Drive by truckers - We won’t be out playing until it is safe for people to come see us. But, once it is, we will be out in force on whatever level is possible

The pure unadulterated rock and alto country of Drive By Truckers is deeply rooted in the American Southern states and always creates pure energy on stage. The band has been on the road since 1996 and recently released a new record 'The New OK' (to be released on vinyl in December). We had a nice conversation with the band. Immediately we had a nice conversation about the past, present, corona times and the future of Drive By Truckers.

Hi, the band was born in 1996, which means that next year it will be 25 years old, that is quite a lot. What were the highs and lows so far?
Patterson Hood (DBT): It was quite the lovely delivery, despite occurring right after a tragedy. The nine months leading up to the birth of DBT was full of writing and creating and dreaming and planning. I had the name (as unfortunate as it turned out to be) and was literally trying to form my dream band while writing what became our second album (seems I can never do anything the correct or sensible way). Our first day as a band was a day of studio time I saved up for and booked on June 10, 1996. Two weeks prior to that, one of the players that was supposed to be in the band was killed in a car accident so the actual first day of DBT (the day we were born) there was a weird mixture of joy, musical elation and pure grief running through our veins and out our mouths and hands. Lows and highs, to the extreme, all on the very first day. That spirit has informed everything we have ever done since.

What do you think is the biggest change since the early years?
DBT: We have changed and morphed continuously ever since. Our first 2 albums were very influenced by old timey country and country soul, while also being influenced by hip hop (in subject matter) and punk rock (in delivery and attitude). Our 3rd album was a loud post-punk album where we basically played songs from the first 2 albums very loud and recklessly. The 4th album was Southern Rock Opera. Along the way we’ve explored power pop (Blessing and a Curse and The Big To-Do), country-soul and murder ballads (Go-Go Boots), an album celebrating loss and survival (English Oceans) and most recently a trilogy of albums about the social and political upheaval in the USA (American Band, The Unraveling and The New OK). We used to have personnel changes every few years but have had a rock solid lineup since 2013 that I hope to continue until I die or am forced to retire.

Are there things that you, knowing what you know now, would do differently?
DBT: First of all, the name of the band. It hasn’t really aged all that well and really doesn’t reflect what or who we are anymore. It was a drunken joke that ceased to be very funny the next day. Most people just call us DBT or The DBT’s anyway. If I was doing it over, I’d try to work at a more deliberate pace and most of the albums prior to 2014 or so would be at least 1 song shorter. Maybe 2-3 songs shorter in a few cases.

Some of your releases are concept albums. As I read in some of my biographies 2004' the dirty south' how did that idea come about?
PH: That one was the true followup to Southern Rock Opera (even though Decoration Day came out between them). It sort of took the threads of what we were talking about on SRO to their logical next place and explored socio-economic issues related to the deep south. Decoration Day (which is my favorite of the so-called classic period) was a more personal album about navigating the toll that chasing our dreams had taken on our lives and loves. There’s not much I would change about either of those albums.

Also 'Southern Rock Opera' was a real milestone, tell me more about it? The story behind it and so on?
DBT: It’s a coming of age story set amongst the post-civil rights south. I took the music of my youth and teen years (basically arena rock) and used it to soundtrack an exploration of the duality of the southern thing in all of its glory, hate and complexity. To make it the way we heard it in our heads, we had to relearn how to play and sing (for me, that took much longer than the time we made the album). We had this hugely ambitious project that we were committed to making but no money whatsoever to make it with so we had to be very inventive (and more than a little crazy) to pull it off. We recorded it in the upstairs of a uniform shop in downtown Birmingham Alabama on some borrowed DA-88’s (late 90’s digital recorders that were very unreliable and tempermental). Also, we were all fighting and broke and most of us were getting divorced while we were making it so it was kind of a mess, but it somehow worked out and changed all of our lives  forever.

Your music is also often described as Southern rock, with a reference to Alabama. Is that a consciously chosen direction? why?
DBT: People call us that, I guess because of that album. I personally hate the term as applied to us. I would never ever call us that. To me, we are a Rock and Roll Band. We happen to be from the south, but so was Rock and Roll in its foundational state.

Up to there the past you recently released a new record from 'The New Ok'; how were the reactions so far?
DBT: We released 2 albums this year. The Unraveling came out Jan 30th. We had planned on touring all year behind that until the Covid-19 pandemic forced us off the road indefinitely. We ended up making The New OK and releasing it in October (it comes out on vinyl and cd in December). Both have been well received. So much of our income is based upon touring that it has been a really hard year for us (personally and financially) but working on The New OK definitely helped get us through it by giving us something artistic and creative to focus on while all of this was going on. Both albums seem to be getting a little bit of traction on some year-end lists and that’s always nice.

Does the title have an underlying meaning? In other words, is this also a kind of concept record or am I wrong?
DBT: When people would ask me how I was doing this summer, I would answer that “I’m OK, the new OK.” The title track kinda stemmed from that. I live in Portland Oregon, which like much of America was embroiled in a lot of protests after the police murdered George Floyd in May. Here, the protest became especially heated and Washington ended up sending in federal troops to try to stop them. (It didn’t work, it only made a bad situation much worse). I wrote the title track as well as a song called “Watching The Orange Clouds” during the protests and occupation. On a side note, it should be noted that the old hand signal for Okay has been taken over by white supremacists as a sort of secret handshake way of signaling each other. You see nationalists posing in pictures making that gesture. I would argue that the new ok is NOT OK. It’s not so much a concept album as the culmination of some themes we began exploring on our 2016 album American Band and continued on The Unraveling.

It is an album with material that partly comes from the sessions of the great ‘The Unraveling’, have I read somewhere? Is that correct?
DBT: We spent a week in Memphis at Sam Phillips Recording Service in fall of 2018. We ended up recording 18 songs. The majority of the last two albums came from those sessions. It was an extremely productive and musically fulfilling week. We also recorded three new songs this August, which was challenging since we live in four different states and I live on the opposite end of our country from the rest of the band. As a band we have generally recorded all of our albums live, playing together in one room room like bands did it in the old days. For the newest songs we had to improvise and embrace the technology that enabled us to record together separately. I would demo a song in my music room and send the track to our drummer. He went to (our producer) David Barbe’s studio and recorded a drum track to my demo, then they sent that back to me. I went into a studio here in Portland and recorded my guitar and vocal tracks then sent them to the rest of the band. Everyone added their parts than Barbe mixed it all. This was all done very quickly as we decided to make the album in late July and to have it out on vinyl before Xmas we had to have everything including artwork and liner notes turned in by mid-September. It was hard work, but actually very fun and creatively exciting.

I was very charmed by ‘The Unraveling’ earlier this year, I admit. So why release a record so soon after or does it have something to do with this crisis in which we live?
DBT: It has everything to do with the crisis of the day. Our country has been spiraling out of control for the last four years. Being stuck in quarantine and unable to go out and do our jobs was making us all crazy. We made The New OK as a way of getting out there, even though we couldn’t physically do so.

It's remarkable, after all these years, where do you keep getting your inspiration from? Because here, too, you're taking a completely different path, or am I wrong?
DBT: Thank you. We all work very hard at improving and are still chasing that album of our dreams. I’m still trying to write my best ever song. The band keeps getting better at playing and singing and performing. Life is a work in project and if you live right, it remains so until you die. I’d like to think that our next album will be quite different from any that we have ever made. I’m actually pretty excited about that, whenever it might happen.

You have been able to prove yourselves live, now that that is no longer possible for the time being, this is a serious cut in the bill. How do you, as a band, musician and human being, deal with such a crisis in which we live?
DBT: It has been a real challenge. Almost all of our livelihoods is based on getting out there and playing live. Our management and all of the great folks who work so hard behind the scenes to make it all work have had to work extra hard to invent ways to bring money in for us to live on. We have a pretty big archive of live shows recorded and have been putting some of them up on Bandcamp to generate funds. Our fans have been super supportive throughout this crisis. Also, several of us have been doing shows from home streaming for fans. I play every other Wednesday night on the site NoonChorus. I call it Heathen Songs and I have been playing themed shows, deep-diving into my catalog of songs. My partner Mike Cooley has been doing shows on the alternate Wednesdays and our multi-instrumentalist Jay Gonzalez has been doing some amazing shows periodically also.

How do you personally think that culture and music, which have been severely affected by these closures, will survive this crisis?
DBT: I’m very worried about it all. I wonder what there will be to come back to when this is over and we can resume playing. So many of our favorite venues are closing or have closed already. Same with theaters and restaurants. It’s been a nightmare through and through.

Let's also look to the future, what are the plans after this crisis?
DBT: We will be out playing wherever there is left to whoever is willing to come. We have been very conscientious about not wanting to be out endangering ourselves and our fans. We won’t be out playing until it is safe for people to come see us. But, once it is, we will be out in force on whatever level is possible.

After all these years, are there still ambitions or goals that you definitely want to achieve with the band?
DBT: Absolutely. I am well into writing the next album, although I imagine it will be a while before we can record it. I have a book I have been working on for some time that I hope to continue working on. I have a solo album and a couple of side projects I would like to do also.

Thank you for this pleasant conversation, hopefully we can do it again face to face soon when you go down to Belgium for a concert
DBT: I would love that. Stay safe and hopefully see you soon. See you at The Rock and Roll Show!

Ronni Le Tekro - My ambition with my various projects is to constantly go into new musical landscapes and at the same time keep my musical integrity

Ledfoot & Ronni Le Tekro - Singer-songwriter Ledfoot is an American guitarist who moved to Norway around 2000. He was at the heart of The Rockats & The Havalinas. Ledfoot recently released a beautiful record, 'White Crow', about which we wrote: "Ledfoot is an artist, singer-songwriter and top musician who has made his mark on the rock scene throughout the years. He delivers adrenaline rush and goosebumps that make our rock heart beat faster" . He always invents himself, as he proves with his collaboration with Ronni Le Tekro (a Norwegian melodic rock guitarist, known from TNT, Jorn Lande, Terje Rypdal and Mads Eriksen). The gentlemen worked together for the first time in 2009 on Ledfoot's aka Tim Scott McConnell's album 'Damned' in Ronni's studio. It clicked between these two master guitarists, a friendship was born and musical studio and live collaborations followed, but there was no real duo album yet. That time has now come. In October the duo released an album from 'A Death Divine'. You can read the review of this release here: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80046-a-death-divine.html About this release we  had a pleasant conversation with Ronni Le Tekro. And went a little deeper into his immense career. Despite those many years in the music world, the man is still full of plans, as it turns out. Happy reading.

Ronni, you have been in the music world for many years. How did it all start?
I started playing guitar at the age of 10,formed my first band ROQUEFIRE in 1977  and established TNT in 1982.Since then i have released 13 studio albums with TNT,4 Live albums with TNT and 7 solo albums plus participated on countless productions

Who were your initial influences?
My initial influences was The Beatles as well as underground progrock and power pop. Such as City Boy, Be Bop de Luxe, Steve  Hillage etc.

What is the biggest change for you, besides digitalization ?
The biggest change is the actual Hard rock Scene, that has become even bigger

What does the Norwegian folk and Blues scene look like?
Norwegian Folk and blues Scene I`m not that familiar with except LEDFOOT ,but I know there`s a   lot of good stuff out there, especially in folk music

The reason for this interview is your collaboration with Ledfood, you've already worked together in 2009 how did that collaboration start?
I met Ledfoot for the first time when he came to our studio(www.studiostudio.no) to record his solo album with British producer John Fryer. Since then we worked closely on other artists` productions as well as participating on each other’s respective albums.

You also work together again for 'A Death Divine'. How did it go this time?
A DEATH DIVINE was a true journey through the musical possibilities you can create as a duo. It was a great studio session

I was especially impressed by the folk and blues atmosphere and the cross-pollination between the two of you. You find each other blindly. Would you like your opinion on this proposition?
Thank you for the kind words, and I think your theory is right. We blend sounds ,expressions and sensitivity into a unique blend of guitars that let the compositions breathe, It`s almost clairvoyant. We read each other’s minds.

I loved the way you guys go wild and wild on the one hand, but on the other hand you hit the sensitive chord. What were the general reactions to this release?
The general reactions have been very good. It’s certainly a different album that craves the listeners attention

In addition to this cooperation, you also have a solo career and are involved in many other projects. One of them is TNT, with which you will be releasing a new record in 2018? Can we expect something new from this corner?
Regarding TNT we`re on `hold`right now due to corona but will tour again next fall and in 2022

What were the reactions to ''XIII'' anyway?
‘XIII ‘got OK reactions although we hoped for better feedback. I think there are some brilliant songs on that album and we worked a lot with it.

Is there still time for a solo release?
I`m currently working on a solo album due for release in 2021.Very excited about that. It’s my main project right now.

Like many musicians, you, too, have suffered from the corona crisis. How did you survive this period as a musician but also as a human being?
During the corona crisis I have survived producing music and touring small venues  as well as help from friends and families.

Many bands and musicians show themselves through streaming channels, as live concerts are difficult. How do you feel about this solution?
I feel that streaming concerts is nothing for me right now. It just feels weird and adds to the loneliness

How do you personally think that culture and music will survive this crisis?
I think the culture and music business will be fine when the disease is gone. It will bloom

After all these years, do you still have ambitions or goals you want to achieve? In other words, what they have the general plans for the future
My ambition with my various projects is to constantly go into new musical landscapes and at the same time keep my musical integrity. It would be nice to play Madison Square Garden one more time though. I will keep touring and creating as long as I can.

Let's keep it here, hopefully we'll see each other again 'on stage ' soon
Thank you for the interview and showing interest in our music

Tiny Legs Tim - livestream - Een overtuigende energieke, emotioneel beladen bluesroots set

Vorig jaar bracht Tiny Legs Tim een gloednieuw schijf op de markt, 'Elsewhere Bound', die een typische blues-sfeer van de oude dagen uitstraalt, en waarmee hij bewijst dat het genre met beide voeten in ‘het nu’ staat.

Check de recensies
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/73162-elsewhere-bound.html
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/73781-elsewhere-bound.html .
Ondertussen heeft de man, ondanks deze corona tijden, niet stil gezeten. Na een zomer tournee, weliswaar coronaproof, die hem naar Dranouter bracht, kwam er zelfs een nieuwe plaat op de markt 'Call us when it's over', lees gerust, Call Us When It’s Over (musiczine.net) .
De bedoeling was om die plaat ook live voor te stellen, maar dat gaat dus nog steeds niet. CC Belgica in Dendermonde geeft Tiny Legs Tim echter de kans het via live streaming te doen. Tim De Graeve brengt zijn songs niet solo, maar met zijn volledige band, met Toon Vlerick op gitaar, Mattias Geernaert op bas en Bernd Coene op drums dus.

Tim trekt , wellicht onbewust, de aandacht naar zich toe als hij zijn kunsten op gitaar vertoont, en als hij zijn kristalheldere , warme , emotionele stem in de strijd gooit. Maar hij geeft zijn muzikanten, één voor één virtuozen in hun instrument, de nodige ruimte om naar hartenlust te soleren.
Bij blues denk je prompt aan oude, gezellige pubs waar een ietwat oudere muzikant aan de piano of op zijn gitaar lekker aanstekelijke bluessongs speelt, terwijl de geur van sigaren en whisky je tegemoet komt. Het bluesgenre leek wat dood te bloeden, maar er is nog steeds jong bloed die de fakkel al enkele jaren aan het overnemen is. Eentje daarvan is dus Tiny Legs Tim ofwel Tim De Graeve, een talentvolle jonge muzikant, een oude ziel in een jong lichaam, wat als compliment bedoeld is, schreven we.
Tiny Legs Tim raakt ons hart , brengt de blues van vroeger en nu samen , en overtuigt live. Bewonderenswaardig van Tim & zijn team.
Tim vierde ook zijn verjaardag en wilde dit doen met een knallend bluesroots feestje. Hij legt de lat hoog, vocaal als instrumentaal. Enorm veel emoties komen boven bij het ingetogen werk. Soms worden alle registers opengetrokken , er ontstaat zelfs een energiek rock feestje  dat de dansspieren aanspreekt.
Hij schippert tussen die gevoelige en de dansbaar rockende kant van de blues; niet vies van een experimenteel tintje. We beleven een top avondje blues; de eerste song was er meteen één om van te snoepen . Het enige minpuntje? We misten een live publiek , dat enthousiast reageert op zo’n genre . Na een goed uur smaakte dit naar. Maar het was heerlijk genieten op die aanstekelijke sound , een versmelting van bas , gitaar en drums . Tiny Legs Tim straalde een enthousiasme uit die zijn publiek inpakt en diep ontroert.

Tiny Legs Tim zet de bluesroots opnieuw in de schijnwerpers, solo als met band . Een schitterende, adembenemende , doorleefde set zette het overtuigend in de verf .  

Organisatie: CC Belgica, Dendermobnde ism Missy Sippy + GERUIS

Kosmo Sound is het project rond  Mattias Geernaert (Julien Firmin, His Trust Fund, SUMI - bas) en Marius Couvreur (Madame Blavatsky, RVB Quartet - drums). Het sextet mixt 'zware baslijnen en strakke drums met spacy melodieën tot een organische trip , die elke zaal in de fik zet' .  Onlangs bracht de band zijn album 'Antenne' op de markt. "Hoewel elke muzikant binnen de band individueel zich profileert als een virtuoos met zijn instrument, is het hier het totaalpakket dat ons over de streep trekt. De puzzelstukken passen perfect in elkaar, en dat zorgt voor een parel van een Dub jazz plaat, waar grenzen worden afgetast, en worden verlegd binnen een zomerse, groovy aanvoelende sound." schreven we. 
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen:  http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80183-antenna.html  

'Antenne' werd op 27 november voorgesteld via de live streaming in de Handelsbeurs, Gent.
De band staat in een cirkel opgesteld; ze staan voortdurend in contact met elkaar en soleren,  wat zorgt voor een bijzonder aanstekelijk jazz/dub feestje.
De visuele effecten hebben een al even belangrijke rol. Er zijn disco ballen, ideaal voor de mood en de sfeer . Het wordt haarscherp in beeld gebracht; het beeld beweegt op de klanken die de band uit hun instrumenten tovert.
Kosmo Sound zorgt voor een perfect in elkaar gestoken streaming door de kwalitatief sterke verfilming en het psychedelisch aanvoelend dansfeestje in onze huiskamer. We laten  ons gewillig meevoeren in het gevarieerd klankentapijt van Kosmo Sound.
Elke schakel binnen de band is even belangrijk; er zijn die bijzonder aanstekelijke baslijnen van Mattias Geernaert, die mooi worden aangevuld door het knetterend en verdovend epercussie/drum werk van Marius Couvreur. Verder smelt het samen met de saxvirtuositeit van Ambroos de Schepper. De sprankelende gitaarriedels van Edmund Lauret en Cyriel Vandenabeele en de keys van Bos Debusscher nemen ook hun deel. In z’n geheel hebben we een magische kruisbestuiving, die de dansspieren activeert,  een warm gevoel vanbinnen geeft, en dus een gemoedsrust brengt.
Het feit dat er in de twee hoeken van de Ha een danser en een danseres lekker staan mee te bewegen op het podium , biedt een inspirerend visueel effect. Al deze elementen zorgen ervoor dat  de band je hypnotiseert , en je in een diepe trance doet belanden zonder geestverruimende middelen. Het publiek in de huiskamer werd regelmatig aangesproken en er werd zelfs gechat na het concert. Twee bisnummers volgden.

In de Soundsystem cultuur gaan de dubmuzikanten een gevecht aan met hun instrumenten, waarbij ze om ter luidst elkaar op speelse wijze proberen te overtroeven. Ook hier weet Kosmo Sound het toe te passen. Ze jammen dus , verschillende laagjes klanken stapelen zich op speelse wijze op. Kosmo Sound heeft zijn naam niet gestolen en brengt een onaards aanvoelend klankentapijt tot leven; ze prikkelen de dansspieren, net als de twee dansers op het podium.
We missen het live gevoel bij zo’n muziek. Het bleef nu dus beperkt tot een wervelend jazz/ dub dansfeestje in de huiskamer. Een overtuigende live band!

Organisatie: Handelsbeurs ism Democrazy, Gent

Ter introductie: ''De IJslandse componist Jóhann Jóhannsson creëerde met klassieke invloeden en elektronica een unieke, vaak melancholische sound. Vlak voor zijn dood in 2018 contacteerde hij het Brusselse strijkensemble Echo Collective voor een nieuw project”. In zijn nagedachtenis brengen ze ‘12 Conversations With Thilo Heinzmann’, twaalf prachtig uitgepuurde composities, ontdaan van alle elektronische ballast.  Het ging door in de Handelsbeurs, Gent op 8 oktober, toen nog met beperkt publiek. Op 24 november kreeg het publiek de kans om via streaming deze bijzonder hartverwarmende avond strijkers magie te herbeleven.

Jóhann Jóhannsson was een uitzonderlijk getalenteerde muzikant en componist die op uitgekiende wijze er in slaagde om klassieke muziek bereikbaar te maken voor een ruim publiek. Hij kon experimenteren in die klassiek getinte muziek en kon de comfortzone voortdurend verlaten. Die avontuurlijke aanpak intrigeerde Echo Collective. Op die manier gaan ze graag tewerk. Recent hoorden we het nog op hun prachte plaat 'The See within'. De recensie kun je hier nalezen. http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80256-the-see-within.html .
Strijkers vormen de rode draad, het is een voortdurende uitdiepen van viool en cello die je hart beroeren , ontroeren , en je brengen naar sprookjesachtige oorden. Zoals Johann Johannson het op unieke wijze kon, slaagt ook Echo Collective erin om je dat intense gevoel van welbehagen te bezorgen. Opmerkelijk is een subtiele knipoog naar het experimenteren met de strijkers. Echo Collective verlaat het pad van de klassieke muziek en pleegt graag stijlbreuken.  Het mooie is de puurheid hoe elke song wordt gebracht; zonder elektronische inbreng; eerder gedragen door die prachtige viool en cello drijft Echo Collective het tempo elke keer op naar een intens hoogtepunt dat zo hartverwarmend klinkt dat je er als mens stil van wordt.
In een interview vertelde de band wat eigenlijk het grote verschil is tussen populaire muziek en klassieke: '' Ik denk dat het echte verschil tussen klassieke muziek en de meer populaire genres in toegankelijkheid is.  Er zijn zoveel dingen die vergelijkbaar zijn, en de onderbouw van de muziek heeft dezelfde regels.  Om welke reden dan ook, wordt klassieke muziek als moeilijk te beluisteren of te verbinden ervaren.  En de codificatie van de klassieke beleving is nogal een afleidingsmanoeuvre voor het grote publiek.   Daarvoor reikt deze wereld van neo-klassiek of postklassiek echt over die grenzen heen." De band zet het in de Handelsbeurs in de verf, in navolging van Jóhann Jóhannsson , die eigenlijk hetzelfde deed. Een mooiere ode aan deze grootmeester kon Echo Collective hem niet geven, door in eenvoud die grens voortdurend af te tasten en te verleggen.

Wij genoten op ingetogen wijze van deze avond; de strijkers magie, en de support was hartverwarmend. We zijn er zeker van dat Jóhann Jóhannsson er evenzeer intens kon van genieten hoe dit collectief zijn muziek aanpakte . Sjiek!

Organisatie: Handelsbeurs, Gent

De Zwitserse singer-songwriter Louis Jucker combineert folk met lo fi elementen binnen een warm kader. De man heeft ondertussen al heel wat watertjes doorzwommen. Een muzikale veelvraat die zich profileert in folk, punk, lo fi en ga zo maar door . O.m. bij de punkband Goilguns. Hij bracht nu zijn solo plaat uit , 'Something Went Wrong' , een verbintenis van zachtmoedig-, breekbaarheid  en gedrevenheid van lekker tegen de schenen stampen.
“31 years of Waiting for this” is een  hartenbreker, waarbij de veelzijdigheid van Louis’ vocals al komen boven drijven, zalvend en soms durven uithalen. “Shy of fire” laat een breekbaar man horen. Maar bij songs als ‘The heat/hello weirdo” gaan de registers helemaal open.
Een gevarieerde aanpak dus, zowel muzikaal als vocal,  zorgt ervoor dat we prompt vallen voor deze klasse artiest en muzikant. Als een kameleon beweegt hij zich op de plaat, kleurrijk,  die trouw blijft aan de ‘folk’ gedachte.  Experimentjes, waarbij hij durft buiten de lijntjes kleuren, horen we op “The Dam”, “I Hate to hurt the hearts I Eat” en “Losing Hair”. 
Louis Jucker durft zijn comfortzone te verlaten en kan dus beduidend avontuurlijk klinken , maar hij blijft zijn ‘folk’ roots trouw; het wondermooie “Half a Kid and me” en het afsluitende “To the origin” past binnen zijn roots .
Kortom,  een veelkleurig , talentvolle muzikant.

31 Years of Waiting for This 03:28 Our Easter Wedding 02:18 Shy of Fire 02:55 The Heat / Hello Weirdo 03:15 Resilience 02:32 Losing Hair 04:34 The Dam 02:14 I Hate to Hurt the Hearts I Eat 04:24 Half a Kid and Me 03:46 To the Origin 04:45

Folk/lo fi
Something Went Wrong
Louis Jucker

De Zweedse band Lykantropi brengt een gezonde mix van moderne folk , vintage rock en psychedelica. Muziek die teruggrijpt naar de jaren '70 ergens tussen The Mama's & The Papa's of Fleedwood Mac in , om maar twee voorbeelden te geven. Niet echt vernieuwend , maar toch slaagt Lykantropi erin een frisse wind te doen waaien in het genre. Op 'Tales to be told' bewandelen de Zweden ditzelfde pad.
Op “Coming Your Way” wordt de toon van de plaat al gezet, een ontroerend, fris folkloristisch klankentapijt. Het is een lieflijke sound, vintage zoals van de jaren ', met beklijvende gitaarriedels en wegdromende vocals.
De verhaallijn is er nochtans eentje van occultisme en plaatselijke folklore, waarvan je nu direct geen angst hoeft te hebben; sprookjesverhalen die je doen wegglijden en de fantasie prikkelt. “Tales to be told” en “Mother of Envy” passen in het rijtje .
Een kleurrijke wereld verschijnt op “Spell on me”, “Life on Hold” door een melodie die zweeft, de bijzonder harmonische vocals en de dromerige sfeer . “Världen gar vidare” sluit dan ook mooi af.

Wie houdt van donkere occulte muziek, vint op deze plaat niet meteen zijn gading; het is eerder een zeemzoete schijf. Hier klop je aan bij bands als The Byrds, Jeffferson Airplane en Fleedwood mac.
De band biedt een sprookjesachtige wereld, die de fantasie prikkelt , en droom en gelukzaligheid onderstreept. Ze halen Folklore en occultisme aan end at zorgt er net voor  dat het een bijzonder folk/psychedelisch rockplaatje is geworden .

Coming Your Way - Tales to Be Told - Mother of Envy - Kom ta mig ut - Spell on Me - Axis of Margaret - Life on Hold - Världen går vidare

Modern Folk/Vintage Rock/Psychedelic
Tales to be Told
Lykantropi

Lizzy is een soloproject van singer-songwriter Lise Reyners. Ze brengt dansbare electropop door catchy melodieën en meezingbare refreinen. De singles “We can make this beautiful” en “Teach me” bracht ze uit in 2019. Recent kwam de nieuwe single “Weightless”. 
De recensie kun je hier nalezen. http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78229-weightless-single.html  
Lizzy heft de opvolger klaar: “Everything I've ever wanted”.  Haar songs hebben een persoonlijk verhaal. De wegen die ze bewandelde met het project Feliz werkt ze nu verder uit op dit solo project.
Lizzy zorgt voor een weemoedige sfeer, haar materiaal van magisch elektronische klanken klinkt gevoelig en is dus gedrenkt in een badje van melancholie. Op “Everything I've Ever wanted” ligt de nadruk op breekbaarheid, broosheid en ervaren we toch een zeker vreugde gevoel. Graag laten we ons meevoeren door haar heldere stem en haar dreampop geörienteerde sound naar die wereld; gezellig  bij het haardvuur kijken we naar vlammetjes in de open haard en pinken we een traantje weg,.

Weemoed blijft het centraal gegeven; op”'Everything I'v Ever Wanted” toont ze haar van haar meest broze en breekbare kant. .Een droom- , sprookjeswereld, die ons hart verwarmt en waarbij we de realiteit kunnen loslaten.

electropop
Everything I've ever wanted -single-
Lizzy
https://www.youtube.com/watch?v=sTQ7g9LlBhM

In 2018 namen we het debuut van Zura Zaj onder de loep. Een plaat die ons tot gemoedsrust bracht.  We ontvingen recent info van Gowaart Van Den Bossche. ''Ik vroeg me af of je eventueel zin zou hebben om eens te luisteren en te schrijven over een nieuwe soloplaat die ik binnenkort uitbreng als Yadayn? Instrumentale gitaarmuziek die linkt aan ambient, folk, American primitivism enz. De nieuwe soloplaat, ‘Elders’, kwan nu uit op het Amerikaanse label Lost Tribe Sound.''
De muziek is geïnspireerd op  reizen en  persoonlijke relaties die hij  opbouwde in Iran  We citeren: ''Ik interpreteerde o.m. twee Iraanse songs ("Ginder" en "Ergens"), samplede oude Iraanse opnames (in de titeltrack) en maakte gebruik van field recordings die ik op mijn reizen maakte.''
Wat krijgen een kleurrijke reis van uiteenlopende culturen, of die nu Zuiders, Westers of Oosters is, op zoek naar raakpunten . Een cultureel total beleven .  “Hier'” is het vertrekpunt van de trip. Elke keer kom je terecht in een magische mooie wereld die gemoedsrust voorop stelt, door gepingel op gitaar en piano.
Op “Verder” , “Elders I”, “Elders II” en het afsluitende “Ergens” voel je letterlijk het uitwaaien tijdens de trip en geniet je van een adembenemend mooi landschap. Interessant om weten is dat “Ergens” geen einde van de reis is ,  maar opnieuw een startpunt van trips  is naar onontgonnen plekken en gebieden.  De rust die hij wenst uit te stralen , is hier een belangrijke factor .

Yadayn vertelt zijn verhaal over de verre reizen met zoveel ingetogenheid en liefde,  dat je er stil van wordt. Aanstekelijkheid en gemoedsrust ervaar je en doe tons enorm deugd …

Tracklist: Hier 07:37 Ginder 04:15 Verder 05:13 Elders I 06:18 Elders II 11:09 Ergens 03:01

Ambient/American Primitivsm/Folk
Elders
Yadayn

Mottron is het geesteskind van de Franse singer-songwriter Pierre Mottron die sinds 2009 zijn stempel drukt op de Franse pop. Mottron bracht nu een nieuwe plaat uit, 'Giants' , waarbij hij de betere pop verbindt met experiment en dromerige soundscapes, op zijn eigen bereide, unieke wijze …
De eerste song “Lighter” toont de uitersten aan die Mottron graag hanteert. Zeemzoete popdeuntjes en klankexperimentjes, gedragen door mans zalvende stem die je letterlijk doet zweven. Een kenmerkt over de ganse plaat. In het gevarieerd, kleurrijk muzikaal landschap  spreekt Mottron een ruim publiek aan. Hij kan je op de dansvloer houden of intrigeert door bevreemdende soundscapes, die angstaanjagend als zalvend klinken. “Fire” is er zo eentje, de soundscapes raken en zijn intens; een instrumentale pracht gedragen door de heldere stem van Pierre . “Noon” geeft de lijn weer tussen pop en experiment.
Mottron bewandelt dromerige paden, “Run” en “They Know”, afsluiter van de plaat tekenen hiervoor. Wat een Franse virtuoos!

Dit Franse wonderkind weet prefect hoe hij de muziekliefhebbers in zijn greep kan houden en hen kan verbluffen. 'Giants' is een dansplaat, niet om wild op te dansen,  maar om je in trance te brengen; Mottron zijn bijzondere stem en uitstraling bevestigen dit nog.
De man brengt pop en elektronische muziek samen , voegt er dromerige soundscapes aan toe die je wegvoeren naar onaards mooie landschappen. 'Giants' is bijgevolg een sprookjesachtige  parel …

Tracklist: Lighter 03:38 Bergamot 04:56 Indecent 03:05 Sugarhearts 04:09 Walk Away 03:16 Fire 03:50 Noon 03:54 Run 05:02 They Know 02:52

Electronic/dreampop
Giants
Mottron