Balthazar is al een tijdje bezig , van in 2004. In het voorjaar van 2005 wonnen Maarten Devoldere, Patricia Vanneste en Jinte Deprez als achttienjarigen de Nationale Kunstbende wedstrijd voor jongeren met “Lost and Found”. Vanaf dan ging alles in een stroomversnelling. Balthazar bouwde eerst een live reputatie op in binnen- en buitenland. Ze traden op in Duitsland, Zwitserland, Nederland en Frankrijk. In de zomer van 2009 zakte Balthazar af naar Zuid-Afrika voor een clubtournee om vervolgens bij hun terugkeer te werken aan het eerste album. 'Applause' , 2010, sloeg in als een bom, de band speelde op grote en kleine festivals en is ondertussen uitgegroeid tot een vaste Belgische waarde.
Na 'Thin Walls' in 2015 last Balthazar een pauze in, de bandleden focussen zich op succesvolle neven projecten om in 2019 stevig terug te slaan met 'Fever' die hen terug op de kaart zette. En 'Sand' nu volgt op ‘Fever’ .
Op 'Fever' komen de invloeden van funk en r&b boven drijven. Ook op 'Sand' horen we dit. “Moments” is een zomerse start. De zwoele stem van Maarten wordt gecombineerd met instrumentale weerhaakjes die op de dansspieren inwerken,  het is de sterkte van Balthazar. De band flirt graag in toegankelijkheid en experiment. “I Want You” laat een frisser geluid horen.
Algemeen krijgen we een vertrouwd Balthazar geluid , songs met een sterke melodie en fijne weerhaakjes. In al die jaren behouden ze hun sterkte en intensiteit , met de juiste dosis creativiteit.

Tracklist: Moment 03:28 Losers 03:26 On A Roll 03:59 I Want You 04:17 You Won't Come Around 05:20 Linger On 04:21 Hourglass 03:56 Passing Through 03:32 Leaving Antwerp 04:01 Halfway 02:48 Powerless 04:10

Anwynn is dood. Lang leve InHuman! Anwynn was gerijpt in een krachtige, donkere en ambitieuze nieuwe outfit; muziek, stijl en performance werden telkens bijgewerkt .
De basis werd gelegd met " Keratin", " Shrine " en de veelgeprezen symfonische cover van Machine Head's " Now I Lay Thee Down "; de nieuwe richting bleek onvermijdelijk. Een nieuw album met een fris lyrisch thema, orkestrale grandeur en een diep gewortelde kern in death metal, geïnspireerd door de menselijke conditie zelf, van opperste pracht tot de diepste spijt : enter ‘InHuman’, tekent de voortdurende inspiratie en opwinding. De folkloristische tunes zijn op het achterplan.

In het interview deden ze het al uit de doeken hier en hier
 
InHuman is een logische verderzetting van Anwynn. Ze hebben hun eigen stijl verder uitgediept; de death metal nam een prominentere rol in; Want ook het theatrale en folkloristische komen om de hoek kijken, luister maar naar “The Chose Cancer” laat nog even de theatrale , folkloristische kant horen  , de vocals (man-vrouw) vloeien samen met een ijzersterke instrumentale aankleding. De rauwe, harde stukken, die  een symfonische inslag hebben, bieden een totaalbeleving. De grunts worden gecombineerd met cleane vocalen.
Soms haalt InHuman verrassend uit, o.m. op “Lullaby” (casus Belli) horen we plots een baby huilen die sussend wordt getroost door de zoete stem van Eline.
De band gaat in uitersten, duisternis en licht, pijn en vreugde. Toen we Astrid in het interview een vraag stelden over het eerder somber, macaber kantje van InHuman, antwoordde ze: ''Vind je onze muziek donker? Als je denkt aan het meer emotionele deel van donker, ben ik het met je eens. Maar het kan vreugdevol zijn, mensen laten dansen, plezier maken en vele andere dingen doen. Het geeft veel energie en tijdens onze optredens springen veel mensen op en neer en zingen het refrein. Het hangt allemaal af van de stemming van de dag... of de persoon.''
Dit is net een debuut dat je doet dansen, je energie geeft , een boost, maar ruimte biedt aan het donkere , emotionele gevoel vanbinnen, wat de duistere ziel van de symfonische death metal is.
InHuman slaagt met 'InHuman' dus duidelijk in hun opzet.

Tracklist:  Intro - The Chosen Cancer  - Clockwork in the Past  - Unfolded  - The Day I Died  - Unbearably Human  - For the Life of Me - No Bullet Required - Lullaby (Casus Belli) - Casus Belli - Home

Mindtrip is het solo project van Dirk De Kesel, gitarist van de Industrial metal formatie Charcoalcity . In volle lockdown bracht hij een single uit, “Aphrodite”. Ter info: ''Mindtrip is mijn solo project, opgestart in 2020. Het jaar van COVID19. De lockdown gaf me tijd om uit te voeren wat al lang in mijn hoofd spookt. Als live gitarist & bassist in Covid tijden was dit het perfecte excuus om me op te sluiten in mijn homestudio en me te verdiepen in gitaarklanken, opnames, geluiden verkennen, arrangementen uitwerken en opnieuw beginnen." , einde citaat.

We hebben een filmische totaalbeleving, die zorgt voor rust in je hoofd, maar ook niet te lang, want er zitten voldoende tempowissels en up tempo’s in die bijna vier minuten, wat de aandacht scherp houdt. Het is vergelijkbaar  met een wandeling in de natuur, je komt in een rustige omgeving en er steekt een wilde storm op, alles wordt woelig door bliksems, donder, en plots is alles gedaan en keert de rust terug ,  maar … ook de ravage. Dit gevoel ervaren we. Het is totaal wat anders dan bij Charcoalcity; het toont z’n veelzijdigheid aan. En bij elke luisterbeurt ontdekken we die finesse , het maakt de single een bijzonder pareltje; dit smaakt naar meer …

psychedelica/postrock
Aphrodite -single-
Mindtrip

https://www.youtube.com/watch?v=rudh9x38RgI

De Amerikaanse zanger/singsongwriter/gitarist Tim Scott McConnell heft met ‘Black Valley’ zijn vijfde solo-album uit, onder de noemer Ledfoot. McConnell is al actief sinds de jaren 70 als solo-artiest en als lid van diverse formaties. In de jaren 80 genoot hij vooral bekendheid als lid van The Rockats en in de jaren 90 met de band The Havalinas. In die laatste hoedanigheid tourde McConnell o.a. als voorprogramma van Bob Dylan tijdens zijn ‘No Mercy’-tour in Engeland en Frankrijk. Vorig jaar verscheen van Ledfoot, het melodieuze ‘A Death Divine’ dat hij samen met TNT's Ronni Le Tekro opnam, een overtuigend singsongwriter duo-album.
‘Black Valley’ is de opvolger van zijn vierde album ‘White Crow’ , dat in 2019 uitkwam. Vanaf de titelsong voel je een warme gloed, de donkere, weemoedige kant van de bluesroots. Ledfoot in z’n genre doet denken aan een poëet als Leonard Cohen. Af en toe kan het wat luchtiger zijn . “Angel Town” is intens, mooi , somber. 
Ledfoot zijn muziek wordt soms omschreven als 'gothic blues'; “Take Away the hurt” en “Broken Eyes” klinken gevoelig, aanstekelijk en worden gedragen door zijn warme, doorleefde stem.
'Black Valley' is een mooie schijf van een grootmeester binnen de bluesroots, die luchtigheid, openhartigheid en weemoed, emotionaliteit  samenbrengt.

Tracklist: Black Valley - Take Away The Hurt - Without Love - Broken Eyes - Poor Man's Lullaby - Angel Town - Crossed My Heart - This I Know - Falling Down - Slip Away

Het instrumentale trio AZIOLA CRY uit Illinois bestaat uit Jason Blake en Mike Milaniak op gitaar en Tommy Murray op drums. Het trio bracht hun debuutalbum, ‘Ellipsis’, uit in 2005, gevolgd door ‘Ghost Conversations’ in 2007. De groep trad op met bands als Behold... The Arctopus, Don Caballero, Tiles, Far Corner, enz; ze traden ook op progressieve rock festivals als M.A.R.S. Fest. Na een periode van bijna veertien jaar tussen twee albums, keert AZIOLA CRY in 2021 terug  met ‘The Ironic Divide’.
Deze schijf bevat vier songs, met een gemiddelde duur van zeven tot éénentwintig minuten. Best is het plaatje in zijn geheel te beluisteren. Het is een langgerekt uitgesponnen filmisch concept met een donkere intensiteit.
Elke song is opgebouwd uit iconische laagjes waarbij de luisteraar wordt meegesleurd van de ene naar de andere  donkere gedachte; o.m. op het eenentwintig minuten lange epos: 'The Ironic Divide: I. Premonitions ? II. A Torment Of Reason ? III. Distort Persona ? IV. One Final Collapse' . Het is een song die uit vier delen bestaat die perfect op elkaar aansluiten, alsof je een spannend boek aan het lezen bent met begin, strofe en slot. Die spanning, gedrenkt in een donker badje, bezorgt je koude rillingen; maar er is het gevoel dat je beschermd bent tegen duistere machten .
In de vele lagen geluid hebben we verrassende wendingen en tempowissels in gitaarriedels en mokerslagen ; het is een gevarieerd boeiende  aanpak, .
Het smaakt naar meer … in dit langgerekt kader ervaren we een overweldigend gevoel en een donker welbehagen. Mooi hoe de gitaristen te werk gaan in combinatie met die drumsessie.

Tracklist: And Cowards 09:36 Hollow Reflections 06:38 The Ironic Divide: I. Premonitions ? II. A Torment Of Reason ? III. Distort Persona ? IV. One Final Collapse 21:05 Scars Now Rest Where Once Bore Wings 12:28

Daemonia Nymphe's muziek voor het Shakespearean toneelstuk 'Macbeth' uit 2016 (voor Het Nationaal Theater van Noord-Griekenland,) gaat verder dan de rest van hun werk; hun eigen specifieke stijl is nog steeds duidelijk aanwezig op het ganse album. Eén van de composities die opviel is "Witches' Lullaby", hier de inspiratie voor samenwerkingen met vrouwelijke vocalistes, met wie de band hun artistieke visie deelt, o.m. de Japanse Hatis Noit, de Spaanse Priscilla Hernandez, de Britse Victoria Couper en Rey Yusuf improviseren op ditzelfde stuk en maken een unieke interpretatie van "Witches' Lullaby”.

Onlangs hadden we een fijn gesprek met de band over deze release hier

Verschillende vocalisten verleenden dus een bijdrage aan dit theatraal kunstwerk, o.m. de Japanse Hattis Noit, de Spaanse Priscilla Hernandez, de Brits/Portugese Victoria Couper samen met de Brits/Turkse Reyhan Yusuf en de Griekse Evi Stergiou.
Net als een theaterstuk is het muzikale werkstuk een geheel . Elk heft een eigen , unieke rol, van een fluisterende stem , nachtengalen vocals uit de duisternis of een versmelting ervan . Daemonia Nymphe neemt je mee op reis naar hun fantasieprikkelende wereld. De wisselende sound heeft een hypnotiserende inwerking , melacholie en weemoed heersen en een intense gemoedsrust komt over je heen.
Kortom, een muzikale schoonheid in een aparte sprookjeswereld, die je ver durft weg te duwen van onze realiteit …

Tracklist: Majo tachi no komori-uta 05:32 La nana de las brujas 05:24 Canção de embalar das bruxas 05:00 Nanoúrisma ton magissón 02:39 Witches' Lullaby 05:25

Folk/Ethnic/Triba
Witches' Lullaby
Daemonia Nymphe
 

Leuven Jazz 2021 - B-Jazz Rewind 2021 - livestream - Martin Salemi Trio + YJC5 - Oeverloze magie tussen improvisatietechniek en piano virtuositeit

Ter info “Door de coronamaatregelen kan de B-Jazz International Contest 2021 ook dit jaar niet plaatsvinden. Ter vervanging krijg je vijf bijzondere onlineconcerten waarbij we de winnaars van de voorbije vijf edities koppelen aan een jonge, beloftevolle Belgische jazzgroep. Zo behouden we het internationale karakter van B-Jazz en geven tegelijk de volgende lading Belgisch jazztalenten een podiumkans. Alle sets zijn live, maar zonder publiek, opgenomen.''

Op de eerste avond krijgen we YJC5 en Martin Salemi Trio.

Het Youth Jazz Collective is een initiatief van Brussels Jazz Orchestra, Vuurvogels en Muziekmozaïek Folk & Jazz.  In november 2018 werden 16 jonge talenten geselecteerd om van start te gaan met het wervelend bigbandproject.
In deze coronatijden werd uit veiligheid een kwintet geselecteerd uit de volledige bigband. Onder de naam YJC5 (***1/2) treden aan: Ferre Heyvaerts (drums), Eliott Knuets (gitaar), Jonathan Collin (bas), Fons Van Aerschot (altsaxofoon) en Emiel Verneert (trompet). Ondanks een vrij routineuze set, valt de toonvastheid op bij het talentvolle kwintet . Technisch is het collectief sterk. Kippenvelmomenten krijg je door de versmelting van saxofoon, trompet, bas en drums.
Deze jonge beloftes bewijzen in hun korte set uit het goede hout gesneden te zijn, en tonen een spelvirtuositeit in hun instrumentatie.

Boris Schmidt (contrabas), Daniel Jonkers (drums) en Martin Salemi (piano) ofwel Martin Salemi Trio (*****) zijn de winnaars van B-Jazz International Contest 2018 .
“Remembered” klinkt ingetogen door Martin op zijn piano; een eerste kippenvelmoment. De bedwelmende drums en contrabas van David Jonkers en Boris Schmidt sluiten er perfect op aan. “Doubt” klinkt groovier in het (jazz)genre; David geeft de toon aan op warme, doorleefde wijze, Martin voegt er een knap pianostaaltje aan toe en tot slot hebben we die even warme, aanstekelijk klinkende contrabas.  
De opbouw gebeurt laag per laag en een uiteenlopende improvisatie techniek manifesteert zich; de registers worden open getrokken in een gevarieerd kader.
Kortom, Martin Salemi Trio heeft de unieke kunst in hun instrumentatie om grenzen te verleggen . Een oeverloze magie tussen improvisatietechniek en piano virtuositeit, in combinatie met de drums en contrabas, krijgen we een jazzy wervelwind
Op het meesterlijke “Lamento”, dat begint met een ingetogen piano recital, wordt die intensiteit sterk in de verf gezet. Op “Stillwater” hoor je een beekje kabbelen op de achtergrond. “One Fine Day” heeft een verdovend kantje.
De liefhebber wordt hier op z’n wenken bediend en geniet oorstrelend van deze (unieke)combinatie!

Organisatie: Leuven Jazz + B-Jazz International Contest + 30cc, Leuven

AKI - livestream - Het overweldigende geluid van de stilte

AKI is een jong jazz collectief uit Antwerpen. Onder de naam 'Aki' schrijft drumster Anke Verslype haar eigen muziek en komt ze  met verschillende bezettingen naar buiten. Voor de nieuwste ‘EP Niobe’ werkte Anke samen met Marjolein Vernimmen (harp), Ruben De Maesschalck (Bas) en Willem Heylen (gitaar).
Aki is niet aan hun proefstuk toe, op hun vorige EP 'Warme dagen'  was er de magie van mondharmonica (dank aan Ruben Van Cauwenberghe), wat een enorme meerwaarde was.
Voor de nieuwste EP 'Noibi' keert het collectief terug naar de basis, met name een wolk van dromerige, zweverige soundscapes, die een intense schoonheid bieden , en diep gevoelig raken op filmische wijze.

De band dompelt je live in een bedwelmend sfeertje, als een voortkabbelend beekje in het bos. Net door die eenvoud ervaar je een gelukzalig gevoel en welbehagen  van AKI (****). Op ”Tokio' wordt zelfs lichtjes geflirt met de geluidsnorm.
Het combo vult elkaar aan en houdt van improviseren. De band zit in een soort tent gezellig bij elkaar te musiceren en houdt een soort jamsessie.
Wat een muzikale finesse , eenvoud en schoonheid. Tijdens “Over de Zee” voelen we het overweldigende van de zee aan door zijn woelige baren.
Een fantasieprikkelend klankentapijt dus, beeldrijk ook ; de beelden zijn sober, ingetogen en zo krachtig, net als de muziek. Een verdienste trouwens van Julie Campaert die alles mooi in beeld bracht.
Uit die beelden blijkt dat Aki een heel nauwe band heeft met de natuur, door de typische geluiden tijdens een wandeling, het overweldigende geluid van de stilte… De wondermooie plekjes bieden een hypnotiserend, verslavend effect op je innerlijke ‘IK’

Marjolein Vernimmen: Harp - Willem Heylen: Gitaar - Ruben De Maesschalck: Bas - Anke Verslype: Drums
Camera: Julie Campaert

Organisatie: AKI streaming ‘Niobe’

Haester + Killthelogo - livestream - Compleet omvergeblazen door twee korte, bondige wervelstormen

Live optredens zit er nog steeds niet in, organisaties blijven niet bij de pakken zitten en bieden een streaming of live streaming aan. Via Studio Scampi genoten we al van een live streaming van Psychonaut …
Het verslag hier 

Deze keer biedt Studio Scampi een double bill aan met Haester en Killthelogo.
Onze felicitaties alvast naar de organisatie toe, die beide shows perfect in elkaar bokste, waardoor we in de huiskamer het gevoel kregen echt aanwezig te zijn op dit concert; de leuke chats via facebook versterkten daarbovenop een gevoel van eenheid.
Dit was een mokerslag in tweevoud, en dus smaakt dit naar meer, veel meer …

Haester (*****), is een Belgische post-metal band met ex-leden van Aborted, Death Before Disco, Customs, Nemea, Dedicted en Horses On Fire. Hun debuut uit 2018 scoorde hoog. De recensie van 'All Anchors No Sails'' kun je hier nog eens nalezen.  
De band windt er geen doekjes om, al van in het begin is de sound een alles vernietigende wervelstorm. "The sea takes the rest'' is een gloednieuwe song, die aantoont dat Haester nog springlevend is. Verschroeiend. Op de ingetogen momenten, o.m. op “Ghosts in Us”,  - eerder een understatement -, boezemt de spoken words je angst in . Haester drijft het tempo op tot een climax, feller en harder.
We kregen een korte, krachtige set van amper een half uur. Maar toch lang genoeg om ons door elkaar te schudden. Het afsluitende “Ironmongers” plaatste dit alvast in de verf .
Setlist: The Sea takes the rest - Ghosts in Us – Bucephalas – Ironmongers

Killthelogo (*****) is ontstaan uit .calibre , twintig jaar terug kwam het  enige album uit van deze band. Ze werden enorm gerespecteerd en konden optreden op festivals als Pukkelpop, Rock Werchter en Ozzfest. Nu is de band terug onder de naam Killthelogo (trouwens , zo heette die plaat van .calibre trouwens), met een nieuw album en een sterke single -  https://www.youtube.com/watch?v=GsG1gmagyI4 .
De set werd ingezet met “Riot As one”.  De lat werd meteen hoog gelegd. Een energiek nummer, dat meteen uitnodigt tot een langgerekte circle of moshpit.  In onze huiskamer voelen we alvast diezelfde adrenaline. Killthelogo gaat fel tekeer, “Buy More Shit” is het volgende voorbeeld.
Alle opgekropte frustratie moeten eruit, emotioneel en vuurkrachtig schreeuwt frontman, zanger Daniel Mies zijn boosheid uit , als op “Warehouse Moguls” en “Calibre”. En met een song als “Iconoclast” gaat het combo nog eens gretig tekeer.
Killthelogo is een sterke liveband in de voetsporen van z’n .calibre. Muzikaal gebald , gedreven, hard , niet vies van wat chaos. De energieke geest van .calibre dwarrelt hier rond. De band neemt onder Killthelogo de tonnen ervaring mee en gaat als jonge wolven tekeer in spelplezier en kunde … Kortom overtuigend sterk
Setlist: Riot As One - Buy More Shit - Warehouse Moguls - Calibre - Iconoclast

Organisatie: Studio Scampi, Oostkamp

STIL - Het zou vooral een heel prikkelende ervaring moeten zijn, doordat mensen liggen, dat ze worden meegezogen naar een bijzondere wereld

STIL  is het project rond Sophia Ammann op zang, gitaar en Seraphine Stragier op harp en cello. STIL. brengt met ligconcerten een gedeelde beleving tussen droom en concert. Het duo bracht eind maart een eerste single/video op de markt
- Stil. - to build a home: https://www.youtube.com/watch?v=gXbcSsYCD8k
We vonden het hoog tijd om dit bijzonder project in de schijnwerpers te plaatsen, en hadden een fijn ochtendgesprek met Sophia en Seraphine over dit project, maar ook de andere projecten waar beiden mee bezig zijn,  tot de verdere toekomstplannen en doelstellingen

Hoe is alles begonnen?
Seraphine: Sophia en ik  hebben elkaar leren kennen via Ansatz Der Maschine. We zijn de enige vrouwen in het gezelschap. Ik speel ook ligconcerten en Sophia had interesse om zo’n ligconcert eens bij haar thuis te organiseren. Uiteindelijk is de interesse ontstaan om dit ook samen te doen. We hebben de hoofden samen gestoken om het verder uit te werken dit project STIL. We geloven beiden in een bijzondere kracht van muziek bij een liggend publiek, doordat bepaalde visuele prikkels worden uitgeschakeld.

Naast Ansatz Der Mashine zaten jullie nog in andere projecten ; kunnen jullie iets meer vertellen over deze ervaringen? Heeft die ervaringen invloed gehad op de muziek van STIL? Of gaat het daar een heel andere weg uit?
Seraphine: Bij elk muzikaal project onthou je bepaalde inspiraties en dat doet je verder groeien als muzikant. STIL. is voor mij ook een verlengde van de solo ligconcerten die ik speel met de CelloSuites van J.S.Bach.   Voor de rest staat dit wel in contrast met wat ik anders speel, ik speel vooral bij pop, folk,  of hedendaagse klassieke muziek- projecten. Dat relaxerende is ook voor mij een zoektocht om op een andere manier te communiceren met een publiek. Het is heel fijn om op het podium plezier te maken en dat over te brengen, maar ik vind het ook belangrijk om mensen te doen stilstaan en een bijzondere ervaring te bezorgen.

Eind maart kwam een video en single uit. Een zeer relaxerende song, dromerig maar ook de omgeving spreekt toch tot de verbeelding. Hoe zijn jullie op deze mooie locatie uit gekomen?
Seraphine: Sophia en ik voelen ons allebei aangetrokken tot de natuur. De natuur brengt veelal rust.  We hebben de clip gefilmd in de Kwadebossen, dat is vlakbij Mathijs zijn huis. 

Die dromerige, oogstrelend mooie soundscapes en kristalheldere stem zijn zeer fantasieprikkelend, ik sloot mijn ogen en waan me in een sprookjesbos waar het fijn vertoeven is en wil niet meer naar huis. Je mening? Is bewust voor deze aanpak gekozen?
Sophia:  Het is prachtig dat je de ogen hebt dicht gedaan.. Voor mij is dat het grootste cadeau wat je iemand kan geven, een moment van rust waarop je bij jezelf kan thuiskomen.  Als we daarin zijn geslaagd ben ik tevreden.
Seraphine:  Het hoeft niet snel en catchy te klinken als een single op de radio. We willen net dat het allemaal in een bepaalde textuur blijft, dat er een zeer langzame evolutie is.

In een artikel in het Nieuwsblad lees ik het volgende: “Met STIL willen we diep relaxerende ligconcerten met cello, harp en stem, brengen, waarbij het publiek de concerten liggend beleeft met focus op de sensorische en auditieve waarneming”. Die vraag heb je al een beetje beantwoord, maar kunnen jullie daar iets dieper op ingaan?
Seraphine: Een ligconcert is sowieso voor een beperkt publiek. Wij spelen in het midden waarbij de mensen min of meer dicht bij ons liggen. Na een kleine inleiding, gaat de muziek een uur lang verder zonder te stoppen dus. En laten we de mensen gewoon in hun trip, wijzelf ook eigenlijk. Want na een uur ben ik zelf gewoon weg van de wereld als muzikant. Dat is voor ons belangrijk, dat we er een soort reis van maken naar een heel andere droom wereld.

Kom je dan niet tegen dat de mensen in slaap vallen, niet uit verveling maar de relaxerende inwerking als je neerligt?
Seraphine: Ik vind dat ergens wel een heel aangename bijwerking daarvan. Doordat het een heel diepe vorm van ontspanning is. We vragen toch aan het publiek, als iemand in slaap valt die toch even aan te porren dat hij of zij niet begint te snurken of zo, want dat is ook niet de bedoeling. Want dat verstoort de rust uiteraard. Maar het hoort erbij. Zo een ligconcert kan in een tuin, in een huiskamer, in een kerk of een andere locatie. We vragen dat de mensen zelf hun matje en kussen meebrengt. We denken dat, na corona, de mensen zelfs volledig corona proof hier enorm veel deugd zullen aan hebben.  We hopen dus dat er heel wat speelkansen zullen zijn voor ons.
Sophia: Wat ik zo leuk vind aan dit project is die zoektocht en dat experimenteren. Een publiek dat neerligt ervaart een concert op een andere manier, je kan daar als muzikant veel mee doen en op inspelen door bijvoorbeeld tussen het publiek rond te lopen bij het zingen of klanken vanuit verschillende plaatsen in de ruimte te laten komen.

“Eerlijke interpretaties van klassieke, pop en folk composities van Beethoven tot Feist”, lees ik op jullie facebook pagina, uiteraard kan ik me daar wel iets bij voorstellen, maar ik hoor het liever vanuit jullie standpunt, wat mogen we ons daarbij voorstellen?
Sophia: Seraphine en ik zoeken samen muziekstukken uit die ons raken en die voor ons passen binnen het project. Seraphine komt meer uit klassieke muziek, terwijl ik meer uit de alternatieve pop kom. Tijdens de repetitie gaan we op zoek naar de essentie van een nummer en kijken hoe we dat in een STIL. versie kunnen omzetten. We doen dat met een liggend publiek in gedachten, daarbij zijn we bijvoorbeeld heel bewust bezig met de dynamiek

Ik heb onlangs naar aanleiding van Sound of Ghent de 9 symfonieën van Beethoven via streaming gevolgd; waar komt die adoratie voor klassieke muziek vandaan? 
Seraphine: Vooral de akoestische klank van de instrumenten spreekt me binnen Klassieke muziek enorm aan. Ik heb ook een klassieke opleiding gehad aan het conservatorium te Brussel.

En Sophia?
Sophia: Wat ik zo bijzonder vind aan Seraphine, is dat ze als klassieke muzikant technisch heel straf kan spelen, maar dat ze toch ook op een heel intuïtieve manier in de muziek staat
Seraphine: Ik ben ongelofelijk onder de indruk van Sophia haar stem. Het is de max om met haar te kunnen samen werken Ik heb wel een Klassieke opleiding gehad, maar voor mij was het sowieso evident dat ik me ook in Folk en pop muziek ging verdiepen. Ik heb jarenlang bij Lais gespeeld. Voor mij voeden die beide aspecten elkaar eigenlijk. Als ik enkel klassiek zou spelen zou ik wat op mijn honger blijven zitten wat podium vrijheid en zo betreft. Het is langs de andere kant fijn om ook dat klassieke onderdeel soms nog te kunnen doen, maar vooral dat alles naast elkaar eigenlijk gewoon muziek is.

Wat zijn de verdere plannen met STIL. Komt er een EP of dergelijke meer aan?
Seraphine: We hebben vooral veel zin om terug te gaan spelen van zodra dat kan. En we werken ondertussen in stilte verder.  We hebben tussen de lockdowns wel een aantal concerten gedaan, maar niet zo heel veel en dat is jammer. We hebben wel vele plannen.
Sophia: We zijn inderdaad volop aan het werk achter de schermen, zo nemen we binnenkort een tweede video op en liggen er plannen voor de opname van een EP op tafel.

Wat is uw opinie over dat fenomeen streaming eigenlijk?
Seraphine: Dat is een beetje dubbel eigenlijk. Het is fijn om naar iets toe te kunnen werken. En je blijft door dat aan te bieden wel een beetje in de schijnwerper staan. Je bereikt zelfs een  publiek, die misschien anders niet meteen naar een concert live zouden komen Tegelijkertijd kruipt er enorm veel energie in, maar krijg je bitter weinig ontlading in vergelijking met een gewoon concert. Ik kijk soms wel naar streaming concerten, maar het is wel zo als je bijvoorbeeld naar het toilet moet of de kinderen zijn wakker, zet je het op pauze… het voelt dus allemaal een beetje raar aan. Die beleving die je voelt op een echt concert, kun je dus nooit krijgen via streaming. Het heeft zijn voor en nadelen dus. 
Sophia:  Ik ben wel blij dat ik er enkele heb kunnen doen, je bent weer opgeladen en kunt weer samen spelen. Maar het vervangt dus ,, zoals aangegeven, nooit de echte live beleving.

Wat is de uiteindelijke ambitie wat dit heel mooie project aangaat? Zijn er wat locatie betreft geen beperkingen?
Seraphine: Er zijn uiteraard veel plannen. Ik denk, als ik voor mezelf spreek, dat we gewoon op veel bijzondere plekken ons publiek willen ontroeren en schoonheid brengen. Dat is de voornaamste ambitie wat STIL. betreft.
Sophia: Het zou fijn zijn dat er  geen beperkingen zouden zijn, wat locatie betreft. Als het bijvoorbeeld in een AB kan waarom niet?
Seraphine: Los van STIL. zijn we ook met een kinderproductie bezig. Daar hebben we in de kerstvakantie een digitale voorstelling van gemaakt: “Schaap met Laarsjes”, gebaseerd op het gelijknamige boek van Maritgen Matter. Deze digitale voorstelling kan ook met een lesmap en audiofragmenten aangekocht worden.. En daar hopen we toch, naast STIL. , kinderen mee te kunnen nemen in die fantasie wereld. Daarop verdergaand zou het ook fijn zijn om ouder/kind ligconcerten te doen. Die de verbintenis tussen ouder en kind kunnen versterken.) En als we verder dromen, een goede ondersteuning en een mooi decor ontwerpen voor onze ligconcerten, dat zou heerlijk zijn.

Seraphine, ik zie dat je ook in uiteenlopende projecten zit zoals SUNSUNSUN tot  zelfs Stef Bos?  Zijn er nog projecten waar je mee bezig bent of toekomstplannen ? Met andere woorden, wat zijn jouw verdere plannen naast STIL. ?
Seraphine: SUNSUNSUN is een project dat nog steeds gaande blijft. We hebben daar al veel mooie dingen mee gedaan. Nu zijn we achter de schermen ook bezig met het uitwerken van een akoestisch programma, zonder zanger; en ook verdere plannen aan het maken.  Voor de rest is het een heel gekke tijd om nog verder plannen te maken, het blijft allemaal heel vaag. Ik heb onlangs meegewerkt aan een nieuwe muziektheatervoorstelling : “Wild”, naar een idee van Lucas Derycke en muziek van Frederik Neyrinck. Deze voorstelling is klaar, maar we konden nog niet eens première spelen, hopelijk lukt dit binnenkort wel. Tussen de eerste en tweede lockdowen waren we ook met muziek van Randy Newman aan het spelen, samen met een bende muzikanten rond Patrick Riguelle en Jan Hautekiet. We hebben halverwege die tournee moeten stopzetten, hopelijk blijven daar nog een paar concerten over die we kunnen doen. Er zijn ook nog concerten gepland met Ansatz der Maschine.

Heel veel activiteiten dus, hoe blijven jullie dat toch allemaal combineren, of is dat nu gemakkelijker door die corona?
Seraphine: Ik denk dat je als muzikant in België sowieso beter in verschillende projecten zit. Je vastpinnen op enkel eentje is niet doenbaar. Het blijft gewoon een gezonde manier vinden om die te combineren. En , in mijn geval, te combineren met mijn gezin. Het hoort gewoon bij onze job als muzikant om agenda puzzels te maken. STIL. Is echter iets dat gewoon een heel jaar door kan lopen. En die puzzel zal wel altijd een plekje vinden in die agenda. 
Sophia: Ik keek onlangs terug naar mijn agenda in pre-corona tijden en mijn mond viel echt open, het was zo druk! Alles volgepland met werk en ook veel sociale gelegenheden. Op een manier heb ik door deze periode veel meer rust gevonden, als nooit voorheen. Dat wil ik zoveel mogelijk proberen vasthouden, door bewuster en minder te plannen. Op die manier kan je ook meer aanwezig zijn in wat je doet, wat volgens mij ook inhoudt dat je beter werk kan leveren en meer impact kan hebben.
Seraphine: Vooral bij STIL. Is dat belangrijk dat we zelf die rust uitstralen, als we zelf onrustig zijn kunnen we dat niet overbrengen naar de mensen. Ik heb soms momenten dat ik denk ‘het was zo druk vroeger’, maar het enthousiasme neemt het steeds over zodat het niet stoort. Wat voor mij belangrijk is , is dat het combineerbaar is met mijn gezin.

Hoe denken jullie trouwens dat de cultuur sector die corona tijden  zullen overleven?
Seraphine: Ik hoop dat er door iemand als Tom Kestens en Frederik Sioen bijvoorbeeld., iets groeit van een duidelijke omkadering en dat er werk gemaakt van een beter statuut van muzikanten. Dat is heel belangrijk dat dit eindelijk eens bekeken zal worden, dit kan een voordeel zijn na deze crisis. En er wordt bij stil gestaan dat het geen evidente keuze is om muzikant te zijn. Maar er zullen binnen de sector zeker mensen sneuvelen, helaas. Ik denk daarbij aan bookingsagenten , voor die mensen is het een ramp. Die hebben keihard gewerkt om al die concerten uit te stellen, en te blijven uitstellen zonder enig perspectief. Of mensen die al twijfelden, die zullen zeker de handdoek in de ring gooien nu vrees ik. 
Sophia: Mijn mening kan daarover kan wel wat veranderen naargelang mijn gemoed. Maar in het algemeen ben ik hoopvol. De waarde en het verbindende van muziek wordt net zo duidelijk nu publiek en artiesten niet kunnen samenkomen.   Ik denk dat het daarom zeker zal overleven, ook al zal het voor sommige heel moeilijk worden, muziek leeft en blijft leven.. omdat het nodig is.

We hebben het over jullie projecten gehad, over STIL. Ik zou willen afsluiten met de vraag was is  - naast het project STIL. – jullie algemene ambitie en is er een soort einddoel?
Seraphine: Ik zal gewoon zo blij zijn als een kind om hopelijk binnenkort opnieuw speelkansen te krijgen, en liefst combineerbaar met mijn gezin. 

Toch nog een ding, ik denk dat jullie muziek een oplossing kan bieden voor mensen met Psychische problemen? Al overwogen?
Seraphine: Het lijkt me bijzonder om dat te doen, ik denk bvb ook aan onze muziek spelen bij de afdeling Oncologie, Postnatale Depressie of bij Palliatieve Zorg. Ik speel bij het project Mus-IC op UZ Gent brengt live muziek op intensieve zorgen.  En dat is heel bijzonder om te doen, omdat die mensen soms heel lang op intensieve zorgen met al die stress en geen privacy, en die mensen zijn zo dankbaar dat ze even iemand te zien die voor hen muziek komt spelen. Ik denk dat er op dat vlak heel zinvol werk kan gebeuren. En dan gaat het niet over een groot applaus of in een chique zaal spelen. Maar gewoon over ogen die stralen, of daadwerkelijk voor iemand iets kunnen betekenen. Dat is iets dat we met STIL. Zeker kunnen brengen.

Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop dit bijzonder project spoedig ive te mogen meemaken. Veel succes in alles wat jullie doen.