal vaak omschreven. De band is ondertussen uitgegroeid tot een gevestigde waarde binnen dat Crossover gebeuren. En brengt dan ook een set heel typisch aan die muziekstijl. Er gewoon geen gras laten over groeien, en het publiek direct bij de strot grijpen om niet meer los te laten. Het is niet enkel de rode draad doorheen dit concert, het is hoe we onze boterham met Crossover het liefst eten. Kortom kunnen we dan ook stellen. Alle positieve recensies die we over deze band lezen zijn totaal niet gelogen, integendeel. Deze band brengt crossover van een eenzaam hoog niveau, waardoor daken er prompt afgaan en festivalweides in vuur en vlam komen te staan. Met de hitte van de laatste twee dagen, is dat geen gemakkelijke opgave. Maar de band deed het publiek met het grootste gemak uit zijn dak gaan, en uit hun hand eten.
Bathsheba: Een spookachtige stem en uitstraling die je betovert en in vervoering brengt op een bijzonder bevreemdend aanvoelende wijze. Afscheid met pijn in ons donker hart.
***FAREWELL SHOW TOMORROW AT Antwerp Metal Fest. Come and join the Sabbath!***stond te lezen op de facebook pagina van Bathsheba. Een heel spijtige zaak. Want we te zien kregen was een doom metal act met een bijzondere frontvrouw, die door haar spookachtige stem en uitstraling ons zodanig diep in vervoering bracht dat we zelfs de tijd uit het oog waren en te laat arriveerden voor het interview met Carrion - waarover meer in een ander artikel. Bathsheba was echter ook een beetje een vreemde eend in de bijt tussen al dat thrash, crossover tot death metal geweld. Waardoor een groot deel van het publiek vroegtijdig afhaakte. Wij werden echter onder diepe ontroering gebracht door de kruisbestuiving tussen langzame doom klanken. Met een hypnotiserende stem van Michelle Nocon, die zelfs onaards kunnen genoemd worden. Hopelijk zien we deze top muzikanten en klasse zangeres van eenzaam hoog niveau vlug terug in andere projecten. Deze korte kennismaking met Bathsheba bleef in elk geval aan onze ribben kleven en heeft bovendien een diepe indruk op ons nagelaten.
I Am Morbid: Alsof Morbid Angel zelf op het podium stond, anno jaren '90
I Am Morbid is het project van David Vincent zanger en bassist van Morbid Angel. Tijdens de hoogdagen van die legendarische death metal band. Samen met enkele ex-leden heeft hij dit bijzondere project opgericht. I Am Morbid brengt dan ook klassiekers uit die gouden periode 1989-1995. Het was alsof Morbid Angel zelf op het podium stond te soleren, zo intensief voelde deze wervelstorm die ontstond aan. De band legt de lat dan ook torenhoog, maar laat eveneens niet na zijn publiek voortdurend te betrekken in de set. I Am Morbid liet de weide ook voor het eerst haast compleet vol lopen en zorgde voor één van de absolute hoogtepunten op deze tweede festivaldag. Zonder meer treedt de band niet alleen in het voetspoor van Morbid Angel, maar doen ze de muziek van toen heropleven en geven het de injectie die de songs kunnen gebruiken. Buitengewoon indrukwekkende performance die ons nog lang zal verheugen.
Organisatie: Antwerp Metal Fest
Rock Zottegem 2018 – zondag 1 juli 2018 - De Kreuners + Clouseau
Rock Zottegem 2018
Bevegemse Vijvers
Zottegem
2018-07-01
Govaert Véronique
Voorzien van flesjes water, zonnecrème & zonnehoedjes allerhande begeeft de menigte zich aan een gezapig tempo naar het festivalterrein. In de verte doemt een gigantische circustent op . . . het zal toch niet waar zijn ? Juist, jaRrock Zottegem speelt op zeker, met dat Belgische weer, weet je maar nooit, …
Gelukkig heeft iedereen zijn meest zomerse outfit aan & zijn we klaar voor het voorprogramma van vanavond – hun eigen woorden – De Kreuners. In 2012 gaven ze er de brui aan in een groots driedaags afscheidsconcert, na een muziek carrière van 34 jaar, hun talent werd ook opgemerkt buiten de Belgische grenzen en véle van hun hits zitten in ons geheugen gegrift. Maar zoals wel vaker te merken valt in sport- & muziekland, lonkt een 2de carrière vaak om het hoekje. Vaak meer uit goesting dan uit financiële noodzaak en dat is hier niet anders. Wat begon als een grap, werd gauw serieus uitgediept met nieuwe nummers tot gevolg. En zowaar hier staan we, allemaal met wat extra jaartjes op de teller, maar feesten, zingen en dansen , dat kunnen we nog als de besten. Alle hits worden meegezongen, ik hoef ze u niet op te sommen toch ? Walter is in bloedvorm en zijn band niet minder. De obligate grapjes zijn niet uit de lucht, Jan van Eyken verloor ergens 80 kg, Ben-Blokken-Crabbé is nog steeds niet gegroeid, wat dan weer niet kan worden gezegd van de Axl zijn baard, ik dacht even dat vader Abraham gastartiest was voor deze avond . . . In interviews gaf Walter vaak aan dat ze niet zinnens waren om hun aan de geluidslimieten te houden, om de gasambtenaren – zo die er al waren – wat te kwellen, werd er een testje gedaan met het publiek. De vooropgezette decibels werden vlot gehaald.
Na ‘Wat komen moet dat komt’ kregen we nog de voetbaluitslagen mee, en dan brengen Ben & Axl “Meisje meisje” op een zeer ingetogen wijze en dat kan het publiek smaken. Vervolgens komen “Leila” , “Ik dans wel met mezelf” , “Maak me wakker”. We worden gevraagd om een respectvol applaus voor den Berre, Berre Bergen is dat, de veel te vroeg overleden ex-bassist van de Kreuners. “Verliefd op Chris Lomme” wordt woord voor woord meegezongen evenals “Ik wil je, blijf bij me”. Als toemaatje krijgen we nog “Zij heeft stijl” waarbij er een stijlvolle dame uit het publiek wordt geplukt om met Walter te dansen. Met “Nu of nooit” gaat het doek dicht, bedankt mannen, het leek alsof jullie niet zijn weg geweest . . .
Tijd nu voor een pintje, of twee . . . Beetje bijpraten & vooral de klok in de gaten houden. Clouseau verzorgt de after show – nog steeds de woorden van Walter …
En wat een show, ze vliegen er gelijk in met “Perfectie” , én dan krijgen De Kreuners gelijk lik op stuk van Koen. Als het aan de anciënniteit had gelegen dan had de volgorde anders geweest, maar de home sluit om 21u00, vandaar . . . LOL !
De nummers volgen mekaar in een snel vaart op en het is genieten van de bovenste plank, iedereen zingt mee uit volle borst en wordt gedanst dat het een lieve lust is. “Brandweer”, “Anne”, “Sventibol”, “Geef het op”, “Nobelprijs”, “Louise”, . . .
Ook Koen heeft nu een baardje, zij het iets meer gestyled. De band oogt fris en jeugdig en ze geven zich helemaal, het tempo wordt opgevoerd en de nummers rocken net als het publiek. De broertjes vierden vorig jaar hun 30-jarig bestaan en daar zit nog lang geen sleet op. We krijgen nog “Vonken & vuur” gevolgd door de “Tegenpartij” en dan gaat het licht uit alvorens de finale wordt ingezet. Op de eindtonen van “Domino” loopt de tent leeg, nog een pintje om de droge keel te smeren en dan gezwind huiswaarts om het zweet en stof weg te douchen. Rock Zottegem editie 2018 zit er op.
Tot volgend jaar
Organisatie: Rock Zottegem, Zottegem
Gent Jazz Festival 2018 - De lat ligt nog even hoog - Zalig wegdromen met Wim, Melanie, Manou, en Tristan
Gent Jazz Festival 2018
Bijlokesite
Gent
2018-07-01
Jasper Vanassche
Bij het binnenkomen van de Bijloke-site krijgen bezoekers zowaar een Gent Jazz-krant in hun handen gestopt. Op de voorpagina staat een welkomstwoord van oprichter en voorzitter Bertrand Flamang. Twee quotes springen meteen in het oog. De eerste luidt “Welke verwachting je ook hebt, je kan het bij ons vinden… en ook zowat alles wat je niet verwacht.”. De tweede gaat als volgt: “Eén lekker ouderwetse regel leggen we onszelf graag op: het publiek verwennen, verrassen en begeleiden naar de ontdekking van enkele nieuwe muzikale werelden”. Beide citaten beschrijven perfect hoe het publiek dag 2 van Gent Jazz beleefde.
Wim Mertens verwende zijn fans, die binnen in de tent aandachtig meegezogen werden in zijn magische universum van pianocomposities. Met Dirk Descheemaeker en Lode Vercampt aan zijn zijde wist hij bij momenten een intense spanning op te bouwen, op andere momenten kabbelde het instrumentale Soft Verdict-trio rustig voort. Ook bij de minder grote fans buiten de tent deed hun muziek een belletje rinkelen. Letterlijk zelfs. “Moh, es da van ‘em, da lieke?”, hoor ik rondom mij wanneer het laatste bisnummer “Struggle for Pleasure”, het bekende Proximus-deuntje, weerklinkt. Inderdaad, dat is van hem, maar Wim toonde wederom dat hij nog veel meer te bieden heeft binnen zijn repertoire van maar liefst 65 albums.
Melanie De Biasio’s teller staat voorlopig op 4, maar ook zij wist de gemiddelde jazzkenner al te overtuigen met het fantastische ‘No Deal’. Voor het grote publiek was het optreden aanvankelijk een moeilijke kennismaking, al vormde “Your Freedom is the End of Me” wel een kantelpunt. De single uit haar nieuwe parel ‘Lilies’ is lichter en toegankelijker, en nadien overtuigde Melanie met onder andere het heerlijke “I'm Gonna Leave You”. Iedereen werd spontaan vrolijk bij deze ideale soundtrack op een zwoele en zonovergoten zondagavond. Er kon op het einde zowaar een lachje vanaf bij de anders zo schuchtere Waalse dame.
Op de Garden Stage tenslotte mochten getalenteerde studenten van het Koninklijk Conservatorium van de HoGent het publiek verrassen en meenemen op muzikale ontdekkingstocht. Le Manou presenteerde een eclectische waaier gaande van klassieke pianomuziek tot creatieve elektronische droompop. De Gentse frontvrouw zong trouwens in perfect Frans, s’il-vous-plaît! Tristan verraste ons dan weer door te beginnen zingen als man, terwijl Isolde Van den Bulcke (het lief van de drummer van STUFF., naar het schijnt) weldegelijk een engelachtige vrouwenstem heeft die iedereen vanaf de eerste minuut betoverde. Door de prominent aanwezige basdreun klonk deze band als een vrolijke versie van Portishead. Geen typische jazz zoals je zou verwachten, maar wel een uitstekend uitgevoerd experiment met een smaakje aan… naar meer!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2018 – David Byrne geeft iedereen het nakijken.
Gent Jazz Festival 2018
Bijlokesite
Gent
2018-06-29
Lode Vanassche
DAVID BYRNE - De eeuwig gedreven, alternatieve commerciële weirdo die medeverantwoordelijk is voor het jeugdsentiment van zowat alle muziekminnende vijftigers op deze aardkloot kondigde aan dat zijn aankomende tour ‘American Utopia’ meer spraakmakend zou zijn dan zijn legendarische concertfilm ‘Stop Making Sense’, uit 1984 alweer. En laat ons wel wezen: Zijne Valse Bescheidenheid heeft niet eens overdreven. Het enthousiaste publiek werd getrakteerd op een lel van jewelste. Laat ons beginnen met het perfect uitgebalanceerde evenwicht tussen muziek, choreografie en ja een heuse videoclip. Geruggensteund door 11 barrevoetse strak in perfecte blauwgrijze pakken gehesen topmuzikanten zag je een concert zonder decor. En dit gebrek aan decor wordt het perfecte decor. Geen drumpodium: een vijftal staan met hun trommen rond hun nek gehesen. Geen versterkers, pedaaltjes en effecten te zien. Enkel klasbakken met hun sober instrument. Wil elke muziekliefhebber noteren dat er hier niet eens sprake is van backings, loops en andere effecten. Life pur sang dus. Byrne komt in zijn eentje als een ware kruising tussen een docent geschiedenis, John Cale en Bryan Ferry met een stel hersenen is zijn handen het podium opgewandeld om ons meteen de kwijl uit mond te laten druipen. Fear wordt Weaked als zijn elftal het podium bestijgt. “We’re only tourists in this life, but the view is nice” mijmert Byrne in “Everybody’s Coming To My House”. In de bloedstollende live versie van Talking Heads klassieker “Once in a Lifetime” krijg je al een heerlijk beeld van wat het concert doet. Zoals vermeld een perfect uitgebalanceerd evenwicht tussen oud en nieuw in prachtige vernieuwde versies die zelfs grootmeester Cale even doen verbleken. Wie trouwens kwam voor “Psycho Killer” kon er aan zijn voor de moeite, tenzij hij of zij de flarden ervan herkende in hetzelfde “Once in a lifetime’.
Alles wordt perfect gechoreografeerd en sober belicht. Je kan je niet ontdoen van de indruk dat het elftal in dienst staat van het multitalent Byrne die zowaar bezig is met het live brengen van een videoclip. Het materiaal van zijn nieuwste worp ‘American Utopie’ is van een totaal andere entiteit maar Zijne Breed Ge-epauletheid weet dit perfect te integreren in het andere minder recent materiaal. Als wordt zeer basisch en krachtig. Een “Burning Down The House” kondigt een bisronde aan. We krijgen een sobere finale van een vreemde, bizarre doch bekoorlijke en zinderende avond.
JTOTHEC: Dope on funk - Waterman Jonas Casier (zanger) uit West Vlaanderen (waar anders?) brengt de meest opzwepende soulfunk die je zich kan inbeelden, én op een ietwat eigenzinnige manier. Met Peter Lesage en Jeffrey van Hertebrekers en DJ SNS van Brihang staan dit zootje ongeregeld met hun eigenzinnig maar gepaste instrumentenkeuze ( oude en recente elektronica en een heuse draaitafel) garant voor oerdegelijk ouderwets groovy feest. JTOTHEC heeft verdomme meer soul en funk in hun linker teen dan pakweg Tina Turner haar hele lijf. Het eerste nummer groovet als de beesten met een vleugje hiphop . Pure dope on plastic en een stem als een misthoorn. Jonas heeft niet eens zijn ‘wereldhitje “You Gotta Believe in You” als opener nodig om de Garden tent op stelten te zetten. Het publiek smult ervan en geniet met volle teugen. Jamie Lidell Michael Jackson, aka Jonas Casier dweept en zweept met het publiek als een ware volksmenner.
Hey gasten, werk verder aan jullie heerlijke haspel en mangel, blijf potten breken. Het is gewoonweg onmogelijk om jullie niet graag aan het werk te zien.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Nederlands 
Français 
