Soms loont het om wat vroeger naar de AB te vertrekken. Wij hadden na enig opzoekwerk op het internet al een vermoeden dat het Canadese langharige bandje The Sheepdogs wel eens de moeite waard zou kunnen zijn. Algauw bleek dat we het bij het rechte eind hadden. De band speelde een misschien niet echt bijster originele maar wel frisse en strakke soort southern rock (beetje Lynyrd Skynyrd, maar evenzeer My Morning Jacket) en ze hadden die verpakt in een stel knappe songs. Met kloeke vocale prestaties en twee gretige gitaristen deden zij een ietwat vergeten genre met brio herleven. Ook het binnenstromende publiek leek er van te smullen, getuige het voor een support act uitzonderlijk warme onthaal. Een aangename ontdekking.
Band Of Skulls stonden vorig jaar in oktober nog in de Botanique voor een stomend concertje, nu mochten ze al een trapje hoger naar de AB die weliswaar om onbegrijpelijke redenen niet helemaal volgelopen was. Het bruisende trio kwam hier met quasi dezelfde setlist aanzetten, maar nu was wel al de nieuwe plaat ‘Sweet Sour’ gereleased waardoor de verse songs op wat herkenning konden rekenen bij de fans.
Om ons er snel van af te maken zouden wij u kunnen vragen om onze recensie van een half jaartje geleden te herlezen want in wezen verschilde dit concert in weinig of niets van dat in de Botanique. Wat hoegenaamd niet negatief bedoeld is, integendeel. Wij waren toen al enorm onder de indruk en nu was het gewoon weer even sterk, jachtig, zompig, strak en verbeten.
De enige song die er vorige keer niet bij was, was het mooie en gevoelige “Lay my head down” dat halverwege bruusk ontplofte om dan verder met een prachtige solo uit te glooien. Een alweer geweldig “Cold fame” raakte ook nog eens die gevoelige snaar maar voor de rest was het wederom fel en bruut rocken met potente stampers als “Wanderluster”, “Blood”, “You aren’t pretty but you got it going on” en een beestig rauw “Bomb”. De echte publiekslievelingen bleken nog steeds de krakers uit dat eerste album als “Fires”, “Hollywood Bowl”, “Light of the morning”, “Dead by diamonds and pearls” en natuurlijk “I know what I am”. Dergelijke potige songs zorgen er voor dat we die eerste plaat ‘Baby Darling Doll Face Honey’ toch nog altijd iets hoger zullen inschatten dan zijn opvolger ‘Sweet Sour’, hoewel die ook een stel rake kleppers in de etalage heeft staan.
Als toetje biste Band Of Skulls met de kopstoot “The devil takes care of his own” om dan in glans af te sluiten met een adembenemend “Impossible”, een song die met de jaren is uitgegroeid tot een ware klassieker waarmee de groep steevast hun gloeiende concerten afsluit.
Onze recensie van hun passage in de Botanique besloten wij met een warme oproep naar de festivalorganisatoren om Band Of Skulls op hun affiche ze zetten. Chokri heeft onze gebeden aanhoord. Schueremans zal het nooit begrijpen. Dus met zijn allen gaan rocken naar Pukkelpop in plaats van naar de opgezwollen kerkgezangen van Florence & The Machine te gaan luisteren in Werchter ...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/band-of-skulls-03-05-2012/
Organisatie: Live Nation
Voor wie houdt van de garage rock’n’roll/surf van het Sjockfestival , moet zeker eens aankloppen en luisteren naar de nieuwe EP van The Smoking Dog. Aangevuld met toetsen leveren zij vijf leuke, bezwerende, broeierige en opwindende songs. Het kwartet vindt elkaar op ongelofelijke wijze. De cover van Ennio Morricone ‘The good , the bad & the ugly’ past perfect in het plaatje . ‘Roll over lay down’ , met deze sixties en seventies sound …
http://www.thesmokingdog.be
De leuke bende van Krema Kawa deed beroep op Manu Chao bassist en producer Gambeat. Op hun cd ‘En tu casa’ hoor je Fiesta! music , in de stijl van vervlogen artists Wawadadakwa, Amour Fou en Stuffed babies on wheels . ‘Rep uit je stoel’ duiden ze ons, en op die zwierige sound kun je niet stilzitten. Een ‘Radio Bemba’ sound op z’n Nederlands . Check ‘em alvast en je zomer kan niet meer stuk …
http://www.kremakawa.com
Ze hebben al een paar EP’s uit en zweren trouw aan de slowcore met hun filmische postrock, songs met een ingehouden, minimale instrumentatie en een zweverige fluisterzang . Repetitief, slepende ingetogen ritmes van lagen ambiente elektronica , een basstune en gitaargetokkel, dromerig, melancholisch, somber en desolaat . Slowmotion/sadcore, niet vies van een Joy Divsion’ Atmosphere’ - wave en met een knipoog naar bands als Codeïne, Idaho, en Karate … De EP titel is alvast veelzeggend …
http://www.myspace.com/tattoedboyfrombirkenhead
Gentenaar Helder (Deploige) is autodidact, multi-instrumentalist, componist en producer . Hij werkte o.m. al samen met Sukilove, Chitlin’ fooks, Kowlier, Het Zesde Metaal en The Rhythm Junks . De cd is het sluitstuk van de trilogie ‘the king lost his crown’ (03) en van ‘the ceiling is not the sky’ (06).
Sing/songwriting van intens pakkende broeierige songs , die een vaudeville sfeertje uitstralen, maar die ook door dobro, banjo , ukelele, gitaarslides en de forsere aanpak richting rootsrock gaan .
Een gevarieerde plaat dus, waarbij hij alle instrumenten zelf heeft ingespeeld en live o.m. geruggensteund wordt door Sjoerd Bruil, die met z’n Black cassette ook niet vies is van een krachtiger geluid …
‘The rhythm of change’ is een overtuigend meeslepend werkstuk geworden.
Info http://www.heldersite.com
“Elevate yr mind, to change the times” … Dust & Soul is een samenwerking tussen 72 Soul (Brussel) en Trust in Dust (Brighton) . De EP ‘Elevate’ is het resultaat van hun ‘laidback’ session . En er is de vibe, de groove op hun dampende trippop/funk/soul. Vier aanstekelijke nummers hoor je … “the bass is thumping, the vocals crisp & clear”, en daar mee is alles gezegd van dit fijn EP’tje … http://dustandsoul.bandcamp.com
Over de muzikale carrière van Anneke Van Giersbergen kun je ondertussen al een lijvig werkstuk maken. Wij houden het in deze review bij het (misschien wel belangrijkste) gegeven dat deze Nederlandse dame dertien jaar frontvrouw was bij het fijne metalcollectief The Gathering.
‘Everyting Is Changing’ is de eerste soloplaat onder haar eigen naam (ze maakte voorheen wel al enkele poppy albums onder de bandnaam Agua De Annique) en die zal zeker gesmaakt worden door fans van haar eerste band.
De twaalf songs kun je allemaal in de rockhoek situeren want we horen verschillende energieke nummers vol stevige riffs. Opvallend is dat de meeste tracks zeer catchy klinken. Voeg daarbij de uitmuntende stem van Anneke en een zeer goeie productie (gedaan door Portugees Daniel Cardoso) en je hebt een prima album!
Het is moeilijk om een paar toptracks naar voor te schuiven want de hele plaat klinkt gewoon goed en kent geen inzinkingen. Adepten van The Gathering mogen terecht blij zijn met deze ‘Everything Is Changing’.
Wie een plaat van Marvin Lee Aday oftewel Meat Loaf koopt, weet eigenlijk op voorhand al waaraan hij of zij zich kan verwachten: ietwat gedateerde hardrock met een hoofdrol voor de theatrale, pompeuze stem van de bijna 65-jarige, corpulente zanger. In het verleden bracht de man enkele wereldbekende albums uit (en dan hebben we het uiteraard over de ‘Bat Out Of Hell’-trilogie) en was hij verantwoordelijk voor rockhits als “Paradise by the Dashboard Light” en “I’d Do Anything For Love (But I Won’t Do That)”. Belangrijke kanttekening is dat Meat Loaf steeds omringd werd door een sterk team van songschrijvers waaronder vooral Jim Steinman maar eveneens mensen als Bon Jovi, Justine Hawkins en Eric Sean Nally.
Ook op deze plaat laat hij zich opnieuw omringen door verschillende gastcomponisten. Jammer genoeg blijken deze gasten niet van eenzelfde kwaliteit als hun voorgangers.
‘Hell In A Handbasket’ is daardoor een zeer onevenwichtig album met slechts op het begin van de plaat enkele leuke composities. Zo kunnen de eerste drie songs (single “All Of Me”, “The Giving Tree” en “Live Or Die”) ons best bekoren. Jammer genoeg horen we nadien enkele nummers waar onze tenen flink begonnen te krullen. “Blue Sky/Mad Mad World/The Good God is A Woman and She Don’t Like Ugly” kent een verschrikkelijke bijdrage van gastrapper Chuck. De cover “California Dreamin’” met een bijdrage van zangeres Patti Russo doet dan weer vooral heel hard verlangen naar het origineel. Ook de rest van de songs weet het niveau van de eerste tracks niet te halen. De stem van Meat Loaf overstijgt wel nog altijd het niveau van veel jongere collega’s maar compositorisch is ‘Hell In A Handbasket’ duidelijk geen hoogvlieger...
Wie houdt van posthardcore-bands uit de jaren negentig (denk aan Quicksand, Melvins en andere Jesus Lizards), moet absoluut naar We’ll Go Machete luisteren. Het betreft hier een band uit Austin, Texas die met ‘Six Plus Ten’ een eerste album uitbrengt. Eigenlijk betreft het hier een combinatie van twee platen: een titelloze EP (met zes tracks) die in 2009 enkel via het internet werd uitgebracht én ‘Strong Drunk Hands’, tien nummers die in de loop van 2011 werden opgenomen door producer Matt Smith. We’ll Go Machete is duidelijk geïnspireerd door bands als Quicksand, Shellac, Big Black, Drive Like Jehu en At The Drive In maar voegt duidelijk een eigen toets aan het geheel. Net als hun grote voorbeelden trekt het viertal alle registers open maar men legt daarbij iets meer de klemtoon op melodie en maakt zijsprongetjes naar andere muziekgenres (zoals mathrock, noise en postpunk). De band bestaat trouwens uit een zeer opmerkelijke zanger die net de juiste dosis angst en nervositeit in zijn stem stopt en een zeer solide ritmesectie die zorgt voor een stevige fond. Een pluim voor Stressed Sumo Records (waarvan de eigenaar Neil Cooper van een zekere band Therapy? is) dat zij deze Amerikanen op de kop wisten te tikken.
Gauntlet Hair is een debuterend tweetal uit Denver , die komen aandraven met een leuke plaat. Indiepsychedelische pop , die veel echo, galm , feedback en noise bevat , niet vies van wat lofi, wave en surf . Nergens gaan ze uit de bocht , en houden ze het uitermate beheerst. Het duo nestelt zich een weg tussen de nofi van Wavves, de indiewave van Animal Collective, Yeasayer en MGMT (van de recente cd) .
De twee jonge twintigers Andy R (gitaar/zang) en Craig Nice (drums/sampling) komen de eerste helft met “Keep time”, “Top bunk”, “Mop it up” , “My christ” en “Lights” sterk voor de dag, maar dan slaat de eenvormigheid wat toe . But so what , het is een bandje best de moeite waard om te volgen!
Uit Louisiana komt heel een leuke bende die ergens het midden houdt van Vampire Weekend, Los Campesinos en Architecture In Helsinki . Givers met name.
Indiepop in een swingend jasje , aanstekelijk, gezellig en onbevangen . Poisitive vibes door de opzwepende afroritmes, de atmosferische synths en de ontwapende jongen –meisje zang van Taylor Guarisco en Tiffany Lamson. Opener “Up , up , up” zet meteen de toon en de verrassende wendingen en stijlen boeien . Halverwege de cd wordt wat vaart terug genomen en horen we broeierige sfeervolle tracks als “In my eyes” en “Atlantic”. “Go out at night , de langste track van wel zeven minuten , bouwt op intrigerende wijze op. Een muzikaal hoogstandje . Ze zijn niet vies van wat experimentjes , maar het blijft beheerst binnen de humeurige sound . Fijne ontdekking dus!
Twee sing/songwriters uit Nashville hebben elkaar gevonden , nl. Joy Williams – John Paul White. Ze brengen stemmige, ingetogen , akoestische country/americana en indiefolk. Een ingetogen sfeer door de akoestische gitaren, sobere pianoklanken en treurige cello, gedragen door de twee stemmen die met elkaar versmelten .
Het duo won onlangs twee Grammy’s met beste de folkplaat en de beste country-act. Ze trokken de aandacht met het nummer “Poison & wine” , dat prominent werd gebruikt in een aflevering van Grey’s Anatomy. De titelsong laat een krachtiger gitaargeluid horen .
We zijn onder de indruk van hun ‘tristesse’ songs , die in hun ontroerend karakter best happy klinken . Puike ontdekking dus!
De cd wordt nog aangevuld met een zestal sober gehouden , ‘ruwe’ (cover) tracks o.m. “Billy jean” , “Dance to me to end of love” en “You are my sunshine”.
Het duo geeft de rootspop alvast een gevoelige , emotionele lading .
De Britse Jasmine Van Den Bogaerde , met deels Belgische roots, is al van haar zevende bezig met liedjes schrijven en won al op haar twaalfde een landelijke Britse talentenjacht . 16 is ze intussen en ze komt aandraven met een hitgevoelige plaat ; songs van anderen worden origineel aangepakt en herleid tot haar pianospel dito emotievolle stem .
De nummers worden op ontroerende , spannende wijze gespeeld , aangevuld met een eigen nummer “Without a word”.
“Skinny love” van Bon Iver’s Justin Vernon leverde de doorbraak op , maar ook die andere singles “1901 van Phoenix en “People Help The People” van Cherry Ghost zijn meer dan moeite waard . De songs worden uitermate sober gehouden (stem-piano) – of zijn iets breder door strijkersarrangement, synths, soundscapes en een ingehouden percussie .
Het coveraanbod is veelbelovend, o.m. The National’s “Terrible love” en “Shelter van The xx, wat aantoont dat een muziekcarrière haar gegund is .
Het wordt alvast uitkijken naar het volgende album , waar ze meer eigen materiaal zal brengen.
Roots & Roses Festival 2012 - Wat een heerlijk en sympathiek festivalletje
Roots & Roses Festival 2012
Het was weer verlangen naar het met voorsprong sympathiekste festivalletje in België. Voor een appel en een ei drink je lokale bieren, eet je gezond uit alle windstreken en geniet je vooral van wat de ‘rok en rool’ te bieden heeft. Na een stuk verse mattentaart, gebakken door de plaatselijke moederkens, schoot het gedoe uit de startblokken. De wei was een modderige brij…
Mama Rosin: Een stel knapen uit Zwitserland die in het Frans een mix van rock, punk, blues brengt. Zéér originele bezetting: Gitaar, drum en trekzak. Doet in de verte wat denken aan Eugene Edwards van 16 Horsepower, maar dan zonder dat religieuze gezeik. Super sympathieke gasten die zichzelf kunnen relativeren en de humor ervan inzien. Waardige openers. Live uitstekende reputatie, op CD minder geslaagd. Je moet ze zien dus…
Romano Nervoso: In tegenstelling tot de openers denken deze spaghtettigasten uit La Louvière dat ze wel origineel zijn en het warm water hebben uitgevonden. In het begin is dit zootje ongeregeld met hun stedelijke garage-punk leuk om naar te zien en luisteren, maar al ras heb je het gehad met hun betere jatwerk. Iets te veel ‘been there, seen that’. Vergeet maar die internationale doorbraak. Met een nepbonten mantel en een geschminkt oog kom je er niet.
Lewis Floyd Henry: Deze Jimi-kloon bedient op zijn eentje zijn zessnaar, met de-octaver, een snaredrum, een basdrum en een ‘mulleschuiver’, ook mondharmonica genaamd, en heeft een niet te onderschatten soulvolle stem. Deze duidelijk overgetalenteerde duizendpoot brengt een heerlijke mix van rock, blues en psychedelica, kan heel goed ad fundum drinken maar maakt nog te veel schoonheids- en slordigheidsfoutjes. Spectaculair en aangenaam in een of ander metrostation, toch iets te licht bevonden voor dit mooie festival. Henry is wel een durver, maar daar zal de drank ongetwijfeld voor iets tussen zitten. De Moinette kwam uit zijn neusgaten… What a shame!
Ben Caplan and the casual smokers: Ben had twee schoonheden mee die contrabasten en violeerden, waarvan hij trouwens bij wijze van grap beweerde dat hij ze ergens had opgevist uit een of andere goot, maar trok vooral met zijn Marxbaard en zijn indie-folkmuziek de volle aandacht. Zijn diepe stem doet denken aan de schuurpapieren Tom Waits. Caplan moet het hebben van sing-a-long toestanden, en krijgt de tent gedwee met zich mee. Vooral is hij volbloed tweeling van onze held Tom van Admiral Freebee. Ideaal voor Cactus, en vooral hoger op de affiche.
Bob en Lisa: Dit tweetal doet het even zonder hun allesverbrandende en energieke Bellrays en keren terug naar hun eerder akoestische soulvolle stadsblues. Wat een stem heeft die Lisa. En ik blijf erbij: Dat vrouwmens heeft meer soul in haar linker kleine teen dan alle Tina Turners en Janice Joplins samen. Kippenvel troef, maar als we echt mochten kiezen, geef ons dan maar de vertrouwde versie …
The Legendary Shack Shakers: Deze Nashvilles zijn niet bepaald pussies en maken je meteen knettergek. De betere vernieuwde rockabilly, power troef en als zanger een van de grootste performers die ik al heb gezien. Een ware David Byrne op speed die op zijn harmonica blaast als was het dat hij er doodleuk mee geboren is. Wat een contrabassist, (kersverse) gitarist en drummer. Wat kan de duivel toch goed zijn! “Ichabod” en “Iron Lung Umpa” behoren nu al mijn definitieve favorieten. Nu al wéér een hoogtepunt en …de rest moet nog komen! Straks nog in den Trix in A’pen! Gaat dat zien! Gaat dat zien!
Dan Sartain: Ieder festival heeft recht op zijn miskleunen. Dan, laat de ‘one two trees’ maar over aan de Ramones.
The Fleshtones: Deze leuke ouwe knarren zijn al een vijfendertig jaar op toer, brengen met ongelofelijk veel plezier en energie swingende punk en garagerock op een surfplank, maar moeten meer dan dringend af van die onnozele Status Quo-eske ganzenpasjes en andere dansjes. Heren Fleshtones, op die manier degraderen jullie zichzelf en jullie muziek tot een veredeld balorkest, en dat kan toch niet de bedoeling zijn? Of wel?
El Fish
Steven Debruyn trakteerde ons met Roland vorig jaar nog op een lauw en vooral geïmproviseerd concert. Hij blies met zijn partner in crime Filip Casteels het bijna mythische El Fish uit de jaren 90 weer leven in en toonde onlangs in de AB dat ze tot de betere muzikanten behoren op dit zakdoekje, ook België genaamd.
En verbluffen deden ze opnieuw op Roots. Zeer aanstekelijk, opzwepend : Een mondharmonicaspeler met wereldklasse, een uitzonderlijke gitarist, twee drums, elektronica en een handvol bluesakkoorden: Meer is niet nodig om een tent te doen ontploffen. “Hangingover”, “Looking for you”, “Allright” zijn maar enkele hoogtepunten. Ruben Block weet waar hij zijn mosterd haalt.
The Experimental Tropic Blues Band
Met Jon Spencer als producer speelden deze Luikenaars met internationale uitstraling een dijk van een concert. ‘The best burger, doddamn blues’: Hun songtitels zijn een gebalde samenvatting van hun muziek. TETBB maakt van Roots ’n Roses een topfestival. België bruist van het talent en Schauvlieghe kan de pot op.
The Jon Spencer Blues Explosion
Na het sterke optreden van 'The Experimental Tropic Blues Band', vol overgave drijvend op het enthousiasme van het thuisvoordeel, en El Fish, misschien wel muzikaal de beste band op de affiche met een ronduit fantastische Steven De Bruyn op mondharmonica en Filip Casteels op gitaar, kregen we het hoofdgerecht geserveerd: The Jon Spencer Blues Explosion !
Dit weliswaar met een ietwat valse start. Terwijl El Fish er nog enkele bisnummers tegenaan gooide stond Jon Spencer al van jetje te geven op het 'Roses' podium en dit met een voor één derde gevulde tent...
Niet getreurd! Voor wie traditionele 3- akkoorden blues verwachtte was het toch even schrikken. Eénmaal op kruissnelheid walste het trio het publiek plat met een aanéénrijging van de vuigste riffs , de smerigste vocale uithalen en hopen Rock 'n' Roll attitude .
De super energieke grootstad ' Trash 'n' Roll' van de 'Blues Explosion' deed zijn werk en maakte duidelijk waarom 'Jon Spencer' de waardige hoofdact was van een wederom schitterende uitgave van dit festival... En dan was het voorbij. Het publiek achterlatend, hongerig naar méér .
Thank you and good Night …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roots-and-roses-festival-2012/
Organisatie: Roots & Roses, Lessines
Nederlands 
Français 
