Gent Jazz Festival 2015 - Alweer een topeditie!
Gent Jazz Festival 2015
Bijlokesite
Gent
2015-07-10
Piet Clarysse en Lode Vanassche
Organisator Bertrand Flamand mag zich met recht en reden én met trots zowat de enige in ons land noemen die jazz openstelt voor het brede publiek en dan ook dat brede publiek bereikt dat dan nog ook gretig proeft van wat het wordt aangeboden. Met Gent en Middelheim weet hij dan ook wereldtoppers naar ons zakdoekje België te lokken.
Bovendien is er dan ook de prachtige Bijloke-site met een nieuwe bijkomende gardenstage. We worden verwend met een prachtig decor, talrijke verantwoorde eetstandjes , een alom aanwezige en vriendelijke crew. Naar mijn ervaring zowat het enige festival waar ook de pers danig in de watten wordt gelegd. Sic.
Vrijdag 10 juli. Eerste waarschuwingen voor aankomend topfestival
KRIS DAVIS ‘Infrasound’ Wat een verschijning! Deze Canadese pianiste en virtuoze presenteert met plezier haar collega’s aan het publiek en dialogeert heel gevat met hen. Mocht ze met John Cale op de schoolbanken gezeten hebben, dan zat ze nu bij The Velvet Underground. Kris is eentje om te ontdekken en om van te genieten, creëert orde in de chaos en improviseert alles tot een mooi geheel. “God Save Your Breath” is geen gebed, wel een duister, luguber en opgebouwd hoogtepunt . Kris Davis (piano), Oscar Noriega, Andrew Bishop, Ben Goldberg, Joachim Badenhorst (basklarinet), Antoine Rayon (hammond orgel), Nate Radley (gitaar), Tom Rainey (drums)
JACK DEJOHNETTE’s ‘Made in Chicago’ (feat. Muhal Richard Abrams, Larry Gray & Roscoe Mitchell). Aangekondigd als vier legends spelen deze heren muziek van onschatbare waarde met talrijke invloeden uit de jazztraditie, de klassieke Europese muziek en de exotische muziek. Na een rustig begin proef je al bij het tweede nummer van Afrika en zelfs van de aboriginals uit Australië. Standards, hoekige grooves en improvisaties wisselen elkaar af. De 84 jarige Pianist Muhal sloot heel ontroerend af. Roscoe Mitchell (saxofoon), Muhal Richard Abrams (piano), Larry Gray (contrabas & cello), Jack DeJohnette (drums).
Bal Halal met BILL LASWELL: presents The Master Musicians of Jajouka (feat. Bachir Attar) with Material. Laswell, een muzikant, producer en labelbaas die volgens online muziekdatabase Discogs een honderdtal albums op z’n cv heeft, maar meer dan 1600 (!) credits krijgt, is alleszins een van de meest opvallende creatieve partners van het Marokkaanse gezelschap. Hij bracht pop en avant-garde samen bij Material, was producer voor de rock-‘n-rollwoestelingen van Motörhead én van Herbie Hancocks doorbraaksingle “Rockit”, en een muzikant die hongerig de grenzen van de funk, dub, jazz, improvisatie en noise blijft aftasten. Hun muziek dook zelfs op Steel Wheels van The Stones. Het zal u dan ook niet verwonderen dat we een heus Marokaans feest kregen waar je met de bek open en vol verwondering en bewondereing zit naar te luisteren. We horen exotische roots, John Zorn, Coleman (aan wie ze een ode brachten), Medeski, Martin & Wood. Met het geslaagd samenbrengen van op het eerste zicht onverenigbare werelden krijgt Gantjazz een eerste climax en een unieke draai . Blijven zitten kon niet meer. Bill Laswell (elektrische bas), Aiyb Dieng (percussie), Graham Haynes (trompet), Peter Apfelbaum (saxofoon & fluit), Hamid Drake (drums) & The Master Musicians of Jajouka feat. Bachir Attar
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
De naam Hanni El Khatib klinkt niet echt rock’n’roll, maar is het wel. Deze Californiër, met Palestijns- Filipijnse roots, ademt rock’n’roll, getuige de tattoos, de brylcream van zijn promofoto’s en de rockiconografie van zijn drie platen: vuile jeansjasjes sieren zijn tweede album , het door Dan Auerbach van Black Keys geproducete en meegeschreven ‘Head in the dirt’, en een arm worstelt met een vervaarlijke slang op zijn nieuwste album ‘Moonlight’. El Khatib speelt de meeste instrumenten op zijn albums zelf, maar live laat hij zich door drie bandleden begeleiden, waarbij naast bas en drums, het vierde lid van de band ofwel op mellotron of elektrische gitaar speelde.
Dit concert in een door de avondzon verlichte Dok, was een echte groeier. Het begon niet slecht, maar ook niet echt memorabel in de eerste vier, vijf nummers. Het was goeie garagerock, maar ook niet meer, bijvoorbeeld in “The teeth”, dat Jack White en Queens of the Stone Age door mekaar husselde.
De songs bleven in het begin niet echt hangen, de riffs waren niet super strak, maar zoals gezegd, na een halfuurtje sloeg de vlam toch nog in de pan. Was het dat de zon niet meer in het gezicht van El Khatib scheen, in ieder geval was de zang plots beter, de drums werden strakker, en de gitaarsolo’s vlogen ons om de oren.
“Mexico” was een valse trage, maar werd met veel vuur gebracht en voorzien van splijtende gitaarsolo’s en van toen af werd het concert beter en beter. Je zit eerst rustig mee te knikken, en plots gebeurde het, het publiek ging meer en meer mee in deze trip, de band stak nog een tandje bij, en plots vlogen de eerste crowdsurfers door de lucht. Tegenover een Jack White of een Black Keys, knalt er bij Hanni El Khatib minder blues, en meer garagerock door de boxen, ook al gebruiken ze eveneens een mellotron.
Dit deed me ook denken aan de eerste zaaloptredens van The Vaccines. In “Head in the dirt” zong El Khatib, “I want my money back”, maar voor ons en de rest van het publiek was dit concert al dubbel en dik zijn geld waard.
Van zeer goed ging het naar gewoonweg imposant in “Pay no mind”, met zijn retestrakke drums en zijn Ramones/Vaccines refreintje en het heerlijk onverschillig gezongen “Family”, protopunk met sixtiesinvloeden en handgeklap. “Two brothers” : “I lost two brothers this year, i hope they died without fear”, had het soort dansbare gitaarloop waar Foals een patent op heeft, maar barstte volledig open in een vuile gitaarfinale die El Khatib volledig tussen het publiek afwerkte nadat hij van het podium gedoken was.
We kregen nog een bisnummer, dat in ware Sonic Youth stijl afsloot toen El Khatib zijn gitaar in de boxen parkeerde. Hell, dit was me het rock’n’roll avondje wel, en het was nochtans zo doordeweeks begonnen.
Setlist
Moonlight – B.D.R.-Nobody move –The teeth – Dead wrong – Save me – Mexico - Come alive – You rascal me – head in the dirt – melt me – loved one – pay no mind – family – two brothers
Organisatie: Democrazy, Gent
Deze band uit Estland heeft nog niet de doorbraak die ze verdient . Twee jaar terug kregen ze nog een EBBA award op Eurososnic als opkomend talent . Ze vielen op met een reeks licht huppelende folkpop, die wat Balkan invloed had, fris, heerlijk was, dwarrelde en bubbelde. Meer en meer heeft pop hier de overhand en zitten ze ergens tussen The Decemberists, Noah & the whale , Of monsters & men en Mumford & sons in, die nu ook meer pop laten doorklinken .
Niet erg in z’n totaliteit , het zijn intens broeierige songs , die sober of breder zijn , goed uitgewerkt en een puike opbouw hebben. Puur oprechte, eerlijke melodieuze songs , zoals “Million miles”, “Pictures” , “Speechless” en “Gold digger” , die de barometer zijn van deze ingenieuze , overtuigende plaat …
De Britse zangeres leverde vroeger nog haar bijdrage tot de hit “I love it” van Icona Pop , een doorbraak die haar eigen carrière een bepalende push gaf . Net als de vorige plaat ‘True romance’ hebben we hier op ‘Sucker’ lekker in het gehoor liggende electropop , onschuldig , jeugdig , fris , aanstekelijk . Je kan de lijn zelfs doortrekken naar bubblegumpop , die jonge fans in ontroering brengt . Songs met een happy feeling dus , als “Break the rules” , “Boom clap” en “Doing it” ; een dromerige , sfeervolle toon hoor je meer op de laatste songs. De sensuele danspasjes , de huppelende moves die ze op het podium doet, nemen we er maar al te graag bij als we de plaat beluisteren .
Als luistervoer op de achtergrond OK, maar verder geen bijzonderheden omtrent haar materiaal …
Natalie Prass , een Californische, heeft een erg mooi debuut uit, die materiaal van Joanna Newsom doet opborrelen in “Christy” en “Is it you”, een sprookjesachtig kader , dat je meteen in Disneyland voert .
Zij gaat nu haar eigen weg, de lijn is breder op de ander zeven songs , een bredere instrumentatie en orkestratie is duidelijk aanwezig; het zijn een reeks kwetsbare , subtiel vormgeveven songs ; beluister maar de eerste drie nummers “My baby don’t understand me”, “Bird of prey” en “Your fool” , die het uitgangsbord zijn , gedragen door haar hemelse stem.
Ze maakte vroeger deel uit van de band rond Jenny Lewis als toetseniste en achtergrondzangeres . Vrienden Matthew E. White en Troy Pollard gaven gestalte aan haar debuut .
De instrumentatie is om van te snoepen en zorgt voor een veelbelovende carrière van deze talentrijke dame !
Een van de meest populaire hardrockbands ooit in Zweden is Hardcore Superstar. De formatie werd in 1997 opgericht in Göteburg en wist sindsdien diverse hitsingles en Zweedse Grammy’s te scoren. ‘HCCS’ is al hun elfde album en betekent een terugkeer naar de beginjaren.
Het viertal beluisterde namelijk een oude demo uit 1994 en was verrast over de sound en de vibe van dat werkstuk. Ze hergebruikten de toenmalige riffs, componeerden er tien nieuwe songs mee en lieten er vervolgens producer Joe Barresi (Slipknot, Soundgarden en QOTSA) op los.
Het resultaat is wat ons betreft fantastisch en bewijst de terechte status in hun thuisland! De tien songs zijn afwisselend en bevatten een cocktail van sleazy rock, oude hardrock, stoner en zelfs een vleugje reggae.
Hardcore Superstar is een absolute meester in het componeren van catchy, snedige meezingers die zich al na een handvol luisterbeurten in je schedelpan nestelen. Zo is “Party T’ill I’m Gone” een lekkere sleazy rocksong met heel wat radiopotentie en een weergaloos refrein. “Fly” is dan weer een mooie mix van een rock ballad met een grunge nummer. “The Ocean” lijkt verder wel het beste nummer van Jane’s Addiction dat jammer genoeg nooit werd opgenomen. Ook de rest van de plaat is van hetzelfde niveau want van vullertjes is absoluut geen sprake.
Luisteren is de boodschap! Meer info vind je op http://www.hardcoresuperstar.com/.
Na ‘Innerspeaker’ en ‘Lonerism’, twee bruisende platen die met één been in een psychedelisch verleden stonden en met het ander in een inspirerend huidig rockmilieu, vond Kevin Parker dat het welletjes was geweest en heeft hij op ‘Currents’ doodleuk alle gitaren verbannen. In de plaats daarvan zijn synths gekomen die ruiken naar kitscherige disco en plastieken seventies- en eightiesgeluiden. “Giorgio Moroder is toch ook terug hip” moet Parker gedacht hebben en hij is naarstig een batterij ouwe synthesizers beginnen afstoffen, hij heeft nog net niet zijn kapsel in een bijhorend permanent laten leggen. Dit is de richting die Tame Impala moest uitgaan, lezen we elders? Ja ja, en Eden Hazard moet coureur worden. Koman zeg, dit lijkt wel fuckin’ A-Ha.
Velen zien het als een moedige carrièremove, maar wij laten ons zo snel niet beetnemen. U mag ons misschien van autisme verdenken, maar wij vinden het met name niet plezant als onze favoriete bakker nu plots vlees gaat verkopen, of als Chateau Rotschild na een ondoordachte bevlieging overschakelt op het brouwen van bier van zeer bedenkelijke kwaliteit.
Net als die andere voormalige psychrockers van Unknown Mortal Orchestra (hun nieuwe ‘Multi-Love’ is nu ook niet bepaald onze favoriet) heeft Tame Impala een ommezwaai gemaakt richting disco en slappe elektropop. De laatste plaat van de Franse overschatte techneuten Daft Punk is blijkbaar de nieuwe referentie. Voor alle duidelijkheid, wij vinden ‘Random Access Memories’ een platte en smaakloze vijgenbol, bandjes die Daft Punk achterna hollen worden in ons biotoop niet gedoogd.
Tame Impala doet ons denken aan wat Arctic Monkeys ook overkomen is, de band werd op een bepaald moment zo gehyped en op een piéd de stal gezet dat men zich ongenaakbaar achtte en meende middels een 180° ommekeer zich alles te kunnen permitteren.
Het ergste is dat ze hier bij de zogenaamde betere pers en het publiek nog mee wegkomen ook, wij lezen niets anders dan lovende reacties over ‘Currents’.
Wat ons betreft is Tame Impala het zoveelste beloftevolle bandje die wij achter ons zullen moeten laten. Zonde, dat is het.
Summerfestival 2015 – Een weekend Dance Mekka Summerbeats
Summerfestival 2015
Middenvijver
Antwerpen
03/07/2015 t/m 05/07/2015
Maxime Blomme
Met meer dan 60.000 bezoekers ieder jaar behoort Summerfestival gerust bij één van de grootste elektronische muziekfestivals van België. Met 8 verschillende podia komt elke dance/muziekliefhebber aan zijn trekken. Summerfestival is niet voor mensen die een solo van een gitaar spelende zanger verwachten maar eerder voor de house en Dance liefhebbers.
Over de podia was er zoals elk jaar weer serieus nagedacht met vooral de Main stage en het Heart United podium als blikvangers. De afstand tussen de podia was ook perfect uitgewerkt zodat de verschillende genres niet vermengd werden.
Pré-Party op vrijdag 3 juli 2015
Vrijdagochtend was het dan eindelijk zover. Gepakt en gezakt en met enorm veel zin kon het festival niet vlug genoeg beginnen. Het eigenlijke festival ging pas de vrijdagavond van start maar de camping was wel al toegankelijk van 12u. Daar aangekomen zagen we reeds de immense podia en tenten schitteren en het festivalgevoel was bij iedereen meteen zeer sterk aanwezig. De loketten voor de bandjes waren goed ingedeeld met een onderscheid tussen de regular weekendpassen en de dag- en VIP tickets. Na het ontvangst van onze bandjes begon de lange wachtrij naar de camping en door de immense hitte verliep die niet echt optimaal. Bij een aantal mensen ging het licht even uit maar de plaatselijke hulpdiensten waren altijd heel snel ter plekke. Organisatorisch zat het toch maar weer goed in elkaar en het warme weer is natuurlijk een factor van overmacht waar de organisatie zelf niets aan kan doen.
’s Avonds werd het festival op gang getrapt met een kleine “pré-party”. Het was het ideale moment om het festivalterrein eens te verkennen en al eens een dansje te wagen op de eerste Summerbeats.
Voor we het wel en goed beseften was het 00u en tijd om in ons tentje te kruipen na de lange en vermoeiende dag.
zaterdag 4 juli 2015
Zaterdagochtend stond het zonnetje al vroeg aan de horizon waardoor we allemaal redelijk vroeg wakker waren. Met een koffietje en een croissant van de Panos aanwezig op de camping, heel leuk idee trouwens, was de stemming al weer vlug optimaal.
12u, prachtig weer en volop sfeer, het festival is officieel begonnen. Bij het binnenkomen op de weide hebben we eerst alle podia eens overlopen en onze planning gemaakt. DE artiest van de dag, Lost Frequencies, onze eigen opkomende Belgische trots. Met nummers als “Are you with me” en zijn laatste hit “Reality” voldeed hij aan al onze verwachtingen. Van deze jongen gaan we nog veel horen.
Daarna was het de beurt aan Lester Williams, reeds bekend als Dj van de West-Vlaamse discotheek Diedjies. Hij toverde ieder popnummer om tot een stevige Houseplaat waardoor de tent daverde op zijn grondvesten.
Omdat ik persoonlijk ook een redelijk drum’n’bass fan ben, moesten we ongetwijfeld ook nog eens een kijkje gaan nemen bij Station Earth. De ideale manier om nog eens alle remmen los te smijten om erna iets te gaan eten op de camping.
Om 22u30 waren we weer allemaal present aan de Main stage voor de afsluiter van de dag Hardwell, een grote naam in de Dj wereld. Hij kwam zeer goed op dreef maar naar het einde toe werden de overgangen toch wat slordiger. Maar niet te min bleef het feest duren en was het weer nacht voordat we het wel en goed beseften. We besloten dan maar het feest verder te zetten op de camping.
zondag 5 jui 2015
Na een iets te zware nacht waren de oogjes redelijk klein de zondagmorgen. Dat werd vlug verholpen toen we een blik wierpen op de line-up. Jaja, deze dag was een absolute topdag.
Voor liefhebbers van het drum’n’bass genre begon het feestje omstreeks 16u met Submatik. Ik heb in mijn hele leven nog nooit zo gedanst. De ideale starter van de dag. Met Maduk erna bleven we doorgaan op ons elan en skankten we er op los.
Rond 18u was het tijd voor één van de groepen waar ik zo achter verlangde, Klingande. Met de saxofoonrijke housebeats kan het zomergevoel niet meer aanwezig zijn. De zon straalde, de muziek prachtig, de dag kon nu al niet meer stuk.
Hierna gingen we eens een kijkje nemen bij Basto, tevens een vaste klant op Summerfestival, in wacht op Robin Schulz. Je ziet duidelijk waarom de organisatie hem ieder jaar terugvraagt want hij weet het publiek mee te trekken als geen ander.
21u, eindelijk zover! Het Duitse talent komt aan. Wanneer hij op de play knop drukt gaat heel de tent meteen los. Met nummers als “Prayer in C” en “Headlights” kon het niet anders dan een vet feestje worden en dat werd het inderdaad.
Omstreeks 22u30 was het al weer zover. De laatste act van het festival. De eerste treurblikken begonnen al te komen maar toch gingen we met zijn allen nog een laatste keer alles geven.
Met een naam als Nicky Romero kon de organisatie geen betere afsluiter vinden. Vette remixen, confetti en 30000 dansende mensen…het festival werd waardig afgesloten.
Summerfestival, je was geweldig en deze festivalganger zal er volgend jaar zeker terug bij zijn.
Organisatie: Summerfestival
Couleur Café 2015 – vrijdag 3 juli 2015
Couleur Café 2015
Tour & Taxis
Brussel
2015-07-03
May Versluys en Johan Meurisse
Couleur Café - Bar Tropical
Couleur Café stond dit jaar een weekje later op de kalender , dit met de verschuivingen van Rock Werchter en Graspop ! Het wereldmuziekfestival staat al jaren garant voor een sfeervol en kleurrijk multicultureel, meerdaags festival; een mix van muziekgenres uit alle windstreken, een gemoedelijke sfeer, en niet te vergeten fijne randanimatie, dans(workshops), expo/loungeruimtes, geschminkte gezichten en kindersnoetjes, verfrissende cocktails en een fantastische ‘Palais du BienManger’ (met wel 50 world food keukens) om U tegen te zeggen .
Couleur Café , uniek met z’n Welcome street, een muur van 40 m lang , bespoten met graffiti , z’n Solidarity village, …
Was vorig jaar het weer soms een spelbreker , dan was het dit weekend een Couleur Café op z’n best, met warme temperaturen ,warme sfeer , een spuitslang , een regenbui als verfrissing en warme mooie mensen in alle kleuren .
Op deze zwoele 26ste editie hadden we ruim 68000 bezoekers over de drie dagen. Een groot succes (ongeveer 23500 op vrijdag – op zaterdag 21200 en op de slotdag wel 23600)
En muziek , fantastische muziek … Muziek uit alle windstreken - In de kleurrijke affiche waren een reeks toppers te noteren die een divers, breed en jong publiek voor zich winnen. Hiphop dringt zich meer en meer op .
Een ontspannend , relaxt gevoel , een goede vibe , samenhorigheid, solidariteit en … een feestje bouwen zijn en blijven sterke ingrediënten bij Couleur Café. We koesteren steeds opnieuw die herinnering … Een fijn publiek … Peace & love … Heerlijk zoiets !
dag 1 – vrijdag 3 juli 2015
Op deze eerste warme , zwoele zomerdag kregen we heel wat feestelijke, kleurrijke tunes over ons heen . Dit is Couleur Café op z’n best , multicultureel , geluiden uit alle windstreken , een opperbeste aangename, gemoedelijke, ontspannende sfeer, allerhande (eet) standjes ...
Het leek er op dat we de muziek maar moeten bijnemen, toch lieten we ons niet helemaal verglijden in de sfeer. Vaststelling : hiphop heeft hier een vast plaatsje ingenomen …
Parcours
Je zou niet direct een link maken met Duitsland als je Gentleman & Evolution hoort . We hebben een mooie mix van rootsreggae , dancehall , pop en hiphop. Blazers , lome en hitsende beats , danseressen en backing vocalisten zorgen voor een party vibe , ideaal om het festival van start te schieten op de main stage (Titan). Handjeszwaaien en singalongs .
Op deze vibes komt iedereen hier in de juiste stemming . En natuurlijk ontbrak in dit concept een Bob Marley cover niet , « The redemption song » . Feel fine!
Evenveel smileys en feelgood bij het Londense Crystal Fighters , die uit verschillende landen afkomstig zijn (UK , Usa en de twee dames uit Spanje) . Samen met Arsenal hebben ze de meeste pop in hun zwierige , aanstekelijke electropop. Crystal Fighters mag het punky gevoel van Manu Chao/Mano Negra of Mau Mau laten doorschijnen , verfrissend en dynamisch klinken ze wel . De temperatuur steeg in de Univers tent en hier werden door de wereldlijke gitaarriedels en de opzwepende tribals, koebellen , percussie en de warme zangpartijen de dansspieren aangesproken .
De aaibaarheidsfactor was groot bij songs als « Solar system » en « Follow » , kleppers van hun vorige cd , maar ook » I live London « en « Xtatic truth » ontbraken niet . Ook het sfeervolle, dromerig geluid dat we kennen van het latere werk kwam deels aan bod . Crystal Fighters was dansbaar. Een dampend sfeertje - Feel free!
Even genietbaar was Arsenal (Titan) natuurlijk . Zij konden dit jaar niet ontbreken , ze bliezen 15 kaarsjes uit. Eerder deden ze het al met een handvol uitverkochte concerten in de AB , vandaag onderging Couleur Café de ultieme extase van het amicale gezelschap rond Roan – Willemyns.
Meteen in optimale stemming dus ... Kan ook niet anders als je hun warme , zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi–culturele sound, die alle kanten opgaat, hoort . Een enthousiaste bende van wel 8 op het podium, deze keer , met bijhorende percussie en backing vocalisten, die een zelden gezien tropical feestje speelt .
Een verzengende hitte . Iedereen kon heupwiegen, dansen en mee zingen op hun songs ; zij hebben al een pak hits op hun palmares. We blijven maar verbaasd van wat ze doen en hoe boeiend en muzikaal aantrekkelijk ze het houden, « Saudade », « Estupendo » , » Longee », « Lotuk » en « Melvin » tekenen voor een zorgeloze zomer . Ook de koele elektronica van « Temul » met de Deense zangeres Lydmor werd toegevoegd aan het lijstje ‘Arsenal’ summerhits . Kijk, Arsenal fascineert, boeit en blijft één van de opwindendste live acts . Feel good!
The AKS (Addicted Kru Sound ) stond in een ver verleden aan de bron van de carrière van Selah Sue . Een mix van dancehall, drum’n’bass , funk, breakbeat en electro . In de kleine Dance club , kwam het kwintet (met twee zangeressen) ideaal tot zijn recht . De sound was live rauw , rudimentair en de soulfulle , zalvende vrouwelijke vocals kregen een verbeten trek ; iedereen ging hier uit zijn dak … tot op het podium toe . Het afsluitende « Round & round » was het absolute hoogtepunt … Parelende zweetdruppels !
Sorry Wyclef Jean …Feel crazy !
Tja , vandaag hadden verschillende artiesten wel één of andere link met de ‘Masters of Hiphop‘ of de 90s The Wu-Tang Clan , o.m. Wyclef Jean toonde al z’n bewondering , AKS maakte nog een remix en ga zo maar door ...
Deze heren , 7MC’s (waaronder nog GZA, Ghostface Killah en Cappadonna) , in halve bezetting van vroeger, en een DJ , maakten het podium minder onveilig dan in hun hoogdagen. Dat was een eerste vaststelling . Hun raps zijn met de jaren minder in snelvaart, hard , fel, verbeten. Wat gemoedelijker in sounds & scratches, en eigenlijk ook meer eenheidsworst geworden . OK , met deze background , hadden we toch een paar classics als C.R.E.A.M. », « Shame on a nigga » en « Gravel pit » . De overleden Ol’ dirty basterd werd niet vergeten in de set .
Ze probeerden de menigte in beweging te brengen en op te hitsen . Een samenhorigheid van The Beatles « Come together » werd toegevoegd en ook de DJ kreeg ruimte zijn kunsten te tonen. Het blijft altijd wel leuk zo’n gasten aan het werk te zien , maar het venijn zit ‘em met de jaren steeds minder in de staart en op de stage .. “Yooo-yoohoo ».
Nog een stukje meepikken van Shantel & Bucovina Club Orkestar . Deze Duitsers – jawel -zijn graag geziene gasten en de Move stage bleek te klein … Iedereen stond tegen elkaar gedrumd , om maar iets op te vangen en te genieten van die vrolijke hoempapa zigeunermuziek , die ergens z’n roots in de Balkan heeft . ‘Disko Partizani’ is hun credo, d.i. ongebreitelde energie, dynamiek , friste en een opzwepende, springerige explosieve ritmiek met positive feelings, bigsmilende gezichten en heupwiegende gypydanspassen . Hier tellen de songs niet , wel de sound en de sfeer … Wat een carrousel …
Tot slot Dub Inc – in eigen land en bij onze Frantalige vrienden worden zij met open armen ontvangen . Het combo onder de tandem Hakim ‘Bouchkour’ Meridja en Aurélien ‘Komlan’ Zohou brengen een mix van reggae, ragga , dubs en rap . Een aanstekelijke, strakke ritmiek, geen uitgesponnen jams of vervelende singalongs , wat de grooves en de vaart niet uit het concert nam .
Ook gaan zij erg creatief om met hun raps ; in verschillende landstalen maken zij een soort vertoning , wat het geheel boeiend houdt . Ze wuifden hier letterlijk de eerste dag uit, wat de zomerse temperatuur om 1h ‘s nachts nog altijd op 25°C hield. Partyvibes …Over een zwoele zomeravond en Couleur Café gesproken …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/couleur-cafe-2015/
Organisatie: Couleur Café, Tour & Taxis, Brussel
Couleur Café 2015 – zondag 5 juli 2015
Couleur Café 2015
Tour & Taxis
Brussel
2015-07-05
Chandra Rowe
Couleur Café 2015 – Bar Tropical
Op de derde dag kon je dan terecht voor enkele kleppers als Cypress Hill , Sergent Garcia en Milky Chance , bands , artiesten die Couleur Café dat pastelkleurtje méér kunnen aanbieden …
“Stolen dance” is een van de redenen om ons naar Titan te krijgen. Het Duitse Milky Chance mag hier de spits afbijten en dat doen ze met groot plezier. Met een mix van house, pop en reggae doet de hele set denken aan een avondje barbecue met je beste vrienden. De elektronische beats tussenin zorgen voor lichte melancholie en we betreuren dat deze mannen slechts een uurtje van onze tijd krijgen.
In Universe worden we door Sergeant Garcia zowaar van ons sokken geblazen. Voor de vierde maal staat deze grote mijnheer op het festival en nog krijgt het volk er geen genoeg van. En hoewel Garcia reggae en salsa op de meest aangename manier weet te brengen, hoor je zijn punkrock verleden hier en daar nog opduiken. De avond moet misschien nog beginnen, maar Sergeant Garcia is meteen gedoopt tot favoriet van de dag, het zal voor eender wie, moeilijk worden deze man te overtreffen.
De moeilijkheidsgraad van eten was ook vandaag weer van hoog niveau, maar na lang wikken en wegen zijn we dan toch tot een keuze gekomen. Al is het moeilijk te zeggen dat we ook verzadigd zijn. Verzadigd ben je pas als je hier een volledig weekend enkel komt om te eten en de concerten links laat liggen. Maar dat is dus niet vandaag.
We slenteren wat rond over de wei en komen ze per toeval uit bij JAH9. Voor ons onbekend en dus reden om het toch maar even uit te zitten. Deze Jamaicaanse weet haast geniaal jazz, blues en reggae te brengen. Haar lyrics doen af en toe wel de wenkbrauwen fronsen, maar de stem van de vrouw is bijna te mooi om waar te zijn waardoor ze voor ons part mag zingen wat ze wil. Dat in combinatie met haar liveband brengt ons zowaar in betovering en we kloppen onszelf trots op de borst voor deze muzikale ontdekking.
Door het magisch optreden van zonet hebben we de intro van Cypress Hill gemist en lopen we, als wijze van verontschuldiging, de longen uit ons lijf om nog voldoende mee te pikken. Om puur nostalgische redenen kijken we deze band uit. Energetisch was het zeer krachtig, het publiek kreeg waar voor zijn geld en met momenten lieten ook wij de energie het overnemen van vermoeide benen. Al zijn we echter nooit helemaal overtuigd geraakt, zoals verwacht lag de lat ontzettend hoog na de passages van Garcia en JAH9.
We sluiten het festival af in de Danceclub onder het toeziend oog van LeftO. Deze fantastische heeft wereldwijd al naam gemaakt en kent alle geheimen om een legendarisch feestje te geven. Nog een keer gooien we alle remmen los vooraleer Couleur Café 2015 afgelopen is.
Liggend in bed, overlopen we de dag en vallen we met de herinnering aan JAH9 tevreden in een diepe slaap. Couleur café, u was geweldig!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/couleur-cafe-2015/
Organisatie: Couleur Café, Tour & Taxis, Brussel
Couleur Café 2015 – zaterdag 4 juli 2015
Couleur Café 2015
Tour & Taxis
Brussel
2015-07-04
Chandra Rowe
Couleur Café 2015 – Bar Tropical
Na een line-up op vrijdag waar velen enkel van kunnen dromen, was het uitkijken naar wat de volgende twee dagen nog te bieden hadden. Terwijl Cypress Hill, Busta Rhymes, Starflam en Etienne de Crécy hun opwachting maken, is het voor bezoekers vandaag de tropische temperaturen trachten te overleven. De organisatie had dit goed begrepen en zo kon je gratis water verkrijgen aan sanitaire plaatsen, stond er een enorme regensproeier en kreeg je aan drankstanden twee flesjes water voor de prijs van een.
Ondanks de impuls om binnen te blijven wordt de festivalsite getrotseerd en beginnen we deze tweede dag met een optreden van Israel vibration. De tweekoppige band uit Jamaica, weet traditionele rootsreggae te combineren met dancehall en dub. Een uurtje hebben deze mannen nodig om ons in de juiste sfeer te brengen, ondanks de verstrengende hitte.
Met nog 45 minuten te gaan vooraleer Starflam komt, lopen we richting Danceclub waar je kunt deelnemen aan verschillende Dance workshops. Veel meer als kijken doen we echter niet, veel liever maken we gebruik van ons recht op het gratis water om alsnog enige verfrissing te krijgen.
In de Clandestino pikken we nog enkele beats op van Ouni. De beats houden ons ter plekke en haast vergeten we dat Starflam ons opwacht. Gewapend met positieve vibes, banen we ons een weg terug naar Universe en kunnen nog hun laatste half uurtje meepikken.
Starflam - Grote fan van deze Luikenaren zijn we, in tegenstelling tot vele anderen, nooit geweest. But, when in Rome… Ondanks het groot enthousiasme van de rest van het publiek, zal Franse hiphop ook na dit halfuur gewoon Franse hiphop voor ons blijven, niet meer maar ook niet minder.
Eten zoeken wordt op Couleur Café een hele opgave. Men kan zich hier zonder twijfel een indigestie eten en dan nog meer willen proeven. Hier wordt betekenis gegeven aan de smörgåsbord en ondanks onze goede keuze blijven we nieuwsgierig naar al het andere dat voor het rapen ligt.
1995 doet op Titan zijn ding, maar na Starflam hebben we onze portie Franse hiphop wel gehad voor vandaag. We laten ons eten rustig zakken en genieten van de sfeer die heerst over de gehele festivalweide. Iets zegt ons dat we onze energie nodig zullen hebben tijdens Busta Rhymes en we verkiezen er dus ook voor deze zuinig te gebruiken in aanloop van.
Grote namen scheppen grote verwachtingen. Dit geldt zeker voor Busta Rhymes. Couleur Café wordt zijn eerste passage in België en aan de grootte van het publiek te zien, is dit iets waar velen op gewacht hebben. Zijn maar al te bekende, haast agressieve stem is de drukte meer dan waard. De door ons gespaarde energie komt zowaar tot ontploffen en het zou ons verbazen moesten onze voeten langer als 1 minuut de grond geraakt hebben. Anderhalf uur zijn we in onze eigen wereld, waar Mr. Rhymes de bevelen uitdeelt en we volgen deze maar al te graag op.
We sluiten de avond af met vuurwerk en gaan volledig uitgeput ons bed opzoeken. Morgen volgt nog een dag en ook heeft de zon ons kopje onder gekregen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/couleur-cafe-2015/
Organisatie: Couleur Café, Tour & Taxis, Brussel
Main Square Festival 2015 – zondag 5 juli 2015
Main Square Festival 2015
Citadelle d’Arras
Arras
2015-07-05
Elien De Cock
De derde en laatste dag van het Main Square Festival was al weer veel te snel aangebroken. De weergoden waren solidair met mijn sombere stemming en zorgden voor heel wat regen in de vroege namiddag.
Gelukkig klaarde het weer wat op en zo stond ik in de late namiddag klaar om rapper I love makonnen live aan het werk te zien. Door veranderingen in het programma was de set van deze Amerikaan vervroegd en naar Main Stage verplaatst. Was I love makonnen niet tijdig verwittigd door de organisatie of was er een andere opstopping? Geen idee, maar de rapper kwam een kwartier later dan voorzien op het podium aan en speelde een zeer korte set van minder dan een half uur. Hij had duidelijk ook geen tijd gehad om zijn stem op te warmen want het duurde een tijdje voor hij echt in de set kwam. Zijn rap gecombineerd met stevige beats zorgde ervoor dat het publiek een poging tot dansen ondernam. Naarmate de set vorderde stond de zanger wel steviger in zijn schoenen wat zich uitte in een groter showgehalte. Als laatste speelde hij zijn bekende hit “tuesday”, waardoor het volk hem het korte optreden toch kon vergeven.
Tegelijkertijd met het concert van I love makonnen, speelde de Australische singer-songwriter Josef Salvat een heel andere set dan de rapper. Josef is vooral gekend door zijn cover van “diamonds” van Rihanna. Toch heeft de zanger meer in zijn mars dan enkel het spelen van covers. Zijn muziek is de perfecte achtergrond voor een rustige zondagnamiddag. Melodische ballads met een elektronische touch zijn Josefs handelskenmerk. Spijtig genoeg kon ik enkel het laatste stuk van zijn set beluisteren, maar wat ben ik blij dat ik toch een stukje kon meepikken. Het was alvast een aangename ontdekking.
Daarna was het de eer aan Tiken Jah Fakoly om de Main Stage onveilig te maken. De naam alleen deed mij vermoeden dat we hier geen typisch Main Square Festivalmuziek te horen gingen krijgen. En ik had gelijk. Tiken Jah Fakoly is een reggaeband dat ons doet wegdromen naar Afrikaanse stranden. Het doet ons niet alleen wegdromen, maar ook nadenken over de belangrijke zaken des levens. Muziek met een boodschap dus. Ondersteund door een goede groep backingvocals en muzikanten, bespeelt hij het publiek tot je als het ware in een trance geraakt. Er waren zodoende nog twee opties mogelijk: heupwiegend het publiek vervoegen of een zalig middagdutje doen. Toch wel een leuke afwisseling met de rest van de line-up.
Om het roer dan volledig om te slaan, kwam er na Tikan Jah Fakoly, een Franse rapband. IAM is een beetje te vergelijken met onze West-Vlaamse ’t Hof van commerce. Leuk om te horen en te zien, maar het had nog fijner geweest om de Franse teksten te kunnen begrijpen en volgen.
Vervolgens was alweer een Belgische topper te zien op het Main Square Festival, Oscar and the wolf. Sinds ze vorig jaar (2014) hun album uitbrachten, en een volledig nieuwe weg qua sound insloegen, gaat het snel voor de jongens. De band wordt alom geloofd en ik was benieuwd of dit ook terecht is. Het begin van het optreden zat er al boenk op. Met een stevige beat via de drums is de toon meteen gezet. Vervolgens komt de zanger, Max Colombie, op het podium in een toch laat ons zeggen ‘aparte’ kledingstijl. Het volk gaat meteen uit zijn dak, er waren duidelijk veel Belgische fans in het publiek aanwezig. Met de vraag: ‘Are you ready to undress?’, kondigde hij zijn hit “undress” aan. Wees gerust, het publiek bleef zedig en er vlogen geen kleren in het rond, spijtig genoeg ook niet bij Max Colombie want zijn bohemien/Indische klederdracht leidde mij toch wat af van de rest van het concert. Gelukkig waren daar de vette beats om mij terug in de show te slepen. Hoogtepunten van de set waren zijn hits “princess” en “strange entity”. De single met Raving George, “you’re mine”, was een welgekomen uptempo afwisseling met de rest van de set. Ook de covers “freed from desire” en “Jenny from the block”, zorgden voor genoeg variatie doorheen het optreden.
Na het concert van Oscar and the Wolf, speelde de band Lilly Wood & the prick op de Main Stage. Het Franse duo speelde een mengeling van pop met een vleugje folk en zomerse gitaarriffs. Aangenaam om te beluisteren en de Fransen genoten. Voor mij geen echte hoogvlieger. Halverwege begon het volk massaal weg te stromen voor het volgende optreden in de Green Room.
Sam Smith, sowieso een publiekslieveling, trok massaal veel volk naar het al overbevolkte plein voor de green room, voor zijn tweede concert sinds zijn operatie aan de stembanden. Hij opende meteen met een van zijn grootste hits “I’m not the only one”. Vocaal liet hij zich alvast niet tegenhouden door de recente stemproblemen. Hij smeet zich voor de volle 100% en genoot er duidelijk echt van terug te kunnen optreden. Her en der hoorde ik in het publiek: ‘te mooi’, ‘wow’, enz. Iedereen was onder de indruk van zijn groot stembereik en prachtig gebrachte ballades. Ze genoten zelfs zo hard, dat iedereen bleef luisteren, ook al begon het concert van Mumford & Suns. Zo doorstond ik de dertig meest claustrofobische minuten van mijn leven, om naar de Main Stage te geraken.
Daar gekomen was er eindelijk ruimte om te ademen. De recente omschakeling van folk naar rock inclusief elektrische gitaren op de nieuwe cd van Mumford & Sons is reeds genoeg bekritiseerd. Ook ik ben zeker geen fan van hun nieuwe album, maar toch zijn er ook pluspunten. De afwisseling tussen rock/folkrock/alternatieve rock zorgde voor een meer afwisselend concert. Zo kunnen ze een groter publiek aanspreken en blijft het boeiend om het volledige concert te volgen. Oude fans zullen dan weer teleurgesteld en met een wrang gevoel achterblijven. ‘You win some, you lose some’. Hier in Arras was het duidelijk dat laatste, de helft van het plein bleef onbemand. Triest, want ze hebben zeker wat in hun mars. Geef die mannen toch nog een kans!
De afsluiter van de avond dan: Pharrell Williams. Eerlijk gezegd lagen mijn verwachtingen zeer laag. Iedereen weet dat hij een meester in het producen is en dat hij fantastische zomerhits kan schrijven. Pharrell op de radio, dat is een feestje! Zijn liveoptredens hebben echter een minder fraaie reputatie. Even in een notendop: één grote reclamespot voor Adidas en slechte playbackshow. En ja, de commentaren bleken terecht.
Maar wat ook gezegd mag zijn is dat Pharrell verdomd goed Adidas promoot en een verdomde goed (playback)show kan opvoeren. Het concert is luchtig, vrolijk en afwisselend. Meer heb ik niet nodig om met een goed gevoel terug richting huis te rijden.
Bedankt Main Square Festival, het was een fijn wederzien!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mainsquare-festival-2015/
Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France
Main Square Festival 2015 – zaterdag 4 juli 2015
Main Square Festival 2015
Citadelle d’Arras
Arras
2015-07-04
Elien De Cock
Na het insmeren met de nodige liters 50+ zonnecrème, waren wij klaar voor alweer een zomerse festivaldag op het Main Square Festival in Arras.
De eerste band die klaarstond op de main stage, Circa Waves, beloofde alvast de ideale opener te zijn voor dit zwoele weer. Hun hit “t-shirt weather”, is al eventjes te horen op de Belgische radiozenders en bij het horen ervan was ik meteen in vakantiestemming. Benieuwd of de rest van hun set evenveel zomerkriebels teweeg brengt.
Circa Waves opende alvast enorm krachtig, ze vlogen er meteen in met hun gitaargeweld. De zanger en twee gitaristen stonden allen op dezelfde hoogte op een rij en het geluid komt zo als een golf (heb je hem?) naar je toe. En ja hoor, niet alleen hun gekend hitje, maar ook de rest van de set bestaat uit stevige rock met een groot hawaï/let’s go to the beach’-gehalte. De perfecte cocktail als je mij het vraagt. De stem van de zanger heeft iets weg van Miles Kane en de band doet denken aan de jongere Arctic Monkeys. Met dat verschil dat de zanger nu al 100 keer meer podiumprésence heeft dan de jonge Alex Turner. De band heeft meteen het publiek mee, wat niet gemakkelijk is als opener van een festival. Petje af voor deze band (of toch figuurlijk want met de brandende middagzon op mijn hoofd liet ik hem liever aan).
De volgende twee bands stelden mij wat teleur. Eerst was het aan Coasts, een band uit het Verenigd Koninkrijk die een mengeling van klassieke rock met Indie-invloeden bracht. Veel kan ik hier niet over zeggen, buiten dat het gewoon niet mijn ding was. De zanglijnen waren voor mij eerder zaaglijnen en in het publiek was er weinig sfeer wat ook weer niet hielp. Vervolgens spoedde ik mij naar Twin Atlantic, in de hoop terug de smaak te pakken te krijgen. Helaas was ook dit niet wat ik ervan verwacht had. Ik kan niet zeggen dat het niet goed was, maar het was zeker ook geen hoogvlieger. De band bracht rock gemengd met een vleugje popmuziek, maar het leek alsof ze in de tijd zijn blijven steken. Niets nieuws onder de zon en dus weinig vernieuwend! Op naar de volgende band.
BRNS is een Belgische band, en met enige trots voor onze muziekcultuur, had ik hoge verwachtingen. Gelukkig werden deze dan ook met verve ingelost, vive la Belgique!
Voor mij was deze band de revelatie van de dag. Ik had nog nooit gehoord van deze, ik mag toch wel zeggen 4 sympathieke gasten. De band bracht zeer experimentele, haast psychedelische poprockmuziek. Hoewel dit genre mij zelden genoeg kan boeien om een concert tot het einde uit te kijken, bleef ik vandaag vol bewondering verder kijken. Respect voor de drummer/zanger die niet alleen een prachtige zangstem heeft, maar deze ook perfect kan combineren met het spelen van niet eenvoudige ritmische percussiestukken.
Hoe verder in de set, hoe meer mijn mond openviel, wat deze man kan is fantastisch! Ook zijn rechterhand, de immer vrolijke percussionist, was aangenaam om te aanschouwen. Deze man speelt duidelijk met plezier, wie naar hem kijkt , kan het niet laten om ook vrolijk mee te lachen. De band werkt met duidelijke hoogtepunten in hun nummers maar de opbouw hiernaartoe is zeker niet zoals bij andere bands. Dit zorgde ervoor dat de aandacht tot het einde bewaard bleef.
De volgende aan de beurt was Rival Sons, een ervaren band uit de Verenigde Staten. Ze brengen de goede oude rockmuziek uit de jaren 70 terug en ze doen dit met flair. De stem van de zanger doet wat denken aan deze van Jack White, maar zijn stembereik lijkt oneindig. Het plaatje klopte van kop tot teen. De stevige gitaarrock komt als een pletwals naar je toe, grijpt je bij de keel en laat je niet meer los gedurende het hele concert. De présence van de mannen op het podium maakt het af. Tussen hun stevige rocknummers door was er ook tijd om hun gevoelige snaar te tonen. prachtige rockballades zonder melig te klinken, ‘that’s how we like it, yes we do’! Met een gelukzalig gevoel, zak ik af naar de Green Room.
Daar staat James Bay al klaar om te beginnen aan zijn set. Blijkbaar maakte deze jonge muzikant, die zijn eerste album promoot, een al niet onbesproken passage op Werchter. De fans waren toen laaiend enthousiast. Kan hij dat vandaag nog eens overdoen? James Bay bracht met zijn hoedje als handelskenmerk, gevoelige poprocksoulmuziek. Ideaal op een zomerse zaterdag om rustig te genieten. Easy feel good muziek dus! Hij bracht een goede afwisseling tussen meer gevoelige en hardere nummers. Waar ik verwachtte enkel gillende meisjes aan te treffen, trok hij toch ook een mannelijk publiek aan. De afwisseling in zijn set, bracht voor ieder wat wils. Ook speelde hij een degelijke cover van Alicia Keys, 3if I ain’t got you”. Op het einde zette hij het nummer naar zijn hand, door er een zeer geslaagde solo aan toe te voegen. James speelde pas op het einde zijn hit “hold back the river”, wat natuurlijk de kers op de taart was voor het publiek.
Ik was al eerder fan van Royal Blood, dus dan is het altijd spannend of de band ook live presteert. Met de juiste attitude kwam het rockduo op het podium aangetreden. Ze vlogen er meteen in. Met twee creëren ze een muur van geluid waar de meeste muzikanten alleen van kunnen dromen. Het duo brengt moderne rock/blues muziek en weet dit in een perfecte show te gieten. De zanger bespeelt het publiek met een sympathieke arrogantie. De drummer trekt dan weer de aandacht met zijn prettige nonchalance, waarbij hij zich op de juiste momenten 100% smijt. Al vanaf het derde nummer hadden ze de meute volledig mee met een van hun grootste singles: “figure it out”. Hun perfect, heldere rock met stevige bas tot in de maag overweldigde ieder die aan het kijken was. Niemand kon nog stilstaan, het feest was begonnen. En zo ging het wellicht nog een tijdje verder, maar wij moesten alweer vertrekken als we nog een plaatsje voor de headliner van de avond wilden bemachtigen.
Voor vele festivalgangers was Muse le moment suprême van de avond. De meeste fans hadden al een aantal concerten lang hun positie niet meer verlaten, toiletpauzes uitgesteld en het gevoel honger te hebben naar een hoekje ver weg van hun gedachten geschoven. Het was voor ons dan ook moeilijk om een goede plaats te bemachtigen en noodgedwongen installeerden we ons helemaal rechts van het podium. Het moment was daar, de grote opening van het concert van Muse.
Vergezeld van een goed uitgekiende video begon de groep aan hun set. Kwam het nu door de slechte positie, of door het voorgaande topconcert van Royal Blood, het eerste nummer kon mij niet bekoren. Ik verwachtte van Muse een overweldigend gevoel van geluid over mij heen te krijgen maar dit bleef jammer genoeg uit. Dan maar de oordoppen uit wat wel enig soelaas bood. Teleurgesteld beluisterde ik de volgende twee nummers dat op hetzelfde elan doorging. Was dit het dan waar ik zo naar uitkeek? Vanaf het vierde nummer, “plug in baby”, kwam er stilaan meer leven in de set. Er borrelde een sprankeltje hoop voor het vervolg van de avond. De show bouwde op tot een ware climax, elk volgend nummer was beter dan het nummer ervoor. Het feest brak pas helemaal los vanaf hun grote, vroegere hit “time is running out”. Dit is waar ik op gewacht had: een ware overrompeling van prachtige muzieklijnen en sterke vocale prestaties van de zanger.
Een explosie van confetti en het loslaten van reusachtige ballonnen in het publiek volgden perfect getimed met de zang van Matthew Bellamy.
Als je dacht dat het echt niet meer beter kon worden, was het wachten tot de laatste twee bisnummers “uprising” en “nights of Cydonia”. Een perfecte afsluiter van een groots concert. Jammer van het teleurstellend begin (want first impressions do count), maar vanavond zag ik zeker een van de indrukwekkendste concerten in mijn jonge leven.
Eigenlijk had ik na Muse helemaal geen zin in het laatste concert in de Green Room. Het is alsof je na het perfecte dessert terug aan een voorgerecht moet beginnen waarvan je niet weet of het je wel zal smaken, niet aangenaam dus. Om toch een zo volledig overzicht van het festival te geven, offerde ik mijzelf op en loodste ik mij wonder boven wonder een weg door het publiek.
Ik was net op tijd om Charlie XCX het nummer “I love it” van Icona Pop, waar Charlie XCX lid van was te horen. Het nummer was zeker verdienstelijk gezongen, maar jammer genoeg moest je het gedrag van de zangeres er ook bij nemen. Pogingen om het publiek mee te krijgen, kwamen wat kinderachtig en triest over, maar de muziek zelf werd door het publiek wel gepruimd. Ook de rest van haar set volgde dezelfde lijn.
En zo kwam alweer een einde aan een dag op het Main Square Festival. Morgen weer, met meer (slecht) weer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mainsquare-festival-2015/
Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France
Main Square Festival 2015 – vrijdag 3 juli 2015
Main Square Festival 2015
Citadelle d’Arras
Arras
2015-07-03
Elien De Cock
Vrijdagmiddag trokken wij, voor ondertussen de tweede maal, richting Arras. Het warme zomerweer deed ons nog meer verlangen naar dit fantastische festival. De line-up was alvast veelbelovend!
Een aantal uur later was ons enthousiasme toch wat bekoeld, we waren duidelijk niet de enigen die op weg waren naar Arras. Uren in de file zonder werkende airco, was alvast onze eerste beproeving. Maar hé: no pain, no gain. Tenslotte kwamen we, weliswaar een aantal uur later dan gepland, toe op de festivalweide.
De sfeer zat er al meteen goed in, wat is er nu aangenamer dan de festivalweide oplopen met alvast de zomerse hitsingle “from Eden” van Hozier. Zijn set was een mooie afwisseling van zijn welgekende hitsingles zoals o.a. “someone new” en zijn minder gekende nummers. Hozier combineerde zijn soulvolle stem met lichte (en minder lichte) pop, voor mij alvast een geslaagde combinatie! Naar het einde van de set toe, was het tijd voor wat hij zelf omschreef als wat ‘fun’. Hij speelde hier samen met zijn band een geslaagde, funky medley van o.m. een nummer van Ariana Grande.
Ik wil toch ook de fantastische backingzangers even in het licht zetten, want zij tilden met hun prachtige samenzang het geheel toch tot een hoger niveau. Hozier sloot af met de single waarmee hij bij het grote publiek is doorgebroken: “take me to church”, de perfecte afsluiter van een zeer geslaagd optreden.
Tijdens het concert van Hozier, speelde in de green room de energieke violiste Lindsey Stirling. Gezien ik mij jammer genoeg nog steeds niet in twee kan splitsen (wat op zo’n festival wel handig zou zijn), miste ik het eerste deel van haar concert. Ik baande mij een weg door de meute, wat beproeving nummer 2 bleek te zijn. Menig ellebogenwerk later, arriveerde ik nog net op tijd om een eigen nummer geïnspireerd op “Thriller” van Michael Jackson te bewonderen. Dat het nummer er duidelijk op geïnspireerd was, was te merken aan invloeden in de melodie en de danseressen die verkleed als zombies op het podium liepen. Toch bleef de eigenheid in haar werk zeker bewaard. Verder kan je Lindsey Stirling beschrijven als een hyperactief bommetje dat zowel hoogstaand vioolwerk als balletstandjes samensmelt met een folk-popsound.
Geen tijd te verliezen, op naar de main stage voor het volgende optreden. Ik besloot om het concert van The Script op veilige afstand te aanschouwen om het risico op gehoorschade door gillende tienermeisjes toch ietwat te verkleinen. Hartendief Danny, ook wel gekend als jurylid in het programma The Voice UK, begon zijn set alvast vol energie. Denk aan: een jongere versie van Bart Peeters die vol energie het podium op en af springt. Tijdens het eerste nummer klom hij al het podium af om het publiek te begroeten. Het werd een aantal flauwvallende tienermeisjes dan ook te veel, of zou dat dan door de warmte komen? Dat laten we voorlopig in het midden.
De energie van de zanger werkte opzwepend want het publiek bleef vlijtig meeklappen/zingen/springen. De groep had dit ook wel nodig, want hoewel ze veel hits speelden zoals “Breakeven”, “Superheroes” en “Hall of fame”, bleef hun muziek wat aan de oppervlakte. Hun nummers kennen geen echte hoog- of laagvliegers, maar lijken allemaal wat op elkaar. Veel ‘oehoe-oe’s’ en ‘oohoo-oo’s’ samengegoten in romantische (lees melige) liefdesliedjes later, liet Danny de meisjesharten nog wat meer smelten door in het publiek rond te wandelen, sfeer alom. Al bij al was het concert leuk om te zien en de muziek kon tellen als aangename achtergrondmuziek op een zwoele zomerse avond.
Plots vingen wij het gerucht op dat George Eszra niet zou optreden op het Main Square Festival wegens ziekte. Deze geruchten bereikten duidelijk het grote publiek niet en zo stonden de eerste rijen voor het podium vol met zijn allergrootste fans. Wie George Eszra verwachtende was, moest toch wel twee keer controleren of hij niet te veel desperados/pintjes gedronken had. Op het podium verscheen, de tot dan voor ons onbekende Isaac le Jeune. Hoewel het een volledig ander muziekgenre is dan die van George, konden wij het wel pruimen. Isaac heeft een zeer hoge zangstem en wordt ondersteund door stevige, doch zomerse electrobeats. Ik zou het genre als electro rockpop omschrijven. Het was de ideale achtergrondmuziek terwijl we ons verplaatsten voor Lenny Kravitz.
Terwijl Isaac le Jeune nog bezig was, moest ik me alweer noodgedwongen vroeger verplaatsen. De meute mensen die voor Lenny Kravitz kwamen was gigantisch. Veel vrouwen met t-shirts van de heer Kravitz passeerden me. Voor veel Belgen was dit het hoogtepunt van de avond.
Lenny opende net zoals in het Sportpaleis met “Dirty White Boots” en de toon was gezet. Het publiek werd razend enthousiast bij het aanschouwen van de rockgod die Lenny wel eens genoemd wordt. Onmiddellijk werd het nummer gevolgd door “American Women” hetgeen waarvoor ik gevreesd had , werd werkelijkheid. Ook tijdens zijn festival tour slaagt Lenny er in om de nummers soms oeverloos te rekken, zoals vandaag ook het geval was. Hoewel we zeker fan zijn van solo’s en het kunnen van muzikanten werd het ons (en onze omstaanders) soms wat te veel.
Op een twintig minuten durende “Sister” of “Let Love Ruel” zit niemand echt te wachten. Of toch? Hier en daar zagen we een enthousiasteling mee knikken in het publiek op de maat. Kunnen we dan concluderen dat het concert gelijk stond aan dat van het Sportpaleis eerder dit jaar? Zeer zeker niet. De sfeer zat naar ons gevoel beter, het showbeest in Lenny benutte het podium optimaal, de fans waren laaiend enthousiast.
Hoogtepunt van de avond, of toch voor een thirty-somethingvrouw, persoonlijke verjaardagswensen van de Lenny en het nummer “I belong to you”.
Hierna moesten we spijtig genoeg vertrekken om Kodaline te zien. Terwijl we wegwandelden hadden we niet het gevoel dat de sfeer aan het doven was, ook al ging hij ver over zijn tijd, we mochten van veel mensen horen dat het een schitterend concert was!
Helaas kon ik maar een stukje bekijken van het optreden van de Ierse band Kodaline. De naam van de band deed enkel vaag een belletje rinkelen, ik had geen idee wat me te wachten stond. Op set kwam een jonge groep, blijkbaar al sinds hun kindertijd, vrienden. De zanger wist het publiek goed op te warmen en al gauw deed iedereen met hen mee. De muziek is eerder folkgericht, met af en toe een toch wel zeer goed gezongen ballade. Na een korte luistersessie was het terug afzakken naar de Main Stage voor de volgende band.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik naar het einde toch al een beetje moe begon te worden. Maar zoals ik van iedereen hoorde zou Shaka ponk daar zeker verandering in brengen. Deze Franse band was afsluiter van de avond op de main stage, de verwachtingen waren dus groot. Helaas, smaken verschillen, want ik kreeg het van deze band zeker niet warm (wat moeilijk is als het buiten nog steeds meer dan 30° is). Het was alvast een wervelende show, daar kunnen we niet omheen. Er was wel altijd iets te zien op het podium en de twee zangers stonden op scherp.
Laat ik even het plaatje beschrijven voor jullie: Jannet Jackson meets vervormde en veel te hoge Barbiestem met David Guetta lookalike meets holbewoner. Nu jullie het zich ongetwijfeld levendig kunnen voorstellen, kan ik het hebben over de meer serieuze zaken in het leven: de muziek. De hoge elektronische stem in combinatie met het geschreeuw van meneer de holbewoner en nietszeggende teksten konden mij niet bekoren. Even een greep uit het arsenaal: “Do you think you’re crazy?“ ondertussen wel ja” en “do you like my bonobos?” “Neen, zeer zeker niet”. En zo komen we bij de laatste beproeving van de dag: een bijna twee uur durende show uitkijken: missie geslaagd! Verdict van de avond: hoofdpijn zonder kater = altijd een flater. Op naar huis, uitslapen voor een ongetwijfeld spectaculaire tweede dag van Main Square Festival.
Even een redactionele ingreep van de fotograaf/boyfriend. Over het algemeen kunnen we het goed vinden op muzikaal vlak en verschillen onze smaken niet zo hard. Behalve dan die occasionele keer zoals nu. Ik weet dat Elien niet te vinden is voor Shaka Ponk (dit heeft ze meer dan duidelijk gemaakt in de bovenstaande tekst), maar ik daarentegen wel. Je moet het voorstellen als een rock versie van ‘Die Antwoord’. Een aantal losgeslagen wilden op een podium die daarbij ook nog eens stevige rock, leunend tegen metal, spelen. De show was fenomenaal, de zanger liep alle kanten van het podium af terwijl de andere bandleden het beste van zichzelf gaven. Het was voor mij de revelatie van de dag. De sfeer, de energie, de muziek, kortom het was een afsluiter om U tegen te zeggen. Spijtig dat ze hier in maar bij onze Franstalige vrienden populair zijn. Hopelijk komt er daar toch eens verandering in …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mainsquare-festival-2015/
Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France
Nederlands 
Français 
