Groezrock 2012 – Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival
Groezrock 2012
Nog voor het middaguur stond ik al terug op de weide; klaar om een nieuwe lading muziek te ontvangen. En eerste aan de beurt was het RED CITY RADIO uit Oklahoma. Deze mannen spelen volgens de omschrijving een mix van grommende punkrock-emocore met doorklinkende folk-invloeden. Klinkt veelbelovend dus! En deze band was inderdaad niet slecht. Ze brachten niet echt iets vernieuwend qua stijl maar als het goed gebracht is doet dat er niet toe, toch?
MAKE DO AND MEND
De volgende band stond geprogrameerd op de Impericon stage. Op dit podium had ik eerder op het festival nog niet naar bands gaan kijken en mijn eerste indruk was dat het geluid daar niet echt top zat. Toch mocht ik Make do and mend niet missen. Deze jongens weten namelijk iets te maken dat qua stijl wel vernieuwend is. En toch hoor je nog de invloeden…
Zij spelen namelijk een stijl een soort post hardcore zoals ook Hot Water Music dat doet maar dit brengen ze dan rauwer en met hier en daar wat trage, zware stukken. Zij gaan echt voor authenticiteit, originaliteit en passie zoals het Groezrock boekje beschrijft.
SUNPOWER
Sunpower is een band uit Opwijk. Jaja een Belgische band op de Etnies stage. Er werd duchtig gedanst door het publiek op het podium nadat de band het bijna verplicht had. De frontman riep dan ook: “Yeah, that is a punkrock party.” Wat hadden we dan ook verwacht van een mengeling tussen Minor Threat en Dead Kennedys. Dit is hardcore punk zoals ze in de jaren 80 gemaakt werd. Dit bewijst nog maar eens dat een band gerust mag klinken als iets wat eerder al gedaan is zolang het maar met passie gebracht word. Iets wat de mannen van Sunpower wel weten te doen.
THE DANGEROUS SUMMER
Natuurlijk kreeg ik dorst van al dat punkrock geweld en liep dus van de Etnies stage naar de dichtstbijzijnde bar om een biertje te halen. Terwijl ik stand te wachten op mijn bestelling hoorde ik uit de tent van de Impericon stage geluiden die mij heel erg konden bekoren. Ik liep met mijn bestelling in de handen eens lang daar en zag daar The Dangerous Summer spelen. WOW! Dé ontdekking voor mij persoonlijk van Groezrock 2012. Tis altijd tof als je zo op het onverwachts een band te horen krijgt waar je niets van kent en die je toch van de eerste keer weten mee te slepen. Het boekje omschreef ze met ‘Mooie melodieën, diepgravende teksten, intelligente songs, deze jongens hebben het allemaal’. En of dat deze mannen uit Ellicott City het allemaal hadden. Melancholie ten top!! Iets om te onthouden en meer van op te zoeken dus.
THE OLD FIRM CASUALS
Oi! Oi! Hooligans! We waren klaar voor onze portie Oi! Punk. En dit zijproject van Lars Frederikson zou ons dit geven. En of ze dat deden. Blijkbaar had Mr. Frederikson toch nog wat energie over na de ontzettend goeie show met Rancid gisteren avond. Toch oversteeg het voor mij de traditionele Oi! Er werd al eens een gitaar solo door de versterkers gestuurd en ook de bassist nam geregeld te taak van lead zang op zich wat het geheel interessanter maakte.
COBRA SKULLS
Ondertussen stonden de mannen van Cobra skulls zich al op te warmen op de Etnies stage. Het trio dat afkomstig is uit Reno speelt een mengeling tussen rock-a-billy en moderne, intelligente punkrock. Een band die me zeker wist te bekoren ook al was het publiek niet echt actief en was de tent niet overdreven vol.
HOT WATER MUSIC
Hahaa HOT WATER MUSIC!! Dit beloofde goed te worden. Deze alom bekende band van frontmannen Chuck Ragan en Chris Wollard speelt een post hardcore genre dat toch ook hier en daar een jazzy invloedje heeft. Dan vooral op gebied van baslijntjes die soms bijna hemels zijn. Maar wat een lelijke basgitaar die onze heer Jason Black had meegebracht. Afgezien van dit feit was het opnieuw een beestig goede show. Met ook hier en daar een gastzanger uit de backstage. De eerste was niemand minder dan Dave Hause, bekend van Paint it black, The Loved ones en zijn solo werk. Hij nam het nummer “Trusty chords” voor zijn rekening. Dit kon niet mislukken als je weet welke klok van een stem Dave uit zijn keel weet te persen. Een supercoole versie. Ook de frontman van Red City Radio was niet bang om het refrein van “Paper Thin” te komen meebrullen. Dit was met andere woorden een show die zeker het onthouden waard was. En Dave Hause had me weten te overtuigen om Good Riddance te laten voor wat het is en zijn akoestische set eens te gaan bekijken.
THE BRONX
Na een paar nummers Alkaline Trio (waar opnieuw de frontman van Red City Radio kwam meezingen) was het de beurt aan The Bronx. Hier keek ik ook wel naar uit. Garage-rock met wat Hardcore-punk invloeden erin. Dit kan me wel bekoren. En blijkbaar hadden deze jongens al eens op een Groezrock podium gestaan. De frontman Matt Caughthran is namelijk tot over zijn oren verliefd op het Meerhoutse festival. Dit gaat zelfs zover dat hij op het podium een huwelijksaanzoek deed naar Groezrock toe wat best wel grappig was. Ik vond persoonlijk dat er wat veel bindteksten tussen de nummers zaten maar ieder nummer maakte dit meer dan goed. Met krakers als “Heart attack american” en “6 days a week” zetten ze de boel weer in lichterlaaie. Deze jongens spelen cd-kwaliteit.
DAVE HAUSE
Zoals gezegd had Dave Hause me weten te overtuigen om toch eens voet te zetten in de Fender Acoustic stage. Wow wat was het hier gezellig aangekleed. Een grote kroonluchter boven het podium en overal sfeerverlichting zorgden voor de setting. Dave Hause zorgde voor de ideale muziek. Man, wat kan deze jongen zingen!! Hij bracht materiaal van The Loved Ones maar ook nummers van op zijn recent uitgekomen solo plaat. Hij weet als geen ander het publiek te bespelen en te raken met zijn uit het leven gegrepen teksten. Hij krijgt het publiek zelfs zover dat er gecrowdsurft word op een akoestische set. Je merkt echt dat deze jongen graag doet wat hij doet en dat is verdomd goeie muziek spelen en dat recht uit het hart.
7 SECONDS
Groezrock 2012 was het jaar van de oude punk en hardcore bands. En daar mocht 7 seconds ook niet aan ontbreken. Deze mannen brengen energie en wijsheid in korte snelle nummers zonder hun gevoel voor melodie te verliezen. Enige nadeel is dat de mannen toch al wat verouderd zijn en niet meer de jonge knapen zijn van weleer. En dat kan je horen aan frontman Kevin Seconds die nu en dan eens buiten adem is. Maar dit buiten beschouwing is het een coole show vol nostalgische momenten.
GORILLA BISCUITS
En om het rijtje compleet te maken van de oude punk en hardcore bands is hier Gorilla biscuits. Anthony ‘Civ’ Civarelli (onder meer bekend van gelijknamige band CIV) had de zijnen opgetrommeld voor een knallende oldschool straight edge hardcore show. En het resultaat was dan ook al duidelijk van in het begin. Er stond bijna meer volk op het podium dan in de tent met ergens daartussen de muzikanten. Maar het publiek op het podium wisselde snel want het was stagediven, stagediven en nog eens stagediven. Wat een energieke show. Civ had duidelijk de conditie nog in de hand.
CHUCK RAGAN
Ik had de smaak voor de akoestische tent te pakken en probeerde nog een paar nummers van Chuck Ragan mee te pikken. Deze frontman van Hot Water Music heeft al heel wat solowerk uitgebracht. Hij speelt cowboycountry gezongen door zijn zeer zwaar raspende stem. De tent zat dan ook stampvol en binnen geraken was moeilijk. Hij had voor de gelegenheid ook nog een violist en een bassist meegebracht.
REFUSED
De headliner van Groezrock 2012 was het Zweedse refused. De bandleden hebben hun conflicten bijgelegd en zien er gelukkig en vereerd uit dat zij hier de boel mogen afsluiten. De band nam zijn tijd om wat peptalk tussen de nummers te placeren zoals “Don’t you ever let anybody tell you how to live your life. You only get one chance here. This is real. This is not a rehearsal.”
De klassiekers werden er natuurlijk doorgejaagd want nummers zoals “New Noise” en “Refused Are Fucking Dead” slaan je nog altijd voor de kop. Opnieuw een waardige afsluiter voor dag 2 en tevens ook waardige afsluiter van een geslaagd weekend.
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Toegegeven, we zien wel wat radiomakers struikelen over een groepsnaam als Texas Chainsaw Mass Choir, maar ook toen een aantal leden deze band later omdoopten tot het minder tongue-in-cheek White Rabbits bleef het oorverdovend stil op de StuBru’s en Radio 1’s van deze wereld. Met drie albums vol springerige pop onder de arm is het naar New York uitgeweken gezelschap dus goed op weg om het zoveelste goed bewaarde geheim in indieland te worden. Getuigden de eerste twee platen nog van een gezonde fixatie voor grote voorbeelden The Specials en Spoon, met de vorige maand verschenen nieuweling ‘Milk Famous’ maakten White Rabbits de definitieve stap richting een eigen geluid die hen momenteel langs een reeks bescheiden clubs op het Europese vasteland brengt.
In een erg matig gevulde Rotonde van de Brusselse Botanique werden de instrumenten volgens goede DIY traditie door de groepsleden zelf in de juiste plooi gestreken. Geen overbodige luxe trouwens, want de nieuwe single “Heavy Metal” waarmee het zeskoppige gezelschap uiteindelijk aftrapte is zo een nummer waar werkelijk elk detail er toe doet. Met het gelijknamige muziekgenre heeft het niets van doen, wel met een smeltkroes van no wave, punkfunk en psychedelische pop. Neem daarbij nog de ingehouden falsetstem van frontman Stephen Patterson, zelf een hyperkinetische look-alike van Madness opperhoofd Suggs in zijn jonge dagen, en je zat gebeiteld voor een dik uur pop voor meerwaardezoekers die werkelijk geen seconde verveelde.
Live heeft White Rabbits twee of occassioneel zelfs drie gitaristen in de rangen, maar toch kan je de jonge Amerikanen bezwaarlijk een typische gitaargroep noemen. Daarvoor gaan ze conventionele gitaarriedeltjes of Sturm und Drang snarengeweld te bewust uit de weg, en dienen de minutieus afgemeten gitaren enkel om de gaatjes tussen de piano van Patterson en de drumtandem Jamie Levinson en Matt Clark dicht te plamuren. Enkel wanneer Clark de sticks inruilde voor zes snaren tijdens een uitgesponnen versie van het oudje “The Salesman (Tramp Life)” viel de groep even uit haar rol, en leek het podium even te klein voor zoveel jong geweld.
Het publiek zat of stond erbij en keek ernaar, sommigen uit verwondering voor de intensiteit waarmee die jonge gasten de ene na de andere compacte popsong uit hun hoed toverden, anderen uit verveling wachtend op een hit die nooit zou komen. Want voorwaar, met één radiohit op zak zouden wellicht een pak meer deuren open gaan voor White Rabbits. De groep was er al één keer erg dicht bij met het stuiterende “Percussion Gun”, in ’09 goed voor een bescheiden succes in de Alternative Billboard charts, en in een erg bescheiden kring voorlopig de enige cult classic van White Rabbits. Of neem nu het door een droge ritmebox op gang getrokken “Temporary”, wiens onweerstaanbaar baslijntje spontaan solliciteert voor een stekje in de back-catalogue van The Rapture of LCD Soundsystem, en waarvan de temperatuur op een kille lenteavond als afgelopen maandag prompt een paar graden de hoogte in gaat.
Het zestal bedankte de Belgische fans voor hun -zij het karige- opkomst met het nieuwe “Danny Come Inside”, een opzwepende kruisbestuiving tussen punkfunk en experimentele psychopop, en het oudje “Kid On My Shoulders” dat nog steeds duidelijk de calypso handtekening van The Specials draagt.
White Rabbits bewezen vanavond echter dat ze meer dan ooit op eigen benen kunnen staan, nu nog wat dovemansoren aan het radio-firmament wakker schudden en alles komt goed. En nee, toeval bestaat niet, want bovendien heeft Chokri naar verluid nog wat winddichte tentjes te vullen op Pukkelpop.
De avond werd gezellig maar ongevaarlijk op gang getrokken door Another Belgian Band. Nee, I kid you not, in de categorie ‘verzin eens een originele groepsnaam’ heeft dit vijftal al een prijs binnen handbereik. De muziek daarentegen is hooguit charmant te noemen, o.a. dankzij het gebruik van instrumenten met een eerder laag rock’n’roll gehalte zoals klarinet, ukelele, contrabas en klokkenspel. De groep kwam in de Rotonde haar debuut EP voorstellen waarop pop en folk braafjes met elkaar worden verzoend, occasioneel met een uitspatting richting zigeunermuziek, cabaret en chanson. Een tournee langs Belgische en Franse clubs is momenteel hun deel, eeuwige roem bijlange nog niet.
Organisatie: Botanique, Brussel
Groezrock 2012 – Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival
Groezrock 2012
Het weekend van 28 en 29 april was het weer zover… Het mekka voor de liefhebbers van punk en hardcore in alle vormen en kleuren stelde opnieuw zijn deuren open voor het grote publiek! Groezrock her we Come …
En het beloofde een top-editie te worden. Misschien zelfs een beetje van het goede teveel. Er waren zodanig veel bands die het bekijken waard zijn dat je al over een goede fysieke conditie moet beschikken om van de Main stage naar de Impericon stage te lopen en ondertussen een stop te maken bij de Etnies stage. Het voordeel van zo’n programmatie is dat je veel bands gezien hebt op het einde van het festival. De ‘negatieve kant’ (als dit al negatief kan genoemd worden) is dan echter wel dat je veel van de shows maar half kan meevolgen…
dag 1 – zaterdag 28 april 2012
THE MENZINGERS
The Menzingers staan hier vandaag voor het eerst op Belgisch grondgebied en dan nog wel meteen op de Main stage van Groezrock. De 35 minuten durende show loopt lekker en is gevuld met passionele, melodieuze, eerlijke en gewoon steengoed gemaakte punkrock. Deze mannen spelen namelijk een mengeling tussen Alkaline Trio, Gaslight Anthem, Hot Water Music en andere emotioneel getinte (post-)emocore en punkrock bands. Toch had ik het gevoel dat de show een beetje statish verliep. Maar volgens mij zou dit veel beter geweest zijn mochten The Menzingers op een kleiner podium geboekt staan. Misschien iets om te onthouden naar volgend jaar toe?!
NONE MORE BLACK
Volgende band die geprogrammeerd stond op de Main stage was het uit New Jersey afkomstige None more black. Al wie fan is van Kid dynamite mocht deze show niet missen! Bij het begin kreeg je echter de indruk dat Slayer op het podium stond. Frontman Jason Shevchuck had namelijk 2 stand-in muzikanten meegebracht op gitaar en bas. En deze mannen zagen er nogal metal uit…
De show verliep op hier een beetje stroef. Wat niet wil zeggen dat het slecht was hoor. Maar volgens mij was het opnieuw gelegen aan het grote podium. Want zelfs de zanger haalde ook even aan dat ze het niet gewoon zijn om op zo’n groot podium te spelen. Maar al bij al is en blijft het een toffe band!
BELVEDERE
Belvedere is een band waar ik persoonlijk niet zo veel van ken. Maar een kameraad had me aangeraden om deze Canadese gasten zeker eens te gaan checken. Dus nieuwsgierig als ik ben heb ik dan enkele nummers gaan meepikken van de show van deze mannen. Ze spelen retestrakke, hypermelodieuze en supercatchy punkrock en dit in een sneltempo. Je kan er de jaren 90 zo in terug vinden en hebt meteen zin om een skateboard te nemen en alles aan flarden te skaten. Een band waarvan ik meer moet leren kennen!
OFF WITH THEIR HEADS
Zo ging het verder naar de Etnies stage waar Off with their heads ons verwelkomde met een stevige portie punkrock met de grote P. Ik had deze jongens al eens aan het werk gezien in het voorprogramma van CIV en als ik eerlijk moet zijn hebben ze mij daar een beetje teleur gesteld. Ze waren toen op tournee met slecht 1 gitarist wat het totaal beeld geen goed deed.
Maar vergevingsgezind als ik ben heb ik de jongens een 2e kans gegeven en ben ik dus op Groezrock nog eens gaan kijken. Nu op tour met een twee gitaristen was het inderdaad een heel stuk beter. Ze wisten een goede show neer te zetten waarvan vooral de fans van Banner Pilot en Dear Landlord wel pap van lustten.
REEL BIG FISH
Natuurlijk mocht ook een ska-band van formaat niet ontbreken op Groezrock. De uitverkoren band was met name Reel big fish. Zij combineren ska met pop –punk met een uitgebreide blazer sectie wat leidt tot pop – ska - punkrocksongs met een ultra hoog meezing gehalte.
Deze combinatie leidde ertoe dat het een zeer aanstekelijke show werd die ervoor zorgde dat je als toeschouwer de grootste moeite had om te blijven stilstaan. Er was natuurlijk ook plaats voor wat humor in de set want 1 nummer werd telkens opnieuw gespeeld maar telkens in een andere stijl wat leuke combinaties opleverde. Ook coversongs ontbraken niet bij deze ska-punk bende zoals daar zijn Metallica's “Enter Sandman” en het alom gekende “Brown Eyed Girl” van Van Morrison. Ook de A-Ha cover “Take on me” passeerde de revue wat ik persoonlijk een beetje bij het haar getrokken vond want zowat elke zichzelf respecterende ska band heeft deze cover al eens onder handen genomen. Maar dit even buiten beschouwing gelaten was het een echt feestje!!
BOUNCING SOULS
Bouncing souls mocht natuurlijk ook niet ontbreken op een festival als dit. Bouncing Souls zijn namelijk één van de favoriete bands van het Groezrock publiek, en Groezrock is één van de favoriete festivals van Bouncing Souls. Een combinatie die niet meer mis kon gaan. Met een frontman die een prijs zou moeten krijgen voor meest zachtaardige punkrock zanger aller tijden en een hele resem super-catchy meezingpunkrockclassics onder de arm wisten ze dan ook het Groezrock publiek voor de 5e keer weer maar eens te overtuigen. Met als hoogtepunt van de show ‘True believers’ dat uit volle borst werd meegezongen.
THE GHOST INSIDE
Ontstaan uit de resten van A Dying Dream werd de band eind 2007 opgericht. Nadat ze vorig jaar reeds de Etnies stage op Groezrock in lichterlaaie zetten mochten ze dit nu op een grotere stage overdoen. En daar slaagden ze moeiteloos in, met hun intense metalcore werd de set van het Californische combo fel gesmaakt. Circle- en moshpits waren niet te tellen. Nu ze pas tekenden bij het grote Epitaph label ziet hun toekomst er wel rooskleurig uit.
HEIDEROOSJES
Op de Main stage doemden even later – op de traditionele intro van Urbanus- het zootje ongeregeld van de Heideroosjes op. De Hollanders - aan hun uitgebreide afscheidstournee bezig - hadden er zin in en het publiek duidelijk ook. Openen deden ze met “Tot hier” uit hun laatste wapenfeit ‘Cease-fire’, maar voor de rest was het een ‘greatest hits’ set maar dat kan moeilijk anders met zo'n back catalogue aan klassiekers. “Break the public peace”, “Iedereen is gek”, “Damclub Hooligan” , allemaal passeerden ze de revue. Frontman Marco Roelofs bleek eens te meer een volwaardig volksmenner en loofde organisatie en publiek voor de sfeer en het leuke feestje. Hun vierde en voorlopig laatste passage hier ging niet onopgemerkt voorbij en was een leuke opwarmer voor de grote namen die later op de avond nog moesten komen.
EVERGREEN TERRACE
Evergreen Terrace was de volgende halte. Het combo opende hard en meedogenloos en zanger Andrew Carey toonde zich direct een ware acrobaat door op alle boxen te klauteren en vanuit daar het geheel te leiden. Er was veel variatie in de sound en dat bleek een verademing in al het harde werk dat we reeds gehoord hadden. Hun bijwijlen melodieuze en meeslepende hardcore in combi met de soms rauwe, heavy metalcore kon op heel wat bijval rekenen zodat ze met hun debuut hier goed scoorden. Met af een toe een rake cover in de setlist bleven ze boeien en wonnen ze hier een pak nieuwe zieltjes. Het vijftal ging een klein uur lang op hun elan door en bleek een aangename -nieuwe- verrassing te zijn. (Binnenkort in Trix Antwerpen, 8 juni 2012)
LIFETIME
Voor de volgende band zijn we afgezakt naar de Etnies stage. Daar was het alweer de beurt aan een bende knapen uit New Jersey. Iedereen die aanwezig was bij None more black zal sowieso ook aanwezig geweest zijn bij lifetime aangezien dit de basis-groep is waaruit later Kid Dynamite, Paint It Black en Zero Zero ontstaan zijn. De band speelt melodische hardcore en brachten een toffe, energieke show ondanks het feit dat dit eigenlijk een groep is uit begin jaren 90 en dat de leden toch al van leeftijd beginnen te worden. Ik had graag wat langer gebleven bij deze band maar ondertussen begon op de Main stage Face to face al te soundchecken. Jammer!
FACE TO FACE
De melodieuze punkrock van Face to face moest het pad effenen voor Lagwagon en Rancid later op de avond. De band die eind de jaren '90 de succesvolle periode in het kielzog van Nofx, No Use For a Name en Lagwagon meemaakten kwamen hun nieuw album promoten. Na hun break tussen '04 en '08' is het viertal rond boegbeeld Trevor Keith sinds enkele jaren terug met hun typische ‘oldschool happy punkrock’. Na een kwieke start ging even later de schwung volledig uit het optreden, Keith stoorde zich meermaals aan het te stille meezingen van het publiek en irriteerde zich aan futiliteiten. Raar om zien dat deze veteraan met zoveel ervaring hier niet professioneler mee omging. Met krakers als “Disconnected”, “You've done nothing” en “It's not over” heeft de bende immers genoeg potentieel om de tent op z'n kop te zetten.Net op tijd herpakken ze zich en maken ze er in extremis nog een lekkere melodieuze rockshow van.
THE DILLINGER ESCAPE PLAN
Even later kwam het veelbesproken The Dillinger Escape Plan de bühne. Wellicht één van de meest experimentele bands van de affiche met hun unieke veelzijdige sound. Hun typische mix van hardcore, industrial metal en jazz sloeg ook hier terug gensters en het vijftal werkte zich met veel enthousiasme en bezieling door hun set. De technische passages, ritmewisselingen en catchy zangpartijen van kopstuk Greg Puciato zorgden voor brokken waardoor het er bijwijlen hard aan toeging in de moshpits. “Milk Lizard”, “43% Burnt” en “Farewell, Mona Lisa” mochten niet ontbreken op de playlist en de 'gestoorde chaos sound' die de tent ingestuwd werd , werd zeer goed ontvangen. De 'vreemde eend in de bijt' maakte ook hier z'n sterke livereputatie waar en voerde een uur lang een schitterende show op.
HEAVEN SHALL BURN
Co headliner van de Impericon stage was het Duitse geweld van Heaven Shall Burn. Momenteel één van de grotere spelers in het metalcoregenre of is het deathcore. Feit is dat de hondsbrutale mix van deathmetal en hardcore en de no nonsense attitude van de band inmiddels een grote aanhang vergaard heeft. Ook met hun teksten die een politieke en maatschappelijke geëngageerdheid uitdragen brengen ze een duidelijke en niet mis te verstane boodschap.
Met reeds 6 albums op de teller hebben ze dan ook niet stilgezeten en kunnen ze putten uit enkele absolute knallers. Het was dan ook genieten geblazen van “The weapon they fear”, “Voice of the voiceless” -met schitterende wall of death- en “Endzeit” die zich genadeloos een weg beukten in onze oren. Absoluut hoogtepunt was een zeer heavy en catchy uitvoering van “Black Tears” een cover van Edge Of Sanity. Door de overlappingen met de andere bands konden we slechts een halfuurtje genieten van het viertal maar dat dit een overdonderende performance was zullen we geweten hebben.
HAZEN STREET
Dit was eigenlijk de reden waarom ik naar Groezrock kwam: HAZEN STREET!! Dit is een all-star band die samengesteld is uit enkele ‘anciens’ binnen het genre. De groep bestaat namelijk uit Freddy Cricien and Hoya van het alom bekende New Yorkse Madball. Verder komt ook nog Toby Morse van H2O de troepen vervoegen en dit alles begeleid door het betere drumwerk van Mackie bekend van The Cro-Mags & Bad Brains. Welk genre ze spelen valt moeilijk te omschrijven. Het is een mengeling van pop, punk, rock, hip-hop…”gangsta pop” zoals Freddy Madball het zelf omschreef. Ze hebben 1 full album op hun palmares staan en daarvan hebben ze dan ook bijna elk nummer gespeeld. Volle bak meezingen dus!! Verder kregen we ook te horen dat ze aan het werken zijn aan een nieuwe EP. Dat wordt dus halsreikend uitkijken wanneer deze eraan komt.
LAGWAGON
De Mainstage zat rond half 11 aardig voor de sympathieke geesten van Lagwagon. Nooit voor een grap verlegen en onder aanvoering van de charismatische knuffelbeer Joey Cape knalde de band van meet af aan met een enorme drive doorheen hun set. Starten deden ze met het duo “Kids don't like to share “ en “Violins” uit classic album ‘Hoss’. Stellen ze ooit teleur live... nooit dus, keer op keer show na show is het feesten geblazen, de talloze singalongs en positieve vibe zijn zo kenmerkend voor deze bende. De snelle melodieuze punkrock gaat nooit vervelen en als het even dreigt stil te vallen dollen Cape en gitarist Chris Flippin erop los als de eerste de beste tieners.
Hit na hit worden vakkundig en vol overgave, intensiteit en de nodige dosis humor gebracht en iedereen was het erover eens dat dit weleens het hoogtepunt van het weekend zou kunnen worden! Met 'anthems' “Alien 8” en “May 16” in de slotfase werden alle remmen (nog eens) los gegooid. Afsluiter “Brown eyed girl” , de Van Morrison cover, was zoals steeds de kers op de taart.
RANCID
RANCID…RANCID…RANCID !!! Wordt er gescandeerd … Supercool gewoon. Dit weet je op voorhand dat het niet gaat teleurstellen. Hoe kan het ook anders: Tim Armstrong, Lars Frederiksen en Matt Freeman bulken dan ook van de ervaring en ademen pure punkrock uit. De laatste kaar dat ze in België gespeeld hebben , was in 2003 op het Pukkelpop festival. Daar stond ik als jonge knaap te kijken naar al dit punkrock geweld en ik was direct verkocht.
En ik was blijkbaar niet de enige die uitkeek naar deze show. De tent van de Main stage zat afgeladen vol voor de 1u en 20 minuten durende show. Alle klassiekers van op hun ‘…And out come the wolves’ werden vakkundig gespeeld. En met succes! Het duurde niet lang voor de tent in lichterlaaie stond. De oude bokken hadden er duidelijk zin in en er was zelfs nog plaats voor enkele bisnummers op het einde van de show. Dit was een meer dan geslaagde afsluiter van een dagje Groezrock, gevuld met goede muziek en nu en dan een biertje drinken. Haaa…het leven kan mooi zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/groezrock-2012/
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Het nieuwe album van Patrick Watson, ‘Adventures in your own backyard’ was nog niet uit, maar niettemin was het concert van deze sympathieke Canadees uitverkocht.
Het was al even geleden dat we nog iets van Watson gehoord hadden, op de eerste editie van Crossing Border Antwerpen (al van 2009 geleden), was hij een van de hoogtepunten, naast Mumford & Sons die toen net voor de doorbraak stonden. Hij is ondertussen vader van twee kinderen, en combineert nu het gezinsleven in Montreal met een bestaan als muzikant. Pampers verversen was er de laatste jaren ook bij, logisch dus dat hij de titel van zijn nieuwe album dicht bij huis is gaan zoeken.
Als voorprogramma had Watson, stads- en labelgenoten Barr Brothers meegebracht, en dit voorprogramma mocht er zijn: ergens tussen folk en rock, met een inventief gebruik van harp en percussie, en een mooie samenzang van de vier muzikanten.
De Patrick Watson band kwam op in het donker, en Watson zette het concert subtiel in op piano, het publiek meteen betoverend met zijn unieke fluwelen stem. Dit openingsnummer begon heel rustig, mijmerend zelfs, maar kreeg plots een totaal andere wending, met een finale Ennio Morricone waardig. Watson is een heel veelzijdig artiest, naast verstilde ballades in de stijl van Antony en zijn Johnsons, pakt Watson ook heel energiek uit, met nummers die de energie van een Arcade Fire benaderen.
Watson is ondanks het vaderschap, een frivole framboos gebleven, als het concert te serieus of te intiem dreigt te worden, geeft hij graag tegengas, door in een onverstaanbaar Frans onzin te ratelen, of door het concert in een cabareteske richting te sturen. Een concert van Watson is dus altijd voorspelbaar onvoorspelbaar.
Eén van de mooiere momenten vanavond was toen de band besloot om een paar nummers rond een micro te brengen, zodat we op een ‘close harmony’ intermezzo getrakteerd werden. Toen die ene micro viel, bukte Watson zich gewoon, ipv de micro recht te zetten.
Veel nieuwe nummers vanavond, toch kregen we enkele oudjes, zoals het prachtige “Big bird in a small cage”, waarin Watson eerst er serieus naast floot, toen in slappe lacht schoot, maar daarna ongestoord verder ging alsof er niks misgelopen was en het publiek liet meezingen, in een vraag en antwoordspelletje.
Voor de bis mochten de Barr Brothers komen meedoen, en zij gaven een van Watson’s nieuwe nummers een serieuze draai van de bluesgitaar, Jack White waardig.
Tijdens die bis haalde Watson een blinde jonge fan op het podium, die hij ’s namiddags ontmoet had, en de jongen mocht Watson op piano begeleiden. Zijn avond kon niet meer stuk, en de onze eigenlijk ook niet.
Organisatie: Botanique, Brussel
Als voorprogramma kregen we Brusselse indie rock van Hey Yeah!. De bassist droeg een T-shirt van The Clash en dat is altijd een pluspunt. Het kwam nogal traag op gang maar tegen het einde toe brachten ze wel een paar sterke songs, inclusief een verrassende cover van “It’s A Sad Planet” van The Evil Superstars.
Het was alweer van Pukkelpop 2010 geleden dat The Cribs nog eens Het Kanaal waren overgestoken om halt te houden in België. Vreemd genoeg stond dat niet garant voor een massale opkomst in de Botanique. Is het omdat ex-Smiths gitarist Johnny Marr niet meer in de band zit? Of misschien lag het wel aan de timing die wat ongelegen was. Hun laatste worp dateert alweer van 2009 en het nieuwe album ‘In The Belly Of The Brazen Bull’ ligt pas binnen een dikke week in de rekken. Maar afgaande op de nieuwe songs die we te horen kregen zou het album wel eens hoge ogen kunnen gooien!
Opener, en nieuw nummer, “Chi-Town” hakte er stevig in en is een ‘back to the roots’ punksong zoals zanger/gitarist Ryan Jarman ze het liefst heeft. Wat een verschijning trouwens, die Ryan Jarman. Het ex-vriendje van Kate Nash kwam het podium opgelopen in een kapotte jeans, versleten All Stars en een T-shirt met ontblote schouder.
Ze hadden er zin in, na “Chi-Town” volgden “Hey Scenesters!”, “Cheat On Me”, nieuwe single “Come On Be A No One”, “I’m A Realist” en “We Were Aborted”. Stuk voor stuk nummers die je voor je het weet met gebalde vuist aan het meebrullen bent, echte voetbalstadionsongs. Ex Bandlid (en fulltime halfgod) Johnny Marr zei ooit dat The Cribs ‘The brains of The Buzzcocks, the guts of Nirvana and the fizz of The Ramones’ hebben en dat zijn ze, na meer dan 10 jaar, nog steeds niet verloren.
De 3 broertjes Ryan, Ross en Gary Jarman en David Jones, die hen live bijstaat, gingen bijzonder hard te keer op podium (na goed een halve minuut lag Ryan’s microstatief al op de grond), maar dat vertaalde zich niet in een even levendig publiek. Nieuwe nummers als “Jaded Youth” en “Another Number” zijn zeker geen slechte songs maar toch deden ze de aandacht wat verslappen. Gelukkig zetten ze direct daarna een van hun hoogtepunten in: het nummer “Be Safe” waarin Sonic Youth gitarist Lee Renaldo achter hen geprojecteerd werd en The Cribs muzikale begeleiding gaven aan Renaldo’s fantastische spoken word tekst. ‘One of those fucking awful black days/when nothing is pleasing and everything that happens/is an excuse for anger’. Pikzwart, maar oh zo heerlijk.
Hun waarschijnlijk bekendste nummer “Men’s Needs” en “Mirror Kissers” deden publiek eindelijk wakker schudden maar helaas was het toen al zo goed als voorbij. Het zes minuten en een half durende “City Of Bugs” was de goede afsluiter. Geen bisnummers, gewoon een uur lang punk rock volgens het boekje, niks meer, niks minder.
Organisatie: Botanique, Brussel
Kraakpand 2012 - Kraakpand 6.3 – ‘Later with Jools Holland’ in Gent …
Op Kraakpand 6.3 stonden deze keer 5 bands/artiesten geprogrammeerd, met elk hun eigen stijl en muzikale klemtonen. Uniek is de opstelling die refereert aan de ‘Later’s with Jools Holland’. De bands staan allemaal naast elkaar opgesteld in een halve cirkel en spelen afwisselend een vijftal nummers ter kennismaking. De nieuwe Kraakpand(en) werden dit voorjaar aan elkaar gepraat door Helmut Lotti, die bij de vorige editie nog voor een komische noot zorgde door zijn stunteligheid en gortdroge humor. Maar dat werd toen niet door iedereen in dank aanvaard. Maar nu viel hij toch wel écht uit de toon als presentator . Te ‘strak in het pak’ qua gesprek en te weinig affiniteit met de artists , maar OK ‘we let the music talk …’
Kraakpand mag terecht in de spotlights staan, gezien het een interessante kweekvijver is voor debuterende nationale en internationale bands . We koesteren Kraakpand en z’n formule … Kraakpand kiest voor toekomstmuziek, lazen we in grote letters. We kunnen het maar beamen. De muziekshow is toe aan de zesde jaargang en werd vanavond opnieuw opgevist door Acht TV …
Op deze Kraakpand 6.3 stonden volgende bands geprogrammeerd: Black cassette (B), Monogold (B), Cape Coast Radio (B), Eefje De Visser (Nl) en Myrddin (B)
Kwaliteit zit bij Black Cassette (B), de band van Sjoerd Bruil, Pascal Deweze en Jeroen Stevens . Het trio zijn ‘do-it-alls’ en hebben referenties met Broken Glass Heroes, Sukilove, I Love Sarah en Mauro , om maar een paar te noemen. De songs hebben een broeierige spanning , kunnen rauw en funky zijn , en maken linken met glamrock. Een sound , die niet vies is van Millionaire en waarbij de dromerige stijl van Deweze niet verloren gaat . Black Cassette trekt z’n songs volledig open en leverde met “Volkswagen blues”, “Gotta move” en “Funny” een paar overtuigende songs af .
Het Gentse kwartet Monogold zweert bij postrock en slowcore . De songs zitten zorgvuldig in elkaar en hebben traag, slepende, opbouwende en voortkabbelende ritmes; ze worden dan ook mooi uitgesponnen en uitgekristalliseerd .Monogold zit met die fijnzinnigheid ergens tussen Low en Sigur Ros, die sfeervol , lieflijk, dromerig, maar ook grauw en bevreemdend durft te zijn. Monogold trekt een schemerzone op door de sober , ingehouden aanpak , maar ook door de aanzwellende melodieën en forsere ritmes. Hartverwarmend en druilerig. Monogold tekent voor natuurschoon (National Geographic), maar ook voor mystiek en dreiging, wat dan een reeks beelden oproept van suspense tv series. De meerstemmige zang van De Wolf/Rabaey vult aan. Songs als “Without” en “Some day” intrigeren door de behoedzame aanpak, de wisselende licht/schaduw contrasten , dromerige passages en ijle melodieën . Ze concentreren zich op de essentie van een song , en zijn sterk op elkaar afgestemd . ‘Homeland’ , de tweede plaat, mag er alvast zijn en live waren we hier sterk onder de indruk !
Het beloftevolle Cape Coast Radio , band van Nick Berkvens (ex Transit, bandlid van Sleepingdog) brachten een reeks stemmige, dromerige , lichtvoetige en aanstekelijke , speelse songs , boeiend, doordacht, trippend en gesofisticeerd (“Daniel-son”, “Walkin in Savannah” en “The fishes & the foxes”) . Ze brengen invloeden van de krautrock, Notwist , Grandaddy, Yeasayer en Vampire Weekend samen . Op die manier kregen ‘de neushoorn’, ‘de aasgier’ en ‘de mandril’, zoals we ze op plaat zien, duidelijk muzikale vorm . En het trio heeft een heuse band rond zich met o.m. Chantal Acda (spil Sleepingdog btw!) , en zorgt voor een opwindende , opzwepende groove door de huppelende ritmes, de verrassende wendingen, de diep bezwerende synths en door de afrotunes.
De Nederlandse Eefje De Visser won eerder de Grote Prijs van Nederland als sing/songwriter . Terecht, want de jonge artieste brengt boeiende, aantrekkelijke en serieuze Nederlandstalige emotievolle popsongs . Ze speelt met woorden zoals landgenoten MAM haar twintig jaar geleden voordeden , of ze ratelt er maar op los , uitermate beheerst, door razendsnelle zangpartijen. “Afdwaalt”, “Trein” en “De stad” waren alvast drie songs die de originaliteit en spitsvondigheid van het Nederlandse lied onderstrepen . Haar sing/songwriting werd met band begeleid en de subtiele sounds kleurden haar folkypop materiaal .
Een intens beleven was de solo set van Myrddin. Als gitaarvirtuoos brengt hij begeesterend een reeks flamencosongs; muisstil werd het . Iedereen was gefocust op wat hij allemaal tokkelde op zijn gitaar , die deels linkte aan Rodrigo Y Gabriela . Myrddin De Cauter wist z’n publiek te bekoren , en voerde je mee ‘to a brave new world’ met z’n intens meeslepende sound , die af en toe explodeerde. Hij wordt gegeerd door artiesten als Wannes van de Velde en Jef Neve . Terecht!
Kraakpand 6.3 … (opnieuw) een aangename kennismaking van 5 artiesten en bands die kunde met speelplezier verweven …
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Een band als Motorpsycho op het podium is altijd een belevenis. Iedere plaat en de daarbijbehorende tournee zoeken ze altijd wel andere oorden op en weten ze op een uiterst creatieve en geïnspireerde manier hun ding te doen zonder die typische Motorpsycho sound te verloochenen.
Op vandaag trekken ze de wereld rond om alweer een indrukwekkende plaat ‘The Death Defying Unicorn’ voor te stellen. Als we u daarbij vertellen dat het werkje zo een slordige 80 minuten duurt, moet worden opgevat als een heuse rockopera en is ingeblikt met de Noorse Jazzpianist Stale Storlokken plus een stel blazers en een strijkorkest, dan weet u ook wel dat het hier een niet zo voor de hand liggend project betreft.
Wie vreesde voor een neo-klassiek, jazzy of arty-farty concert mocht opgelucht ademhalen. Motorpsycho had enkele de schitterende Stale Storlokken meegebracht en had de strijkers en blazers thuisgelaten, waardoor de live uitvoering van ‘The Death Defying Unicorn’ een pak vettiger en steviger klonk dan de albumversie.
Mijnheer Storlokken mag dan al uit het jazzmilieu komen, hier vanavond zette hij toch vooral een seventies présence neer met een keyboard geluid die nog het meest deed denken aan Jon Lord in betere Purple tijden. Het was de perfecte omlijsting voor de robuuste prog rock van Motorpsycho. De volledige nieuwe plaat werd integraal door de Kreun gejaagd en het was een fantastische spacy ervaring met stevige en krijsende gitaren, zweverige psychedelica, heerlijke verstilde passages en brutale uitbarstingen.
Kortom, Motorpsycho op zijn best.
Veel tijd voor applaus was er niet, de band deed alle songs prachtig in elkaar vloeien en maakte er één fameuze trip van. Pas na de laatste noot van het nieuwe album konden we enthousiast onze lofbetuigingen er uit schreeuwen en de band terugroepen.
Een almachtig Motorpsycho keerde daarop terug met een buffelstoot van een bisronde gevuld uit wat adembenemend ouder werk. Wij waren totaal overdonderd.
Zoals eigenlijk steeds het geval is met een Motorpsycho concert oversteeg de band alweer zichzelf. Ook al zijn hun platen stuk voor stuk indrukwekkend, het is pas op een podium dat de ware Motorpsycho tot zijn volle recht komt. Vandaar dat wij u ook hun Roadworks serie willen voorstellen waarvan vol. 4 ‘Intrepid Skronk’ pas verschenen is, live albums die ergens een indicatie geven van hoe deze fantastische band op een podium klinkt. Maar hen in levende lijve gaan zien, is nog altijd het beste. Fantastische band, godverdomme.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/motorpsycho-27-04-2012/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Passie, emotie, bombast, onvervalst speelplezier en een grenzeloos respect voor hun fans…dit waren de voornaamste ervaringen waarmee we na het Anathema concert huiswaarts keerden. Het is ooit anders geweest. De band uit Liverpool begon hun carrière in 1990 als een doom metal band die ons maar weinig kon bekoren. Een totale ommezwaai kwam er met ‘Judgement’ uit 1990; toen de Britse band haar roots de rug toekeerde en genadeloos toesloeg met een supersterk progressief rockalbum. Het pas verschenen: ‘Weather Systems’ is hun negende studioalbum en het logische vervolg op ‘We’re Here Because We’re Here’, hét progalbum van 2010! Anathema is momenteel zeer creatief want slechts een zeven tal maand geleden verscheen ook nog: ‘Falling Deeper’, een plaat die oude nummers voorzag van een gloednieuw orkestraal arrangement. In zijn totaliteit klinkt het nieuwe ‘Weather Systems’ nog wat commerciëler en rijker georkestreerd. We waren dan ook erg benieuwd of dit juist meer of minder metalheads naar de Trix zou lokken…
Als voorprogramma had men de band Amplifier uit Manchester meegenomen. Met een sound die schommelde tussen Tool, Black Sabbath en Porcupine Tree kregen we vooral veel vette gitaren en decibels om de oren geslingerd. De songs zelf konden minder boeien zodat we dit kleine halfuurtje Amplifier als overbodig mogen beschouwen.
Met geen enkele radiosong of hit kreeg Anathema het toch voor elkaar om de Trix zo goed als uit te verkopen. Met als intro “A New Machine Part 1” van Pink Floyd werd het concert op gang gefloten. Vervolgens vloog de band er euforisch in met: “Untouchable Part 1”, misschien wel de beste song die de band ooit schreef. Zangeres Lee Douglas, die op de nieuwe plaat een prominentere rol kreeg toebedeeld, mocht tijdens “Untouchable Part 2” zich voor het eerst in de kijker zingen. Ze deed dit echter niet met een stem die je omverblies, maar wel met een stemgeluid die perfect aansloot bij het Anathema concept.
“Lightning” (‘This world is wonderful, so beautiful, if only you can open up your mind and see’) groeide ook live uit tot een absoluut sacraal hoogtepunt waarna de band teruggreep naar enkele songs uit: ‘We’re Here Because We’re Here’. Vooral tijdens: “Dreaming Light” liet zanger/gitarist Vincent Cavanagh een steekje vallen. Deze zeer fragiele song werd niet altijd even stemvast gebracht, zo werd Anathema’s bekendste song van de laatste jaren (mede dankzij de schitterende videoclip) meteen een van de minst overtuigende momenten van de avond.
Ook het album: Judgement’ werd niet overgeslagen en daar waren vooral de trouwe fans heel erg blij mee. Een zeer donkere, blauwpaarse lichtgloed gaf “Deep” de juiste (klank)kleur mee. Schitterend en wat een sfeer! “The Storm Before The Calm”, een song geschreven door drummer John Douglas deed de titel alle eer aan. Na een wervelende start vol experimenteel geflirt met elektronica kwam de storm tot rust in een waanzinnig mooi tweede deel. Even opmerkelijk was het onderbreken van: “Panic”, toen er in de frontlinie lichte paniek uitbrak. Iemand was onwel geworden en de band wou zich verzekeren of iedereen wel ‘okay’ was. Nadat dit werd bevestigd hernam de band de song, een gebaar dat getuigde van heel veel respect voor de fans. “Internal Landscapes”, een bloedmooie song over een bijna-dood-ervaring sloot het eerste deel van dit optreden magistraal af.
Maar de band had nog veel meer voor ons in petto en kwam twee keer terug voor een uitgebreide bisronde waarin vooral songs uit: ‘A Natural Disaster’ aan bod kwamen. Na ruim 2 uur muzikale passie ging het dak er nog een keer volledig af met: “Fragile Dreams”, een song uit Anathema’s beginperiode maar nog steeds een hit onder de fans.
In het verleden heb ik deze band al enkele keren live mogen meemaken. Hoewel ik hun albums beschouw als de beste platen uit mijn collectie konden ze me live nooit echt helemaal overtuigen. Deze keer was het echter helemaal anders!Anno 2012 is Anathema live een enorme passionele muzikale gebeurtenis. De band heeft dan ook een enorme progressie gemaakt. Enkel wat videoprojecties hadden dit optreden nog een niveau hoger kunnen tillen. Nu, enkele dagen later ben ik nog steeds bijzonder sterk onder de indruk en durf ik nu al de bedenking maken dat er iemand heel erg sterk uit de hoek zal moeten komen om dit optreden dit jaar te overklassen!!
Setlist: *Untouchable Part 1 *Untouchable Part 2 *Lightning Song *Thin Air *Dreaming Light *Deep *Emotional Winter *Wings Of God *A Simple Mistake *The Storm Before The Calm *The Beginning And The End *Universal *Panic *The Lost Child *Internal Landscapes
*Closer *A Natural Disaster *Flying
*Shroud Of False *Fragile Dreams
Video Playlist (4 video’s) : http://www.youtube.com/playlist?list=PLE6BF83A1AA1243A5
Organisatie: Rocklive (ism Trix Antwerpen)
Een frisse wind van jonge Britse sing/songwriters waait over het muzieklandschap. Ed Sheeran, James Vincent McMorrow, Michael Kiwanuka en … jawel Ben Howard . Het concert van de protégé van Xavier Rudd (een paar jaar terug nog te zien als z’n support) en van de surf/songwriter/collega van Jack Johnson zit na vanavond diep in het geheugen gegrift!
Dit concert zindert na , want live kwamen de dromerige songs pas écht tot leven; hij geeft er met z’n band verrassende wendingen aan, de nummers durven krachtiger te klinken , zelfs manisch gedreven en woest . Maar zoals het een groots sing/songwriter (in wording) beaamt, verliest hij er zichzelf niet in. In de onverwachtse wendingen gaat hij uitermate beheerst te werk en wordt de warme, intieme sfeer en verstilde schoonheid behouden.
Onze troubadour voert je mee op een fijne muzikale trip en doet denken aan de aanpak van Damien Rice, Tom McRae, Bruce Cockburn, Richard Thompsons en Michael Penn . Zelfs een Jeff Buckley keek goedlachs mee.
Ook z’n band mag gerust in de spotlights worden geplaatst . Knap wat de multi-instrumentaliste (bassiste/percussioniste/celliste) allemaal deed, net als de tweede gitarist en de drummer, die zelfs de bas hanteerde bij z’n drumstel .
Een sterk op elkaar ingespeeld viertal zorgde voor bijna twee uur spanning, intensiteit en intimiteit. Terecht kent Howard een groeiend succes, want na een uitverkochte Zwerver, AB, was ook de Grand Mix , net over de grens, uitverkocht . Het pittoreske zaaltje werd door Howard en de zijnen de hemel ingeprezen! De sfeer zat goed , want hij was jarig vandaag en de trouwe horde fans scandeerden al onmiddellijk een “happy birthday”. Howard apprecieerde het enorm; het muzikaal feestje hield hij nog even in bedwang . Hij begon met ‘a couple intimistic’ songs; we werden eerst ondergedompeld in een stille dreiging van “Depth over distance” en “Oats in the water”, waarbij Howard op z’n Harpers en op z’n Drake’s de akoestische gitaar als lapsteel en slaginstrument gebruikte . Het tokkelende gitaarspel en mans nasale, vaste zangstem dreef de spanning omhoog . Sober en zachtjes werd hij ondersteund op deze nummers . De gevoelige, dromerige, stemmige inhoud van het vaardig opgebouwde materiaal kreeg vanaf dan een pak ‘tics’ en huppelende ritmes; een boeiende klankkleur, onverwachts verrassende wendingen en forsere, krachtige kenmerken … o.m. met “Old pine”, “Diamonds” en “Black flies”; vooral “The wolves” en “Keep your head up” werden geestdriftige snedige rockers! Straf! Hoogspanning! De ontroering behield hij en vulde het verder aan met de ingetogenheid van “Only love” en “Everything”.
De charismatische sing/songwriter werd op handen gedragen en solliciteerde als een toekomstige publiekslieveling.
In de bis probeerde hij een nieuw nummer solo uit (“Bursh Island”) en koppelde het aan leuke Franse anekdotes ; natuurlijk kon de (akoestische) single “The fear” niet ontbreken, die in een bad vol elektriciteit werd gestopt. Rauw rockend verliet het kwartet de stage . Binnenkort in de Pyramid Marquee op Rock Werchter . Hij staat er terecht!, want hier zullen veel zieltjes gewonnen zijn …
Neem gerust een kijkje naar de pics van zijn optreden in de Ancienne Belgique, Brussel , 16 april 2012
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ben-howard-16-04-2012/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Na de 'verstoorde' set op Pukkelpop vorig jaar was de controversiële 'dubstepgod' Sonny Moore aka Skrillex opnieuw op Belgische bodem, in de Lotto Arena weliswaar als de ‘danstempel to be’.
Opwarmen deed Pretty Lights, een Amerikaanse dj met een voorliefde voor electro.
Bij aanvang trok hij resoluut de kaart van dubstep en in ‘no time’ werd het middenplein een kolkende massa. Maar een klein halfuur later stortte zijn set als een kaartenhuisje in elkaar. De continue experimenten met diverse stijlen draaiden verkeerd uit, de kids waren inmiddels gestopt met bewegen, wat resulteerde in maar een matige gig . Eerder ontgoochelend dus .
In de change-over was er meer sfeer... Bob Marley schalde een volgend half uur door de boxen …
Rond half tien dimden de zaallichten en werd een geprojecteerde countdownklok van 5 minuten in gang gezet ...Naarmate de seconden wegtikten, bouwde het op naar een climax … We voelden al aan dat dit geen normale avond zou worden …
Na de 5 minuten flitsten lichtsalvo’s voorbij, de doek werd naar beneden werd gehaald ... en dan, een imposante witte DJ booth werd onthuld, een constructie waarin Skrillex als een keizer in zijn paleis achter de decs had plaatsgenomen.
In de show hadden we duizend en één verschillende projecties, animaties, foto's en filmpjes; kortom, een impressionant spektakel waarover nog lang zal verteld worden. Visuele topklasse dus!
Openen deed hij met “Breakin' a sweat” en “Right in” –van de laatste EP-, de zaal ontplofte meteen op de eerste tonen en pas anderhalf uur later doofde dit uit …
De weirdo ging als een bezetene te keer en headbangend vanop z'n troon wisselde hij vette dubstepbommen af met electro, drum 'n bass en underground dancetunes, zelfs metal was nooit veraf... Alles kon … alles mocht, Skrillex dirigeerde en orkestreerde.
Hij wisselde af met geremixte dubstepversies van o.a. Avicci, Nero en DJ Fresh maar het was vooral z’n eigen materiaal dat erin ging als zoetenkoek bij de dubstepkids. De nieuwe single “Make it bun dem” –een samenwerking met Damian Marley- was één van de mooiste voorbeelden, ‘collectief los gehen’ op de beats en bleeps met de vuisten in de lucht.
Ook het vuurwerk, de confettikannonnen, rookmachines en CO2 shooters draaiden overuren; een onmiskenbare schakel in het futuristisch concept.
Loeiharde versies van “Bangarang” en “The Devil's den” zaten in het 2 de deel van het epos en waren de absolute publiekslievelingen. Een enorme respons van het publiek, waarbij zelfs moshpits op het middenplein te zien waren! Wat een vibe. Tussenin hoorden we van Skrillex af en toe tot een onverstaanbaar dankwoordje.
Toen op het einde de intro van “First of the year” klonk, trok het fenomeen nog eens alle registers open en werden we voor de laatste keer weggeblazen door de pompende bassen en die typische, bibberende, neurotische dubstepsounds.
Wat een show , wat een totaalspektakel! Op Werchter en Tomorrowland mogen ze binnenkort een nieuwe 'orkaan' verwachten .
Organisatie: Live Nation
Radio Moscow werd destijds ontdekt door Dan Auerbach die ook hun eerste plaat produceerde. Dan weet je ook wel dat het hier om rauwe rock gaat en niet om het zoveelste folkrock groepje. Maar waar Auerbach met zijn Black Keys de retro elementen weet te verwerken met een hedendaagse hippe sound, is Radio Moscow meer in het verleden van begin jaren zeventig gaan graven op zoek naar een luide sound waarin de gitaar overheerst, met als voornaamste referenties Jimi Hendrix, Black Sabbath, Blue Cheer en Ten Years After. Ook de looks zijn vintage seventies, geen van de heren heeft zo te zien al ooit een bezoekje aan de kapper gebracht.
In Radio Moscow draait alles rond één persoon, de vingervlugge gitarist Parker Griggs die op de drie platen ook zang en drums voor zijn rekening neemt. Op het podium heeft hij uiteraard een drummer en bassist meegebracht, zij vormen een solide ritmesectie voor de intense en stevige hard- en bluesrock gebaseerd op luide riffs, heavy psychedelica en loeiende solo’s met veel echo en wah-wah effecten. De stem van Griggs komt er een beetje minder door, maar daar stoort zich vanavond niemand aan want het zijn vooral de gitaarversterkers die hier op volle kracht moeten werken.
Hoewel de sound heel seventies is en het gitaargeweld alomtegenwoordig, zijn de songs niet te lang uitgesponnen en weet de band steeds de spanning en vooral de elektriciteit er in te houden.
Enkel in het bisnummer “250 miles” wordt de 10 minutengrens overschreden en laat Griggs zijn gitaar nog eens extra gretig freaken en scheuren. De song geeft echter nergens de indruk langdradig te zijn, integendeel, het is een uitermate fantastische finale van een potig, stevig en heavy retro rock feestje.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/radio-moscow-25-04-2012/
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
In hun eigen IJsland ging eind vorig jaar de bal aan het rollen met de single “Little talks “ , met de bijhorende debuutcd ‘My head is an animal’; Of Monsters And Men is het bonte gezelschap, met zangeres/gitariste Nanna Bryndis Hilmarsdottir en zanger/gitarist Ragnar “Raggi” Porhallsson. Ze serveren ‘feelgood’ gevoelige folkpop met toevoeging van trompet en accordeon. Een breed weelderig instrumentarium kleurt en siert de songs , die naar een Arcade Fire lonken.
Vrolijke , zwierige en sfeervolle muziek, amicaliteit , friste en enthousiasme . Ritmisch sterk. Referenties met Noah & the whale , The Decemberists , Mumford & Sons , Fanfarlo en ons eigen School Is Cool. Oprechtheid, spontaniteit en speelsheid ! De kunst van het songschrijven ligt hen gegoten. Lekker in het gehoor liggende pop , of het nu opwindend , opzwepend of ingetogen klinkt .
Ondanks de vele invloedssferen, hebben ze een eigenheid . Met zeven waren ze op het kleine podium van de Club van de AB. , maar hebben alle troeven en kwaliteiten om een grootse band te worden . Wat zijn we blij met een opbeurende, prikkelende “Little talks”. Leuk en ontspannend. De rest van Europa ondergaat nu hun popgevoelige folk . Een verademing bepaald door de afwisselende en de elkaar aanvullende (vrouw –man) zang. Heerlijk zoiets.
Een uitnodigende “Enjoy our music” hoorden we en gezwind trokken ze ven leer met “Dirty paws”, “From finner” en “Mountain sound”, die iets hebben van onschuldige ‘campfire’ songs . De flikkerlichtjes op de achtergrond gaven nog meer hun ‘joie de vivre’ aan . Ons hartje bonkte even hard als het tempo wat lager kwam te liggen in het sfeervolle, dromerige materiaal met de warm, broeierige songs “Slow & steady”, “Yr bones” of de liefdessong “Love love love”. Kortom ; fleurigheid door het geraffineerd uitgewerkte songmateriaal vol fijne, prettige emotievolle melodieën .
“King & lionheart”, “Lakehouse” en natuurlijk “Little talks” brachten een ongehoord optimisme . Moeiteloos konden we de “héhé’s” , “de oohoo’s” of de “lalala’s” meezingen en neuriën. En dit was nog niet alles, tot slot waren we dan nog eens sterk onder de indruk van de klankkleur en de stemmenpracht van het broeierige opbouwende “Six weeks” .
Op sjieke en gracieuze wijze werd de uur durende set besloten. Best spannend! De applausmeter ging in het rood bij het Of Monsters & Men optreden in de kleine Club. Sober, sierlijk en elegant! “Close to me” van The Cure werd uitermate origineel gespeeld, fluisterpop met onderhuids een ‘pop noir’ tint, ergens tussen The XX en een hitgevoelig Jesus & Mary Chain . Het intens melancholische “Yellow light” werd er mooi aan gekoppeld .
Een ‘waauw’ gevoel hielden we er aan over . Het muzikaal kwalitatieve Of Monsters & Men kan na een Mumford & Sons en Noah & the whale een Pukkelpop Club of Marquee tent op z’n kop zetten … U bent nu al de hoogte!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Electricity In Our Homes is een Londense band die debuteert met ‘Dear Shareholder’, na een eerder verschenen EP. Het trio biedt indiepop, ondersteunt het met aanstekelijke, lieflijke pop en een rauw garage lofi randje vult aan. Een licht zweverige zang horen we en de repetitieve ritmes leunen nauw aan de V.U. en The Feelies . In “We are all trooping off in a big old gang” is wave geweven, en het afsluitende sfeervolle “Play it over” heeft nog een pittig rock’n’roll/blues gehalte . De geboden variaties maken van de plaat een fijn debuut .
My Brightest Diamond, het alter ego van de Amerikaanse klassiek geschoolde zangeres en multi-instrumentalist Shara Worden, balanceert ergens tussen pop , rock , chanson , cabaret en opera . De zaken worden op haar nieuwe cd subtieler aangepakt , waarbij ze het eerder houdt op sfeervolle, intieme, ingetogen pop (akoestische gitaar) en licht klassiek door de strijkers, hobo , cello en piano . Sprookjesachtige, hemelse melodieën , die soms een trippend ritme kunnen hebben en in verhouding kunnen gebracht worden staat met haar indrukwekkende, krachtige doch zuivere stemgeluid. Een rits fijne uitgekristalliseerde popsongs dus, waarbij ze nog het best beantwoordt aan het werk van Joanna Newsom.
Nederlands 
Français 
