Bodem - Muziek die je moet ondergaan om het verhaal echt te begrijpen.

Bodem (****) is een trio rond saxofonist Adia Vanheerentals, gitarist Willem Malfliet en drummer Anke Verslype. De vrij jonge formatie liet het eerst van zich horen met het album 'Kleine Mars' in 2023, met een sterke respons tot gevolg.
Voor ons was Bodem  één van de ontdekkingen van het voorbije jaar. Over hun optreden op 'European Jazz Conference in De Centrale, Gent schreven we: "Op het podium voelen we de speelsheid en is er de zin voor improvisatie. We krijgen variaties en verrassende wendingen, die het allemaal spannend houden."
Lees gerust  .

Met hun nieuwste worp 'Lush And Alive' blijft Bodem een boeiende sound brengen, waarbij de vrije improvisatie centraal staat. We bleven echter met nog wat onbeantwoorde vragen zitten, want Bodem is een band die ook nu weer niet te snel in z’n kaarten laat kijken.
"Het basisidee van mijn nummers is vaak vrij rustig, maar tijdens het improviseren kan het wel eens wilder worden.", vertelde Adia ons in een interview begin dit jaar.  Dat is ook hoe we het optreden beleefden …
In eerste instantie bleek alles op een milde toon uit te draaien, van enige uitspattingen zou je Bodem bezwaarlijk kunnen betichten. De verrassende wendingen volgen echter op onverwachtse momenten. Een spanningsveld wordt opgebouwd, het gaat verschillende richtingen uit en gaat tot een zekere climax. Je wordt stapsgewijs meegesleept in hun muzikaal verhaal, die heel wat verrassingen biedt dus; want onder die ogenschijnlijke eenvoud in aanpak, zijn er zoveel laagjes, die een inspanning vergen.
De experimentjes in klank, de toon en de melodie vormen de voornaamste exponenten. Het sprankelende “Slaapwandel” van het trio was een mooi voorbeeld.
'Lush and alive' is een echt plaatje om te ontdekken. Op speelse wijze een puur geluid creëren, met ruimte voor klankexperiment en talloze verrassende wendingen op je buikgevoel. Het siert hen! Een inspanning de moeite waard.
Check gerust Bodem op https://bodem.bandcamp.com/album/lush-and-alive  

Organisatie: HA Concerts, Gent ism JazzLab

La Muerte - Afscheidsconcerten langs een helse poort

Afscheid nemen in de muziekscene doet de artiest/band elk op z’n manier; o.m. je kan doorgaan tot je bent verwelkt, een parodie wordt op jezelf, én er soms mee weg komt door de horde fans die je blindelings op de voet blijven volgen. Of je kunt stoppen op een zeker hoogtepunt, en je fans meesleuren op een razendsnelle trip, een losgelagen rollercoaster, en op die manier afscheid kan nemen langs een helse poort.
La Muerte (*****) ging voor de tweede optie in een goed vol gelopen De Casino. Eerder bewees de band al in de 4AD, Diksmuide dat er nog geen sleet staat op de band, lees gerust. In De Casino zette La Muerte eveneens de puntjes op de 'i'.

Cyclone (*****) opende de avond. Ze hadden ook hun eigen schare fans mee. Niet zo verwonderlijk, want deze band kan eigenlijk wel de zaal vullen. Iedereen was meteen mee in hun muzikaal verhaal en amuseerde zich. leunen. Ze drukten het gaspedaal telkens in; wat een kracht, wat een energie. De charismatische zanger porde nog wat meer het publiek aan. We genoten van de verbluffende gitaar solo'. Cyclone profileerde zich als de evenknie van de hoofd act deze avond, want eigenlijk ook hier stond de poort van de hel prompt open!

La Muerte werd in 1983 opgericht door zanger Marc Du Marais en Gitarist Didier 'dee-j' Moens. Doorheen de jaren bouwde La Muerte een internationale cultstatus op met stomende liveshows en straffe en toch vooral enkele tijdloze platen. Doorheen de jaren zagen we hen aan het werk , waarbij ze een ondoordringbare geluidsmuur optrokken.
Hun concerten waren gedrenkt in een poel van de Hel; bij elk optreden kwamen ahw demonen tevoorschijn.
Na meer dan veertig jaar, blijkt dat nog steeds het geval, hoewel we in het begin het gevoel kregen dat de motor nog wat warm moest draaien, maar eens het Hellevuur brandde, knetterde het muzikaal!
Met twee opvallende omgekeerde kruisen op het podium badend in een bloedrood licht, opende het combo met een dreigende intro van 'Ennio Morricone’s’ “Navajo Joe”. Het donderde, kletterde meteen op songs “Evil Land” en “Coteau dans l'eau”; filmische beelden borrelden op, die ons naar adem deden snakken.
Even leek het wat allemaal dezelfde lijn uit te gaan, maar met een verschroeiende “Snake in my hand” ging naar een climax. Een helse duisternis daalde over ons heen. Op een “Black God, White Devil” en “Shoot in Your Back”, waren er geen lichtpuntjes meer te bespeuren. Het verschroeiende tempo blijft, alsof je onder hypnose meedanst met de Duivel en zijn Discipelen.
Het is een ritueel aanvoelende trip van La Muerte, meegesleurd in een Poel des Verderf. Er waren moshpits, mensen die in een donkere walm headbangden, de demonen strak in de ogen; een hels pad vol vuurtongen. “Ecoute cette Priére”, “I would Di Faster” en het gekende “Lucifer Sam” volgden.
In een wervelende, duivelse finale volgde een apocalyptisch aanvoelend tafereel, tot iedereen verweesd achterbleef. De registers werden dus nog eens opengetrokken met “Burst my soul” en “Wild Thing”.

We willen meegeven dat La Muerte toch invloedrijk was, want Wiegedood, AmenRa en andere Belgische parels hebben toch zekere raakpunten qua intensiteit en spanning.
Ze waren pioniers van donkere metal/punk of hoe je het ook wil noemen.
La Muerte pakte nog eens stevig uit , een ‘afscheidstour en grandeur’ langs een helse poort.

Setlist: Intro (Ennio Morricone - Navajo Joe) - Evil Land - Couteau dans l'eau - She Did It for Lust - Snake in my Hand - Whack This Guy - I Lost My Hand - Lost - Black God, White Devil - Shoot in Your Back - Kustom Kar Kompetition - Écoute cette prière - I Would Die Faster - Lucifer Sam (Pink Floyd cover) - Kung Fu Fighting (Carl Douglas cover) - Burst My Soul - Wild Thing  (Chip Taylor cover)

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
La Muerte
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7463-la-muerte-26-04-2025?Itemid=0
Cyclone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7464-cyclone-26-04-2025?Itemid=0

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

N.E.L. & J.P - De teksten zijn als een soort spiegel bedoeld. Op live optredens staat er dan ook altijd een spiegeltje op het podium, als symbolische verwijzing

NEL & JP - Ze brengen een sound die wat doet terugdenken aan de wave stijl uit de jaren '80, maar klinkt verre van gedateerd. Integendeel zelfs. Hun teksten in het Nederlands maken hen een unieke parel binnen de scene.
De EP 'Honger' (2023) bracht al een tipje van de sluier, poëtisch op zoek naar de juiste insteek. Ook live zondermeer. Met het full album 'Waarom niet? ' bevestigen ze overduidelijk. In Den Trap, Kortrijk, letterlijk een zaaltje in een soort kelder met de trap naar beneden, plaatst het duo - aangesterkt met een strak spelende drummer - de puntjes op de 'i'. Hier hebben we muzikaal een compleet duister plaatje van pure poëzie in de Nederlandse taal.
Naderhand hadden we een toffe babbel met Nel en JP (Jean-Paul) over het concert, de nieuwe plaat en of ze nog in den Aldi binnen mogen. Uiteraard polsten we ook naar de plannen en ambities.
Lees het live verslag intussen van 10 april 2025  N.E.L. & J.P – Poëtisch met een lach en een traan

Jullie zijn al enkele jaren bezig met dit project , ik dacht 2022(?); sinds de EP ‘Honger’ is er veel gebeurd, graag een overzichtje
We zijn met dit project begonnen in november 2022. We hebben op uitnodiging van Fragment al vrij vlug een eerste optreden gespeeld. Ook een paar singles uitgebracht en inderdaad onze EP ‘Honger’ in 2023. Eigenlijk hebben we in dat eerste jaar vrij veel optredens kunnen versieren. We zijn ondertussen nieuwe nummers blijven schrijven en na een jaar hadden we ons full album ‘Waarom niet?’ klaar. Die plaat verscheen dan in november/december vorig jaar. En ondertussen blijven we verder groeien en verder optreden… het stopt niet.

Mijn collega zag jullie kort voor de release van ‘Honger’ live en schreef: “Wel is er live geen marge voor zijsprongetjes of improvisatie, door de loops die moeten gevolgd worden.” Ik vond dat jullie nu wel meer konden improviseren, is dit door de opgedane ervaring? Of door inbreng van drums (een meerwaarde!); bewust gekozen?
JP: Die kritiek was terecht, er is een groot verschil als je met of zonder drummer speelt. Wijzelf merken dat ook. Met drummer krijg je veel meer energie op het podium. Dat zorgt voor een heel andere ervaring dan met ons twee staan spelen, sowieso.
Nel: Het feit dat we met twee verschillend drummers werken zorgt voor bij elke ander optreden voor een heel andere insteek en energie. Ik merk ook bij mezelf dat ik daar enorm door gestuurd wordt. Ik kan, dankzij die energie van die drum, in mijn teksten veel meer emoties leggen. De kritiek van Filip is zeker een stukje terecht, we zitten met een backingtrack waarop inderdaad niet veel speling zit. Daar kan onze drummer wel zijn ding mee doen, en ook JP op bas. Maar die backingtrack blijft wel onze leidraad.

Soms spelen jullie ook met vier, (met viool dacht ik), dan weer met twee en nu dus met drie… Ik veronderstel dat het afhangt van de setting? Van wat hangt de beslissing af?
Nel: Welk podium maakt ons weinig uit om dat te doen met al dan niet viool . We hebben in De Loge gespeeld, een mini podium en daar was de violist er ook bij; Het hangt gewoon af van wie vrij is om op dat moment mee te gaan of niet. Uiteraard, hoe groter het podium hoe liever we hebben dat we met vier op het podium staan. Omdat we ook weten dat iedere muzikant die aansluit zijn eigen input heeft, en dat is altijd een voordeel. Op klein podia of poëzie evenement gaan we eerder met ons twee op het podia staan, afhankelijk van wat technisch mogelijk is. Liefst van al spelen we met live drummer én Dirk erbij op Viool. Maar Dirk heeft ook andere projecten waar hij druk mee bezig is. Het hangt van allerlei zaken af, maar dat maakt het ook wel leuk. Omdat elk live optreden daardoor anders gaat klinken.

Los van de muzikale inbreng van natuurlijk JP vond ik jouw stem (Nel) een beetje een wilde combinatie zijn van Siouxie en Anne Clark. En het samenspel klopte hoedanook. Zijn  jullie zoals het nu is ‘een afgewerkt product’ of zijn er nog groeimogelijkheden?
JP: het zal nooit een echt afgewerkt product zijn, er zijn altijd wel groeimogelijkheden. De nieuwe nummers waar we mee bezig zijn, zijn helemaal anders. Ik hou er niet van mezelf telkens te herhalen. Ik hoop alleen dat iedereen een beetje meegaat in dat groeiproces. Wij maken geen standaard new wave, wij maken geen standaard, wij doen gewoon andere dingen. En blijven dus groeien.. dat is belangrijk voor ons. Het moet boeiend blijven, dus er zal altijd wel een nieuwe of andere input zijn binnen dit project.
NEL: We hebben tot op heden nog nooit een voorbeeld gehad van ‘we willen klinken zoals’. We willen vooral klinken als NEL & JP en onze eigen zin blijven doen. We weten heel goed wat we niet willen maken. Wat we wel willen maken weten we niet, bij het schrijven van een nieuw nummer komen er nieuwe ideeën naar boven. Dat is ook het leuke, dat het helemaal anders kan uitdraaien en we willen vooral blijven groeien.

In het Nederlands zingen, altijd wel fijn … Het mooiste voorbeeld van wat jullie doen is toch wel Amora di Amore , maar ik herinner me een periode dat de neus ervoor werd opgehaald. Nu zijn er Nederlandstalige artiesten die Sportpaleizen uitverkopen.
Is er bewust voor het Nederlands gekozen omdat het nu bon ton is; hoe moet ik het zien?
JP: op het moment is er zeker en vast plaats voor Nederlandstalige muziek. Voor mij is het wel iets nieuw, tot twee of drie jaar geleden was ik daar eigenlijk niet mee bezig. Door wat ik doe in co producties en met NEL nu merkte ik wel dat het iets heel leuk is om te doen, en dat er ook een publiek voor is. Het is ook iets heel boeiend in eigen taal nummers brengen.
NEL:  Er is zeker bewust voor gekozen. Maar niet om commerciële redenen. Ik kan communiceren in andere talen, zoals Frans, Engels, Duits… maar ik kan met niet uitdrukken. Dat is een groot verschil. Dat lukt enkel in mijn moedertaal. Ik denk ook dat er wel altijd plaats geweest is om in eigen moedertaal te zingen; maar muzikanten hebben tot op heden het niet altijd aangedurfd om hun ding in het Nederlands te doen. Dat is dan weer wel veranderd in deze tijden. als ik denk aan bands als Maria Iskariot, Kleinpunk, Kaat Van Stralen, Chibi Ichigo… Uiteindelijk is dat in andere landen wel altijd het geval geweest. Ik ben al jaren fan van Kaelan Mikla uit IJsland, die in hun eigen taal zingen. Of het Turkse She Past Away, al die prachtige Scandinavische metal… Ik begrijp er niets van. Dat is vaak ook gewoon het geval bij metal bands die in Engels of Nederlands brullen. En toch raakt het. Er is dus altijd wel ergens een plek voor geweest, maar het Nederlands als taal, ook bij alternatievere muziek, wordt nu meer gehoord.
JP: Om een voorbeeld te geven: moest je 15 jaar geleden gezegd hebben dat een band als AmenRa hun muziek in Nederlands zou brengen, zou niemand je geloven.

Nu het algemeen aanvaard is, zijn er voor jullie ook deuren opengegaan? Grotere podia? Of zit jullie muziek te vaak in de ‘niche’?
JP: Ik werk veel samen met heel jonge mensen en wat me opvalt als mensen je echt leren kennen, dat ze je muziek wel de max vinden. Om een bepaald publiek te bereiken, zitten we wellicht niet op de juiste forums op het moment. Dat er moeilijker deuren naar grote podia open gaan, ligt dus aan het feit dat ze de muziek niet kennen. We worden nog al te vaak in dat hokje ‘wave’ geduwd.
NEL: We hopen dat we niet in die niche belanden of blijven hangen. Gelukkig hebben we af en toe al optredens die buiten die new wave en gothic wereld liggen, en we hopen dat dit zo gaat blijven. We krijgen wel goede respons, ook in Nederland merken we dat we op andere podia onze kansen krijgen. In Venlo spelen we binnenkort op de Zomerparkfeesten. Daar zijn we wellicht de donkerste band op de affiche. Ik hoop dus dat we heel gevarieerde podia kunnen blijven aanspreken.

Het ‘hokjes denken’ is er, zeker bij de jeugd vind ik, wat uit …
NEL: Ja, je merkt dat ook in programmatie op festivals en zo, dat dit inderdaad wel aan het veranderen is en dat hokjes denken er uitgaat.

Waar ik het meest van hou in de muziek is die poëtische ondertoon; de dunne lijn van een lach en een traan, alsook het ironische en het relativerende. Wat denk je zelf?
JP: Het NEL-syndroom (haha).
NEL: (haha) Dat is een heel mooi omschrijving, JP! Het is gewoon typerend aan mijn karakter. Ik heb wel een ironisch kantje aan en ik schrijf al zolang ik leef, bij wijze van spreken. Ik wou al leren schrijven in de kleuterklas. Op mijn zes jaar was ik gedichtjes aan het schrijven. Rijmpjes. Op mijn twaalf jaar vond ik dat stom en ben iets anders beginnen schrijven. Toen mijn eerste poëziebundel uitkwam omschreven ze het als ‘punkpoëzie’  omdat het inderdaad niet gaat over kabbelende beekjes en weidse landschappen en nooit aan de schrijfregels over cadans, ritme, rijm,... voldoen. Mijn teksten gaan over het leven, alle onrecht, alle miserie en wat mis gaat in de maatschappij. Alle liefdesverdriet en ego’s waarmee je geconfronteerd wordt. Maar wel allemaal met een zeker relativerend kantje daaraan verbonden. Omdat het anders al te somber is. Dat is hoe ik het leven sta en dat wil ik ook meegeven. Maar los daarvan vind ik het ook belangrijk om de realiteit te benoemen in de teksten die ik schrijf. Ik wil alleen niet vervallen in die zeemzoete, melancholische somberheid.

Een topper vind ik “Zelfbeeld van DenAldie”, een beetje cynisch maar het raakt. Is het de grondslag van het verhaal ook, cynisme? En mag je nog binnen in de Aldi?
NEL: We mogen nog binnen in den Aldi (haha), ook al hebben we de videoclip in de Carefour opgenomen. Zit er een persoonlijk verhaal achter? Als het over een zelfbeeld gaat, zit er bij iedereen een persoonlijk verhaal achter. ‘Zelfbeeld van DenAldie’ gaat daarover, iedereen heeft wel eens zo momenten. Ik heb er ook enkele zware clichés in verstopt.  Iemand die een laag zelfbeeld heeft en dat probeert te compenseren door overconsumptie. Het is dus niet per se een persoonlijk verhaal van mij, maar tegelijkertijd wel voor iédereen een persoonlijk verhaal. Dat komt eigenlijk in veel van onze nummers voor eigenlijk. Ik heb een nummer geschreven ‘Zebra’ over zelfdoding. Ik ben daar al een paar keer hard mee geconfronteerd geweest. Maar ook dat geldt voor iedereen. Ik denk dat in elk nummer wel iets zit waarin men zichzelf kan herkennen. Op live optredens staat er ook altijd een spiegeltje op het podium, als een symbolische verwijzing daarnaar. De teksten zijn dan ook als spiegel bedoeld.
JP: Veel teksten van Nel zijn fotomomenten, waarin je beseft dat het iets is dat je zelf wel ooit eens hebt meegemaakt. Heel herkenbare situaties. En dat komt dan ook binnen, telkens opnieuw.

Ook het dansbare, lichtjes macabere en de dosis humor vind ik zowel op plaat als live. Zijn jullie met de plaat ‘Waarom Niet?’ wat meer gegroeid in vergelijking met de EP ‘Honger’?
JP: We hadden het er inderdaad al over, het is een continue groeiproces. Maar bij de eerste plaat hebben we op twee maand tijd in elkaar gebokst. We ondervonden dat we heel snel iets heel mooi konden doen, op zo korte tijd. Wat heel leuk is uiteraard. Als je dit kan doen, op twee maand een set in elkaar steken, dan weet je dat je iets in je handen hebt dat goed zit.
NEL: Er was inderdaad, vanaf het begin, een heel goede klik tussen ons. Het is heel gemakkelijk om tegen elkaar te zeggen ‘nee dat vind ik niets, we doen dat niet’. We aanvaarden dat ook van elkaar. We moeten het allebei goed vinden, is dat niet zo dan doen we het gewoon niet. Doordat we elkaar aanvaarden op alle vlakken, maakt het gemakkelijk om samen te werken. Waardoor we gemakkelijk een drive vinden om heel snel iets te realiseren.

Komt het dat jullie uit dezelfde scene komen of heeft het er niets mee te zien?
NEL: Ons enige raakpunt muzikaal is Tool en Nine Inch Nails (NIN) eigenlijk. Oorspronkelijk kom ik niet uit de gothic-/ newwave- scene maar uit de metalscene. Ondertussen is die newwavewereld wel mijn wereld geworden. Ik luister , los daarvan, naar zoveel andere dingen. Ik ben daarjuist nog naar een singer-songwriter gaan kijken, begeleid op piano, sax en klarinet. Ik geniet daar even veel van.
JP: Bij mij is het ook wel eclectisch , maar mijn smaken liggen meer bij soundtrack en cinematografische dingen. Ik hou ook van heel dansbare muziek. NIN, maar o.a. ook drum&bass. Het is leuk dat je al die invloeden kunt samen brengen, waardoor het zweverig én dansbaar kan zijn. Dus wat scene betreft zaten we eerder niet in datzelfde water, maar ergens hebben we elkaar wel gevonden.

Hoe waren de reacties tot nu toe?
JP: De meest opvallend reactie is het grote hoeveelheid winkels die ons aanspreken om onze plaat ook bij hen te koop aan te bieden.
NEL: We merken wel dat sinds de album release show, er vanuit andere onverwachte plekken reacties komen. Ook om op te treden. Waar we ons niet van bewust waren is dat we ook in het buitenland op heel wat Spotify lijsten opduiken. De release van deze plaat heeft dus zeker iets gedaan, waar we nog niet echt zicht op hebben wàt juist. Maar er beweegt iets, zoveel is zeker. Je voelt dat het leeft en bruist en dat is enorm fijn!

‘een vrouw als frontvrouw’, mooi dat we het dikwijls kunnen lezen in interviews; ik krijg de indruk dat de muziek business, buiten de populaire pop muziek wellicht, nog steeds een mannenbastion is? Of zie je een kentering?
JP: Nee zeker niet, ik zie toch opvallend veel vrouwen opduiken binnen gelijk welke muziekscene.
NEL: Als we optreden zien we even veel femalfronted bands of vrouwen achter de drums, de toetsen, op bas... Ze worden duidelijk meer gezien en gehoord dan vroeger, dat wel. Ook de pers heeft er wat meer aandacht voor dan vroeger. Kijk naar De Nieuwe Lichting, die is gewonnen door drie vrouwen. Dat is nog nooit voorgevallen, denk ik. Ze krijgen meer dan terecht hun plek in de schijnwerper. Er zijn altijd al vrouwen geweest die muziek maakten, maar ik denk dat er nu gewoon meer oog voor is. Dat mannenbastion is dus zeker doorbroken.
JP: Het is zelfs zover gekomen dat je als puur en alleen mannenband er nog moeilijk geraakt. Zover is het zelfs gekomen…

Jullie zijn nu volop bezig met ‘Waarom niet?’ te promoten. Wat zijn de verdere plannen … buiten de wereld veroveren?
NEL: De wereld veroveren is een mooi doel.. haha. We hebben zeker nog plannen. We gaan dit jaar nog een single uitbrengen. Nog een paar remixen. Er staan al enkele leuke optredens gepland deze zomer, o.a. op Gentse Feesten.
JP: Deze zomer, het najaar en volgend jaar.. komen er zeker nog veel mooie dingen aan, absoluut!

Wat is de voornaamste ambitie, is er een soort einddoel dat je voor ogen hebt?
NEL: Een einddoel? We zullen nooit een einddoel hebben. Eens je een einddoel hebt, is de motivatie weg. We willen groeien, meer plezier maken, meer podia, eventueel grote podia. Iedere muzikant droomt van grote festivals of podia. We moeten met beide voetjes op de grond blijven, maar dromen mag natuurlijk. Op het moment hebben we al op kleine podia gestaan waar het zo leuk is en een publiek is dat ons totaal niet kent. Soms is dat zelfs veel leuker dan grote podia, met allemaal mensen die je kent. Onze bedoeling is dat onze muziek verspreid geraakt en dat het mensen met elkaar verbindt. En natuurlijk willen we groeien en naar die grote podia, omdat het leuk is. Maar een einddoel wil ik niet hebben, want dan heb je niets meer om over te dromen. We willen niet stoppen met dromen.

Pics homepag @Herman Vercammen

Een mooie ingesteldheid alvast! Nog veel succes gewenst

Facebook: https://www.facebook.com/NELENJP/
Bandcamp: https://neljp.bandcamp.com/
Instagram: https://www.instagram.com/nelenjp/
TikTok: https://www.tiktok.com/@neljp7
Bluesky: https://bsky.app/profile/nelenjp.bsky.social
VI.BE: https://vi.be/platform/NELJP  

The Easywood Killers - Een filmisch totaalbeleven

The Easywood Killers  (****) is het  soloproject rond Bjorn Eriksson (zie Eriksson Delcroix, The Broken Circle Breakdown Band, Les Blauwd) dat is uitgegroeid tot een heuse all star- band, Bjorn Eriksson (gitaar), Tomas De Smet (contrabas), Jeroen Stevens (drums), Roel Poriau (vibrafoon &drums), Sander Smeets (toetsen), Peppie Pepermans (saxofoon) en Alain Rylant (geluid). 
Een uitzonderlijk tof getalenteerd gezelschap die aan de haal gaan met zowat alles tussen jazz, roots- en filmmuziek in een knetterende vitaliteit, muzikale gretigheid en enorme verbeeldingskracht. We hoorden het reeds op het prachtige album 'The Easywood Killers'. Ook live was het meer dan de moeite … 'Breedbeeldcinema op het podium! ', staat te lezen in de biografie.
In de Casino, Sint-Niklaas kwam het gezelschap dit project voorstellen in het kader van 'Welcom to the jazzclub' . We kregen een filmisch totaalbeleven.

Vanaf de eerste tune hangen borrelde de sfeer van de Westerns op met aanstekelijke roots/jazz. Met een beetje verbeeldingskracht voelde je de rit doorheen woestijnlandschappen en/of over dorre vlaktes, de ondergaande zon tegemoet.
Het mooiste hier is dat je zelf die beelden kunt invullen en dat ze inruilbaar zijn welke fantasie ook.
We kregen dus een Western sfeertje én als alle registers werden open getrokken - kwam je in een soort zombie Apocalyps terecht. Elk voelt het aan op z’n eigen manier. Een overtuigend samenspel van gitaar, drum, percussie, saxofoon en contrabas; deze muzikanten voelen elkander blindelings aan in een ordening en chaos van filmische prikkeling en improvisatie. Je wordt moeiteloos meegevoerd naar de cinema, zonder dat er maar beelden verschijnen op het scherm.
De band staat trouwens mooi naast elkaar opgesteld, in één rij. Bjorn Eriksson neemt hier wel het voortouw en spreekt het publiek aan.
De aanstekelijke, opzwepende sound spreekt de heupspieren aan. Op het einde van de set, in de bis, laat Bjorn horen hoe vocaal sterk hij wel is.  Zijn warme stem, doet je wegdromen naar lange avonden rond het kampvuur. Een bijkomende filmische insteek.

Het is vooral opmerkelijk hoe Bjorn Eriksson en zijn The Easywood Killers beelden kunnen  oproepen, en op die verbeelding inwerken, zonder gebruik te maken van visuele effecten. In hun instrumentatie slagen ze anderhalf uur langs in een magisch, filmisch totaalbeleven.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas i.s.m. Jazzlab en CC Sint-Niklaas

Jerry Fish - Een 'Celebrate' van het leven

Jerry Fish (*****), de frontman van An Emotional Fish , scoorde in de jaren 90 een nu nog steeds veel gehoorde indie hit, “Celebrate”. Sindsdien was het hier stil rond deze artiest … Nochtans heeft hij allesbehalve stil gezeten. Sinds 2020 organiseren Jerry Fish en MayKay 'Hi, How Are You Day' in Dublin, Ierland, een viering van het leven, de muziek en de erfenis van Daniel Johnston. 'Dreaming of Daniel' is een studioalbum en een waar liefdeswerk, geproduceerd door Jerry Fish en Cian Boylan, opgenomen in de Camden Studios Dublin.
In het gezellige en goed vol gelopen Djingel Djangel in Antwerpen presenteerde Jerry Fish in een breed palet zijn 'Celebrate' van het leven.

Jerry Fish is een charismatische klasse entertainer die zijn publiek letterlijk mee neemt in zijn verhaal. Uiteraard wordt teruggegrepen naar het album 'Dreaming of Daniel', waarbij je die geest van Daniel Johnston ziet boven komen. Ook ander werk komt aan bod.
Hij wordt geruggesteund door zijn meesterlijk solerende pianist en mede kompaan Cian Boylan. Hij zorgt voor een danspartijtje en zwaait met de armen rond, als de golven van de zee; of hij nodigt koppels uit tot een slow bij een ballad.
Het toont aan hoe Jerry zijn publiek voortdurend triggert en hen, maar ook zichzelf, geen seconde rust gunt. Opvallend toch.
Het komt al te vaak voor als een artiest, die veel mensen kennen door zijn werk bij een bekende band, een solo optreden brengt, de fans staan te wachten op die ene hit van hun favoriete band. Hier reageerde het publiek op elke song even enthousiast, wat natuurlijk mede ligt aan het niet aflatende charisma van Jerry zelf.
Wat binnen die context ook boven komt, is die typische Ierse mentaliteit, wat zorgt op zijn beurt voor een tot de verbeelding sprekende volks sfeertje, dat deugd doet aan je hart, en waarop je doodgewoon niet stil kunt blijven staan. 
Jerry Fish profileerde zich in Djingel Djangel als een top gastheer, die zijn publiek continu betrekt bij de set en het ook vaak gaat opzoeken. Ook al passeren er wel songs van An Emotional Fish, en was “Celebrate” een zekere apotheose binnen de set.
Het was een emotionele en feestelijke avond van Jerry-Cian in een venijnig klinkend sausje.

De dierbare geliefden van Jerry Fish worden gerespecteerd en weet iedereen persoonlijk aan te spreken. Want ondanks pijn en smart is de beste manier om met verlies om te gaan, voluit genieten van wat het leven je te bieden heeft. Een 'Celebrate' van het leven, in alle vormen, negentig minuten lang. Klasse zondermeer!

Pics homepag @Wendy Vanleeuw

Organisatie: Djingel Djangel, Antwerpen + JAMUZZI vzw

Dionne Warwick - Uit het leven gegrepen

Een iconische figuur die de tand des tijds heeft doorstaan … Een dame die nog steeds ijzersterk in haar schoenen staat. Dat kunnen we zeggen van het optreden van de Amerikaanse legendarische zangeres Dionne Warwick (***).
We wisten dat het geen normaal concert ging worden, maar eerder een documentaire rond haar leven, met een rits songs die ze live bracht met een verdomd goed spelende band rond haar.
Het begon met een video met enkele bekende muzikanten als Elton John en Carlos Santana, die hun lof uitspraken over Dionne Warwick.
In een interview met haar jongste zoon Damon werd haar leven meer dan drie kwartier lang uit de doeken gedaan; met beelden op het scherm, over haar verleden als go-spel zangeres, de sterke familieband en hoe ze als zwarte vrouw, wat in die tijden niet evident was, toch haar stempel wist te drukken.
In het eerste deel van de set werden amper twee nummers gebracht, “Don't make me over” in het begin van de set en op het einde “I Say a Little prayer”, met de sublieme vocale support van haar oudste zoon David. Het viel op hoe al vóór de pauze heel wat mensen de zaal verlieten. Zij die gekomen waren voor een muzikale avond met enkele hits, waren er al  aan voor de moeite. Het traag gebabbel over het verleden was een beetje teveel van het goede om te blijven boeien.

In het tweede deel van de set leek alles wat op hetzelfde elan door te gaan, ondanks het treurige verhaal rond haar nichtje Whitney Houston , met enkele beelden rond de zangeres zelf en haar begrafenis, die de gevoelige snaar raakte.
Ook haar introductie met Snoop Dogg zorgde voor heel wat hilariteit. In die gesprekken en de beelden zat zeker wel een boeiend verhaal, we zagen een ijzersterke grand dame, die heel wat respect afdwingt.
Meer nog, we waren al langer fan van deze ondertussen  84 jarige zangeres, en na deze documentaire is ons respect voor haar zelfs nog gegroeid.
We kwamen echter  ook voor de muzikale omlijsting, die ontbeerden we toch tot op het laatste moment - toen waren er al meer dan twee uur verstreken.
In de laatste rechte lijn kregen we eindelijk haar stem te horen, de hoge noten haalt ze niet meer maar de oprechte emoties op “Never Love this way again” en “Heartbreaker” raakten ons hart. Ze wist ons muzikaal ook diep te ontroeren. Het mooiste moment kwam met het magisch mooie “Alfie”, “What the world needs now is Love” en het samen met haar zoons gebrachte “That's What Friends are for”, de apotheose van de avond . Eerlijk gezegd , het mocht iets meer zijn van dit …

Het was bijzonder fijn om de charismatische persoon Dionne Warwick nog aan het werk te zien. De gesprekken, beelden en anekdotes brachten heel wat gevoelens, emoties los. Zeker hoe ze steeds is blijven strijden, en oog had voor nieuwe strekkingen als disco (zie o.m. haar samenwerking met Barry Gibb van The Bee Gees) en rap (o.m. met een Snoop Dogg).
Familie is belangrijk voor haar , dat hoorden we ook. Haar zoons kunnen vocaal tornen aan haar; de appel valt dus niet ver van de boom. Ook haar kleindochter Cheyenne Elliot bleek uit hetzelfde bijzondere hout gesneden te zijn.
Dit optreden van Dionne Warwick mocht iets meer zijn in de muzikale omlijsting. Ze heeft zestig jaar aan hits, nu bleef het beperkt tot amper acht songs. De verhalenlijn, die wel boeiend was , was toch iets te lang, wat de aandacht deed verslappen. Iets meer muzikale pit en dynamiek was dus graag meegenomen. Hoedanook, diep respect voor deze Grand Dame van de Amerikaanse soul muziek, uit het  leven gegrepen!

Set I: Intro //(Video Introduction) Don't Make Me Over (Burt Bacharach cover) Interlude (Part I 45 minute interview with her son Damon, with videos on screen) //I Say a Little Prayer  (Burt Bacharach cover) (With her oldest son David)
Set II: Interlude (Part II 40 minute interview with her son Damon, with videos on screen) Walk On By (Burt Bacharach cover) //I'll Never Love This Way Again (Richard Kerr cover) //Heartbreaker (Bee Gees cover) //Do You Know the Way to San Jose?  (Burt Bacharach cover) (Followed by band introductions) Alfie  (Burt Bacharach cover)   //What the World Needs Now Is Love  (Burt Bacharach cover) //That's What Friends Are For  (Burt Bacharach cover) (With her sons)

Organisatie: Greenhouse Talent

Laurence Cousseau & Clément Cerovecki -  Milde botsing van uitersten

We citeren even uit de bio ‘Fluitiste Laurence Cousseau en pianist Clément Cerovecki vormen een muzikaal duo dat klassieke muziek en jazz organisch in elkaar laten overvloeien. In september 2022 brachten ze het album ‘Crépuscule à bascule’ uit, waarin ze werk van componisten zoals Sergej Prokofjev, Claude Debussy en Olivier Messiaen interpreteren en combineren met eigen composities. Andere liedjes zijn gebaseerd op bestaande gedichten, waarbij ze zich eerder laten inspireren door de textuur van woorden dan door de letterlijke betekenis’.
De Lokerse Jazzklub was de 'place to be' om het unieke duo te ontdekken …

Belangvol doorheen de set van Laurence Cousseau & Clément Cerovecki (****) was de verbinding maken tussen jazz en klassieke muziek als een milde botsing van uitersten doen ontstaan. De zwevende fluitklank botste tegen de gevleugelde piano sound aan. In de instrumentatie klonk het uiterst genietbaar en ging het tegen elkaar op. Improvisatie maakte het nog heerlijker.
Composities van bekende en minder bekende grootmeesters passeren de revue, in een ingetogen, intiem kader. Een bijzondere sfeer wordt gecreëerd. Het publiek genoot van deze twee.
Na twee sets, met een pauze tussenin, kwam het duo nog eens terug. Improvisatie ten top hier. De meest opvallende composities waren deze van Russische makelij, o.m. van Sergej Prokofjev, die je in onze contreien niet zo vaak tegenkomt. De vibe is bij deze composities heel anders, gedrevener, energieker dan bij Westerse collega's; althans die indruk kregen we. Het duo gaf er verrassende, boeiende wendingen aan, wat het concert een unieke beleving maakte .
Door deze diversiteit werd de jazz- als de klassieke muziek liefhebber gecharmeerd.
Het avontuur en de creativiteit die de twee speelden, werd geapprecieerd door het doorsnee publiek die naar de Lokerse Jazzklub afzakt. De organisatie houdt van artiesten en muzikanten, die hun grenzen aftasten en durven verleggen in het genre.
Laurence Cousseau & Clément Cerovecki waren een mooi voorbeeld, die de composities wisten uit te kleden, met respect voor het originele. Een bevestiging van die milde botsing van uitersten!

Check gerust de site van de puike initiatieven van de organisatie https://www.lokersejazzklub.be/concertagenda  

Organisatie: Lokerse Jazzklub, Lokeren

N.E.L. & J.P – Poëtisch met een lach en een traan

Luminous Dash slaat de handen in elkaar met Den Trap voor een reeks concerten onder de noemer 'Luminous Fest'. Voor de eerste editie werd het duo  NEL & JP (*****) uitgenodigd. Ze brengen een sound die wat doet terugdenken aan de wave stijl uit de jaren '80, maar klinkt verre van gedateerd. Integendeel zelfs. Hun teksten in het Nederlands maken hen een unieke parel binnen de scene.
De EP 'Honger' (2023) bracht al een tipje van de sluier poëtisch op zoek naar de juiste insteek. Ook live zondermeer. Met het full album 'Waarom niet? ' bevestigen ze overduidelijk. In Den Trap, Kortrijk, letterlijk een zaaltje in een soort kelder met de trap naar beneden, plaatst het duo - aangesterkt met een strak spelende drummer - de puntjes op de 'i'. Hier hebben we muzikaal een compleet duister plaatje van pure poëzie in de Nederlandse taal.

Bands als Noordkaap, Gorki zorgden voor een heropleving van de Nederlandse taal in de Belgische scene . Verder terug in de tijd, in de jaren '80 hadden we een Aroma Di Amore, wat door een alternatief publiek moeiteloos werd aanvaard. Maar soms werd al te vaak de neus ook opgehaald voor artiesten die in het Nederlands zongen. Die tijden zijn nu zeker definitief voorbij. In je eigen taal zingen is zelfs 'bon ton' geworden tegenwoordig. Sommige artiesten kopen er zelfs grote zalen mee uit, of zijn headliner op grotere festivals.
Nu, los daarvan, brengen NEL & JP iets uniek binnen de New wave/punk stijl waarop ze in de eigen taal zingen, en het een unicum is en blijft. In een lichte macabere sfeer, die ons kon bekoren, zit er wat humor verstopt in tekst en zang, met een zekere zelfrelativering.
Songs als “Donderende Anarchie” en “Helaasheid der dingen” zijn er twee voorbeelden van. Een walm van donkere gedachtes borrelen op, maar er is ook een glimlach mee verbonden Je kan er zelfs lekker op dansen.
NEL & JP blijven op dit elan doorgaan in de set. “Black & Wine” en verder opzwepende kleppers “Waarom niet?”, “Tweelingsvlam” en “Zebra” doen ons zweven. Ingetogen groovy klinkt een “Zelfbeeld van den Aldi”, wat ons kippenvel bezorgt.
NEL & JP klinken poëtisch met een lach en een traan. Die insteek overtuigt ons op plaat als live.
Waren er voorheen twijfels - lees gerust   , dan zien we drie jaar later een duo dat elkander speels blindelings aanvoelt en kent. Het verhaal en de vocals van NEL staan op het voorplan, JP kan zich uitleven op gitaar en tot slot de drummer maakt de ritmesectie compleet. Er is ruimte voor improvisatie . Een emotioneel beladen , groovy, aanstekelijke set kregen we, met een vleugje humor bovenop. Die muzikale creativiteit werd live als in het songmateriaal gewaardeerd. In het oog te houden dus!

Het album 'Waarom Niet?' is nog steeds te koop via volgende link: https://neljp.bandcamp.com/album/waarom-niet-full-album

Pics homepag @Herman Vercammen

Organisatie: Luminous Dash + Den Trap, Kortrijk

Michaela Turcerová - Ik heb een object, dat mijn instrument is, en de muziek komt voort uit een visie om dit object vanuit meerdere hoeken en standpunten tegelijk weer te geven, als een soort surrealistische sonische microfotografie

Het geluid van een instrument - of het nu een gitaar, een piano of in dit geval een saxofoon was - roept gevoelens, emoties en herinneringen op. De klank van het instrument wordt vervormd, en brengt de luisteraar in een andere wereld. Dat is wat de in Kopenhagen gevestigde Slovaakse saxofoniste en componiste Michaela Turcerová  op haar album 'Alene Et’ - uitgebracht in november 2024 - doet. En dus ook live op het KRAAK Festival. Vibrerende klanken brachten ons vanaf begin tot eind terug naar de essentie van het bestaan. De indringende geluiden en de donkere walm balanceerde van een sprookjesachtige wereld tot de hel. Michaela Turcerova wist met haar sax grenzen te verleggen. In die sax hoorden we heldere, scherpe toon en ademhaling; alsof de sax zinnen uitsprak of zong. Indrukwekkende set van contrasten. 
We hadden naar aanleiding van dit magisch optreden en de release een mooie babbel met Michaela en polsten ook naar de ambities en toekomst plannen en ambities.

Vertel eens wat meer over jezelf? Hoe is het allemaal begonnen en waarom de saxofoon?
Muziek was een van mijn interesses van jongs af aan. Ik begon met zingen in een kinderkoor en met blokfluit spelen op 6-jarige leeftijd. Na een aantal jaren werd me gevraagd naar welk “verder gevorderd” blaasinstrument ik zou willen overstappen, en de reden om voor de saxofoon te kiezen was, om eerlijk te zijn, helemaal niet gebaseerd op geluidsfascinatie. Ook al had ik de neiging om door te gaan met dwarsfluit of zelfs over te stappen op een heel ander instrument, ik wilde gewoon leerling blijven van mijn leraar Martin, die alleen les gaf in klarinet en saxofoon. Dat is het, pure emotionele binding. Achteraf denk ik ook dat dat de reden is dat het heel lang heeft geduurd voordat ik echt stopte met vechten met het instrument en er iets van mezelf in vond.

Je hebt je debuut uitgebracht, 'Alene Et'; hoe waren de eerste reacties?
Ik ben nog steeds verbaasd hoe warm de reacties waren. Ook al hield ik van het creatieproces en het materiaal zelf, toch was er een kleine twijfel in me, die me vertelde dat deze muziek te abstract of te niche was. Maar het lijkt erop dat er iets verborgen zit waardoor mensen nieuwsgierig luisteren, wat ik als een waardevol resultaat beschouw.

Het album was op KRAAK festival volledig uitverkocht dacht ik, had je dit succes verwacht?
Ik was overweldigd door het publiek van de KRAAK en hun diepe betrokkenheid bij mijn muziek en ook alle andere optredens. Ik kreeg zoveel berichten en had zoveel inspirerende gesprekken na het concert met zowel andere artiesten als het publiek. Prachtig.

Het balanceren tussen intimiteit en harde geluiden, het experimenteren … Is het een bewuste manier van werken? Hoe ben je op dat idee gekomen?

In het lange formaat, zoals bijvoorbeeld live performance is, denk ik veel na over structuur en bepaalde onderliggende (en abstracte) verhaallijnen. Sonisch gezien bestrijk ik graag een breed en contrastrijk scala aan werelden en “de verschuivingen” helpen me om aanwezig en gefocust te blijven op de kleinste microscopische details.

Waar haal je de inspiratie? Ik hoor vaak geluiden uit de natuur.... Of is dit net mijn fantasie?
Mijn muziek is geen directe vertaling van een bepaald geluidsfenomeen of iets dergelijks. De kern ervan ligt in de lichamelijkheid van het instrument en de aanpassingen, dus mijn grootste inspiratie komt van het vinden van onbekende gebieden van het instrument waar ik al zoveel jaren mee verbonden ben. En als die gebieden iemands verbeelding triggeren, is dat een extra waarde waar ik alleen maar blij om kan zijn.

De structuur van de nummers hebben allemaal een duur van maximaal drie minuten, ergens voelt het aan als één lang verhaal in verschillende kleine afleveringen … Wat vind je zelf? Was het een onderliggende bedoeling om een verhaal te vertellen?
Ik heb een object, dat mijn instrument is, en de muziek komt voort uit een visie om dit object vanuit meerdere hoeken en standpunten tegelijk weer te geven, als een soort surrealistische sonische microfotografie. In ieder geval toen ik het album alene et opnam, werd ik geïnspireerd door de reductionistische benadering, terwijl ik niet probeerde om het materiaal in een geconstrueerde lange vorm te gieten, maar eerder om deze afzonderlijke in flux kristallen te creëren. Dus op deze manier kan het worden gezien als een niet-lineair verhaal vertellen, ja.

Ik ben een fervent fan van het instrument saxofoon. Ik zag verschillende muzikanten grenzen verleggen, jij laat je instrument spreken en schreeuwen, ahw een schreeuw van pijn. Is het een manier om ‘pijn’ of ‘frustratie’ uit te beelden in sommige nummers? Emoties komen los … op een gegeven moment hoorde ik live op het KRAAKfestival een soort gefluister vanuit de duisternis … zit hier een persoonlijk verhaal achter?
Deze muziek vertegenwoordigt geen specifieke verhaallijn of expliciete emoties en probeert die ook niet direct over te brengen. Ik vind het fascinerend dat een luisteraar wordt geconfronteerd met puur geluid, zonder specifieke eisen voor interpretatie of begrip. Een van de essentiële informatie die je in alle boeken over het beheersen van een instrument krijgt, is dat elk blaasinstrument een verlengstuk van je lichaam is. Ik ben me daarvan bewust geworden toen ik verschillende onconventionele, niet-saxofonistische technieken in de muziek introduceerde, zoals adem of stem. En ik kan me voorstellen dat die, zacht gespeeld, radicaal versterkt en vervormd door het lichaam van de saxofoon, zeer intieme, “ingezoomde-op-de-performer” relaties kunnen creëren.

Het geluid van de saxofoon kon je moeiteloos vervormen; je nam de luisteraar mee naar een compleet andere ruimte op het KRAAK festival … Een hypnotiserend meditatief moment. Hoe krijg je die geluiden uit de saxofoon? Wat is je geheim?
Wat me bij het creëren houdt is speelsheid, geduld, aandacht voor en waardering van details.

Hoe heb je het festival en je verblijf in België ervaren? Want je trad ook op in Brussel Het innerlijke leven en de DIY cultuur van nieuwe steden ervaren is altijd zo bevredigend. De muziekscene rond Antwerpen en Brussel leren kennen was echt inspirerend, dankzij heartfelt d'incise & Mona, KRAAK en Q-O2.

Je debuut is een experimenteel pareltje... Is dit het verloop naar de toekomst toe, of hoe zie je het zelf?
Als ik de categorie experimentele muziek opvat als een creatie geleid door nieuwsgierigheid, dan ja. Ik zie mezelf in de toekomst als een constant lerend wezen en ik wil open blijven.

Wat zijn je verdere plannen?
Ik heb dit jaar gewijd aan de ontwikkeling van de live uitvoering van mijn soloset, waarbij ik werk met microfoons, een geluidstechnicus en voortdurend onderzoek doe naar het materiaal. Daarnaast richt ik me op het opnemen van een album met mijn ensemble ŠUMUM - een septet bestaande uit drie blazers, zang, contrabas, twee percussionisten en analoge elektronica (reel-to-reel en tapes). Vroeger werkte ik met dit ensemble op een manier die de fysieke ruimte actief integreerde - door de ruimtelijke plaatsing van musici en luidsprekers, die ook de structurele organisatie van de compositie beïnvloedde - en nu onderzoek ik hoe ik de muziek kan aanpassen aan het opgenomen formaat.

Wat zijn je grote ambities; is er een soort ‘doel’ dat je voor ogen hebt of ben je daar niet mee bezig?
Ik droom ervan om een nieuw blaasinstrument na te bouwen, of zelfs helemaal opnieuw te bouwen, een soort volgend ontwikkelingspunt van wat ik nu aan het doen ben met de body van de saxofoon, dat een veel complexer toetsensysteem zou kunnen hebben, met meer mogelijkheden om microfoons te plaatsen en meer klankkleuren te laten horen. Daarnaast heb ik ook eenvoudigere wensen voor de toekomst, zoals meer oefenen op mijn instrumenten, meer componeren, en bijdragen aan de opbouw van een sterkere lokale scene en klankgemeenschap in de plaats waar ik me ga vestigen.

Links welkom
https://mappa.bandcamp.com/album/alene-et
https://michaelaturcerova.com

Pics homepag @Emilia Jasmin

Bedankt voor dit fijne gesprek

Diederik Nomden - Hoe ouder je wordt, hoe meer verleden je krijgt. Je hebt erdoor een schat aan verhalen om naar terug te grijpen

Sinds 2014 maakt Diederik Nomden deel uit van de veelgeprezen tributebands The Analogues en Her Majesty, met wie hij de muziek van The Beatles en Crosby, Stills, Nash and Young levend houdt. Hij besloot om in zijn vrije uren energie, te stoppen in het schrijven van nieuwe muziek met als klinkend resultaat, het debuut ‘Wingman Returns’. Na zijn lovend ontvangen debuut bracht hij in 2021 ‘Parallel Universe’ uit.
Nomden heeft ondertussen niet stil gezeten. The Analogues lijkt een (voorlopig) afgesloten hoofdstuk. En nu is er een nieuwe solo plaat ‘Sooner/Later’.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijne babbel met Diederik. Niet alleen namen we de schijf onder de loep, we praten over de ambities en de toekomst.

Diederik ik heb je leren kennen via je werk bij The Analogues; is dit project nu einde verhaal? Of heb ik dat verkeerd gelezen/gehoord?
Ja, dat is klaar. Ik speelde daar wel in maar was niet de leider of zo. Het einde van de cyclus was een beetje bereikt met dat project. Alle albums die we wilden spelen, hebben we gespeeld. Er viel niets meer of minder meer aan toe te voegen. Mensen hebben het gezien in Nederland, in het buitenland was het ook leuk maar niet rendabel genoeg. Je weet nooit wat er in de toekomst gaat gebeuren, maar voor nu is het goed zo.

Ons vorig interview was in 2019
Lees gerust 
Er is intussen veel gebeurd, graag een klein overzichtje …
Naast het werk met de Analogues, bracht ik twee platen uit en nu is er ‘Sooner/later’, een persoonlijke plaat die gaat over mijn leven, en het bepalen van mijn eigen koers. Het is ook een DIY ding waar mijn platen altijd voor staan. Met deze nieuwe plaat heb ik wel meer met mensen samengewerkt, omdat het zo voelde. Laat ons stellen dat de laatste zes jaar draaide rond een vestigen van mijn eigen artistieke carrière. Ik merk, dat er sinds ik solo speel veel behoefte en er vraag naar is in Nederland. Er zitten steeds tussen de 80 tot 150 man in theaterzalen waar ik optreed. Dat is een mooi parcours, ik ben wel redelijk laat begonnen zeg maar. En kan, met de inspiratie die er nog is, gerust nog een jaar of tien a vijftien door
roeien. Het ziet er goed uit.

De gloednieuwe parel ‘Sooner/Later’ is uit, een erg weemoedige plaat vind ik. Het lijkt ook een persoonlijke weergave van wat je bezighoudt in het leven? Hoe zien we ‘t best?
Weemoedigheid is bij mij altijd wel een rode draad. Werk van bijvoorbeeld Nick Drake spreekt me enorm aan. Behalve de zonnige kant van The Beatles, maar wat de singer-songwriter kant betreft hou ik wel van dat deemoedige. Die weemoed  is  een soort verlangen naar wat voorbij is, vergane dingen uit het verleden waar je op terugkijkt. Met een fijn gevoel terugdenken aan keuzes die je hebt gemaakt, of net niet hebt gemaakt. En ondanks dat dit niet per se droevig is, zit er wel een soort weemoed in. Ik schuw ook niet de pijnlijke onderwerpen. Zo staat er een song op over de moeilijke tijden die mijn zoon heeft doorgemaakt tijdens die, voor jongeren van zijn leeftijd toch wel pijnlijke tijden tijdens covid. Toen werden de klassen gescheiden, de ene helft ging die uren naar school, de andere helft het ander uur. Door puur toeval, want dat gebeurde alfabetisch, werd hij gescheiden van al zijn vrienden.. Voor een jongen van twaalf weegt zoiets best wel een zware last om te dragen. Daaruit is die song ‘Getting Away From It All’ ontstaan

Is die song ook voor hem een troost geweest?
Ik weet niet of hij dat echt door had, hij is ondertussen zestien en aan het puberen en dus met andere dingen bezig dan naar pa zijn plaat te luisteren. (haha). Maar als hij het zal horen zal hij wel weten dat het daarover gaat.

Je kan door je bijzondere stem niet voorbij de invloed van The Beatles; je stem lijkt veel op Paul McCartney … o.a. op “Getting Away From It All” valt het enorm op. Bewust?
Mijn muzikale vorming komt van de muziek uit de jaren ’60 en ‘70. McCartney is  een groot voorbeeld omdat hij een enorm groot bereik heeft met zijn stem. Ik zal nooit een even goede zanger worden als Paul McCartney zelf, maar het is zeker geen toeval dat mijn stemkleur neigt naar zijn stem, zeker niet. En ook in mijn schrijfstijl, ik ben gewoonweg gevormd door die man.

Het is dus niet zo dat je die voortdurende ‘link’ die mensen ernaar leggen probeert weg te duwen door eens iets anders te gaan proberen…
Nee, want dat zou niet eerlijk zijn tegenover mezelf. Het komt er gewoon uit zoals ik het aanvoel, je kunt je gevoel nooit bewust uit de weg gaan. Als je dat doet wordt het minder krachtig. En dan komt het ook minder goed over naar de luisteraar toe. Je moet gewoon omarmen wat je gevormd heeft, en er komt wel een fase in je leven dat je dat uit de weg probeert te gaan. Maar op het einde van de rit, grijp je gewoon terug naar wat je echt heeft gevormd. Dat zal altijd zo blijven.

Met”Little child” en “Return Of The Child” grijp je terug naar je kindertijd? Of hoe moet ik dat zien?
Teruggrijpen naar kindertijd heeft er eigenlijk niets mee te maken. ‘Return Of The Child’ gaat wel over iemand waarmee ik mijn tienerjaren bevriend was. En die was een Kate Bush fan. Een bepaald voorval deed me denken aan die tijd van toen, en dat heb ik dus als ode geschreven aan die tijd. Het is ook een link naar ‘The Man With The Child In His Eyes’ van Kate Bush. ‘Little Child’ is een beetje, in het begin van een lied, klanken die passen. In het begin van dat liedje was het er al. Het verhaal dat zich daar ontwikkeld gaat over een dame die alles op de rails leek te hebben, maar toch zichzelf verloor in een affaire die niet goed voor haar is uitgedraaid.

Iemand vertelde me ‘gooi het kind in jezelf nooit weg’ ; kijk je met weemoed terug naar wat voorbij is, of heeft het er niets mee te maken? Een beetje?
Dat zie je ook een beetje aan de hoes van de plaat met dat jongetje aan de voorkant, en de andere kant die man. Die connectie met je kindertijd blijft er altijd. En ook, hoe ouder je wordt hoe meer verleden je krijgt. Je hebt gewoonweg een schat aan verhalen om naar terug te  grijpen. Je tienertijd is de periode dat je het meest gevormd wordt. Heel veel in je later leven refereert dan ook naar die tijd van toen.

Het is ook opvallend hoe je de te zeemzoetige aanpak weet te omzeilen door een soort weemoedig in te verbergen, die deels de alternatieve muziek fan weet aan te spreken; o.m. “Help Me Stand” is er een mooi voorbeeld van. The Beatles waren grootmeesters om dit te doen; een bewuste aanpak of is het iets dat naturel groeit?
Dat is ook iets wat het voor mij moeilijk maakt om echt ‘door te breken’. Toen ik zestien was, dat was de tijd van de Grunge en gitaarbands, was dat voor mij net iets te heavy. Maar de echt pure pop muziek was me dan weer te glad. Daardoor, ook binnen mijn eigen muziek, terecht op een soort binnenpad. En je weet hoe mensen zijn. Ze willen muziek duiden of er een label op kleven, zeker als je op de radio wil gedraaid worden. Het is gemakkelijker als je ofwel underground bent, ofwel een pop artiest. Daar zit, qua verkoopbaarheid, dus een beetje de moeilijkheid bij mij. Als ik mijn muziek op Spotify zet, om maar een voorbeeld te geven, moet ik ‘genre’ kiezen. Weet ik veel welk genre ik doe (haha). Het is dus best lastig, maar het is geen bewuste  keuze, het is gewoon wie ik ben. Moest iemand me vertellen je verkoopt gegarandeerd één miljoen platen als je zus of zo doet? Dan denk ik dat ik het wel doe. Maar niemand kan me dat garanderen. Om het hard te zeggen, kun je beter met je eigen visie ‘ten onder gaan’ dan het volgen van een slappe visie van iemand anders die er uiteindelijk geen verantwoordelijkheid voor neemt. Maar dat moment komt niet, want niemand heeft helemaal de wijsheid in pacht. Dus blijft ik gewoon doorgaan op deze wijze.

Mocht je die raad opvolgen, loop je toch de kans je eigen identiteit te verliezen? Wat an sich ook niet zo goed is …
Een dikke portemonnee en wat Wereldhits maken zou ook wel leuk zijn. Je moet je eigenheid blijven bewaren daarin, dat is een feit. Maar er zijn voldoende voorbeelden van artiesten die wel toegevingen hebben gedaan, zonder zichzelf compleet te verloochenen. En die in een formule terecht komen die heel goed werkt. En die dan, met die hits onder de arm, heel lang muziek kunnen maken op hun eigen voorwaarde. En dat is een model dat ik wel zou kunnen aanvaarden. Maar dat kan ik dus alleen, als men mij 100% de garantie zou kunnen geven dat dit daadwerkelijk ook gaat lukken.

Je bent een ware verteller, die een gevoelige snaar kan raken, zoals enkel een grootmeester als Paul McCartney dat kan …
Waar blijf je die inspiratie vandaan halen om telkens weer te verrassen?
Mijn eigen leven is best wel stabiel. Ik heb fijne kinderen, en een fijne vrouw. Ik heb weinig stress en trauma’s. Mijn inspiratie komt vaak van situaties met mensen om me heen. Zoals ‘Help Me Stand’ dat is geïnspireerd door wat vrienden doormaakten. ‘Save Me’ gaat dan weer over iemand die ergens in het begin van zijn leven liefde heeft gemist, en daar op ver gevorderde leeftijd nog steeds de gevolgen van draagt en hulp vraagt: ‘red mij, hou van mij’. Ik ben heel gevoelig voor zulke dingen die ik dan hoor, zie of lees. Het gaat dus niet zozeer over mezelf, het gaat meestal over iemand die ik ken. Mensen die het moeilijk hebben om het geluk uit zichzelf te halen. Het kan dus van alles zijn eigenlijk..

Ik zie ietwat dezelfde mooie lijn doorheen al die platen; wat is volgens jou echter het grote verschil tussen deze plaat en de vorige?
Dat is een goede vraag, want eigenlijk omschrijven de drie platen het verhaal over mijn muzikale en mijn echte leven. En vaak over het nadenken van wat ga ik nu doen.  Ik ben, terloops, erover aan het nadenken om een helemaal Nederlandstalige plaat te gaan maken. Om terug te komen op uw vraag. De vorige plaat ‘Parallel Universe’ was een fase uit mijn leven waar ik nadacht over ‘wat als ik op die of deze moment links was gegaan en niet rechts’ om het zo uit te drukken. Ik zou het niet meteen een midlife crisis durven noemen. Maar nadenken over ‘wat als’ staat centraal op die ‘Parallel Universe’. ‘Wigman Reurns’  ging meer over de directe relaties in mijn leven toen. En bij deze ‘Sooner /Later’ haal ik mijn inspiratie minder uit mijn persoonlijke leven en bevindingen. Maar meer over om wat ik om me heen zie. En uiteraard zitten er nog wel wat persoonlijks in. Laat me stellen, er zijn liedjes die niet op de vorige passen, andere dan weer wel. De drie samen vormen een soort verhaal, dat af is.

Als het verhaal af is, wat is dan de volgende stap?
Dat is het mooie eraan, ik heb ooit een lied geschreven – zes jaar geleden – in eigen taal over de streek waar ik ben opgegroeid. Dat is een lied dat blijft hangen, ik speel het ook in mijn theater shows. Vaak vertellen mensen me, ‘’ het was een heel leuke show, maar dat nummer in het Nederlands was toch iets bijzonders’’ dus ik zat te denken, misschien zit daar nog een helemaal nieuw te veroveren gebied? Door in het Nederlands te zingen, merk ik wel dat ik stilistisch meer in de Franse chansontraditie terecht kom. Het is een heel andere weg dan wat ik nu doe. Dat zal de komende jaren een voor mijn te ontdekken gebied zal worden, in mijn eigen Nederlandse taal muziek uitbrengen.

De tijd dat in het Nederlands zingen ‘fout’ was, ligt ook achter ons. Ook nu dankzij Nederlandse voorbeelden Joost klein, Froukje, Merol en Goldband. Er is een publiek voor …
Absoluut. In mijn jonge tijd, meer in Nederland dan in Vlaanderen, was het niet ‘cool’ om in het Nederlands te zingen. We zijn heel gefocust op de Angelsaksische markt, alles wat uit Amerika komt gebeurd hier tien jaar later ook. Vlaanderen heeft meer zijn eigen identiteit. In  Nederland, zeker als ik begon met muziek maken, dacht men veel in ‘’ om de wereld te veroveren moet je in het Engels zingen’’. Het is voor mij gewoon een nieuw te verkennen gebied, en in de huidige tijdsgeest past in Nederlands zingen zeker beter..

Ik heb al lovende recensies gelezen; hoe waren de algemene reacties op deze plaat?
Heel goed. Sommige mensen uit mijn intieme kring, de bassist die op deze plaat heeft gespeeld is mijn zwager, vinden het de beste  van de drie. ‘Je hoeft niets te bewijzen, en dat hoor je heel duidelijk’,  zei hij me. Het is een heel ontspannen plaat, er zit diepgang in. maar ook mensen die mijn muziek kennen zijn euforisch, ik heb nog geen wanklank gehoord dus..

Door al die positieve elementen zou je een ruim publiek kunnen bereiken, zowel in Sportpaleis kunnen staan, maar ook de clubs plat spelen. Optie? Of wat gaat er ‘mis’ dan? Of zie je dat niet zo …
Het begint al met mis gaan bij mezelf waarschijnlijk. Ik heb geen platenmaatschappij of boeker. Ik heb ook geen budget om heel hard te trekken aan die promotie. Muziek heeft vaak te maken met op het juiste moment de juiste mensen tegen komen en kennen. Sportpaleis of Ahoy lijkt me te gek, laat ons beginnen met Paradiso… ik zou heel graag in die grote stadium spelen, maar dan zit je in een andere divisie als het ware. Er gaat veel meer geld om en zo, dat budget is er gewoonweg niet. Wat me langs de andere kant heel goed bevalt is kunnen spelen voor circa 150 mensen die ik recht in de ogen kan kijken. Waarmee ik een rechtstreeks interactie heb.  Wat belangrijk is, om die doorbraak te forceren, is drie dingen. Een platenlabel, een boeker en promotie. Als een van die drie dingen er niet is, dan zeggen die andere twee ‘dat kan niet want die derde is niet in orde’ en dat is bij mij dus bij alle 3 het geval, helaas… Op het moment lukt het niet om iemand te vinden die me wil lanceren… dus doen we gewoon rustig verder.

Iets anders. De sociale media, het voortdurend streamen en andere Tik-Tok elementen  hebben een negatieve invloed op de creativiteit van artiesten, maar toch blijf je fysieke platen uitbrengen, waarom?
Ik ben niet per se een romanticus. Maar ik besef de waarde van een echte fysieke plaat nog steeds. Dat is met weinig te vergelijken en gelukkig zijn er veel mensen die dat  met mij vinden, ook bij de jongere generatie. Streamingdiensten als spotify zijn er gewoon op gericht om grote artiesten en platenmaatschappijen tot dienst te zijn. Het is niet zo dat elke artiest die daarop zit groot kan worden, zo zit dat model niet in elkaar. Eén CD of LP verkopen is zoveel meer waard dan tienduizend streams  op Spotify. Dat vertel ik mijn publiek ook. Dus voor een artiest als ik, en zo zijn er heel veel, is dat nog steeds belangrijker om fysieke platen uit te brengen.

We hadden het in ons vorig interview ook over ambities en waar je jezelf ziet binnen tien jaar, je zei ‘10 Jaar gaat sneller dan we willen, inmiddels... Over 10 jaar ben ik 53, en dan hoop dat ik zelf nog een stuk of 3 à 4 soloplaten zal hebben uitgebracht, met talentvolle mensen nog meer mooie platen, en met The Analogues de wereld rondtouren.’
Zijn die doelen tot nu toe bereikt? Of zijn er andere doelen bij gekomen…
Wat de solo platen betreft, daar zijn we aardig mee bezig. Met The Analogues is het goed gelukt, niet wereldwijd, maar ok. Wat met talentvolle mensen werken betreft? Dat doe ik zeker. Onlangs kwam nog een jonge talentvolle muzikant van een jaar of 17 langs, of hij eens met mij mocht samenwerken voor zijn muziek. Toen ik zo jong was, had ik niemand die me wilde of kon begeleiden. Die jongen heeft ondertussen zijn eerst plaat uitgebracht. Ik zet me dus in voor jonge mensen, en werk zeker samen met enorm talentvolle. Dus we zijn aardig op weg om die doelen te gaan bereiken. Het is een dooddoener. Maar als je gelukkig bent in je gezin en je familie, dan is alles wat niet zo goed lijkt te lukken in je professionele leven, bijzaak. En kun je dat allemaal meer relativeren. Dus wat andere doelen betreft? We zien wel wat het wordt, voorlopig ben ik een tevreden mens.

Wat staat er op de planning verder? Op tournee met deze solo plaat (ook in België?)
Live optredens vinden is nog wat moeilijk, als je een lijst hebt van clubs waar ik zou kunnen spelen.. stuur gerust door. Wat we wel gaan doen in het najaar, is met enkele ex-Analogues leden onder de naam Timebox in Nederlandse theaters een hulde brengen aan de Nederlandse beat- en pop- muziek van tussen 1964 en 1974. Bands zoals Shocking Blue, Golden Earring en Sandy Coast. Volgend jaar ga ik een album uitbrengen met de Nederlandse singer-songwriter Bertolf  en in de lente samen een theatertour doen.

Bedankt voor de fijne babbel