AC/DC – Rock or bust!
AC/DC
Domain Stadium
Perth (Australië)
27-11-2015
Marilien Bultinck
Na meer dan 40 concerten in Amerika en Europa eerder dit jaar, is de legendarische rockband AC/DC met de Rock or Bust World Tour eindelijk in het Australische Perth geland. Op vrijdagavond 27 november 2015 konden de vijf Australische rockers er een – fantastiche - ‘thuismatch’ spelen.
Voor deze bijzondere gelegenheid baanden horden grote, bebaarde, getatoeëerde en vooral - niet bepaald jonge - mannen hun weg naar het Domain Stadium in Perth. Echter, ook voor gezinnen met pubers en zelfs voor de oudere generatie die voor hun lichamelijke stabiliteit dienden te vertrouwen op een looprekje of rolstoel bleek het concert een gegeerde bestemming. Misschien niet meteen wat je als publiek van een (hard) rock concert zou verwachten, maar geef toe, met een gemiddelde podiumleeftijd van 64 jaar en een gecombineerde rock-energie van onmeetbare ‘High Voltage’ is AC/DC ook zeker niet de doorsnee rockband.
De Zweedse rockgroep The Hives had de eer om het publiek op te warmen voor wat een ongelofelijke show zou worden. Terwijl zij het rockgevoel in het stadium stilaan versterkten, maakte de zon langzaamaan plaats voor duisternis en begonnen duizenden flikkerende rode duivelshoorntjes het stadium te verlichten. Het duurde nadien niet lang alvorens ook die ene grote duivelshoorn op het podium verlicht werd en daarmee het begin van het concert een feit was. De vijfkoppige rockgroep werd als het ware vanuit de ruimte op het podium gekatapulteerd en opende het concert met, jawel, het nummer Rock or Bust van AC/DC …
Zonder Malcolm Young (vervangen door diens neef Stevie op de ritmische gitaar) en zonder de veroordeelde drummer Phil Rudd (vervangen door Chris Slade), waren alle ogen vooral gericht op zanger Brian Johnson en lead gitarist Angus Young, die wegens de afwezigheid van broer Malcolm nog als enig oorspronkelijk lid overblijft van de in 1973 gevormde groep. Met een overvloed aan energie losten zij alle verwachtingen in en brachten het concert volledig op dreef met Shoot to Thrill, Hell Ain’t a Bad Place to Be en Back in Black. Angus bleef ook tijdens dit concert zijn schooljongens imago en typische beenbewegingen trouw en ook Brian Johnsons oh-zo-typerende-stem blijft (na al die jaren) nog steeds een wonderbaarlijk, logopedisch mysterie. Dit alles in samenwerking met een fantastische drum, bas en ritmische gitaar bezorgden de AC/DC fans een muzikaal orgasme op Dirty Deeds Done Dirt Cheap, Thunderstruck, High Voltage en Rock ‘n’ Roll Train.
Daarna was het tijd voor een paar imposante accessoires op het podium, waaronder een indrukwekkende klok tijdens Hells Bells en nadien een immense, wulpse en rondborstige opblaaspop tijdens Whole Lotta Rosie.
Gedurende het hele concert bleef AC/DC barsten van energie en een nummer als T.N.T. was dan ook heel erg op zijn plaats. Afgezien van de liters zweet die vloeiden over het podium, kon geen teken van vermoeidheid worden gespot bij deze rockende 60-plussers. (Ik moet bekennen dat ik als jongedame van 25 dankzij dit concert mijn definitie voor het woord ‘oude man’ met minstens 30 jaar heb opgeschoven).
Het schooljongetje in Angus was reeds zijn onschuld verloren op het nummer Sin City - waarbij zijn das van rond zijn nek dienst begon te doen als strijkstok voor zijn elektrische gitaar – en na deze ‘ontdassing’ van de schooljongen gingen echt alle Angus-remmen los, met een muzikaal hoogtepunt op het nummer Let There Be Rock. In een spectaculaire 15 minuten lange solo, op een verhoogd platform boven het podium, rees de 60–jarige gitarist zichzelf naar de top en speelde zich kort nadien – letterlijk – plat. Een meesterlijk spektakel dat zijn welverdiende appreciatie vond in confetti-vuurwerk en enthousiast gejuich van het publiek.
Met Highway to Hell kon het publiek nog een laatste keer helemaal uit het rockdak gaan alvorens AC/DC uit te wuiven op het niet zo onverwachte laatste nummer For Those About to Rock (We Salute You). Tijdens deze laatste muzikale groet werd het concert afgesloten met een sterk stukje vuurwerk boven het podium, dat in concurrentie trad met het licht van de nietsvermoedende volle maan, die mooi boven het podium hing als maakte ze deel uit van de act.
Voor AC/DC zit de World Tour er bijna op en kunnen ze weldra genieten van wat welverdiende rust, al hopen we natuurlijk dat ze het nog niet voor bekeken zullen houden.
… AC/DC rocks. Na al die jaren, nog altijd.
Een jonge explosieve band waar we bijzonder trots mogen op zijn. Ze wonnen de Rock Rally toen ze nog maar net uit de pampers waren, en dat met een mammoetsound en machtige songs waarin geen enkel jeugdpuistje was te bespeuren. Hun post-metal stond vanaf ‘When The Candle Dies Out’ al meteen als een huis en werd met elk album nog steviger uitgebouwd. Met platen als ‘All Is Chaos’ en ‘Hutch’ werden de grote voorbeelden niet geëvenaard maar gewoon voorbijgestoken. We hebben het nochtans over ijzersterke bands als Pelican, Neurosis en dan natuurlijk ook nog die onvermijdelijke groep waarvan we u de naam zullen schuldig blijven, anders hebben we hier de anti-terreur brigade op ons dak (hun frontman Aaron Turner gaat dezer dagen onverhoeds door met het produceren van brutale herrie onder de schuilnaam Sumac, moet je echt eens checken).
Voor zover dat nog mogelijk was, heeft Steak Number Eight met ‘Kosmokoma’ alweer een stap vooruit gezet. De impressieve sound is verder uitgediept en de schreeuwzang van Brent Vanneste snijdt zowaar nog dieper door merg en been, maar elders staat hij dan weer opvallend helder te zingen. Steak komt gevarieerder voor de dag, de jongens verkennen paden waar ze voorheen nog niet geweest zijn en jagen daarbij vooral in het begin geregeld het tempo de hoogte in.
Opener “Return Of The Kolomon” is bijvoorbeeld regelrechte And So I Watch You From Afar, hectisch en opzwepend als een losgeslagen stier in de straten van Pamplona. De flitsende stroomstoot “Principal Futures Of The Cult” is Mastodon die 65DaysOfStatic hebben ingelijfd om achter de mixtafel post te vatten, een bijzonder korte song naar SNE normen maar heetgebakerd als een wreedaardige pitbull in een kippenhok.
Steak Number Eight is een band die lawaai maakt, veel lawaai, maar dan van die aard dat we er zwaar opgewonden van geraken. Wij komen superlatieven te kort voor een monumentale song als “Gravity Giants”, wellicht de beste track op deze plaat, die klinkt bovenaards, uiterst energiek, majestueus, meedogenloos en tegelijkertijd bloedmooi. Tussen het onnavolgbare geweld vallen er bij Steak altijd bijzonder fraaie en prachtige melodieën te ontwarren, zo mag “Knows Sees Tells All” naast het beste van Deftones plaatsnemen en kan “It Might Be The Light” zich zonder blozen meten met het strafste van Baroness. De imposante afsluiter “Space Punch”, die boven de negen minuten afklokt, is een mokerslag van een afsluiter, een indrukwekkend slot van een overweldigende plaat zoals er dit jaar in ons land geen twee gemaakt zijn.
Steak Number Eight gaat met deze fameuze plaat de hort op en passeert, na een ommetje langsheen Nederland en Duitsland, onder meer in Brussel , Oostende, Leuven, Gent, Hasselt en Kortrijk. Check hun website voor de volledige concertagenda.
We zijn al toe aan de vijfde plaat van deze Canadese sing/songwriter , die weet te fascineren met die aparte stijl van indie, pop en americana . Een muzikale speeltuin van fijnzinnige composities die balanceren tussen dromerigheid en geheimzinnigheid . Ze zijn sfeervol door het popgeluid, het unieke gitaarspel, het -getokkel , de elektronica en z’n fluisterende falsetstem , én ze zijn niet vies van wat grimmigheid door de vervreemde gitaareffecten, steelpedal en ijle soundscapes .
Hij tracht zijn eigen sound te creëren binnen die dromerige , intieme sfeer, met een verfrissende wind en een duister kantje. “Bollywood” , “Hearts” intrigeren door de verrassende wendingen en “Grace” heeft een psychedelische tune ; evengoed word je overstelpt door de weemoed van “Alone in this world” en “Places you will go” .
Tien songs die er verdomd staan en getuigen van een veelzijdig , onderhouden geluid dat ontroert en je meevoert en –sleept. Sterk dus!
De jonge Britse twintiger ‘FloMo’ is een beloftevolle sing/songwriter die haar materiaal ent op de neofolkypop. De songs zijn ontdaan van enige franjes ; ze hebben een sobere omlijsting, klinken sfeervol, gevoelig en worden gedragen door haar innemende , indringende hoog uithalende vocals . De single “Pages of gold” was hier een overtuigend nummer. “Show me” en “Sleeplessly dreaming” laten de rootsamericana doorsijpelen. Soms doen ze wat orkestraal aan zoals “Betrayed” , “Wildflower” en “Why”. Door de klassieke klemtoon nestelt ze zich ergens tussen Kate Bush , Joanna Newsom, First aid kit in , en in die kenmerkende stijl hebben we een Devandra Banhart en Jeff Buckley.
FloMo laat op die manier een traditionele sound erg mooi klinken !
Zeer bijzonder, nieuw werk op het Gentse Consouling Sounds! Het betreft een heruitgave van een samenwerking uit 2014 tussen Noveller en thisquietarmy, twee zeer actieve muzikanten die continu met diverse zaken bezig zijn. Noveller is het solo-project van Sarap Lipstate uit Brooklyn terwijl thisquietarmy het alter ego is van Eric Quach uit Montreal. Dit plaatje verscheen al in 2014 , verkocht toen zo snel uit dat Consouling Sounds nu besloot om het opnieuw uit te geven met twee bonus nummers en nieuw artwork. Het album bestaat uit zes nummers: “Reveries I, II, III, IV, V en VI”.
Nou ja, nummers kunnen we het bezwaarlijk noemen want iedere compositie bestaat louter uit repetitieve, emotieve soundscapes en drones van piano en gitaar. Ongetwijfeld de ideale soundtrack bij een mediatiesessie maar niet evident om dit in een hokje te stoppen. Drone, ambient, avantgarde of postrock? We zouden het niet weten maar duidelijk is dat dit geen spek voor ieders bek is. Zelf ontdekken kan op www.consouling.be .
Thomas Vanelslander, de bezieler van het Gentse Helsinki, is op een blauwe maandag nog actief geweest in K’s Choice en heeft ook het voorprogramma weten te versieren voor hun komende Benelux tour. Met K’s Choice als referentie zal je bij ons echter niet scoren, wij lopen niet echt hoog op met een overschat popgroepje die jarenlang geteerd heeft op het internationale succes van één toevalstreffer (“Not An Addict”) en met hun laatste plaat alsnog hardnekkig probeert om als rockgroep door het leven te gaan.
Helsinki daarentegen is wel degelijk een rockgroep, geen indie en ook geen metal maar een heuse compromisloze rockband. Op zich is dat best Ok natuurlijk, maar een heikel punt in hun zoektocht naar een eigen geluid is dat zij in dezelfde val trappen als veel gelijkgezinde bandjes, ze willen namelijk met zijn allen de Vlaamse Queens Of The Stone Age zijn. Nu goed, er zijn ook nog een hoop bands die persé de Vlaamse Foo Fighters willen zijn en die werken pas echt op de zenuwen (of op de lachspieren, kan ook). Of nog zo iets, het Limburgse aanstellerige Zornik probeert al jaren de Vlaamse Muse te zijn maar is daarbij nog niet verder gekomen dan het equivalent van een derde provincialer die in de kleuren van FC Barcelona speelt. Waarmee we maar willen zeggen, streef naar een eigen geluid, daar kom je altijd verder mee.
Er valt toch ook wel wat deugdelijks te zeggen over ‘The Band not the city’. Een song als “Fire Fire Fire” bijvoorbeeld heeft een schwung die ons terugbrengt naar Screaming Trees, de eerste boreling van Mark Lanegan, en over iets wat we met Lanegan associëren hebben we nog nooit een slecht woord gehad. Ook “Fever” heeft withete spanning in de aanbieding, en dat doom-metal middenstukje is best wel goed gevonden. Quasi alle groepsleden hebben ook een aardig muzikaal cv voor te leggen en die ervaring resulteert in een kloeke sound, strakke songs, potige riffs en een stevige ritmesectie. Alleen moet hier duidelijk nog geschaafd worden aan een eigen smoel, want het QOTSA spook komt iets te nadrukkelijk om de hoek lonken.
Tot slot nog dit : het is echt geen goed idee om Nick Cave in een QOTSA kleedje te steken. Cave coveren is sowieso altijd een hachelijke en gedurfde onderneming, maar dit kan echt niet door de beugel. En dan nog “Red Right Hand”, hoe durven ze ?
Toegegeven: zogeheten Female Fronted Metal is verre van ons favoriete muziekgenre. Voor Hitherside uit Brasschaat schuiven we echter onze vooroordelen aan de kant. Deze formatie ontstond in 2011 toen frontvrouw Jennifer en gitarist Sam enkele nummers en video’s componeerden.
Na de eerste EP in 2013 treden nog twee muzikanten toe tot de gelederen en kunnen we spreken van een volwaardige band. ‘Hitherside’ is het eerste full album in deze bezetting en bestaat uit twaalf stevige songs waarbij rock en metal naadloos gecombineerd worden. Tracks als opener “Karma Comes calling”, “Insignificant Other” en “Out Of Line” zijn verdomd catchy en knallen lekker uit de boxen.
De vocalen van Jennifer doen de rest en stuwen het geheel naar een hoger niveau. Haar stem lijkt trouwens op twee druppels water als die van ene Dolores O’ Riordan maar dat lijkt ons geen misse vergelijking...
Wie aanknopingspunten wil, vindt die vooral bij Evanescence, Karnivool en Halestorm. Zelf ontdekken kan op www.hitherside.com .
De jonge honden van Temptations For The Weak kunnen al een mooi aantal adelbrieven voorleggen. Pas ontstaan in 2011 maakte deze band uit Heist (bij Antwerpen) vrij snel een eerste album ‘Spoken Silence’. Het plaatje werd vrij positief onthaald en verschillende shows in het binnenland zorgden voor een solide live reputatie.
In 2014 deed Tempations For The Weak mee aan de Redbull Bedroomjam, het leverde hen prompt een plaatsje op Graspop 2014 op! Een jaar later is er met ‘Black Vision’ een tweede schijf die voor de absolute doorbraak moet zorgen!
Wat ons betreft moet dit lukken want van de 10 composities op deze plaat zitten er verschillende knallers. Zo zijn “Feed Off, “Controlled” , “Trade This Life” en “Obey” heerlijke metalcoresongs die swingen als een tiet! De gitaarpartijen van Djoni Tregub en Jonas Heylen zijn werkelijk om duimen en vingers van af te likken en ook de screams en cleane vocalen van Djoni zijn top!
Het Antwerpse viertal weet op een meesterlijke wijze brute gitaarrifs met melodieuze passages te combineren en mag zonder blozen zijn voet zetten naast buitenlandse gelijkgestemden als Trivium en Killswitch Engage.
Zelf ontdekken kan via http://temptationsfortheweak.com/ .
In onze lang vervlogen kindertijd was het not done om een aflevering van de populaire kinderserie Merlina te missen. Vooral de figuur van Sardonis, de gemaskerde schurk sprak tot de verbeelding en doet ons in onze dromen nog altijd wat huiveren... Al enkele jaren timmert een Belgisch tweetal aan de muzikale weg onder dezelfde naam van deze boef! Het lijkt ons dat deze bandnaam bewust gekozen is want de sound die gitarist Roel Paulussen en drummer Jelle Stevens uit hun instrumenten toveren, zorgt voor de perfecte versterking van de sfeer en de emoties rond het televisiefiguur!
Hun mix van stoner, metal, doom, sludge en postrock gaat door merg en been en weet te intrigeren van begin tot eind. De vijf tracks zijn louter instrumentaal, lang uitgesponnen (geen enkele song klokt af onder de zes minuten) en opgebouwd rond één of meerdere magistrale riffs. Paulussen en Stevens weten hun laaggestemde gitaren en stuiterende drums vernuftig op mekaar af te stemmen en zijn een meester in de opbouw van gelaagde nummers. Een song als “Roaming The Valley” bijvoorbeeld vindt de perfecte balans tussen traag en snel en tussen melodie en agressie. Ook slottrack “Forward To The Abyss” zit ingenieus in mekaar:
Sardonis start met donkere, broerige doom en sludgje, enkele trashy rifffs zorgen vervolgens voor een ongelooflijke explosie waarna het tweetal opnieuw gas terugneemt. ‘III’ is wat ons betreft een absolute aanrader voor de liefhebber van het betere, stevige genre!
Men neme een stel prettig gestoorde veertigers en vijftigers die muziek ademen en waar leeftijd geen vat op heeft (bij deze is Keef verwittigd). Laat dit gezelschap los op het oeuvre van ‘The Man In Black’ en je hebt het ideale recept voor de tribute bands onder de tribute bands : Ride This Train. Vaste locomotieven van dienst zijn bassist Luc Buyttebier en drummer Dick Vanhoegaerden die ook al van in het begin het projectiel De Dolfijntjes in goede banen leiden. Met Wouter Droesbeke halen ze een goeie slaggitarist in huis. Het weze hem vergeven dat hij van Poperinge is. P Leon Clarissee is vergroeid met zijn gitaar en verdiende ruimschoots zijn sporen in dertig projecten: Les Sacs a Sacs, Guy et les Michelins, Satellites, Zootbazar…. . Cash en Carter worden miraculeus en minutieus gereïncarneerd in mister bariton Koen Daeneman en de ravissante Els Meurisse.
Bewijze hiervan hun optreden in Den Bras op 21 november jongstleden. De eerste noten van “Folsom Prison Blues” maakten meteen duidelijk wat de afgeladen volle kroeg te wachten stond. Een heuse professionele ode aan een van de grootste artiesten aller tijden: Johnny Cash. Zonder de originelen schade te berokkenen (bij momenten gewoon even de ogen dicht doen en je waande zich bij Cash himself) geven deze heren en dame een eigen(zinnige) en vooral persoonlijke insteek aan het geheel. De set wordt heel zorgvuldig opgebouwd en op “Long Legged guitar picking man” maakt June Carter, aka Els, haar opwachting. Groeien naar absolute hoogtepunten en het kennerspubliek smult ervan. Het trio “Personal Jesus”, “Rusty Cage” (beiden uit American recordings) en “Tenessee Stud” blijft nu nog hangen en is wat mij betreft de voorbode naar een fenomenale climax. Zo hoort een aanslag te zijn.
1. Folsom Prison Blues 2. Cry, Cry, Cry 3. I Got Stripes 4. Cocaine Blues 5. San Quentin 6. Five Feet High and Rising 7. Big River 8. Get Rhythm 9. Walk The Line 10. Man In Black 11. Long Black Veil 12. Further On Up The Road 13. Personal Jesus 14. Rusty Cage 15. Tennessee Stud 16. It Ain’t Me Babe 17. Baby Ride Easy 18. Ring Of Fire 19. Long Legged Guitar Pickin' Man 20. Jackson 21. Wreck Of The Old 97 22. Ghostriders In The Sky (bis)
Leden: Lead Vocal: Koen Daneman June Carter: Els Meurisse El. Guitar-Voc: Piet Clarysse Ac. Guitar-Voc: WPJ Droesbeke Electric Bass: Luc Byttebier Drums-Perc.: Dicky Vanhoegaerden
Organisatie: Den Bras, Kortrijk
Vorst Nationaal maakte zich vrijdagavond op voor de drum’n’bass bende Rudimental uit Londen. Een week nadat zich in Parijs een verschrikkelijke terreurdaad heeft afgespeeld in de concertzaal Bataclan, stond Rudimental bij ons op het podium. Bij het binnenstappen van de zaal overviel ons even een vreemd gevoel, want net als de mensen toen, kwamen wij hier samen om te genieten van muziek. Bovendien stond de groep op donderdag 19 november geprogrammeerd in Bataclan, ook de bandleden werden dus opnieuw even geconfronteerd met de harde realiteit. Maar de aanwezigheid van al deze mensen, maakte dit optreden net dat tikkeltje specialer.
Ze zijn nog maar vijf jaar bezig, maar Rudimental heeft toch al een mooi repertoire van hits opgebouwd. Deze avond stelden ze hun nieuwe album ‘We The Generation’ voor. Bij het opkomen nam iedereen zijn plaatsje in: drie blazers, drie achtergrondzangers, drum, gitaar en keyboards. Maar van zodra de eerste noot begon te spelen, bleek dat dit maar een willekeurige opstelling was en dat niemand echt op de achtergrond hoorde.
Dj Locksmith neemt zijn rol als entertainer heel ernstig en neemt het publiek meteen mee. Zangeres Anne-Marie komt naar voren en met “Right Here” opent ze de show. Rudimental werkt vaak samen met grote namen, zoals Ed Sheeran, Ella Eyre en Emeli Sandé, maar ze bieden ook veel kansen aan jonge muzikale talenten. Zangeres Anne-Marie is ondertussen al een deel van de groep geworden en zeker niet onterecht, want wat een stem heeft ze!
Daarna komt saxofonist en zanger Will Heard op de voorgrond. Hij brengt heel overtuigend “I Will for Love”, een single op het nieuwe album. Heard heeft verschillende nummers ingezongen op het nieuwe album, dus ook hij mag zich stilaan een echt Rudimentallid noemen. Hij wordt afgewisseld door zanger Thomas Jules, die de rol van John Newman op zich neemt bij het nummer “Not Giving In”. Locksmith droeg dit nummer op aan alle aanwezigen, voor de moed die we hadden om toch naar dit optreden te komen. Hoe vreemd het gevoel was toen we de zaal binnentraden, hoe onbeschrijflijk het gevoel was om erbij te zijn. Een gevoel van verbondenheid ging door de zaal en de boodschap was duidelijk: ‘this time I’m gonna be stronger, I’m not giving on’.
Tenslotte moesten we nog kennismaken met zangeres Bridgette Amofah. Zij bracht de titelsong “We The Generation”. Op het podium is een heel leuke wisselwerking te zien tussen muzikanten en zangers. De saxofonisten en de trompettist brengen een opmerkelijke – en vooral beweeglijke – solo. Na het iets rustigere “Never Let You Go” is het tijd voor een nieuwe boodschap van liefde. Will Heard waagt zich voor “Go Far” iets dichter bij het publiek. “Go Far – Spread Love” werd luidkeels meegezongen door het publiek. Het is bijna onmogelijk om niet te denken aan wat er in Parijs is gebeurd, maar gedurende het hele concert van Rudimental is duidelijk dat elke boodschap die dubbele betekenis met zich meedraagt.
Amofah mag zich opnieuw aan een nummer wagen. Ze zingt “Solo”, dat op het eerste album ‘Home’ wordt ingezongen door Ella Eyre. Haar stem komt dit keer veel beter uit dan haar vorige nummer en ze zet een hele mooie performance neer. Dj Locksmith hangt ondertussen een beetje de grapjas uit op het podium.
De taken zijn duidelijk goed verdeeld, maar het zorgt voor een heel leuke sfeer op het podium. Anne-Marie en Thomas Jules nemen haar plaats in voor het mooie “Baby”. Dit nummer gaat naadloos over in “Rumour Mill”, samen met Will Heard. Heard en Anne-Marie amuseren zich duidelijk en Heard zet zelfs even de moonwalk neer.
Ella Eyre is niet meegereisd, Emeli Sandé evenmin, maar Bridgette Amofah zet een perfecte vertolking van “Free” neer. Locksmith vond dan maar dat het tijd was om het publiek op te zoeken. Hij zette zijn pet op het hoofd van de securityman en ging crowdsurfen. En hoewel Ed Sheeran er ook niet was, moest Thomas Jules niet onderdoen voor zijn versie van “Bloodstream”. Opnieuw werd het publiek betrokken. Iedereen moest gaan zitten, inclusief alle bandleden. ’t Is niet de eerste keer dat een groep zich aan zo’n zitexperiment waagt, maar bijna iedereen deed gewillig mee, om daarna op commando recht te springen en mee te dansen. Nadien volgde opnieuw een nummer van Ed Sheeran; “Lay It All On Me”, het nummer waar ze momenteel mee scoren in de hitlijsten. Will Heard was even de coole Ed van dienst.
Na het prachtige “Love Ain’t Just a Word” ging Rudimental even de reggaetoer op. Het voordeel van Rudimental is dat ze allerlei muziekstijlen aankunnen. Dit reggae-intermezzo was fantastisch en iedereen amuseerde zich kostelijk. Terug naar de liefde dan, met “Feel the Love”. Rudimental toonde hun liefde voor hun fans, hartjes gingen de lucht in. Met “Feel the Love” kwam er opnieuw een hoogtepunt in deze show. De band nam afscheid maar het publiek bleef zingen. Gelukkig was dit nog niet écht het einde.
De ereronde van Rudimental begon met “New Day”. Alle leden konden in een solo nog eens het beste van zichzelf geven. En toen moest nog het moment komen waarop we al de hele avond wachtten: Anne-Marie zorgde voor een fantastische finale met “Waiting All Night”. Hoewel … Locksmith zorgde misschien wel voor de beste finale. Hij zei dat dit optreden hem voor altijd zou bijblijven, want ook voor hem was het net iets specialer dan andere avonden. Zijn liefde voor het publiek was enorm, dat bewees hij door zijn pet weg te gooien in het publiek … En zijn schoenen … En zijn t-shirt … Ja, zijn hele outfit moest er aan geloven. Zijn boxershort hield hij nog nét aan.
Vrijdagavond waren we getuige van een fantastisch optreden in een fantastische sfeer. Bij Rudimental draait optreden niet om tijdrovende kledingwissels – iets waar enkel Locksmith zich af en toe aan waagde om zijn bezwete t-shirt te veranderen - maar het draait om de muziek en om plezier maken. Hun nummers bevatten boodschappen van liefde en vrijheid en verder wil de groep zich vooral amuseren. Die spontaniteit reflecteert zich op het publiek dat zichtbaar meegeniet van alles. Terreurdreiging of niet, muziek brengt mensen samen en moet mensen blijven samen brengen. Daar kan niks tegenop.
Organisatie: Live Nation
De Amerikanen van Wavves bleken afgelopen vrijdag geen enkele moeite te hebben met een uitverkochte Charlatan. De band kwam in de zaal hun vijfde album, ‘V’, voorstellen en speelde er tegelijkertijd ook nog eens de zaal plat. Het geluid van de surfpunkband gaat op deze plaat een wat vollere richting uit en ook hun gitaren klinken net iets minder smerig. Toch blijft de muziek vuil dankzij de stem van Nathan Williams. De zanger van de band heeft ondertussen ook zijn eigen label (Ghost Ramp) maar zijn uitbundige vorm behoudt hij nog steeds in zijn eigen band.
Precies één week geleden vond een gruwelijke aanslag in Le Bataclan plaats. Ook Wavves vergat dit niet door het concert te beginnen met één minuut van Noise. Versterkers volle bak zodat zelfs de mensen in Parijs ons kunnen horen. Daarna werd meteen “Sail To The Sun” ingezet waarmee de toon van het concert meteen werd gezet. We zeilden op een wilde zee richting de hete zomerzon.
Deze surfgeluiden bracht de band voort doorheen hun volledige concert. Niemand bleef stilstaan, er werd gedanst, geduwd en gezongen. Dit was mede te danken aan het feit dat de band zelf als wilde beesten op het podium stond. Het werd een driftig zootje ongeregeld waarbij de band hun maat nooit uit het oog verloor. In tegenstelling tot andere punkgroepen speelde Nathan Williams en zijn bende een zeer strakke set. Dit was mede te danken aan de drummer die een goeie toonaangever was voor de rest van de groep.
Tijdens de set passeerden opvallend veel nieuwe nummers de revue. Het was duidelijk dat het viertal hun nieuw album in de vingers wilde krijgen. Daarnaast werd ook één nummer van hun collaboratiealbum met Cloud Nothings gespeeld waardoor er dan ook meteen een donker nummer in de set sloop. Dankzij enkele opmerkelijke toeschouwers wisten we telkens welk nummer er zou aankomen. Ze riepen namelijk telkens ieder nummer dat zou volgen luidop zodat zijn aanvraagjes sowieso ingewilligd werden, slim!
“Way Too Much” en “King Of The Beach” bleken de hoogtepunten van de weinig diverse set. Ieder nummer passeerde zeer snel en al even vlug volgde een nieuw liedje. Het was een set met nagenoeg allemaal identieke nummers maar dat was geen probleem want alles klonk ook super vet en ieder nummer was even dansbaar.
Wavves maakte hun naam waar door zelf een tsunami te veroorzaken die iedereen overspoelde.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Autumn Falls)
De blues heb je in verschillende maten en gewichten. Zo kan die uit de design winkel komen (check de nieuwe van Gary Clark Jr en stel vast dat er meer rock’n’roll zit in een pot vernis), maar ook uit een vunzige rioolput. Bij Left Lane Cruiser komt de blues rechtstreeks uit de riool, alwaar die gespeeld wordt door een stel schofterige ratten die de tijd van hun leven hebben.
Amper vier dagen geleden stond LLF al van jetje te geven in de Magasin 4 in het geteisterde Brussel. Onze man lapte zijn West-Vlaamse laars aan elke vorm van terreurdreiging en trok resoluut richting hoofdstad om daarna nogal enthousiast terug te komen. We kunnen hem in zijn lovend verslagje alleen maar volgen. Het feit dat hij in de 4AD al terug op de eerste rij stond zegt ook al genoeg. In Diksmuide is de kust natuurlijk ook wat veiliger, ’t is geleden van WO I dat ze daar nog eens een knal gehoord hebben. Hoewel, dat was dan buiten Left Lane Cruiser gerekend, want hier spatte knetterend vuur uit.
Freddy J IV, de drijvende kracht achter dit zootje ongeregeld, kondigde het zelf aan, “We’ve got some dirty blues for ya”. We hadden het geweten, de blues werd ons ongewassen en ‘dirty as hell’ in het gezicht geslingerd.
Left Lane Cruiser haalde de mosterd bij Hound Dog Taylor en Muddy Waters en voegde daar nog een guitige klodder vet aan toe. De twee bluesgrootheden werden hier allebei rauw gecoverd met de distortion knop diep in het rood. Ook de Leadbelly klassieker “Black Betty” werd in zijn strakste en meest gemene vorm opgevoerd, maar het was vooral een andere cover die op zijn zachtst gezegd nogal verrassend was. Left Lane Cruiser rotzooide met het eighties vehikel “Money For Nothing” van Dire Straits en maakte er de meest smerige modderblues van. We hebben het nooit gehoord in die song maar zoals LLC die hier door de bluesgehaktmolen draaide was dolle pret, iemand moet als de bliksem een demo hiervan naar Mark Knopfler sturen zodat die slapende dinosaurus eens goed wordt wakker geschud.
Freddy J IV ging heftig en met volle overgave tekeer, wat kon die kerel een aardig potje slide gitaar spelen. Zelden hebben wij iemand aan het werk gezien die de blues zo gortig en energiek aan de man wist te brengen, hij zweette dan ook als een rund. Freddy injecteerde de blues met een shot napalm (‘I’m smoking napalm with the bamboo skin’, luidde het in een geweldig “Tangled Up In Bush”), het bruiste en zinderde langs alle kanten. £
Hij had al flink het laken naar zich toe getrokken tot hij even de hoofdrol overliet aan Joe Bent, die met zijn skateboard-gitaar de show kwam stelen. Geen idee of hij het ding zelf had gebouwd of daarvoor specialist Seasick Steve had ingehuurd, maar er kwam een verdomd vettige klank uit dat primitieve gevaarte. Hiermee introduceerde LLC eigenhandig de Skate Board Blues, een begrip waar ze voor ons part een patent mogen op krijgen. Joe Bent was misschien niet voorzien van die rauwe stem van Freddy J IV, maar de Alex Agnew lookalike wist dankzij die rudimentaire snarenplank en een paar snedige songs de temperatuur op kookpunt te houden.
Anderhalf uur penetreerde dit bonte trio ons met de meest gore en hondse blues, en zo lusten wij die nog het liefst van al.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
De immer sympathieke en geniale Mauro bracht zijn Evil Superstars weer samen, schreef zelfs een aantal nieuwe nummers en heeft een uitverkochte Kreun met de vingers in de neus platgewalst. Er zit duidelijk meer dan één satan in zijn reet. De duivels werden duchtig ontbonden.
Millionaire Tom is vergroeid met zijn gitaar en bassist Bart Vandebroek verkoopt je funky groovy baslellen die danig blijven nazinderen. Mauro himself heeft zo een naturel en aura dat zelfs zijn scheten geniaal klinken. Zo hoort een aanslag te zijn. Een miljoen demonen kunnen niet verkeerd zijn en “B.A.B.Y.” wordt in je strot geramd. Er valt dus niet aan te ontkomen. Met de nodige visuals wordt de heilige geest als een gore smeerlap voorgesteld. Een haastige versie van hun ‘wereldhit’ “Sad Planet” in de bisronde drukt ons met de neus op de feiten , na “Darkeagedisco” als perfecte afsluiter.
We kregen zowat dezelfde set voorgeschoteld als in Kiewit, maar een zaal als de Kreun die omgetoverd werd in een heuse grafkelder is het perfecte decor. Mauro laat zowaar Mike Patton, Nick Cave, James Brown en zelfs Beefheart een poepje ruiken. Evil Superstars can’t seem to fuck up things …
Setlist: Satan Is In My Ass (Intro), 1,000,000 Demons Can't Be Wrong, A Few Screams (For The Teens), If You Cry (I'll Go To Hell), B.A.B.Y. , Cosmic Dance, Hail The Rectangle, I Can't Seem To Fuck Things Up Holy Spirit Come Home, Laserblack , Good News For Women, I'm On A High , Darkagedisco, BIS : It's A Sad Sad Planet
Organisatie: Kreun , Kortrijk (ikv Sonic City 2015)
Nederlands 
Français 
