Grinderman is een waardige band geworden naast Nick Cave & The Bad Seeds. Drie leden van The Bad Seeds stal maken er deel uit van uit, violist/gitarist Warren Ellis, bassist Martyn Casey en drummer Jim Sclavunos, naast Cave, die gitaar en toetsen bedient. Linken met The Birthday Party zijn op hun plaats. Beiden zijn stevige bands die houden van potige, zompige, rauwe, wilde en intens slepende, ronkende rockende bluestrash/rock’n’roll. Wild, impulsief, maniakaal, chaotisch, messcherp en doorleefd …, lief, fijnzinnig, zalvend en sfeervol. Grinderman zorgt dat elke Cave-vijftiger meteen 30 jaar jonger wordt. Een verjongingskuur ‘pur sang’ van mensen van middelbare leeftijd.
Na het indrukwekkende debuut in 2007 gaat ‘Grinderman 2’ evenzeer van een ingehouden, broeierige spanning tot opzwepende, dynamische, felle uitbarstingen. Muzikaal wordt het omschreven als een ‘rollarcoaster ride’. Aanstekelijk en beklijvend werkt de tweede plaat opnieuw in.
Ook tekstueel laat Cave zich volledig gaan. Een world freakshow van geperverteerde kerels, losgeslagen, goddeloze vrouwen enz . Als giftig venijn sluipen de nummers als “Mickey Mouse and the goodbye man”, “Heathen child”, “Evil” en “Kitchenette” in de aderen. Het afsluitende “Bellringer blues” laat net als de song “Grinderman” van het debuut je verdwaasd achter in een donkere, slechtruikende en slecht verlichtende steeg. Enkel het sfeervolle “What I know” zorgt voor verademing binnen het Grinderman concept. Wereldplaat!

M.I.A. is het verhaal van Maya Arularpragasam, dochter van ‘een Tamil Tijger’, die haar vader praktisch nooit heeft gekend. Ze heeft moeten vluchten met haar familie uit Sri Lanka en India en is uiteindelijk in Engeland beland. M.I.A. werd gedoopt, ‘Missing In Action’.
Onze M.I.A. debuteerde in 2005 met ‘Arular’, vernoemd naar haar pa, en muzikaal een behoorlijk boze, creatieve, avontuurlijke plaat, een geheel van hiphop, r&b, electro, dance en rauw grimmige breakbeats, Oosterse sounds en Jamaica invloeden.
En dat het een vrouw met ballen was, bewees ze nog eens te meer op de opvolger ‘Kala’ (2007), een knipoog naar haar moeder waarin ze fungeerde als de spreekbuis van een generatie jongeren. Een amalgaan aan stijlen, met het nodige knip - en plakwerk, een soort hippe opzwepende, hyperkinetische ‘allstyle’ dancemusic.
Nu drie jaar later is er de opvolger die haar eigen naam draagt, ‘Maya’, en een resem tekens draagt, die voor de nodige verwarring zorgen en talrijke vraagtekens oproepen. Onze dame is intussen zelf moeder geworden, maar dat belette haar niet een uiterst weirde plaat af te leveren door een stortvloed aan geluiden. Een ‘pfff’ plaat die fascinerend, overdonderend, overweldigend en onbegrijpelijk klinkt.
Een electroclash van elektronicasalvo’s, industrial (digital hardcore) van Atari Teenage Riot, de paranoïde wave/noise waanstructuur van Suicide, drum’n’bass, hiphop, reggae en Caribische elementen, verweven in een pop -/rockstructuur en harde, pompende knockouts en groovy zalvende beats.
Twaalf gevarieerde songs die geweldig, energiek, onrustig, compromisloos als aangenaam sfeervol zijn. De bezwerende pop van “XXXO”, “Story to be told”, “It takes a muscle”, “It iz what it iz” en “Tell me why” staan lijnrecht tegenover de geschifte killers & tornados van “Steppin up”, “Teqkilla”, “Born free” en “Meds & feds”. De verschillende kanten van M.I.A. zijn dus hier samengevat op de overtuigende derde cd.

Na de grensverleggende theatertournees ‘Code Red’, ‘The next dimension’ en ‘Frame by Frame, where art meets technology’ verweefden Maurice Engelen en Olivier Adams van Praga Khan hun sound met spitsvondige technologieën van art, design, dans, choreografie en communicatie. Daarbovenop hadden we nog begin het jaar het Maurice Engelen ‘Moreese.com’ project, een combinatie van muziek en show, die aanstormend talent de kans gaf zich te ontplooien, een ‘eveybody is an artist’ - princiep.

Die ervaringen reflecteerde Engelen terug in het werk van Praga Khan, want sommige artiesten die de voorbije jaren in de kunst, technologie en het interactieve spektakel mee deden, stapten ook in de frisse, bezwerende en krachtige electropop. Op die manier werd de succesvolle theatertours geïntegreerd in de Praga Khan sound. Een onvoorwaardelijk respect bouwden we op voor deze man, die steeds opnieuw zichzelf probeert uit te vinden.
Praga Khan is ‘back to basics’, laat de sound z’n werk doen en werkt terug in op de dansspieren. Een stomend feestje en mooi volk op het podium, jawel … En volgend jaar zal Praga Khan met nieuwe songs voor de dag komen.
Vanavond hoorden we een arsenaal van ‘greatest hits’, een opwarmingshow, bijna tien jaar na hun laatste optreden in de Vooruit, Gent, ondersteund van verleidelijke danspasjes en acts, van schaars geklede vrouwen naar een naaktdanseres tot een zangeres op z’n Sharon den Adels. Alles kreeg een plaatsje binnen het PK concept van dromerige dancepop, wave/electro, EBM en technobeats.
Een aardig gevulde Vooruit was duidelijk te vinden voor het muzikale recept, die refereerde aan de succesdagen van de Lords Of Acid. Trouwens, Kirk Salvator (ex LOA) drumde.
Bij aanvang hoorden we met “Picture this” en “1000 Sterne” de dreigende wave/elektrobeats en een slepende, repeterende opbouw. Gaandeweg rolden we in dat sfeertje door de forsere en krachtige beats van “Love” en “Luv U still”. Na de sfeervolle, zalvende soundscapes op “The moon” klonk Praga Khan dynamisch en opzwepend …In songs als “Right or wrong” en “Remove the armour” zagen we pics van oorlogsgeweld, en mitrailleursalvo’s vlogen ons om de oren . Wantrouwen heerste op “My mind is my enemy”. Naast de erotiserende acts wist ook Maurice z’n publiek te entertainen en te performen.
Het dansbare gedeelte werd aangevat met de toegankelijke “Lonely”, “Isolation”, “Fantasia forever” en besloot een eerste keer met het intrigerende “Breakfast in Vegas”; enkel een paaldanseres ontbrak nog! Meer en meer flitsten beelden van ‘From Dusk till Dawn’ voor me door die versmelting van muziek, show, act en dans …
In de bis werd de menigte geïnjecteerd met het aan Neon Judgement gelinkte “Freakazoidz”, de ophitsende new beats van “I sit on acid” en kon Engelen en z’n crew niet omheen de fijne samenhorigheidsafsluiter “The power of the flower”. We misten enkel nog de aan Prodigy refererende kraker “Injected with a poison”.

Praga Khan is opnieuw gelanceerd en zorgde anderhalf uur lang voor een uiterst geslaagde return en feestje in de Vooruit. We zijn gewaarschuwd …

Neem gerust een kijkje naar de pics ( Triggerthief – info site http://www.triggerthief.com )

Organisatie: Amusez-Vous

Vorig jaar werden we naast de ‘vv’s’ van de uit San Diego opererende trio Wavves, onder zanger/gitarist Nathan Williams bestookt met twee cd’s van elk een goede 35 minuten. Het potje ongeregeld bracht rauwe, weinig gestructureerde, ontregelde sounds, waaronder pakkende popliedjes verborgen zaten. Ze werden omschreven als nofi, wat staat voor ‘alternative’ punk/noise/surf/shoegaze/indie/lofi psycherock; de op zich eenvoudige songs werden bedekt door een dikke laag gierende gitaar, ruis, pedaaleffects en Williams’ galmende zangkoortjes. Een pak invloedrijke bands werden door de mallemolen gehaald, gaande van The Ramones, Nirvana, Jesus & Mary Chain, My Bloody Valentine, The Black Angels en de ‘60s pop van Beach Boys.
De charismatische band, die naast Williams uit bandleden van Jay Reatard bestaat (bassist Stephen Pope en drummer Billy Hayes) brengen op de eerste volwaardige studioplaat aanstekelijke indie/surfpunkpop. Een duidelijk toegankelijker en helder geluid, dat knipoogt naar het speelse en avontuurlijke van voor heen, wat ervoor zorgt dat het nonchalante rinkelende en rammelende behouden blijft, fel, scherp, snedig, leuk en ontspannend. “Super soaker”, “Baseball Cards”, “Concertable balloon” en de titelsong passen ideaal in dit concept. Het afsluitende “Baby say goodbye”, “Post acid”, “Mickey mouse” en “Idiot” klinken meeslepend, broeierig, dromerig en bezwerend, en tonen de bredere invalshoek van de band. Er is ruimte voor lieflijk materiaal dat blij of verdrietig is, waaronder “When will you come” en “Green eyes”. En tot slot putten ze uit de Ween-stal met het verrassende “Linus spacehead”, dat onverwachtse wendingen ondergaat. De fijne galmende zang geeft elan.
De belofte is eindelijk ingelost, en het moet gezegd worden, het is een plaat die per beluistering verslavend werkt  … Onthouden dus die wave van Wavves …

Eén van hipste bands bij de jongeren is het uit Brooklyn, NY afkomstige MGMT, die op hun debuut ‘Oracular Spectacular’ een paar meezingbare, -neuriënde, - fluitende psychedelische songs uithadden als “Time to pretend” en “Kids”. Ondanks het feit dat de tweede cd doortastender en gewaagder klinkt, de hitgevoeligheid opgeborgen lijkt, boet de band rond het duo Ben Goldwasser en Andrew VanWyngaerden nog niks aan populariteit in, want het concert in de AB was in een mum van tijd uitverkocht, om dan nog niet te spreken toen ze hun tweede cd ‘Congratulations’ in de Bota, eerder het jaar, voorstelden. De psychedelische synthpopprockers van MGMT scoren dus goed.

We waren op de afspraak, gezien ze de zomerfestivals in ons landje links lieten. We hoorden een creatief retropop/psychedelisch geluid van een standvastige, evenwichtige band die de paddestoelen en ander geestesverruimend goed vaarwel zeiden. De jeugdige onstuimigheid maakte plaats voor volwassenheid en professionalisme. In de songs hoorden we invloedrijke bands als Roky Erickson, Brian Eno, Pierre Henry, Pink Floyd, Pavlov’s Dog , Hawkwind, David Bowie, The Doors en jongere bands als The Flaming Lips, Mercury Rev, Spacemen 3 en Ozric Tentacles.
Een dromerig concept, van verrassende en onverwachtse wendingen, vormde de rode draad, slepende melodieën, fijne hoge (vocoder) stemmertjes, synths, (akoestische) gitaarloops, symfo en orkestraties. Ze wisselden het nieuwe met het oude af en de toegankelijke nummers zaten mooi verdeeld om de aandacht te behouden en niet te verzuipen in de muzikale rijkdom van hun psychedelische (lange) (instrumentale) stukken en de ‘arty’, eenvoudig gehouden, veelkeurige videobeelden en vloeistofdia’s; wat we ook zagen was dat niet iedereen geboeid bleef en tevreden was met de muzikale koers van de band.
”Weekend wars”, “It’s working” en “The youth” waren alvast de aanzet. Daarop volgden de herkenbare tunes, bleeps en psychedelische deuntjes van de singles “Flash deliruim” en “The electric feel” , wat heel warm werd onthaald. Op die manier had MGMT wel iets mee van Faithless die het ook moeten hebben van die ophitsende, opzwepende doel-treffende, efficiënte, mee - neuriënde elektronicatoetsen en zalvende beats.
In het tweede luik had je dan de aparte verteerbaarheid van “Song for Dan Treacy” en “Of moon, birds & monsters” met het aanstekelijke, bezwerende “Congratulations” en “Time to pretend”.
En tot slot konden we niet omheen “Siberian breaks” … wel vijftien minuten werden we ondergedompeld in die bevreemdende, bizarre, soms dreigende psychedelische, psychotisch wereld, …wat aan een Harry Potter film refereerde en  ambiënte soundscapes van Air integreerde. Hier werd aan MGMT’s muzikale rijkdom geraakt. En zelf geraakten we even het noorden kwijt in dat moeras, maar op tijd kwamen de pompende elektrosynthbeats van “Kids” op de proppen, een dancehall/laptophit ‘pur sang’, tot stand gekomen met een minimum aan avontuurlijke wendingen, maar waar het publiek dan eens lekker heupwiegend, springend en dansend uit z’n dak kon gaan. Hier ontplofte de boel, wat nog nazinderde op het poprockende “The handshake”, die in een krachtiger rockkleedje werd gestopt.
De bis van o.m. “Destrokk (?)” en “Brian Eno” bracht de inspirerende bronnen van Eno himself, Spacemen 3 en Pierre Henry bij elkaar, waren directer en intrigeerden door de repetitief opbouwende stukken.

MGMT zal wel altijd gelinkt worden met de klassiekers van hun debuutplaat. Een ‘congratulation’ is op z’n plaats voor de doordachte finesse van de songs, die de rommelige van vroeger opslorpte … Ondanks dat hun meeslepend materiaal behoorlijk live uit de verf kwam, beschikt MGMT niet meer over die ‘final’, gevoelige touch die hun concert groots kunnen maken … Vraagtekens voor de toekomst?!

Organisatie: Live Nation 

Dat Zus Sarah en broer Gert Bettens weer zouden gaan samenwerken, was niemand vreemd. Na ‘Cocoon Crash’ hielpen ze elkaar wel eens in het songschrijven of was er onverwachts een gastoptreden van één van de twee tijdens hun clubtours. En het verhaal begon toen liedjes van over de oceaan werden gemaild, want Sarah leeft al enkele jaren in de VS en Gert in ons landje. Het zag er aan te komen dus, vooral toen ze op Folkdranouter vorig jaar (nu Festival Dranouter btw!) een reünie concert speelden en we al een glimp hoorden van de hernieuwde samenwerking. De respons en het succes was alvast een bijkomende trigger voor ‘Echo Mountain’, die twee schijfjes bevat van elk zo’n 25 minuten. We horen afwisselend melodieus spannende rockers als “Come live the life”, “I will carry you” en de titelsong, gematigder klinken “When I lay beside you” en “Perfect”, en tot slot komt de klemtoon op het ingetogen materiaal: ingehouden , intieme, sfeervolle songs met een pianotune, akoestische gitaar en orkestraties, waarvan we vooral “Say a prayer”, “16” en “Killing dragons” onthouden. ‘Echo Mountain’ is een dromerig evenwichtig goede plaat en neemt de gedachte weg dat het maar om een tijdelijke hereniging zou gaan. Welcome back dus!

Het uit Toronto afkomstige Tokyo Police Club debuteerde een goede drie jaar terug met de EP ‘A lesson in crime’, die 8 songs bevatte en maar liefst 18 minuten duurde. Spannende puntige postpunksongs, die melodieus, bedreven, energiek en krachtig klonken. Frisse gitaarpopsongs onder een opzwepend ritme, kort en kernachtig.
Op de volwaardige debuutplaat, ‘Elephant Shell’ waren ze al iets volwassener en dit jaar dan verschijnt ‘Champ’, 11 songs die net de drie minuten grens bereiken, wat inhoudt dat hun snedige, ophitsende songs van weleer meer melodieus midtempo rock zijn. In het begin boeit de band alvast met “Favourite food”, “Favourite colour”, “Breakneck speed” en “Bambi”, maar dan zakt het geheel wat ineen, zoals Futureheads nog heeft doorgemaakt, en zich niet meer kan onderscheiden.
We horen een kwartet in ontwikkeling, waarbij het nog eventjes wachten is op die befaamde ‘Grote Plaat’.

Het Noorse Motorpsycho is een perfect op elkaar ingespeeld trio die sinds de onvolprezen dubbelaar ‘Black Hole/Blank Canvas’ (2006) terug grijpt naar granieten blokken retrorock/psychedelica. Lang uitgesponnen en in elkaar vloeiende, meeslepende songs, die broeierig, intens opbouwend en krachtig kunnen zijn, met freejazzy, hallucinante, massieve en waanzinnige trips. Zes songs horen we hier, waarvan “Starhammer” de aanzet vormt en het twintig minuten durende “Gullible’s travels” op krankzinnige wijze de overtuigende plaat besluit. Het sfeervolle tussendoortje “Close your eyes” is zo geplukt uit de stal Beatles/Supertramp/Pink Floyd.
Wat een bezwerende jamsessie van de heren, die nog steeds de huidige generatie Black Mountain, Sleepy Suns het nakijken houdt …

De onmogelijk mogelijke samenwerking tussen de beeldschone feeërieke Schotse Isobel Campbell (ex Belle & Sebastian) en Mark Lanegan is al toe aan de derde cd. ’Ballad of the broken seas’ en ‘Sunday at the devil dirt’ gingen ‘Hawk’ vooraf. Ze kregen de stempel van ‘the beauty & the beast’ en de ‘60s icoontjes Nancy Sinatra - Lee Hazelwood en Jane Birkin en Serge Gainsbourg. Allemaal toffe benamingen van de muzikale magie tussen beiden. De songs worden geschreven door Campbell, zijn donker, dreigend of dromerig, sfeervol, worden bepaald door Lanegan’s grauwe, krakende zegzang, die z’n stem ontleent aan de nummers, en Campbell’s frêle, hemelse backing vocal en neurie. De druilerige, bezwerende americana heeft iets van een soort ‘film noir’, in countryblues gedrenkt, en tekent voor een soundtrack van Quentin Tarentino, David Lynch of een apocalyptische ‘Once upon a time’.

En net als bij platen van Bonnie ‘Prince’ Billy en Sparklehorse, dringt een luchtige, lichtvoetige noot en Willie Nelson-country door, die dan eenvoudig en irritant kan zijn, maar door de variaties ontspanning en relativering biedt van nét die ‘dark, melancholische side’. Kortom, nighttripsongs, die een ochtendzon toelaten …
En ondanks het feit hun tours geconfronteerd worden met ups & downs, zijn ze uiterst geconcentreerd en elkaars steun en toeverlaat, wat toeliet goed op elkaar afgestemd te zijn; vanavond resulteerde het in een evenwichtige onderhouden set. Tja, eerder hadden we al optredens gezien dat de spanning te snijden was en dat ze elkaar geen blik gunden, wat dan ervoor zorgde dat hun duo optreden een verplicht nummertje werd.
Tweede wapenfeit was dat Campbell haar nervositeit en onwennigheid kon laten vallen in de duetten met support Willy Mason en zelfs het publiek aanporde een danspasje te maken.

Een broeierige spanning van weemoed, verlatingangst, alleen op de wereld door een spaarzame begeleiding en een dosis luchtigheid en carrousel hoorden we door een forsere, krachtige aanpak en swingende countrypop.
De klemtoon kwam eerst op het nieuwe materiaal door “We die & see beauty reign”, “You won’t let me down”, “Come on down” en “Snake song”, doortastend en indringend door Lanegan, die de gevoelige backing vocals van Campbell verdrong. Een eerste herkenning met vroeger was er met het broeierige “Who built the road”, het ingetogen “The ballad of broken seas” en een pakkende “The cicrus is leaving town”; het akoestisch gitaargetokkel en de cellopartij van Campbell gaven kippenvel.
Na deze intense songs hoorden we ergens een “Thank you” van Lanegan. Een klein half uurtje verdween hij in de coulissen en liet ruimte voor de duetten Campbell - Mason. Doorsnee (kampvuur) countrypop sfeertje creëerden ze met “Cool water” en “How to say goodbye”. Campbell nam het voortouw op “To hell & back again” en “Saturday’s gone” … Hier loerde Hope Sandoval om de hoek. Ze bleef misschien ietwat verlegen en gaf haar ongemak aan van het continue touren, de vele citytrips en busstops om in de clubs te geraken.
Maar geen betere en treffende vonken zonder Lanegan. Toen hij terug ten tonele verscheen, waren we er volmondig over eens dat in snedige versies van het duistere, sinistere “Back burner” het lichtvoetige “Time of the season” en het frisse “Honey child, what can I do” hij de final touch geeft op het muzikale recept van de samenwerking. “Come on over, turn me on” had de meest ideale, evenwichtige zangpartij en het countryrockende “Get behind me” met opvallende toetsen, besloot na anderhalf uur de set.

De bis zinderde na, want sterk waren de spaarzame “Revolver” en “Do you wanna come back with me”, een indringende “Ramblin’ man” die niet kan ontbreken tijdens de gigs, en een doorleefde “Wedding dress”, gehaald van Lanegans platen.

We houden nog steeds van die aparte stijl van Campbell – Lanegan. Lanegan is net als Arno een soort dolende nachtburgemeester en abonneert op donkere bruine kroegen. Onderhuids komt een meer luchtige toon naar boven en Campbell probeert het Lanegan statement en - sfeertje breekbare en luchtige speldenprikken toe te dienen, wat de slotsom maakt van een fijn concertje …

Sing/songwriter Willy Mason is mee op tournee met het duo, zingt enkele songs mee en krijgt terecht de ruimte eigen materiaal voor te stellen in een klein half uurtje. Intiem dromerige songs die een broeierige spanning hebben. De man stoeit wat met z’n helder indringende vocals en echo’s, die refereren aan het ouder werk van Bruce Springsteen en Bruce Cockburn. Eventjes dachten we dat hij van op een heuvel zong. Muzikaal niet echt iets nieuws, maar raken kon z’n gevoelig innemend materiaal wel …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Het NY-se LCD Soundsystem liet in het voorjaar weten dat ze er na de worldtour van de nieuwe cd ‘This is happening’ zullen mee stoppen. Bijgevolg hielden we de clubtour goed in het oog. Na een fijn ‘hot hotter’ concert in de AB, overtuigde de band van James Murphy en ‘lovely lady’ Whang op Rock Werchter en werden we nu met een tweede concert nog eens op de wenken bediend; na een intense festivalzomer is de band blij te besluiten in het clubcircuit. Ze waren alvast onder de indruk van de authenticiteit van de Vooruit.
De recente worp klinkt minder overweldigend en bevat afgelijnd, zalvend materiaal binnen een pop/punkfunkstijl.

Betreffende die punkfunk, een goede vijf jaar recycleerde LCD een geheel van elektro, wave, rock, punk, funk en disco uit de stal van Suicide, Cabaret Voltaire, Gang Of Four en New Order, manifesteerde met bands als !!!, The Rapture, The Klaxons, Radio 4 en bracht de hippe dance van Underworld en Daft Punk in een muzikaal jasje van trancy bezwerende, repetitieve, dansbare ritmes en een rockende stijl, wat gegarandeerd feestjes opleverde. Songs met een intrigerende opbouw, een fris tintelend, aanstekelijk, groovy geluid, verwoestende beats en Murphy’s trefwoorden; iets unieks toch door de hitsende, dreigende (eighties) elektronica, vervormde sounds, opzwepende percussie en de bleeps & belletjes. Hun debuut dito optreden was toen in ons geheugen gegrift. De band houdt nu wel ‘the flame alive’, maar onweerstaanbaar is het toch niet meer.
Versta ons niet verkeerd, we hebben uitermate genoten van de bijna twee uur durende set van het sextet, die afwisselend putte uit de drie cd’s, maar probleemloos kon je het nieuwe materiaal van het oude onderscheiden. “Us vs them” werkte onmiddellijk in op de dansspieren, “Drunk Girls” refereerde aan de kitsch en glamour van David Bowie en “Get innocuous” benadrukte de geliefde‘80s electro. Het oude “Your city’s is a sucker” is nog altijd een instant klassieker binnen de punkfunk door de gitaarriedels, de diep dreunde basses, de doortastende bleeps en de opbouwende groove. Murphy spuwde z’n praatzang de overgemoduleerde microfoon in. Losgeslagen gekte die door de ontspoorde en repeterende ritmes van de andere songs van het debuut, “Trials & Tribulations”, “Movement” en de afsluitende klassesong “Yeah, yeah” een hoogtepunt bereikte. Tussenin rockte LCD met rauwe en retestrakke versies van “Pow pow” en “Daft punk is playing at my house”. Ook de uitgesponnen single “All my friends” paste mooi in dit rijtje. Hier lieten de eerste rijen zich makkelijk gaan. De security moest de handen uit de mouwen steken om de talrijke dansende jongeren van het podium te houden. Even kwamen we op adem bij de doorsnee leuke popelektronica van “All I want” en “I can change”, die aardige, spannende en stekelige wendingen hadden.
Af en toe doken wat technische problemen op, die speels en trefzeker met de glimlach en de mantel der liefde aangepakt werden door frontman Murphy, even roadie van de band. De gemoedelijkheid straalde van de band en plezier beleefden ze alvast aan de gig.
LCD liet z’n fans zeker niet bleekjes achter; we hoorden een ruim half uur durende bis door het rustige, sfeervolle “Someone great” en een geniale “Losing my edge”, hallucinant door de opbouwende lagen elektronica, drums en Murphy’s klaaglijke praatzang. In de ingetogen pianoballade “NY I love you …” schemerde Frank Sinatra’s voorliefde voor de Ground Zero stad door en hoorde je samples van Jay Z feat. Alicia Keys’ “Empire state of mind”. De song werd krachtiger om dan net op tijd te draaien, innemend te zijn en te eindigen in een acapella versie … Mooi op een boogscheut van Nine Eleven …

We genieten nog steeds van een avondje punkfunk van de warrige, verwaaide Murphy. Samen met z’n band slaagt hij er op venijnige wijze in met scherp te schieten. Of het liedje van LCD nu uitgezongen zal zijn, laten we voorlopig in het midden, maar indien toch, stoppen ze op hun hoogtepunt …

Organisatie Vooruit ism Democrazy, Gent