Het is duidelijk dat Mr. Scruff in ons landje de laatste jaren aan populariteit heeft gewonnen.  Drie uiterst geslaagde Democrazy-edities in Gent in 2009, 2010 en 2011 zullen hier ongetwijfeld toe bijgedragen hebben.  ‘Dé nieuwe sensatie’ hoorde ik wel eens vertellen van mensen die hem nog niet eerder kenden. Een sensatie zal hij altijd zijn, maar van nieuw is al lang geen sprake meer. Andrew Carthy startte zijn dj-carrière begin jaren negentig op Sunset Radio in Manchester en al gauw kwam deze in een stroomversnelling terecht sinds hij midden jaren negentig door DJ Food geïntroduceerd werd op het gerenommeerde Ninja Tune label.

Naast marathon-DJ staat hij ook bekend als cartoonist, tea company owner, whale saver en bovenal als producer met een wel heel typische sound waarin altijd een zekere dosis humor zit verwerkt. Scruffy komt niet zomaar een uurtje plaatjes draaien. Nee, als hij komt, draait hij minstens een vijftal uren zelf aan de knoppen met zijn eigen visuals op de achtergrond en gewapend met een zak vol 12-inch en 7-inch vinyl. Voor zijn avond in de Vaartkapoen hebben we alvast onze beste dansschoenen aangetrokken. Wat hij gaat brengen ben je nooit zeker. Wat wel vaststaat is dat hij er elke keer opnieuw een heel vet eclectisch 'feel good-feest' van maakt. En dat werd het ook...
Elke dj-set is anders maar toch bouwt Scruff telkens wat zekerheden in. Starten doet hij altijd met een heel jazzy, downtempo sfeertje. Eenmaal de zaal aan het vollopen is, haalt hij wat meer dansbaar materiaal boven. In zijn sets zit nooit echt een lijn. Aan tien muziekstijlen per uur knalt hij zichzelf door de avond. Zijn stijl kan je omschrijven als funksouljazzafrobeatlatindubstepdeephousediscoreggaebreaks
en ook een beetje hip hop. Volgens mij is hij naast Gilles Peterson één van de enigen met zo divers materiaal zo een consistente set kan brengen en een volledige zaal voortdurend in beweging houden.  Alles loopt lekker vloeiend door mekaar. Van een 80 BPM reggaeplaatje schakelt hij naadloos over naar 155 BPM future garage track. Dit maakt zijn sets ook zo uniek en zonder twijfel zijn deze swings van soul en funk over house en latin naar dub en reggae een katalysator voor de onvervalste 'happiness' bij het publiek. Nooit krijg je het gevoel dat deze swings fout zijn. Scruff speelt zelden hits, met uitzondering van zijn eigen materiaal dat telkens heel erg wordt gesmaakt door het publiek. Vrijdag konden we zijn “Jazz Potatoe”, “Spandex Man”, “Chicken In a Box” en natuurlijk ook zijn “Get a Move On” en “Pickled Spider” horen. Afsluiten deed hij stipt om 2u.00 met "Music Takes Me Up".  Stilletjes hadden we gehoopt dat hij het einduur ruim zou overschrijden. Het publiek schreeuwde dan ook heel terecht naar meer.

We hopen dat Vk* net zoals Democrazy hiervan een jaarlijkse traditie maakt. Brussel kijkt er in ieder geval nu al naar uit.
Wie ook bevangen wil worden door de good vibes van Mr. Scruff , kan deze zomer nog terecht op 'Feest in het Park' in Oudenaarde.
Naar goede gewoonte gooit hij zijn set voor beperkte tijd te grabbel. Download hier de integrale set van vorige vrijdag met de code 'vkvkvk'

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mr.-scurff-20-04-2012/

Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek

Soap & Skin (with Ensemble)
Je kunt er niet van uit dat een optreden van de 22 jarige  Oostenrijkse Anja Plaschg aka Soap & Skin, toch wel iets heel speciaals is . In haar ‘pop noir’ creëert ze een intrigerende ‘aparte’ sfeer, een slingerbeweging tussen engelen en duivels; we baden in een duistere sprookjeswereld. We krijgen een onbehaaglijk, deprimerend, beklemmend gevoel en elementen als treurnis, spanning, angst en huiver komen naar boven. Een aanzwellende dreiging, die durft te exploderen naar excorcisme … én toch … is er voldoende ruimte voor een wonderschoon, fragiel (hart) verscheurend kantje .
Dat haar gig en performance kippenvel bezorgt is overduidelijk . Inktzwart en Bikkelhard! Sommige momenten waanden we ons in een weerzinwekkende suspense films of als in de huidige zondagavond toptv series op 2BE of VT4 met ‘Fringe’ en ‘Terminator - the Sarah Connor Chronicles’ . Blij dat we af en toe eens naar adem kunnen snakken en er tikkeltje opluchting kan heersen …

Een perfectioniste is het getalenteerde, schuchtere, maar geëmotioneerde wonderkind. Haar set was net als twee jaar terug even pakkend als heftig! Zelf legde ze zich toe op haar geweldige stem, haar gevoelig en treurig pianospel en op haar laptopgeluiden van donkere, dreigende soundscapes en logge, lome, diep dreunende  en neurotische synthbeats. Het Ensemble vulde aan met violen, cello, trompet, contrabas en met de zus van … als backing vocaliste.
Een melodramatiek van pop, neoklassiek, gothiek en industrial, die elan kreeg door de schaars gekleurde spotlights, de lange zwarte cape van Plaschg en de zwarte tenues van de bandleden.
Af en toe gunde ze haar publiek een blik en hoorden we een mompelend dankjewel om nét dat hardnekkige spanningsveld wat draaglijker te maken . Ze misstaat niet als actrice, die haar act zeggingskracht biedt door de handbewegingen en het gejaagd heen – en weer geloop.

Een veld van melodieuze schoonheid, dreigende spanning en apocalyptische taferelen … een wondere en bevreemdende leefwereld van bijna twee uur uit haar cd’s ‘Lovetune for Vacuum’/’Marche funebre’ EP en de pas verschenen ‘Arrow’.
Eerst werden we overdonderd door krachtige onheilspellende beats en basses van “Deathmental” om dan enkele fijne, breekbare composities te horen, “Craddlesong” , “Cynthia” en “Extinguish me” . Beeldend was de uitvoering van het onrustige “Big hands nails down” die door een mistige trompet de doom van Sunn O))) deed opborrelen .
Continu werd het publiek geprikkeld en heen en weer geslingerd , van een ingenomen “Surrounded”, naar de paranoia van “Thanatos”, die diep ons lichaam kerfde met de strijkers, tot de creatieve  cover “Voyage voyage”  van Desireless .
Tussenin donkere, duistere en gruizige nummers als “Fall foliage”, “The sun”, of het filmisch bezwerende “Meltdown”, die aan de film ‘Unstoppable’ kon gelinkt worden. Verderop was het sobere ingetogen “Lost” een aangenaam rustpunt door de piano, stemmige strijkers en haar puike vocals.
Ze haalt op het eind opnieuw straf uit met “Vater” , een song over de dood van haar vader, vol verrassende wendingen en met ijselijk gegil en angstaanjagende strijkers.
Ze bracht nog een sterke uitgebreide bis; een gemoedelijke “She’s crazy” en “Mr Gaunt pt 1000” wisselde ze af met snijdende versies van “Marche funèbre” en “Sugarbread”. En de twee covers die ze toevoegde, de V.U. “Pale blue eyes” en The Doors’ “The end”, werden op originele wijze aangepakt en opnieuw bewerkt; als een ratelende slag kronkelde ze rond de toetsen; twijfel en onzekerheid fungeerden als pepersaus en een declamerende Patti Smith was hier niet veraf!

Een adembenemende performance die gevoeligheid, emotionaliteit letterlijk kruisigt aan angst en kwelling !

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel