De Noorse Benedicte Maurseth bracht een gloednieuw solo-album uit. De violiste bracht onder haar eigen naam al vele CD's uit en ook als gastmuzikante is ze met name in eigen land door haar 'belief in experiment and improvisation' een veelgevraagde en gewaardeerde kracht. Met haar album ‘Over Tones’' uit 2014 op het ECM-label maakte ze in folk- en jazzkringen voor het eerst flink furore over de hele wereld. Sindsdien gaat ze gestaag door om haar kunsten in de traditionele Noorse folk muziek te verbeteren, te vernieuwen en te etaleren. Ook dus op het nieuwste kunstwerkje, 'Bendicte Maurseth', uitgebracht via het Heilo label.
Veel oude Noorse werken krijgen op dit album een nieuw leven. “Huldre”, “Huldreslatt I, II en III” of “Bygdatrae” krijgen allen een verjongingskeur van ruim 100 jaar tussen. En dat is het meest opmerkelijke aan deze prachtige schijf waar dat instrument viool de belangrijkste plaats inneemt. Het klankentapijt dat Benedicte in samenwerking met al even indrukwekkende muzikanten uitspreidt is zo veelzijdig en kleurrijk dat je, met de ogen gesloten, wegdrijft naar dat verleden maar toch eveneens met beide voeten in het heden blijft staan. Benedicte Maurseth durft bovendien vaak improviseren en experimenteren met de klanken van toen, waardoor ze die songs heruitvindt. En dat is dus nog het grootste pluspunt aan deze schijf. Song na song ontstaat een magie die verleden en vandaag perfect met elkaar verbindt.
Bij voorkeur raden we aan deze plaat in zijn geheel te beluisteren want het leest als een spannend boek. Alleen wordt je niet geconfronteerd met pijn en smart, maar straalt de muziek wel een soort weemoed en melancholie uit die zo eigen is aan die vroegere tijden. De viool is sowieso een instrument dat die weemoed hoog in het vaandel draagt, en dat zet Benedicte op een magistrale wijze meerdere keren in de verf. Deze bijzonder talentvolle artieste heeft al zoveel watertjes doorzwommen, haar kunnen zoveel bewezen, maar verlegt op haar nieuwe solo-album weer eens een grens, waar grenzen vervagen.
Medicine is het geesteskind van Brad Laner. In de jaren '90 heeft de band baanbrekend werk verricht. Het heeft hen geen windeieren gelegd, integendeel. Ze worden zelfs pioniers genoemd in verlengde van Slowdive, Ride, Swervedriver en My Bloody Valentine. Het debuut ‘Shot Forth Self Living’ (1992) was een schot in de roos. Gevolgd door ‘The Buried Life’, dat een al even succesvol album kan genoemd worden. De ambitieuze band hield ermee op na ‘Her Highness’ in 1995. Medicine werd heropgericht in 2003 als een duo met Laner en Shannon Lee (dochter van Bruce Lee), met het album ‘The Mechanical Forces of Love’ als resultaat. Er volgden nog enkele albums, toen Lane terug ging samenwerken met voormalige bandleden Thompson en Goodall. Op de nieuwe schijf 'Scarred For Life' brengt de band covers uit de jaren '70.
De band bestaat nu uit: Jim Goodall op drums, Brad Laner op gitaar, bas, vocals, keyboards, percussie , Annette Zilinskas vocals en harmonica, Matt Devine - gitaar en vocals, Solo Goodspeed - keyboards en chapman stick.
Songs van artiesten als Neil Young, Judee Sill, Miles Davis, The Monkees, en Bob Welch passeren de revue. Echter worden de songs door Medicine zodanig onherkenbaar gemaakt dat ze een nieuw leven lijken te leiden. Luister maar naar “Listen To The Band” van The Monkees, met een noise-intro en gekruid met de nodige shoegaze-invloeden. Het zal wellicht zorgen voor gemengde gevoelens en gefronste wenkbrauwen, maar het is zeer gedurfd dat Medicine deze songs zo durft uitkleden, ontleden en terug in elkaar stoppen alsof ze het zelf hebben geschreven. Annette’s stem klinkt soms donker en soms schreeuwt ze haar keel schor. Het samensmelten van haar stem en deze van Brad is telkens een meerwaarde binnen het geheel. Die vocale inbreng is vaak zo overweldigend dat we haast de instrumentale sterkte uit het oog verliezen. Luister maar naar het verschroeiende “Pick Up Song” of de oorverdovende afsluiter “Black Satin” waar alle gitaar-, drum- en keyboard-registers worden opengetrokken in een wervelende finale. Indrukwekkend.
Je zou kunnen stellen dat veel songs teveel afwijken van het origineel, maar net het feit dat de band buiten de comfortzone durft treden, trekt ons nog het meest over de streep. De liefhebbers van de jaren '70 die graag eens een band bezig horen die durft buiten de lijntjes te kleuren, en een shoegazegeluid daaraan toevoegen, zullen zeker hun gading hierin vinden. Een band die niet zomaar aan nostalgietrip doet, maar met die songs daadwerkelijk iets doet? Daarvoor rennen ook wij met plezier naar de platenboer.
De Noorse drumvirtuoos Gard Nilssen was dit jaar 'artist-in-residence' op het prestigieuze Molde Jazz Festival. Hij gaf shows met zijn formaties SpaceMonkey, Bushman’s Revenge, Amgala Temple en het speciaal voor dit festival opgerichte Supersonic Orchestra. Ook Gard Nilssen Acoustic Unity trad er op met de Amerikaanse trompettist Ambrose Akinmusire als gastmuzikant. Samen met contrabassist Petter Eldh en saxofonist Andre Roligheten bracht bandleider Nilssen al twee platen met dit trio uit. Ook op “To Whom Who Buys A Record” haalt hij alles uit de kast om de jazzliefhebber een oorgasme van jewelste te bezorgen.
Vanaf “Cherry Man” wordt die jazz-lat direct zeer hoog gelegd. Dit trio slaat aan het experimenteren en improviseren tot in het oneindige. Daarbij is het die combinatie met blaasinstrumenten, aanstekelijke contrabas en zeer warme drumpartijen die de rode draad vormen doorheen het geheel. Zoveel virtuositeit keert ook terug op de daaropvolgende songs als “Acoustic Unity”, “Omkalfatring” en “Rat On A Skateboard”. Die immense kruisbestuiving tussen deze talentvolle muzikanten is een streling voor ons jazzhart. De heren verleggen prompt een grens binnen dat genre, waar grenzen doorgaans vervagen. Dat merk je niet op de songs apart. Eigenlijk moet je deze schijf bij voorbaat in zijn geheel beluisteren.
Song na song merk je dat Gard Nilssen Acoustic Unity vooral een band is die geen jazz speelt, maar jazz leeft. Dat zorgt ervoor dat er nergens een speld valt tussen te krijgen. Maar de perfectie in bespelen van die instrumenten zorgt ook niet voor het afleveren van een routineklus. De spontaniteit en spelplezier stroomt uit de boxen bij intieme songs als “Jon” en “Skienselva”. Waarmee deze plaat op een warme en zachtmoedige wijzen wordt afgesloten. Alsof de band je na toch enkele dansbare parels tot gemoedsrust wil brengen.
Gard is een drum virtuoos die de aandacht niet alleen naar zich toetrekt, maar ook zijn medemuzikanten de vrijheid geeft om zich volledig uit te leven. Met alle magische gevolgen van dien. Zonder meer brengt dit trio dan ook een knappe jazzschijf uit, die je dat oorgasme van jewelste bezorgt, waarop je als liefhebber van pure jazz op had gehoopt.
Blues/Jazz
To Whom Who Buys A Record
Gard Nilssen Acoustic Unity
Odin/PIAS
Drummer Gard Nilssen, Rune Nergaard (bas, orgel, piano) en gitarist Even Helte Hermansen vormen samen de formatie Bushman's Revenge. Het trio debuteerde in 2007 met het album ‘Cowboy Music’. Voor hun acht volgende releases vonden ze onderdak bij het door Rune Kristofferson (Fra Lippo Lippi) opgerichte label Rune Grammofon. Met ‘Et Hån Mot Overklassen’ maken ze de overstap naar het eveneens Noorse Hubro. Op deze plaat, binnen een verstilde atmosfeer, hoor je dat deze muzikanten weten waar ze mee bezig zijn. In eigen land hebben de heren een soort cultstatus opgebouwd, wat resulteert in een meesterwerk waarbij geen geluidsmuren worden afgebroken, maar waarin de stilte zo oorverdovend intensief klinkt, dat je je wel voelt wegdrijven naar andere oorden.
De serene aanpak op “Sly Love With A Midnight Creeper” vormt feitelijk de rode draad op deze volledige schijf. Knap hoe de heren elkaar aanvoelen, maar vooral de rust bewaren en je daardoor niet in slaap wiegen. Maar eerder een gemoedsrust over jou doen neerdalen waardoor je prompt een ander mens wordt. Fluisterende tonen, hypnotiserende klanken en een psychedelisch drumwerk doen je dan ook in een soort trance belanden waaruit je niet wil of kan ontsnappen. Luister maar naar zeer mooie pareltjes als “A Bottle A Day Keeps The Wolves At Bay” of “Moves Away From The Door”. De band slaat trouwens aan het improviseren met die klanken en doet daardoor een zeer filmisch landschap open gaan. Hoogstens bij enkele songs gaat het tempo de hoogte in, maar de tendens is toch rust en kalmte tot het oneindige. Op afsluiter “Hei Hei Martin Skei” wordt deze stelling nog maar eens in de verf gezet.
Elke song ademt feitelijk diezelfde intense sereniteit uit. Waardoor deze schijf een aaneenschakeling wordt van elementen die je compleet 'zen' doen worden, waardoor je dan ook de problemen in het leven prompt beter aankan.
Zonder meer is 'Et Han Mot Overklassen' dan ook een intensief mooi jazzschijfje, gebracht door een band die stilte tot een jazzkunstwerk verheft.
Blues/Jazz
Et Hån Mot Overklassen
Bushman's Revenge
Het uit Noorwegen/IJsland afkomstige duo Jo Berger Myhre & Olafur Bjorn Olafsson slaan de handen in elkaar om een emotioneel, experimenteel pareltje van een ambientjazzplaat voor te schotelen. Waarbij improviseren zodanig intensief klinkt, dat het recht doorheen je hart boort. In 2017 resulteerde dit reeds in het meesterwerk 'The Third Script’. Onder de titel 'Lanzarote' werd nu een nieuwe schijf op de markt gebracht via Hubro.
Dat dit duo houdt van mensen op het verkeerde been zetten komt al tot uiting bij de eerste song “Grain Of Sand”, een klepper van ruim vijf minuten. Waarop het duo experimenteert tot in het oneindige en alle aspecten van voornoemde instrumenten tentoon spreidt. Ook “Atomised - All We Got” is zo een pareltje waar het duo experimenteert met geluidsnormen. Ergens tussen de dunne lijn van oorverdovend en intensieve walmen van absolute stilte , vind je Myhre & Olafur voortdurend terug. Piano en bas vormen, puur instrumentaal, de rode draad op deze schijf.
Maar het is dus vooral een kruisbestuiving tussen de muziekstijlen ambient en jazz dat ons nog het meest over de streep trekt. Iets wat het duo niet alleen in de titel van “Both Worlds” maar ook puur muzikaal voortdurend in de verf zet. Het perfect verbinden van twee uiteenlopende muziekstijlen, die op het eerst gezicht niets met elkaar te maken hebben. Het zorgt voor een kunstwerk dat alle ambient- en jazzkanten uitgaat. Dit duo tast ook de lijnen van zijn kunnen tot in het oneindige af. Dat blijkt nogmaals uit de daarop volgende songs als “Current”, “Conjure Up The Past” en de korte afsluiter “Grain Of Sand (Reprise)”. Een sluitstuk dat mooi weergeeft waar het om draait bij Myhre & Olafur.
Elk apart zijn deze muzikanten toptalenten in hun kunnen, samen gevoegd ontstaat iets onaards van schoonheid. Ten minste als je doorheen de subtiele berg van experimenteren met piano, percussie en baslijnen heen kijkt. Het duo doet niet aan binnen de lijntjes kleuren en vult ook daar elkaar aan.
'Lanzarote' is een bijzonder avontuurlijke trip geworden tussen alle aspecten van zowel ambient als jazz, perfect met elkaar verbonden door muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn. Een dik half uur word je meegezogen in deze bonte wereld, waar je bovendien bij elke intensieve luisterbeurt nieuwe ontdekkingen doet die je voorheen nog niet had gehoord.
Zeer fijne ambient/jazzplaat voor mensen die houden van muzikanten die bewust buiten de comfortzone treden wat deze muziekstijlen betreft, en bovendien experimenteren daarbinnen ook experimenteren en improviseren tot in het oneindige.
Blues/Jazz
Lanzarote
Myhre & Olafsson
Volbeat kreeg de laatste jaren vaak het verwijt dat ze te resoluut voor het commerciële pad kozen. Hun laatste telg ‘Rewind, Replay, Rebound’ (2019) was voor velen een bevestiging van dit gevoel. Desalniettemin was de Lotto Arena in een mum uitverkocht en moest uitgeweken worden naar het grotere Sportpaleis. Dit betekende dat Volbeats passage in Antwerpen hun grootste indoorshow in België ooit was.
Danko Jones had de ondankbare taak om om 19:00 de avond op gang te trekken, en dat wel voor het volle half uur. Het Sportpaleis was zich toen nog met mondjesmaat aan het vullen, maar toch liet het Canadese enfant terrible het zich niet aan het hart komen. Met opener “I Gotta Rock” maakte hij het zuiverste statement van de avond en vond hij connectie met het aanwezige publiek. Wie Danko Jones zegt, zegt gemene grimassen en ADHD deluxe. De Canadees leek ook nu weer een Red Bull te veel tegen de amandelen gegoten te hebben en ontpopte zich tot een duivel in een wijwatervat. In totaal kregen we zeven songs voorgeschoteld, waarvan “Burn in Hell” en “My Little RNR” op het trommelvlies bleven druisen.
Special guest van de avond was Baroness. De Amerikaanse band die een mix brengt van sludge, alternative en progressive metal trok minder hard van leer dan Jones, maar zorgde voor een intensere beleving. De Amerikanen openden met “Kerosene”, een goed gekozen opener om de zaal figuurlijk in lichterlaaie te zetten. Zanger John Baizley had zich eerder statisch in het midden geplaatst tussen het hoofdpodium en de uitloper en werd sporadisch vergezeld door gitariste en spring-in-‘t-veld Gina Gleason die haar haar langs alle kanten van het podium zwierde. De nummers met bijhorend kleurenpalet naargelang het album, verveelden niet en werden met de grootste zorg gebracht. Baroness veroverde met hun passage ongetwijfeld veel Volbeathartjes. Het was zelfs mogelijk mensen te spotten met Volbeatgympjes en een kakelvers Baroness T-shirt onder de arm in de pauze erna. Met veel plezier en verlangen zien we Baizley en co. woensdag 20 november terug in Trix bij de voorstelling van hun nieuwe album ‘Gold & Grey’.
Iets na negenen was het dan tijd voor de guitar gangsters van Volbeat om het podium te bestijgen. De heren hadden kosten noch moeite gespaard om het publiek visueel te verwennen. Na het vallen van een groot doek met logo doemde een grote video wall op en werd de dimmer van de spots op maximaal gezet. Om te zorgen dat niemand vergeten werd tijdens de show, had men ook overal op het podium en de uitloper microfoons geplaatst die met de regelmaat van de klok gebruikt zouden worden.
Op de tonen van “Lola Montez” trad zanger Michael Poulsen naar voren en begroette breedlachend een enthousiast Sportpaleis. Een goed gekozen opener die iedereen omver blies. Het te luide volume van de boxen had hier ook wel zijn aandeel in. Hierna volgde “Pelvis on Fire”, een eerste nummer van het recentste album. Hoewel het nummer strak gebracht werd en onder luid applaus onthaald werd door de meesten, bloedde het hart van sommigen ongetwijfeld ook. Dit nummer lijkt zo hard op “Sad Man’s Tongue” dat het wat goedkoop in de oren klinkt. Gelukkig volgde niet veel later het laatstgenoemde nummer dat na een eerder verplicht eerbetoon aan grote voorbeeld Johnny Cash, voor de eerste pogo zorgde.
Verder werd voornamelijk geput uit de laatste albums en werden de vroegere (helaas) wat verwaarloosd. Gelukkig werd dit in de bisronde goedgemaakt door het publiek met “I Only Want To Be With You” (cover van Dusty Springfield) en “Still Counting” de Antwerpse nacht in te sturen. Dat een Volbeatshow anno 2019 meer is dan louter het spelen van rockabilly getinte rock ’n rolldeuntjes werd duidelijk doorheen de set. Het publiek werd namelijk op verrassingen getrakteerd die misschien niet altijd nodig waren. Zo verscheen bij de begintonen van “Black Rose” plots Dank Jones midden de uitloper d.m.v. een ingebouwde lift. Op zich leuk, ware het niet dat de volumeknop van Jones’ microfoon op het laagste pitje stond en de Canadees quasi niet te horen was. Bij het nummer “Die To Live” bracht diezelfde lift ZZ Bottom (lees: een bebaarde pianist en saxofonist) op het podium die het lied wat opsmukte. Dit was minder geslaagd en om eerlijk te zijn zelfs overbodig. Verder werden soms aritmisch rookpluimen de lucht ingejaagd en deed een confettikanon dienst als sfeerschepper.
Algemeen gezien viel op dat vooral de oudere nummers veel bijval oogstten en de recentere eerder het muzikale feest temperden, ondanks het commerciële gewicht. Toch was er geen gevaar dat de show een sleur werd. Het totaalspektakel in combinatie met het strakke gitaarwerk van Robb Caggiano (ex-Anthrax) en de heldere klok van Poulsen zorgde ervoor dat de twee uur durende set smakelijk te verteren was.
Graag zien we Volbeat terug op een zomerfestival, eentje waar er hopelijk wel plaats is voor een ‘pool of booze, booze, booza’!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/danko-jones-04-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/baroness-04-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/volbeat-04-11-2019.html
Organisatie: Live Nation
Genoemd naar de iconische western van Walter Hill werden The Long Ryders in 1981 door Sid Griffin in Los Angeles opgericht, aanvankelijk nog met Steve Wynn maar die verliet al snel de groep om er zelf één te vormen, The Dream Syndicate. De levensloop van beide bands loopt verrassend parallel: een korte succesperiode in de jaren ‘80 om er al snel mee op te houden (The Long Ryders in 1987, The Dream Syndicate in 1989) om dan veel later met succes terug te keren (The Long Ryders in 2014, The Dream Syndicate in 2012).
The Long Ryders maakten deel uit van de zogenaamde Paisley Underground maar bleek al snel een buitenbeentje te zijn in die beweging. Hun eerste EP ‘10-5-60’ sloot nog aan bij die garageachtige gitaarsound maar daarna werd resoluut voor sterk door country geïnspireerde gitaarrock gekozen waardoor ze door sommigen zelfs als de uitvinders van de americana beschouwd worden. Wat teveel eer misschien, toch zullen groepen als Wilco, The Jayhawks of zelfs Slobberbone niet ontkennen dat ze schatplichtig zijn aan The Long Ryders.
Waar ze tijdens een vorige tournee België nog links lieten liggen wist De Zwerver ze dit keer wel te strikken en daar kunnen we alleen maar heel blij om zijn. The Long Ryders verschenen in een nagenoeg originele opstelling met de twee gitaristen Stephen McCarthy en Sid Griffin plus bassist Tom Stevens. Enkel drummer Greg Sowders was er wegens andere verplichtingen niet bij maar werd uitstekend vervangen door Simon Hancock.
De groep opende stevig met meteen één van hun beste songs: het behoorlijk rockende “Gunslinger man”. Daarna volgde een vrij evenwichtige keuze uit hun vier reguliere studioplaten met net iets meer aandacht voor hun dit jaar verschenen ‘Psychedelic country soul’, die zowaar in de Record One-studio van Dr. Dré werd opgenomen. Die nieuwe nummers zoals “Greenville”, “Molly somebody” of “What the eagle sees” moesten trouwens absoluut niet onderdoen voor het oudere werk. Alleen de Tom Petty cover, “Walls”, vond ik iets minder al zal dat wellicht komen omdat ik nooit een groot fan van de heer Petty geweest ben.
De vier beleefden duidelijk de tijd van hun leven en hoewel een erg spraakzame Sid Griffin zich duidelijk als frontman opwierp was het aandeel van gitarist Stephen McCarthy en bassist Tom Stevens, die één keer zijn bas mocht ruilen voor een gitaar, minstens even groot. Drie volwaardige zangers en een drummer die naarstig meezong maar dan wel zonder micro. Tijdloze muziek die toch wel refereerde naar de hoogtijdagen van de countryrock en dan denk ik niet aan The Eagles maar aan de ware diamanten als The Flying Burrito Brothers, Gram Parsons of Gene Clark. Het was niet zonder trots dat Griffin kon vermelden dat die laatste ooit meezong op hun “Ivory tower”.
Niet alle nummers hadden de tand des tijds even goed doorstaan, toch zakte de groep nooit weg. Integendeel, ik vond ze meermaals veel beter klinken dan op plaat terwijl het slotakkoord die mindere momenten, als die er eigenlijk al geweest waren, helemaal deed vergeten. Eerst nog “Capturing the flag” waarin Griffin zijn Rickenbacker liet rinkelen zoals Roger McGuinn van The Byrds dat zo goed kon om ten slotte te eindigen met die song waar iedereen op zat te wachten: “Looking for Lewis and Clark”.
Pretentieloos maar knap concertje!
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Spinvis + Jan Verstraeten - Nosta holdup! Op stap met een koffer vol poëzie!
Spinvis
CC Strombeek
Strombeek
2019-11-02
Jérôme Bertrem
Na twee succesvolle edities (Amenra en Hydrogen Sea) nam Nosta Opwijk dit jaar opnieuw CC Strombeek voor een avond over om er een hold-up te plegen. Met deze keer op het programma een double bill met Jan Verstraeten en Spinvis.
Zomaar een opwarmertje was het niet wat Jan Vestraeten bracht. De graficus van opleiding gooide tijdens het maken van een film het over een andere boeg. Hij zorgde met uitgepuurde filmische muziek op zijn debuutEP ‘Cheap Dreams’ voor één van de revelaties van dit jaar.
Moeiteloos swingde Jan van bossanova tot jazz tot pop waarbij een zevenkoppige band de finesse van zijn muziek extra in de verf zette. Het visuele ontbrak ook niet, want tijdens een bevreemdend interlude waren ze allen gemaskerd en zorgde een opname op een speelgoedrecorder voor de lyrische invulling. Jan waagde zich ook een cover van Destiny’s Child “Survivor” en Iggy Pop’s “I don’t wanna be a dog”. Een flinke pluim op de hoed voor de klankman die het plaatje van Jan Verstraeten perfect deed kloppen. Leuk detail wat Jan’s revelatie alleen maar benadrukt: hij staat geprogrammeerd op de showcasefestivals Eurosonic en SXSW.
Na de korte koffie- en/of plaspauze was het de beurt aan Spinvis, de geliefde Nederlandstalige down-to-earth poëtische muzikant die zich omringt door topmuzikanten. Vergelijk een concert van Spinvis als een reis waar je onderweg geluk en ongeluk tegenkomt, nieuwe boeiende ontmoetingen doet terwijl je als toeschouwer je bagage aan eigen beleving meedraagt. Deze avond was het dan ook niet anders.
Na een oprecht en terecht compliment voor Jan Verstraeten nam Spinvis ons mee op pad met de openers “De grote zon”, “Oostende” en “het voordeel van video”. In “Hallo Maandag” kwam het muzikaal vernuft van de band tot zijn recht dat bleef vanaf dan boeien. Na omwegen met “Artis” en “Herfst en Nieuwegein” maakten “Stefaan en Lisette” hun blijde doch sombere intrede. Dit weemoedig portret over een noodlottige non-relatie bezorgt je zowel een lach als en een traan, een tweeledigheid dat we vaak tegenkomen bij Spinvis.
De band won aan charme wanneer Erik de nummers ludiek inleidde en soms ook wat - maar ook niet te veel - uit de doeken deed. Net daar schuilt ook de luisterplezier voor Spinvis: je breidt er aan wat je er persoonlijk aan wilt haken. Dit kon je naar hartenlust doen tijdens “Aan de Oevers van de Tijd” of zelfs nog met meezinger “Bagagedrager”. Met “Kom terug” kwamen we terug van een deugddoende en hartverwarmende reis. Maar eer we afscheid namen , werden we nog even verwend met “Ik wil maar alleen zwemmen” en “Wespen op de appeltaart”.
Hoewel het een fijn optreden was, bleven we toch op onze honger aangezien er geen nieuw materiaal gebracht werd. Vol ongeduld blijven we dus uitkijken naar volgend jaar wanneer Spinvis, al zeggen ze het zelf, klaar is voor iets nieuws. Dat het maar snel al volgend jaar is!
Setlist Spinvis: (niet in juiste volgorde): De grote zon - Oostende - Het Voordeel van video - Hallo maandag - Artis - Herfst en Nieuwegein - Dageraadplein - Loop der dingen - Een kindje van God - Stefaan en Lisette - Tienduizend zwaluwen - Ronnie knipt zijn haar - Astronaut - Aan de oevers van de tijd - Club Insomnia (melodica) - Bagagedrager - Kom terug - Ik wil alleen maar zwemmen - Wespen op de appeltaart
Organisatie: Nijdrop - Nosta, Opwijk ism CC Strombeek, Strombeek
RG*MC XXL 2019 - Een donkere trip, richting kelders van de Hel
RG*MC 2019
Entrepot
Brugge
RG*MC - Rock, Gothic and Metal Club at the Comma en Jeugdhuis Comma
Na alle Halloween, Allerheiligen en andere feestelijkheden om de doden ter herdenken, was het evenement RGMX XXL de perfecte afsluiter om deze periode met een knal van formaat af te sluiten. Een zeer gevarieerd affiche, een goed gevulde zaal Entrepot. Alle ingrediënten waren aanwezig om die duisternis te laten neerdalen over Brugge. We begaven ons naar een donkere trip, richting kelders van de Hel met Cradle of Filth, Enthroned maar kregen ook een portie hardcore /sludge tot aanverwante voorgeschoteld in de vorm van Terre, In Clover en STAB.
Terre (***), een jonge Brugse band die dit jaar nog een titelloos debuut EP uitbracht, mocht de avond openen met een set die het midden houdt tussen black/Death metal, aangevuld met streepjes post en sludge metal. Ofwel, zoals staat omschreven op hun facebook pagina, ’Nihilistic Black Sewage Sludge'. Ook al ging het steeds die monotone weg op, de kruisbestuiving tussen meesterlijke gitaar/bas riffs en drumsalvo's met een verschroeiend stemgeluid doen je voor het eerst op deze avond baden in angstzweet. Want inderdaad voelen de donkere walmen, in zeer grote mate dankzij die bijzonder griezelige vocale inbreng, aan als grijpende klauwen rond je hals die je de adem ontnemen. We zien echter vooral een band met potentieel om ooit ergens potten te breken, en met bovendien nog veel groeimogelijkheden naar diezelfde toekomst toe.
Toch slaagt Terre wel degelijk in zijn opzet. Door het brengen van een oorverdovende, verschroeiende hete set een adrenalinestoot veroorzaken , die dan weer zorgt voor donkere gedachten in je achterhoofd, Om ons uiteindelijk in die duisternis binnen te laten treden, en de lont aan te steken die de bom pas echt doet ontploffen.
We zeiden het al, dit zou een bijzonder gevarieerde avond worden. Want naast duistere extreme muziek, schotelt de organisatie ook twee pure HC acts voor. In Clover (***) is een vrij jonge Belgische HC band, ontstaan in 2015, die het moet hebben van die typische HC ingrediënten maar toch uniek voor de dag komt dankzij de samensmelting tussen de vocale inbreng van enerzijds Jarne Geldhof en anderzijds Victor Descheermaecker. Die elkaar perfect aanvullen, en zo zorgen voor een mokerslag in je gezicht die je echt nodig hebt op zo een Hardcore concert. De band legt de lat vrij hoog, maar we misten toch een beetje die extra uppercut in het gezicht om volledig te worden overtuigd. Ondanks dat we dus wat op onze HC honger bleven zitten, zien en horen we ook hier weer een band bezig met enorm veel potentieel. Binnen het HC gebeuren in ons land, en wat ons betreft ver daarbuiten, dus vooral een band om in het oog te houden deze In Clover.
STAB (****) doet daar enkele stevige scheppen bovenop, en slaagt daardoor wel in zijn opzet. De band wist ons eerder op Evil Or Die fest in Roeselare al te overtuigen door een stevige en energieke set te brengen, waarbij vooral de vocale inbreng en charismatische uitstraling van de zeer beweeglijke vocalisten, ons over de streep trok. De heren doen er ook op RGMC XXL alles aan om het publiek aan te porren tot bewegen en moshen en slagen , na enkele verwoede pogingen en door steeds maar op die deur te blijven bonken, er uiteindelijk in de poort te doen open zwaaien, en te zorgen voor die uppercut in het gezicht die we voorheen een klein beetje ontbeerden.
Kortom: STAB doet in Brugge dus gewoon wat het moet doen, een typisch Hard Core feestje naar voor brengen, waardoor menig daken er afvliegen. Dit door de gehele set tekeer te gaan als een als een alles vernietigende pletwals, die geen spaander geheel laat van de zaal. Missie geslaagd!
Gedaan met feesten, over naar donkere Black Metal ernst met Enthroned (****). Deze Brusselse band timmert sinds 1993 aan de weg, en heeft al heel wat omzwervingen, het jammerlijk overlijden van een bandlid in 1997 tot verschillende personeelswissels ondergaan. Maar toch staat Enthroned anno 2019 nog steeds als een huis. Met 'Gold Black Suns' werd dit jaar zelfs een gloednieuwe plaat uitgebracht, die op heel wat goede recensies kon rekenen. Vanaf die eerste noot grijpt de band je bij het nekvel, en laat niet meer los tot elke aanhoorder zijn eigen demonen strak in de ogen kijkt. Over strak gesproken, zowel instrumentaal als vocaal druipt de energie en dynamiek als een gif je aders binnen tot je ademloos achterblijft in de donkerste hoek van de kamer. Deze band blijft begane wegen, zonder opkijken, verder bewandelen en doet niet aan compromissen sluiten met het licht. Dat is de reden waarom we circa twintig jaar geleden al vielen voor deze Belgische Black Metal trots.
Ook zoveel jaar later maakt Enthroned er nog steeds niet veel woorden aan vuil, maar zorgt voor een zodanig verstikkende donkere walm die opstijgt vanuit die diepste kerkers van de hel, dat de vuurtongen daarvan letterlijk je voetzolen voelt likken. Ook al gaat dat allemaal diezelfde lijn uit. Net door je gewillige te laten hypnotiseren door deze demonische occulte totaalbeleving die Enthroned je voorschotelt, stoort dit allerminst.
Kortom: Als dit de voorbode was van de geboorte van de Antichrist later op de avond? Dan is Enthroned in Brugge met brio in zijn opzet geslaagd, want we bleven ook nu weer verweesd achter met een krop in de keel en het angstzweet op de lippen terwijl de temperatuur langzaam naar een kookpunt stijgt.
Ik geef het toe, ik stond een beetje sceptisch tegenover de doortocht van Cradle Of Filth (****1/2) in Brugge. En vroeg me af of ze na al die jaren nog steeds relevant zijn. De band sloeg in de jaren 90 donkere gensters in ons hart met klassiekers als 'Cruelty and the Beast', 'The Principle of Evile Made Flesh' en 'Dusk and her Embrace'. Hun doortocht op Graspop 1997 staat nog steeds in ondertekende zijn geheugen gegrift.
De laatste jaren bleef het een beetje stil rond Dani filth en zijn Satanische garde. Het leek er zelfs even op dat ze niet zouden komen opdagen in Brugge, na het cancelen van enkele optredens. We moesten spoedig onze sceptische houding herzien. Cradle of Filth toonde al vanaf die eerste songs als “Cruelty Brought Thee Orchids”, “Venus in Fear” aan dat ze nog steeds staan als een huis. Hoewel de bijzondere beweeglijke en bijzonder goed bij stem zijnde Dani de meeste aandacht naar zich toetrekt, waren we danig onder de indruk van menig verschroeiende hete riffs die gitarist Ashok en vervaarlijk in het publiek starende Rich Shaw uit hun instrument toveren, met als kers op die riff taart de inbreng van al even kokend hete baslijnen van Daniel Firth. Ook het drumwerk van Marthus zorgde voor een mokerslag die de poorten van de Hel uiteindelijk compleet deden open zwaaien. Maar die extra kers op de taart werd toch afgeleverd door keyboard speelster Lindsay Schoolcraft die eveneens over een demonische stem beschikt, waardoor je letterlijk wordt gehypnotiseerd en in trance wordt meegevoerd naar de meest donkere zijde van je ziel. Eens daar aanbeland bezorgt de goed bij stem zijnde Dani als een hogepriester van het kwaad, je de uiteindelijke doodsteek die je nodig hebt. Ook al kreeg de band vooral de handen op elkaar bij de oudere klassiekers, Cradle Of Filth is anno 2019 niet dood en begraven en bewijst na al die jaren nog steeds een toonaangevende band binnen te zijn die stevig op de troon zit wat het occulte Black Metal gebeuren betreft. Afsluiten deed Cradle Of Filth met “Her Ghost in the fog” en “From The Cradle to Enslaved” waarmee ze die stelling nog maar eens in de donkere verf zet. Om ons de toch wat koudere nacht in de sturen, terwijl het vuur van de Hel nog steeds brandt in ons donker hart.
Besluit: Cradle of Filth levert op RGMC XXL totaal geen routineklus of een flauw afkooksel af van een ver verleden, maar slaat ons anno 2019 nog steeds met verstomming door het brengen van een spontane en oerdegelijke set die je in een donker nachtmerrie achterlaat.
Organisatie: RG*MC
Een concert van Archive is een allesomvattende belevenis. De band uit Londen laat zich niet in één vakje categorizeren, het label ‘trip-hop’ doet hen eigenlijk tekort, en ook ‘progressieve rock’ dekt niet de volledige lading. Na 11 albums in 25 jaar hebben ze keuze zat om een geheel eigenwijze ‘best-of’ set samen te stellen. Het enige probleem is dat de groep hun lange nummers zo zorgvuldig uitwerkt dat 2 uren eigenlijk niet volstaan, vandaar dat het optreden al om 19:45 aanvat.
Archive - Onder een helblauw licht betreden ze de heilige arena, om er meteen in te vliegen met “You Make Me Feel”, een nummer voor de fans van het eerste uur. “Fuck You” wordt daarna luidkeels meegezongen, alsook “Bullets”, de parel vanop hun grote plaat ‘Controlling Crowds’ uit 2009. De afwisseling tussen elektronische invloeden en postrock werkt wonderwel, telkens geflankeerd door ofwel de hese Dave Pen, de hemelse Pollard Berrier, of de engelachtige stem Maria Q.
Waar we bij “The Empty Bottle” moeten denken aan de new-wave van Echo & The Bunnymen, kon “Whore” zomaar een Massive Attack nummer op speed zijn. O ja, de band maakte in 2014 ook een eigen kortfilm ‘Axiom’, waarbij “Baptism” een heerlijke soundtrack vormt en live ook perfect tot zijn recht komt. “Finding It So Hard” vormt even later één van de hoogtepunten van de avond. De opbouw, de melancholie, de dwang waarmee Pollard Berrier zijn ziel blootlegt, de onwaarschijnlijke apotheose, het raakt je.
Hoe mooi de muziek ook is, Archive werkt redelijk zwaar op het gemoed, de band zuigt als het ware de energie uit jouw lijf. Met “Collapse/Collide” krijgt Maria Q de ganse zaal stil, om dan de grote hit “Controlling Crowds” op het publiek af te vuren. De matige samenzang tussen de 2 heren vormt hier misschien het enige puntje van kritiek op een voor de rest overweldigende performance.
“Dangervisit” sluit het eerste deel af, de lichten gaan uit, en wanneer ze terug aangaan, trakteert de band ons op een 18-minutenlang uitgesponnen “Lights”, inclusief een fantastische lichtshow. Afsluiter van de set is “Again”, en met dat gevoel gaan we ook opnieuw huiswaarts. We zijn er kapot van, maar dit is zo goed dat we dit nog een keer live willen beleven, of liever, ondergaan.
Organisatie: Live Nation
Captain Cheese-Beard - Het moeilijke is dat je ons niet kunt plaatsen, en vooral in Vlaanderen is dat blijkbaar een probleem om aan de bak te komen
Captain Cheese-beard is een band die zijn invloeden haalt uit de muziek van Frank Zappa, in het verleden coverden ze deze top artiest. Maar op de nieuwe EP 'Deadwood' hoor je ook een band die meer en meer over een eigen smoel beschikt. De band is klaar voor de grote stap voorwaarts.
We hadden een gesprek met bezieler van dit project Johan De Coninck over Zappa, de ambities en hoe moeilijk het in Vlaanderen aan de bak te komen met muziek die je niet kan plaatsen.
In eerste instantie was de band een tribute naar Frank Zappa dacht ik? Hoe zijn jullie bij Zappa terecht gekomen. Zappa zijn muziek is niet gemakkelijk te coveren naar mijn mening, heeft bloed zweet en tranen gekost zijn beweegreden uit te pluizen? is dat ook gelukt?
Zappa is altijd één van mijn grote helden geweest. Het was een Challenge die ik dan ook ooit wilde aangaan. Ik zat al een beetje in het circuit van coverbands, maar vond dit dus een grotere uitdaging. Ook omdat zijn muziek niet meer gespeeld werd. Om Zappa te coveren moet je als muzikant trouwens absolute top zijn, ik heb dus echt muzikanten rond mij verzameld die op een torenhoog niveau muziek spelen. Zelfs voor muzikanten die conservatorium studies doen is het een uitdaging. Eigenlijk vormen we naar mijn mening een solide formatie; een goede drummer en bassist zijn de basis waarrond rock muziek wordt gecomponeerd. De ritmesectie, is het begin van alles waardoor ze van onschatbare waarde zijn binnen een band. Met andere woorden. Je mag fantastische muzikanten rond u verzamelen, als de drummer of de bassist slecht is , valt die hele ritmesectie en je song in het water. Versta me niet verkeerd, iedereen is belangrijk. Maar de basis? Die ligt toch daar en ik heb het geluk dat de Cheese-Beard's ritmesectie top is.
Hoe doe je dat experimenteren met experimentele muziek?
Eigenlijk experimenteer ik niet met die muziek van Zappa, die is uitgeschreven. Ik speel zelf trouwens op gehoor en geheugen. Dat gaat trouwens ook op voor onze bassist en drummer. Met Zappa's muziek experimenteren is echt moeilijk, ook al klinkt het voor mensen chaotisch, in die chaos zit weldegelijk totale orde. Buiten solo stukken of zo, daar kunnen de individuele muzikanten improviseren. Wat wel belangrijk is bij het spelen van Zappa's werk, is, je moet daar letterlijk uw draai in kunnen vinden, om het te begrijpen. Anders lukt het niet. Met Captain Cheese-Beard wilden we daar vooral onze eigen groove aan geven, aan die muziek van Zappa. Improviseren kan dus wel een beetje. Maar de basis is dus gewoon dat je de partituren bestudeert en de noten speelt die de meester heeft uitgeschreven.
De bandnaam verwijst ook naar Captain Beefheart?
Dat was eigenlijk een beetje toeval die naam was me wat bij gebleven en zo is Captain Cheese-Beard uiteindelijk als naam gekozen.
Jullie zijn trouwens bijzonder actief geweest met twee releases. Hoe waren de reacties tot nu toe?
'Symphony for the Auto-horns' is eigenlijk al vijf jaar geleden uitgebracht. Maar onze Engelse promotors vonden het, ter gelegenheid van de release van onze recente EP 'Deadwood' een goed idee om deze opnieuw een soft release te geven. Wat reacties betreft, nu en vijf jaar geleden waren die over het algemeen zeer positief. We hebben eigenlijk geen enkele negatieve reactie gekregen.
Dat was eigenlijk mijn enig klein puntje van kritiek bij de vorige release, en dat viel me bij de EP op. Dat jullie op die EP een beetje afstand hebben genomen van Zappa en een eigen smoel hebben gekregen. Dat vond ik daar zeer positief aan, aan die nieuwe EP.
We hebben jarenlang puur Zappa gespeeld, maar er is daar blijkbaar geen publiek voor. Het was dan doodzonde om met zoveel mensen te staan repeteren voor niets. Ik heb dan maar om toch vooruit te gaan een album geschreven dat helemaal aansloot op Zappa's werk. Veel vrienden - en jij ook - zeiden ons dat ze meer eigenheid wilden horen. Uiteraard Zappa zit in ons DNA die gaan we nooit volledig uitsluiten, maar het is gewoon een logisch groeiproces dat Captain Cheese-Beard meer en meer als Captain Cheese-Beard begint te klinken .
Johan, je hebt ook - volgens ik via de sociale media heb vernomen - aan andere metal projecten en zo gewerkt in het verleden. Vertel er eens meer over aan onze lezers die dat niet weten?
We hebben het daar inderdaad over gehad met Geert , inderdaad heb ik lang in die scene gezeten maar ik heb sinds mijn kindertijd eigenlijk naar alles geluisterd. Ik heb ook altijd gehouden van lang uitgesponnen nummers en orkestrale producties. Een van de eerste platen die ik ooit heb gekocht was: 'Out of the Blue' van ELO. Ook Pink Floyd , daar hield ik enorm van maar het is een beetje logische stap geweest in het begin dat ik als gitarist mij tot het metal genre aangetrokken voelde.
Van metal naar Zappa is niet een onlogische stap vind ik. Wat denk jij daar zelf van?
Ja, bij Zappa vind je alles terug. Doo Woob, Jazz, zelfs een hoop Klassiek. Je kon hem niet in een hokje steken. Als Zappa reggae speelt is dat Zappa reggae. Hij maakte daar zijn eigen stijl van. Dat is eigenlijk een beetje een probleem tegenwoordig, men wil alles een beetje teveel in een bepaald hokje duwen vind ik, ook binnen de metal scene en dat is zeer spijtig eigenlijk.
Om terug te komen op die EP. Zijn er nog groeimogelijkheden?
Ik werk momenteel bepaalde ideeën uit maar we gaan met deze plaat eerst stappen moeten zetten. Het is niet de bedoeling onze boterham daarmee te verdienen, we hebben allemaal een baan en gezin buiten onze activiteiten als muzikant. Buiten enkele specifieke gevallen die alles pakken, is het trouwens bijna onmogelijk om als muzikant je brood te verdienen. Je ziet daar eigenlijk nog steeds een Mattheus effect ''zij die niets hebben zullen niets krijgen, wie alles al heeft zal nog meer krijgen''. Zo is het tegenwoordig ook gesteld met het huidig business model in de muziekindustrie.
Is het in tijden van streaming nog nodig om platen uit te brengen? heeft een band daar nog iets aan? (dat is een vraag die ik iedereen stel hoor ) De antwoorden zijn zeer uiteenlopend; ik was benieuwd naar de mening van iemand die al veel jaren meedraait in het vak?
'Deadwood' is uitgebracht op vinyl. Ik heb eigenlijk zelf nooit muziek van mij op vinyl gehad en Pierre Chevalier, (keys) die een fervent vinyl verzamelaar is zat in hetzelfde schuitje, dus wilde we de EP absoluut op vinyl uitbrengen. De plaat is uiteindelijk te beluisteren via de voor de hand liggende streaming services zoals Apple Music en Spotify en je kan ook de digitale downloadable versie via de Mottowsoundz site aanschaffen Het is dus eigenlijk een en- en verhaal
Hoe zien jullie jezelf verder evolueren? Welke richting wil je uitgaan? Wat zijn jullie ambities?
Wij willen zeker live spelen. Maar het is niet evident. Het is niet de bedoeling dat we met marschalls en zo te gaan sleuren in een café gaan spelen. Er moet echt iets aanwezig zijn qua technische infrastructuur en dergelijke in de zalen waar we zouden kunnen spelen. We zijn daar ambitieus in, maar de muziek die we brengen moet gewoon perfect zijn, daarvoor hebben we een goede akoestiek nodig en een podium waar je 10 man kan op huisvesten. Dus we willen vooral daarin verder evolueren, en hopen dat deze EP dus deuren opent om op te treden in degelijke zalen.
Zappa fans zijn er toch genoeg?
Ja dat is de ironie daarvan. We wilden ons daar wat van onttrekken omdat er geen markt voor is, en nu krijgen we het omgekeerde effect. En nu, die Zappa communitiy wilt dan weer dat je praktisch alleen Zappa speelt dus Die categorie zappa fans haken af omdat we onze eigen weg opgaan. Het is een beetje een rare wending, een mes dat langs twee kanten snijdt, moet ik toegeven.
Hoe zijn jullie bij Mottowsoundz terecht gekomen?
De baas van Mottowsoundz is al jaren een vriend van mij. Hij is onze geluid ingenieur. Matthias vond het prachtig dat we Zappa wilden doen en is onze vaste geluid man geworden. Hij is uiteindelijk een eigen platenlabel begonnen en heeft daar veel geld in gestoken. Na al die jaren heeft hij een hele reputatie opgebouwd. Hij heeft het debuut van.Allez Allez heruitgebracht en ook LaMuerte en My Diligence zitten bij Mottowsoundz. Hij doet dat allemaal vanuit zijn Man-Cave, het is vooral een passie voor hem. En ja het heeft ondertussen wel deuren geopend, Mottowsoundz is een redelijk groot label geworden. Ik wil ook nog even een pluim op zijn hoed steken voor zijn werk als mixer en co-producer. Zijn werk op de ‘Deadwood’ EP is fenomenaal. Zonder zijn toewijding zijn de Cheese-Beard producties onmogelijk te realiseren .
Johan, ben je nog aan andere projecten bezig nu?
Nee. Ik ben vooral blij dat ik zoveel muzikanten heb kunnen samen brengen om dit project te verwezenlijken daar ben ik best trots op. Als ik die allemaal samen zie staan, dat geeft me voldoening. Ook heb ik geen tijd voor andere projecten.
Naast de verre toekomst, wat brengt de recente toekomst? Tour plannen? in het buitenland kortom?
We wachten onze kans af, maar blijkbaar is het moeilijk om ons ergens te plaatsen. Ik zie bijvoorbeeld een prog rock opleving de laatste tijd. Maar ik heb toch de indruk dat we de meest mis begrepen band zijn in België, ze kunnen ons niet in een hokje duwen en daardoor geraken we moeilijk ergens binnen. We hopen daarom dat die EP op dat vlak toch wat deuren opent, dat bepaalde Belgische promotors ons toch zullen willen boeken. In het buitenland is daar wel een scene voor, maar dat ligt niet simpel om zomaar naar het buitenland te gaan, zeker met een dergelijk grote productie. Het is een beetje vechten tegen de bierkaai. We zullen voldoende promotie moeten doen. Met andere woorden. Onze muziek is dus eigenlijk meer geschikt voor het buitenland dan het binnenland, en dat is spijtig.
Radio feedback?
Het is ook moeilijk om hier op de radio te worden gedraaid, zelfs een meer alternatieve radio zender die het exacte profiel van een potentiële Cheese-Beard fan bedient ,hebben we zonder succes gecontacteerd. Het grote probleem is dus wederom gewoon dat je ons niet in een hokje kunt plaatsen en dat we een unieke sound hebben, en vooral in Vlaanderen is dat een probleem. Daardoor worden we op de radio ook niet gedraaid. En dat is bijzonder jammer.
Veel succes en hopelijk zien we jullie spoedig on stage
Deze avond kregen de heren van Arson en Psychonaut de opdracht om het publiek op te warmen voor de releaseshow van King Hiss nieuwe kindje, ‘Earthquaker’.
Eerst was het de beurt aan Arson. Ik had nog nooit over deze band gehoord en was heel benieuwd naar wat ze zouden brengen. Arson ontstond anno 2016 toen verschillende leden van Gentse metal- en screamobands tezamen kwamen om een potje te jammen. En al snel ging de bal aan het rollen…
Arson **** gaf ons vanavond een stevige maar ook stijlvolle cocktail van rock’n roll, punk en hardcore. Ieder nummer kwam bij mij bijzonder goed over en ik was oprecht gelukkig om een ‘jonge’ band te zien, met een geheel eigen sound. De zanger heeft een puike stem die veel aankan en alles klopte in verhouding met de muziek. Hiernaast had de zanger ook een bepaald charisma over hem, wat het publiek zeker hielp om aandachtig te blijven luisteren. Arson had duidelijk ook geen zin om ‘gewoon’ een set te spelen…: op de hoek van het podium stond er een kleine bar waar ieder die zin had, een gratis whisky kon nuttigen. Dit ter ere van de geboorte van King Hiss’ nieuwe schijf. Verder was het podium ook aangekleed met gezellige nachtlampjes, tapijten,… en waande ik mij eigenlijk in een stijlvolle ‘lieving’. Een ‘lieving’ waartegenover hun muziek sarcastisch genoeg totaal contrasteert. Ik hou van paradoxen als deze, vooral omdat ze moed vragen. Hopelijk blijft Arson nog lang bestaan, want ik werd instant fan!
Het tweede voorprogramma mochten de Mechelaars van Psychonaut*** verzorgen. Psychonaut brengt psychedelische post-metal en leerde ik in het verleden al kennen als een band met een verpletterend geluid. Ook vanavond deden ze dit opnieuw alle eer aan. De gitaren klonken zwaar, de riffs waren snijdend en de drum zat er steeds ‘boenk’ op. De muziek van Psychonaut zoog mij op in een soort van bubbel waardoor ik geen oog meer had voor alles wat rondom mij gebeurde. Enkel de band kreeg mijn volledige aandacht. En dit maak ik eerder zelden dan vaak mee. Na ongeveer 40 minuten spelen zat hun set erop, en bleef ik achter met het brandend verlangen om ze zo snel mogelijk opnieuw aan het werk te zien.
Na die twee strakke voorprogramma’s was het eindelijk tijd om samen met King Hiss**** hun nieuwe plaat ‘Earthquaker’ te vieren. En niet zomaar een plaat, wel een ijzersterke plaat waarmee ze opnieuw zoveel gegroeid zijn als band. King Hiss zette meteen in met “Revolt!”, een nummer vanop de nieuwe plaat. De groep stond ongelooflijk scherp, want dit nummer ging snel, hard en eiste al meteen verschillende solo’s op. Het geluid zat puik en King Hiss klonk gewoonweg nu al majestueus. De manier waarop Josh Fury zijn gitaar beheerste was bijna te gek voor woorden. Al had ik dit stiekem ook kunnen verwachten, gezien Josh (lees: levende legende) lid was van Congress en Liar, twee bands die de West-Vlaamse ‘H8000’-hardcore scene ook internationaal op de kaart hielpen te plaatsten. Bij verschillende nummers, kon ik nog een subtiele invloed horen van het typerend ‘militant metallic-hardcore’ geluid uit de H8000-scene. Toch overheerste dit niet en legde ik er mij meteen bij neer dat dit gewoon Josh z’n signatuur sound is. Was mij betreft een groot geluk voor deze band!
Ondertussen werd iedereen in de zaal razend enthousiast. De koppen bewogen mee op de maat van de muziek en in de frontlinie werd er zelfs nog heviger bewogen of gecrowdsurft. De kracht van King Hiss zit ‘em volgens mij vooral in het feit dat hun songs oerdegelijk geschreven zijn en live nog zoveel sterker tot hun recht komen. King Hiss bestaat stuk voor stuk uit uitmuntende muzikanten en het gegeven dat Jan Coudron’s stem ook live heel veelzijdig en krachtig is, maakt het allemaal nog zoveel beter.
De setlist bestond voor een grote helft uit nieuwe nummers, maar ook het eerdere werk kreeg nog zijn welverdiende plaats. Tijdens het nummer “Killer Hand” werden we verrast toen Jeroen Camerlynck alias ‘Fleddy Melculy’ op het podium werd geroepen om mee te zingen. “Killer Hand” was hierdoor gewoon een regelrechte aanslag op onze trommelvliezen (in positieve zin). Nieuwe nummers die ik live opvallend goed vond, waren: “Revolt!” vanwege de catchy intro en denderend gitaarwerk (lees: solo’s!), en “Butcher”, omdat Jan’s veelzijdige stem hier zo goed tot z’n recht komt. Maar ook binnen het oudere werk waren er een aantal hoogvliegers: het nummer “King Hiss”, vanwege de machtige intro, het nummer “Killer Hand”, omwille van de reeds hierboven vermelde reden en “Homeland”, vanwege de ‘wall of sound’ die mij tijdens dit nummer steeds opnieuw overrompelt.
‘Virtuositeit’… ja… dit is eigenlijk de beste noemer om deze band zowel live, als op plaat te typeren. King Hiss is een band die het niet verdient om te blijven teren op binnenlandse club- en festivalshows. Het is wel een groep die op grote podia hoort te staan, naast evenwaardige kleppers als High on Fire en Mastodon.
Setlist: Revolt! – Desertsurfer - We Live In Shadows - La Haine – Monolith - Black Wolf – Snakeskin -Mastosaurus – GTWHR – Earthquaker - King Hiss – Butcher - Killer Hand – Mountains - Homeland
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/king-hiss-01-11-2019.html
Organisatie: King Hiss ism Wilde Westen, Kortrijk
Het was nog maar een jaar geleden dat Machine Head te bezichtigen was in ons land, toen ze de AB helemaal tot op de fundering afbraken. Aangezien dit jaar hun debuutplaat ‘Burn My Eyes’ 25 kaarsjes mag uitblazen, zijn de metalheads terug aan het touren. Het was ook 25 jaar geleden dat de band voor het eerst in ons land speelde, toen knutselden ze in dezelfde zaal het voorprogramma van Slayer in elkaar. Een kwarteeuw later is de band uitgegroeid tot één van de meest gerespecteerde metalbands ter wereld. Vorig jaar hielden drummer Dave McClain en gitarist Phil Demmel ermee op, zij werden vervangen door respectievelijk Matt Alston en Vogg Kiełtyka.
De band stond voor twee en een halfuur geprogrammeerd, al was er geen ziel in de zaal die dat geloofde. Machine Head speelt meestal shows van een imposante drie uur en dat was gisteren in Vorst niet anders. Openen deed de band om 20u al met “Imperium”, zo luidden de Amerikanen het eerste deel van de show in. Veel hits, riffs en scheurende baslijnen. Het vroege uur zorgde ervoor dat de zaal nog quasi leeg stond, al stroomde ze na enkele nummers zoetjesaan vol. Zanger Robb Flynn jutte het publiek op, echter was op enkele enthousiastelingen na de sfeer maar flauwtjes. Het was aan het viertal om er schwung in te krijgen.
De bom barstte bij “Locust”, een nummer uit 2011. Hier werd de paradox duidelijk die Machine Head is. Ze zijn tegelijkertijd zeer ruw, maar ook verfijnd, op bepaalde momenten traag én snel. Het feit dat de band zo lang speelde, gaf hen de kans om het publiek helemaal onder te dompelen in hun specifieke sfeer en dan is het jammer dat het publiek soms steken liet vallen. Niet dat de temperatuur onder nul zat, toch moest Flynn meermaals om een circle pit vragen en haalde hij al zijn trucs uit de kast om de show gaande te houden. Dat was vooral nodig bij minder bekende nummers, waarbij een deel van het publiek aan het babbelen sloeg.
Gelukkig is de muziek van Machine Head steenhard en werd de irritante persoon naast ons prompt de mond gesnoerd met een bas van jewelste. Op de momenten dat de band zijn duivels ontbond, kon het concert omschreven worden als muzikaal de beste performance waar men om kon wensen en was het publiek voor de volle honderd procent mee. Steenhard en zonder ademruimtes. Voor een anderhalf uur dan toch, na het eerste deel van de show nam de band toch een welverdiende tien minuten pauze.
Hét signaal voor het publiek om een nieuwe halve liter bier in de handen te nemen, tot op de tonen van “Real Eyes, Realize, Real Lies” deel twee in de steigers stond. Met een licht gewijzigde bezetting speelde de band ‘Burn My Eyes’ integraal, met hier en daar enkele covers tussen gemixt. Voor de gelegenheid kon Flynn originele gitarist Logan Mader en originele drummer Chris Kontos overtuigen om mee te touren. Fantastisch als zoiets lukt, de heren toonden aan dat ze het nog in de vingers hebben.
Na het concert noteerden we Slayer, Metallica en Iron Maiden, al werden de meeste covers tijdens deel twee gespeeld. Leuk, het helpt ook dat ze muzikaal naadloos werden gebracht. Niet gemakkelijk om die bands te coveren, ze doen het toch maar.
Tegen het einde van de show werden we nog op een enorme circle pit getrakteerd en werd het publiek dan toch helemaal wild. Na een valste start trok de mensenmassa zich als een diesel op gang, om dan op volle toeren de barrière in te vlammen. Dat voelde de band, die alsmaar harder ging spelen. Zij tevreden, wij tevreden.
Al bij al zette Machine Head een sterke performance neer en kon het die drie uur goed vullen.
Setlist: Imperium - Take My Scars - Now We Die - I Am Hell (Sonata In C#) - Aesthetics of Hate - Darkness Within - Catharsis - From This Day - Ten Ton Hammer - Is There Anybody Out There - Hallowed Be Thy Name (Iron Maiden cover) - Halo - Davidian - Old - A Thousand Lies - None but My Own - The Rage to Overcome - Death Church - A Nation on Fire - Blood for Blood - I’m Your God Now - One / Thunder Kiss 65 / South Of Heaven / Raining Blood - Block
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
De Amerikaanse zangeres Lauren Daigle heeft al twee Grammy-awards op haar schouw staan, maar het is pas sinds dit jaar dat haar succes verder ging dan enkel Amerika. In haar thuisland is ze al een gevierde ster en behoort ze tot de top van ‘contemporary christian music’. In ons land is dit genre niet meteen een begrip, maar in het gelovige Amerika is dit een populaire muzikale richting die nog steeds relevant is. Sinds dit jaar kent ook België de prachtstem van Daigle en zo mocht het ‘uitverkocht’ bordje gisterenavond in de Botanique bovengehaald worden.
Met tien verteerbare minuten vertraging kwam Lauren Daigle na een korte intro op. De bal kwam dan aan het rollen door “Still Rolling Stones” dat met het legendarische “Think” van Aretha Franklin werd gemengd. “Look Up Child” bleef in datzelfde vrolijke elan en onderstreepte voor het eerst het goede samenspel van haar band en de drie backing vocals. Een van de dames kreeg in “Sir Duke”, in het origineel uiteraard van Stevie Wonder, de kans om vocaal helemaal uit te halen, en of ze dat deed.
Naast Daigle’s mooie stem was het toch ook wel de trompettist die de aandacht wist te trekken. In heel wat nummers kreeg het instrument een belangrijke rol toebedeeld. In bijvoorbeeld “Trust in You” was het blaasinstrument de rode draad en maakte het de sound nog iets voller. Een volle sound misten we dan in “Rescue”, dat de campagnesong van Studio Brussel’s Warmste Week is. In de eerste strofe en het eerste refrein leek Lauren een andere key te zingen, waardoor het ietwat raar overkwam. De liveversie focuste iets te veel op de orgel, waardoor we de magie van de studioversie moesten missen.
Terwijl muziek tegenwoordig vooral over alcohol, drugs, seks, liefdesverdriet of een politieke frustratie gaat, zingt Daigle allemaal nummers die een religieuze betekenis hebben. Niet elk nummer is echter een schot in de roos, want in tegenstelling tot bijvoorbeeld “How Can It Be” en “Love Like This” was “Losing My Religion” iets te saai en gebeurde er met het nummer weinig boeiends op podium. “Love Is” werd dan weer gered door een meezingmoment en haar grote hit “You Say” was uiteraard het moment waarop iedereen gewacht had.
Ondanks dat de Amerikaanse zangeres al drie albums uit heeft, kregen we toch net iets te veel covers te horen. Haar Bob Marley mash-up “Your Wings/One Love” was niet bijster memorabel en belandde al snel in de vergeetput. “Don’t Dream It’s Over”, in het origineel van Crowded House, was dan wel weer interessant door een interessante live-uitvoering. Toch hadden we graag nog iets meer van haar eigen nummers gehoord, want die moet ze niet meer naar haar eigen hand zetten. “Tremble” of “Rebel Heart” waren alvast songs waarvan we er vaker zouden willen horen terugkeren in haar set.
Afsluiten deed ze met vier bisnummers, wat misschien ook iets te veel van het goede was, vooral omdat het (weeral) om drie covers ging.
Dat al de teksten een christelijke inhoud hebben, zal een groot deel van het publiek niet geweten hebben, omdat ze Daigle misschien enkel kenden van “You Say” en “Rescue”. Los van de boodschappen die ze brengt, is de muziek ook zeker mooi te noemen, al zou her en der wat extra pit geen kwaad kunnen.
Op vocaal vlak zong Daigle de hele avond subliem en kon ze het publiek begeesteren met haar stemgeluid dat lichtjes nasaal en hees klinkt.
Charmant was ze bovendien ook en zo liet ze ons voor bijna elk nummer weten dat het een van haar favoriete nummers was.
Een warme persoonlijkheid, die dankzij God de weg naar muziek vond. God zij dank.
Setlist: Still Rolling Stones/Think (Aretha Franklin cover) - Look Up Child - O’ Lord - Trust in You - Sir Duke (Stevie Wonder cover) - This Girl - Rescue - Your Wings/One Love (Bob Marley cover) - Losing My Religion - How Can It Be - Love Like This - Don’t Dream It’s Over (Crowded House cover) - Love Is - Rebel Heart - You Say - Tremble - Move On Up (Curtis Mayfiel cover) - Love Like This - Turn Your Eyes Upon Jesus (cover) - Something Beautiful (cover)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics (@Dieter Boone)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/lauren-daigle-31-10-2019.html
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
