Wat een klankenspectrum kregen we over ons heen in de anderhalf uur durende set van M83, het eenmansproject van de Fransman Anthony Gonzalez . Op plaat ervaren we een rijkbeladen klankkleur door lagen dromerige, zweverige, psychedelische synths en subtiele geluidjes boven elkaar, niet vies van bombast en klassiek, en aangevuld met percussie, gitaarloops, stemmenpracht, koortjes en vervormde vocals, badend in een soundtracksfeertje. Live wordt dit in een sferisch, spacey, dromerige trip en een spetterend dansfeestje omgezet, waar elk instrument aan zijn trekken komt .
Ze zijn een heuse band , een kwintet , aangevuld met een gastzangeres (Mai Lan?). De sound wordt energiek , sprankelend en is aangenaam, groovy. Kortom , een live band bij uitstek, die de AB omtovert tot een chillende danstempel. De lightshow deed ook zijn werk, met prachtige flashy lights en een sterrenhemel . Tja niet voor niks staat M83 garant voor een kosmische trip van psychedelica, pop , rock , soul , r&b en shoegaze, die ergens teruggrijpt naar Vangelis en JM Jarre …
Een imposant toetsenbord en elektronica staat vooraan het podium dat allerhande klanken produceert, gretig bediend door onze Franse techneut . Hij houdt van die kenmerkende galmende , overstuurde loops. Een uitwaaierende sound die uiterst fris en aangenaam is.
Hij heeft een sterke band achter zich , de bassist wisselt van instrument alsof het niks is, hij hitst het publiek op met de bijhorende drumpaths , springt en hotst heen en weer . Ook de andere leden gaan ervoor , instrument en dynamiek gaan hier samen . De bas , gitaar, keys, sax en krachtige drums zwollen aan , drongen en klonken goed door . Het optreden fonkelde, twinkelde. Meteen werden we in die heerlijke psychedelica ondergedompeld met “Reunion” ; Met “Do it, try it” hadden we de herkenbaarheid van de nieuwe plaat “Junk” , die het drie jaar geleden “Hurry up , we‘re dreaming” opvolgt .
M83 is al een pak jaren bezig, maar kreeg pas voet van grond door die vorige cd , waaronder de singles “Midnight city” en “Wait” , sterkhouders die vanavond netjes verdeeld zaten in de set .
De vederlichte charme en stemmigheid in het materiaal kreeg live een boost en durfde ritmischer, gedrevener, harder te klinken . Een rustpauze werd af en toe ingeschakeld, een meeslepende melancholie , maar nergens werden we te diep in de droomwereld gehouden … De harmonieuze samenzang bracht het geheel naar een hoger niveau. Het oudje “Sitting” werd heerlijk uitgesponnen en ook “Oblivion” was qua gestalte boeiend en sterk . Een wondermooie “Wait” bracht ons naar een schitterend slotstuk van o.m. “Go”, “Bibi”, die een kenmerkend french ‘discokitsch’ touch meekreeg van een Daft Punk , Mylene Farmer of Desireless . Hier nam de zangeres een prominente rol in . “Midnight city” en “Echoes” dienden ze een felle kopstoot toe door de snedige gitaarsoli. Een grootse electrocash. Wat een gezelligheid en ambiance !
In de bis M83 balanceerde tussen dans en droom . De klemtoon kwam op enkele instrumentale nummers , waaronder een ijzersterke “Couleurs” ; het filmische, soundtrackgevoel evolueerde, helde over naar een danceknaller , een uitzinnig feestje waarover heen gitaren , keys , sax , drums hun part opeisten . “Lower” wuifde de dansparty uit .
M83 bracht voldoende variaties en lagen aan in z’n geluid , waarbij de elektronica , gitaren, percussie en de galmende zanglijnen elkaar afwisselden en/of aanvulden. We werden meegezogen in één langgerekte hypnotiserende trip, die de dansspieren aansprak . Hopelijk kunnen we deze band na Pukkelpop terug de komende zomer aan het werk zien … Fabuleus concert!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rendez-vous-27-11-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/m83-27-11-2016/
Organisatie: Live Nation
The Veils is de band van Finn Andrews, en het is niet helemaal duidelijk of ze nu Nieuw-Zeelands of Brits zijn. Wij verloren deze band uit het oog na hun voortreffelijke debuut ‘The Runaway found’ en ondertussen zijn The Veils al toe aan hun vijfde album, ‘Total Depravity’, hoog tijd dus om de draad terug op te pikken. Als voorbereiding op hun concert in de Orangerie, hadden we dus wat huiswerk te doen en namen we nog eens hun laatste platen door. De conclusie van dat luisterwerk is dat Andrews en zijn band voor geen gat te vangen zijn, en heel wat stijlen aankunnen. Ja, de man zijn stem heeft veel weg van James Walsh (Starsailor), maar muzikaal wordt uit veel verschillende vaatjes getapt, soms rustig, soms rijkelijk georkestreerd, maar ook stevig rockend.
Het was die stevige kant die vanavond heel sterk naar voor kwam: Andrews, met zijn kenmerkende zwarte hoed, was de zoon van de predikant die met wijdse handgebaren zijn kudde begeesterde. We kregen een mengeling van oud en nieuw, met keyboard klanken die heel modern klonken, en de gitaar en dulcimerklanken die heel retro aandeden. Het eerste halfuur was heel erg Nick Cave, postmoderne blues zonder ooit als ripp-off van de Australische bard te klinken. Andrews zong met veel overtuiging, met een ‘grain’ in de stem en hij bediende zich ook van een retro-microfoon. Qua onderwerpen was het zeer bijbels, met veel hel en verdoemenis, David Eugene Edwards achterna, maar ook “Steve McQueen” passeerde in de teksten. “Nux Vomica” was bijzonder stevig, met scherpe gitaaruithalen. Er werd echter ook gas teruggenomen, met nummers die in een countrysfeertje baadden. Blues, bijbels en country, dan kom je automatisch bij The Gun Club uit, en dat stond ons absoluut niet tegen.
De bassiste had er duidelijk veel zin in vanavond, het enthousiasme droop er vanaf, het was dan ook het laatste concert van de Europese tournee. The Veils beloofden te spelen zolang het publiek er zin in had, dus kregen we een uitgebreide bisronde, met Andrews solo tijdens de eerste drie bisnummers, waarmee hij bewees dat zijn nummers ook akoestisch overeind blijven.
Als ons geheugen ons niet in de steek laat, was dit de eerste keer in twaalf jaar dat we The Veils live zagen, en we moeten toegeven, eigenlijk hebben we iets gemist. De zoon van de predikant heeft er dus een late bekeerling bij, maar zoals de bijbel zegt in Lucas 13-22-30, de laatsten zullen de eersten zijn.
Setlist:
/Axolotl/Do your bones glow at night?/Low lays the devil/Swimming with the crocodiles/Nux vomica/House of spirits/The Pearl/Birds/A bit on the side/Total depravity/Iodine and iron/Not yet/King of Chrome
Bis: Candy apple red /The wild son /The tide that left and never came back /Calliope!/Advice for young mothers to be/Jesus for the jugular
Organisatie: Botanique, Brussel
Kapitan Korsakov – Music-Maniakale Gekte!
Kapitan Korsakov + Mind Rays
Handelsbeurs
Gent
2016-11-26
Didier Becu
Het was eventjes wennen, zowel voor de bands als het publiek, losgeslagen rock ’n roll-geweld in De Handelsbeurs. Noiserock van eigen bodem doet het deze dagen uiterst goed, en daar kan Kapitan Korsakov terecht ten volste van proeven, ofschoon het de derde plaat van dit Gentse trio is die hun op deze troon heeft gezet. Met dank aan maestro Steve Albini, maar vooral aan zichzelf want met ‘Physical Violence Is the Least Of My Priorities’ bewijst de band dat ze zelfs zichzelf hebben kunnen overtreffen.
Maar laten we het eerst eventjes over Mind Rays hebben. Vier jongens die net als Kapitan Korsakov vroeger op DIY-wijze hun garagerock aan de man willen brengen. En dat lukt aardig. Volgend jaar verschijnt hun debuut op het Britse Punk Slime Recordings, en hun aanhang wordt met ieder optreden alsmaar groter. Voor een keer geen lange rijen aan de jetonautomaten van De Handelsbeurs, wel alle ogen gericht op Sis, Christophe, Mikel en Jean-Michel. Van zenuwen geen sprake, gewoon lekker rechttoe-rechtaan garagerock dat zowel naar The Nomads als The Birthday Party ruikt. Vuil, gewoon zelfs vies, en om het met een Rolling Stones-cliché te zeggen: it’s only rock ’n roll, but I like it. Niets is zekers in het leven, laten we er dus ook geen geld op inzetten, het gezond verstand (zelfs met een hoofd vol bier) zegt ons dat deze band op een dag het succes van de rockmachine zal evenaren die een halfuurtje later De Handelsbeurs tot een moshpit zou ombouwen.
Tien jaar geleden opgericht, even on hold gezet door het niet te stoppen monster dat Raketkanon heet, zijn Pieter-Paul Devos, Pieter van Mullem en Bert Minnaert (of gewoon Sigfrid Burroughs waarschijnlijk omdat dit meer rock ’n roll klinkt) er opnieuw met Kapitan Korsakov aka KKK. De superlatieven zijn ondertussen al geschreven door diverse persmensen: de derde plaat ‘Physical Violence Is The Least Of My Priorities’ is een meesterwerk. Of ze dat live ook kunnen waarmaken? Geen mens die zich dat afvroeg, wel voelde het wel een beetje vreemd aan (maar dat is het snobistisch kantje van iedere muziekmaniak) dat Kapitan Korsakov meer en meer een naam wordt die iedereen kent. Maar wat zou het? Goede muziek is gemaakt om gehoord te worden, en zo voelde het ook gisteren aan in De Handelsbeurs: de overwinning van de goede smaak.
Geen seconde twijfelen, meteen openen met een song waarmee Kapitan Korsakov voor het eerst van zich liet horen: “The Looder”. Tijdens “When We Were Hookers” (die titels!) werd de microfoonstandaard van Pieter-Paul Devos al voor de eerste keer op de grond gekegeld of liet de zanger-gitarist zich letterlijk op het publiek vallen. Pieter genoot, een eerste track uit die perfecte plaat (‘Spitting Over The Edge Together’) terwijl Sigfried (voor de dames, in ontbloot bovenlijf) zijn ziel overgaf aan de drums. Want ja, Kapitan Korsakov was luid, maar ook vooral melodieus (voor wie het niet wil geloven “Strobo Stripper” is pure pop).
Is het een Egyptische dans of is het gewoon noise-rock met een Arabisch tintje? Geen flauw idee, maar “Rabid Ghawazi Shuffle” is de laatste weken geen seconde van mijn stereo verdwenen en ook in de Handelsbeurs zorgde deze heerlijke track voor de nodige heupbewegingen. Amper een half uur ver, en nu al overtuigd dat dit één van de hoogtepunten van het jaar is, alleen KKK kan het!
“Midnight Gardens”, het klinkt wel als één of andere donkere Cure-track, maar bij dit Gentse trio kan je er zeker van zijn: dit is subliem gitaargeweld. En mogen we het voor één keer schrijven? “Caramelle” is zowel live als op plaat een knaller, en eigenlijk de beste track die Nirvana nooit heeft geschreven!
Hop naar “Cancer”, en Pieter-Paul die nog maar eens het publiek induikt. Of was het tijdens “Quicksand Surfer”? Eerlijk, we weten het niet meer, het enige wat we (en een bijna uitverkochte Handelsbeurs) zagen is dat KKK één van de beste (Belgische) bands is. “50,000,000 Elvis Fans Can’t Be Wrong”, dat zegt men toch, en dat geldt even zeer voor De Handelsbeurs die Kapitan Korsakov letterlijk op zijn handen droeg.
Omdat er nog wel een superlatief bij kan: Kapitan Korsakov is één van de strafste bands van dit land…
Met dank aan Luminousdash.com
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent
Stan Van Samang in het groot. Grootse verwachtingen, grootste zaal, grootse ambities, grootse stijl,…. Stap voor stap bouwend aan een ,alweer, grootse carrière. Klein begonnen, alle kneepjes geleerd, om nu een groots examen af te leggen. En geslaagd met grootste onderscheiding!
Het is nu mijnen toer, zei hij. En het WERD zijnen toer!
Het moet wat met een mens doen. 30 jaar droom je er van om voor een massa te spelen, en dan mag je vanuit het dak van het Sportpaleis je eigenste fans aanschouwen. Kippenvel, dan al. Het mocht wat kosten, had ie gezegd. Het heeft wat gekost, maar hij heeft er vooral z’n hart in gestoken. Geen ogen die meer fonkelden dan bij Stan! Eigenheid, een zeer mooie eigenschap, een waarmee hij z’n eigen weg uitstippelt.
Udo, mocht als trouwe partner de zaal opwarmen. Wat een stem toch! Het moet voor hem ook zalig meedraaien zijn, in deze rollercoaster. De gastzangeres, ja ook dit kan tijdens een miniconcert, deed het voortreffelijk. Een lotto-arena opvullen kan/mag geen probleem geven in de toekomst.
Als was het Onze-Lieve-Heer Hemelvaart op 26 november. Na een spectaculaire opening van de Antwerp & District Pipe Band, kwam Stan nedergedaald uit het dak van het Sportpaleis.
De hashtag #stanisvaniedereen op het grote scherm, maakte de intenties meteen duidelijk : dit wordt de avond van IEDEREEN!! Geen artiest die zo bereikbaar, aaibaar en toegankelijk is als Stan.
Als hij zegt tijdens het optreden :”goh, ik wil jullie allemaal meenemen naar huis”, dan meent ie wat ie zegt. Zoiets kan je niet faken. Het is en blijft een volks-en gevoelsmens. DE sleutel van zijn succes. En hij betrekt iedereen in z’n show. Na “A simple life” , “Junebug” , “Candy”, “All in my head”, “Watcha gonna do”, en “One fort he road” deed ie de Coldplay cover in duet met een achtergrond-zangers : “Fix you” .
“Poison”, “Second hand life” ( met de bekende spurt tussen de fans MET perfecte timing ) en “The load” waren de voorloper van een , alweer groots kippenvelmoment.
Een duet samen met SARAH BETTENS. “Little moon rises”. Aan Stan’s gezicht te zien, een vroeg Kerstcadeautje! Met een kerstsingle als gevolg? Sarah bracht daarna solo “Not an addict”. ( kom toch vaker naar België Sarah!! )
Dit alles vastgelegd door 2 gelukkige fans op het podium, net niet in zwijm gevallen…, en het volledige Sportpaleis. Benieuwd wat dat gaat geven in de videoclip!
De trein denderde met o.a. “Hang on”, “Sirens”, “This time”, “Rush”, “King in my head”, “Ghosts”, “Explode”, “Is it over you” en “Summerbreeze”. Het smeltpunt kwam in zicht met “Goeiemorgend goeiendag” en “Scars”.
“Governor of life” ( een ode aan zijn overleden vriend Jo) opende de bis. Samen met “I didn’t know” en pièce de résistance .Een ster.
Qua ambiance moet dit één van de topavonden geweest zijn in de geschiedenis van het Sportpaleis. Alleen jammer dat het podium niet iets groter was. De fans die op het verst zaten werden minder betrokken. Alhoewel Stan alles uit de kast haalde om de volledige zaal mee te krijgen. Een non-stop entertainer en de ideale frontman. Met Strijkers, 4-koppig achtergrondkoor, doedelzakken, videowall om u tegen te zeggen.
Stan heeft nu van de Champions League geproefd, en dit zal zeker niet de laatste tour in ’t groot zijn.
Alles bereikt, alleen misschien nog één ding. Gedraaid worden op STUBRU. Er zit zeker potentie in Stan’s playlist om daar ook geaccepteerd te worden.
Met de hashtag #stanisvaniedereen moet dit ongetwijfeld lukken!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/stan-van-samang-26-11-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/udo-26-11-2016/
Organisatie: Live-Entertainment
Pablo Durango, opperhoofd van Den Trap, sommeerde zomaar eventjes het duo Equal Idiots in zijn club. En deze jongens sloegen de bal niet mis. De lont zat er al snel in en het publiek genoot ervan.
De zanger Thibault headbangde lateraal dat het geen naam meer had en haalde met het nodige pedaal- en effectenwerk de mooiste punkie grooves uit zijn Fender.
Drummer Pieter mepte zijn spullen danig door elkaar terwijl de kwijl netjes verdeeld over beide mondhoeken naar beneden drupte. Het bewijs dat zijn materiaal netjes waterpas bleef staan. Deze gezworen kameraden staan samen op één vierkante meter te spelen en mogen speelplezier aan hun groepsnaam toevoegen. Zelfs hun kippenvelversie van “Caplane” mocht potten breken.
Hun garagerock klonk ontzettend scherp en energiek, maar miste wel wat originaliteit. Laat hen naarstig zoeken naar iets dat hen origineler maakt, zonder het warm water te moeten uitvinden.
Setlist: Cover The Corps, Styx, Hippie Man, What You Gonna Say, Kill The Night, Money Man Midas, Put My Head In the Ground, Caplane, Salmon Pink.
Met dank aan Luminousdash.com
Organisatie: Den Trap, Kortrijk
Robert Ellis - Balancerend tussen geniaal en irritant gesofisticeerd
Robert Ellis
café De Zwerver
Leffinge
2016-11-24
Ollie Nollet
Het was onmogelijk om geen sympathie te voelen voor Jenny O, de special guest die Robert Ellis had meegebracht. Non-conformistisch, bijna slonzig en ietwat verlegen. Hoewel, om in je eentje op het podium te klimmen in een land waarvan je alleen weet dat ze er lekkere wafels hebben (waar je dan nog geen zin in hebt ook) moet je toch enig lef hebben. Mijn vertrouwen had ze dus, alleen bleken haar songs te weinig om het lijf te hebben en niet van die aard te zijn om langer dan vijf seconden te blijven nazinderen. Toch bewees de New Yorkse naar het einde toe wat meer in haar mars te hebben dankzij enkele wel beklijvende songs die me via een vreemde hersenkronkel aan Ted Hawkins deden denken. Die simpele gitaar aanslag en zonovergoten melodie wellicht!
Het contrast met Robert Ellis kon moeilijk groter zijn. Samen met rasmuzikanten Kelly Doyle (gitaar), Geoffrey Muller (bas) en Michael ‘Tank’ Lisenbe (drums) opende hij (gitaar/piano) met een grillige, haast dissonant klinkende brok instrumentale jazzrock. Wou hij ons hiermee op het verkeerde been zetten? Niet echt want het label ‘alt-country’, dat hij gemakshalve opgekleefd krijgt, dekte de lading verre van volledig en bleven de jazz-invloeden zich voortdurend manifesteren. Meer nog, de momenten dat hij de geijkte paden verliet en zijn inspiratie de vrije loop kreeg waren ronduit geniaal.
Toen hij ons na een Joni Mitchell cover kwam te vertellen dat hij gek was op haar ‘Shadows and light’-album (een live registratie met jazzcoryfeeën Pat Metheny, Jaco Pastorius en Michael Brecker in de band) wisten we nu wel zeker waar hij naartoe wou. Het was dan ook bijzonder jammer dat hij zo vaak afgleed naar veilige, akelig gesofisticeerde jazzpop waarin de perfect gespeelde noten zo risicoloos in elkaar vloeiden dat ik even vreesde voor een allergische reactie. Zelden kreeg ik zulke tegenstrijdige gevoelens bij één en hetzelfde optreden.
Toch was er één constante : die impressionant wendbare stem van Ellis die ons voortdurend aangenaam wist te verbazen. Toch had ik het gevoel dat hier meer in gezeten had. Ook al omdat hij sommige van zijn beste songs zoals “Chemical plant” opzij liet liggen. Akkoord, in het begin vroeg hij enkele keren of er requests waren (er vroegen drie mensen iets wat hij dan ook effectief speelde) maar dan ga je toch niet om zijn beste nummer staan roepen want dat komt er sowieso. Neen, dus. En dan waren er nog die ellenlange bindteksten, niet altijd even grappig gezever maar wel steeds gevolgd door een hoog hinnikend lachje. Hij zwoor dat hij niet stoned was en het gewoon zijn gevoel voor humor was. Dat gevoel deelden zijn compagnons blijkbaar niet want het leek er eerder op alsof ze last hadden van plaatsvervangende schaamte.
Vreemde kerel, die Robert Ellis, maar dat hij enorme talenten heeft, laat daar geen twijfel over bestaan. Het nu nog weten te kanaliseren.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
SX doet momenteel nog steeds verder met de promotour voor hun nieuw album ‘Alphabet’. Aan die tour kon afgelopen woensdag ook een stop in het Depot niet ontbreken. Het werd een avond afwisselend werk van nieuw en oud. Sommigen overtuigden, anderen waren dan weer iets minder.
Toen het nummer “Hurt” uitkwam, deed er meteen bij iedereen een belletje rinkelen. Als een SX nummer klonk dit niet echt. Neen, dit leunde meer aan naar een nummer dat van FKA Twigs kon komen. Goed, SX was goed met die promo want je weet wat ze zeggen: slechte reclame is ook reclame.
Ook in het Depot hadden wij het gevoel dat er een enorme ‘FKA Twigs-vibe’ hing, al waren we dit ondertussen al meer gewoon. SX is gegroeid als band, laat ons daar duidelijk over zijn. Origineel zijn ze dan weer niet echt meer. De nummers werden wel goed onthaald door het publiek, vooral recente single “Shimona”, die vrijwel plat wordt gedraaid op Studio Brussel. Ook “Hurts” en “Under The Skin” klonken goed, maar niet specialer dan op de plaat. Waar we wel enorm van verschoten waren, was de kleine gedaantewisseling die “Gold” en “Black Video” ondergaan zijn. Wat begon met een radiovriendelijk top nummer, eindigde woensdagavond in het Depot als een experimenteel nummer met een duister kantje. Niet persé slecht, gewoon vreemd.
Eigenlijk weten we niet goed wat we moeten denken van SX. Slecht is het niet, ook niet uitermate goed. Een rip-off van bepaalde bands willen we het ook niet noemen, dat is misschien nogal cru. Misschien moet SX toch nog even zoeken naar de juiste weg, maar eens dat die gevonden is, komt het volgens ons wel goed.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sx-23-11-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/felix-pallas-23-11-2016/
Organisatie: Depot, Leuven
Mocht u de laatste weken op Mars gewoond hebben of nu pas uit een diepe coma ontwaken, dan hebben wij nieuws voor u : Metallica heeft een nieuwe plaat uit. Omdat het zo lang geduurd heeft hebben ze er maar meteen een dubbelaar van gemaakt. Maar was dat wel een goed idee? Bij momenten is dit immers zeer straffe kost, elders hebben wij het dan weer moeilijk om een geeuw te onderdrukken.
De vooruitgestuurde tracks waren alvast hoopgevend, zowel “Hardwired”, “Atlas Rise” en “Moth Into The Flame” zijn opperste beste Metallica, snel, hard, strak en frontaal op uw bakkes.
“Now That We’re Dead” had dan weer niet misstaan op ‘The Black Album’ terwijl het gelaagde “Halo On Fire”, een geslaagd proefstuk van over de acht minuten, meer de melodieuze toer van ‘Load’ opgaat. Het is enige song die voorzichtig in de buurt van een ballad durft te komen.
Bij een hoop andere tracks hebben we dan weer moeite om onze aandacht vast te houden omdat die te veel op elkaar lijken en weinig pogingen ondernemen om er bovenuit te steken. Dingen als “Confusion”, “ManUNkind”, “Here Comes Revenge” en “Am I Savage?” barsten wel van de typische stoere Metallica-riffs die wijdbeens en met de vuisten in de lucht ten tonele gebracht worden, maar ze blijven niet echt aan de ribben kleven. Het is allemaal zeer degelijk beukwerk maar geen Metallica Grand Cru. Ook “Murder One”, een ode aan Lemmy, had wat ons betreft een stuk smeriger gemogen. Het is een mooi gebaar van Metallica dat ze hun grote voorbeelden eren, maar Lemmy verdient veel meer dan deze matige track, de videoclip is trouwens beter dan de song (moet u heus even checken, wij vermoeden trouwens dat de animators van Gorillaz hier achter zitten). Wij kunnen er ook niet aan doen, het is verdomme hun eigen schuld dat we hier nu zo zitten te kankeren, ze moesten de lat met hun eerste vijf platen maar zo hoog niet gelegd hebben.
Maar goed, Metallica maakt met een fenomenale afsluiter in één klap alles goed. De uppercut “Spit Out The Bone” is intenser, woester, sneller en harder dan alles wat hier aan voorafgaat, het is een knaller die teruggrijpt naar de woeste trashjaren van ‘Kill ‘Em All’, ‘Ride The Lightning’ en ‘Master Of Puppets’. Als ze deze splinterbom binnenkort live gaan opvoeren, dan schudden we gegarandeerd onze kop eraf.
Metallica zou Metallica niet zijn mochten ze voor de fans geen extraatje hebben voorzien. De extended version van deze plaat (zo heet dat dan, ‘t is een verkoopstruuk als een ander) is voorzien van een derde interessant schijfje, verdomd de moeite waard. Neem nu de furieuze bonustrack “Lords Of Summer” die stukken sterker voor de dag komt dan de middelmatige tracks op de reguliere cd. Ook best opmerkelijk is de negen minutenlange medley “Ronnie Rising Medley”, een knap eerbetoon aan dé metalzanger Ronnie James Dio. Een stem als die van Dio naar de kroon steken is niet bepaald een makkie, maar James Hetfield komt er aardig mee weg, en dat terwijl Kirk Hammett de beste Blackmore in zich naar boven haalt in een fenomenaal stukje “Kill The King”. Ze kennen hun klassiekers.
Nog meer goed nieuws, de tien live tracks (‘Live At Rasputin Music’) zijn ronduit verbluffend. Het is heus niet zomaar voer voor alleen de diehard fans, want dit zijn live opnames waarop Metallica in bloedvorm verkeert, en dit voor een wel heel select kransje gelukzakken. Metallica raast hier met een ongeziene verbetenheid en met de wilde furie van in hun beginjaren doorheen een stel klassiekers van het eerste uur als “Hit The Lights”, “The Four Horsemen”, “Jump In The Fire”, “Metal Militia”, “Ride The Lightning” en “Creeping Death”. Ronduit geweldig.
Als afsluiter krijgen we nog een waanzinnige live-versie van “Hardwired”, zowaar nog twee versnellingen hoger dan de studio versie waarmee dit omvangrijk werkstuk is begonnen.
‘Hardwired… To Self Destruct’, het is een hele brok om door te bijten, maar het is bij momenten serieus de moeite. Onze raad : koop alleszins de extended version. Geen halve werken.
Altijd heb ik Weezer een aangenaam bandje gevonden . Weezer is dat typisch Amerikaans collegerockbandje bij uitstek rond zanger/gitarist/componist Rivers Cuomo, de eeuwig verstrooide bebrilde universiteitsstudent, inmiddels 45. De thema’s en de muziek stralen een jeugdige vriendschap en onschuld uit door die melodieuze pop/rocktunes en genietbare refreintjes. Een soort Bubbelgumpop, die fris , liefdevol tintelt . De eerste platen, het blauwe debuut en ‘Pinkerton’, twintig jaar terug in de tijd, blijven in het geheugen gegrift. Daarna was de muzikale carrière van Cuomo er eentje van nogal wat ups en downs … Met vlagen productief en in wisselende kwaliteit. Maar ze zijn aan een volgende adem toe , de vorige ‘Everything will be allright in the end’ , van vorig jaar, wist ons opnieuw voldoende te overtuigen … Weezer rockt , popt met een reeks afwisselende songs die direct , compact als puntig , ongecompliceerd zijn, met een sixties tune.
En deze is ook ouderwets ongecompliceerd, eenvoudig , speels , vaardig met kleine spitsvondigheden , o.m. “California kids”, “Girl we got a good time”, “Do you wanna get high”, “Endless bummer” en het sfeervolle “Jacked up”.
Een alleraardigst album , die ons opnieuw raakt!
Bombino van Omara Moctar maakt deel van de Touraeg nomaden en meet zich muzikaal met de hypnotiserende roots/world/woestijnbluesrock van bands Tinariwen en Tamikrest. Bombino brak defintief door in 2013 met het album ‘Nomad’ , geproduced door Dan Auerback van The Black Keys.
Bombino durft rauwer , bruter te klinken . Hun sound behoudt z’n traditie , gaat ‘back to basics’, kent een broeierige ritmiek en intrigeert door z’n opbouwende , aangename grooves. De tien tracks overtuigen. Het zijn genadeloze rocktracks ( o.m. “Tamiditine tarhanam”, “Iyat ninhay/Jaguar”) die afgewisseld worden met rustiger passages (als een “Igmayagh dum” en “Ashuhada”). Ze zorgen voor een meeslepende roadtrip , subtiel , lekker , verrassend.
Je wordt meegevoerd naar stoffige woestijnoorden. Het is en blijft een heerlijke luisterervaring in het roots/world genre!
Het Canadese Black Mountain rond Stephen McBean en Amber Webber neemt de tijd te werken aan nieuw materiaal .Allerhande projecten doorkruisen dikwijls het schema in de eigen songs .
‘In the future’ was een kleine tien jaar terug de doorbraak en was een pareltje , ‘The wilderness’ had een afgelijnder concept en als we de soundtrack niet meerekenen van ‘Year zero’, is dit na ruim vijf jaar de opvolger .
Tja, Ze brengen met regelmaat van de klok een nieuwe plaat uit dus , en ook met deze zitten we goed als we de uitgesponnen tracks beluisteren. “Mothers of the sun”, “Over & over the chain” en “Space to Bakersfield” klokken boven de acht minuten , en ervaren we als een hypnotiserende trip door die grandioze opbouw , gitaarsolo’s en de ruimte voor keys. Zweverigheid vindt z’n weg en de beheerste vocals dwarrelen onder de nummers . Een filmisch decor in onvervalste retro/stoner/pop , met een psychedelische tune en 60s invloed . Hier kruisen Hawkwind , Pink Floyd , Led Zeppelin , Swans en Sunn o))) elkaar . Nergens te zwaar , maar ook niet te licht … “Defector” en “You can dream” boksen tegen deze langgerekte tracks aan . In de andere nummers ervaren we een gemoedelijkheid door het sfeervolle karakter . Die rustpunten komen altijd wel in hun platen voor , maar zitten netjes gevangen in die zinderende spanning.
Black Mountain heeft een technisch vernuftig album uit . Sterk!
Amörtisseur is een Antwerpse band die Motörhead-songs brengt die vertaald of herschreven werden in het Antwerps dialect. Bij Amörtisseur wordt “Ace of Spades” “Schuppenaas” en wordt “The Roadcrew” “Mannen van de Baan”. Twaalf van die covers/vertalingen staan verzameld op ‘Lemmium’, een album dat wordt uitgebracht door Starman Records. Behalve de eerder genoemde klassiekers krijg je op ‘Lemmium’ nog herwerkte versies van o.m. “Overkill (Veel Te Hard)”, “Killed By Death (Keidood)” en “Damage Case (Daar Zijn Kosten Aan)”.
Voor alle niet-Antwerpse Vlamingen krijg je bij aankoop van het album op vinyl of CD een handig tekstvel, maar dat is hier minder hard nodig dan bij bv. Fleddy Melculy. De vertalingen blijven doorgaans dicht bij het origineel en zijn behalve een beetje overdreven macho eerder grappig dan een parodie. Het blijft een eerbetoon en geen platte humor, hoewel er best wel een paar momenten in zitten die een glimlach op het gezicht van de luisteraar zullen toveren.
Een opvallende uitzondering in het rijtje is dat “Just Because You’ve Got The Power”, Lemmy’s veeg uit de pan aan het adres van al te hebberige bedrijfsleiders, vertaald werd tot “Burgemeester”, een aanklacht tegen de huidige Antwerpse burgemeester Bart De Wever.
Muzikaal blijft Amörtisseur dicht bij de originele versies van Motörhead: soms een beetje nonchalant, maar altijd met veel energie. Dat is voor een deel te danken aan gitarist Luk Van De Poel, die we nog kennen van punkband The Kids. De rauwe en grofkorrelige strot van Bart Deckers komt ook vaak dicht in de buurt van die van Lemmy.
‘Lemmium’ is een fijn album voor wie de klassiekers van Motörhead nog uit het hoofd kent en die klassiekers ook graag eens in een alternatieve versie wil horen.
De driekoppige punkband Bruce uit Aarschot heeft zopas in eigen beheer een nieuw album uitgebracht, ‘My Latest Popstar Crush’.
Bruce draait al een hele tijd mee in het live-circuit in binnen- en buitenland en deelde reeds het podium met o.m. Cosmic Psychos, L7 en TV Smith.
De band speelt garage/punkrock en heeft naar eigen zeggen een vrij unieke sound die niet aanleunt bij die van de vele skate- en streetpunkbands die momenteel in België actief zijn. De band zocht inspiratie bij Australische punkbands als Celibate Rifles, The New Christs en Radio Birdman. Zelf willen we daar nog The Kids, The Spanks, de Ramones en de Dead Kennedys aan toevoegen. En doe daar ook nog, dankzij het Britse/Londense accent van zanger/gitarist Wim, The Adverts, Stiff Little Fingers en The Damned bij want op dit album komt Bruce dicht in de buurt van de Britse punk uit de begindagen: snel, snedig, met veel energie en met soms wel heel korte nummers: zes van de acht nummers op ‘My Latest Popstar Crush’ halen de grens van de twee minuten niet.
Titeltrack en single “My Latest Popstar Crush” is daarop geen uitzondering, maar heeft veruit de langste tekst van het hele album. Het is, samen met “Next Time”, misschien één van de meest toegankelijke songs van Bruce. De andere worden nog sneller gespeeld, laten nog minder ruimte voor tekst of solo’s en bruisen van de energie. De uitblinkers in dat recept zijn “Fix My Brains” en “Pass Pa”.
Info http://brucepunk.bandcamp.com/album/my-latest-popstar-crush
Wasted 24/7 is een Brugse punkrockband die onlangs in eigen beheer hun tweede album uitbracht. Een dergelijke groepsnaam in dat muziekgenre zou dat niet veel goeds mogen beloven, maar op ‘Eight Equals Greater Than’ hoor je niettemin een volwassen rockband die zijn roots niet verloochent.
Op het eerste gehoor lijken de songs nogal gepolijst en overgeproduced voor de doorsnee punkrock-liefhebber, maar na een paar luisterbeurten kan je deze band al meer naar waarde schatten. Opener “The Gift” zet Wasted 24/7 meteen in de voetsporen van de moderne, op Amerikaanse leest geschoeide punk zoals je die ook kan vinden bij Blink 182, Sum 41, Simple Plan en Good Charlotte.
Ook “Nothing Left” heeft een goede drive, net als “The Person That I Want To Be”, “Wide Awake” en vooral “Lost And Found” en “Sinkhole”. Ook “Disconnected” en “Jetlags” krijgen nog een ruime voldoende.
Als het tempo verslapt, zoals in “Boys” en in het brave “42”, verslapt ook de aandacht. Van de ‘softere’ nummers weet vooral het akoestische IOU te overtuigen.
Het beste nummer van het album is het wel heel korte “Liquid Cocaine”. Een uppercut van old-school punkrock die bij het op optredens zeker goed zal doen.
Info - http://fb.com/thehottestbandonearth
Nederlands 
Français 
