TW Classic 2015 - Robbie is a god is a dj
TW Classic 2015
Festivalterrein
Werchter
2015-07-04
Hilde Snauwaert
Zo om het half uur passeerde een vliegtuig boven de zonovergoten wei van Werchter. Het beeld voor de piloot vanuit het vliegtuig op het terrein zal eruit gezien hebben als de prikkelende videoclip “Slow” waarin Kylie Minoque elegant kreunend op een veelkleurig lappendeken van badhanddoeken ligt te kronkelen tussen halfnaakte dansers. Want dat was TW Classic jaargang 2015 : een immense massa van strandlakens, parasols, opblaasfauteuils – hier en daar een kinderzwembadje met een bodempje water - en extra zeilen en waterverstuivers die zorgden voor een welkome afkoeling op het zeer warme terrein.
De hitte en hoe deze best te trotseren was bij heel wat van de 60.000 bezoekers van het dagfestival het belangrijkste gespreksonderwerp.
De organisatie zorgde op voorhand voor een zeer duidelijke lijst met tips, het terrein werd extra aan de noden aangepast, er was drinkbaar kraantjeswater in overvloed en aan de toog kreeg je twee flesjes water voor de prijs van één. Hierdoor kwam echter in de eerste uren van het festival de lijst aan optredens op de tweede plaats te staan, en de artiesten uit de hitparadehoek die vòòr valavond speelden konden niet volledig het aandacht van het publiek verdienen.
De rond de eeuwwisseling op wereldniveau draaiende Anastacia gaf een weinig sensationeel optreden. Het was tevergeefs wachten op de stroomstoot van een stem die door de jaren heen aan flink wat power moet ingeboet hebben. De Amerikaanse zangeres gaf de aftrap met het elf jaar oude rockuitstapje “Left outside alone” , terwijl de muzikanten correct hun set speelden met op de achtergrond een mooie grote gestileerde A op het doek. Heel vlug passeerden “Sick and tired” en de beetje overbodige Foo Fighters-cover “Best of you”. En dan kreeg je bij het ene na het andere nummer het gevoel dat het epicentrum van de bekende liedjes van Anastacia een hele tijd geleden geweest is, want ook de lovesong “I belong to you”, “One day in your life” en “Paid my dues” zijn ook meer dan 10 jaar oud en al een beetje vergeeld. Eindigen deed ze met haar doorbraakhit “I’m outta love“ uit 2000 en trakteerde ze het publiek op de eerste rijen op selfies, helaas had de rest van het publiek er minder interesse in.
Texas-Frontvrouw Sharleen Spiteri kwam opvallend monter en met klare blik het podium op, haar marinetruitje, klassieke blauwe broek met vouw en witte bootschoentjes zorgden kortstondig voor een beetje frisse wind, maar het zeer saaie “The conversation” kon niet verhinderen dat de eerste worp van het optreden een misser was. Spiteri was wel zeer beminnelijk naar het publiek toe en haar bindteksten bleven even onbegrijpelijk door het vette Schotse accent. De volgende liedjes werden opvallend trager gespeeld dan de versie die we gewend zijn: bij “Halo”, “When we are together” en “Everyday” had je zin om mee aan de kar te duwen om het tempo vlugger te laten gaan. Het was wachten tot “In a lifetime” waarbij een eerste vonkje stoutmoedige en sexy fruitigheid van weleer op te merken was, en gelukkig voor de wei begon Spiteri (is Texas nu een groep of een zangeres?) een mooi stelletje hits in te koppen met “I don’t want a lover” (de frontvrouw zelf aan de gitaar), “Black eyed boy”, “Here comes the summer sun”, “Inner smile”, het zeer rake “So called friend” en “Say what you want”. Al bij al een geslaagd optreden door de tweede helft en haar afscheidswoorden voor het publiek klonken dankbaar, maar ook nog altijd even onbegrijpelijk.
De nuchtere – en niet meer zo slanke - Anouk begon zonder veel poespas aan haar set, met in haar kielzog een zeer mooi op haar ingespeelde groep. Met de wind in haar blonde krullen startte ze prachtig met het rustige “Wigger” en wou ze op haar compromisloze manier haar levensverhaal vertellen. Zonder woorden vuil te maken speelde ze samen met de muzikanten en de zeer goede achtergrondzangeres (en spitting image van Mia Wallace in ‘Pulp Fiction’) een gebalanceerde set, soms zeer strak in “Everything”, dan weer lekker psychedelisch en tegelijkertijd elegant soulvol in “Good God”, met hier en daar een Janis Joplin-kreet. Na het verstilde “Michele” kwam een extra funky en dreigende “Down and dirty”, waarbij in het middenstuk het plezier van het samenspelen in de jamsessie naar voor kwam.
Echter duurde dat spel iets te lang en had je voldoende tijd om te denken dat Anouk eigenlijk nog geen enkele keer een connectie met het publiek had gemaakt en ze zelf alleen gericht was op de mensen op het podium, waardoor ze precies vergat dat er wel heel veel mensen naar haar aan het kijken waren. De zangeres leefde zichzelf enorm in haar teksten in, wat zorgde voor eerlijke en rauwe versies van “Lost” en “Jerusalem”, maar toen werd het ook echt duidelijk dat Anouk niet voor de plezierkaart ging en het dus niet allemaal zo evident maakte. Uiteindelijk eindigde ze met de classics en nog altijd geloofwaardig gebrachte “Nobody’s wife” en “Girl”.
Bij Robbie Williams ging de entertainmentmeter echter zwaar in het rood, want was dat een ouderwets goede show ! Innovatie en originaliteit waren constant ver te zoeken, en dat was al duidelijk van de start :
Robbie Williams werd met een klassiek aandoende reeks visuals op het grote scherm als de muzikale James Bond geprofileerd. De tekst uit een oude typmachine die daarop volgde kondigde de komst, de reden en ook direct het eerste liedje van de geboren showman aan : “Let me entertain you”. En dat deed hij samen met zijn uitgebreid orkest en zijn wel zeer toevallig enorm rondborstige achtergrondzangeressentrio op een branie-achtige manier. Zeker van zichzelf, met frisse zelfspot, een immens lelijke blonde kuif en kilt met tijgerslip eronder sprong hij van het ene funwolkje naar het andere : hier en daar eigen liedjes zoals “Come undone”, “Kids”, “Supreme”, het zalig zeemzoeterige “She’s the one” en het bigger than life “Millenium”.
Echter kwamen er nog meer liedjes van anderen in de variétémix en passeerden zo U2, Joan Jett, Lorde, Jay Z, Led Zeppelin en de integrale 6 minuten van “Bohemian Rhapsody” van Queen. Overbodig eigenlijk, maar het showbizzgehalte was top en Robbie Williams bracht het met een gelukzalige glimlach en hier en daar een lovende opmerking op de borsten van een vrouwelijke fan. De zanger was ook op bepaalde momenten eerlijk emotioneel : bij het mooie wiegeliedje voor zijn dochter Teddy die een nachtzoen van haar vader kreeg of bij het opvallend rauwe en volwassen gebrachte “No regrets”. De show sloot zeer voorspelbaar met “Angels” af, maar werkelijk iedereen zong mee en had wel iemand in de armen vast. Robbie Williams bezong zijn eigen afscheid in het bisnummer “My way” en verliet het overwonnen publiek.
Om na zo’n optreden met een nog straffere show te komen is bijna onmogelijk, en was ook voor Faithless te hoog gegrepen. Het speelde ook niet in hun kaart dat heel wat mensen enkel voor Robbie Williams waren gekomen. Bij de start van het optreden van Maxi Jazz, Sister Bliss en hun groep was de golden circle nog voor de helft gevuld. Er werd nochtans stevig ingezet met een beloftevol aandoende housetrack (in overigens een zeer mooie combinatie met de gitaristen op het podium) en er werd direct overgeschakeld naar “God is a dj” en “Mohammad Ali”. Twee van de grootste hits zaten dus in het begin van de show en smaakten naar meer, maar toen zakte alles ineen bij een te trage en oeverloos lang durende “Mass Destruction”. Het daarop volgende “Insomnia” was enkel nog een stuiptrekking en tot het einde was er een eindeloze reeks van onbekende liedjes met een zeer etherisch aandoende platinablonde zangeres en niets bleef nog plakken. Sister Bliss blijft een prachtige ijskoningin en Maxi Jazz heeft persoonlijkheid over, maar als je bij de slotsong “We come 1” aan het denken bent of je makkelijk van de parking zal raken, dan is hun missie niet geslaagd.
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
AC/DC - Same old fucking brilliant shit
AC/DC
Festivalterrein
Dessel
2015-07-06
Lode Vanassche
Na de verdienstelijke en stevige soulrock van Vintage Trouble openden onze ouwe knarren AC/DC letterlijk met knallers en vuurwerk en met ‘Rock or Bust’. Malcolm wordt vervangen door zijn neef en op Malcolms dementie na zie je nauwelijks verschil. Chris Slade zit weer achter de vellen, na de avontuurtjes van Phill Rudd, maar daar trekt AC/DC zich geen moer van aan.
Ze gaan op een uitverkochte weide voor een retestrak concert. “Don’t you fool around with AC/DC”. Veteraan en working class hero Brian Johnson en eeuwige adhd-er Angus palmden moeiteloos heel de weide in.
De helft van het publiek had dan ook een t-shirt van AC/DC aan. Brian verscheurde zowat zijn stembanden en verkeert in uitstekende vorm. Angus braakt noten uit zijn SG alsof het niets is. “Hell Aint a Bad Place to Be”. Minder nieuwe – “Rock Or Bust”, “Play Ball”, “Baptism My Fire”, “Rock ‘n Roll Train” – nummers worden afgewisseld met ouder werk. Aan klassiekers geen gebrek. Het vreemde aan AC/DC is dat ze al 42 jaar hetzelfde doen , eigenlijk altijd dezelfde nummers schrijven en er nog mee wegkomen ook. Het is verdomd goed en het verveelt geen seconde . Er valt gewoon weg niet te ontsnappen aan de energie die deze Australiërs op ons loslaten.
Het enige wat hun leeftijd een beetje kan verraden zijn de iets te lange stiltes tussen de nummers door. Zowat ieder nummer zorgt voor een explosie: “Thunder”, het gebed “High Voltage”, “Rock & Roll Train”. “Fucking Hells Bells” en de klok hangt er. “Have a Drink on Me” wordt na enkele decennia weer opgevist en meezinger “You Shook Me” gaat het letterlijke en figuurlijke vuurwerk van “TNT” vooraf.
Pink Floydgewijs komt een gigantische opblaasbare pop het podium op en begint Angus in zijn blote bast aan het onverslijtbare “Whole Lotta Rosie”. “Let There Be Rock” wordt hét solomoment voor onze eeuwige schooljongen. We worden definitief gemokerd in de retestrakke bisronde met “Highway To Hell” en “For Those About To Rock, We Salute You”.
… It’s only rock ‘n roll, but the audience like it! …
Neem gerust een kijkje naar de pics (via Sony Music)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ac-dc-06-07-2015/
Organisatie: Live Nation ism Graspop Dessel
The Bloodhounds (uit East L.A.) zullen hun eerste optreden in België wellicht niet snel vergeten. Vooreerst kregen ze de eer om de deur van het sympathieke etablissement ‘De Nodige Deugd’ voorgoed dicht te trekken. Gezien de talrijke opkomst en de hitte werd ervoor geopteerd om het optreden op het dak (van de toiletten) te laten plaatsvinden. Mooi maar technische problemen met een versterker zorgden ervoor dat ze pas om 22u konden beginnen. Ik voelde de bui al naderen maar gelukkig bleken de dienstdoende politiemensen erg inschikkelijk en mochten de Latino’s zo’n anderhalf uur ongestoord hun ding doen. Dat viel dus goed mee want ik mag er niet aan denken dat ik ook maar iets van deze set had moeten missen.
Vorig jaar schafte ik me hun debuutplaat, ‘Let loose!’ (op Alive Records), aan en bombardeerde die schijf meteen tot plaat van het jaar. Of dat achteraf bekeken terecht was, laat ik in het midden maar feit is dat ik in geen jaren nog dergelijke rootsrock had gehoord die zo fris en vanzelfsprekend klonk. Het deed me onvermijdelijk denken aan de beginjaren van stadsgenoten Los Lobos die me destijds op dezelfde wijze wisten te overdonderen. Diezelfde onbevangen rock-‘n-roll, alleen waren de Norteño songs als tussendoortjes hier vervangen door jug band music (waarvan tijdens het optreden overigens geen spoor te bekennen was).
De jongens hadden er een nachtje stappen opzitten en zagen er tijdens het lange wachten wegens die technische panne eruit als halve lijken die zich ternauwernood staande hielden. Maar eenmaal die verdomde versterker aan de praat gekregen was , bleken ze meteen springlevend en ging zanger-gitarist, Aaron “Little Rock” Piedraita, zowaar aan het dansen, bijna verongelukkend door de talrijke kabels op het wel erg krappe ‘podium’.
De band begon ronduit verpletterend met “La Caouhila” (te vinden op de dubbel LP “Rock & roll is a beautiful thing – Alive 20th anniversary album”) gevolgd door de Bo Diddley-cover “Crackin’ up”. Retestrakke rootsrock met duidelijk sixties garagerock invloeden en immer heerlijk heldere en sprankelende gitaren. Het zorgde voor een fantastische sound maar ook de songs mochten er zijn. ”Indian highway” vind ik nu al als een klassieker klinken terwijl de talrijke nieuwe nummers het beste beloofden voor de toekomst. Wat me ook erg opviel , was hun frisse neus voor covers. Hun keuze was zeker niet evident waren voor zulke jonge gasten: “Security” (Otis Redding), “Filthy rich” (The Outsiders), “I found a peanut” (Thee Midnighters), “Slow down” (Larry Williams), “Primitive” (The Groupies) en “I’m gonna forget about you” (The Valentinos). Misschien wel het duidelijkste bewijs van de fijne smaak van deze Bloodhounds.
De groep had er duidelijk zin in en gitarist Branden Santos waagde het zelfs om naar beneden te klauteren. De reeks bissen leek oneindig waarbij de afscheidnemende kroegbaas (die ook in een groepje speelt) één nummer voor zijn rekening mocht nemen. Uiteindelijk werd de schitterende blues, “The wolf”, de gedroomde uitsmijter.
Zaterdag nog te zien op Sjock Gierle!!
Organisatie: Stinstage vzw
De Brusselse band PAON komt aandraven met een fijne, titelloze debuutplaat . Eerder verscheen al een beloftevolle EP , en nu overtuigen ze sterk met een handvol nummers,
“Teevee”, “Plastic flower”, “Cool spot” en “Shine over me” . Aanstekelijke gitaarpop , die een psychedelische ondertoon heeft en niet vies is van wat exotica ritmes . Songs die door de opbouw en de ritmiek verslavend inwerken en balanceren tussen catchy, broeierige pop en een meer grimmige , grillige aanpak .
Girls In Hawaii en Ghinzu hebben een bandje bij in de rij, die tegen hen aan kan hotsen en botsen . Puik werk van het kwartet !
Info http://www.paonband.com
Zinger - beloftevol talent rond de tandem Pieter Deknudt en Nick Herweyers. Ze hadden al de Beloften ingelijst in 2011 en deden dat nu met de Nieuwe Lichting . We hebben hier een afweging tussen sing/songwriting en melanchopop , die door een soort Brass band (blazersectie) een intensere, diepere muzikale vorm en inhoud krijgen . “Grace” en “Beachy head” zijn er al twee om te koesteren, die opvallen door de hoekige ritmiek , de mistige keys en de weemoedige tunes.
Hou die Zinger maar in het oog , want de handvol nummers klinken spannend , broeierig en gevoelig …
Info http://www.zinger.be of http://www.facebook.com/zingerband
Al bijna vijftien jaar schrijft en brengt Jasmien Aernout haar eigen nummers op gitaar. Eerst in het Engels , dan in het Nederlands en nu in het West-Vlaams , haar moedertaal . Uiteindelijk zijn negen songs terecht gekomen op haar debuut , ‘Geboetseerd’ , een afwisselende plaat , die gaat van intimiteit , gevoeligheid via een sobere , ingehouden aanpak (akoestische gitaar en stem) naar een bredere omlijsting van keys , drums , bas en mondharmonica .
Ze observeert en maakt beschouwingen van de dingen om haar heen en geeft er een laconieke draai aan. Fijne teksten dus , tja, soms nummers met nen hoek af . Haar nummers in het West-Vlaams zitten verdomd goed in elkaar , zijn spitsvondig qua inhoud , vorm en mogen (dus duidelijk meer) gehoord worden .
Laat U onderdompelen in die unieke muzikale wereld van Jasmien …
http://www.jasmienaernout.be
Mag dit ‘loon naar werk’ zijn …Vodz uit Borgloon heeft na de EP ‘The road’ een boeiend debuut uit . Het is een afwisselend plaatje van intens; broeierige snedige rocksongs , die een donkere 80s ondertoon hebben en weten te overdonderen .
Een extravert spannend geluid … Hier borrelt een Mark Lanegan op, met o.m. ook z’n vroegere Screaming Trees, of we horen door gedoseerde nosiy aspects een Sonic Youth, die ten tijde met ‘Dirty boots’ de grote menigte kon bereiken. De stoner, grunge waait over de tien nummers heen. Al meteen wordt de aandacht getrokken met openers “Hand of God” en “Blackness”. De titelsong overrompelt . Sterk .
Band die hun invloeden niet onder stoelen of banken steekt , én songs uit heeft met een eigen smoel . Puike plaat hoor !
http://vodz.be
De hitte had zich gelukkig nog niet vastgezet in het dakgebinte van de Grand Mix, zodat het talrijk opgekomen publiek geen zweet moest laten voor de afsluiter van het concertseizoen in Tourcoing. Na vier jaar kwam Other Lives, een vijftal uit Oklahoma, hun tweede plaat ‘Rituals’ voorstellen.
Wij zagen ze de eerste keer, op de sindsdien ter ziele gegane Vlaamse tak van het Crossing Border festival, en na een gesmaakte passage vorig weekend op Rock Werchter, stonden ze nu dus in de Grand Mix.
De openingsmuziek deed direct een belletje rinkelen. Steve Reich’s “Electric Counterpoint” zagen we twee weken terug uitgevoerd worden door Jonny Greenwood, de slungelige gitarist van Radiohead. Hier diende het als opkomer, dit begon al goed. De band startte met “Reconfiguration”, uit het nieuwe album, een mooie staalkaart waar deze band voor staat: grote muzikale rijkdom, met een voorname rol voor de viool, maar ook met pauken en trompet. Het volgende nummer had zelfs twee violen en een harmonium, een soort mix tussen orgel en accordeon, omdat bijna alle bandleden meerdere instrumenten beheersen, en met gemak overschakelen tussen instrumenten binnen een nummer, wat ook bewijst hoe vernuftig alles in mekaar zit.
Vernuftig mag het zijn, maar toch is dit geen moeilijke muziek, de fans van Balthazar zullen dit zeker smaken. In “2 pyramids” bespeelde de bassist de zijkant van zijn pauktrom voor een kenmerkend getik, op een bedje van elektronica, met als slagroom op de taart vioolstukjes die op de eerste van Arcade Fire niet hadden misstaan.
De bol haar die zanger Jesse Tabish is, kwam smachtend uit de hoek in “For 12”. Het bekendste nummer van Other Lives, “Tamer animals”, had heel veel dynamiek, en was opgesierd met xylofoon en harmonium.
In het volgende nummer gebeurde iets heel interessants: de trompet werd geloopt en de trompettist ging gewoon verder op viool, terwijl de bassist met de ene hand pauk speelde en met de andere hand keyboards. Je hersenhelften in twee stukken opsplitsen, het is niet iedereen gegeven, maar deze mannen dus wel.
Bij momenten heeft Other Lives een heel filmisch breed uitwaaierend geluid, als een spaghettiwestern, maar dan zonder de clichés van het genre. Fans van Sigur Ros en Sixteen Horsepower zullen Other Lives zeker kunnen smaken. Om dit te bevestigen, zat er in het laatste nummer voor de bis zelfs een banjo.
In de bis kregen we nog een verrassend cadeautje: “Black tables” een van de eerste nummers van Other Lives dat ‘Tamer Animals’ voorafgaat, en een van mijn Nirvana favorieten, “Something in the way”, hier met viool in plaats van cello.
De band die Frankrijk in zijn hart sluit omdat het een van de eerste landen was waar ze succes kenden, sloot waardig af met de Americana van thuisstaat Oklahoma, ”Dust bowl”. Tumbleweed rolde door de straten van Tourcoing, de hittegolf was nog maar pas begonnen.
Setlist: Reconfig – Easy Way- As I lay- Landforms-Desert -2 pyramids-Pattern- For 12- Tamer animals- English summer- Dark Horse- weather – for the last- Bis: Black tables- Something in the way-Dust bowl
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
De twee van Two Gallants Adam Stephens (gitaar/zang) en Tyson Vogel (drums/zang) zijn al ruim tien jaar bezig en na wat ups en downs komen ze hier aandraven met een nieuwe cd , die de speelsheid , de spontaniteit en de rauwheid bevat van hun eerste werk . Die duobands blijven toch iets speciaals , en intrigeren door hun eenvoud en puurheid .
Ze herontdekken zichzelf als een bluesy rock’n’roll/american/folkpop band , die het sing/songwriting hoog in het vaandel houdt , messcherp en emotioneel rakend . .De eerste drie nummers “Incidental”, “Fools like us” en de titelsong zijn weergaloos. Het gaspedaal wordt pas op de vierde, het sfeervolle “Invitation to the funeral” wat losgelaten .
Ze wisselen voldoende af , behouden een broeierige spanning en zoeken soms de soberheid op. Het maakt de plaat uitermate aantrekkelijk.
Het duo blijft echter in de schermerzone fungeren, en verdient meer erkenning, zeerzeker als we na tien jaar nog zo’n puike , overtuigende plaat horen! Kwalitatief heel sterk!
Maar liefst 8 jaar zitten er tussen de vorige soloplaat ‘In our nature’ en deze hier . Niet dat hij stilstond , integendeel er was het werk met Junip , twee platen , het touren en hij stond ook nog in voor een soundtrack.
De nieuwe plaat ligt in het verlengde van vroeger , we horen een reeks melancholische, breekbare songs , geënt op zijn klassieke gitaarspel , - getokkel en de vingertics , gedragen door z’n zalvende, dromerige stem . Het donker randje blijft algemeen wel behouden , ook al durft hij wat breder , sfeervoller te gaan in de instrumentatie en de softe percussieve ritmes. Gonzalez blijft een getalenteerd sing/songwriter , die zorgt voor ingetogen plezier, gedrenkt in weemoed.
Via de ‘double EP’ hoorden we al een voorproefje van de Australische sing/songschrijfster . Deze beloftevolle dame heeft heel wat talent en kruist garagerock met folkpop in een reeks stoere, kwetsbare songs.
Ze kunnen scherp rocken , “Nobody really cares”, prettig rammelen als “Pedestrian at best” en “Dead fox” of zijn weemoedig , breekbaar , “Depreston” en “Boxing day blues”. De songs doen denken aan 90s PJ Harvey, Hole en Liz Phair . “Small poppies” (luister maar eens naar die gitaarriedels!) en “Kim’s caravan” (wat een ritmiek) zijn dan twee songs die tot op het bot zijn uitgediept , geen seconde vervelen , je meeslepen en ontroeren .
Eigenlijk is dit debuut van kwalitatief sterk niveau , door de intense broeierige , gevoelige spanning. Knap wat deze dame in elkaar heeft gestoken . Puik debuut.
Een zeer opvallende band uit de Rookie Records-stal is Big John Bates. De rockformatie uit het Canadese Vancouver heeft als centrale figuur John Bates. De man speelt zowel gitaar, banjo, percussie als mandoline en neemt deels de vocalen voor zijn rekening. Daarnaast is er Brandy Bones die naast haar job als zangeres ook instaat voor de violen, cello en piano. Bones’ stem trekt trouwens verdacht veel op ene PJ Harvey.
In tegenstelling tot wat het cv van John Bates laat vermoeden (hij was ooit de frontman van trashband Annihilator) kunnen we de sound van BJB niet situeren in het hardere segment. Integendeel, Big John Bates maakt een donkere mix van country, rock, rockabilly, punk, blues en country. Wat ons betreft de ideale soundtrack in een gelagzaal als de Titty Twister Bar en dan nog liefst vergezeld met een flinke fles whiskey.
Referenties vind je bij artiesten als Tom Waits en The Cramps en bij een rockband als Arcade Fire (maar dan wel de hardere, donkere variant ervan). ‘From The Bestiary...’ is voor ons de eerste kennismaking met de band maar is al het zesde werk sinds 2010! Naar verluidt ging Jello Biafra al na het eerste album overstag.
Veel kans dat je na het beluisteren van songs als “Black Timber”, “Black Soul Choir” en Strawman” ook verkocht bent!
Na negen jaar is er eindelijk nieuw werk van Good Riddance! De trouwe fans kunnen we meteen geruststellen: veel is er niet veranderd in al die tijd. Good Riddance maakt nog steeds heerlijke no nonsense melodieuze punkrock die perfect in het verlengde ligt van grote voorbeeld Bad Religion.
Het eerste album sinds ‘My Republic’ herbergt weer dezelfde succesvolle ingrediënten: de agressieve maar cleane vocalen van frontman Rus Rankin, snelle, melodieuze gitaren en stevig ‘in your face’ drumwerk.
De plaat houdt er voortdurend een stevig tempo op na en kent op compositorisch vlak geen inzinking, flauwe afsluiter “Glory Glory” niet meergerekend.
Toptracks zijn dan weer de openers “Disputatio”, “Contrition” en “Take It To Heart”. Het album spat ook letterlijk uit je speakers, niet moeilijk als je weet dat de band werkte met grootheden als Bill Stevenson en Jason Livermore.
‘Peace In Our Time’ was duidelijk het lange wachten waard!
Down the rabbit hole 2015 – zondag 28 juni 2015
Down the rabbit hole 2015
Groene Heuvels
Beuningen
2015-06-28
Simon Van Extergem
dag 3– zondag 28 juni 2015
3e en laatste dag van Down the rabbit hole. En die start voor mij bij Other Lives. Ze hebben reeds een hele evolutie doorgemaakt. Van stille luistermuziek die het best in je oren wordt gefluisterd, naar nummers met meer bombast en pop die beter geschikt zijn voor de grotere podia. Vandaag tappen ze uit beide vaten. Het geluid zit perfect waardoor het grote scala aan instrumenten perfect tot zijn recht komt. Het publiek houdt echter niet te lang de aandacht en de tent loopt wat leeg halverwege het optreden. Misschien dat de zomerse zon niet echt de ideale omstandigheden zijn voor hen. Maar ik vond het meer dan de moeite.
In de Hotot wacht Andrew Bird op ons luisterend oor. De Amerikaanse singer-songwriter is niet zo makkelijk in één genre te bevatten. Folk is hetgeen er het dichts bij komt. Maar de nummers zijn zodanig verschillend dat je dit moeilijk een folkoptreden kunt noemen. Soms eens jazzy, dan weer klassiek. Dat de man een multi-instrumentalist is mag zeker ook benoemd worden, hoewel het vooral zijn viool is die de show steelt, alsook zijn prachtige stem. Echt makkelijk is de muziek van de man niet te noemen. Door de verscheidenheid aan stijlen, klanken en tempo’s is het niet altijd makkelijk bij te houden. Maar moeilijk gaat ook. En alles klinkt voortreffelijk.
Tijd voor een nodige portie rock’n’roll, meer bepaald met Birth of Joy. De heren spelen een thuismatch, want ze komen uit Nederland. Maar blijkbaar zijn er nog veel Nederlanders die hen willen zien, want de Teddy Widder loopt barstensvol. En dat publiek krijgt een leuke show te zien. De heren zijn niet bijster origineel. Ze spelen rock uit de jaren 60 en doen dat met verve. Blijkbaar had ook het publiek hier even nood aan, want de sfeer is echt goed in de tent en het publiek wil maar wat graag gerockt worden. Rechttoe rechtaan, zonder meer. Maar dat is ook eens leuk.
De rock ’n roll blijft maar komen, want de vervoegen King Gizzard & the Lizard Wizard in de Fuzzy Lop. Dit is echter van een totaal andere orde. De podiumopstelling op zich is al totaal anders. 2 drummers vooraan, de rest achter hen. Met gitaar, mondharmonica, orgel,… klinkt het geheel ook vol en interessant. De zeven Australiërs maken er een coole show van. Wat spelen ze dan wel? Het is een bonte mengeling van garagerock, psychedelica, blues, af en toe zelfs een beetje kraut,… Een veelvuldigheid aan stijlen die aangenaam klinken en die de tent doet rocken op zijn grondvesten. Ze maken er een vuile, trashy show van en de tent smult ervan. Lekker link doen mag af en toe zeker en was meer dan welkom.
Nu tijd voor de oudste man op de affiche, Seasick Steve. Eigenlijk moet deze man niet meer voorgesteld worden. Hij is, ondanks zijn gevorderde leeftijd, nog maar vrij recent uitgegroeid tot een (cult-)held, de held van de jonge bluesliefhebbers. De reden waarom hij op handen wordt gedragen is ook niet moeilijk te vinden als je deze man eens aan het werk ziet. Tegenwoordig heeft hij al een drummer mee, die qua uitstraling nauw aanleunt bij Steve zelf. Maar het is vooral Seasick Steve zelf die de show steelt. Met zijn talloze anekdotes, zijn opzwepende bluesriffs, zijn zelfgemaakte gitaren, de nodige showelementen,… Het kan niet mis gaan. Dat de man dan ook nog eens ongelofelijk sympathiek en dankbaar uitziet versterkt alleen maar zijn appeal. En ook vandaag doet hij waar hij goed in is: blues spelen en verhalen vertellen. Een geboren entertainer, die zonder problemen het volk op de hand krijgt.
Afsluiter van de avond en van het festival is met recht en rede The War on Drugs. De drie beste optredens van 2014 voor mij waren 3 maal The War on Drugs. Zowel in een zaal als op een mainstage slagen ze er zonder problemen in om hun muziek naar het publiek over te brengen. In navolging van ‘Lost in the Dream’ steeg de ster van deze band tot ongekende hoogtes. Het is ook hun compleetste en mooiste album tot op heden. Dat er tijdens hun show vooral nummers uit dit album worden gespeeld mag dan ook niet verbazen. Hoewel de oudere nummers (o.a. “Baby Missiles”) zeker ook van hoog niveau zijn, zijn het vooral de laatste nummers die hoge toppen scheren. The War on Drugs blijft in mijn oren fenomenaal klinken. De gitaarsolo’s van Adam Granduciel zijn van wereldniveau en kunnen moeiteloos naast Neill Young of Bruce Springsteen worden geplaatst. Laag na laag worden de nummers opgebouwd. Zijn specifieke stem maakt het geheel volledig af. Een nummer als “An Ocean in between the Waves” of “Lost in the dream” zijn ongeëvenaard en maken voor mij dat deze band tot de beste hoort van de laatste 10 jaar. Live zeker de moeite dus om eens te kijken. Dus allen naar Pukkelpop.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/down-the-rabbit-hole-2015/
Organisatie: Down the rabbit hole (Mojo) , Beuningen
Nederlands 
Français 
