Scorpions - Still loving the kings of ‘hardrock schlagers’, almost 50 years The Scorpions!
The Treatment & Scorpions

Eerste keer in Paleis 12 in Brussel voor ondergetekende, een ruime moderne muziekhal die sinds september 2013 in gebruik is en zo’n 18.000 mensen kan ontvangen.

Helemaal uitverkocht was het concert volgens mij niet maar de zaal liep toch wel aardig vol voor de legendarische rockgroep uit Hannover die volgend jaar het 50-jarig bestaan uitgebreid gaat vieren met een zoveelste (afscheids) tour en zelfs een nieuw album in februari 2015.  Intussen raakte ook al bekend dat The Scorpions volgende zomer de jubileumeditie van Graspop gaan opluisteren.  Als het concert van vanavond als maatstaf mag gebruikt worden dan zit het wel snor voor de weide in Dessel…maar daarover verder meer.

Eerst mocht The Treatment de spits afbijten en het publiek een beetje opwarmen vóór het Duitse hoofdgerecht werd opgediend.  De band uit de UK deed dit zeer behoorlijk.  Een stevige portie commerciële rock, degelijk en professioneel gebracht door een 5-tal dat misschien niet zo heel gekend is maar toch al sinds 2008 aan de weg timmert en eerder mocht openen voor bands als Kiss, Mötley Crüe & Alice Cooper.   Die kerels hadden dus wel al wat ervaring en zetten een potige set neer met vooral een energieke frontman Matt Jones die in de kijker liep en goed bij stem was.  Bijster origineel klonk het allemaal niet maar nummers als “We are all beautiful” en “Shake the Mountai” hebben toch wel potentieel en bleven toch even in het geheugen hangen.

Iets na 21u  wat het tijd voor het echte werk en maakten de veteranen van The Scorpions hun opwachting.  Zanger Klaus Meine en Rudolf Schenker vormen al decennia lang het ‘hart’ van de band en hoewel beiden 66 jaar oud zijn, klopt het hart nog steeds op volle toeren!  Het hele podium was gevuld met projectieschermen en ook de achterwand bestond uit 3 reuze schermen die constant zowel knappe beelden als belichting loslieten op het publiek, geregeld geflankeerd door vuurwerk of vlammenwerpers.

Opener “Sting in the Tail” klonk meteen zeer fris en krachtig en schuwde het betere soleerwerk niet, Rudolf Schenker en Matthias Jabs (ook al een oudgediende) waren niet gekomen voor een figurantenrol naast Herr Meine, dat was meteen duidelijk.  Drummer Kottak evenmin trouwens want die zou later zijn ‘moment de gloire’ nog krijgen…tijdens de eerste nummers evenwel bengelde hij zo’n 5 à 6 meter boven het podium met zijn drumkit.
Klaus Meine had in het begin nog wat kleine stemonzuiverheden te temmen en moest duidelijk nog wat opwarmen maar naarmate de set definitief op gang kwam klonk hij weer als vanouds…respect! 
Na “Make it Real” en “Is there anybody there?” werd “The Zoo” heel stevig ingezet, meteen het teken voor het talrijke publiek om het enthousiasme nog wat op te drijven en voor het eerst massaal mee te brullen.
De degelijke akoestiek van de zaal, de prachtige lichtshow en het veelvuldig gebruik van de ‘catwalk’ tot half het publiek zorgden al vrij snel voor een mooi hardrockfeestje uit de oude doos. “Loving you Sunday Morning” en “The best is yet to come” (met extra gitarist op podium) maakten het pad vrij voor een eerste hoogtepunt van de avond, het alomgekende “Send me an Angel”! Prachtig gebracht en vocaal ondersteund door zowat gans de zaal.  Het was nu stilaan tijd geworden voor een eerste serie van ‘best of’ nummers uit vervlogen tijden : het akoestisch ingezette “Holidays”, een heel potige versie van “Raised on Rock”, “Tease me please me” en “Hit between the Eyes” gingen er muzikaal vlot in…vergezeld van leuke ‘archiefbeelden’ op de schermen en sporadisch torenhoge vlammen (zelfs uit de gitaar van mister Rudolf).
Vervolgens was het tijd voor “Kottak Attack” m.a.w. een uitgebreid circusnummer van de gekke Amerikaanse drummer James Kottak (met reuzetattoo op de rug die niets aan de verbeelding overliet ‘Rock’n’Roll Forever’).  Leuk en origineel maar misschien net iets te lang uitgesponnen om te kunnen blijven boeien tot het einde.
De lange drumsolo bleek de voorbode voor een heel spannend duo dat stilaan het einde van de set inluidde : het fantastische “Blackout” en het al even populaire “Big City Nights”.  Deze avond bleek die big city alvast Brussel te zijn!  Klaus Meine dankte de Belgische fans en evenzeer de fans uit gans Europe en zelfs ver daarbuiten die aanwezig bleken in Paleis 12.  Tussen de beide nummers mocht ook gitarist Matthias Jabs zijn talenten demonstreren en terecht een paar minuten in de spotlight staan tijdens het zogenaamde “Six String Sting”.
De band verliet het podium maar elke fan wist natuurlijk wat er nog zou komen en keelde uit volle borst de heren schorpioenen asap terug on stage voor het onvermijdelijke dessert.
“Still loving you” blijft een dijk van een nummer en werd beklijvend mooi gebracht en meegezongen!  Dit nummer betekende ook de grote doorbraak van de band in 1984.  “Wind of change” volgde gezwind en klonk perfect, zanger Klaus floot zich een hoedje en kreeg moeiteloos gans de menigte mee.  Als slot werd na ongeveer 1u en 45 min “Rock you like a Hurricane” ingezet en trok men nog eens, zowel muzikaal als visueel,  alle registers stevig open. 

Een geslaagd optreden van deze veteranen die maar van geen ophouden schijnen te weten en die keer op keer het beste van zichzelf geven…en nog steeds met succes!  Ik had graag ook  “No one like you” in de set gezien maar dat zal allicht voor volgend jaar zijn…
Afspraak dus volgende zomer op de 20^ste editie van Graspop en met hopelijk een sterke nieuwe CD rijker!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/scorpions-29-11-2014/
Organisatie: Greenhouse Talent

Een uitverkochte Trix stond klaar voor George Ezra, een jonge kerel van 21 jaar uit Bristol die in het echte leven George Bernett heet. Hij ontving een vijfde plaats op de beloftelijst BBC Sound Of 2014 en was deze zomer met zijn debuutsingle “Budapest” niet weg te slaan van de radio. Als gevolg van het grote succes besloot deze knaap zijn universitaire studies ‘on hold’ te zetten en zich volledig te focussen op een muzikale carrière. Vol ongeduld werd er gewacht op zijn eerste langspeelplaat ‘Wanted On Voyage’ die eind juni verscheen. Het resultaat is een leuke plaat waarop zijn diepe stem je meeneemt op hippe songs met aanstekelijke teksten.  Ik zag George al eerder solo op een gratis optreden in Brussel-Noord en kan alleen maar zeggen: ik wil meer!

Als voorprogramma konden we rekenen op singer-songwriter Rae Morris. Een mooie jonge verschijning met lang bruin krullend haar uit Blackpool. Alleen zij en een piano vulden het podium. Met haar prachtige songs, die heel ingetogen waren, weerklonk ze door een pratende zaal. Er was weinig aandacht voor haar, maar dat kon haar niet schelen. Ze deed haar ding , ging op in haar nummers en kon haar prachtige stem vlot begeleiden met de piano. Ze was een leuk voorprogramma dat deed snakken naar meer.

Vervolgens had de Trix de eer om George Ezra te ontvangen. Hij speelde er zijn voorlaatste concert van de tour. Op het podium verscheen de jongeheer samen met een band bestaande uit een drummer, een bassist en een tweede gitarist. Allen stonden ze daar in hun dagdagelijkse kleren. Het podium was versierd met een sobere doek op de achtergrond waar ‘EZRA’ op stond. Onder luid gejuich van het publiek sloeg George de eerste noot, hij opende direct met de meezinger “Cassy O”.

Het optreden was opgedeeld in drie stukken. Het eerste en het laatste deel waren met band en het tweede deel George Ezra solo. Met band klonk George goed, maar solo honderd keer beter. Hoe puurder en eenzamer hij op het podium stond hoe beter! Deze jonge heeft niet meer nodig dan een spot en een gitaar om een heel publiek te doen dromen. De band was, voor mij, er soms wat teveel aan. Er was ook geen interactie tussen George en zijn bandleden. Gedurende de hele show waren ze precies podium vulling. Enkel op het einde met “Did You Hear the Rain” maakte de drummer een plotse klap beweging met zijn stokjes. Voor de rest werden ze niet eens voorgesteld aan het publiek. De nummers die hij speelde met de band waren letterlijk de studio versies. Dat vind ik persoonlijk een gemis als je naar een liveoptreden gaat.
Het hoogtepunt was natuurlijk het nummer “Budapest” waar je niet op kan stilstaan. Heel het publiek danste en zong de tekst luidkeels mee. Deze plaat liet spontaan de zon schijnen in de Trix en was een mooie afsluiter van de set.

Voor maar een kleine vijftig minuten stond George op het podium. Hij babbelde veel minder als normaal met het publiek en liet twee nummers weg uit zijn setlist. Zo schrapte hij “Get Lonely With Me”, en het onmisbare sfeernummer “Blind Man in Amsterdam”. Het publiek bleef door de korte performance op hun honger zitten, maar gingen toch tevreden naar huis.

George Ezra klinkt live beter als in de studio en nog beter wanneer hij alleen op het podium staat. Zijn optreden in de Trix kwam, voor mij, helemaal niet in de buurt van het optreden dat ik eerder zag in Brussel-Noord.
Het was een optreden zonder verrassingen waarbij je letterlijk de plaat kreeg voorgeschoteld. Dit neemt niet weg dat hij een geweldig opkomend talent is, waarvan de eerste plaat een schot in de roos is van begin tot einde.

Setlist:
Deel 1: Cassy O, Listen to the Man, Blame It On Me, Barcelona
Deel 2: Benjamin Twine, Girl from the North (Bob Dylan cover), Leaving It Up to You
Deel 3: Stand By Your Gun, Spectacular Rival, Breakaway, Budapest
Bis: Girls just wanne have fun (Cyndi Lauper cover), Did You Heart he Rain

Organisatie: Live Nation (ism Trix Antwerpen)