Kaytranada is het muzikale project van de Canadese Haïtiaan Louis Kevin Celestin . Hij is nog geen 24 jaar oud , maar heeft al een mooie reputatie intussen. Hij put uit een rits samenwerkingen, opende voor Madonna , heeft eigenlijk al een pak mixes en remixes uit en strikte voor zijn eigenlijke albumdebuut allerlei grote namen als Craig David, Litte Dragon , Rick Rubin , Badbadnotgood, AlunaGeorge, Anderson. Paak .
We horen licht groovende , loungy, dansbare tracks , badend in electro, hiphop en r&b sferen. Hij is een beatgoochelaar en verknoopt allerlei vocale partijen . “Together”, “Breakdance lesson n°1” en “Leave me alone” (verleidelijke zwoele zang van Shay Lia) zijn drie tracks om in te lijsten op dit fijne eigen debuut.
Deanmoore is een Nederlands trio uit Lichtenvoorde , die zich manifesteert binnen de progressive metal . De vijf tellende EP biedt voldoende afwisseling. Meteen wordt een stevig jasje aangemeten met “The progressionist” en “Waves” door een strakke , donkere ritmiek en een diepe bas. De titelsong is sterk door een meer zacht forsere aanpak, de spanningsopbouw en broeierige intensiteit. Zondermeer een spannend EPtje !
Info op https://www.facebook.com/deanmooreband
De Amerikaan Ian Fisher heeft zijn koffer van nummers door de jaren uitgepakt en laat ze kennismaken met een breder publiek. We krijgen hier een spannende combinatie van rootsamericana , countryfolk en sing/songwriting . De trilogie “If you wanna stay”, “Candles for Elvis” en de titelsong gaan over in de intimiteit van “Thinking about it” en de sobere aanpak op “The way to go” en “Seriously who” .
Hij doet (muzikale) indrukken op tijdens zijn reis. “Hail mary” is doordrenkt van blues en doowop sijpelt door op het afsluitende “Nothing”.
Ian Fisher heeft een pak bagage meegebracht in zijn koffer . Die muzikale speeltjes hebben we nu gehoord in dit overtuigend album.
Vijf gezinsleden en nakomelingen van Roots Rielemans hebben elkaar gevonden in dit familieproject . Ze zijn een hechte familie en een even hecht gezelschap die een unieke sound van rootsamericanablues en countryfolk spelen . De producer was Malcolm Burn, die al instond voor gerespecteerde artiesten in het genre als Daniel Lanois , Emmylou Harris , Neville Brothers en Bob Dylan.
We horen intens doorleefd materiaal , kleur gegeven door de wisselende en aanvullende vrouwelijke en mannelijke stemmen.
Dit Rielemans project verdient respect en airplay en toont dat rootsamericana levendig , fris , en ingenomen goed kan zijn …
Info op www.rielemans.be
Soldier’s Heart – Let it all end – Hun Laatste Dans!
Soldier’s Heart + Schaduwland
Vooruit (Balzaal)
Gent
2016-12-21
Didier Becu
Lelijke kerstballen worden het straatdecor, de verkooppiek van geschenkpapier bereikt zijn jaarlijkse hoogtepunt en op het dorpsplein maken kerststallen hun intrede (hoewel). Het zijn niet alleen de signalen dat het jaarlijkse feestgewoel eraan komt, ook het einde van een concertseizoen. Bij Democrazy eindigden ze (wat had je anders verwacht) in schoonheid, en nog wel met het allerlaatste optreden van Soldier’s Heart.
Voor de band van Sylvie Kreusch was 21 december een eindpunt, voor Frederik Poisquet en Jelle Hermans bijna een beginpunt want dit was pas hun derde optreden. Nu al in de Vooruit, maar goed, Jasper Segers van Soldier’s Heart deed de productie van hun single “Melody For The Sun”, wat veel verklaart. Live krijgt het duo er nog eens de steun van Thomas Lauwers bovenop en hoe clichématig het ook klinkt, een betere naam dan die van Schaduwland konden de Gentenaren voor hun muziek niet bedenken. Duistere elektronica, maar met veel psychedelica. Luistermuziek waarbij je je dansschoenen niet mag vergeten. Hoewel het technisch wat aftasten was, zag de uitverkochte Balzaal een drietal aan het werk waarvan men wist dat ze er beslist nog een keer zullen staan. Tot binnenkort!
Tijd voor nieuwe uitdagingen. Sylvie Kreusch wil naar verluidt het solopad op, of doet deze dagen zeer mooie dingen met partner Maarten Devoldere in Warhaus, en Benjamin Cools en Ferre Marnef hebben hun zinnen gezet op Glints waarvan zeer veel wordt verwacht. Ondanks het feit dat Soldier’s Heart nog tot veel meer in staat was, nodigden de vijf ons uit voor een allerlaatste dans. Let it all end…
Zagen we gisteren in datzelfde gebouw ook bij Wallace Vanborn een heleboel sterren uit de alternatieve muziekwereld, was dat bij Soldier’s Heart niet anders…Tsar B., Lennert Coorevits van de Compact Disk Dummies of (hoe kon het ook anders) Maarten van Balthazar, ze waren er allemaal!
Niemand die het zal ontkennen, maar de magneet van Soldier’s Heart is Sylvie (probeer maar eens één seconde niet te kijken naar deze schoonheid!), gelukkig zit ook op muzikaal vlak alles snor. Het is natuurlijk wel vijgen na Pasen (hoewel alle goede bands op een dag zich herenigen), toch hebben de vijf met hun songs de ideale combinatie tussen heerlijke radiopop en shoegaze gevonden, en dankzij Ferre ook een flinke pak funk.
Dansen op het graf van je lievelingsband, zo leek het wel voor de uitbundige fans die tijdens “Savage” papieren harten bovenhaalden. Een melodie met de woorden “Don’t fuck it up”, je deed het Sylvie, en was dat een traan die de blondine wegpinkte toen een paar uitbundige fans rozen op het podium wierpen? Muziek is ook emotie.
Sylvie is er zich maar al te goed van bewust dat ze de ceremoniemeester is en met één vingerknip meer kan bereiken dan de meeste stervelingen onder ons, maar iemand die pop als “Ears & Eyes” kan neerpennen of een song van Gabriel Rios (“Broad Daylight”) tot het zijne kan omtoveren is die macht van harte gegund.
Soldier’s Heart verdween zoals ze gekomen was (vanuit het niets). Op een wit doek werden de mooiste momenten van 4 jaar ultieme pop geprojecteerd, de dj speelde het thema van Twin Peaks en plots beseften we dat het afgelopen is… Bedankt voor de laatste dans!
Dank aan Luminousdash.com
Pics optreden Crammerock 2016 http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/soldiers-heart-2-9-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent
Het vorige XL feestje georganiseerd door Wallace Vanborn was om de komst van een nieuwe cd te vieren. Hoewel ze bezig zijn met deze nieuwe plaat, is er nog niet geweten wanneer deze zal uitkomen. Deze Wallace XL is dus ‘een zomaartje extra’ want welke reden heb je nog meer nodig om eens stevig uit je dak te gaan?
Eerste halte van de avond was Last Train een Franse band met een zeker ‘je m’en fous’ gehalte. De vette baslijnen en de harde gitaarrifs deden hier en daar wel wat denken aan Wallace Vanborn. Een perfecte opener voor wat zou blijken, een schitterende avond.
Exit Last Train.
Enter Wallace Vanborn en je mag het vrij letterlijk nemen. Sylvester Vanborm wandelt het podium op, neemt het publiek in zich op alvorens hij op zijn drum troon kruipt. Openen deden ze met “Wizard Casts Blizzard” eentje uit de recentste plaat. Van XL is hier nog geen sprake. Het schitterende “Cougars” en “Atom Juggler” volgden elkaar snel op. De toon was gezet. Ze hadden er duidelijk zin in, de zaal nog meer.
Toen de leden van Brutus het podium betraden wisten we hoe laat het was. Een vorige passage in Leuven had de connecties tussen deze bands duidelijk gesmeed (een limited cassette). “Violet” van Hole was de eerste cover van de avond. Alvast beter dan het origineel bedankt Brutus!
Tijd voor een nieuw nummer , de titel was wat onduidelijk, deze laten we in het midden. Wat we wel kunnen zeggen is dat het meer in de lijn van ‘The Orb We Absorb’ ligt en dit kan alleen maar positief zijn.
Tijdens “Welcome to the Wastelands” kregen we een knap staaltje sax te horen van Matthias De Craene. De sax solo’s doorheen het harde gitaarwerk creëerden een speciale sfeer op het podium.
De resem artiesten volgden elkaar snel op. Tussen de wissels door kregen we duidelijk te zien waar het deze avond om draaide, plezier maken!
De connectie tussen Lara Chedraoui en Ian Clement zorgden voor een aantal mooie vriendschappelijke en muzikale momenten op het podium. “Red Eyes And Tears” werd gedaan met behulp van wat lyrics en het nodige gelach op podium.Chris Isaak’s “Wicked Game” was dan weer een subliem staaltje van vakmanschap. Net zoals de samenwerking tussen Johannes Verschaeve en Mario Goossens die ons “Cold Turkey” van John Lennon voorschotelden.
Hoogtepunten van de avond?
Flip Kowlier’s “Grootste Lul Van’t Stad” opgesmukt met het stevige gitaarwerk van Wallace. En laat ons zeker niet de cover van de Beastie Boys vergeten. “Sabotage” klonk nog nooit zo vet als die avond. Zeker te wijden aan Dries van Hoof’s kunsten op de bas en Thomas Van Dingenen (Bulls on Parade) zangkunsten.
T. Raumschmiere die halfbezopen het podium opwandelt en hetgeen nadien volgde zal ik nooit meer kunnen vergeten. “Sick Like Me” en “Monstertruckdriver” gaven hem de gelegenheid om de Vooruit uit zijn dak te laten gaan. Stagedives, water, een lastige microkabel en een uitzinnig publiek waren het gevolg. Net toen ik dacht, dit kan niet harder smeten ze nog Steak Number Eight met “Future Sky Batteries” op het podium om de laatste muren die nog rechtstonden in de Vooruit met een sloophamer te vellen. Een waanzinnig tafereel dat afgesloten werd met “Cowboy Panda’s Revenge”. Hoe voorspelbaar dit ook is, het blijft nog altijd de beste afsluiter.
Stiekem hoop ik dat heel dit concert opgenomen is geweest en ooit gereleased zal worden met record store day. Kunnen we dat afspreken? En anders doen we het volgend jaar gewoon nog eens over!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wallace-vanborn-20-12-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/last-train-20-12-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent
Opnieuw een release die ons bereikt via de mensen van Hard Life Promotion is de nieuwe plaat van Enemy Of Reality. Het gaat om een Griekse band die met ‘Arakhne’ aan haar tweede full album toe is. De zogeheten female fronted metal is niet meteen spek voor onze bek maar ‘Arakhne’ is zeker een opvallende plaat. De zeer bombastische, theatrale symfonische metal stuitert alle kanten uit en het lijkt wel alsof we naar de soundtrack van een opera luisteren. Dat ‘Arakhne’ een conceptverhaal vertelt over een Griekse godin die een overmoedige raamweefster verandert in een spin is dus zeker niet toevallig. Nog bijzonder is de meerstemmige zang, we horen twee vrouwelijke stemmen (waarvan die van Chiara Malvestiti van Therion) en er zijn mannellijke grunts. Verder zijn er nog gastbijdrages van Fabio Lione (voorheen Rhapsody Of Fire) en van Jeff Waters (Annihilator).
Soit, deze schijf blijft niet lang in onze platenspeler zitten maar liefhebbers van een potje FFM kunnen dit met gerust gemoed checken!
Driewerf hoera! Opnieuw een plaatje van Church Of Ra, het collectief rond het iconische Amenra. Dit keer gaat het om Syndrome, het solo-project van Amenra-gitarist Mathieu Vandekerckhove. ‘Forever And A Day’ is al zijn tweede werkstuk na debuut ‘Now And Forever’. Verwacht geen mokerslagen zoals dat bij Amenra het geval is maar wel meditatieve drones en subtiele melodieën die ergens het midden houden tussen ambient en postrock. Dit album telt trouwens ook maar 1 nummer maar dat klokt wel af op iets meer dan dertig minuten. “Forever And A Day” is een melancholische, filmische track die laagje per laagje wordt opgebouwd en die je als luisteraar meeneemt op een bijzondere trip.
Zelf beluisteren we ‘FAAD’ het liefst met een koptelefoon, het geeft nog iets meer cachet aan deze plaat van Mathieu Vandekerckhove. Prachtplaat!
De populaire soul- en jazz zanger heeft er tal van samenwerkingen opzitten (o.m. Disclosure, Claptone, Van Morrison) en is nu toe aan zijn vierde plaat . ‘Liquid spirit’ zorgde voor een grammy als ‘Best jazz vocal album’ een paar jaar terug . ‘Take me to the alley’ is een sfeervolle , dromerige , aangename loungy plaat in het genre , die een punch krijgt door zijn (vertrouwde) warme, emotievolle baritonzang. “Holding on” (in een forse , krachtige groove door het Disclosure duo) , “Don’t lose your steam”, “In fashion” en de titelsong zijn sterkhouders .
Zijn stem wordt al eens aangevuld met de suikerzoete vocals van Alicia Olatuja . Ook “More than a woman” is er eentje die blijft plakken . De sax , piano geven kleur aan de nummers . De nummers zijn allemaal wel gedrenkt in hetzelfde vaarwater , maar wat een genotvolle trip krijgen we hier aangeboden van het Amerikaans multi-talent.
Das Pop mag dan nu op non actief staan , Bent Van Looy is een multi-instrumentalist en getalenteerd artiest die met ‘Pyjama days’ aan z’n twee soloplaat toe is . Een muzikale kameleon die lucratieve tv klusjes opknapt en ook nog te zien was als Soulwax drummer . We krijgen sfeervolle pop achter zijn piano, die klein gehouden worden , meer weelderig gearrangeerd zijn of met een (ruwer) randje zijn. “One way dialogue” is er eentje met een dampend funky tune. Hij kon beroep doen op producer/muzikant Jason Falkner.
Een mooie afwisseling horen we waar z’n begeesterend pianospel en innemende, heldere vocals bepalend zijn. Een elegante stijl. Hij is met zijn gezin nu gehuisvest in Antwerpen.
Hij heeft een pak overtuigende nummers klaar op de plaat als “High and dry”, “Downtown train, “My escape” en “Mr. Fletcher’s song” .
Impressies van zijn verblijf Parijs-Antwerpen , pure liefdessongs en – verklaringen sieren de soloplaat.
Live weet hij het publiek te entertainen met deze dromerige pop . Een plaattitel op zijn plaats.
De Brits klinkende Amerikanen van de Dandy Warhols hebben iets te vieren . Zij zijn al zo’n vijfentwintig jaar bezig. Ze hebben zelfs een nieuwe plaat uit ‘Distortland’ , die drie jaar na ‘This machine’ verschijnt . De band van Zia Mccabe en Courtney Taylor-Taylor is er eentje die een hobbelig parcours achter de rug heeft ; een muzikale carrière van ups & downs door het intensieve druggebruik en dito levensstijl . Hun sound ligt er natuurlijk ook wel voor iets tussen . Ze brengen 70s retro psychedelica, die zweeft , popt en rockt .
Door de jaren is het materiaal afwisselend als inwisselbaar geworden . Het beste werk ligt al in die nineties en beginjaren 2000 met classics “Every day should be a holiday”, “Not if you were the last junkie on earth”, “Boys better”, “Bohemian like you” en “We used to be friends” .Op hun platen zijn er dus altijd wel een paar leuke nummers.
Er is de indruk dat het kwartet er twee gezichten op nahoudt, de aangename , alternatieve psychedelische kant en de commerciële, die enkele sfeervolle , ontspannende popsongs bevat. Daartussenin wat donker romantische ballads. Die elementen zijn het handelsmerk van de Dandy Warhols nu .
Voor hun doen hebben ze een relatief korte plaat uit , popgeoriënteerde psychesongs , die dromerig , relaxt of rockend, dansbaar zijn . We horen de afwisseling in de rockende “Search party” (opener), “Pope reverend jim” en “You are killing me”; de dansbare grooves van “Semper fidelis”, “Doves” , en de indiedromerige aanpak van “Styggo” tonen het breder aspect in het genre. Onderhuids zijn er die kenmerkende repetitieve Feelies/Chills gitaarmotiefjes en ervaren we onderkoelde cocktails na een dagje strandgenieten. De groep intrigeert door de repetitief slepende opbouw en de fijne synthklanken, die tot inspiratie, verbeelding roept.
The Dandy Warhols zijn (nog steeds) goed , zondermeer , beetje schizoïde door de lekker wegdromende onthaastingstunes , niet van deze wereld, om dan te worden wakker geschud in deze dagdagelijkse realiteit door een directer poprockend geluid . De cirkel is rond - The Dandy Warhols hebben na al die jaren hun naam niet gestolen …
Interview Michael Sele, Beauty of Gemina
Na tien jaar muziek maken voor The Beauty of Gemina heb ik het gevoel dat op ‘Minor Sun’ alles mooi samenkomt. Het voelt als thuiskomen.
Na het optreden van The Beauty of Gemina op Dark Xmas mocht ik Michael Sele, zanger en songschrijver, interviewen. Je weet vooraf nooit hoe zoiets zal verlopen maar het bleek een innemende en aangename man te zijn.
1. Hoe vond je het optreden? Tevreden?
- Ja, ik ben tevreden. Het is toch telkens een beetje een avontuur. Je begint en je weet nooit hoe het zal verlopen. Je krijgt soms verrassingen op het podium, veel of weinig publiek, technische euvels… Maar vandaag was het vrij goed en ik denk dat het publiek mee ging in onze wereld. Ze waren klaar voor ons. Het gaf mij achteraf een goed gevoel.
2. “Minor Sun” is anders dan het vorige album ‘Ghost Prayers’. Was dat de bedoeling of groeide dat zo tijdens het maken?
- Het is altijd een proces maar ‘Ghost Prayers’ was voor mij meer een tussendoor-project. Ik probeerde er veel akoestische songs op uit. Toen ik startte met werken aan ‘Minor Sun’ was het van meet af aan duidelijk dat ik een grootser album wilde. Als ik het vergelijk met een klassiek album dan is ‘Ghost Prayers’ gemaakt voor een kamerorkest en ‘Minor Sun’ is dan meer een symfonie.
3. ‘Ghost Prayers’ is introverter…
- Inderdaad, maar tijdens het werken aan ‘Minor Sun’ was het voor mij snel duidelijk dat ik het grootser, spacier en met meer gitaarsounds wilde. Ik ben natuurlijk erg tevreden met het resultaat. Het is een erg persoonlijk album geworden. Ook over de teksten waar ik veel tijd en energie in heb gestoken. Ik heb er geen compromissen voor gemaakt.
4. Wanneer ik naar je artwork, optredens, teksten etc kijk dan denk ik dat er hier een perfectionist voor mij zit. Klopt Dat?
- Wat kan ik zeggen? Je kan mij een beetje vergelijken met een kapitein op een boot die invloed heeft op elk gebeuren op zijn schip. Zo ook wanneer ik een album maak. Het is niet alleen het album dat belangrijk voor mij is maar ook het hele pakket: de cover, de teksten, … Maar als ik in de studio werk en we nemen een gitaarlijn op die gevoelig en erg goed klinkt, maar technisch misschien iets minder goed, dan zal ik toch voor die minder perfecte maar gevoelige gitaarlijn kiezen. Op dat vlak ben ik dan niet zo perfectionistisch. Liever dat, dan perfect en zonder gevoel. Muziek moet je aangrijpen. Het mag niet te clean klinken.
5. Muzikaal vind ik dat ‘Minor Sun’ een beetje als een synthese van je vorige album klinkt en dat het daardoor ook iets beter is dan de vorige.
- Ik ben erg blij om je dat te horen zeggen want het is nu tien jaar dat ik bezig ben met de band en nu heb ik het gevoel dat ik met de muziek ben waar ik wil zijn. Ervoor probeerde ik op elk album iets anders uit. Nu heb ik het gevoel dat alles samenkomt. “Minor Sun” klinkt voor mij alsof ik thuiskom. Ik kan het moeilijk anders uitleggen. Dus, ik ben akkoord met wat je erover zegt.
6. Het album bevat terug donkere en soms zware teksten maar de muziek waarin je hebt verpakt klinkt bij momenten iets lichtvoetiger. De muziek heeft soms iets zweverig en ongrijpbaars zoals bv “Waiting in The Forest” met zijn impressionistische gitaarrifjes. De muziek is moeilijk te definiëren.
- Ja daar kan ik inkomen. Het heeft misschien ook wat met mijn stem te maken. Ik durf nu iets meer op dat vlak. Ik heb een breder spectrum aan emoties die ik met mijn stem kan bespelen. Op dat vlak vind ik het album het beste dat ik al gemaakt heb. De muziek bezit inderdaad veel licht en optimisme. In elke song zit een sprankeltje van hoop. Het is daarnaast de Minor en niet Major Sun. Het bevat daarom veel melancholie en gevoel.
7. Zijn je teksten een veruitwendiging van wat er binnenin je leeft of eerder het resultaat van wat je rondom jou ziet?
- Beiden denk ik. Ik ben een songschrijver in de klassieke manier van werken. De teksten zijn heel belangrijk voor mij. Als ik een melodie of een akkoordenschema heb en het vind niet de gepaste tekst dan komt het niet op de plaat. Zo simpel is het. Het is niet zo gemakkelijk om na 80 songs nog nieuwe invalshoeken en onderwerpen te vinden. Ik wil mezelf niet herhalen. Ik maak bv geen twee nummers over de “Suicide Landscape”. Ik heb er een foto of beeld over geschetst en nu wil ik dat over iets anders doen. Ik probeer een song te schrijven waarin ik de luisteraar een kamer aanbied en die luisteraar moet dan zelf vorm geven aan die kamer: het interieur, de meubels… Begrijp je?
8. Naar welke muziek luister je zelf?
- Naar veel en verschillende muziek. Ik groeide op met muziek. Mijn grootvader was een klassiek componist en ik was enorm gefascineerd door de instrumenten, de noten… Hij vertelde mij veel over Wagner, Bach en al die grote componisten. Mijn eerste plaat was één van Richard Wagner: The Flying Dutchmen. Ik denk dat ik tien jaar was of zo. Tot op heden hou ik van klassieke muziek. Daarnaast luister ik ook naar David Bowie, Pink Floyd, Kraftwerk en Mike Oldfield in zijn beginjaren. Ik was een grote fan van Mike Oldfield toen ik jong was. Nog altijd. Hij is nog steeds een groot artiest. Maar ook muziek zoals industrial, metal of electro vind ik goed. Zolang het mij maar raakt en dat de zanger een persoonlijkheid is met een bepaald charisma.
9. Ik vind het niet gemakkelijk om je muziek in een vakje te stoppen. Het is niet echt gothic rock, darkwave of alternatieve pop/rock. Ik vind dat je muziek wat buiten die hokjes valt en dat is als een compliment bedoeld. Hoe zou jij je muziek omschrijven?
- Je zei het vrij goed. In Zwitserland hebben we een vrij gemengd publiek. Het publiek bestaat niet alleen uit mensen die van de donkere scene houden. Maar mensen die ook naar Interpol, Muse of The Editors luisteren om maar iets te noemen. Maar internationaal, zoals in Duitsland en hier, zitten we voornamelijk in de zwarte scene omdat het niet zo gemakkelijk is om een ander publiek te bereiken. Het was zeker niet mijn plan om alleen een gothic muzikant te zijn. Ik hou enorm van de sfeer op dit festival hier maar ik wil mij niet laten begrenzen. Ik heb daarvoor een te ruime blik en geest.
10. Hoe ontstaan nummer meestal?
- Op alle mogelijke manieren. Bijvoorbeeld voor de allereerste song die ik schreef voor The Beauty of Gemina had ik al een tijdje de melodielijn liggen totdat ik er de gepaste klanken en woorden bij vond. Ik schrijf dikwijls met mijn acoustische gitaar of op de piano. Soms ook op de computer. Ik start dan met een geluid of een keyboard idee. Het is een beetje zoals eten klaarmaken. Ik koop ook veel instrumenten want dat vind ik inspirerend. Voor ‘Minor Sun”’kocht ik bijv. een Dobro gitaar en het was heel belangrijk voor het album. De kleur en de klank die het eraan gaf. Het is een gitaar die niet meteen in een gothic sfeer gebruikt wordt maar dat vind ik dan juist boeiend om uit te proberen. Net zoals de mix van een album. Het is net als een kleed dat je past. Je hebt je basis en welk kleedje zal je erom heen hangen?
Bedankt voor je boeiend gesprek!
Trixie Whitley doet alle concertzalen vollopen. In Gent moest zelfs een extra show worden ingelast om iedereen van haar stem te kunnen laten genieten. Gelukkig, want haar tweede optreden in de Vooruit was een voltreffer van formaat.
Sinds 2013 en haar langspeeldebuut ‘Fourth Corner’ worden de songs van Trixie Whitley internationaal geroemd. Met opvolger ‘Porta Bohemica’ gaat de Gent-Newyorkse Whitley nog een stap verder.
Trixie Whitley begon haar set met “Faint Mystery”, waarmee ze het publiek poeslief meenam in haar set. Trixie toonde zich als een gerijpte artieste en liet zich perfect dragen door haar band die ze had meegenomen uit New York. Zij speelden fantastisch in op hun ‘spits’, met name de stem van Trixie Whitley. Het is die stem die het optreden zo betoverde. Beheerst haalde ze uit in de hoogte, steeds in functie van de song. Dat was het geval in “A Thousand Thieves” en “Gradual Return” waarin de zangeres haar ongelooflijke vocale kracht etaleerde. Ook haar rauwe gitaarspel mocht er zijn.
Daarna was het tijd voor de iets tragere nummers. We zagen een koppel slowen tijdens “Fourth Corner”, de liefde hing duidelijk in de lucht. “Pieces” en “New Frontiers” klonken eerder zweverig. Tijdens “Oh, the Joy” ging Trixie Whitley even helemaal alleen op het podium staan, en kwam ze heel erg breekbaar uit de hoek. Het zorgde voor kippenvel bij het publiek, waarna iedereen even naar adem moest happen. Daar kregen we niet al te veel tijd voor. Met het langs alle kanten vliegende nummer “The Shack” ging Trixie er weer vandoor. Na een erg experimenteel “Hotel No Name” ging de band helemaal los. “Oeps, dit had meer weg van een ejaculatie dan van een song”, klonk het bij Trixie Whitley. Dat was helemaal niet zo erg, al zullen sommigen zich andere hoogtepunten herinneren.
Zo hadden we bijvoorbeeld het afsluitende “Breathe You In My Dreams”, waarin Trixie zich ontpopte als een erg volwassen artieste. Alles zat goed, de zangeres deed het allemaal simpel lijken, maar weinig zullen het haar nadoen. Ten slotte konden we nog nagenieten met bisnummers “Surrender” en “Eliza’s Smile” en konden we gelukkig terug naar huis. Trixie Whitley heeft alles uit de kast gehaald om ons te plezieren, en we moeten zeggen: dat is meer dan gelukt.
Setlist:
Faint Mystery/A Thousand Thieves/Irene/Gradual Return/Fourth Corner/New Frontiers/Soft Spoken Words/Pieces/Oh, The Joy/Salt/Closer/The Shack/I Need Your Love/Hotel No Name/Breathe You In My Dreams/Surrender/Eliza’s Smile.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/trixie-whitley-18-12-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent
Dark X-Mas Show 2016 – Gothic Treffen - goede line-up, geslaagde optredens
Dark X-Mas Show 2016
Expo
Waregem
2016-12-17
Wim Guillemyn
Dit jaar was er terug een Dark X-Mas Show in Waregem. Een festival met een puike line-up die mensen met een liefde voor donkere muziek zeker en vast aansprak. De Expo was sfeervol aangekleed en voorzien van de nodige belichting, screens en P.A. om er een goede dag van te maken. Na het forfait van Apoptygma Berzerk werd de line-up doorgeschoven en werd Clan of Xymox de afsluiter.
Door mijn werk moest ik opener Cheshire Cat en Jacquy Bitch missen. Zo te horen was vooral die laatste het interessantst.
Daarna was het de beurt aan Grausame Töchter. Aranea Peel en de haren kwamen hier hun laatste album ‘Vagina Dentata ‘ voorstellen. Ze hadden , zoals steeds, voor een goed uitgewerkte show gekozen met visuals, een mooie lichtshow en flink wat theatrale poses. Wie hen al eens aan het werk zag , weet ook dat een flinke dosis naakt, al dan niet functioneel, tot de vaste ingrediënten behoren. Het moet gezegd worden dat ze er een degelijke show van maakten en dat er niets op aan te merken viel. De BDSM-electro is nu niet meteen van het hoogste niveau maar je moet hen vooral als een totaalpakket zien. Ze trokken voldoende de aandacht en hun missie was dus geslaagd.
Ook de Zwitsers van Beauty of Gemina hebben een nieuw album uit. De kritieken op hun laatste album ‘Minor Sun’ zijn algemeen positief en het was dan ook uitkijken hoe ze die live zouden brengen. Het werd een eerste hoogtepunt van het festival. Michael Sele en band slaagden erin om het merendeel van het publiek mee te krijgen in hun fabelachtige wereld. Zowat iedereen was de zaal in gekomen om de band aan het werk te zien. We kregen sfeervolle filmbeelden van een witte pauw (zie ook het artwork van ‘Minor Sun’) op het grote scherm te zien. Daarna werd er geopend met “End” (ook de opener op het album) en “Bitter Sweet Good-Bye”. Het geluid zat meteen goed. Er werd stevig gerockt zonder de subtiele geluidjes achterwege te laten. De zanger straalde ook meer energie uit dan wanneer je hem op plaat hoort.
Er werden behoorlijk wat nummers uit het nieuwe album gespeeld: o.a. “Crossroads”, “Down on the Lane” en “Endless Time To See”. “Are you ready to rock n roll?” riep Michael Sele waarop hij de eerste tonen van “Hunters” inzette om daarna met “Suicide Landscape” de zaal voor zich te winnen. Er werd afgesloten met “The Lonesome Death of a Goth DJ”. Dood was deze goth band allesbehalve.
Een niet te missen optreden. In strict Confidence mocht daarna het opgewarmde publiek verder entertainen. Deze Duitse electro band draait al bijna een kwart eeuw mee. Ze gaven dan ook een heel degelijke show met mooie screens en een danseres met kerstversiering in haar kleed. Zo begeesteren als Beauty of Gemina deden ze niet maar er viel niet veel op hun prestatie af te dingen.
Garden of Delight kwam hun tournee ter gelegenheid van hun 25-jarig bestaan in Waregem afsluiten. Deze gothic rockband was de voorloper van The Merciful Nuns en in 2009 werd de stekker uit het project getrokken. Dus hier was wellicht de laatste kans om ze ooit nog eens aan het werk te zien. De show werd indrukwekkend geopend met wit licht, rook en Artaud die met een vlag het podium optrad. Bij elk nummer zagen we een andere visual op het grote scherm. Het geluid was loeihard en je voelde de bassen doorheen je lichaam dreunen. Het enige dat soms wat stoorde , was het veelvuldig gebruik van de stroboscoop. Dat bemoeilijkte soms het kijken naar het podium. De band speelde goed en vooral de snellere nummers kwamen heel goed uit de verf. We hoorden onder andere “The Seal”, “Spirit Invocation”, “The Lost Gods”, “Levitation” en “Transmission-Necromanteion”. Na dit optreden kunnen ze GOD met een gerust gemoed ten grave dragen… Wie er nog niet genoeg van heeft gekregen kan nog de live cd van hun optreden deze zomer in Polen aanschaffen.
The Invincible Spirit is een vrij bekende naam in de electro-wave/electro pop scene die al sedert 1986 (met een onderbreking in de jaren 90) bestaat. In de jaren 80 had de band rond Thomas Lüdke een grote hit met “Push”. Vorig jaar hadden ze nog een nieuw album ( ‘Anyway’) uit dat meer dan behoorlijk was. Onvergetelijk waren ze niet maar ze slaagden er toch om het publiek te blijven boeien. Het vormde een mooie afwisseling tussen de andere bands.
Ik keek erg uit naar Goethes Erben. Henke staat namelijk bekend om zijn intense live shows. Het leek dat ook het grootste deel van het publiek voor deze band was gekomen. Centraal op het podium stond een box klaar met een pop en een kroon op. Typisch Henke dus. Er werd geopend met het pianospel van “Lilien” en daarna de zang van Sonja Kraushofer. Dan was het tijd voor de ganse cast die ons gedurende een vol uur meenam in een show tussen cabaret en rock. De band speelt de pannen van het dak, Henke was in vorm en we wisten al dat Sonja een fantastische stem had. Het werd dus genieten. Henke riep, fluisterde, tierde, sloeg en zalfde. Hij sprong ook nog eens tussen het publiek en liet een magnifieke versie van “Heroes” van David Bowie horen. Hier in het Duits: “Helden”. Tijdens de bisronde werd afgesloten met “Liebling der Götter”. Goethes Erben was een trip vol emoties en mocht wat mij betreft gerust de afsluiter geweest zijn.
Setlist: Lilien, Traumsuche, Märchenprinzen, Iphigenie, Das schwarze Wezen (piano), Ganz Sanft, Himmelgrau, Nichts Bleibt wie es War, Vermisster Traum, Glassgarten, Helden, Ich Bin Lazarus, Mit Dem Wissen, Kopfstimme en als bis Liebling der Götter.
Na het vele moois dat we al mochten aanschouwen kregen we nog Clan of Xymox als afsluiter. Een veel ingetogener performance dan een act als Goethes Erben. We kregen een mooie set waarin songs gespeeld werden uit diverse periodes van hun carrière. Songs zoals: “Stranger”, “Muscoviet”, “Musquito”, “Hail Mary”, “In Love We trust”, “Louise” … Een romantische en melancholische set met telkens een mooie bijpassende afbeelding op het grote scherm. Een fijne lichtshow en een ingetogen afsluiter van een geslaagd festival.
Een festival dat goed in elkaar stak, met een goede line-up en met geslaagde optredens. Jammer genoeg was dit, zo te horen, de laatste editie van Dark X-Mas. Maar, we hebben ervan genoten!
Organisatie: Purple Moon Productions
Nederlands 
Français 
