Niet bepaald simpel om een waardige opvolger te maken voor het bruisende ‘Baby darling doll face honey’ van 2009, maar Band Of Skulls zijn er wel in geslaagd. Nadat we een portie nieuwe songs hadden gekregen bij hun geslaagde doortocht in de Bota eind vorig jaar, waren we er eigenlijk al gerust in, de band had onze honger naar het nieuwe werk met een potig concertje sterk aangewakkerd.
Opener “Sweet sour” is al meteen een lel van een binnenkomer en ook “The devil takes care of his own”, “Lies” en zeker “You’re not pretty but you got it going on” zijn ferme catchy rockbeestjes.
Natuurlijk zijn The White Stripes wederom niet ver af, maar Band Of Skulls bieden hier genoeg lekkers om uit hun schaduw te treden. Bovendien wordt er al eens met glans wat gas teruggenomen. “Lay my head down” is een beetje een ongewone ballad voor hun doen, maar wel knap. Ook op “Navigate”, de dromerige folksong “Hometowns” en het ijle “Close to nowhere” wordt het gaspedaal nagenoeg onberoerd gelaten.
Knap plaatje, waarop Band Of Skulls zich van twee kanten laat bewonderen, nu eens vettig rockend, dan weer ingetogen en gevoelig.
Vorig jaar waren we al onder de indruk van de rammelende punkpopknallers van Cloud Nothings van Dylan Baldi uit Cleveland : een compromisloos, ‘back to basics’ geluid, onbevangen, speels, strak en melodieus . En het jonge , dynamische collectief zorgen in de sound voor voldoende variatie.
Ze klopten nu aan bij Steve Albini; eigenlijk kon of mocht die niet ontbreken op de opvolger ‘Attack on memory’. We horen acht bedreven , broeierige songs , die intens, spannend zijn en durven te exploderen .
Qua stijl trekt het kwartet de sound meer open en valt er meer diepgang te noteren. Ze integreren hun rammelende punkpop met postpunk, , indiepop, noiserock , emo en psychedelica . Op die manier word je volledig meegezogen op de negen minuten durende “Wasted days”.
Een band naar ons hart dus, die lekker voortschuurt op “Stay useluess” en het instrumentale “Separation” . “Fall in” en “Cut you” hebben meer pakkende melodieën en klinken verfijnder.
Wat een talentrijke band met wat voor een plaat! Fris , opwindend, aanstekelijk en creatief in het genre ! Aanschaffen dus!
Het Amerikaanse The Shins bereikten Europa met de tweede cd ‘Chutes too narrow’ (2004). Hun debuut ‘Inverted World’ dateert al van 2001. En iets later verscheen ‘Wincing the night away in 2007. De doorbraak wenkte …
Sing/songwriter/gitarist James Mercier is de spil en heeft alvast de kunst om fris tintelende, hartverwarmende en dromerig sfeervolle melancholische popsongs te schrijven. De indiepop op z’n best met een reeks subtiel uitgewerkte songs , maar in 2009 ontsloeg Mercier z’n bandleden, en legde zich toe op het project Broken Bells met Danger Mouse.
De muzikale ervaring van hun melodieuze ‘bedroom’ popelektronica die kon grooven , nam hij op de nieuwe Shins-plaat; een volledig nieuw geformeerde band, na vijf jaar, waarbij de songs kwalitatief sterk zijn, en popmelodieus van aard. Ze weten een breed publiek aan te spreken .
Frisse, radiovriendelijke droom- en balladpop , die de single “Simple song” voorop plaatst , ook de overige negen zijn meer dan de moeite waard.
The Shins vinden zichzelf wel weer uit, maar krijgen nu de verdiende respons voor hun aangename indiepop!
Eerder hoorden we van Kate Bush met ‘Director’s Cut’ , een herinterpretatie van vier nummers ‘The sensual world’ en zeven nummers van ‘The red shoes’ . Het was een sfeervolle, sensuele plaat met spannende ingetogen folky, trippop en klassieke bewerkingen , die droom- en sprookjesachtig klinken en gedragen worden door haar prachtige zang die neigt vertellend te zijn.
Dit is haar echte ‘nieuwe’ plaat die ruim zes jaar later ‘Aerial opvolgt , waarbij we niet omheen de samenhang pop-klassiek kunnen . Ingetogen pop en pracht, sober ingehouden nummers, zoals we al gehoord hebben van Talk Talk met ‘The spirit of Eden’ .
De 7 songs met een speelduur boven de 65 minuten , worden met ambiente soundscapes, invloeden uit jazz en folk, omringd en gedragen door haar innemende, indringende , heldere emotievolle stem.
De plaat is een fascinerend geheel , waarop ook Elton John en Andy Fairweather-Low (“Wild man”, “Snowed in at wheeler street”) te horen zijn.
Het titelnummer “50 Words For Snow” wordt opgejut door ’50 termen voor sneeuw’ , waarin acteur Stephen Fry de vijftig termen opdraagt die de Eskimo’s gebruiken voor sneeuw .
Kate Bush stond al voor de grote K van Kunst, die grote K mag behouden blijven …
Winters warm, onthaastend, rustig en mooi . Subtiele pop op z’n best …
Uit Frankrijk, Bordeaux komt het uitgebreide collectief Crane Angels. Met dertien zijn ze wel, en onmiddellijk kan de link gelegd worden met The Polyphonic Spree; het zijn weliswaar goedgemutste hippies zonder witte gewaden, die dromerige en sprankelende indiepop/pyschedelica materiaal weten te brengen … “We are the messengers of love, we are the hunters of the shrinking hearts … “. Elf genietbare songs horen we, die een ongedwongen spontaniteit oproepen; luister maar eens naar “Messenger” en “Morning sun” in koor en met een fijne man/vrouw samenzang. Hakkende ritmes en een forsere aanpak sieren zoals op “In the snow” . De neopsychedelische -euten zijn niet vies van een vleugje americana die leunt aan My Morning Jackets (“Easy take (free))”. “Attila (free)” intrigeert dan door de shoegaze indruppeling. Boeiend allemaal, en het past gemoedelijk in het concept! Fijn debuut .
Nooit fan geweest van Blur, we hebben er geen enkel plaatje van in huis, maar wat Damon Albarn doet met Gorillaz vinden we uitermate fantastisch en ook het ondertussen al indrukwekkende solo repertoire van gitarist Graham Coxon spreekt ons duizend keer meer aan dan al die Blur plaatjes (met uitzondering dan van die ene prachtsong “Song 2” die eigenlijk naar Blur normen ook al een buitenbeentje was).
Coxon’s nieuwste werkje ‘A+E’ is alweer een vinnig en scherp ding geworden met gestoorde en nerveuze gitaren, compromisloze songs en een lo-fi sound die duidelijk niet mikt op een billboard notering. Met andere woorden, Graham Coxon heeft volledig zijn eigen goesting gedaan en juist daarom bewonderen we hem.
Hij zweert bij een rauw en primitief geluid dat soms aanleunt bij kantlijn iconen uit the eighties als Pere Ubu, Wire en Killing Joke.
Zowel stem als gitaar worden regelmatig bedolven onder een laag distortion maar de songs steken er steeds boven uit. Bij de jachtige en gruizige sound van opener “Advice” zou je eerder gaan denken dat de man een verleden heeft in de begeleidingsband van miskend genie Billy Childish dan dat ie deel uitmaakte van een Britse mega groep.
Dingen als het grillige “City hall” en het bijzonder aanstekelijke “What’ll it take” zijn de meest krachtige songs die u op geen enkel radiostation zal horen en een rechttoe rechtaan aanpak maakt van “Running for your life” een gejaagde punksong met, wat ons betreft althans, hitpotentie.
Graham Coxon bevindt zich met ‘A+E’ aan de donkere en grimmige kant van de Britpop, maar voor ons wel de interessantste. Een Blur reünie is dan ook het laatste waar wij op hopen.
Via distributiemaatschappij Sonic Rendez Vous kregen we deze maand een meer dan interessante plaat binnen van een voorlopig onbekende Duitse band. Wat research leerde ons dat Ashes Of Pompeii een viertal is uit het stadje Marburg dat met ‘Places’ toe is aan een derde full album.
Op deze schijf staan acht atmosferische, heavy composities die ons van begin tot eind strak bij ons nekvel houden.. Het is niet zo simpel om Ashes Of Pompeii in een vakje te plaatsen want het geluid van de band houdt ergens het midden tussen posthardcore, alternatieve rock en indierock.
Wie houdt van posthardcorebands als Polar Bear Club of I Am The Avalanche zal (gezien het korrelige stemgeluid van zanger Tobi Mosch) zeker zijn gading vinden bij deze Duitsers maar ook liefhebbers van meer alternatieve rock komen aan hun trekken.
Dit viertal doet ons bij momenten denken aan Bush, The Afghan Wighs en The Sheila Divine (een Amerikaanse rockband die vooral in ons land zeer populair was). Zoals reeds neergepend vinden we alle acht songs meer dan goed maar we hebben toch een lichte voorkeur voor het explosieve en aan Helmet refererende “Lighteater” en “Gukanjima”, een dromerige track voorzien van enkele fraaie soundscapes! Muzikale fijnproevers vinden meer info op ashesofpompeii.com of facebook.com/ashesofpompeii .
14 jaar al zijn de hardcoreveteranen van Death By Stereo actief…. Wie luistert naar dit zesde full album zou echter zweren dat het hier gaat om een bende jonge, losgelaten honden die hun debuutalbum op de wereld loslaten ....
‘Black Sheep Of The American Dream’ is een frisse, catchy plaat waar heel veel van de jongere bands een puntje kunnen aanzuigen. Death By Stereo serveert gedurende 10 songs een lekkere mix van hardcore en punkrock doorspekt met de nodige breakdowns en stevige solo’s. Voeg daarbij nog de magistrale stem van Efrem Schulz (die bij momenten flink doet denken aan de stembanden van ondermeer Mike Patton en Serj Tankian) en je hebt een uiterst meezingbaar geheel. “Growing Numb”, “Get British”, “Depression Expression” en “Something’s Changing” behoren tot de beste tracks die we in 2012 al hoorden.
‘Black Sheep Of The American Dream’ is absoluut verplicht luistervoer voor fans van H2O, CIV en Comeback Kid en onderstreept de status van Death By Stereo! Het wordt likkebaardend uitkijken naar de doortocht van deze Amerikanen in augustus op Ieperfest...
Jim Jones Revue - Ondergetekende had het immense geluk om vorige week in Londen in The Venue JJR te mogen hebben doorstaan. Het vijftal, dat zijn naam ontleent aan de obscure sekteleider die begin jaren zeventig een dikke negen honderd volgelingen de cyanidedood injoeg, trakteerde ons op een stomende set waarbij er niet meer of minder blues en rockabilly à la Datsuns en Stooges wordt gespeeld. Noteer hierbij dat er in Londen nog geen Schauvlieghes rondlopen en JJR zich dus geen reet hoefde aan te trekken van het aantal decibels. U begrijpt nu al dat superlatieven zullen te kort schieten.
Bovendien beloofde de zanger dit netjes te zullen overdoen in Brussel. Daarin zijn Jim Jones Review toch niet voor de volle pond in geslaagd. Reden: Hun set moest korter en stiller, waardoor de volle ontploffing niet kon komen, en het publiek zat eerder te wachten op de thuismatch van Black Box.
Black Box Revelation: Stipt om negen uur stak BBR de AB in brand met het voor de hand liggende “Set your head on fire”. Wat meteen opviel (naast de muziek dan) was de subliem eenvoudige maar geniale decor en belichting. Met onder andere “High on a wire”, “Gravity blues”, “Rattle my heart” zat het vuur goed in de lont en konden we met volle teugen genieten van het nieuwe Crazy White Man.
Ook dit is volgens hun gekend recept geschreven: een handvol akkoorden (maximum 4), een doorgedreven drum, een de-octaver voor de bas en enkele loops bouwen alles gelaagd op en Paternoster krast er een paar krijsende solo’s tussen.
Je kan misschien likkebaardend de gitarist, die er duidelijk zin in had, bewonderen, ikzelf ben ervan overtuigd dat het de drummer is die alles rechthoudt. Achter de PA stond manager Jan Theys als een strenge maar goede huisvader goedkeurend te knikken.
Maar toch begon halverwege de geoliede machine eventjes te sputteren. Hun pogingen om ons van ons sokken te blazen zijn wel meer dan verdienstelijk, hun concept en uitvoering niet bijster origineel en er zijn bandjes genoeg die hetzelfde helaas iets beter doen. Dit zal hun definitieve doorbraak in het buitenland en andere continenten afremmen. Bovendien heeft Jan Paternoster als gitarist net dat iets tekort om zich te meten met de grote helden, te beginnen met onze binnenlandse Mauro’s, Blocks en Clarysses. Bewijze hiervan het laatste en tevens langste nummer van de set “Sealed With Thorns”. Een overigens prachtig nummer volgens het hierboven beschreven klassieke BBR-recept, maar met in de lange solo mij toch iets te veel schoonheidsfoutjes.
Een mooie thuismatch, geen hattrick.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel + Live Nation
Dunk!festival 2012 – zondag 8 april 2012 – klassieker binnen het post - …genre
Zondag kwamen we pas in de namiddag toe, maar nog net op tijd om Terraformer het beste van zichzelf te zien geven. Niet op het podium deze keer maar gewoon tussen het publiek. Het was toen reeds de derde dag van dit 'zware muzieken' festival maar dat lieten de reeds aanwezige fans zeker niet aan hun hart komen. Een geslaagde passage van deze Belgische metalband.
Op deze Paaszondag stonden er wat meer klassieke rockbands (zang, gitaar, bass, drum en keyboard) op het programma, bands die live weleens een microfoon durven te hanteren en meer kiezen voor de traditionele songstructuur zonder de riffs, uitgesponnen solo's en gelaagde muziek uit het oog te verliezen natuurlijk .
Dit werd meteen duidelijk tijdens de shows van de Deense bands Sky Architects en Late Nite Venture. Die eerste band was wat mij betreft de ontdekking van dit festival. Qua sound deed deze band me soms denken aan Kings of Leon in hun beginperiode. De stemmen pasten goed bij de energieke songs vol luide gitaren, vette bass sound en loepzuivere drums, die op het einde van de nummers steeds weer leken te gaan ontsporen, maar door de bandleden toch netjes binnen de lijntjes werden gehouden. Knappe set van deze jonge Deense band die er zelf duidelijk ook heel wat plezier in had.
Late Nite Venture heeft al wat meer jaren op de teller staan en klinkt misschien iets minder explosief dan hun jongere landgenoten maar ook zij speelden een set vol goeie, steeds dreigender groeiende songs. Bovendien heeft deze bands al wat klassiekers op z'n naam staan waar ze live dan ook volop gebruik van maken. Geslaagde Deense doortocht op het Dunk!festival.
Daarna bleven we nog even in Scandinavië met de Noorse band The Samuel Jackson Five, een show waar ik al sinds vrijdag naar uitkeek, al was het maar voor de zalig gekozen groepsnaam. Net als z'n Deense halfbroers speelt ook deze band meer een vorm van klassiekere rock, mij deden ze soms zelfs aan Grandaddy denken. Er was veel aandacht voor de drums, percussie en de multi-instrumentalisten lieten zich op het podium volledig gaan. De band bracht hun experimentele stijl met veel verve en nam op die manier de hele zaal mee op een drukke maar meer dan geslaagde krachttour!
Dan was het de beurt aan Atlantis. Deze Nederlandse band is eigenlijk meer een one man project maar live komt de groep toch stevig en strak voor de dag. Ook deze band vormt hun songs laag na laag op om langzaam maar zeker tot een symbiotisch hoogtepunt te komen. Misschien toch wat meer voor de fans van het hardere genre die tijdens de optredens van de vorige bands wat op hun honger waren blijven zitten.
Dunk!festival liep stilaan ten einde, maar gaf er eerst toch nog eens een ferme lap op. De Australische band SleepMakesWaves stond voor het eerst op een Europees podium en was er dan ook op uit om een goede indruk te maken, onder meer door z’n bindteksten in het Nederlands te brengen. De band was duidelijk blij met de mooie plek op de affiche, het aanwezige publiek en de organisatie van het festival. Op mij maakte deze band nu niet meteen een onuitwisbare indruk maar dat kan meer gelegen hebben aan een teveel aan luide gitaren, reverb en soundscapes dan aan de band zelf.
Afsluiter van Dunk!festival editie 2012 was een grote naam in het genre: 65daysofstatic. De band speelt al meer dan tien jaar zware instrumentele post rock waar vooral de live drums, beats en live sampling een belangrijke rol spelen. De band is misschien wat veel gehypt de laatste jaren maar bracht de zaal in Zottegem toch in vervoering. Het publiek trok zich van de wat commerciële houding van de band weinig aan en ging nog een laatste keer uit de bol. De band bedankte met een extra lange set en zorgde op deze manier voor een uitstekende afsluiter van deze driedaagse gitaarmarathon.
Besluit
Over het festival zelf vallen heel wat goeie dingen te zeggen. Het niveau van de bands die op het podium stonden was straf. Sterke muzikanten die er vaak volledig voor gingen en zelf ook helemaal opgeslorpt werden door hun muziek.
Bands die oprecht blij waren met de opkomst, de sound en de kans het Europese publiek live te bekeren.
Er was drie dagen lang gratis koffie, gratis camping, voldoende publiek en parking en echt steengoede muziek. Waarschijnlijk wel de belangrijkste waardemeter voor een festival. Misschien kan er nog wat vooruitgang worden geboekt qua catering en voorzieningen voor de fans die vaak ook uit onze buurlanden naar Zottegem kwamen afgezakt.
De geluidskwaliteit was echt heel goed, ook al staat er met de beperking van de decibels die voor de deur staat, een moeilijke periode te wachten voor de luidere muziekgenres. Misschien toch nog eens herbekijken die wetgeving…
Dunk!festival heeft terecht zijn plaats binnen de post-rock scène afgedwongen en zorgt hopelijk ook de komende jaren nog voor een pak hoogstaand gitaargeweld.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dunk-festival-2012/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Dunk!festival 2012 – zaterdag 7 april 2012 – de Dag van ‘Ontdekkingen’
Dunk!festival startte in 2005 met slechts drie bands op de affiche, als support voor de lokale basketclub. Nogal een contrast met nu, waarbij in drie dagen tijd maar liefst 23 bands uit 11 verschillende landen het podium op mochten. Op 6, 7 en 8 april haalde VZW Lootgenot dus met Dunk!festival opnieuw heel wat klinkende namen in de postrockscene naar Zottegem.
dag 2 - zaterdag 7 april 2012
We kwamen net op tijd om nog het laatste nummer van het Duitse Kasan mee te maken. Wat we hoorden, klonk niet vernieuwend maar allesbehalve slecht. Hun nieuwe album is trouwens uit op Dunk!Records (waar we het later over zullen hebben).
Daarna was het de beurt aan Lento. Deze Italiaanse band opende met een stevig en energiek nummer, maar kon niet overtuigen. Het duurde even voor we doorhadden wat er precies schorde, maar dan werd het duidelijk dat de muziek noch structuur noch melodie bevatte. Akkoord, er zijn weinig conventies in het postrockgenre, maar wanneer een nummer té chaotisch wordt , dan is het gewoon niet aangenaam luisteren meer. De eer voor meest energieke podiumprésence ging alvast wél naar Lento, maar helaas vielen ze voor de rest een beetje uit de boot.
Na de doortocht van deze Italianen, was het de beurt aan een ander Zuiders land: het Portugese The Allstar Project had van ons een stuk hoger mogen staan in de line-up. De drie gitaren en een bas zorgen voor de verschillende lagen in de muziek, maar opmerkelijk hier was vooral de visuals die gesynchroniseerd liepen met de muziek. Deze waren overigens sterk politiek getint, met onder andere beelden van Amerikaanse staatshoofden, Afghaanse terroristen, armoede in de Derde Wereld, en ga maar door. Deze lijn werd doorgetrokken door in het begin van “Not All A Dream” een sample te gebruiken waarin een tekst van Lord Byron voorgelezen werd. Hier deed zowel de setting van het nummer als de muziek ons denken aan Explosions in the Sky, een van de grootheden binnen het genre. The Allstar Project brengt dezelfde uitgekiende composities zonder in herhaling te vallen, en speelde bovenal een heel strakke set.
Helemaal anders was Vessels. Deze heren uit Leeds (GB) laten zich niet gemakkelijk in een vakje steken. Op het podium zagen we naast enkele gitaren ook een oude Korg synth en twee recentere versies. Uitstekend om de gekende soundscapes te creëren, maar de meerwaarde van deze instrumenten werd pas echt duidelijk tijdens een cover van Nathan Fake. Voor iemand “Blasfemie!” roept: het vijftal bracht een uitstekende versie van “The Sky was Pink”. Het hoeft dan ook niet gezegd dat deze groep veel genres aan kan.
Na praktisch ieder nummer werden instrumenten doorgegeven, maar Vessels overtuigde vooral met het stevigere gitaar- en drumwerk, zonder toevoegingen van allerhande elektronica.
Beware of Safety deed hun naam alle eer aan, toen de elektriciteit in de volledige zaal uitviel tijdens het opbouwen. Het duurde even voor het euvel verholpen was, maar het was het wachten waard.
Van een fragiele melodie, vaak bestaande uit niet meer dan 3-4 noten, begint zich langzaam een volledig nummer te ontspinnen. Hoogtepunt is dan een erg donkere en melancholisch klinkende wervelstorm van overstuurde gitaren. Bassist Tad Piecka kwam bij de groep nadat ze hun eerste EP reeds uit hadden gebracht, maar past inmiddels volledig in het plaatje. Het was ook hij die even een nummer voorzag van tekst, met een schorre stem die van heel ver leek te komen. We hoorden dan ook duidelijk hardcore- en metalinvloeden in de muziek van Beware of Safety.
Het Mylene Sheath-label (bekend van oa. Caspian) stuurde naast bovenstaande groep nog een afvaardiging naar Zottegem, en wat voor een. If These Trees Could Talk werd door vele aanwezigen beschouwd als de kers op de taart op zaterdag. Red Forests, het nieuwste album, kwam begin 2012 uit en deze Amerikanen speelden voor de eerste maal in Europa.
ITTCT begrijpt heel goed wat de essentie van muziek is, zowel voor band als voor publiek. No-nonsense-gewijs speelden ze een dijk van een set, die overigens heerlijk lang duurde. Veel woorden zijn aan deze groep niet vuil te maken: wie geen emotie voelde bij de set op zaterdag, zat niet op zijn plaats.
De dag werd afgesloten door jong Belgisch geweld: Steak Number Eight trok alle registers open. Durfden enkelen het tijdens de namiddag nog aan om te zeggen dat deze groep eigenlijk buiten de categorie postrock valt (overigens, Pelican stond er ook op vrijdag…), dan bleef er van deze kritische geesten niet veel meer over na de doortocht van deze hoop razernij. Openen werd gedaan met een van de hitjes van het eerste album: “The Sea is Dying”. Gedurende de hele set maakte kunstenaar Kris Vandenberge kleine schilderijen met aquarelverf, en dit hele proces werd op de achtergrond geprojecteerd. Bijzonder sterk hoe grafische kunst de muziek in dit geval aanvulde.
Steak Number Eight heeft natuurlijk veel in de schoot geworpen gekregen via hun overwinning om Humo’s Rock Rally in 2008, maar daar teren ze al lang niet meer op. Met hun lange set op het einde van de tweede dag van Dunk!festival bewezen de West-Vlamingen dat ze kunnen blijven vernieuwen, en dat ze vooral het podium niet afgaan vooraleer ze elk drie liter zweet kwijt zijn.
Het nog aanwezige publiek smaakte Steak Number Eight zo goed, dat ze een dubbele bisronde moesten geven (en zelfs dan probeerde nog een enkeling hen opnieuw het podium op te krijgen).
Zaterdag was vooral een dag van ontdekkingen, zonder “grote” namen zoals Pelican op vrijdag en 65daysofstatic op zondag. Niettemin zat de sfeer en de muziek helemaal juist.
Voor wie niet kan wachten tot de editie van 2013 is er goed nieuws.
De organisatie plant op regelmatige basis kleinere shows in Zottegem, onder de naam Dunk!Lite. De eerste editie ging door in maart, hou de website in de gaten voor meer informatie en volgende shows. Daarnaast is er ook het record label, Dunk!Records, die albums van binnen- en buitenlandse bands in het genre uitbrengt. Daarnaast zorgen ze ook voor distributie van ander materiaal in België.
Alsof dat nog niet genoeg is, is er ook de jaarlijkse Dunk!Cinema, waarbij bands aantreden die ondersteund worden door visueel materiaal. Om op te volgen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dunk-festival-2012/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
De sympathieke bende van Isbells koelde de oververhitte kasseistroken van Paris-Roubaix af. Na de feestvreugde van zo’n helse rit voor onze Tom Boonen, konden we vanavond rustig in een donker decor nagenieten. Stilletjes uitblazen met kaarslicht, een stukje kaas , een glaasje wijn én de muziek van Isbells op de achtergrond .
Isbells dwarrelt graag in de muzikale leefwereld van Crosby, Stills & Nash ; Elliott Smith, Nick Drake en José Gonzalez. En te situeren, ergens tussen Bon Iver, Iron & Wine, Kings of Convienence, Band Of Horses en Fleet Foxes; zijn ze toe aan de tweede cd , ‘Stoalin’ , die enerzijds akoestisch ingehouden klinkt, maar anderzijds net als Bon Iver durft elektrischer, frisser, krachtiger te gaan , en breder is gearrangeerd, ondersteund van een zachte, zalvende, meerstemmige en hemelse zang, aangevuld met ‘Duyster’-dame Chantal Acda .
Een herfstig klanken palet en een haard/kampvuur gevoel blijft behouden door de dromerige, innemende, beklijvende songs. De elektrische gitaar, mandoline, steelpedal ( allemaal btw van Gianni Marzo!) en een uitwaaierende blazer trekken op “Elation” en “Erasure & death” , niet toevallig op het eind van de set te horen, met dubbele percussie, een intens, stevig geluid open. Pakkende melodieën in rijk geschakeerde arrangementen .
Intussen ondergingen we de heerlijke pracht en sprookjesachtige sound van de tweede cd, van de titelsong “Stoalin’” en “Falling in & out” , die ons lieten meedeinen op de golven van de zee, naar een broeierige “Heading for the newborn” en “Heart attack” , die elan kregen door de subtiele betoverende geluidjes op piano, vibrafoon om uiteindelijk te stranden op de single “Illusion”. Alles kwam op z’n plaats hier en de gitaarslides en de blazer scherpten het aan.
Het kon nog warmer door de footticks op het podium , “Baskin’” die ze breiden aan “As long as it takes” . ‘Campfiresongs’ die zelfs geen versterking meer dulden .
Op de laatste songs haalden ze nog een krachttoer uit met de leden van Renée, die het samenhorigheidsgevoel onderling én met het publiek versterkte.
Op die manier waren “Reunite” en “Time is ticking” goede afsluiters, want de tijd tikte zachtjes voorbij met de aantrekkelijke, aangename , sfeervolle , catchy ’mijmer’ songs van Isbells ...
Ook de support Renée intrigeerde .Ze moet nog wat onwennigheid overwinnen als ze haar gitaar stemt, maar haar sing/songwriter popsongs zijn om U tegen te zeggen: intieme, breekbare ‘lofi’fluisterpop, met een zachte fluwelen , indringende stem . Songs die vanavond kleur kregen door een heuse band met cello, piano en drums .
Renée Sys heeft de kunst van het songschrijven onder de knie en brengt fijn gearrangeerde composities als “Elegant elephante” en “Belly dancer” . Avondlijke beelden en zachtjes tokkelende regendruppels tegen een zolderraam worden opgeroepen en de huppelende melodietjes op “Tik à tak” en “Dum dum dum” (die ze natuurlijk tot op het eind bewaarde) zorgden voor afwisseling …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/isbells-08-04-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/renee-08-04-2012/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Jaren geleden - het zijn zelfs decennia - sleurde een stem van een Sirene ons de grote tent op Dranouter binnen. Het aanblik was - zo mogelijk - nog puurder dan de klank: een hoogblonde engel en een harp onder een fel witte spot. We waren verleid, verloren én gewonnen. Tot zover de herinnering die ons dwong om de Canadese Loreena McKennitt in het Koninklijk Circus voor een tweede keer te gaan aanbidden want voor het eerst in vier jaar (in 2008 was ze ook al op Dranouter) kwam ze terug naar België en Europa bij uitbreiding. Herinnering en belevenis, dat hadden wij en dat brengt McKennitt ook zelf: herinnering aan en herbeleving van een mystiek verleden op een manier waarin emotie en perfectie samenvloeien.
Het is meesterlijk wat ze doet. Zowat alles wat ze doet. Ze is zangeres, componiste, muzikante en zakenvrouw, want nadat ze in 1985 haar eerste album (‘Elemental’) ineen vouwde, volgde een carrière die de hoogte van haar stem nog overtrof. McKennitt is een van de meest succesvolle onafhankelijke muzikanten in Canada. Ze richtte snel haar eigen platenlabel Quinlan Road (1985) op en verkocht intussen haast 15 miljoen cd’s, met ‘The Visit’ (1991) als grootste slokop. Met haar jongste ‘The Wind that shakes the Barley’ keert ze terug naar de essentie van haar eerste album dat ze toen nog in cafés, clubs en op straat verkocht.
Het lijkt een sprookje, net als haar muziek, dat eerder ‘muzaïek’ benoemd kan worden. Ze put uit de Keltische traditie waar ze gedichten als een mozaïek met haar muziek in elkaar legt en oude teksten nieuw leven inblaast. Ze is een gigant in haar genre, al is dat genre moeilijk te labelen. Folk ja – en toentertijd stond ze perfect op het toen nog Folkfestival Dranouter – maar er schuilt zoveel meer in haar muziek. Invloeden en restanten van verschillende stijlen en culturen, zelfs Middeleeuwse en klassieke en mystieke snuifjes, al blijft de Ierse (en Schotse) ondertoon wel de leidraad. De Canadese heeft haar eigen roots ook in de highlands en trok er meermaals naartoe, zo vertelde ze glunderend in de Cirque Royal.
Melancholie is haar handelsmerk in dit alles. Met de ‘Celtic Footprints Tour’, keert ze effectief terug naar de Keltische muziek van Ierland, Schotland en Engeland. Het valt ook op hoe verschillend haar publiek is, al is de doorsnee fan wel de veertig voorbij, zo stelden we vast begin april.
Haar achtkoppige orkest - onder wie gitarist Brian Hughes, violinist Hugh Marsh en de blootvoetse celliste Caroline Lavelle, de drie ‘vasten’ die mooi naast haar stonden opgesteld net voor de rest van de live band - opende met “Spered Hollvedel”, zonder Loreena zelf, die wat later on stage kwam en zich achter haar grote harp installeerde voor “Morrison’s Jig”. De heel intieme sfeer werd meteen gecreëerd, mede door de sobere setting met occasioneel een sterrenhemel achter de band en vier kaarslichtbronnen – ook al uit een ver verleden maar met elektrische ‘kaarsen’ boven het podium. De lichtshow was minimaal, maar even gefocust als de sterke muzikanten.
La Loreena, die zich zelf grondig verdiept in haar songs, deelde haar historische kennis en betekenissen af en toe met haar Brussels publiek, ook in de vorm van levensanekdotes die zelfs grappig waren. Haar praatstem is trouwens al even breekbaar als haar sopraan zangstem en die blijft verbazend helder.
Zoals in een traditioneel theaterstuk splitste ze haar gig op in twee delen. In deel 1 spreidde ze al haar gamma uit van heel intriest (“The Emigration Tunes”) tot direct erna vrolijk opgewekt (“As I Roved Out”), zelf aan de accordeon meedansend. Net voor “The Bonny Swans” dat het eerste deel afsloot en een indrukwekkend duel was tussen de elektrische gitaar en de viool, stelde ze haar rist topmuzikanten voor.
Het tweede deel sloeg ze aan met de titelsong van haar laatste album “The Wind That Shakes the Barley”, heel intimistisch net als het daaropvolgende “Raglan Road”. Ze trok verder in het spoor van de Kelten en kwam uit in “Santiago” (De Compostella) waarin Hugh Marsh een indrukwekkend overrompelend stukje vioolvirtuositeit opvoerde.
Muzikale poëzie, dat is het wat McKennitt brengt en dat is zelfs letterlijk te nemen, want “Down by the Sally Gardens” en het ontroerende ‘Stolen Child’ zijn effectief gedichten van de Ierse poëet W.B. Yeats die uitvoerig gesitueerd werd. Tot driemaal toe kreeg ze van het Koninklijk Circus een staande ovatie. En wij stonden met plezier mee recht, maar dat had U wellicht al door. Betover(en)d, zo heet dat dan.
Setlist Deel 1: 1. Spered Hollvedel 2. Morrison's Jig 3. Bonny Portmore 4. The Star of the County Down 5. The Highwayman 6. The Emigration Tunes 7. As I Roved Out 8. Down by the Sally Gardens 9. The Bonny Swans
Deel 2: 10. The Wind That Shakes the Barley 11. Raglan Road 12. All Souls Night 13. Santiago 14. Stolen Child 15. The Lady of Shalott 16. The Mummers' Dance 17. The Old Ways
Bis: 18. Never-ending Road (Amhrán Duit) 19. The Parting Glass 20. Huron 'Beltane' Fire Dance
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/loreena-mckennit-07-04-2012/
Organisatie: Live Nation
Dunk!festival 2012 – vrijdag 6 april 2012 - Gitaargeweld op het 8ste Dunk!festival
Reeds voor de 8ste keer was Zottegem tijdens het paasweekend ‘the place to be’ voor postrock fans aller landen. In tegenstelling tot andere festivals die eerder voor een gevarieerd aanbod gaan kiest Dunk!festival resoluut voor postrock en de aangrenzende subgenres. Met paasmaandag voor de deur kan je er drie dagen aan een stuk terecht voor binnenlands maar vooral ook buitenlands rock talent. Het genre kan rekenen op een stevige schare fans met een groot deel van het publiek dat zelfs uit de buurlanden naar Zottegem komt afgezakt. Dit heeft Dunk!festival vooral te danken aan de sterke internationale uitstraling van de affiche met als hoogtepunt zelfs enkele exclusieve shows op het Europese vasteland.
Het lokale Stories From The Lost was niet meteen een geslaagde opener. Met misschien wat te weinig ervaring op grote podia miste de band vooral kracht en precisie om een goede indruk te maken. Maar leuk van de organisatie om lokaal talent deze internationale affiche te laten aanvoeren.
Daarna was het de beurt aan Mosquito. Dit Leuvense duo bestaande uit een gitarist en een zanger/drummer liet een stevige indruk na. De jongens speelden goed samen en amuseerden zich rot op het podium. Snedige vette gitaarriffs en dito drumwerk zorgden voor een krachtige sound die toch met de nodige finesse werd gebracht. En meer dan geslaagde passage van deze jonge groep!
Een mooi Belgisch visitekaartje want de rest van de avond was internationaal gekleurd met op kop de Duitse band Omega Massif. De band speelt stevige instrumentale downtempo rock die wat mij betrof toch niet helemaal kon overtuigen. De band heeft weliswaar een pak ervaring en bouwt de set mooi op naar een hoogtepunt maar onderweg werden toch te veel schoonheidsfoutjes genoteerd die vooral in de tragere stukken en tempowisselingen naar boven kwamen.
This Will Destroy You was de band die het meeste fans op de been bracht op vrijdagavond. Deze groep uit Texas brengt een mix van ambient en experimentele trash en behoort al enkele jaren tot de top binnen zijn genre. De nummers bouwen zich mooi op van trage dynamische intro's over simpele, mooie melodieën tot heuse 'wall of noise'-achtige proporties. De opbouw van de show was goed en na ruim een uur was de band zeker en vast enkele fans rijker, mezelf inbegrepen. Misschien wat minder ruw en luid dan de andere namen op de affiche en met een eigen orgel-sound en digitale sample box overstijgt deze band het post-rock etiket en zorgde voor hét optreden van deze eerste festivaldag in Zottegem.
Afsluiter op deze eerste avond was de Amerikaanse band Pelican. Deze post-metal band uit Chicago speelt al geruime tijd samen en speelde live een instrumentale mix van oude hits en nieuw materiaal dat niet enkel de fans van het genre kon bekoren.
Het talrijk opgekomen publiek was ook met deze band helemaal mee en zorgde voor alweer een steengoed optreden op het mooie podium van het Dunk!festival.
Een mooie afsluiter van de eerste, kwalitatief hoogstaande avond op het Dunk!festival …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dunk-festival-2012/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Nederlands 
Français 
