Manchester Orchestra - Een openbaring van kracht en emotie
Manchester Orchestra
VK
Sint-Jans Molenbeek
2017-11-01
Niels Bruwier
Op 1 november 2017 stond Manchester Orchestra voor het eerst in hun carrière in een zaal in België. In de VK kwamen ze hun vijfde plaat ‘A Black Mile To The Surface’ voorstellen. Dat mag je heel letterlijk nemen, want meer dan de helft van hun set bestond uit die nieuwe nummers. Gelukkig voor ons, was dit net de sterkte van het optreden. Samen met enkele klassiekers, zorgde Manchester Orchestra voor een fenomenaal concert dat nu nog steeds nazindert.
Openen mocht drietal van Slothrust. Een zeer speelse band die op een nonchalante manier snedige punk bracht. Het begon met het instrumentale “Surf Goth” waarmee de toon meteen gezet werd. De band vuurde het ene strakke nummer na het andere op ons af met vooral de humoristische teksten die ons opvielen. Frontvrouw Leah Wellbaum kan als geen ander haar gitaar meester en bracht dan ook de ene strakke solo na de andere. “If you give us some weed, we will give you some merch” zei ze op het eind van de set. Het is een mooi voorbeeld van hoe laks en speels de band met hun muziek opgaan, en het lukt hen ook. Fijne opener van de avond.
De VK is ondertussen al goed volgelopen wanneer Manchester Orchestra het podium opkomt. De band begint met de opener van hun nieuwe plaat en meteen kan je een speld horen vallen in de zaal. De breekbare stem van Andy Hull laat ons net niet emotioneel worden en de zachte gitaren geven meteen aan dat Manchester Orchestra hier op het gevoel zal inspelen. ‘It’s amazing” zingt Hull, en dat reeds in het begin van de set, das durven. Toch geloven we hem, en als de band daarna met “The Gold” een versnelling hoger gaat, valt iedereens mond open.
Met meer kracht en energie laten ze het publiek, dat de tekst van deze single duidelijk goed kent, voor een eerste keer meezingen. Met “The Moth” sluit Manchester Orchestra hun eerste drietal van de nieuwe plaat af, en hier horen we de brul van Hull voor het eerst helemaal naar voor komen. Hij staat er ook een beetje als een beer op het podium, goed behaard maar toch erg knuffelbaar, hij zou zo voor onze site kunnen schrijven. Waar er agressie nodig is, klauwt hij en dat maakt alle nummers van Manchester Orchestra zeer sterk.
Bij “Pale Black Eye” horen we hoe goed de mannen met hun instrumenten overweg kunnen. Ze brengen subtiliteit die op plaat nergens te horen is. Een snaar die extra wordt aan geslaan, een noot die eens wat anders klinkt of het geluid die hier en daar wat luider klinkt. Het geeft aan dat de band live nog beter tot zijn recht komt, dan op album. Dit is ook te wijten aan het feit dat ze voortdurend blijven doorgaan. Nergens gunnen ze zichzelf een adempauze, het is de bedoeling om met zoveel mogelijk kracht overweldigend over te komen, en daar slagen ze ook in.
Bij “I’ve Got Friends” zien we het publiek voor de eerste keer helemaal uit de bol gaan. De herkenbaarheidsfactor zal hier zeker een rol bij spelen. Met de nodige power in de vocals en stevige gitaren, krijgen we op het einde echt een soort samenhorigheidsgevoel. De band weet iedereen samen te brengen met de emoties die ze brengen. Het wordt met zoveel overtuiging gebracht, dat je niet anders kan dan helemaal mee te gaan in het verhaal. Als de band vervolgens weer een drietal van hun nieuwe plaat aflevert, valt op hoe goed deze songs bij elkaar passen. “The Alien” loopt vlotjes over in het charmante “The Sunshine” om vervolgens uit te barsten in “The Moth”. Alles is perfect uitgedokterd en laat nergens ruimte voor toeval.
Plots weerklinkt vanuit het publiek “Simple Math”. Hoewel dit nummer initieel niet op de setlist stond, speelt de band het toch. ‘Nu dat we hier toch zijn, kunnen we het evengoed spelen’. Goed dat er zo’n fan in het publiek stond, want dit is niet alleen het sterkste nummer van de band, in deze set zorgt het voor een kantelpunt. De opbouw naar een dreigend slot wordt verder gezet in de volgende nummers. Vanaf dan horen we alleen nog maar bombastische nummers met gitaren die door merg en been gaan, denk maar aan “Cope” (wat een nummer!!!). Ons hoor je alvast niet klagen.
De band komt na hun reguliere set nog eens terug om het publiek verder te beroeren. Dit keer heeft de gitarist zijn gitaar ingeruild voor een piano en dat zorgt er voor dat het eerste nummer in de bis het traagste is van de hele set. Maar dan komt de apotheose in de vorm van “The Silence”, de afsluiter van hun nieuwste plaat en ook van dit optreden. Het begint met synths die zo bij The War On Drugs konden zijn weggeplukt, maar eindigt in gitaarwerk waar Explosions In The Sky nog van kan leren (niet heus, maar je weet wat we bedoelen). Zeven minuten zweven we nog eens mee op de meest breekbare song van de hele avond en voelen hierbij alle emoties die je maar kan bedenken in ons opkomen.
Liefde, hoop, wanhoop, angst, verdriet en ga zo maar door, we voelden het allemaal bij dit concert van Manchester Orchestra. Dat ze geen orkest nodig hebben om te emotioneren, bleek ook live een feit. De band weet alle nummers fijn af te werken tot songs waarin alles zit wat je nodig hebt voor een perfect nummer. Goed gitaarwerk, sterke lyrics en gevoel, de band kan dit allemaal in zijn songs steken en live komt het er alleen maar beter uit.
Dat Manchester Orchestra veel te underrated is, bleek ook vanavond. Ze verdienen zoveel meer hier in België. Wat een band, wat een optreden!
Setlist: The Maze - The Gold - The Moth - Pale Black Eye - I’ve Got Friends - End Of The World - The Alien - The Sunshine - The Grocety - Simple Math – Colly – Cope - The River
Bis: - Hot One - The Silence
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: VK concerts
Zou je denken dat de bevallige Heather Nova de kaap van de 50 heeft bereikt?! Zeerzeker niet. Een bloemetjes fee is haar verschijning en haar stem klinkt uit de duizenden als een nachtegaal.
Ze is in ons landje voor twee optredens in Leuven en Sint-Niklaas . Haar doorbraakalbum ‘Oyster’ (94) wordt integraal voorgesteld . Sfeervolle , dromerige poprock , die live een fellere touch krijgt door een rockende gitaar en emotievoller door de cello. De sound wordt gedragen door haar kristalheldere, hemelse stem. De muzikanten van die periode waren er terug bij , en naast het ‘Oyster’ album , kregen we nog een handvol nummers uit haar ruim twintigjarige muzikale carrière. Twee succesrijke songs misten we vanavond , “London rain” en “Heart & shoulder”, maar al het andere materiaal wist ons bijna twee uur lang in te pakken.
Heather Nova is een gelauwerde sing/songschrijfster uit de nineties ‘Oyster’ telt de hoogdagen van Heather en verscheen kort na haar debuut ‘Glow stars’ en de bijhorende live ‘Blow’ . Ze voegde er nog enkele innemende parels aan toe van de sterke opvolger ‘Siren’ en haar andere platen . ‘The way it feels’ was haar laatste worp , twee jaar terug . Het is allemaal lieflijk, mooi , met een poprockend hart op de juiste plaats en met een zeker onthaastingsgevoel.
Haar introvertie heeft ze op het podium met de jaren duidelijk overwonnen . Het heeft plaats gemaakt voor een ontspannende babbel. Haar dagdagelijkse indrukken, impressies en (levens)ervaring horen we. Een boek is ook verschenen , vertelt ze, over haar carrière, de goede doelen , de songkeuze – uitwerking , sessies , foto’s enz …
We hoorden de nummers in chronologie van de plaat. Op “Walk this world” moest de keel nog wat gesmeerd worden, maar daarna werden we letterlijk meegevoerd op de golven van de zee van haar thuishaven Bermuda . “Heal” startte kwetsbaar, broos , bouwde op en klonk gaandeweg extraverter , verbetener . Deze aanpak fungeerde als rode draad , haar gitariste kreeg meer ruimte , de cello kleurde het materiaal en haar stem deed de nummers openbloeien. “Throwing fire at the sun” , “Blue black” , “Truth & bone” , “Light years” en verder in de bis “Winterblue” en oudje “Sugar” waren mooie voorbeelden . De laatste is er eentje om in te lijsten in het genre , die snedig , stevig kon rocken! “Islands”, “Maybe an angel” , “Walking higher” en “Doubled up” zijn zalvend, melig en ontroerden. De rode gloed van de plaat scheen over de artiesten . Op “Verona” werd het refrein van Nirvana’s “Smells like teen spirit” ingepast . De sfeervolle , broeierige “Sea glass” en “Like lovers do” voegde ze er nog aan toe . Mooi .
We ervaarden en genoten van een uiterst aangename set. Op “I wanna be your light” nodigde ze enkele kinderen van de eerste rij uit haar te omringen . De eenheid en samenhorigheid met haar publiek werd hier bevestigd .
Na al die die jaren is ze nog steeds een zangtalent pur sang . De songs worden in al hun eenvoud en schoonheid , intiem en extravert gespeeld. Een emotionele lading als kippenvelmomenten voelden we . ‘Oyster’ was een terechte keuze om in de spotlights geplaatst te worden. Fijn optreden dus!
Sing/songwriter Ed Prosek is mee op tournee en opende een halfuurtje de avond met een rits innemende nummers op akoestische gitaar en zijn stem die hoog kon uithalen . Stemmige muziek en met een innemend charisma knipoogt hij naar Buckley en Sheeran.
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
Der Klinke – ‘The Unexpected’ releaseparty
Der Klinke
B52
Eernegem
2017-11-01
Wim Guillemyn
Der Klinke had de B52 afgehuurd om hun nieuwste album ‘The Unexpected’ voor te stellen. Dit op 1 november, de dag waarop we de doden herdenken. Het optreden stond dan ook een beetje in het teken van twee kennissen van de band die onlangs waren heen gegaan. ‘The Unexpected’ is hun vierde album en komt drie jaar na ‘The Gathering of Hopes’.
iets na 21u en iets minder volk dan gedacht (1 november zal er wel voor iets tussen hebben gezeten) begon Der Klinke aan hun optreden. Het optreden was in twee delen. Het eerste deel bestond uit de integrale uitvoering van het nieuwe album. Chesko meldde alvast dat een aantal nummers voor het eerst en ook voor het laatst zouden gespeeld worden. Dit omdat ze guestvocals bevatten of omdat ze technisch moeilijk uitvoerbaar zijn live. Ze openden met “The Grave” en ze brachten in het donker Chesko naar voren in een doodskist. Kwestie van in de sfeer te blijven. Er werd daarna meteen een versnelling hoger gespeeld en we kregen twee snedige songs voorgeschoteld met “Someone Who Smiles” en “Faith Healer”. Voor “The River White” werd Melissa (heeft meegezongen op hun eerste album) naar voren geroepen. Een mooie versie en track. “Liars” en “My Frozen Heart” (reeds gekend als single) konden mij zeker ook live bekoren. “Mr Pumpkin” , met gastzanger Koen De Brabander, klonk chaotisch en minder overtuigend. Afsluiter “Farewell” was een hommage aan de eerder genoemde overleden kennissen. Hoewel er enkel met klank werd gezongen klonk het zeer verbaal.
Na een korte pauze was het tijd voor het bekende werk. Daar kregen we o.a. “The Second Sun”, “The Gathering of hopes”, “She Lost Control” (Joy Division), “Facts of Life”, het onvermijdelijke en nog steeds beresterke “The Doll” en “Las Fabricas” te horen. Er werd afgesloten met “Where it Ends”. Vanaf “She Lost Control” verloor ook het publiek een beetje de controle en werd er duchtig gedanst. Uiteindelijk werd er nog teruggekomen voor twee extra songs.
Der Klinke kon buigen op een geslaagde presentatie en we hoorden enkele sterke livetracks, die waarschijnlijk zullen blijven meegaan, tussen de nieuwe songs. Nu wachten tot ze ergens op een festival staan volgend jaar.
Organisatie Der Klinke + B52, Eernegem
De folkpunkers van Ferocious Dog zien zichzelf als een moderne Robin Hood en claimen het politieke geweten van Che Guevara en de strijdbaarheid van The Clash te hebben. Muzikaal zijn ze naar eigen zeggen beïnvloed door de Levellers, Stone Roses, The Dubliners, The Pogues, Bob Marley en The Specials. Maar dat hoor je niet allemaal terug op ‘The Red Album’, het derde album van deze Keltische folkpunkrockband.
De band uit Nottingham verwoordt zijn politieke en sociale ongenoegen in bevlogen muziek en songteksten. In de UK is Ferocious Dog na jarenlang hard werken een gevestigde naam in het clubcircuit en op festivals. Ook Nederland heeft de band reeds in de armen gesloten, maar in België heeft de band nog alles te bewijzen. Vorig jaar mochten ze in de Kreun in Kortrijk openen vóór de Levellers, maar veel verder dan dat en een optreden in Aarlen zijn ze nog niet geraakt.
Dat kan veranderen met ‘The Red Album’. Daarop brengt de Britse band een geëngageerde boodschap als antwoord op de veelgehoorde klacht van muziekliefhebbers en muziekcritici dat bands vandaag geen inhoud meer hebben. De band organiseert daarnaast bv. food drops samen met lokale voedselbanken in plaatsen waar ze optreden en is ook op andere maatschappelijke terreinen actief.
Muzikaal brengt Ferocious Dog snelle folkpunk met veel ruimte voor viool, fluit en zelfs een banjo. De teksten staan uiteraard centraal en de muziek ondersteunt die enkel maar. Twee keer graait de band in het vat van Britse volksliederen van de 19de eeuw. Eén keer voor anti-oorlogshymne “Johnny I Hardly Knew Ya” (ook reeds uitgebracht door de Dropkick Murphys) en een tweede keer voor “Black Leg Miner”, een lied dat oproept tot geweld tegen stakingsbrekers aan de steenkoolmijnen. Dat laatste lied mag dan wel historisch belang hebben, als je toedracht kent, blijf je toch achter met een wrang gevoel.
Voorts is het vooral eigen werk dat de klok slaat en daarin toont Ferocious Dog zich niet minder militant.
De beste songs staan op de eerste helft van het album: “Black Gold”, “American Dream” en “Spin”. Absolute uitschieters zijn het mooi opgebouwde “A Place I Want To Be” en “Class War”, dat folkpunk zowaar mengt met reggae. Om helemaal te overtuigen, mist ‘The Red Album’ nog wat ballen en vooral wat muzikale variatie.
Misschien kan Ferocious Dog ons live overtuigen van het tegendeel.
Waarom en hoe start iemand een nieuwe platenfirma op? Voor Mayway Records uit Kortrijk ging de bal aan het rollen op een muziekquiz zoals er wel elk weekend eentje wordt georganiseerd. Een tip om de prijzentafel te vullen werd een ongelofelijk verhaal dat uitmondde in de release van het verloren gewaande derde album van de Vlaamse cultband Ugly Papas en de eerste Belgische Nuggets 90s-00s-compilatie die onbekende parels uit die periode onder de spotlights brengt. En het verhaal is nog lang niet uitverteld.
Mayway Records-oprichter Tony Vandenbogaerde duikt geregeld op op muziekquizzen, zowel als deelnemer of als organisator. “Op een quiz een tiental jaren geleden komt iemand me vragen of ik nog ‘iets’ nodig had om de prijzentafel van mijn volgende muziekquiz te vullen. Bij de VRT-radio waren ze van plan om ’heel wat’ CD’s weg te doen. Als er geen bod kwam, zouden die naar de verbrandingsinstallatie gaan. Meer informatie had ik niet, maar die tip intrigeerde mij. Dus trok ik mijn stoute schoenen aan en trok naar de VRT. Het ging niet om een paar dozen, maar over niet minder dan zeven paletten met CD’s en CD-singles die platenfirma’s, artiesten en boekingskantoren naar de VRT opgestuurd hadden. Ik deed een bescheiden bod en mocht een vrachtwagen laten aanrukken om de hele lading op te halen”, begint Tony zijn verhaal.
“Als muziekliefhebber voelde ik mij tussen die stapels CD’s als een kind in een snoepwinkel. De promo’s die echt een financiële waarde hebben, zeg maar U2 of Madonna, zaten er natuurlijk niet meer tussen. Een aantal die mij maar matig interesseerden, maar die wel nog wat geld opleverden, heb ik geveild op het net. Maar wat overbleef was een goudmijn, althans voor mij als liefhebber. Zowat alles wat uitgebracht is van de jaren ’90 tot zowat 2010 door Belgische bands en acts, lag daar naar mij te glimlachen, vochten om mijn aandacht. Ik merkte dat er heel wat pareltjes tussen zaten die uiteindelijk nooit de radio gehaald hebben. Soms waren het zelfs demo’s die nooit bij Sabam aangegeven zijn of studioprojecten met nauwelijks de namen op van de muzikanten of producers. Toen dacht ik al meteen vaagweg aan een verzamel-CD, maar het zou nog verschillende jaren duren voor ik die droom begon uit te werken.”
“Ik bleef maar spitten in die stapels en genieten van al die prachtige muziek, zonder er echt iets mee aan te vangen. Maar in mijn hoofd bleef het idee wel spelen. Ook door het succes van gelijkaardige verzamelaars als de Belgian Vaults van Starman Records (compilaties van Belgische sixties-nummers), de verzamelaars van Walhalla Records (cold en andere wave uit het vaderland) en de Funky Chicken-compilaties (Belgische funk en soul uit de seventies) die bv. André Brasseur uit de vergetelheid opgevist en opnieuw gelanceerd heeft. Elk land heeft zo wel zijn compilaties per decennium of genre. Voor België bestond er nog niets voor de nineties en nillies. Nochtans een kantelmoment in de volwassenwording van de Belgische rock, dance en wat we toen de alternatieve muziek noemden. We zijn toen in België gestopt met het kopiëren van wat ons in het buitenland werd voorgedaan en hebben onze eigen muzikale weg gezocht.”
“Ondertussen had ik al een lijstje in mijn hoofd van tracks die ik zeker op mijn compilatie wou, als die er al zou van komen. Op een bepaald moment heb ik de knoop doorgehakt en ben ik gaan uitzoeken hoe ik dat financieel, administratief, juridisch en praktisch moest gaan aanpakken. Daarbij kreeg ik hulp van o.a. publisher Piet Bekaert en Felix Huybrechts van Starman Records. Het grote voordeel van mijn nineties en nillies-compilatie ten opzichte van pakweg een sixties-compilatie is dat de meeste artiesten nog in leven en terug te vinden zijn, wat een stuk makkelijker werkt om de toestemming te krijgen. Ook moet ik niet op zoek naar de originele tapes van de opnames, want CD-kwaliteit blijft CD-kwaliteit.”
De eerste Belgian Nuggets 90s-00s van Mayway Records is voor tweederde gebaseerd op wat Tony vond tussen de stapels van de VRT. “Veel artiesten zijn blij verrast dat ik ze hiervoor geselecteerd heb of feliciteren mij met de terechte keuze voor dit of dat nummer. Er staan een paar bekende namen op als dEUS, Thou, Elisa Waut of Wizards of Ooze, elk met weinig of onbekend werk, maar voorts is het voer voor schatgravers. Het namedroppen in de linernotes was geen plan op zich, maar wie de moeite neemt, ziet waar en hoe vandaag bekende namen als Daan, Mauro en Danny Mommens hun eerste stappen gezet hebben in de muziekbusiness. Evengoed staan er bands op als Prediker die het na één fantastisch nummer bijna onmiddellijk opgegeven hebben. Elke muziekliefhebber, ook in het buitenland, zal hierop iets ontdekken dat hem met verstomming zal slaan. Er staan geen ‘vullers’ op”, belooft Tony. Voor de promotie van mijn eerste Belgian Nuggets 90s-00s heeft hij een promo-CD naar de VRT-radio gestuurd. Zo is de cirkel rond.
Een tweede Belgian Nuggets 90s-00s is al bijna klaar (release april 2018). “Op die zeven paletten ligt genoeg materieel om nog zeker vijf dergelijke compilaties met telkens 20 nummers samen te stellen, zonder kwaliteitsverlies. Maar door contact te nemen met al die artiesten word ik nu ook vaak doorverwezen naar nog meer goede muziek uit die periode en die ook onder de radar is gebleven. Als er genoeg kopers zijn, kan ik wel tien of nog meer dergelijke Nuggets maken. Het is ook zo dat ik op dat onuitgegeven album van de Ugly Papas stootte. Ik wou de toestemming voor één van hun nummers en ze boden me vervolgens aan om die nooit uitgebrachte opnames te bundelen tot een echt album. Voor een muziekliefhebber uit het Kortrijkse zijn die opnames zowat de Heilige Graal. De lovende reacties van fans en critici vertellen me dat ik hiermee goed gegokt heb.”
Behalve een tweede Belgian Nuggets 90s-00s-compilatie plant Tony nog meer releases. Gèsman is een plaatselijke band die op de eerste Nuggets staat en nog steeds actief is. “Ik breng hun nieuwe album uit, net als het debuut van JTOTHEC, wat volgens mij het Belgische antwoord is op Jamie Lidell. Er zijn nog wel plannen om zowel oud als nieuw werk uit te brengen op CD en vinyl. Het werk dat ik moet verzetten voor zo één Belgian Nuggets 90s-00s kan ik financieel nooit terugverdienen. Ik mag al blij zijn als ik uit de kosten kom en elke band op de compilatie een paar centen kan gunnen. In de muziekbusiness worden al lang geen fortuinen meer verdiend. Dus er komen nog meer uitgaves op Mayway Records, maar dan enkel van muziek waar ik volledig kan achter staan. Dat kan zowel metal als rock of dance zijn, als ik het maar goed vind. Dat wordt de graadmeter. Mijn hart klopt ook voor de plaatselijke muziekscene, maar ook acts uit Gent of Antwerpen mogen bij mij aan de deur kloppen. Ik ga geen enkel voorstel vooraf uit de weg. Laat maar komen!”, besluit de Kortrijkse labelbaas.
Het opsommen van alle bands en tracks op de eerste Belgian Nuggets 90s-00s zou ons te ver leiden. Wie nog niet helemaal overtuigd is, surft naar de Facebook-pagina of website van Mayway Records. Daar vind je van heel wat tracks een audiofragment en een korte beschrijving. Maar let op, het werkt verslavend!
The Sad Flowers zijn een duo uit Antwerpen. Jan Ooms en Jany Claeskens schreven alle teksten en muziek zelf. Daarnaast deden ze ook de productie en de mixing zelf in de Compound Studio (eigendom van Jan Ooms). Daar ondergetekende onder de indruk was van hun debuut wilde ik ze toch aan wat vragen onderwerpen. Dat resulteerde in een fijn en leerrijk gesprek.
1. Hoe hebben jullie elkaar gevonden? En hoe is die samenwerking gegroeid?
Jan: Voor het 150 jarig bestaan van onze werkgever werd er een wedstrijd opgezet om een jubileum song in een eigen versie te steken.
Jany had daar onmiddellijk een eigen kijk op en om de zang op te nemen kwamen ze in mijn studio terecht.
Jany: Hoewel we mekaar, ondanks het feit dat we beiden 30 jaar op hetzelfde bedrijf werken nog nooit ontmoet hadden, klikte het toch meteen. Het was overduidelijk dat de liefde voor muziek bij allebei veel verder ging dan dit project.
Jan: Jany had echter ook een alternatieve doom versie van het nummer gemaakt die veel nauwer aansloot bij onze muzikale voorkeuren. Dit leidde al vlug tot de opnames van een aantal covers in deze eigen stijl, tot en met de productie van bijhorende videoclips. Maar het werd snel duidelijk dat we onze eigen nummers wilden maken met onze eigen sound.
2. Wat is de inbreng van elk van jullie in het project?
Jan: We vertrekken gewoonlijk vanuit een idee, een muzikaal thema dat door een van beiden wordt aangebracht. Zo’n song krijgt een werktitel, zodat je weet waarover je praat, die het uiteindelijke resultaat serieus kan beinvloeden. De sound van zo’n nummer roept een bepaalde sfeer op en met een basis arrangement werken we de tekst uit. De beste nummers gaan dan een eigen leven leiden, schrijven als het ware zichzelf. Andere songs zijn dan weer een hele transitie doorgaan om tot hun uiteindelijke vorm te komen.
Jany: Alle gitaren, bas, sfeersynths, programmatie neem ik voor mijn rekening. Vocale melodielijn, synthsolo’s en pianosolo’s komen van Jan. Backings doen we beiden, soms samen, soms apart. Mix en productie samen, maar Jan zit aan de knoppen. De mastering heeft Jan gedaan. Computer en techniek is echt zijn ding. Eindproductie steeds door ons beiden. Dit is grosso modo de werkwijze, maar het is zeker niet sluitend. Want zoals reeds gezegd werken we alles samen uit en sturen we mekaar heel de tijd in de goede richting…
3. Ik denk dat project de juiste term is gezien jullie niet echt een band hebben?
Jan: Ik denk dat beide termen correct zijn. We zijn als muzikaal project ontstaan, maar we vormen als songwriters de kern van een band. Gedurende de opnames voor “The Sad Flowers” hebben we ook in gelegenheidsbands opgetreden met covers. Live spelen is fantastisch, maar nummers schrijven met een groep muzikanten is niet zo evident. Eurythmics is toch ook een band, om er maar een te noemen. Voor ons is dit de ideale formule, of en wanneer we met ons repertoire de hort opgaan zien we nog wel.
4. Vanwaar de naam The Sad Flowers?
Jan: Na de opnames van onze eerste doom song ‘A Better Life (Shout it Out)’ en bijhorende videoclip konden we niet langer zonder eigen bandnaam blijven. Omdat we maar met zijn tweeën zijn opperde Jany tijdens het freewheelen “Der traurige Zweig und der angeschlagene Hund”. We hebben dan toch maar gekozen voor een Engelse variant hiervan en vonden “The Sad Flowers” wel een goeie weergave van onze mindset, die je ook kan horen in onze nummers.
5. Was het voor jullie van meet af aan duidelijk welke richting het project ging uitgaan?
Jan: De basis voor onze sound zat er al van bij het begin in, die we gebruikten om bestaande songs te coveren. Een eerste eigen song “Schmetterling” liet zien dat we eigenlijk alles van a tot z in eigen beheer willen doen. Schrijven, arrangement, opnames, mixing en mastering tot en met de videoclips toe willen we zelf doen, omdat dat onze passie is. We willen alle creatieve processen zelf ondergaan en sturen. Zo hebben we een drietal singles uitgebracht in aanloop van dit album. Gaandeweg gingen bepaalde nummers bij elkaar horen en ging het concept van onze eerste plaat bovendrijven.
Jany: De muzikale invloeden van ons die zowel hardrock, progressieve rock, new wave, cold wave, klassieke muziek als een vleugje metal inhouden samen met de speciale stem van Jan en de donkere maatschappelijk kritische teksten waren van het begin bedoeld. Na een aantal songs was het duidelijk dat het een conceptalbum ging worden over het ‘leven’ maar dan door onze ‘donkere’ ogen.
6. Ik veronderstel dat de luxe van een eigen studio ter beschikking te hebben een groot pluspunt is vooral nu labels geen of nauwelijks geld investeren in onbekende bands.
Jan: Dat is inderdaad een groot pluspunt. Vooral voor de manier waarop we samenwerken en het hele proces met zijn tweeen voeren vereist dat we dat in afzondering kunnen doen. Hoewel je vandaag de dag letterlijk overal ‘in the box’ kan opnemen biedt The Compound een omgeving waar we de dingen bij elkaar kunnen brengen, aftoetsen, elkaar inspireren en waar dat alles ook nog eens goed klinkt. Van de music business verwachten we helemaal niks, vandaar dat we alles in eigen beheer doen.
Jany: Een project als dit is indien je geen eigen studio, eigen apparatuur etc hebt totaal onmogelijk. De kans om je als muzikant nog te bewijzen aan de labels is practisch nihil, het enige dat die interesseert zijn verkoopcijfers. Iets dat ons dan weer in mindere mate interesseert. Het zou erg leuk zijn als andere mensen onze muziek tof vinden, maar in hoofdzaak maken we muziek waarbij wij ons goed voelen. Met als doel een sterk goed album af te leveren.
7. Muzikaal zijn jullie een melange van een aantal stijlen/genres. Hoe zouden jullie zelf jullie muziek omschrijven?
Jan: Voor mij zijn dat er een hele waaier van invloeden, maar vooral onderbewust. Ik kan niet echt muziek maken ‘in de stijl van’, maar er zijn wel allerlei dingen die je associeert bij het musiceren. Het is een eigen taal die je hanteert en die sterk beinvloedt wordt door onze manier van samen songs schrijven.
Jany: De invloeden van heel wat muzikale strekkingen liggen inderdaad aan de basis van onze muziek. Er een geheel omvattend genre op plakken lijkt ons ook erg moeilijk. Leuk is om horen dat er steeds gereageerd wordt dat we een heel eigen stijl hebben. Darkwave? J
8. Wat zijn jullie muzikale voorbeelden? Hebben ze een invloed op jullie eigen muziek?
Jany: Er is heel wat muziek die ik graag hoor, ik ben zoals men dat noemt een muzikale veelvraat. Genres gaande van Hard Rock, Progressive Rock, Blues, Blues Rock, Heavy Metal, Rock, AOR, Folk etc. van AC/DC tot ZZ Top en alles wat er tussen ligt dat de titel muziek waardig is. Sommige dingen hebben zeker hun invloed gehad op onze muziek, maar om te zeggen dat ik één typisch voorbeeld heb, dan moet ik passen, er is teveel om op te noemen…
Jan: Jany is inderdaad een muzikale encyclopedie. Ikzelf heb altijd een voorkeur gehad voor het melodische. Tijdens de Punk ging mijn keuze eerder naar Glamrock groepen en Neo Romantics. Ook Electro Pop en American Rock. Maar in alles vind ik het vocale zeer belangrijk. Mijn voorkeur heeft altijd uit gegaan naar vocalists als Bryan Ferry, Peter Gabriel, Robert Palmer of Colin Vearncombe.
9. Waren er zaken die moeilijk of juist makkelijk gingen? Ik doel dan aan het hele proces om tot het album te komen?
Jan: De tijd die we samen kunnen spenderen in de studio is niet onbeperkt. Toch hebben we op relatief korte termijn een mooi resultaat kunnen boeken. Onze manier van werken is heel organisch tot stand gekomen, waarbij ieder zijn specifieke kwaliteiten tot zijn recht kan laten komen. De productie van een album omvat zo veel zaken waarbij je probeert te focussen op wat je er op die moment het beste resultaat mee bereikt.
Jany: We nemen onze tijd, dat is het voordeel van alles zelf te doen. Dat brengt ook rust in alles. Gemakkelijk ? ik weet niet, sommige dagen de muziek, sommige dagen de teksten, soms de opnamen, soms het inzingen. Soms ook niet. Moeilijkste was het proces van wat moet je allemaal moet doen wil je een goede kwaliteitsvolle cd afleveren… maar dat was omdat het de eerste keer was, we hebben veel geleerd J
10. Enig idee wat de toekomst brengt? En op wat hoop je?
Jan: We hebben van het begin tot nu een evolutie doorgemaakt die we willen verder zetten. Blijven groeien, blijven leren en verbeteren. Zo zijn we nu reeds bezig met nieuwe songs voor een volgend album, of die we als singles releasen. We hopen op die manier verder te kunnen gaan en er misschien zelfs wat meer tijd aan te kunnen besteden. Het zou prettig zijn om een groter publiek te kunnen bereiken die TSF daarbij kunnen ondersteunen.
Jany: De lat hoger leggen zit in ons bloed… Leuk zou zijn als we wat erkenning zouden krijgen, iets waar we zeker niet over mogen klagen tot nu toe. We blijven realitisch, het is een harde wereld, we kennen er alles van… luister maar naar onze cd J
Succes en bedankt voor het gesprek!
alternative rock
check us out on Facebook
find our album on www.thesadflowers.com
find our new single: The Legend
find our second single: Never Mind
find our first single: Schmetterling
Amenra - Release show ‘MASS VI’ Amenra - Vleeshaken en adelaarspoten
Amenra
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-31
Louis Follebout
- All Shadows and deliverance – Monnik – Amenra -
Wie dinsdagavond rondliep in Brussel zag niet alleen slecht geschminkte zombie en schaars geklede verpleegsters, maar ook een massa aan zwart. Dit had alles te maken met de releaseshow van het zesde studioalbum, ‘MASS VI’, van de Belgische sludgemetalband Amenra in een uitverkocht AB.
Dat Amenra van spektakel en show houdt, is al lang geen geheim meer. Bij een optreden van Amenra, word je volledig ondergedompeld in de donkere, duistere wereld van de klank en beeld en dit was deze keer niet anders. Al vanaf bij het binnenkomen werden we langs de AB Club geleid, waar een expositie te zien was van voormalig bassist Maarten Kinnet.
Eerst tijd voor 2 voorprogramma's, althans dat was de bedoeling. Over de eerste opwarmer, All Shadows And Deliverance, kunnen we kort en bondig zijn. Een soort sferische opbouw van geluiden, die men eerder zou terugvinden wanneer je opgeslokt bent door een walvis samen met je basgitaar, 2 mengpanelen en wat kabels. Er werd heel traag opgebouwd naar een mini(anti)climax waarvan het publiek wat verward achterbleef. Alhoewel het allemaal heel berekend en uitgedacht leek, was het gewoon wat ruisgeluiden met een bas.
Monnik, het tweede voorprogramma moest zich excuseren. Dan maar direct de hoofdschotel serveren: Amenra. Wat sterk opviel was de stilte die zich meester maakte van het publiek van zodra de Kortrijkse band het podium betrad. De enkeling die het lef had om nog maar één woord te roepen, al was het maar een ‘woehoew’, werd door het voltallige publiek op zijn vingers getikt.
Beginnen doen ze met een nieuw nummer, “Children of the eye”, en ze schieten meteen raak. Gedurende de opbouw staat frontman Colin Van Eeckhout als vanouds praktisch de volledige show met zijn rug naar het publiek. Wat dan volgt is Amenra zoals we ze kennen: hard, onversneden en innemend. Het zijn niet alleen harde drums of gitaren, alles gaat hard en dit resulteert in een slag in het gezicht die we maar al te graag hebben. Halverwege het nummer daalt het volume en krijgt het een Franse toets in de zang, wat we terugvinden in meerdere nummers van ‘MASS VI’.
Wanneer de noten van 'Razoreater' worden aangeslagen, worden de fans wakker. Alle hoofden beuken in tegen de geluidsmuur en aan de intense blikken te zien genieten ze er ten volle van. Op het einde van het nummer valt het doek letterlijk over de show. Een halfdoorzichtig doek scheidt het publiek van de band. Op dit doek worden natuurfenomenen allerhande geprojecteerd, die de show met een puur randje omlijst. Ook gebruik van het licht, of het juist niet gebruiken ervan, zorgt voor een intensere ervaring. Er wordt enkel met wit, fel licht gewerkt, wat de show echt ten goede komt. Na het spelen van “Thurifer. Et Clamor Ad Te Veniat”, liet Amenra het tempo even zakken. Colin knielde en bij het tegen elkaar slaan van 2 metalen staven kondigde de volgende sloper “Boden” zich aan. Misschien iets wat we niet gewend waren, maar de Franse zanglijn van het nieuwe “Plus près de toi” werkt enorm goed. Het contrast tussen het zachte Frans en de ijzige screams , in combinatie met een pulserende bas resulteert in een magistrale mix. Tijdens “Am Kreuz” draaide de zanger zich voor het eerst richting de massa en headbangde hij in uniso met gitaristen Mathieu Vandekerckhove , Lennart Bossu en bassist Levy Seynaeve. Er is geen andere manier om dit zicht te beschrijven als mega vet!
Wat hierna volgt was niet voor gevoelige kijkers. Amenra haalde de vleeshaken, die ze in een vorige performance al eens gebruikten om zanger Colin mee op te hangen, weer boven. Twee verloren gelopen circusacts knoopten hem met een tiental vleeshaken, onder begeleiding van trage, lome gitaren. Alsof dit nog niet genoeg was, werden er nog eens zware stenen aan deze haken gehangen. De zaal werd ijzig en kil. Geen woord werd gerept. Er werd met enorm veel bewondering en afgrijs gekeken hoe stoïcijns kalm Colin bleef. Het toepasselijke “Terziele Tottedood” werd ingezet en de frontman krijste de pijn uit zijn lijf. Tijdens “Nowena 9/10” ging Van Eeckhout nog eens rechtstaan en ritmisch bewegen zodat de haken nog meer aan zijn vlees trokken en het bloed over het getatoeëerde Pauluskruis droop op zijn rug. Tijdens dit nummer nam bassist Levy Seynaeve de zanglijnen over die normaal werden ingezongen door Scott Kelly; hij deed dit prima. De combo van zijn diepere growls en het hogere, bijna gekrijs van de zanger leverde een emotionele sloophamer op die niemand onberoerd liet.
Alsof de show nog niet hevig genoeg was, was het ook nog eens de langste Amenrashow ooit. De band lapte de verplichte curfew vrolijk aan zijn laars en zette “A solitary reign” in. Het meesterwerk van de nieuwe plaat. Een ijzersterk nummer waarin eerst gekozen werd voor een rustige zanglijn, later geaccompagneerd van gouden gitaren, zware drums en trillende bas. Nog een laatste keer kwam de sloophamer langs en brak de massa in duizend stukken.
Amenra bewijst met ‘Mass VI’ dat ze heer en meester zijn in hun vak. Opbouwen en daarna onverbiddelijk neerhalen. Dit is was Amenra met je doet. Ze nemen je mee in hun adelaarspoten en je waant je even in de zevende hemel, maar daarna laten ze je los alsof je een stuk speelgoed bent en blijf je verweesd en leeg achter.
Een zeer intense ervaring, die moeilijk uit te leggen valt als je er niet bij was …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amenra-31-10-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Uncle Wellington staat te boek als een Gentse band, maar had net zo goed uit Kortrijk kunnen komen. Deze Uncles houden immers het midden tussen Balthazar en SX. Zangeres Frie Mechele heeft een knappe stem die inzake timbre wat doet denken aan die van Tamino of die van Anne-Sophie Ooghe van High Hi, maar dan gedrenkt in een diepe, warme melancholie. Hun debuut ‘The Faster I Waltz, The Better I Jive’ is een prachtig donker album dat deze band in de slipstream zet van Oscar and the Wolf.
Op de amper zeven nummers krijgt zangeres Frie flink wat muzikaal weerwerk van drummer Renaud Debruyne. Zonder te freestylen, legt hij grillige patronen als ijle raakpunten in het groepsgeluid, bovenop de klagerige elektronica en viool. Het tempo ligt laag en nodigt – ondanks de albumtitel –zelden uit tot een dansje.
Single “The Code” had het goed kunnen doen op Radio 1 of StuBru. Misschien kwam de release op het zonnigste moment van september net iets te vroeg, want nog meer herfst kan een nummer niet verdragen.
Dit album is donker, maar legt tegelijk een troostende mantel van vallende balderen over al je zorgen.
http://vi.be/unclewellington
Amenra is in 18 jaar tijd uitgegroeid tot een band van internationale allures. Dat komt door het afleveren van kwaliteit en door hun, vooral in hun beginjaren, unieke geluid. Intussen zijn er reeds meerdere bands die met een gelijkaardig geluid proberen mee te surfen op het succes van Amenra. We mogen dan nog niet vergeten te vermelden dat zanger Colin H. Eeckhout met zijn ander project CHVE eveneens het publiek weet aan te spreken.
Op hun zesde langspeler luieren ze niet op hun lauweren. Integendeel dit is een zeer sterk album waar subtiel toch op zoek gegaan wordt naar nieuwe horizonten. ‘Mass VI’ is donker maar bevat veel lagen en variatie. Op dit album schreeuwt Colin minder dan op voorgaande en ontwaren we hier en daar wat zang. Zang die je ook naar de keel weet te grijpen. Een eerste indicatie van de subtiele evoluties die Amenra hun muziek doormaakt op dit laatste album. Op “Plus de Près de Toi” is de invloed van hun akoestische optredens merkbaar. Doch dit resulteert niet in een mindere intensiteit van de track. Het lichtere en kalmere middenstuk zorgt net voor het contrast tegenover de rest van de track. Een tweede indicatie van hun ontwikkeling. “Children of The Eye” is een sterke opener. Een uitgesponnen intro, genadeloos geschreeuw maar ook cleane zang en synths. Ook zo voor “A Solitary Reign” dat bovendien heel fijne riffs bevat. Gedurende zes songs, waarvan er twee heel korte, weten ze onze aandacht vast te houden.
De productie is glashelder en perfect. Amenra bewijst hier met ‘Mass VI’ dat ze nog verre van uitgespeeld zijn. De lat wordt hoog gelegd. Wie houdt van deze muziekstijl kan dit album met zijn ogen dicht kopen.
Een samenwerking tussen Da Davo (The Neon Judgement) en Jean Marie Aerts (T.C.Matic), dat moet vonken geven. Dirk nodigde Jean-Marie uit op Fuerteventura en wat eerst als vakantie was bedoeld mondde uit in een opnamesessie met vier tracks als eindresultaat. Gelukkig zouden we zeggen want het resultaat mag er zijn.
Opener “Attack Dogs Achieve” is meteen een knaller. Het (funky)gitaartje van J-M Aerts draagt onmiskenbaar zijn stempel. Samen met de pulserende beats en de ruisende electro van Dirk Da Davo levert het een moderne en bezwerende track op. De elektronische bridge midden de song is onmiskenbaar het werk van Dirk Da Davo. Op “We’re Slipping and Sliding” begint de song met een heerlijke gitaar dat T.C. Matic doet herleven. De synths erbij levert een fijn sfeertje op. Deze track is vrij laidback en catchy. “Here’s Ruby” doet tijdens de intro ietsje aan The Neon Judgement denken. Dat heeft met de synths en de gitaarlijn te maken die net zo onheilspellend klinken als sommige Neon Judgement tracks. “New Normality” is een track die iets afwijkt van de rest van de EP. Maar niettemin blijft het interessante materie om te beluisteren. De intro doet ons denken aan het begin van een western. De invloed van de woestenij op Fuerteventura?
De samenwerking tussen deze twee grootheden van de Belgische muziekscene levert een aantal verslavende tracks op. Het zal niet alleen Neon Judgement fans bekoren maar het kan ook een ruim alternatief publiek aanspreken. Nu hopen dat het ook wat airplay op de radio krijgt. Ergens kunnen er zeker stukken van de songs dienst doen als soundtrack voor een programma of serie. Voor herhaling vatbaar dus.
Non-Alignment Pact uit Nijmegen heeft na de release van hun uitstekende full album genaamd //// (uit 2016) nu een nieuwe single uit. Die heet “Modern Times” en is terug een mix van energieke post punk en darkwave. Het goede eraan is dat het nummer zowel met zijn voeten in het heden als in het verleden staat. De referenties zijn er aanwezig maar ze hebben wel degelijk een eigen vibe en geluid. Iets wat soms in dit genre wel eens ontbreekt. Liefhebbers van dit genre kunnen deze single dan ook met hun ogen toe aanschaffen. Ik kan er niets verkeerd over zeggen: een goede productie en een aantrekkelijke track. Meer dan vijf minuten lang maar het voelt aan als een drie minuten track. Als dit de voorbode van een nieuw album is dan zijn we zeker benieuwd naar wat zal komen.
‘Boggamasta’ is het nieuwe project van David Bovée en Flat Earth Society. Geen jazz en ook geen wereldmuziek, maar een indringende cocktail van Think of One en Flat Earth Society in een vertimmerde versie.
Bovée was de eerste gitarist van Flat Earth Society, maar verliet na een viertal jaar de band om volledig voor zijn band Think of One te kunnen gaan. Voor hun veeltalige smeltkroesmuziek werkte Think Of One samen met keelzangeressen uit Groenland, Gnawa-muzikanten uit Marokko en Braziliaanse virtuozen. Peter Vermeersch is de componist en bandleader van Flat Earth Society, een 15 man sterke band die bekend staat om zijn losgeslagen sound. Vermeersch was oa. ook de producer van het eerste dEUS-album, schreef muziek voor danstheater, en was de stichter en bezieler van X-Legged Sally.
Wereldmuziek an sich was nooit Vermeersch’ ding, maar toen Theater aan Zee in 2013 beide heren uitnodigde om aan de slag te gaan met een ensemble Gambiaanse muzikanten, werd de experimenteerdrang wel heel groot. Ze trokken naar Gambia en leefden en werkten er tussen de lokale muzikanten gedurende een aantal weken. Uiteraard lag de focus op het project, maar het begon te kriebelen om samen nog eens iets te doen. De inspiratie kwam al snel. In Gambia zagen ze de ondertussen weggestemde leider van het land paraderen in de straten van Banjul. Bovée en Vermeersch gingen aan de slag met het idee van de ‘Boggamasta’ (verbastering van burgemeester), schreven samen nummers en bedachten rauwe en kritische teksten.
De bezetting en het instrumentarium werden aangepast: geen akoestische piano, geen vibrafoon, geen partituren. Pierre Vervloesem schakelde over op elektrische bas en zorgt samen met Teun Verbruggen op drums, Peter Vandenberghe op keyboard en Kristof Roseeuw op contrabas en viool voor een stomende en groovy ritmesectie. Dat gezelschap werd nog aangevuld met blazers, veel blazers.
Het resultaat is een soort Afrikaanse bigband-swing met veel ruimte voor experiment en soms zelfs een streepje gospel. Voor wie nog nooit gehoord heeft van Think Of One of Flat Earth Society, denk aan ‘Atomium Pluto‘ van de Ugly Papas, aan El Tatoo Del Tigre of het meest experimentele werk van dEUS en je zit al een beetje in de juiste richting.
De ritmes op dit album gaan alle kanten tegelijk op, maar vormen toch een zeker geheel. Uitbundige African inspired jazz, dat is het ongeveer. Jammer dat de teksten soms zo vervormd zijn dat je niet meer kan volgen.
The Dirty Denims zijn terug. In België hebben we daar voorlopig nog weinig boodschap aan, want hier moet het nog allemaal beginnen voor deze Nederlandse happy hardrockband. Maar ze zijn er dus even tussenuit geweest en albumtitel ‘Back With A Bang’ maakt duidelijk dat het geen terugkeer met stille trom wordt.
Deze twee dames en evenveel heren brengen wat ze zelf noemen ‘happy hardrock’. Vlotte female-fronted hardrock die het beste van AC/DC en punkrock samenbrengt. Als referenties dienen o.m. WildHeart, Thundermother, The Datsuns, The Donnas en The Darkness.
Waar ze bij The Dirty Denims de mosterd gehaald hebben, is niet moeilijk te achterhalen. “Bad Reputation” is hun cover van Joan Jett & The Black Hearts en dat nummer laten ze dan nog eens eindigen met een “Hey Go, Let’s Go” van The Ramones. Voorts lijken een heleboel riffjes uit het verzamelde werk van AC/DC te komen en ook Lemmy krijgt van de Denims nog een eresalut in “Loud Stuff”, door een paar keer zijn strijdkreet ‘Everything Louder Than Everything Else’ te herhalen. Maar ze hebben gewerkt aan een eigen smoel. “Gotta Run” en “One Way Ticket” zijn klassiekers in wording. Ook “Make Us Look Good”, een hart onder de riem voor de concertfotografen, is catchy as hell. De Denims sluiten het album af met “We Want More”, met op het einde inderdaad het publiek van het Nederlandse festival Lowlands dat om meer schreeuwt. Een mooie knipoog zoals deze band er wel meer in huis heeft.
Het is jammer dat we deze band uit Eindhoven nog niet veel vaker zien in België. In ons landje geraakten The Dirty Denims nog niet verder dan passages op Akkerpop in Meer en Sjock in Gierle, terwijl ze in Nederland en Duitsland wel vlot aan de bak komen. Als je weet dat Thundermother met weinig promotie volle zalen trekt in Vlaanderen, moet dat voor The Dirty Denims ook lukken.
Pop/Rock
Albert’s Bastards
Albert’s Bastards
Eigen Beheer
02-11-2017
Filip Van Der Linden
Albert’s Bastards brengt bluesy hardrock of harde bluesrock, dat hangt er een beetje vanaf hoe je hun eerste EP wil catalogiseren. De stem van zanger-gitarist Steve Gillespie zou kunnen doorgaan voor die van zowel Bon Scott als Brian Johnson, zodat de vergelijking met AC/DC voor de hand ligt. Maar dat zou misschien te makkelijk zijn en daarom kiezen ze voor een eigen geluid, dat meer in de lijn ligt van de klassieke up-tempo hardrock.
In de vijf songs op vind je heel wat thema’s terug die je wel vaker hoort in dit genre, zowel inzake de muziek als in de teksten. De vrouw als verleidster, daar kan je in de hardrock nauwelijks omheen, en daarover gaan dan ook “Southern Voodoo” en “Devil’s Disguise”. Dat laatste is het enige nummer waarin Albert’s Bastards het gaspedaal niet helemaal indrukt, zodat er ruimte is voor een knappe gitaarsolo van Kevin Labbeke.
Ook bij wat er gebeurt als de klok 69 slaat (“Clock Struck 69”), moet er waarschijnlijk geen tekening gemaakt worden. Op “Never Too Old” geeft Steve een inkijk in zijn jeugd. Toen werd hem voorgehouden dat hij het nooit zou maken als rockster, maar dat heeft hem alleen maar nog meer gemotiveerd om ervoor te gaan.
Een knap debuut dat laat horen dat er ook in België nog toekomst zit in op de blues gestoelde hardrock.
Nederlands 
Français 
