Grand Picture Palace - Sound of Ghent - Een uiteenlopend klankenbord dat een intense gemoedsrust biedt

We citeren even:  "Bassiste Anneleen Boehme stond in 2007 mee aan de wieg van LABtrio, een van de meest gelauwerde Belgische jazzbands van het voorbije decennium. Net als Lander Gyselinck en Bram De Looze hield ze het daar niet bij en liet ze zich al snel gelden in de meest uiteenlopende contexten. Nu pakt Boehme uit met haar 'droomproject': het negenkoppige Grand Picture Palace. Een jazzkwintet én een strijkkwartet die verschillende liefdes samenbrengen. Boehme leidt en speelt bas met verve, en schreef composities die even krachtig als elegant genremuurtjes doorbreken." 
Een bijzonder veelzijdig project dus. Ondertussen heeft Grand Picture Palace (*****) al heel wat respect binnen de scene. Het collectief stond nu in de Handelsbeurs voor een livestream.

De set begint, net als op plaat overigens, met een a capella stukje dat klinkt als een mini-requiem gezongen door de groepsleden. Dit bovenop het dak van een gebouw. Op “Lucie” hoor je hoe het gezelschap tewerk gaat, laagje per laagje een klankenbord opstapelen tot een magisch geheel, zonder daarbij de geluidsnorm te overschrijden, maar het hart van de jazz liefhebber - die ook houdt van een klassieke aanpak - te veroveren. Op zachtmoedige wijze worden we gestreeld door viool en blazers , ondersteund van een bedwelmende, sfeervolle  contrabas, cello en drums , die een gemoedsrust over je doen neerdalen. “Vuurtoren” past alvast in het plaatje.
Op “Ramallah” komen Oosterse invloeden voor, wat de veelzijdigheid onderstreept van Grand Picture Palace. Verder spelen ze een hoekig, groovy klinkende “Maryward”.
Na de voorstelling van de band streelt het combo met een mooi muzikaal kader; om kippenvel van te krijgen. Elke muzikant krijgt ruimte met z’n instrument , wat de sterkte van Grand Picture Palace betekent … En er kan uitbundig worden geïmproviseerd.
Tof is dat Anneleen haar publiek online aanspreekt met een leuke kwinkslag.

Grand Picture Palace biedt ons een uiteenlopend klankenbord dat een intense gemoedsrust biedt. Je wordt onder hypnose gebracht en voelt je letterlijk wegglijden uit onze realiteit. Heerlijk!

Line-up: Anneleen Boehme contrabas, composities; Rob Banken basklarinet; Cedric De Lat trompet; Berlinde Deman tuba; Matthias De Waele drums; Juno Kerstens cello; Rhea Vanhellemont altviool; Linde Verjans viool; Laura Kennis viool

Organisatie: Handelsbeurs, Gent ism Sound of Ghent

Uma Chine - Wat wij doen op het podium, is onszelf en de mensen meetrekken in een andere wereld. Het is escapisme, magischer maken van de realiteit

We citeren uit de bandcamp pagina van de band: Uma Chine presenteert ‘Changes’, haar tweede album. Hoofdingrediënten zijn drie vrouwenstemmen, gedragen door vette ritmes, delicaat verweven met analoge synthesizers. Uma Chine weet zowel live als op plaat een bijzondere energie te creëren. De band kenmerkt zich door gelaagde stemmen, vervormde gitaren, synths, en originele wendingen binnen de nummers. Uma Chine wil verhalen vertellen, aangelengd met een flinke dosis fantasie. ‘Changes’, het tweede album van Uma Chine, staat bol van magisch realisme.”
(Bron: https://werfrecords.bandcamp.com/album/changes )
Uma Chine gooide met hun debuut ‘Uma Chine’ hoge ogen, en lijkt nu verder grenzen af te tasten en verleggen. We stelden Nele enkele prangende vragen over de nieuwe release, maar hadden het ook over deze wat rare tijden waarin we leven, en de verdere toekomstplannen.

Hoe is alles begonnen ? Heeft de naam Uma Chine een onderliggende betekenis?
Uma Chine is een samentrekking van human & machine, waarvan we een eigennaam gemaakt hebben. Dat was op het moment dat de band werd opgericht, het enige wat we zeker konden zijn van wat we waren: mensen en machines. Maar die naam staat nu gewoon voor de band die we geworden zijn en de betekenis erachter is van weinig belang meer. Het klinkt ook gewoon goed vind ik. Ons vorig label vond de naam maar iets, die man was van Antwerpen en op onze eerste vergadering wees hij naar een sigarettenautomaat achter zich; '“U machine”, dat staat daar he,' zei hij, haha. Je spreekt het eigenlijk zo uit: oema-sjien. Alles is begonnen met een paar nummers, en de nood om eindelijk mijn eigen band op te richten, nadat ik een hele tijd andermans muziek had gespeeld in Maya's Moving Castle, delvaux., Future Old People Are Wizards en Inwolves (Karen Willems). Toen heb ik Simon Raman gevraagd om te drummen, die ik kende van samen in een dansvoorstelling met Helder Seabra te spelen, en die wou graag zijn vriend Nils (Vermeulen) als bassist in de band. Gilles (Vandecaveye-Pinoy) speelt ook met Simon samen in Steiger, en daarna vroeg ik de zussen Rana en Sherien, die ik kende van Binti en Crossbeat.

Wie zijn voor jullie inspiratiebronnen en hoe zou je je muziek zelf omschrijven?
Voor dit album heb ik mij geïnspireerd op dromen en het onderbewuste. Eergisteren hadden we het met de band over wat de muziek van Uma Chine voor ons betekent, en Sherien beschreef het supergoed. Wat wij doen op het podium, is onszelf en de mensen rondom ons meetrekken in een andere wereld, die niets te maken heeft met de praktische, meetbare wereld waarin we ons – al zeker het laatste jaar- bevinden. Het is escapisme, een magischer maken van de realiteit.

We kunnen stellen dat de eerste plaat een mijlpaal was? Onze recensent vergeleek de sound met een kruisbestuiving tussen Beach House, Uncle Wellington, Nova Flares, Feliz, Fortress, Aristidir, Future Old People Are Wizards en DaDaWaves; mee eens?
Onze eerste plaat was zeker voor ons een mijlpaal, maar het was ook wel  een beetje met de deur in huis vallen naar de buitenwereld toe, denk ik. Er kwamen wel echt veel positieve reacties. Ik denk dat ons tweede album meer een richting kiest. Beach House kende ik niet, maar toen “Hold” uitkwam werden we daar heel fel mee vergeleken en toen ik dan luisterde dacht ik wel “oh ja!”. En ik heb zeker bagage mee uit Future Old People Are Wizards; we hebben drie albums gemaakt samen, ik vind dat nog steeds steengoede muziek.

Hoe waren de algemene reacties op deze plaat en heeft die bepaald deuren geopend?
We hebben nog enkel maar reacties op onze singles, “Hold” en “Visits”, gehad; de plaat komt uit op 9 april. Ik krijg wel echt leuke reacties van mensen. Het beste vind ik het als ze beelden zien bij de muziek, dan zijn we geslaagd in ons ‘doel’. Sinds we ‘Changes’ af hebben, hebben we wel echt een sterk team van mensen die keihard geloven in wat we doen; w.e.r.f. records, VOX bookings, en ons management.

Jullie stonden ook in de finale van Humo’s Rock Rally 2020, een andere mijlpaal naar een nog ruimer publiek?
Ik weet niet of veel mensen die wedstrijd dit jaar gevolgd hebben, moet ik eerlijk zeggen... Een wedstrijd die dan ook nog eens gestreamd werd, het was een vreemde editie. Maar ik was wel heel blij dat we in de finale stonden! Dat was ons doel, en we hebben ons goed geamuseerd.

Ik heb de binnenkort te verschijnen ‘Changes’ nog maar eens een luisterbeurt gegeven , te weinig, want er is veel aan de hand wat ik super interessant vind, wat zijn de persoonlijke verwachtingen?
Ik denk dat als 2020 ons iets heeft geleerd, is om de dingen te aanvaarden en geduld te hebben. Ik heb weinig verwachtingen; mijn werk is klaar wat het album betreft, ik ben er blij mee, ik stuur ze de wereld in, en ik hoop dat er mensen zijn die er iets aan hebben. Ik ben blij met elke goeie reactie he, ik sta daar niet boven, maar ik wil dat ook niet te veel aan mijn hart laten komen, en ik ben met mijn hoofd al aan een vervolg aan het bedenken. Ik zie wel uit naar het live spelen in het najaar; we hebben twee concert kortfilms gemaakt (eentje komt uit binnenkort, op 17 april) en met de band samen zijn en dat tot leven brengen op het podium, dat is het schoonste deel.

Voor ‘Changes’ schreef je songs waarin droom en daad samenkomen, een verwerkelijking van het onwerkelijke. Vertel er gerust iets meer over?
Ik heb voor dit album echt bewust in mijn onderbewuste gegraven, dromen uitgeschreven, en gewerkt vanuit ideeën en teksten. Het zijn verhalen die allemaal echt gebeurd zijn, maar soms getransformeerd zijn in dromen, soms gewoon in fantasie, en daarna letterlijk zo uitgeschreven. Daarrond is de muziek gebouwd. De intermezzo's op de plaat, die voornamelijk instrumentaal zijn, hebben we met de band samen geschreven vanuit improvisatie tijdens de preproducties.

Ik vind het een zeer gevarieerde schijf die lichtjes afwijkt van het debuut, soms dromerige en weemoedige songs, maar ook enkele zomers getinte , die zorgen voor een dansfeestje in ons hoofd, graag je mening
Ik denk dat het inderdaad gevarieerd blijft, maar ik vind dat er iets minder contrast zit in de nummers dan op ons debuut. Ik ben blij dat het een beter geheel is geworden, minder een collage van ideeën. Dromerig is een goede beschrijving, het is zeker een hoofdthema. En ik ben heel blij dat we een dansfeestje in je hoofd hebben in gang gestoken, haha.

Is bewust gekozen voor een andere aanpak dan op het debuut trouwens?
Het debuut was nog meer uitproberen, maar op ‘Changes’ heb ik met de band in mijn hoofd geschreven. De band speelde ook een grotere rol in de zin dat er in de productie nog veel ideeën zijn verbeterd en organischer gemaakt. Ik maak wel de nummers en maak eindbeslissingen, maar het album is verder gekleurd en gepolijst door de muzikanten, zou je kunnen zeggen. In ons debuut werkten we samen met vijf producers; ik wou van iedereen iets leren, en gaf verschillende nummers aan producers met verschillende benaderingen. Voor dit album heb ik de productie zelf gedaan, met in de studio Peter Desmedt, onze vaste geluidstechnieker, als coproducer en mixer. Dat was wel intensief en spannend, maar ik ben eigenlijk heel blij met het resultaat.

Live optreden zit er voorlopig nog niet in,  zijn er plannen om de nieuwe plaat via streaming voor te stellen?
We hebben in december een concert kortfilm gemaakt, met drie nummers. Binnenkort releasen we er nog eentje, met drie nieuwe nummers van ons album. En we releasen daarbij ook een mini-documentaire over Uma Chine.

Wat is je mening over dat fenomeen streaming? Moest dat het nieuwe normaal of de nieuwe norm worden , hoe sta je daar tegenover?
Ik denk niet dat ik al éen iemand ben tegengekomen die het livestream gegeven een deugd vindt; het is echt een nood, een manier om de muziek levend te houden, de mensen te laten proeven van wat ze in betere tijden live kunnen komen beluisteren. Persoonlijk vind ik niets aan hele concerten die worden gestreamd, ik heb er nog maar enkele beluisterd. En hoe goed de muziek ook is, het was altijd een beetje een ontgoocheling, zo clean en afstandelijk. Daarom kiezen we voor korte concert kortfilms, waar we ook veel gedetailleerder nadenken over het in beeld brengen. Maar het kan nooit een concertervaring vervangen, die energie die over en weer gaat tussen muzikanten en publiek! Ik keek onlangs naar die docu over Bob Dylan's Rolling Thunder Revue, en daar zei iemand; het is tussen muzikanten en publiek alsof je batterijen elkaar ziet opladen, je ziét die energie, dat is iets prachtigs. Daarvoor doe ik het!

Nu we toch bij deze coronatijden aanbeland zijn; hoe heb je als muzikant (maar ook als mens) deze tijden doorstaan?
Het album was nog niet helemaal af toen de eerste lockdown inging. We hebben een tour in Duitsland en Zwitserland afgemaakt, en daarna zou ik nog mijn vocals inzingen in de studio. Maar die studio werd dus thuis; ik kreeg een ontsmette micro mee en moest mijn plan zien te trekken. Dat proces heeft me bloed, zweet en tranen gekost. Normaal krijg je in de studio meteen feedback, en nu moest ik zelf bepalen welke tracks ik naar Peter (Desmedt), onze mixer, zou terugsturen en welke niet. Maar ik had dus wel alle tijd. De eerste lockdown vond ik, los van de ellende in de buitenwereld natuurlijk, een bevrijding. Ik heb ons album verder afgewerkt, enorm veel gelezen, aan een solo set met enkel synths gewerkt, en heb heel Oost-Vlaanderen doorgefietst.

Zie je persoonlijk een licht aan het einde van de tunnel, hoe denk je dat de cultuur- en muziek sector deze crisis zullen overleven?
Ik ben daar redelijk optimistisch in op lange termijn; we'll be back, haha. Ik zit persoonlijk ook echt te popelen om terug naar live concerten te gaan, ik denk dat dat voor veel mensen geldt.

Wat zijn de verdere plannen voor de band?
We brengen binnenkort dus een concert kortfilm uit en een mini-docu rond het album en de band. Voor de zomer brengen we ook nog een video uit rond een nummer van de plaat; nu we nog niet live kunnen spelen, willen we wel een visueel wereldje scheppen rond het album. We zijn alleszins klaar van zodra er iets kan, maar programmatoren wachten samen met artiesten ook gewoon af wat de zomer gaat geven. Vanaf oktober liggen er een aantal shows vast. Begin maart hadden we normaal gezien première van onze release tour in de Handelsbeurs. We hadden daarvoor heel wat repetities vastgelegd, en die hebben we nu gebruikt om nieuw materiaal te schrijven.

Hoe zit het met jouw eigen andere projecten ? BRNS bracht een nieuwe single uit, vertel gerust meer
Mijn rol in BRNS is uitvoerend; ik speel live mee, maar ik heb voor deze plaat enkel een paar vocals ingezongen. Toen ze opnamen in New York, was nog maar net besloten dat ik bij hen synths zou spelen. Ik vind het een fantastische band, het klikt ook heel erg op persoonlijk vlak, en ik begin ze wel te missen. Tim woont in Frankrijk, Antoine en Diego in Brussel en ergens ten velde in Wallonië, en we zien elkaar nu weinig.

Wat zijn de uiteindelijke ambities met Uma Chine? Sportpaleizen uitverkopen of toch maar kleinschaliger succes?
Het Sportpaleis klinkt toch ver-schrikkelijk! Hahaha. Nee, we kijken eerder naar het buitenland; we zijn daar redelijk goed bezig met contacten leggen. Ik heb een dubbel gevoel over succes; ik sta er niet boven, ik ben echt blij als mensen onze muziek goed vinden, maar ik kan er ook niet te veel belang aan hechten, want dan kan je verkrampen. Dus ik wil er niet te veel mee bezig zijn. Het succes zit in de vooruitgang van je muzikale taal en van hoe goed de band samen speelt, denk ik, dat is het enige wat je op een gezonde manier vervult. Maar het is een oefening, hoor. Soms kan ik ook wel naar iemand kijken die succesvoller is en denken, dju, misschien moet ik wat radiovriendelijkere muziek schrijven, dan hadden we misschien meer roem en geld, haha. Maar met die instelling muziek schrijven zou niet lukken, en het zou een verloochening zijn van wie ik ben en van wat Uma Chine is. En ik ben echt heel fier op waar wij voor staan.

Is er ook iets als een einddoel, waar zie je jezelf binnen 5 jaar of zo? Of ben je daar niet mee bezig
Ik hoop dat we binnen 5 jaar eindelijk beroemd en rijk zullen zijn! Hahaha. Binnen vijf jaar... Twee albums verder dan, veel shows gespeeld hebben, veel batterijen opgeladen hebben, en veel op tour geweest zijn. En een Canadese artiest zei tegen ons in Duitsland dat we naar Canada moesten komen: “They'd eat you for breakfast, lunch ànd diner”, zei die. Zo'n Canadees tourtje, we gaan dat regelen.

Pics homepag Carmen De Vos

Bedankt voor dit fijne gesprek hopelijk binnenkort ook eens face to face

https://www.youtube.com/watch?v=VuewZ3jIuEI   ---> dit was onze eerste concert kortfilm, de tweede volgt 17/04

Psychonaut - livestream - Een emotionele confrontatie met al onze innerlijke demonen

Psychonaut is een voorname post-metalband geworden … Ze zijn afkomstig uit Mechelen, halen invloed uit de jaren '70, bands als Pink Floyd en Led Zeppelin, en combineren het met rauwe post-metal van AmenRa en Tool.
De band bracht, na twee EP's, zijn debuut uit. 'Unfold The God Man' . De recensie kun je hier nog eens nalezen.

Ondertussen heeft de band niet stil gezeten, en heeft veel opgetreden. Een ‘must see live’ band. Via Studio Scampi werd een livestream gepresenteerd. Wat een liveset, we werden volledig weggeblazen.
Op “Halls of Amenti” klinken ze verschroeiend en trekt de band alle registers open. Het davert tot in de hel! De grote verrassing komt er bij “The Fall of Consciousness”, ingeleid door een sax, dat de song naar een heel mysterieus, haast occult niveau optilt. Tempowissels hebben we door de epische baslijnen van Thomas Michiels , de gitaarriedels van Stefan de Graef, en de drum salvo's van Harm Peters . De emotioneel beladen vocals door Thomas en Stefan bezorgen kippenvel. Dit is pure post metal, donker, gedreven , gelukzalig.
Dat is de grote sterkte van Psychonaut, de band klinkt grensverleggend en speelt met emoties binnen hun materiaal. Ze zijn energiek en gaan rechtdoor , straight forward. Op “Kabuddah” trilt de grond en voel je de hitte van de vuurtongen van de Hel. Alsof demonen worden losgelaten … En saxofonist Dieter Vaganee mag in het dreigend slotkader rust bieden.

De plaat 'Unfold the god man' is verdomd sterk , maar live is de sound en de vocale variaties even overtuigend van deze muzikanten . Het concert was een totaalbeleving , de perfecte postmetal sound die verschroeiende mokerslagen uitdeelt , je tegen een geluidsmuur kwakt en die emotioneel raakt . Kortom, een emotionele confrontatie met al onze innerlijke demonen …

Organisatie: Psychonaut ism Studio Scampi

H A S T, John Ghost, RAPIDMAN - Spot On Jazz 2021 - livestream - Een gevarieerde jazz avond in een zomers aanvoelend kader
Spot on Jazz 2021
2021-03-31
Zaal Goedleven
Gent
Rating: 8
Erik Vandamme

H A S T-saxofonist Rob Banken nodigt  zijn twee andere en minstens even verrassende projecten, John Ghost en Rapidman, uit voor  een livestream, in het kader van Spot on Jazz. De hele avond werd aan elkaar gepraat door Bram Moony.
Vuurwerk verzekerd, want elk van de drie bands zorgt voor een bommetje…

Een overzicht
John Ghost (****) bewees waarom we smoorverliefd zijn geworden sinds we hen live aan het werk zagen in N9. "We kregen een indrukwekkende avond voorgeschoteld van twee jonge bands die als een pletwals ons hart veroveren en onze ziel doen branden door een gelukzalig gevoel over ons te laten neerdalen,"  schreven we daarover. Deze keer speelden ze geen volledige set, maar songs voornamelijk uit hun album 'Airships Are Organisms ' . Die songs bleken echter een belangrijke schakel in het aanbod groovy jazz met een bijzonder mysterieus en zomers aanvoelend tintje.
John Ghost verstaat die unieke kunst om de luisteraar te hypnotiseren en weg te voeren naar de mooiste oorden, binnen een kleurrijk, gevarieerd kader . Overtuigend en sterk.

Rapidman (****) is een vrij nieuwe jazz band die bestaat uit top muzikanten binnen de scene, uit leden van Flat Earth Society, Arno, Arsenal en Nordmann. Dat zorgt  niet alleen voor een technisch perfect staaltje virtuositeit, maar ook voor een potje vrije improvisatie met een feestelijke stemming. Rapidman houdt ervan om, door de uiteenlopende tempowisselingen binnen een  jazz kader je compleet murw te slaan. Je krijgt een kleurrijk en uiteenlopend klankentapijt. Sober, ingetogen, en de registers open door het ontketenen van een wervelstorm aan percussie, blazers en gitaarlijntjes,  het zit er allemaal in verweven. Het wordt  allemaal overgoten met  elektronische vernuft. Pure magie. Het raakt!
Kortom, deze band heeft nog geen release op de markt gebracht, maar op basis van dit sprankelende mooi concert is Rapidman alvast  een band om in het oog te houden …

H A S T-saxofonist Rob Banken was wellicht de meest actieve en hardst werkende muzikant van de avond want hij holde van de ene band naar de andere, aangezien hij bij elk van de drie bands zijn saxkunsten vertoonde. Bij H A S T (*****) stond die saxofoon zelf net iets meer in de schijnwerpers. Deze band houdt eveneens van improviseren, en sloot deze Spot on Jazz avond af op  een bijzonder aanstekelijke, gevarieerde wijze.  Ook hier voelen we ons wegdrijven naar zonnige oorden, deze keer echter binnen een  iets meer melancholisch kader. Door de muzikale golfbeweging wordt de luisteraar steeds uit z’n lood geslagen.
De band bracht enkele songs uit hun nieuwste schijf ' Ubi Sunt' - https://open.spotify.com/album/7jPsqsP1WIFk0sT2roj072?autoplay=true  -  op basis van deze live voorstelling, een plaatje om te koesteren.

Besluit: een energieke voorstelling kregen we van de drie bands, ze zorgden voor een gevarieerde jazz avond, in een zomers aanvoelend kader.

Organisatie: Spot On Jazz + Gent Jazz Festival, Gent

Psychonaut - Thomas Michiels - De Belgische muziek is  heel sterk aan het groeien

Stille zaterdag was nog nooit zo luid. Want De Zwaarste Lijst, de lijst met de zwaarste gitaren volgens de Studio Brussel-luisteraars, is dit jaar zwaarder dan ooit. Nieuwe presentator Thomas Michiels loodst dit jaar iedereen voor het eerst door de 666 zwaarste gitaren. En dat het hele paasweekend lang, op de digitale muziekstream Bruut en Studio Brussel.
Thomas Michiels, lid van de Mechelse metalband Psychonaut - vorig jaar nog de hoogste Belgische nieuwkomer in De Zwaarste Lijst - is ceremoniemeester van dienst. De Zwaarste Lijst is meteen ook zijn debuut als radiopresentator.
Thomas Michiels: "Zot veel goesting om de langste Zwaarste Lijst ooit te presenteren. Ik hoop dat er veel Belgen in staan, want ons land barst van het talent. De Zwaarste Lijst: zaterdag 3 april van 16.00 uur tot maandag 5 april 13.00 uur op Bruut. Maandag 5 april van 13.00 tot 20.00 uur op Studio Brussel. Wij hadden voorafgaand aan het paasweekend, een fijn gesprek met Thomas Michiels

Waar komt de liefde voor metal vandaan? Hoe zou je metal definiëren?
De liefde voor metal heb ik doorgekregen van mijn oudere neef toen ik een jaar of tien moet geweest zijn. Ik kreeg cassettes in de hand geduwd met Sepultura, Metallica en dergelijk meer. Ook cassettes van het programma  Metalopolis op Studio Brussel . En daar hoorde je dan bands als Slayer, Machine Head. Dat waren zo van die cassettes die ik en mijn broer beluisterden als prille tiener. We waren nog geen tien jaar oud en al naar zware metal aan het luisteren (haha). Op mijn 13 jaar heb ik van mijn ouders een gitaar gekregen. De rest is geschiedenis. Ik ben me dan meer gaan verdiepen in metal maar ook rock tout-court., een band als Nirvana heeft ook altijd een grote invloed gehad op mij. Uiteindelijk ben ik nummers beginnen schrijven en zo, en in dat straatje beland van metal en er nooit meer uitgeraakt.

De reden van dit interview is dat jij de zwaarste lijst gaat presenteren op de digitale muziekstream Bruut en op Studio Brussel.. Proficiat. hoe zijn ze bij jou terecht gekomen?
Omdat je nu zelf over de stream Bruut begint, Ik ken de curator van die  stream Charlie Buyse en we hebben een aantal jaren een heel goede band, we babbelen geregeld. We zien elkaar , ook al is het nu een tijd geleden, ook geregeld. Op een van die ontmoetingen stelde hij me de vraag of ik interesse had om in iets te stappen waar hij mee bezig was, een beetje vaag maar ik dacht ‘oo ja waarom niet’. Voor ik het wist stond ik op VRT voor een kennismakend gesprek over mijn visie op zware muziek. Niet veel later ben ik een proef gaan draaien in de studio. En dat beviel zo goed, dat ze me vroegen om dit jaar de Zwaarste Lijst te presenteren. Ik heb direct ja gezegd, omdat het jammer zou zijn dat ik zo een kans zou laten liggen. Ik heb er zeker goesting in , en wil er keihard iets van maken. En natuurlijk, vorig jaar stonden we met Psychonaut stonden we vorig jaar op nummer 42, als hoogste Belgische nieuwkomer. Dat heeft meegeholpen in dat verhaal.

Het lijkt me niet eenvoudig om Alex Agnew, jarenlang de stem van ‘De zwaarste lijst’, op te volgen
Ik ben een grote fan van Alex, zowel als zanger, comedian als entertainer op het podium. Hij heeft echt fantastische dingen gedaan. Maar ook als mens. We hebben op de podcast geweest ‘Welcome to the AA’ met Alex Agnew en Andries Beckers. En ik weet nog, dat was circa twee jaar geleden dat we daar met Psychonaut ook waren. Dat was een super gezellige avond. Ik ben er zeker van dat hij trots is dat iemand van de jonge garde het nu van hem overneemt. Ik heb ook al complimenten mogen ontvangen van Andries Beckers. Ik voel geen druk om Alex te moeten vervangen, ik ben  Alex niet maar Thomas Michiels .. Ik heb een heel andere achtergrond en ben ook geen comedian. Ik ga het vooral op mijn manier doen, en Alex niet kopiëren of zo. Gewoon mijn eigen ding doen dus.

De slogan ‘De zwaarste lijst is dit jaar zwaarder dan ooit’ spreekt me wel aan.. Wat zijn de verwachtingen?
Ik vind het wel iets hebben dat het dit jaar rond het thema ‘666’ draait, dat is echt next level. Het is ook niet dat ze er een top 100 van gemaakt hebben, maar gewoon alle registers hebben open getrokken en gaan voor die ‘666’ en daarmee zwaarder dan ooit uitpakken. Dat is gewoon fantastisch om deel van te kunnen uitmaken. Ook met de Bruut stream waar mijn kameraad Charlie mee bezig is, is er op Studio Brussel een goed platform voor rock en metalplaten en ik heb het gevoel dat dat nog harder zal groeien in de toekomst.

Er is ook wat te doen geweest rond ‘de zwaarste lijst’ op StuBru en deze op Willy, is dat de aanleiding geweest voor Studio Brussel om het anders aan te pakken of heeft dat er niets mee te maken?
Daar kan ik niet echt een antwoord op geven. Onderling met Andries Beckers, hebben we al gezegd tegen elkaar dat we totaal niet het idee hebben van concurrenten te zijn van elkaar. Het is gewoon zeer fijn dat metal op verschillende platforms wordt aangeboden, zowel bij Studio Brussel als bij Willy. We kunnen het dus alleen maar zien als iets positief.

Ik heb Slayer op nr 1 gezet dit jaar ? mogen we uw persoonlijke top 3 weten en waarom?
Die verandert wel constant doordat ik veel research doe en zo nu. En bands wat beter leer kennen en zo. Als ik er een bovenaan zou zetten is het toch zeker Gojira. Met het nummer ‘Silvera’. Het verhaal rond die band klopt helemaal, ze denken concepten uit en engageren zich op heel veel vlakken. Het is ook een zeer intelligente band , ik heb een paar dagen geleden een gesprek gehad met Joe Duplantier.
Voor de rest zou ik de lijst ook wat Belgisch willen kleuren. Bands als Oathbreaker en Amenra zijn fantastisch. Maar je hebt ook nog de klassiekers zoals Slayer of Sepultura. Het is gewoon zo moeilijk om een top drie samenstellen. Soms als je erover nadenkt, kun je de dag daarna al vaststellen dat je het toch anders moest doen. Ik zie nu wel dat er opvallend meer Belgisch wordt gestemd, dat vind ik wel plezant om te zien. We springen er op een of ander manier toch uit in onze Belgenlandje, dus ja het mag…

Net zoals jij hopen ook wij op wat meer Belgische bands op die lijst, want potverdorie we hebben genoeg Belgische bands die niet moeten onderdoen voor de grote bands in het buitenland.  Als je de lijsten in het verleden kijkt is die Belgische muziek wat pover, of steeds dezelfde namen als Channel Zero (top band uiteraard) heb je daar een verklaring voor?
Het zijn de mensen die stemmen natuurlijk, het is een pure vorm van democratie. Wat maandag gaat gepresenteerd worden, is de keuze van het volk daar kunnen we weinig aan veranderen. Misschien moet dat nog wat meer groeien bij de mensen om meer Belgische metal te kiezen. Maar ook, er zijn nog zoveel klassiekers actief. Om maar een voorbeeld te geven, Metallica. Die staan nog steeds op het podium, en zolang die de scene geen vaarwel hebben gezegd zullen die nog lang vertegenwoordig zijn in die lijst. Het waren ook pioniers, samen met nog andere bands zoals Slayer, Megadeath, Anthrax maar ook Judas Priest of Iron Maiden. Veel van die bands spelen nog live, en dan is het – zelfs voor een topper als Gojira die daardoor toch blijft hangen in een divisie daaronder – om daar tegenop te boksen. En dat is dus ook met de Belgische metal, er zijn enorm veel goede bands en jonge goede bands, die nog wat jaren hebben te gaan. Ik denk dan ook dat het nog gaat groeien, en binnen tien jaar enkele kleppers tussen gaan zitten die dan zullen uitgegroeid tot een gevestigde waarde, het is dus een kwestie van tijd.

Om op een stelling in te pikken, is het niet de verdienste van een band als Metallica dat nu ook bands als Gojira gewoon kunnen aantreden op regulaire festivals als Rock Werchter of zo?
Dat is ook zo, Metallica heeft die weg gemaakt voor het metal genre naar een ruimer publiek. Joe, de zanger van Gojira zei dit trouwens tegen mij, Metallica is zo belangrijk geweest dat ik die gitaar heb opgepikt. En metal ben beginnen maken. Dus ja, bands als Metallica en Slayer hebben zeker de weg vrij gemaakt voor hun potentiele opvolgers. Maar ook voor een band als Channel Zero die in de jaren ’90 plots op die festivals konden staan.

In een interview met Thorium (ook een band die wat mij betreft op die lijst mag staan) kwam naar voor dat België op metal vlak nog steeds een enorme achterstand heeft dan bijvoorbeeld Duitsland of de Scandinavische landen. Wat  is je mening over deze stelling?
Een achterstand? Ik vind het goed dat er een soort evolutie is dat er zoveel bands uit uiteenlopende landen aan bod kunnen komen. En daar ben ik de social media dan weer heel dankbaar voor. Neem nu de band Alien Weaponry uit Nieuw-Zeeland. Het is fijn om zulke jonge bands ook hier te zien doorbreken en bijvoorbeeld op Alcatraz te zien staan.
Want Europa wordt, samen met de States, een beetje gezien als de bakermat van de metal. En dan is het grappig dat men vanuit Europees en Noord-Amerikaans standpunt ook naar metal kijkt. Alle bands die hun lyrics en imago dan wat kleur geven door er een stuk van hun cultuur in te steken, krijgen ofwel de reactie ‘Wow, dat is een heel andere soort metal, moeten we zeker naar hier halen’ of hebben anderzijds precies wat tijd nodig om te groeien op de metalliefhebber. Ik vind het hoe dan ook boeiend om te zien hoe levendig en veranderend die metalscene is. 

Ik bedoel vooral dat deze bands sowieso op de regionale radio worden gedraaid in die landen, of op grote festivals staan maar hier vallen die Belgische metal toch vaak uit de boot op diezelfde radio?
Ok, je bedoelt dat er daar een breder draagvlak is voor lokale bands, dat kan… Men zegt toch altijd dat je als metalband in Duitsland moet zijn om coole shows te spelen. (haha) Maar ik heb wel het gevoel dat het hier in België zeker aan het veranderen en aan het groeien is.

Een ander fenomeen is dat het voor een Belgische band nog steeds moeilijk is om op Graspop te staan, terwijl een festival als Wacken vol staat met Duitse bands, zijn we te weinig chauvinistisch of ligt het daar niet aan?
Ik heb daar nooit echt bij stil gestaan, er wordt wel door middel van de Red Bull stage erop in gespeeld hoor. En ik denk dus, zoals al wat aangegeven, dat het gewoon een kwestie van tijd is. Binnen tien jaar kunnen de kaarten al helemaal anders liggen. En bands als Evil Invaders of Channel Zero dat zijn bands die sowieso een plek krijgen op Graspop. Maar ook Bulls on Parade, de coverband van Rage Against The Machine . Die worden als Belgisch band beschouwt als Europians best cover band van Rage Against the machine. Die sluiten ook altijd de Metal Dome af. Dus ik denk dat we het , gezien de evolutie, gewoon nog iets meer tijd moeten geven. Er staan veel Belgische bands in de rij om daar te geraken.

Iets anders ik doe veel streamings tegenwoordig, in het metal genre ligt dat precies toch wat moeilijker heb ik de indruk. Of is me iets ontgaan?
Ik heb er toch al verschillende gezien, vandaag (woensdag 31 maart) is er een streaming van Psychonaut op Studio Scampi. , dat  wordt uitgezonden via youtube. Maar dat is enkel een voorbeeld. Ook Fleddy Melculy hebben vorig jaar een streaming gedaan. Off the cross hebben vorige week een streaming gedaan, Pothamus heb ik ook gezien. Er waren er dus toch nog een pak. Ik denk als je nog iets meer graaft je er dus zeker wel zult tegen komen. Wat een metal band zou kunnen tegen houden om de live streamen is wellicht de sfeer die er rond hangt, maar ik heb er toch een paar goede kunnen meepikken. Er zijn dus wel degelijk metal bands die dit uitpuren, omdat het nu het enige is dat ze echt kunnen doen zo een live stream. We willen daar ook ons werk van maken, maar niet gewoon in een zaal staan maar op een speciale locatie zoals AmenRa heeft gedaan op Alcatraz vorig jaar. Dus ja, er zijn wel degelijk metal bands die ermee bezig zijn, en een goed concept uitbouwen dat visueel ook aanspreekt. We kunnen ook niet anders, er is geen ander alternatief op het moment. Trouwens studio Brussel heeft speciaal voor de zwaarste lijst een virtuele moshpit voorzien vanaf vrijdag 2 april om 17u! Dat gaat ook nog eens deugd doen.

Wat is , om daar op in te pikken, je mening over dat  fenomenen?
Zoals ik het al zei is het nu eenmaal het enige dat we kunnen doen , je moet ook een beetje een hand uitsteken naar uw fans. Je wil op het podium staan en muziek maken, maar de fans kunnen er niet bij zijn. Dan is het de enige manier om je te tonen aan de fans, het is ook fijn al die reacties op facebook te zien zoals bijvoorbeeld uit Peru. Daar wordt ik oprecht blij van, je steekt je ziel in de muziek en dan is dat wel fijn die reacties. We kunnen alleen hopen dat het snel terug anders kan uiteraard.

We zijn nu aanbeland bij deze coronatijden waar we al meer dan een jaar inzitten, hoe heb je als mens en muzikant deze tijden beleefd?
We hebben met Psychonaut een track uitgebracht, en brengen in mei een split uit met Sâver uit Noorwegen. We hebben dus zeker niet stil gezeten, dat is zo een monster track van 16 minuten. Het is alleen een beetje anders, en meer op afstand. Zoals dingen digitaal uitwisselen. Heel weinig persoonlijk contact, dat is zeker een groot gemis. Maar dat ervaart iedere band wel.
Langs de andere kant hoor ik van veel bands om alles wat naast je neer te leggen, zonder enige druk te kunnen werken aan songs. Ik hoorde in een interview met Stefanie van Brutus dat ze het fijn vond dat er voor de nieuwe plaat eens niet zoveel haast achter zit dan bij een andere plaat releasen door deze tijden. Je kunt over alles meer nadenken, zoals de lyrics en dergelijke meer. Het kan dus voor sommige bands, in artistiek zin, positief uitdraaien.

Hoe denk je dat de cultuur en muziek deze tijden zullen overleven?
Dat is een moeilijke vraag, omdat je als individu ook niet echt veel kunt doen dat hangt van de politiek af. Ik vond het alleen spijtig dat de cultuursector helemaal moest sluiten omdat die coronaproof concerten toch op zeer veilige basis werden georganiseerd. Zitten aan een tafel, beperkt publiek, ver genoeg uit elkaar en met mondmasker.. dat was een formule die zeker werkt. Ik hoop dat er veel overleven, maar ik zie ook veel acties. Zoals Antwerp Music City. Het zijn zo veneus dat een onderdeel zijn van de underground cultuur, en zij doen dus acties – we hebben ook met Psychonaut en onze vrienden van Pothamus en L’Itch dat ondersteund, we hebben daar 400 euro kunnen naar storten  - het is fijn dat de sector en de bands de handen in elkaar steken om op die manier dat beetje cultuur in leven te kunnen houden. ( meer info: https://antwerpmusiccity.rocks/ )
Ook Brutus bijvoorbeeld hebben een schenking gedaan, dat ging naar Live2020. Het is fijn dat er een grote solidariteit is tussen de artiesten als de veneus die de artiesten een platform geven. Iedereen begrijpt dat dit belangrijk is en blijft, cultuurbeleving. Daarom is het goed dat iedereen zijn bijdrage daaraan wil leveren om de sector te laten overleven. Ik hoop dat het dus snel terugkomt, en enkel aanraden als je een actie ziet passeren om dat aan die organisatie te schenken want het komt de volledige cultuur beleving ten goede. En hopen dat de regering ook een gaatje vind in het budget om die sector, die toch zeer interactief met deze tijden is omgesprongen, te ondersteunen en helpen.

Bedankt , om af te sluiten enkele ‘tips’ hoe mensen best kunnen stemmen?
Ik zou zeggen, laat vooral uw stem niet verloren gaan.. Tips? Omdat de lijst super lang is. Ik heb bijzonder veel respect voor Metallica en Slayer en de groten der aarde. Maar ik zou willen vragen aan de mensen om er iets extreem in te steken zoals Infant Annihilator, Death, Cannibal Corpse of zo. Steek er gerust iets super duister in. Ik hoor heel wat mensen zeggen, er mag ook wat meer Black metal in staan. Ik vind dat cool, dus steek dat er gerust in. Als je dus binnen die drie eentje hebt waar je over twijfelt, steek er iets extreem in.

Bedankt, we zullen de Zwaarste Lijst zeker volgen, en kijken uit naar meer releases van Psychonaut.

Zwerm - Sound of Ghent - Tussen het zonlicht op een zomerse ochtend en het donkere van de nacht kom je Zwerm tegen

Zwerm is een Belgisch/Nederlands elektrisch gitaar collectief die sinds 2007 goed bezig zijn. Hun debuut 'The world's longest melody' werd door ‘the wire magazine’ geprezen als ‘een voor de hand liggende kanshebber voor album van het jaar 2010'. Ze gaven concerten in de UK, Europa, de Verenigde Staten en Mexico. Nu komt de nieuwe plaat ‘Great Expectations’ uit.
Voor hun nieuwe plaat nodigden ze niemand minder dan Karen Willems uit, drumster extraordinaire. In de Handelsbeurs werd de nieuwe schijf via streaming voorgesteld. Ze werkten ook nog met beeldend kunstenaars Benjamin Verdonck en Lucas Van Haesbroeck. Tijdens het concert zijn beiden bezig met intrigerende installaties. Wat zorgt voor een voortdurende kruisbestuiving van visuele effecten en kleurrijke klankentapijten.

Hier bij deze streaming komt de focus op een totaalbeleving , door de muzikanten op het podium en de manier waarop iets door Verdonck-Van Haesbroeck in beeld wordt gebracht.
Het maakt het optreden van Zwerm (*****) uniek en sterk!
Alsof je in een soort 3D film terecht bent gekomen, waar de beelden samen vloeien met wat de muzikanten  uit hun mouw schudden, het zorgt voor een filmische, zelfs theatrale totaalbeleving, het kijken, het luisteren en het voelen.
Beeld en klank hebben een hypnotiserende invloed op je gemoed. Een beetje als een psychedelische trip in een kleurrijk landschap, waar van alles te beleven valt.
Elke song bevat het kenmerk van een onwereldse schoonheid, dat wordt verbonden met een uitzonderlijke virtuositeit. Karen voelt zich door de experimentjes als een vis in het water bij Zwerm. Niet zo verwonderlijk, gezien elke muzikant hier wel zijn comfortzone verlaat.
De visuele effecten geven een extra boost om dit streaming concert naar een onaards aanvoelend niveau op te stuwen, zowel op die weemoedige, als op die vlijmscherpe momenten.
Het meest opvallende bij Zwerm is de dosis experiment en je op het verkeerde been zetten in de instrumentatie als op de visualisatie.
Zwerm flirt eveneens met toegankelijkheid, je zingt de songs prompt mee, en ze blijven op je netvlies gebrand als een doorsnee pop song. Echter, Zwerm is geen pop band. Je kunt niet direct een muziekstijl kleven, en dat maakt hen een bijzonder pareltje. De stijlbreuken koesteren ze.

Mooi hoe de band je inpakt op bijzonder uitgekiende wijze. Zwerm varieert ongelofelijk in de sound. De twee beeldende kunstenaars doen een wereld open die balanceert tussen spookachtig en sprookjesachtig, dromerig en lichtjes dreigend, dit tussen het zonlicht op een zomerse ochtend, en het donkere van de nacht!.

Organisatie: Handelsbeurs, Gent ism Sound of Ghent

Leuven Jazz 2021 - Eve Beuvens - livestream - Aftasten van de eigen grenzen in een emotioneel kader
Leuven Jazz 2021
30CC/Schouwburg
Leuven
2021-03-27
Erik Vandamme

Pianiste Eve Beuvens is één van de aangename ontdekkingen, die we zagen op de streaming van Bel Jazz Fest 2020; we schreven: "Eve speelt piano met zoveel overgave, dat het lijkt alsof ze één wordt met dat instrument. En dat zorgt toch voor een unieke totaalbeleving die we zelden tegenkomen".
Ondertussen zagen we haar een tweede keer aan het werk op Flagey Piano Days 2021; ook een livestream; we hadden een fijn interview met deze bijzonder getalenteerde pianiste, dat je hier nog eens kan nalezen.

Leuven Jazz Festival gaf Eve Beuvens (*****)  helemaal een eigen podia tijdens hun festival. Haar voorbeeld was Thelonious Monk. Er zijn uiteenlopende emoties verstopt in haar pianospel. Dat zet ze extra in de verf op de eigen song “Auditorium de Tenerife”, met een enorme zin voor improvisatie en klankexperiment.
De combinatie van eigen werk en de bewerkingen van top composities verrassen telkens, net door uit de comfortzone van het pianospel te treden. “Litten Visa Till Karin” is er een mooi voorbeeld van; emoties worden tot een hoogtepunt gedreven.
Het is trouwens mooi hoe Eve in al haar bescheidenheid steeds beter wil worden, maar nu al sterk voor de dag komt . Een adembenemende finale volgt met de eigen song “Little scorpion”; Eve doet ons wegzweven in het jazzgenre.
Het optreden is opnieuw bijzonder intens en bedwelmend; een intiem piano concert, een muzikaal avontuur in jazz en klassieke piano, ademloos en wondermooi.
Intimiteit is de rode draad en ze houdt van improvisatie en het aftasten van grenzen; net als op  haar optreden op Piano Days kunnen we die muzikale lijn hier doortrekken.

Eve Beuvens bewijst een unieke parel te zijn binnen de Belgische jazz. Ze houdt van grensvervaging en -verlegging. Zondermeer kregen we een set van een top jazz muzikante die de eigen grenzen aftast in een emotioneel kader.
We kijken verder reikhalzend uit naar meer virtuositeit die ze solo of in andere projecten brengt.

Setlist: Monk's Mood (Thelonious Monk) - I'm getting sentimental over you (Ned Washington and George Bassman) - Auditorium de Tenerife (Eve Beuvens) - Crepuscule with Nellie (Thelonious Monk) - Litten Visa Till Karin (Staffan Linton) - Caravan (Juan Tizol) - I Love you Porgy (George and Ira Gershwin) - Little Scorpion (Eve Beuvens)

Organisatie: Leuven Jazz + Steinerforlive

Wardruna - livestream - ‘Kvitravn’ release show - De witte raaf als teken van hoop in donkere tijden

Te midden van de wereldwijde pandemie en de onzekere toekomst van live optredens, kiest Wardruna voor een ambitieuze online release-show voor de nieuwe plaat ‘Kvitravn’. Voor dit unieke anderhalf uur durende streaming event spelen de Noren geen ‘gewone’ liveshow. Wardruna verwelkomt je voor een exclusieve set-up in een speciale omgeving waarin de band naast nummers van het nieuwe album ‘Kvitravn’, ook in ouder werk duikt.
Deze  streaming ging nu wereldwijd door …

Na een kort interview dompelt Wardruna (****) je onder in een donker, intens mooi, occult aanvoelend sfeertje. Het meest opvallende in de band is de uiteenlopende vocale activiteit , die zorgen voor wat meer kleur en variatie binnen een overwegend donker kader. Mits enige fantasie, word je prompt geconfronteerd met die typische Noorse folklore die steeds tot de verbeelding spreekt. Uit deze streaming blijkt hoe visueel de nummers op deze plaat klinken, ze bezorgen je koude rillingen van angst en duisternis.
Je fantasie wordt geprikkeld door de donkere Folkloristische metal  en aanverwante stijlen. De connectie met de natuur is een heel belangrijk aspect dat voortdurend terugkeert. De mysterieuze kracht van de schoonheid en het overweldigende, zelfs verwoestende wordt over de hele set vertoond. Naast de variërende vocals maken de muzikanten vaak gebruik van traditionele instrumenten die verbonden zijn aan een ver verleden, met beide voeten aan de grond. Ook al ontaardt het in enkele grimmig aanvoelende songs als de afsluiter “Helvegen” .

De witte raaf als teken van hoop … Wardruna doorbreekt de donkere gedachten en laat een licht schijnen aan het eind van de tunnel. Het gebeurt als een fantasieprikkelende samensmelting van weemoedige gedachten met folkloristische elementen die licht en donker zo goed mogelijk tot een logisch geheel brengen, in een intens mooi kader. Op die manier zijn we nauw verbonden met de schoonheid en de oerkracht van de natuur die wordt bezongen.

Tracklist
Kvitraven//Skugge//solringen//Bjarkan//Raido//Voluspa//Isa//UruR//Gra//Vindavlarljod//Rotlaust Tre Fell//Fehu//Helvegen

Organisatie: Loud noise production + wardruna + Metalfestival Into the grave ism Live Nation

Steiger - Spot On Jazz 2021 - livestream - De grenzen aftasten, verleggen in improvisatie

Spot On Jazz - ‘Spot On Jazz is een online jazz concertreeks onder impuls van ART-SPOT.BE, Gent Jazz en Jazz Middelheim, met de steun van Vlaanderen."
De komende 12 weken organiseert Spot On Jazz telkens een concert van een Gentse jazzband. Hun info omvat het volgende:" De komende twaalf weken sturen we wekelijks een bijzonder straf concert van een dito Gentse jazzband het wereldwijde web in. Ideaal voor bubbelparty's, strandwandelingen, de eerste barbecues én als excuus om uit de vijfde Zoom-meeting van de dag te geraken. En ja, ze zijn gratis. Waarom? Omdat we er vast van overtuigd zijn dat wie deze bands nu thuis, op het werk of in de auto ontdekt, zal staan springen om ze deze zomer op een podium aan het werk te zien. Het zijn dus louter smaakmakers? Wel, nee. Het zijn twaalf volbloedconcerten - from the heart! Omdat we er evenzeer van overtuigd zijn dat het niet gezond is om zolang zonder dit soort unieke live-ervaringen door het leven te gaan - zowel voor muzikanten als muziekliefhebbers. Maar laat ons ook luidop durven zeggen dat het evenmin gezond is om die nóg een zomer te moeten missen. Samen. Met de zon op ons hoofd en een Duvel in de hand. Dus geniet ervan! Even hard als de muzikanten. En laten we dit snel terug in 't echt doen! "

Steiger (****) kon de spits afbijten …
Steiger is een jazz formatie rond Gilles Vandecaveye-Pinoy (keyboards), Kobe Boon (bas) en  Simon Raman (drums). Een trio top muzikanten die in andere projecten evenzeer hun stempel drukken. Steiger is niet aan zijn proefstuk toe want met 'If And Above All' (2017)  en 'Give Space' (2018) liet de band al horen hoe divers ze zijn ; ze tasten de grenzen in het genre af, en durven het te verleggen in improvisatie. 'Brick Smoke Basement' kwam in 2020 uit en kreeg door het elektronisch vernuft een extra tintje.
Van hun live concert, net vóór de tweede lockdown, in De Singel, Antwerpen schreven we: "Jazz en aanverwante muziekstijlen is tegenwoordig de term die men gebruikt voor bands die tot het oneindige improviseren. Steiger brengt een uniek concept in het genre door elektronische muziek aan akoestische magie te linken , wat erg origineel is binnen het jazz gebeuren. In het aanbod is Steiger een welgekomen aanwinst. Ze zorgen voor een  klankentapijt in alle kleuren van de regenboog. Ze stapelen ze op elkaar, in een gevarieerd kader. Je verveelt je geen seconde!'' 
Het verslag kun je hier nog eens nalezen 

Op “Dark days'” worden alle registers open getrokken in een wervelstorm van sounds door piano, bas en drum, alsof de drie muzikanten hun frustratie moeten afreageren op hun instrumenten. Het gaat er anders aan toe op “Malinka” en “Sundog” , hier horen we de mysterieuze en experimentele kant van het trio. Subtiel merken we een donker spookachtig elementje. Je komt onder hypnose en treedt binnen in hun kleurrijke wereld.
“Mazurka de la muerte” klinkt jazzy groovend, een Steiger die terugkeert naar de roots, met dromerige soundscapes.
Op het mooie, verschroeiende klinkende “The new lady llama” improviseert het trio ten volle. Het is niet alleen de afsluiter van de set, maar tevens ook de titelsong van de binnenkort nieuw te verschijnen album. We horen Steiger die gevarieerd te werk gaat , blijft grenzen aftasten en durft verder te gaan in het genre

Info van het nieuwe album via bandcamp https://steigermusic.bandcamp.com/album/the-new-lady-llama ; op basis van deze fijne overtuigende streaming loont dit meer dan de moeite.

Tracklist: dark days/malinka//sundog//mazurka de la muerte//the new lady llama/

Organisatie: Spot On Jazz + Gent Jazz Festival, Gent

De Amerikaanse band Everdawn is eigenlijk zo'n beetje de verderzetting van Midnight Eternal … Midnight Eternal ontstond in 2014 en zorgde, na een titelloze EP in 2015, ook voor een titelloos debuutalbum in 2016. Tijdens het tweede full-length album waren drie van de vijf bandleden ontevreden over de vocale inbreng van zangeres Raine Hilai. Het overgebleven trio - Dan Prestup (drums), Richard Fisher (gitaar, zang) en Boris Zaks (keyboards) - wilden geen risico's nemen en besloten verder te gaan onder Everdawn. Alina Gavrilenko, een professionele operazangeres (sopraan), nam haar plaats in qua vocals en bassist Mike LePond, is de meest recente aanwinst van de band (hoewel hij er ook al bij was in het prille begin). 'Cleopatra' telt elf tracks die als symfonische metal omschreven kunnen worden. We hadden hier reeds een interview met gitarist Richard Fisher  
Hoog tijd om ook de plaat zelf eens onder de loep te nemen. Everdawn brengt binnen het genre een kwalitatief hoogstaande plaat uit, waardoor ze niet moeten onderdoen voor (top) acts in het zogenaamd 'female fronted' genre. “Ghost Shadow” is er eentje van typische gestroomlijnde gitaarriedels en die mooie opera-achtige stem van Alima Gavrilenko,
Je voelt de adrenaline door de aders stromen, en je wordt meegesleurd naar een sprookjesachtige wereld, ook zo typerend in het genre. Je  wil gewoonweg niet meer terugkeren naar de realiteit.. Everdawn overtuigt dus!
Door de uitstekende mix van gestroomlijnde riffs, drums en die perfecte zang zakt het niveau niet. “Cleopatra”, “Heart of a Lion”, “Toletdo” en het prachtige “Rider of the storm” toont de virtuositeit van de band , zowel vocaal als instrumentaal.
Vernieuwend is het allemaal niet wat Everdawn doet, maar ze brengen wel een kwalitatief hoogstaand schijfje uit, dat elke liefhebber van het genre - met zelfs een sceptische kijk op de zaak - over de streep trekt.
Wij lieten ons alvast van begin tot einde meedrijven door het muzikaal sprookjeslandschap, en kregen een ferme adrenalinestoot bij zo’n trips. Missie geslaagd dus!

Tracklist: 1. Ghost Shadow Requiem 5:42 2. Stranded In Bangalore 3:26 3. Cleopatra 5:37 4. Your Majesty Sadness 4:55 5. Infinity Divine 4:04 6. Pariah's Revenge 4:23 7. Lucid Dream 4:03 8. Heart Of A Lion 4:19 9. Toledo 712 A.D. (instr.) 2:25 10. Rider Of The Storm 4:11 11. The Last Eden 5:00