Pukkelpop 2019 - dag 3 - zondag 18 augustus 2019
Pukkelpop 2019
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2019-08-18
Tijs Delacroix en Johan Meurisse
Een dagje van harde metalen, glamour, Belgisch talent , alternatief goed , een tweede The National hoogstandje … en popfenomeen Billie Eilish !
We begonnen met I don’t know how but they found me; niet meteen de meest treffende start van de middag , achterna gezien. Het Amerikaanse duo heeft z’n wortels bij Panic! At The Disco , raakvlakken met Twenty one pilots maar is nog veraf van hun inspiraties. Wat een ontzettend lange groepsnaam voor wat ‘t is … Rock , pop , een beetje glamour en samenzang, Muzikaal van het duo raakten de nummers onvoldoende en konden niet de aandacht behouden.
Bodega - Bodega mocht al vroeg aan de bak op de laatste Pukkelpopdag. Onder goedkeurend oog van onder andere The National’s Berninger, speelde de 5-mans - nu ja, met drie vrouwen in de rangen - een intense show die uitblonk in tempowisselingen, maar muzikaal in dezelfde pot bleef roeren. De hoge graad van repetitiviteit in hun muziek gecombineerd met onze ingekorte aandachtsboog na al drie dagen vol muziek, zorgde ervoor dat we het einde van de set niet haalden. (Tijs)
Een interessante ontdekking werd het NYse combo Bodega . Ket kwintet, waarvan drie vrouwen, beet van zich af met een portie indierock , wave , noise en postpunk. Energiek, meeslepend en gedreven door de gitaren , percussie en bijhorende toetsen. De zang van de twee heren kreeg de boventoon. De dame vooraan zweept het geheel op door de sensuele pasjes. Hitsende , spannende muziek . De nummers nemen je in door de repeterende, opbouwende ritmes en de hardere , fellere sounds. Ze hadden de indruk een lange jam te zijn, uit die single “how did this happen?”. Ergens meteen een punt met Parquet Courts en Rolling blackouts coastel fever.
Billie Eilish - De naam die de popwereld de afgelopen maanden domineerde, werd na een organisatorisch gelukje verplaatst naar de Mainstage. Uiteraard hebben we het over het 17-jarig fenomeen Billie Eilish. Fenomeen is geen overdrijving van onze kant, over het gehele weekend zagen we bij hoogstens een handvol andere namen meer publiek toestromen voor het hoofdpodium. Headliners inbegrepen. Maar wat kunnen we na haar show concluderen? Billie bezit bakken vol talent, daarover zal het gehele publiek - inclusief de talrijk aanwezige net-geen-kinderen-meer - het over eens zijn. Maar een optreden van dit kaliber kwam voor haar helaas te vroeg, maar dat valt enkel de muziek-marktwerking te verwijten. Het idool heeft een prachtige stem en een formidabele podiumattitude. Helaas zijn haar nummers - op de hitsingles na - niet geschikt om over een mensenzee, maar eerder in een aangename concertzaal te laten weerklinken. Dit nam niets af van de schoonheid van de nummers an sich, maar zorgde ervoor dat het tempo helemaal wegzakte tijdens de best wel vermakelijke show. Daarenboven moest Eilish ook erg frequent rekenen op de extra ondersteuning van de backtracks. Benieuwd hoe haar label de kaarten zal herschudden nu er geen stoppen lijkt aan haar stormachtige groei. (Tijs)
Het was geleden van Major lazer , enkele jaren terug, dat er in de namiddag zoveel volk aan de Mainstage stond . Ze is de meest besproken artieste van dit moment . Op anderhalf jaar tijd is dit jonge meisje uit de VS, Billie Eilish - 17 jaar , één plaat uit - uitgegroeid tot de verpersoonlijking van de jonge generatie ; iedereen vindt zich wel ergens terug in haar gevoelens , ervaringen, boodschap. Ze trad op in de Bota , in februari in La Madeleine en nu een volgepakt Mainstage; maar best ook dat ze daar optrad , want eerst werd nog gedacht aan de Dance hall. Die ging gewoonweg uitgepuild hebben, iedereen , jong als oud op Pukkel , wou haar aan het werk zien . Haar indie-/electropopsongs , dark minimal, zijn nu niet de meest toegankelijke , buiten de paar singles; maar het is de wijze waarop ze zich en de nummers presenteert: de overtuiging , haar jeugdige , onschuldige danspasjes , haar look (Micky Mouse , groene strepen in de zwarte haren, de lange ketting , de losse kledij) en natuurlijk de diep ronkende bas , de duistere , slepende beats, die live harder klonken .
Ze hotst heen en weer , refreinen worden luidkeels meegezongen , er wordt geklapt, jonge meisjes gillen . Haar stem is niet direct haar sterkste wapen, beetje hees, stil , met vooraf opgenomen backing vocals , maar het hoort erbij .
Meteen is iedereen van slag , haar grootste hit “bad guy” wordt gespeeld. Knock out door de zware beats , de forse percussie , en de spring-int-veld op het podium. Het hobbelig parcours van de songs als “my strange addiction”, “you should see me in a crown” in die electropop , de tempowissels, ze gaan er als zoetenkoek in. Continu is er interactie met haar innemende lach met de wei , haar publiek nu . “Copycat” doet iedereen neerzitten en rechtveren, Ze charmeert . Ingetogen pakt ze ons in met “Idontwannabeyouanymore” of “when I was older”. De projecties moeten niet onderdoen . Een donker, duister , creepy kantje .
En helemaal zijn we weg als “when the party’s over” ,enkel op piano en haar stem, wordt aangevat, waar ze zich volledig blootgeeft . ‘Try to live in the moment during this song’ . Sympathiek . “Bury a friend” , staalkaartje van haar aparte electropop, en voorzien van dreunende beats, sluit na bijna een uurtje de set af ; een set die de geschiedenis kan ingaan als ‘het meeste volk getrokken’. Angstaanjagend mooi.
Billie Eilish doet denken aan een jonge Bjork ten tijde van The Sugacubes. Dit was de best musical ooit. (Johan)
Eventjes op positieven komen , zat er niet in , want het Amerikaanse Ghostemane blies letterlijk de trommelvliezen door met een gebalde dosis donker dreunende metalhiphop en een spervuur aan spuwende raps. Loeihard, snijdend in de reeks van Atari teenage riot, Ministry, Suicideboys en Ho99o9. De eerste rijen hotsten en sprongen, maakten moshpits , een wall of death , net als de hyperkinetische leden op het podium . Een soundtrack voor een nieuwe reeks van ‘The walking death’ leek het wel, afgaand op de outfit , de maskers en de sound van deze Ghostemane. Not my cup of tea.
Hyukoh is één van de ontdekkingen uit Azie. Het Z-Koreaanse collectief laat broeierige, dromerige indiepop horen , die fris , tintelend kon zijn , net als de band Bodega die er eerder stond geprogrammeerd. Een intrigerende, groovy sound en een welgemeend warme respons.
Kate Tempest - Maatschappijkritische acts, het is iets waar we zolang Trump of Brexit in de media vertoeven nog lang mee zullen geconfronteerd worden. Wonderwel levert al het politieke gepalaver soms ook een heerlijke plaat op, zoals bijvoorbeeld Tempests ‘The Book Of Traps And Lessons’. We waren dan ook hartstikke benieuwd of ze deze parel ook live tot leven kon brengen. En dat deed ze, met verve. Elk individu in de zaal plakte aan de lippen van Kate.
Als een neergedaalde profete ratelde ze poëtisch doorheen haar tracks, ondersteund door een venijnig harde begeleiding, wat de intensiteit alleen nog maar deed toenemen. En als er dan al eens een valse toon of stemoverslag te horen viel, dan vervielen die in het niets door de innemende sfeer die de dame in kwestie op zichzelf wist te creëren. Veruit een van dé meest indrukwekkende optredens van het festivalseizoen.
Een optreden van Anna Calvi moet je letterlijk ondergaan . Haar songs hebben een onheilspellende dreiging, een broeierige spanning en een donkere intensiteit, bepaald door een (mes)scherp, splijtend , brandend, indringend gitaarspel/-getokkel en gedragen door haar helder innemende zang; en die galmende bluesy riffs en slides waren apocalyptisch, gevoelig en huiverend.
De nummers palmden ons gaandeweg in en lieten een sterke indruk na door de verwevenheid van melodieuze intensiteit en chaos. Een patent voor films van Tarentino en een knipoog naar ‘Cat People’ . ‘Hunter’ is de nieuwe plaat; naast de titelsong , werden we gekneveld door “rider to the sea”, “I’ll be your man” en “desire” . Een wolvin in schaapskleren, eentje met klauwen en weerhaken die tekent voor absolute (seksuele) vrijheid, brengt ons op het eind volledig in beroering met een schitterende versie van Suicide’s “ghost rider” , dreiging en duisternis ten volle. Een ‘nighttime rock’n’roller’! Calvi is een muzikaal talent is , die een bijzonder sfeertje creëert en bij het nekvel grijpt!
Two Feet - We hadden hoge verwachtingen bij Two Feet, te hoge verwachtingen zo bleek. De kracht van Spotify valt niet te miskennen, want ondanks dat de act nog geen enkele show in België speelde, en ook niet op de radio te horen valt, was het zoeken naar een plekje in de Lift. De band doet denken aan Chet Faker, maar dan met als bonus een (te) schelle elektrische gitaar. Hierdoor zweeft de act wat tussen elektronische act en solo-muzikantenact. Het zou fijn zijn mochten ze de ‘live feel’ doortrekken en een drummer aan hun set-up toevoegen, want een geveinsde drumsound klinkt toch altijd wat minder dan een fysiek kletterend cymbaal. De gebrachte cover van Bill Withers’ “ain’t no sunshine” mocht er best wel wezen, maar na het voorspelbare hoogtepunt “go fuck yourself”, liep de tent toch met mondjesmaat leeg.
Connan Mockasin is goed voor een uurtje losse, spontane, speelse psychedelische indielounge. De songs, live te interpreteren als een soort jam, klinken ingetogen , broeierig , sensueel , verleidelijk, aangenaam. Van zachtmoedig tot hardvochtig waar nodig . Een fles wijn op de snaren zorgt voor de de nodige slides. Net als bij Mac Demarco heeft het de indruk niet te ernstig te zijn, maar de sluw-, doordachtheid is en blijft er . De warme respons op de laatste show van deze tour deed deugd en prikkelde.
Anderson.Paak & The Free Nationals - We hebben de zon niet veel gezien deze Pukkelpop, maar gelukkig stak deze tijdens Anderson.Paak zijn optreden wel nog eens de kop op. Perfecte timing zowaar. De show van de man en zijn begeleidingsband stak vol funk en flow die ook tussen de nummers door heerlijk werd doorgetrokken. Dit optreden stond als een huis, een mooi totaalpakket waar ook ruimte was voor ingevingen van het moment. Het ophitsende “pony” van Ginuwine of “niggas in Paris” van Kanye West en Jay-Z in zijn set verwerken? Geen probleem, zo bleek, en het volledige publiek at nog meer uit zijn handen. De uitmuntende mix van funk, soul, hiphop en r&b sloeg aan, niet alleen een hoogtepunt op zondag, maar ook over het ganse weekend bekeken.
Kelis - Vijf jaar geleden was ze hier ook , maar het blijft afwachten naar nieuw werk . Toch was de Marquee volledig gevuld om de wulpse veertiger aan het werk te zien . Het werd een Kelis party, waar haar instant r&b klassiekers overgaan in tunes van fuifclassics. Aantrekkelijk, groovy, aanstekelijk, dansbaar door de mix van hiphop, soul , r&b , jazz en pop, niet vies van opwindende , pompende beats reeg haar band probleemloos aan elkaar . En met een tweede zangeres , ging het vooruit. Er werd gedanst , gesprongen en meegezongen. “Good stuff”, “caught out there”, “bounce” , “the 4th of july”, “trick me”, “milkshake” en “acapella” waren hoogtepunten en werden nu zeker in het geheugen gegrift. Een feelgood geïnjecteerd door discotunes en beats. Amusement troef.
Prophets of Rage - De generische potpourri van Rage Against Machine, Cypress Hill en Public Enemy liet ons op Pukkelpop wat lauwtjes achter. Wat meteen opviel, was dat het geluid bij aanvang niet zo goed afgesteld stond, wat vooral op vocalvlak te horen viel. Optredens van Prophets of Rage bengelen iedere keer tussen een nostalgische krachttoer en een gedateerde papa-komt-nog-eens-buiten show. Op Pukkelpop woog de balans toch eerder naar dat laatstgenoemde door. De enige die zijn status echt eer aan deed was Tom Morello, wat die met zijn gitaar blijft uitvreten, daar zou gerust een 16+-sticker op geplakt mogen worden. Het duurde lang totdat het gezelschap de vlam in de pijp kreeg. Het was pas wanneer “insane in the brain” (Cypress Hill) en “jump around” van House of Pain de revue passeerden dat het publiek overstag ging. Verre van een slecht optreden weliswaar, maar de anarchistische rebellie begint toch wat kapitalistische gemakzuchtstrekjes te vertonen.
Het NYse Yeasayer is de laatste jaren wat op het achterplan geraakt . De koerswijziging van minder elektronica , exotica , afro en allerhande funky, psychedelische geluidjes, die hen sierde in de beginjaren, trekt ons nu mindert over de streep . De sound mag dan die grilligheid van vroeger hebben, de rockende directheid raakt onvoldoende . De creativiteit , de bleeps en dampende groove is zoek . “Madder red” , “Henrietta” en “ambling amp” blijven smaakmakers, nét die nummers die we vanavond koesterden. Benieuwd hoe zij verder gaan evolueren, maar momenteel ben ik beetje fan af …
The National - Op vrijdag werden we al door The National met verstomming geslagen door hun indrukwekkende performance. We waren dan ook reuze benieuwd of ze die prestatie nogmaals konden herhalen. Het recept van het optreden was op voorhand bekend, we zouden een spervuur van ‘fan favorites’ te horen krijgen, wat ook gebeurde. Niet één track ging onopgemerkt of zonder ‘oohs’ of ‘aahs’ uit het publiek voorbij.
The National opende met het wondermooie “Rylan”, dat twee dagen eerder meer op het einde van de set te horen viel en ook “bloodbuzz Ohio” liet niet lang op zich wachten. Hoe een band dat niveau langer dan een uur kan volhouden, daarvoor moet een band simpelweg beschikken over discografie met de omvang van die van The National.
Het showgehalte was quasi identiek aan die van enkele dagen eerder. Klein minpunt wel, doordat het een fan-favorites avondje werd, eindigde de show met drie tracks die doorgaans de rol van ‘afzwaai-track’ vertolken. Een tof concept waar elke fan van genoten heeft, iets minder ideaal om er een consistente setlist mee te vormen. We praten hier echter wel over punten en komma’s, The National zette een tweede show van wereldklasse neer, daar bestaat geen twijfel over. (Tijs)
Opnieuw waren we op post voor een tweede keer The National . Vrijdag waren we al onder de indruk van de performance ,de overtuigingskracht en de sterkte van de nummers live. Dit was opnieuw top . Inderdaad , van eenzame hoogte ..Vanavond viel de keuze op het stemmende StuBru publiek, die hun pareltjes hadden opgesteld en waaruit Matt Berninger en C° kozen .
De songkeuze maar vooral de wijze waarop ze gespeeld werden, blies ons omver en bezorgde kippenvel en rillingen . Live krijgt het materiaal een ingehouden spanning en boost . Probleemloos word je opgezogen in die ‘noir pop’ . De blazerssectie en de backing vocaliste vormen , betekenen, zijn een meerwaarde. “Rylan”, “Mistake for strangers”, “bloodbuzz Ohio” en “I need a girl” waren de eerste prijsbeesten. Een ‘wauw’ gevoel had je bij iedere nummer in de opbouw . Een broeierige intensiteit.
Explosiviteit en ingenomenheid , euforie en tristesse, extravertie en melancholie gingen hand in hand . Je werd van de ene naar de kant geslingerd. Berninger was bij z’n publiek te vinden . Publiek en band waren één . “Fake empire” , “Mr November” , “terrible love” waren de volgende , gebrand op het netvlies en in ons hart gebreiteld. Elegante, intieme schoonheid hoorde je van “about today” of “light years”, een vat vol fonkellichtjes. En kers op de taart, als Matt rolt over z’n fans, een akoestisch “Vanderlyle crybaby geeks” , zonder versterking , maar meegezongen/-gebruld door de uitzinnige menigte .
Wat een optreden, wat een band , wat een show , wat een publiek … Het zindert na … Schitterend! Check gerust de playlist op setlist.fm. (Johan)
Twenty one pilots - Doorheen de dag was makkelijk te merken welke band het hoofdpodium zou gaan afsluiten. Een gezonde mix van jong en oud liep gedrapeerd over de weide in de mooie okergele en zwarte merchandise van Twenty One Pilots. Velen creëerden hun eigen ‘dedicated outfits’ door bijvoorbeeld gele tape rond hun enkels en armen te plakken. Inventief! Helaas was de show die hun favoriete band tentoonspreidde dat niet. Daar waar kort ervoor muziek centraal stond bij The National, werd de doortocht van TOP er eentje van de categorie ‘platte, Amerikaanse massaproducties’. Het nochtans op plaat mooie “heathens” werd zo nodeloos flauwtjes, akoestisch ingezet en deed ons huiverend terugdenken aan hoe Linkin Park enkele jaren ervoor op Werchter “crawling” verkrachtte. De eveneens overbodige ukulele-passage leek verdacht sterk op Vance Joyce’s “riptide” en ook hun monsterhit “stressed out” leek een schim van wat het had kunnen worden.
De band had klaarblijkelijk alle energie in hun showelementen gestoken. Zo werd een voertuig op podium in lichterlaaie gestoken en werden de andere trucjes die tijdens hun zaalshows worden bovengehaald, netjes op de Pukkelpopweide herhaald.
Neen, dit optreden bracht niet waar we op gehoopt hadden. Iets minder ‘Amerika-gehalte’ in de performance, en wat meer de instrumenten en stembanden laten spreken, zou de geloofwaardigheid van deze band zeker deugd doen.
Het eigen materiaal van Johnny Marr mag dan het Britpop luik trachten open te houden , het kan niet tippen aan z’n memorabele jeugdjaren bij het vroegere The Smiths en het daaropvolgend Electronic . Goed dat hij live daar uit put! Het zijn dan vooral die nummers die hier voor ambiance en enthousiasme zorgen . De nostalgici onder ons lieten het jonge Twenty one pilots links om de oude invloedrijke gitaarheld terug te horen; fris , aanstekelijk klinkt het allemaal en de classics doorstaan de tand des tijds … “Bigmouth strikes again” , “how sooon is now” , “this charming man” en “there is a light that never goes out” zijn twinkelend, melancholisch en mag je gerust in een kader plaatsen . Wat een meezinggehalte in de Club. “Getting away with it”, “get the message” kwamen van Electronic . “I feel you” , als cover, was de juiste keuze uit het oeuvre van Depeche Mode .
Wie het W-Fest in Waregem als niet bereikbaar kon vinden dit weekend, kon hier z’n hartje ophalen. Een vat vol herinneringen , als afsluiter in de Club voor de doorwinterde Pukkelpopliefhebber . Mooi .
Neem gerust een kijkje naar de pics (ism daMusic)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019.html
Organisatie: Pukkelpop
Pukkelpop 2019 - dag 2 - zaterdag 17 augustus 2019 - impressies
De afwisseling in programmatie bracht de jong kloppende hartjes als de doorwinterde muziekliefhebber bij elkaar , jong en oud , dansminnend of rockend, konden hun eigen parcours afleggen , die in het betrokken weer besloten werd door fikse regenbuien, een domper in sfeer en ambiance ….
TheColorGrey is Belgisch talent in Londen . Pop , soul , funk , r&b, en hiphop worden door een full band kleur en gezicht gegeven als bij blackwave. Het klinkt warm , trippend , groovy … én het rockt. TheColorGrey staat met zes op het podium en heeft een sterke zanger die z’n publiek nauw bij de set betrekt en hen in het hart draagt . De songs kunnen een stevige knauw krijgen, een ferme schop onder de kont door een gitaarrockende aanpak en de 70s keys. Het gekende “on & on” was hier een van de zachtste nummers . TheColorGrey is tot heel wat in staat live en wisten de dansspieren te prikkelen. Band met een internationale look.
Ander Belgisch talent is het rockduo Equal idiots . Hun garagerock’n’roll wordt omarmd door die andere duolegendes als ons eigen BBR en Royal Blood , die hier vanavond nog stevig komen rocken . … en stevig klonk het . Eenvoudig , goed , als een sneltrein , rauw , energiek , levendig en springerig. Opblaasbare bomen sieren het podium . Ze nodigen zelfs muzikanten in spé uit op ‘t podium , om de punkattitude wat meer elan te geven . Het hoort er allemaal bij , amusement kruist de professionele kant van de twee . Een pak songs passeerden de revue; er werden enkele nieuwe voorgesteld ook. O.m. op “hippie man”, “what you gonna say”, “ça plane pour moi” (Plastic Bertrand cover) en “put my head in the ground” , kan iedereen nog eens lekker uit de bol doen gaan en het beste van zichzelf geven in luchtgitaar.
Whitney is een van de goed bewaarde indiepareltjes die hun sound verweven met americana . Nee, niet Whitney Houston , maar het is een band uit Boston! Het klinkt zacht , lieflijk, zeemzoeterig ; ook de falset stem van drummer/zanger Julien Ehrlich port dit gegeven nog aan . Met zeven staan ze op het podium en de songs krijgen intensiteit , diepgang door de blazers , gitaarslides, 70s organ en piano; het materiaal is goed uitgewerkt , weemoedig , sfeervol , dromerig en doet denken aan een een oneindige rit ‘on the highway’. Hun tweede plaat verschijnt , en elke song heeft zo zijn verhaal. Een loungy concept , licht verteerbaar . Luistersongs , met de bekende single “no woman” en “golden days”.
Alles kan in de Australische psychedelische rock . Pond manifesteert zich hier en is onmiskenbaar verbonden met Tame Impala ; ze gaan alternatiever , weerbarstiger te werk dan hun grote broer. Grimmig in het genre , een sound met weerhaken en onverwachtse wendingen; regelmatig horen we toegankelijke psychedelisch rockende grooves .Lieflijk en verbeten , hypnotiserend , bedwelmend , grauw en grillig , een unieke muzikale leefwereld van Pond , waar je in meegesleurd wordt …
Mike D , een van de oude Beasties gaf een DJ-set , geruggensteund door een DJ; deuntjes uit funk, soul, hiphop , acidhouse, dub, (punk)rockclassics hoorden we ; ook enkel Beasties tunes en refreinen ondersteund van die kenmerkende scherpe raps van Mike D. Goed om zijn zangrap eens terug te horen en classicdeuntjes waar hij van houdt . Hun invloed en rijkelijk gevulde carrière dragen we in het hart.
Iets verderop maakte we kennis met de Duitse fanfarebende van Meute . Zij vormen dansklassiekers om als een “man in the red face” in een hoempapaparty . Een blazerssectie van trompetten , sax , trombone, percussionisten, xylofoon in beats verpakt . Origineel , creatief , groovy , dansbaar . Mooi!
Het is al een pak jaren geleden dat Gossip nog eens te zien was . De band rond Beth Ditto hoest ‘music for men’ nog eens op van tien haar terug. Altijd wel een speciale look heeft ze , nu in zwarte jurk , de ogen zwaar gemaskeerd en de donkeroranje haren . Ook Gossip is een publiekslieveling , waarbij Ditto haar publiek nauw betrekt bij de nummers en dus de harten raakt . Een droom van een van de vrouwelijke fans kwam uit, “heavy cross” meezingen op het podium weet de mainstage te ontroeren . “love long distance” , “move in the right direction” en “standing in the way of control” zijn klassiekers die rock’n’roll , soul , funk een hitsende electrogroove facelift bieden . Het andere materiaal was uiterst aangenaam . Verder is het afwachten hoe de toekomst van het combo er zal uitzien …
Het nieuwe gezicht binnen de soul/r&b is de jonge Jorja Smith . Ergens de mosterd gehaald bij Amy, Erykah Badu en Lauryn Hill , weet ze die sound te typeren , sfeervol , innemend of meer extravert, gedragen door haar warme, heldere stem en charisma . Haar band krijgt voldoende ruimte, de songs worden sterk onderbouwd en klinken om de sound voller , intenser, dieper te laten klinken . “Lost & Found” , “the one” en “do you mind” onderstrepen het jonge talent ; haar danspasjes maken het geheel compleet . Een afwisselende set in het genre .
Anne-Marie kleurt haar carrière door heel wat samenwerkingen o.m. met Marshmello (“friends”), Clean Bandit (“rockabye”) , Rudimental (“let me live”) en Major lazer . Anne-Marie speelt ze met plezier , vol enthousiasme , en heeft ook haar eigen materiaal als een “do it right”; ze zorgt voor een positive vibe en feeling met haar zalige electropopdeuntjes . Een jonge spring-in’t-veld , een hartjesqueen die smileys tovert op de gezichten . Aangenaam luistervoer dus.
Altijd sfeer bij een Eels optreden . En voor wie hem de laatste jaren miste , altijd wel in een andere muzikale gedaante om de songs te spelen . Mr E heeft een hobbelig parcours in z’n levensloop , maar helend is dat hij de laatste jaren een gretig spelende band rond zich heeft , die de songs rauw , direct , strak rockend brengt, zonder de emotionaliteit te verliezen . Een paar covers o.m. “raspberry beret” , “out in the street”, en de eigen songs “that look you give that guy” (refrein luidkeels meezingen) , “my beloved monster” , “novocaine for the soul” , “today is the day” en “i like birds” krijgen dit mooi verpakt muzikaal jasje aangemeten . Ook de voorstelling van de band zorgt voor leuke momenten . Dit is E en Eels op hun best , rauw van de knorre , zonder franjes , breekbaar in momenten en met gevoel voor humor en relativering . Kan nodig zijn .
En rock rules , rauwe rock’n roll door Royal Blood on the mainstage . In de gietende regen vuren de twee op een verhoogd podium de nummers op ons af , lekker luid , extravert, fel , gedreven . Ze hebben een stonertouch op z’n Queens. “I only lie when i love you”, “little monster”, “ten tonne skeleton” worden als zoetenbroodjes ontvangen . Het gemis aan interactie is een schaafwonde om meer ambiance en sfeer te verkrijgen . Enkel op het eind met “figure it out” , krijgen we dat verdiende contactmoment , die even de regen liet vergeten .
Een van de aangename verrassingen , waarvan we terug warm kregen was het Nederlands-Turks collectief Altin Gün , die samen met A Baby world/Turks/Indiase sounds combineren met een popgroove en beats . Elektronica, percussie en de wisselende gezangen kleuren het. Een hypnotiserende , bezwerende opzwepende sound . Sterk.
Tot slot het Australische Tame Impala , ze hadden af te rekenen met het regenweer die hun psychedelische popgroove , en het geluid in t algemeen wat nekte . Kleurrijke projecties , vloeistofdia’s, lasers en een band in schemering zien is erg mooi en zalven het rotweer op dat moment . In hun sound is het stonerrockende wat omgebogen naar een aanstekelijker geluid door de synthbeats en de repeterende , opbouwende lijnen . “Let it happen”, lekker uitgesponnen, zet meteen de toon . “Patience” laat nog meer beats rollen . Extravert is het wel . En met “elephants” en “eventually” rockt het stevig . “The less I know the better” wuift ons definitief de nacht in .
Betrokken weer , ideaal om een stevig parcours af te leggen . De fikse regenbui die we in de avond en nacht te verduren kregen , zijn een domper in ambiance en sfeer , maar belette niet om de batterij opgeladen te houden .
Heel wat leuks wisten we dus te ontdekken.
Pics en uitgebreide reviews volgen
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019.html
Organisatie: Pukkelpop
Pukkelpop 2019 - dag 2 - zaterdag 17 augustus 2019
Pukkelpop 2019
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2019-08-17
Tijs Delacroix en Johan Meurisse
De afwisseling in programmatie bracht de jong kloppende hartjes als de doorwinterde muziekliefhebber bij elkaar , jong en oud , dansminnend of rockend, konden hun eigen parcours afleggen , die in het betrokken weer besloten werd door fikse regenbuien, een domper toch in sfeer en ambiance ….
PUP - De verrassing van Pukkelpop 2019, kwam wat ons betreft uit Canada. PUP gaat al zes jaar mee, en waren naar eigen zeggen keer ook al een paar keer eerder te gast op de Limburgse graszoden. De show die zij neerzetten als opener op zaterdag, sloeg alle onvoorbereide curieuzeneuzen met verstomming. Dit is wat men noemt, van de gelegenheid gebruik maken om harten te veroveren. Intens, furieus, vol passie en overtuiging. Zo joeg PUP het ochtendgloren op de kast en zorgde voor een oplawaai van jewelste.
Fornet - Het was mooi om zien dat een nog relatief onbekende, lokale band het tot de programmatie van Pukkelpop kon schoppen. Chokri en Eppo houden meer dan een vinger aan de pols en ook in zijn introductie strooide AB-programmator Overbergh met de referenties voor de jonkies van Fornet. Helaas kraaiden we ietwat te vroeg victorie. Hoewel er heus wel wat interessante dingen te horen vielen tijdens de set van de jonkies, was het duidelijk nog te vroeg om de jongens voor de spreekwoordelijke leeuwen te gooien. Qua zang voelden we enkel wat bezieling wanneer bassist Johan Baeten het woord tot zich nam. Het gebrek aan dynamische twisten en een vreemde passage van een derde zanger, ditmaal die van Teen Creeps, waren voor ons extra tekenen aan de wand. We hopen dat deze smaakvolle vrucht in ontwikkeling niet te vroeg wordt geplukt.
Basement - Zo van die bands die in hun eigen clusterfuck aan fandoms een verzilverde status hebben, maar erbuiten nauwelijks faam hebben, die tref je ook aan op Pukkelpop. De Engelse band Basement is er zo-eentje van. Ze speelden het voorprogramma van Bring Me The Horizon in Vorst een poosje terug, maar ook voor hen is de Club op Pukkelpop op eigen kracht momenteel nog het hoogst haalbare schavotje.
Veel lager in de tabellen zouden ze niet geprogrammeerd mogen worden. Hun melodieuze tracks waren ideale sfeermakers in de fijne, ruwe atmosfeer waarin ze aantraden. Echt memorabel was het optreden echter niet, geslaagd met voldoening zoals onderwijsinstellingen dat dan noemen.
LIFE - LIFE kunnen we onder dezelfde noemer als pakweg Shame en Slaves plaatsen. Doordraaiende (post-)punk met aanstekelijke ritmes met een serieuze hoek af. Helaas bleef ook LIFE ietwat te trouw aan de basisrecepten, en we hopen binnenkort eens iets anders op shows te moeten horen dan de oneindige stroom aan ‘Fuck Brexit’-bindteksten. Hoogtepunt tijdens deze show werd het nummer dat de frontman opdroeg aan alle alleenstaande vaders. Pittige track met een persoonlijke twist. Al bij al geen optreden dat ons nog lang zal bijblijven.
TheColorGrey is Belgisch talent in Londen . Pop , soul , funk , r&b, en hiphop worden door een full band kleur en gezicht gegeven als bij blackwave. , en talrijke andere hiphopwonders in ons landje. Het klinkt warm , trippend , groovy … én het rockt. TheColorGrey staat met zes op het podium en heeft een sterke zanger , Will Michiels, die z’n publiek nauw bij de set betrekt en hen in het hart draagt . De songs kunnen een stevige knauw krijgen en een ferme schop onder de kont door een gitaarrockende aanpak en de 70s keys. Het gekende “on & on” was hier een van de zachtste nummers . TheColorGrey is tot heel wat in staat live met o.m. “swerve”, “jamaica” en “need to know”; ze wisten de temperatuur op te drijven en de dansspieren te prikkelen. Band met een internationale look.
Ander Belgisch talent is het rockduo Equal idiots . Hun garagerock’n’roll wordt omarmd door die andere duolegendes als ons eigen BBR en Royal Blood , die hier vanavond nog stevig komen rocken . … én stevig klonk het . Eenvoudig , goed , als een sneltrein , rauw , energiek , levendig en springerig. Ze delen het graag met hun publiek. Thibault en Pieter zijn sterk op elkaar ingespeeld. Opblaasluchtkokers sieren het podium . Ze nodigen zelfs muzikanten in spé uit op ‘t podium , om de punkattitude wat meer elan te geven . Het hoort er allemaal bij , amusement kruist de professionele kant van de twee . Een pak songs passeerden de revue; er werden enkele nieuwe voorgesteld ook (“16”). O.m. op “hippie man”, “what you gonna say”, “ça plane pour moi” (Plastic Bertrand cover) en “put your head in the ground” , kan iedereen nog eens lekker uit de bol gaan en het beste van zichzelf geven in luchtgitaar.
Mini Mansions - Mini Mansions wist niet te overtuigen. De band kende een enorme boost aan naambekendheid met dank aan de samenwerking met ene Alex Turner (Arctic Monkeys) op de track “vertigo”, maar kon zonder dat icoon live niet wedijveren met het uitstraling en kwaliteit van diens band. De heren droegen mooie pakjes, wat visueel te pruimen viel. Onze oren konden daartegenover de opdringerige drumsound doorheen de geluidsmix een stuk minder appreciëren. Over de show vielen er overigens geen noemenswaardige hoogte- of dieptepunten te noteren. Meh.
Whitney - Zou er nog onderzoek worden gevoerd naar slaapmedicijnen? Dan zou er gerust eens aangeklopt mogen worden bij Whitney. De charmante beginnerspresence van de band heeft plek gemaakt voor een kille, artificiële Amerikaanse vibe. Zonde, want de intieme kleinschaligheid was net datgene wat tracks als “no woman” helemaal tot hun recht liet komen. Op Pukkelpop verdween die sfeer, onder meer door de bizarre opstelling van de bandleden en het verhoogde, centrale drumplatform als sneeuw voor de zon. Muzikaal viel er ook te weinig variatie te bespeuren, neem daarbij dat het speciale stemgeluid van Ehrlich ook niet altijd even makkelijk te verteren valt, en je begrijpt vast waarom we niet lyrisch kunnen zijn over dit optreden. (Tijs)
Whitney is een van de goed bewaarde indiepareltjes die hun sound verweven met americana . Nee, niet Whitney Houston , maar de band uit Boston! Het klinkt zacht , lieflijk en zeemzoeterig; ook de falset stem van drummer/zanger Julien Ehrlich port dit gegeven nog aan. Met zeven staan ze op het podium en de songs krijgen intensiteit , diepgang door de blazers , gitaarslides, 70s organ en piano; het materiaal is goed uitgewerkt , weemoedig , sfeervol , dromerig en doet denken aan een oneindige rit ‘on the highway’.
Hun tweede plaat verschijnt , en elke song heeft zo zijn verhaal. Een loungy concept hebben we, licht verteerbaar van aard. Luistersongs dus , die ons samenbrengt en een gevoel van gelukzaligheid bezorgt, met de bekende “no woman”, “no matter where we go” en “golden days”. (Johan)
Alles kan in de Australische psychedelische rock . Pond manifesteert zich hier en is onmiskenbaar verbonden met Tame Impala ; ze gaan alternatiever , weerbarstiger te werk dan hun grote broer. Grimmig in het genre , een sound met weerhaken en onverwachtse wendingen; regelmatig horen we toegankelijke psychedelisch rockende grooves . Lieflijk en verbeten , hypnotiserend , bedwelmend , grauw en grillig , een unieke muzikale leefwereld van Pond , waar je in meegesleurd wordt …
Mike D , een van de oude Beasties gaf een DJ-set , geruggensteund door een tweede DJ; deuntjes uit funk, soul, hiphop , acidhouse, dub, (punk)rockclassics hoorden we ; ook enkele Beasties tunes en refreinen ondersteund van die kenmerkende scherpe raps van Mike D, die eerder als een MC optreedt . Goed om zijn zangrap eens terug te horen en classicdeuntjes waar hij van houdt . Hun invloed en rijkelijk gevulde carrière dragen we in het hart.
Iets verderop maakte we kennis met de Duitse brass/fanfarebende van Meute . Zij vormen dansklassiekers om als een “man in the red face” in een hoempapaparty . Een blazerssectie van trompetten , sax , trombone, percussionisten, xylofoon in beats verpakt . Origineel , creatief , groovy , dansbaar . Waar het plezier van afdroop. Mooi!
Het is al een pak jaren geleden dat Gossip nog eens te zien was . Tijd voor een reünie dus. De band rond Beth Ditto hoest ‘Music for men’ nog eens op van tien jaar terug. Altijd wel een speciale look heeft ze , nu in zwarte jurk , de ogen zwaar gemaskeerd en de donkeroranje haren . Gossip is een publiekslieveling , waarbij Ditto haar publiek nauw betrekt bij de nummers en dus de harten raakt . ‘Ladies first’, in al zijn aspecten is het motto van Ditto en C° . Een droom van één van de vrouwelijke fans kwam uit, “heavy cross” volledig meezingen met Beth op het podium weet de Mainstage te ontroeren . “Love long distance” , “listen up!”, “move in the right direction” en “standing in the way of control” zijn klassiekers die hun kenmerkende rock’n’roll , soul en funk een hitsende electrogroove facelift bieden . Het andere materiaal was uiterst aangenaam, maar ook voorspelbaar en wel verwaarloosbaar. Verder is het afwachten hoe de toekomst van het combo er zal uitzien …
The Subs - Of er een nieuw album zit aan te komen bij The Subs, daar hebben we het raden naar. De afgelopen tijd droppen de patriotten wel regelmatig nieuwe tracks die doen terugdenken aan de glorieuze tijd van ‘Subculture’. Deze nieuwe tracks vertaalden zich in de Dance Hall tot geweldige live-momenten. “Blank” dat samen met Glints werd gebracht, zette de keet figuurlijk in de fik, maar ook “preacher” (samen met Dvtch Norris) werd één van de vele hoogtepunten tijdens de show. Nu ja, show, één langgerekte topklasse rave, dat was The Subs op Pukkelpop. De showelementen zochten ze vooral bij zichzelf, zo werd er aan de lichttrussen gehangen, gecrowdsurft, … Wanneer is onze volgende afspraak, The Subs?
Het nieuwe gezicht binnen de soul/r&b is de jonge Jorja Smith . Ergens de mosterd gehaald bij Amy, Erykah Badu en Lauryn Hill , weet ze die sound te typeren , sfeervol , innemend of meer extravert, gedragen door haar warme, heldere stem en charisma . Ze is uitgegroeid tot een groots performster, in interactie met haar publiek. Haar band krijgt voldoende ruimte, de songs worden sterk onderbouwd en klinken om de sound voller , groovier, intenser, dieper te laten klinken . “Lost & Found” , “on your own”, “lifeboats”, “the one”, “be honest” en “on my mind” onderstrepen het jonge talent; haar danspasjes maken het geheel compleet . Enkele covers worde toegevoegd. Een afwisselende set dus in het genre .
Parcels - Neem het toegankelijke van Jaguar Jaguar, combineer het met het muzikale van Jungle, en je krijgt Parcels. De Australische band sleepte een sterke indie vibe de Castello binnen. Terwijl het buiten al wat begon te schemeren, waanden we ons in de tent op een zonnig strandfeest. Parcels bracht hun muziek met de subtiele nonchalances en viriliteit van jochies die zich gewoon willen amuseren, in plaats van een setlist af te dreunen. Ook dynamisch stond Parcels op punt, zo surften ze moeiteloos richting een mooie climax.
Anne-Marie kleurt haar carrière door heel wat samenwerkingen o.m. met Marshmello (“friends”), Clean Bandit (“rockabye”) , Rudimental (“let me live”) of David Guetta (“don’t leave me alone”) en Major lazer . Anne-Marie speelt ze met plezier , vol enthousiasme en heeft ook haar eigen materiaal, haar puurste zichzelve, als een “do it right” en “perfect”; ze zorgt voor een positive vibe en feeling met haar zalige electropopdeuntjes . Een jonge spring-in’t-veld , een hartjesqueen die smileys tovert op de gezichten . Aangenaam luistervoer dus.
Altijd sfeer bij een Eels optreden . En voor wie hem de laatste jaren miste , altijd wel in een andere muzikale gedaante om de songs te spelen . Mr E heeft een hobbelig parcours in z’n levensloop , maar helend is dat hij de laatste jaren een gretig spelende band rond zich heeft , die de songs rauw , stekelig, direct , strak rockend brengt, zonder de emotionaliteit te verliezen . Een paar covers o.m. “raspberry beret” , “out in the street”, en de eigen songs “that look you give that guy” (refrein luidkeels meezingen) , “my beloved monster” , “novocaine for the soul” , “today is the day” en “i like birds” krijgen dit mooi verpakt muzikaal jasje aangemeten . Ook de voorstelling van de band zorgt voor leuke momenten . Dit is E en Eels op hun best , rauw van de knorre , zonder franjes , breekbaar in momenten en met gevoel voor humor en relativering . Zo kennen we Eels nu in de voorbije passages. Kan nodig zijn .
En rock rules , rauwe rock’n roll door Royal Blood on the mainstage . In de gietende regen vuren de twee op een verhoogd podium de nummers op ons af , lekker luid , extravert, fel , gedreven . Ze hebben enig bombast en een stonertouch op z’n Queens . “I only lie when i love you”, “lights out”, “little monster”, “ten tonne skeleton” worden als zoetenbroodjes ontvangen. Twee cd’s ver zijn we nu en de twee zijn verdomd sterk op elkaar ingespeeld. Vloeiend klinkt het. Het gemis aan interactie is een schaafwonde om net dat beetje meer ambiance en sfeer te verkrijgen . Enkel op het eind met “figure it out” en een uitgesponnen “out of the black”, krijgen we dat verdiende contactmoment , die de regen liet vergeten .
Een van de aangename verrassingen , waarvan we terug warm kregen was het Nederlands-Turks collectief Altin Gün , die samen met My Baby world/Turks/Indiase sounds combineren met een popgroove en beats . Elektronica, percussie en de wisselende gezangen kleuren het. Een hypnotiserende , bezwerende opzwepende sound . Sterk.
The Streets - In de AB kregen Mike Skinner en zijn volgelingen ruim de tijd om hun show neer te zetten zoals ze dat in gedachten hadden. Op Pukkelpop moesten ze die meesterlijke show in het tijdsbestek van één luttel uurtje zien te pompen. En pompen, dat deden ze. Ze lieten er geen gras over groeien en al snel weergalmde “let’s push things forward” doorheen de Marquee. De motor ging helaas niet veel later wat aan het sputteren doordat Skinner zich meer bezighield met de stunt die hij gepland had, dan met het vurig ‘spitten’ van zijn spoken word/raps. Hij mag dan wel finaal een legendarische crowdsurf geplaceerd hebben, we misten de muzikaliteit die we in de AB wel te horen kregen en waar de tracks wel op de eerste plek kwamen.
Tame Impala - Tame Impala was wat ons betreft bij voorbaat de mooiste Main stage headliner die Pukkelpop 2019 te bieden had. De albums van de formatie rond Kevin Parker zijn in tussentijd uitgegroeid tot ware cultsymbolen. Helaas besloten de weergoden er anders over, en viel tijdens de set de regen met bakken uit de lucht. Hierdoor viel er bitter weinig publiek te bespeuren voor het podium, al hebben de blijvers - naast een mogelijke longontsteking - wel waar gekregen voor hun moeite en volharding.
Visueel begon onze trip, en dat mag je best letterlijk nemen, al vanaf de eerste minuut. Met trippy, psychedelische visuals werden we in rustgevende roes geblazen. Ook monsterhit “let it happen” spaarden ze niet lang op, ideaal om op natte sokken toch de dansbenen te testen. Ondanks de erg moeilijke omstandigheden kregen we een show te zien die meer dan zeker ‘headliner waardig’ te noemen viel. Een doordachte setlistsamenstelling, tal van attractieve elementen, maar vooral goed gebrachte live-versies van de tracks die stuk voor stuk ontstaan zijn in Parkers hoofd. Dit zegt ons ook veel over de kwaliteit van de band die hem omkaderde, die eerder op de dag - onder toeziend oog van Parker himself - nog als Pond op Pukkelpop aantraden. Verder werden en masse beelden van “elephant” op menig Instagramverhaal geplaatst, en bleven de smartphones gelukkig diep in de natte broekzakken zitten tijdens de klepper die “the less I know the better” nog steeds is.
We hopen dat deze band in ieder geval binnenkort een droge, tweede kans krijgt om zich voor - hopelijk wat meer volk - ten toon te spreiden. (Tijs)
Het Australische Tame Impala sluit de Mainstage af. Het combo rond Kevin Parker is met de jaren populaire geworden en maakt de brug tussen alternatief en hitgevoeligheid. Ze hadden af te rekenen met het regenweer die hun psychedelische popgroove , en het geluid in ‘t algemeen wat nekte . Kleurrijke projecties, visuals, vloeistofdia’s, lasers en een band in schemering zien is erg mooi en zalven het rotweer op dat moment . In hun sound is het stonerrockende wat omgebogen naar een aanstekelijker geluid door de synthbeats en de repeterende , opbouwende lijnen . “Let it happen”, lekker uitgesponnen, zet meteen de toon . “Patience” laat nog meer beats rollen . Extravert is het wel . En met “elephants” en “eventually” rockt het stevig . Het klinkt goed , en we ondergaan het een beetje. Een Marquee maakte hun toegankelijke en aparte geluid magischer. “The less I know the better” wuift ons definitief de nacht in . Goede set , maar in open air niet beklijvend. (Johan)
Betrokken weer , ideaal om een stevig parcours af te leggen . De fikse regenbui die we in de avond en nacht te verduren kregen , waren een domper in ambiance en sfeer , maar belette niet om de batterij opgeladen te houden .
Heel wat leuks wisten we dus te ontdekken.
Neem gerust een kijkje naar de pics (ism daMusic)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019.html
Organisatie: Pukkelpop
Pukkelpop 2019 - dag 1 - vrijdag 16 augustus 2019 + prélude donderdag 15 augustus 2019
Pukkelpop 2019
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2019-08-16
Tijs Delacroix en Johan Meurisse
Pukkelpop mag het eindoffensief van de vakantie inluiden. Pukkelpop refresht al enkele jaren. Het festival werd dit jaar definitief op gang getrokken op donderdagavond; de indeling en inkleding van het terrein wordt ieder jaar geëvalueerd en wordt dus wat herschikt . En net als vorig jaar een lange boulevard, die je van het ene uiterste van de wei naar het andere leidde, mooi verlicht. Schitterend. Ook vorig jaar meer dan goed bevonden , het changement de décor en de outfit van de tenten, de Castello, de Club en de Lift staan in trapeziumvorm met de Mainstage en de Marquee . En de Dance hall en de Boiler schuin tegenover elkaar.
De formule met allerhande kraampjes, standjes en randanimatie maakt het festival kleurrijker. Bovenop het reuzenrad, de kunst PKPart, le Petit Bizar, de ritjes met de riksja’s, de Food Wood , enz. Een relaxte uitstraling.
Sfeer, beleving , comfort en ecologie! zijn belangrijk en zorgen voor een onvergetelijke gebeurtenis voor elk festivalliefhebber . Pukkelpop kon het bordje ‘uitverkocht’ plaatsen.
Pukkelpop investeert en scoort hoog op beleving! Muziek is een deel van het geheel geworden …
Ondanks het vlaggendispuut gaat Pukkelpop 2019 de geschiedenis in als een zorgeloze en vlekkeloze editie met tal van verrassingen op de verschillende podia. De paar plensbuien zijn we allang vergeten. Met vlag en wimpel , een meer dan geslaagde 34 ste editie!
Tot slot enkele cijfers:
47.000 festivalgangers kwamen op donderdag naar de pre-party, een absoluut record! Alle festivaldagen waren volledig uitverkocht met 66.000 bezoekers per dag. Met 320 lasers brak PKP een wereldrecord in de Boiler Room (World record attempt for
biggest laser show).
Volgend jaar opnieuw een dolle rit van 20 tem 23 augustus 2020 …
Ons parcours
We beleefden een aangename, sterke muzikale dag … Een intens parcours legden we samen af op deze eerste dag, vooral tussen Mainstage, Marquee, Castello en de Club , die onze muzikale voorkeur genoot.
Prélude op donderdag 15 augustus 2019 - Pukkelpop pre-party op donderdagavond - Belgisch/Nederlands openingsfeestje (Tijs)
Ruby Grace - Het BeNe openingsfeestje van Pukkelpop, editie 2019, mocht de jonge Louise Vannoppen in De Club op gang trappen. Dit deed de jonge dame, die zich doorgaans verbergt achter haar alter ego Ruby Grace met veel poeha en lipstickpoppy elementen. Toffe visuals en podium presence, dat zeker, maar een stem en tracks die door ons zeker nog te licht worden bevonden om aanspraak te maken op een hoger plekje in de poppikorde. De attitude zit echter goed, nu nog wat ervaring opbouwen. Wat ze live van Lana Del Reys’ “Cola” maakte, zullen we haar eenmalig vergeven.
Gestapo Knallmuzik - Hoe je een feestje moet bouwen, moeten we de pseudoduitsers van Gestapo Knallmuzik niet uitleggen. De set die ze voor de barstensvolle Dance Hall in petto hadden, was er een die retestrak ineen zat. Van “Danny” en “Komasaupfen” tot en met “Claudia Schwiffer” en “Sabine und Frank”. Tijdens hun shows in onder andere de Gentse Charlatan en Trix experimenteerde de act nog met nieuwere tracks die niet geheel de boel deden ontploffen. Op Pukkelpop kende hun set echter geen enkel verval. Na 5 jaar ging Yannuk zelfs, en plein public, op de knieën voor Angela (Merkel). Wel ontdekten we al erg snel dat de jongsten in publiek op elke track een moshpit trachtten te starten, wat soms erg awkward uitpakte.
Peuk - Opbeukend vanuit de donkerste krochten, steekt alsmaar vaker Peuk de kop op, en terecht zo lijkt ons na hun optreden op Pukkelpop. De woeste combinatie van de pittige combinatie van punk-, garage- en rockmuziek sloeg in alle windrichtingen om ons heen meer dan aan. Ondanks het belabberde geluid achteraan in de tent, ramde Peuk zich naar het eerste muzikale hoogtepunt van de dag. “Cave Person” wordt wat ons betreft Belgisch erfgoed, want live komt dit nummer nóg beter tot haar recht dan via de oordoppen. Wanneer er een technische storing te betreuren viel, gooide de band vervolgens tijdelijk op een spontane break-beat, efficiënt oplossen heet zoiets.
Sons - Terwijl Peuk nog hun opmars doorheen België moet maken, heeft SONS die status ondertussen al verzilverd en mogen ze al dromen van een Europese doorbraak. De criticasters en sceptici die er nog zouden geweest zijn, speelde het Antwerpse gitaargezelschap in ieder geval in een handomdraai naar huis.
De band wordt elke keer alsmaar snediger en harder, kortom beter, in wat ze doen. Daar waar ten tijde van De Nieuwe Lichting hun “Lonely Boy” (Black Keys cover) nog een welopgevoede knaap was, is die nu ontpopt tot een rebelse snelheidsmaniak. Ook op Pukkelpop blaakte SONS van zelfvertrouwen, en dat is niet meer dan terecht. De riffs, het showgehalte, de set-opbouw, alles is doorheen de maanden minutieus in de plooi beginnen te vallen. De progressie die ze in korte tijd hebben gemaakt, is ongezien.
The Van Jets - Voor The Van Jets, die de Club mochten afsluiten, werd het een speciale avond. Nu het afscheid van de bühne steeds dichterbij komt, lijken ook zij te beseffen dat ze van elk moment des te meer moeten genieten. Een nokvolle Club had daar gelijkgestemde gedachten bij. De Oostendenaars speelden een show die wat dubbel aanvoelde, er heerste dan ook een licht somber sfeertje. Dansbare tracks als “Danger Zone” en “Broken Bones” klonken iets minder opgewekt dan gebruikelijk, maar dat belette niemand om de teksten hartstochtelijk uit te brullen. De West-Vlamingen zullen in ieder geval gemist worden op de festivalvelden.
En verder nog … Glints - Een flitsende, witte lichtbalk en een verhoogd podium. Meer dan dat en een flitsende intro had Glints niet nodig om het publiek een wow-effect te bezorgen. De Antwerpenaar, die vooral bekend staat om zijn monsterhit “Bugatti”, ondervindt wat moeite om zich te ontdoen van het juk van een one-hit-wonder te zijn.
Het is in ieder geval niet dat hij het niet probeert, in no-time weet Glints een broeierig sfeertje te creëren, maar de vlam helemaal in de pijp krijgen, lukte pas wanneer Lemmens “Blank” in de frontlinie gooide. De luidsprekers schalden als een tiet, de heerlijk harde, vuile sound liet geen ziel onberoerd. Daarnaast was ook de guest-appearance van Dvtch Norris een voltreffer. Wat een talent en wat een krachtige stem heeft deze man, Chokri en Eppo, lezen jullie mee?
dag 1 - vrijdag 16 augustus 2019
Op de mainstage regeerde vandaag de hiphop . Hier was Post Malone de hoofd act . Alleen deed hij het , met het vuur aan de schenen. Hij zong , rapte en benutte het volledige podium om links en rechts z’n fans te begroeten en te betrekken in z’n set. Hij bijt niet zo sterk af als een Kendrick Lamar; hij steekt heel wat warme soul in z’n sound. Een akoestisch moment en puike afsluiters noteerden we met “sunflower” en “rockstar”. Een meevaller dus in deze scene.
Heel wat moois viel te ontdekken op de andere stages, met The National als absoluut hoogtepunt - Een overzicht
MDC III - Afsluiten op Gent Jazz en in de vroege middag op Pukkelpop spelen, het leven van een jazzmuzikant is allerminst gevarieerd te noemen. Saxofonist en naamdrager van de formatie, Matthias De Craene, noemde het gedurfd ‘a shitty job someone has to do’. Het trio had in ieder geval een snedige set in gedachten voor de benieuwde koppen die de Castello binnenschuifelden. Van “TinniT” tot “killer sushi”, heerste er een mysterieuze, beklijvende sfeer in de tent. Daar waar de act zich doorgaans hult in dikke mistlagen, kregen we nu meer te zien van hoe ze te werk gaan. Terwijl De Craene vrijspel kreeg, werden we met verstomming geslagen door de perfecte afstemming tussen drummers Jacobs en Segers. De concentratie bij beide heren was dermate hoog dat we ons afvroegen hoeveel rilatines hier aan te pas zijn gekomen. De set kende geen verval, en bouwde op professionele wijze naar een climax toe. De perfecte jazz-not-so-jazz festivalset, de aanwezigen hebben gelijk gekregen. (Tijs)
‘s Middags begon het Belgische collectief MDC III die het jazzgeluid wat overhoop halen , het opzwepen met twee percussionisten en houden van experimenten , loops en soundscapes. Filmisch apocalyptisch die soms voodoorituelen opriep, door de repetitief, opbouwende , hypnotiserende sounds. Met een knipoog naar Jah Wobble’s Invaders of the heart . Sterk begin! (Johan)
Intussen was de jonge Londense Nilüfer Yanya solo aan haar set begonnen . Haar band thuisgelaten , was het moedig om enkel , met elektrisch gitaargepingel, soulvol warm te rocken; onder haar helder indringende vocals wist ze het publiek te omarmen . Spijtig genoeg misten haar uitgekleede songs solo dat ietsje meer van de plaat. Hier hoorde je ergens dat The Pixies een voorname invloed waren , met “gigantic” , naast een Amy of Nina Simone.
Inhaler - De zoon van Bono in je rangen hebben, het lijkt ons een mooie voorsprong te bieden indien je het wil maken in de muziekwereld. Door dit soort namedroppings staken in de Marquee naast benieuwde kopjes met hoge verwachtingen tegelijkertijd een boel sceptici de kop op. We gaven de band een eerlijke kans, maar moeten ons toch tot die tweede groep rekenen. Geen moment kregen we het gevoel dat de jonge bende hun toegekende rol waard was. De tracks kwamen niet tot leven en de podiumprésence van de bandleden die frontman Elija Hewson omringende, was erg onzeker. We mogen echter ook niet te streng zijn, het waren hun eerste muzikale voetstappen op het Europese vasteland. Vooralsnog blijft de zoon-van-referentie weliswaar de meest noemenswaardige. (Tijs)
Inhaler had meteen een volle Marquee . De jonge Ierse band heeft in de front de zoon van Bono, Elija Hewson. Goed afgewerkte , afgelijnde gitaarpop spelen ze. Het oude U2 ten tijde van ‘October’, ‘Boy’ en ‘War’ zijn de inspiratie . Clean, nergens uit de bocht, en een stem als papa , die fors kan uithalen, klinkt het; ze hebben nog niet die beklijvende songs , maar als het meer in de richting van die single “my honest face” gaat, geraken ze er wel. Raakpunten: Gallagher, The Verve , Starsailor en U2 … zonder The Edge . (Johan)
Joost - Virale internethelden ontvangen doet Pukkelpop wel vaker, dat ze meteen op de Mainstage vliegen, dat is echter een bijzonderheid. Joost Klein combineert de meest van de pot gerukte teksten met de meest van de pot gerukte samples en effecten. Raar maar waar, het pakt heerlijk uit. De “Suck my dick, bitch!” uit ‘Ome Robert’ werd door massaal meegebruld door de grote massa (vooral) pubers die zich voor het podium hadden verzameld. Daarnaast knalde Klein ook tracks als “albino” en “scandinavian boy” over de wei. Hilarisch hoogtepunt was de passage van Axel F’s “crazy frog”. ‘Eenhoorn’ Joost, ongetwijfeld één van de kroonprinsen van een genre dat men tegenwoordig post-ironie durft te noemen. Wanneer we zijn tracks moeten afwegen tegenover de massa aan slechte, ‘serieuze’ Nederhop-acts, dan is onze keuze snel gemaakt.
Frank Carter & The Rattlesnakes doet ons denken aan Rollins uit de nineties . Een rosse brulboei, die punk, hardcore , rock’n’roll een gezicht geeft . Met een boodschap . Door de keys is de sound intenser geworden nu, maar als het backtobasics wordt als bij die doorbraaksingle naar het brede publiek, “crowbar” , dan is dit er eentje straight in the face. De oudere songs doen ’t em!, wat wil zeggen energie en opwinding!
Portland - Donderdagavond werden SONS de heersers van de Pukkelpopdag, we waren dan ook benieuwd hoe het hun DNL-broeders (en zuster) van Portland zou vergaan in de grotere Marquee. De Limburgse locals Pepels en Pironet speelden - in tegenstelling tot Inhaler eerder die dag - wél een set op dat niveau. De samenzang klinkt alsmaar heerlijker, en de overtuigingskracht in hun stemmen groeit stukje bij beetje. Daar waar we Pironet in het verleden zagen strijden tegen de zenuwen, stond er nu een klassevolle frontman vol overtuiging het publiek op te poken. Er werd uitbundig geapplaudisseerd, maar het frustreerde Pironet zichtbaar wel dat het publiek met geen stokken te doen mee-aaa’en werd. Een beetje awkward, dat wel. Portland is de Angus en Julia Stone van Belgische bodem; klassevolle muziek, prachtige live-vertalingen, gebracht door oprechte muzikanten. Het betoverende “Ally Ally” was wat ons betreft het hoogtepunt in hun set. (Tijs)
Ons eigen Portland , een van de pareltjes van de Nieuwe Lichting brengt hartenbreken pop , melancholische indiefolkpop met weerhaken soms, met een knipoog naar Dylan . Stemmenpracht van Jente en Sarah , een zalvende gitaar en keys doen ons wegdromen en ontroeren . Ook met z’n tweeën weten zij de Marquee probleemloos in te palmen . Een pakkend moment. “Lucky clover”, “ally ally”, “pouring rain”, expectations” zijn maar enkele prachtsongs van de nakende plaat die ze in het najaar voorstellen. Een liveband met uitstraling dus , die hun publiek aanport en in beweging wil doen krijgen. (Johan)
Stormzy - We hadden hoge verwachtingen bij Stormzy. Hij draagt het label van een van de koningen van de Grime te zijn, wat zich vertaalde naar headlinerstatus op het mythische Glastonbury. Maar zoals het wel vaker voorvalt, is de Noordzee een muzikale muur waar zelfs Trump jaloers op kan zijn. Stormzy liet het op Pukkelpop namelijk helemaal afweten. Enkel in het tweede deel van zijn set kreeg hij een flow op gang, maar hij zat duidelijk met zijn hoofd ergens anders. Een belabberd, traag, futloos optreden, is wat we kregen. Dat terwijl Slowthai, zo hoorden we, een tent in lichterlaaie rapte. De gebrachte ‘remix’ van Ed Sheerans “shape of you” was zo’n dieptepunt in zijn set dat hij het zelfs met - het op plaat heerlijk pittige – “vossi bop” niet meer kon rechttrekken.
Big Thief, uit Brooklyn NY kan ‘the next big thing’ worden . Ze hebben nog maar een nieuwe plaat uit, UFOF’, maar zijn al terug bezig aan nieuw materiaal, ‘Two hands’, zo te horen. En daaruit werd al meteen geput . Hun indie/americana pop kan weerbarstig klinken , zeker als doorbraaksingle “not” lekker wordt uitgesponnen . Het kwartet is sterk op elkaar ingespeeld , weet de schoonheid in de melodie te bewaren en durft hun songs te kruiden . Big Thief is rauwe pracht, zeker in het tweede deel van de set met o.m. “UFOF”, “mythological beauty” en het verschroeiende “contact”. Referentie: Throwing muses , Belly, Lone justice en Emmylou Harris . Dat zal de frontvrouwe Adrienne Lenker plezieren.
Dermot Kennedy - Singer-songwriters, het lijkt soms alsof ze in trossen op de muziekvelden groeien. Uitzonderlijk scheidt er eens iemand het kaf van het koren. Dermot Kennedy is een van die gelukkigen die de afgelopen maanden snel van club- tot zalenvuller groeide. Allemaal te danken aan die hit “power over me” natuurlijk. Deze spaarde hij tot het laatste op. Helaas, maar logisch. De man was duidelijk vermoeid door het intensief touren en ook zijn stem had hier duidelijk onder te lijden. De intensiteit die doorgaans in zijn stem te vinden is, kreeg hij niet ten volle vertaald tijdens zijn show, waardoor het nogal … een saaie bedoening werd. Wel moeten we zeggen dat zijn podium er verrukkelijk cosy uit zag, misschien net te cosy om de ogen te kunnen open houden, aan (te) veel geklets trouwens geen gebrek in de Marquee. (Tijs)
Een volle Marquee terug voor Dermot Kennedy , het nieuwe sing/songwriter wonder , die ergens Tom Odell , Lukas Graham , Ben Howard , Ed Sheeran , Hozier en Rag’n’Bone Man doet oproepen. We horen fijne , semi-akoestische popmelodieën , zalvende keys , piano, intieme beats en rauwe emotie door z’n lichthese vocals . Hit “power over me” werd dan ook luidkeels overgenomen door het publiek. Muzikaal beduidend eenvormig, maar eentje die toch het brede publiek bekoort en raakt! (Johan)
Yves Tumor - Waar het bij Kennedy aan ontbrak, had Yves Tumor zijn act dan weer in overvloed. Prikkels. Gekke effecten op de microfoons, een bonkend harde bas, logge meeslepende beats. Dit optreden was meer dan een muzikale afhaspeling van wat tracks, het was een performance waarbij je een muzikale storm werd ingeduwd. Dat Tumor tussendoor iemand uit het publiek wegstuurde, in plaats van deze persoon te negeren, dat is dan ook weer iets wat bij dit type shows geen wenkbrauw doet fronsen.
We waren vroeger al onder de indruk van Sharon Van Etten , ook al uit NY, die nu meer keys en aanstekelijke beats toevoegt aan haar ‘pop noir’ , donkere indiegitaarpop . Haar stem huivert. Vol overgave. Van Etten heeft het publiek vast. Een sterk gedragen begin met o.m. “comeback kid” en “no one’s easy to love” . Strak en emotievol. “Seventeen” zet een heerlijke finale in , “every time the sun comes” en “serpents” brengen , gepast, net die broeierige spanning en intensiteit die blijft raken. Gevoelige Femme Fatale . Sterk.
White Lies - “Is White Lies anno 2019 nog wel relevant?” Wel, dat valt heus wel nog mee, zo stelden we vast. Opener “time to give” voelde in ieder geval erg fris aan, maar tegelijkertijd leek het nummer ook wat buiten de ingecalculeerde set te vallen. Want zodra “farewell to the fairground” overheen het publiek werd gepompt, sloeg de automatische piloot in gang. En automatische piloot, dat betekent één-pot-nat-vulnummers trotseren en wachten op afsluitende tracks “to lose my life” en “bigger than us”.
Desalniettemin, vulnummer of niet, alles werd muzikaal goed uitgevoerd en ook vocaal kunnen we de immer sympathieke McVeigh weinig verwijten. “To lose my life” en “bigger than us” blijken bovendien nog lang niet hun houdbaarheidsdatum overschreden te hebben. (Tijs)
White Lies zit net als Sharon in een donkere kamer met hun muziek, maar ook hier komen in hun weemoedige wavepop keys , percussie en aanstekelijke beats hun deel met de jaren opeisen . White Lies gaf hier een extraverte performance, meeslepend , gedreven en van zich afbijtend . De electrogrooves zijn heerlijk genietbaar, uitbundig. Meteen de aandacht trokken ze door “time to give”, in een ‘french touch’; verder werden warm onthaald “farewell to the fairground” , “there goes our love again” , “is my love enough”, “take it out on me” , “to lose my life” , “bigger than us” en een opbouwend krachtige “tokyo” . Tja, deze band kan intussen terugblikken op een rits instant klassiekers, die nu live in een extravert jasje werden geduwd.
(Johan)
Mura Masa - Een naam uit de dj-wereld die enkele jaren terug de hitlijsten torpedeerde met allerhande samenwerkingen, leverde mogelijks de meest teleurstellende show van Pukkelpop 2019 af. De tracks die als losse singles meer dan voortreffelijke radio-wondertjes zijn, kregen een onbegrijpelijk oninteressante live-interpretatie. Waar hij aanvankelijk zijn set vlotjes van wal stak met onder meer “one night”, verdween het tempo al snel uit de set. De opgetrommelde zangeres, om de vocals van o.a. Charli XCX te vervangen, deed de nummers ook meer kwaad dan goed. Tijd om te herbronnen, zo lijkt ons, misschien even piepen hoe Jamie XX het aanpakt?
Gekte en chaos, een energieke, opwindende sound én band! … onze RKTKN tekent hiervoor, al zijn de platen gematigder van aanpak; deze gasten geven zich helemaal en brengen hun instrumenten onder hoogspanning . De zanger Pieter-Paul Devos zingt, krijst , roept , schreeuwt . Dit is noiserock pur sang, ook al klinkt het soms wat ontstemd. We worden in een muzikale carrousel, draaikolk meegesleurd . De visuals zijn een meerwaarde. De band is gehuld in een donkere waas. Wat mysterieus, maar is gepast in het livekarakter. Uitgewuifd worden we door Eddy Wallys “cherie” . Wat een boeiende intense liveshow was me dit hier.
Franz Ferdinand - Vijftien jaar na het verschijnen van hun debuutplaat, hoort Franz Ferdinand nog steeds tot de crème de la crème van het indie rockgenre. De band blijft echter wel opboksen tegen het feit dat hun debuut een aantal legendarische tracks omvat en ze dit huzarenstukje maar niet - ondanks tal van experimentele richtingen - weten te herhalen op nieuw werk. Gelukkig bleef het gros van deze experimenten op Pukkelpop in de denkbeeldige schuif, want probeersel “glimpse of love” bood ook geen enkele meerwaarde in hun set in Kiewit. In tegenstelling tot hun optreden op Rock Werchter, kon de band niet rekenen op de gunstige situatie na een voetbaloverwinning tegen Brazilië, maar moest het allemaal van hun kant komen. Wat finaal ook lukte, “this fire” zorgde voor een overwinning met forfaitscore.
Modeselektor live , de twee ‘Berliners’ zijn al twintig jaar bezig en maken de combinatie van initiatieven Apparat en Moderat compleet . Krautrock , elektronica , psychedelica, techno , dance en beats , met een donker randje . De twee achter hun grote desk hebben prachtige projecties mee , woorden, teksten, tekens op z’n Massives . “I am your God” , “wealth” en “who” zijn maar enkelen die je in de juiste mood en in een ‘good vibe’ brengen.
Avontuurlijke jazz, psychedelica en elektronica … Opnieuw wordt het jazzgegeven overhoop gehaald . The Comet is Coming brengt een subliem staaltje hiervan , prikkelt de dansspieren en brengt ons in een andere wereld . ‘Apocalyptic space funk’ omschrijven ze het zelf . De sax zweeft over de drums en keys . Morphine in een vierde versnelling . Wat een samenspel van deze drie , fris, vitaal en dynamisch. Een trip meer dan de moeite waard.
IDLES - Dat er een band hedendaagse, maatschappelijke topics combineert met rommelige punk-performances in hun ondergoed, zorgde ervoor dat IDLES in no-time de IT-band van de politiek correcte gitaarliefhebbers werd. Overal waar ze doorgaans spelen, druipt het zweet met liters langs de muren, en worden uitgedeelde blauwe plekken in het publiek met een glimlach ontvangen. Op Pukkelpop ging het potje echter niet helemaal aan het koken. “Mother” werd als feministische track ingeluid, maar veel riot-gehalte viel er in het publiek niet te bespeuren. Dat lieten de Britten echter niet aan hun hart komen, zo gooiden ze er, en passant, nog een bevreemdende medley van onder meer The Commodores en The National, die later op de avond speelden, tussenin. We hebben de band echter al meer moeite zien doen om hun publiek op te jutten, vandaar dat we niet helemaal voldaan kunnen zijn na deze performance.
The National - Wanneer je een band twee keer laat headlinen op een festival als Pukkelpop, dan moet het vertrouwen van het programmatieteam in die act groot zijn. Héél erg groot.
En dat vertrouwen hebben Berninger, de Dessner- en Devendorfbroertjes zeker niet beschaamd. Deze eerste set werd er eentje waarin de band eigenzinnig kon en mocht omspringen met nieuw materiaal, aangezien de hits - zoals te verwachten viel, met dank aan de Studio Brussel luisteraars - al in de zondagavondsetlist zouden belanden. De festivalproductie die The National met zich meesleurt, is bovendien om je vingers bij af te likken. Ze moet nauwelijks onderdoen voor die van hun zaalshows. Grote schermen, inventief gebruik van backstage camerabeelden,... entertainend en functioneel dus.
De keuze qua nummers uit de nieuwe plaat, viel op onder meer “quiet light” en “hey Rosey”, keuzes die erg mooi uitpakten en tracks die live mooi opgingen in de dynamiek van de nummers uit hun oudere platen. Bij The National shows blijft het trouwens altijd een beetje bang afwachten wanneer het eens zal foutlopen tijdens de vele publieksduiken van zanger Matt, want ook nu bezorgde hij de stagehands en de frontlinie aan crowdcontrolers een drukke shift.
Tot slot kon ook het sluitstuk van het optreden niet meer contrast bevatten dan het op vrijdag deed, eerst brulde het publiek samen met Berninger de longen uit het lijf op “Mr. November”, waarna het akoestische en machtige “Vanderlyle” voor het meest magische moment van de dag zorgde.
Dit optreden was een meesterwerkje op zich. Niet alleen omdat de set perfect opgebouwd was, maar eveneens door de muzikale pracht waarmee het - met blazers en gastzangeressen - uitgebreide ensemble deze parels in de verf zette. Een The National optreden ‘comme d’habitude’ dus, maar op een nog hoger niveau gebracht dan we voorheen van ze gewend waren. (Tijs)
The National , ook NY, bestaat twintig jaar en komt op Pukkelpop voor twee sets . Vanavond anderhalf uur lang worden we ondergedompeld in de unieke muzikale leefwereld van Matt Berninger en C°, die door de jaren een podiumbeest is en de broeierige , intense , spannende sound dichter bij zijn publiek brengt . Net als White Lies wordt de ingenomenheid en het donker randje omgebogen naar een strak spelen . Extravertie en afwisseling is er, waarbij de gitaren kunnen gieren en de songs ondersteund worden door blazerssectie en backing vocaliste(s) . Het draagt bij hoe vol en diep The National wel kan gaan .
Schitterende songkeuze trouwens noteren we (zie setlist fm) met o.m. “you had your soul with you”, “don’t swallow the cup”, “sea of love”, “day I die”, “light years” en “Mr November”. Moet er nog zand zijn als je zoiets op een gedreven, emotievolle wijze ziet spelen en je kippenvel bezorgt ?! (Johan)
Crystal Fighters - We zagen Crystal Fighters een hoop jaren terug de Club - toen nog tegenover de Main Stage - aanzwengelen wanneer The XX er headlinede. Ditmaal kreeg de groep dezelfde opdracht toebedeeld. En het recept werkt nog steeds. Een beweeglijke show doorspekt met Afrikaanse invloeden neerzetten en vooral een positieve vibe laten weergalmen. Dat er ook op podium heel wat beweging te bespeuren viel, vormde de ideale doorsteekpas die door het publiek keurig werd binnengetrapt. Klap op de vuurpijl was, hoe kan het ook anders, “plage”. Van voor tot helemaal achteraan, een extatische Club danste zich te pletter.
Voldaan zijn we van deze eerste dag Pukkel . Intussen de nacht in … de toegankelijke beats bonken van mr TmL Martin Solveig en zijwaarts kregen we nog de slepende trippop van James Blake.
Heel wat leuks wisten we dus te ontdekken.
Neem gerust een kijkje naar de pics (ism daMusic)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019.html
Organisatie: Pukkelpop
De titelnaam van hun nieuwe EP is niet toevallig gekozen. De afgelopen jaren zat het de band niet meteen mee vanwege het vertrek van hun zanger en hun bassist. Dat werd op hun vorige album, ‘The Art of Resilience’, nog opgelost met een aantal gastbijdrages zoals o.a. de inmiddels betreurde Wizz Beauprez, Colin Flynn, David Watson en Filip Lemmens. Sinds begin 2019 is Filip Lemmens (ex-Fireforce) echter vast lid van de band en werd bassist Wilfried Kiekens opnieuw geïntroduceerd. Op die manier lijkt ‘Brand New Start’ als titel niet vergezocht.
De EP telt vier nummers waarop ze, ondanks dat het bijna allemaal herwerkingen van hun oude songs zijn, nog meer naar hun klassieke rockroots gaan. Ze deden al het voorprogramma van Uriah Heep, Y&T en Threshold. Deze bands, samen met bijvoorbeeld Deep Purple, is het soort biotoop waar ook hun hedendaagse sound goed in gedijt. Het gebruik van de klassieke orgels, verschillende lagen vocals, synthsounds en organischer drums dragen hier zeker toe bij. Opener en titelsong “Brand New Start” begint met heerlijke, naar Deep Purple klinkende, orgels. Deze song kan eigenlijk naast de kwaliteit van de songs van “Livin’ The Dream” (uit 2018) van Uriah Heep staan. Zoals je misschien wel weet is dat een zeer geslaagd album. De cleane zang blendt mooi tussen het orgel en de gitaren. De ritmesectie legt een mooie groove neer. “Shine” is een herwerking van hun single uit 1997. Een hele ommezwaai want als ik die single van toen hoor dan hoor ik haast een gothrockband. Hier hoor je harde rock met wat symfonische invloeden. Een geslaagde rework. Ook “In Flanders Fields” is een herwerking van een vrij goed bekend nummer uit hun debuut ‘Signs’. Hier heeft het nummer meer maturiteit dan het origineel. Ten slotte krijgen we “Salve Mater” dat op het ‘The Art of Resilence’-album staat en waarop Filip Lemmens voor de eerste keer meezingt met de band. Het grootste deel van de song werd opnieuw opgenomen. Enkel de griezelige parts werden gelaten zoals ze in 2017 werden opgenomen.
Deze EP is een voorbode voor een vijfde full album dat volgend jaar zou klaar moeten zijn. Akkoord, we horen niet veel nieuwe songs maar als je luistert naar de herwerkingen dan weet je dat de sound er staat. Op basis van wat we hier horen klinkt dat heel veelbelovend voor dat nieuwe album.
Black Leather Jacket zette zich met twee singles, “Village People” en “Western World”, in de slipstream van The Hives en Oasis en - in eigen land dan - SONS en Equal Idiots, maar met de derde single, “FFFreaks”, veranderen ze het geweer resoluut van schouder. Geen catchy garagerock dus, maar eerder sludgy, stoner-like noise.
Het is verfrissend dat een band zo breed wil gaan en ze zullen de eindeloos weerkerende vergelijkingen met voornoemde bands zo beu zijn als koude pap, maar toch missen we iets aan deze “FFFreaks”. Er zit zelfs naar sludge/noise-normen niet altijd genoeg vlees aan het been. In die genres hebben o.m. Stake en Brutus de lat hoog gelegd. Deze single is een prima track van Black Leather Jacket, want inzake opbouw en compositie is dit top, maar ik krijg het er ook niet warm of koud van. De vonk slaat zelfs na verschillende luisterbeurten niet over. Misschien zijn we als luisteraar te verwend of waren we te hard fan van de eerste twee tracks. Dat kan ook.
Het eerste full album van deze zwartjassen komt binnenkort uit. Benieuwd of ze daarop toch de lijn van “Village People” en “Western World” aanhouden of dat ze nog meer uitstapjes naar andere genres uit hun mouw toveren.
Bolt staat bekend om zijn donkere drone-geluid. De band uit Duisberg maakt op die manier lange soundscapes. Meestal van zo rond de tien minuten. Een hapklare brok is het niet, wel voer voor luisteraars die iets meer zoeken dan strofe-refrein-strofe. Om hun muziek samen te vatten zou je kunnen zeggen dat het black drone-scapes zijn. In 2011 zijn ze gestart als een duo en sedert 2016 is er een drummer komen meedoen. Echter begin dit jaar besliste het duo om terug naar hun roots te gaan en terug zonder drums muziek te maken.
Lavas Magmas is het alter ego van de Amerikaan Gainesville en is afkomstig uit het zonnige Florida. Ook zijn muziek bestaat uit lange soundscapes waarin hij veelal veldopnames in verwerkt. Zijn muziek is experimentele noise maar met noise bedoelen we niet dat het lawaai of teringherrie is. Een heel actieve man die al heel wat materiaal uitgebracht heeft.
Op deze plaat presenteren ze elk een eigen track. [Bolt] met “[12]” en Lavas Magmas met “Sepsis Psychosis”. Daarnaast sloegen beide bands de handen in elkaar om samen iets nieuws te creëren. En het resultaat daarvan is “[17]/Shadow of a Grey Ghost”. In totaal 3 tracks die goed zijn voor ruim 40 minuten muziek.
De track van [Bolt] bevat hun gekende elementen: drone, trage opbouw en een grote intensiteit. Intens en donker maar wel mooi. Je waant je in de krochten diep onder de grond of in de duistere kronkels van ons gemoed.
Lavas Magmas toont hier ook waar hij sterk in is: al dan niet vervormde veldopnames op een bed van lang uitgesponnen klanken. Saai? Nee toch niet want er gebeurt van alles en soms hoor je dingen waarvan je bv denkt: Zou dit van een helikopter komen? Het lijkt ergens naartoe te gaan en halverwege denk je dan: gaat het wel ergens naartoe? Maar dit is niet belangrijk in deze muziek dat er hier gemaakt wordt. Je moet je laten mee glijden in de vibe.
“Shadow of a Grey Ghost” is dus de track waarbij ze hebben samengewerkt. Deze is goed voor 22 minuten muziek. Je hoort de invloeden van beide bands in het nummer: de veldgeluiden, de klokken/belletjes van Lavas Magmas en de donkere drone-tonen van [Bolt]. Die elementen werken telkens naar een climax toe, nemen af en bouwen dan weer op om dan naar het einde toe toch hier en daar een spoor van hoop of verlichting te brengen. Voor mij is dit de sterkste track van de drie.
Dit is een plaat voor luisteraars die niet bang zijn om out-of-the-box naar muziek te luisteren. Indien je dat doet gaat er een heel eigen wereld voor je open. Doen zou ik zeggen.
De Tsjechische post-rock band Flash The Readies heeft sedert zijn start in 2006 al een hele weg afgelegd. Ze begonnen als een indierockband maar evolueerden sinds hun vorige album ‘Kayos’ naar een hoofdzakelijk instrumentale postrockband met psychedelische invloeden. Ik denk aan bands zoals Mono, This Will Destroy You, Ranges of Godspeed You! Black Emperor.
Duna is het vijfde full album van deze Tsjechische band. Het volgt ‘Kayos’ op en verplaatst de apocalyps van de aarde naar de planeet Dune. Er begint waarschijnlijk een belletje te rinkelen want inderdaad Frank Herberts’ literaire meesterwerk (en later verfilmd) diende als basis om hier deze soundtrack aan op te hangen.
Wat kunnen we zeggen? Dat het in elk geval wel heel filmisch klinkt. Ergens tussen postrock en experimentele dronemuziek. Met tracks tussen 3 en 14 minuten krijg je voldoende variatie om het boeiend te houden. Van opener “White Flags, Pt. 1“ gaat dreiging uit. Dat uit zich in bv. de intro waar donkere aanhoudende sounds sfeer geven aan de track. De distortion gitaren die er later bijkomen breken de song wat open. Halverwege krijgen we een cleane gitaartokkel dat de verdere ontwikkeling van het nummer inzet. Het muzikale thema in de song werkt verslavend en komt in verschillende vormen terug. “New Order” is dan eerder een reguliere song van 3 minuten. De breaks houden het nummer boeiend maar is het minste van de vijf. “Quit Quiet” doet in de intro wat aan Pink Floyd denken vanwege de synths. Verder flitsen beelden van een ruimtereis voor mijn ogen bij het horen van de muziek. Het nummer bouwt langzaam op dat aan de climax op het einde. “White Flags, Pt. 2” begint met een repetitieve opbouw van onder andere de gitaren. Langzaam komen de synths aanzwellen. Daarna komt de bas erbij en even later wordt alles opengetrokken. Alles blijft echter heel melodieus klinken waardoor de track heel toegankelijk blijft. Afsluiter “The Return of Obodin” is meteen met zijn veertien minuten ook het langste nummer. Een gevarieerde en goed opgebouwde song.
‘Duna’ is postrock op zijn best. Sterke, goed opgebouwde songs met de nodige emoties om je mee te nemen op hun trip.
Rhys Marsh is een Brit maar in 2007 verhuisde hij naar Noorwegen. Hij maakte in 2009 een album waarin hij zich liet begeleiden door The Autumn Ghost., een band bestaande uit steeds wisselende topmuzikanten. Voor dit derde solo-album onder zijn eigen naam werkte deze multi-instrumentalist grotendeels alleen. Hij speelde zo goed als alles zelf in. Ook de mixing en productie deed hij zelf. Hier en daar zijn er wat gastbijdragen zoals van Arve Henriksen (trompet), Kare Kolve (saxofoon) en Tim Bowness ( van No-man). Muzikaal kan je dit album ergens situeren tussen No-man, Steven Wilson, Beirut en White Willow.
Om dit album te schrijven was hij enorm geïnspireerd door de late jaren zeventig. In het bijzonder de drumsound en synthesizer strijkers uit die tijd. Daarnaast hadden zijn huwelijk en de geboorte van zijn zoon hun invloed op het schrijven. Dat hoor je wel in de liedjes die hier en daar iets lichtvoetiger zijn dan we van hem gewoon zijn. Opener “The River” is een mooi voorbeeld. Een aangenaam uptempo liedje met een aantrekkelijke zang. Een heerlijke start in elk geval. Ook “The Summer Days” valt onder die beschrijving en is even geslaagd. “Let it Be Known!” bezit veel gevoel, een heerlijk kort jaren ‘70 gitaarsolootje en een refrein met mooie samenzang. De rest van de songs zijn iets donkerder en rustiger. Afsluiter en titelsong “(It Will Be) October After All” doet wat aan Morrissey denken qua zang en structuur. Het bevat tevens enkele mooie baslijntjes. Een melancholisch topnummer. Op “The Butterflies” is het de zang die zich onderscheidt. De falset stem die je bij momenten hoort tilt hier de song omhoog. Maar daarnaast is er nog veel moois te ontdekken zoals bijvoorbeeld “One Hundred Memories” dat een gevoelig ingetogen nummer is of “Ride The New Wave” vanwege zijn prachtige opbouw.
Het resultaat is een album van hoog niveau met voldoende variatie (maar niet overdadig) maar toch met een herkenbaar geluid. De songs bezitten veel melancholie en verschillende instrumenten die hij mooi integreert in het geheel. De vergelijking met Steven Wilson is niet toevallig. “October After All” is namelijk van hetzelfde kaliber. Wie er nog niet genoeg kan van krijgen moet zich het album aanschaffen want dan krijg je er nog tien songs gratis in downloadvorm bij.
De West-Vlaamse metalband Enchantress heeft het voor oldschool heavy metal. Op hun jongste EP ‘Power’ laten ze horen dat de liefhebbers van het genre niet moeten wachten tot dinosauriërs als Iron Maiden of Iced Earth nog eens een album uitbrengen om hun pensioen aan te dikken. Dit genre leeft nog en er zijn genoeg bands met genoeg talent die uit de schaduw mogen treden.
Enchantress heeft op deze EP heel wat sterke muzikale composities, een uitstekende zanger, prima gitaristen en drumster Elizabeth die al dat klassiek gepingel de 2ste eeuw inmept met soms niet voor de hand liggende ritmes en partijen.
Vooral de songopbouw is sterk: klassiek en toch niet cliché, wat een hele prestatie is als je jezelf wil meten met klassiekers die echt iedereen kent. De hooks en breaks zitten waar ze moeten zitten en de goede ideeën worden niet nodeloos uitgemolken. Echt vernieuwend is het uiteraard niet, maar je hoort ook geen geen platte kopieën. De meeste refreinen kan je al bij de eerste luisterbeurt meebrullen. De tracks waarvan ik het meeste onder de indruk ben, zijn titeltrack “Power”, “Architects Of Fear” en “Cradle Of Life”. Als bonus is er een cover van The Beast van de band Randy. Alleen een beetje jammer dat ze stoppen bij zeven tracks. Zes eigen nummers en één cover (“The Beast” van de band Randy) delen we nog net in bij de EP’s. Met één track extra was dit een album.
Eén of twee tracks extra zou geen overbodige luxe geweest zijn. Ideeën hebben ze genoeg bij Enchantress. In die mate zelfs dat de knappe vondsten elkaar soms voor de voeten lopen en je als luisteraar er goed het kopje moet bijhouden. Maar dat maakt het tegelijk interessant: je ontdekt bij elke luisterbeurt nog iets nieuws.
Alcatraz Metal Festival 2019 - Een overzicht van de driedaagse - Gezelling metalfestival met overvloed aan diverse stijlen!
Alcatraz Metal Festival 2019
Lange Munte
Kortrijk
2019-08-09 t-m 2019-08-11
Frederik Lambrecht
Diegenen die er opnieuw bij waren in Kortrijk, zullen na enkele dagen recuperatie opnieuw moeten toegeven dat ze getuige waren van een schitterend festival. Traditiegetrouw spelen op de mainstage (Priston Stage) en de tent ( Swamp Stage) alle bands op een apart tijdsframe waardoor iedere band dus kan aanschouwd worden. Dit jaar was er dus wel een nieuwe tent tot leven geroepen - La Morgue - waarbij enkele underground bands het beste van zichzelf konden laten zien, waardoor sommigen waarschijnlijk wel eens de keuze moesten maken aangezien deze optredens niet - en trouwens onmogelijk - konden meegaan met de tijdsframe op de beide ‘hoofdpodia’. Soit, dit gezegd zijnde, hierbij mijn bevindingen van HET West-Vlaamse festival bij uitstek J
dag 1 - vrijdag 9 augustus 2019 - Demolition Hammerthrashes als vanouds, Napalm Death sloopt de boel en Saxon ademt Heavy Metal
Ik begon in de nieuwe tent La Morgue alwaar Alkerdeel hun muziek aan de man bracht. Deze band speelt metal die bestaat uit een cocktail van black, sludge, crust, doom en psychedelische metal waarbij distortion en screams niet ontbreken. De tent was redelijk goed gevuld en de volumeknop was alvast goed opengedraaid. Beetje zware paté om de dag mee te beginnen maar voor ondergetekende een leuke inzegening van La Morgue waarbij de toon was gezet.
Ik zette koers naar de Prison Stage om de US Metal van Helstar te aanschouwen…vocaal gezien was James Rivera mijn inziens redelijk goed bij stem. Deze Amerikanen stonden voor de 3 e maal op Alcatraz en ze komen zeker met plezier, want na hun optreden stond Mister Rivera aan de toog mee te headbangen op Queensrÿche. Deze band heeft een tiental albums op hun conto, maar zoals bij de meeste oudere bands blijven hun eerste albums het meest aanspreken en dus stond de fans te likkebaarden bij “Run With the Pack” en “Baptized in Blood” van topplaat ‘Nosferatu’.
Weinigen zullen de volgende band die ik bespreek al live mogen aanhoren hebben, maar het is de organisatie toch gelukt om de oude thrash band Demolition Hammer te strikken…ze mochten aandraven in de volle Swamp Stage en ik kan nu al verklappen dat deze band op menig verslag in de top 3 van show zal eindigen. Furieus en recht door zee, jawel, zoals thrash metal hoort te worden gespeeld. Hun platen uit respectievelijk 90 en 92 zijn de klappers - ook niet moeilijk aangezien ze in totaal maar 3 studioplaten hebben gemaakt en waarbij hun laatste effort de bal missloeg, maar gelukkig lieten ze hun groovy nummers van hun laatste album thuis waardoor de luchtgitaren uit velen hun mouwen werden getoverd. De drang om te moshen en headbangen is onmisbaar bij deze band en ik genoot met volle teugen van de snedige gitaren, de brute drums en de (oude) Kreator-achtige vocalen van zanger Steve Reynolds. Topnummer tijdens deze show was voor mij: “Infectious Hospital Waste”.
Ik bleef ronde de Swamp Stage hangen alwaar de nieuwe gevormde band Vltimas (uitgesproken als Ultimas) - onder leiding van David Vincent (gekend van Morbid Angel) zichzelf mocht voorstellen aan ons. Met hun recente album uit maart 2019 getiteld ‘Something Wicked Marches In’ was alles gericht op de promotie hiervan en werd de plaat integraal gespeeld. Mensen die een nummer van Morbid Angel wilden horen kwamen helaas van een kale reis terug. Muzikaal gezien ook mijn vuurdoop van deze band, maar toch enkele dingen die direct opvielen. De strot van David Vincent klinkt ontegensprekelijk als Death metal en drummer Flo Mounier (Cryptopsy) raast als een bezetenen. De dosis black metal die werd toegevoegd aan hun sound overheerst niet, waardoor alles mooi in balans is. Leuke ontdekking!
Thy Art is Murder met hun deathcore kon mij niet echt bekoren, dus was het voor mij wachten op de grindcore/death metal uit Birmingham van Napalm Death. Barney, Shane, Mitch & Danny doen wat ze altijd doen…de boel starten, iedereen zijn trommelvliezen wegblazen en een oorlog ontketenen in de moshpit. Starten deden we met “Multinational Corporations”, om te eindigen met “Smear Campaign”. De andere nummers tussenin kun je dus samenvatten in 1 werkwoord: slopen!
Zanger Barney was zijn hysterische zelve, geflankeerd door machine Shane Embury die samen toch wel de ruggengraat van deze band vormen. Goh, de aanwezigen zullen ongetwijfeld wel akkoord gaan met mij dat het genieten was met nummers als “Scum”, het machtige “Suffer the Children”, topcover van Dead Kennedys “Nazi Punks Fuck Off” die in sneltempo wordt gespeeld, “You Suffer” die zelfs meermaals werd gespeeld en “Smash a Single Digit”.
Na al het geweld haha, tijd voor wat luchtigere muziek. Queensrÿche met Todd La Torre achter de microfoon maakte hun opwachting op de Prison Stage en het was meebrullen geblazen met vooral de nummers uit ‘Operation Mindcrime I’ en ‘Empire’. De zang van La Torre is genieten geblazen en klinkt lekker zuiver en puur.
Mijn trommelvliezen waren opnieuw wat geacclimatiseerd en bijgevolg kon ik ze weer gaan wakker schudden met de Duitse Black/Speed/Thrash van Sodom. Voor mezelf al een tijdje geleden dat ik deze Duitsers live kon zien, dus stond ik toch wel te springen om nog eens te ervaren hoe ze het er live vanaf brachten. De backdrop sprak alvast boekdelen want de cover van ‘Agent Orange’ was opgesteld achter de bandleden. Ik was niet op de hoogte dat dit album zijn 30e verjaardag mocht vieren, dus dit was en is een leuk weetje. Duitse degelijkheid, soms wat slordig, maar wel aanstekelijk. Niet alles kan perfect zijn, maar de slordigheid is ook een deel van hun sound. Headbangen was vooral weggelegd tijdens oudgediende “Outbreak of Evil”, feestvarken “Agent Orange” en de snedige afsluiter “Bombenhagel”. De enigste keer dat je wat op je lauweren kon rusten was tijdens “Remember the Fallen” om het refrein mee te brullen.
De primeur van dit festival was vooraf aangekondigd met de mededeling dat Vio-Lence hun enigste Europese show zou komen spelen op Alcatraz Festival. Fans uit diverse landen hadden speciaal voor deze band hun tickets aangeschaft maar achteraf gezien vond ik het spijtig genoeg een mindere show. Zanger Sean Killian heeft er enkele turbulente levensjaren opzitten, maar is ondertussen opgestaan vanuit de doden, spijtig genoeg merk je nog aan alles dat hij niet de oude is. Qua geluid stond ook niet alles op toppunt, waardoor de balans tussen de muzikanten niet goed zat. Blijkbaar was daar vooraan in de pit niet al te veel op te merken, wat ook zichtbaar was aan de energie en drive daar. Maar ja, deze band moet ook opnieuw in zijn flow komen, dus ik denk dat hoe meer ze zullen spelen, hoe meer alles terug op zijn plaats zal vallen. Maar een dikke pluim voor de organisatie dat ze het kunnen flikken hebben om deze mannen naar Kortrijk te halen - van een kunststukje gesproken!
Ik sloot dag 1 af met het heavy metal instituut Saxon! Ze hadden hun Eagle alvast meegebracht om de weide te overkijken en ze trapten af met “Motorcycle Man”, gevolgd door “Battering Ram”. Zanger Biff Byford heeft mij in feite nog maar weinig ontgoocheld (ja, ik zeg dit meestal als ik mijn bespreking doe van Saxon haha) en opnieuw was dit het geval. Deze band heeft zovele goeie nummers gemaakt maar dit jaar blijft mij dan toch vooral de ode aan hun gestorven metal broeders bij getiteld ‘They Played Rock ’n Roll’. Maar als je denkt dat deze Britten met hun leeftijd het gaspedaal niet meer indrukken, dan kom je bedrogen uit, wat gezegd van “To Hell and Back Again” met de geniale up tempo riff, en “Heavy Metal Thunder” die aantoont dat deze mannen het niet verleren. Ook opnieuw redelijk wat meezingers op de setlist - “Wheels of Steel”, “Power & The Glory”, “Denim & Leather”, …met als toppunt afsluiter “Princess of the Night”. Toeschouwers die tijdens deze show lagen te pitten wegens een te hoog promillegehalte: shame on you!
dag 2 - zaterdag 10 augustus 2019 - Veel wind, maar weinig storm op de podia…
Toen we wakker werden bereikte ons het nieuws dat wegens de weersomstandigheden enkele voorzorgen werden genomen, waardoor het hoofdpodium nog niet direct open ging. Gelukkig viel het nog allemaal mee, waardoor enkel het tijdsschema enkele wijzigingen onderging. Wegens de harde wind, gepaard met enkele regenvlagen besloot ik alvast een bezoekje te brengen aan metalbar ‘El Presidio’ alwaar clips van oude rock- en metalbands op tv werden vertoond. Een gezellig moment om met je maten mee te zingen met bands als Kansas, Dokken, Iron Maiden, Metallica (schande aan de persoon die Shazam gebruikte om Metallica te herkennen!!!!), …
Op de weide stond niet direct iets geprogrammeerd die mijn zintuigen kon prikkelen dus begin ik met Prong waar Tommy Victor nog altijd de plak zwaait. De klank waaide soms weg, maar toch was ik blij met de vertolking van “Beg to Differ”, het harde “Cut-Rate”, en hitjes “Another Wordly Advice”, “Whose Fist is this Anyway?” en “Snap Your Fingers, Snap Your Neck” met de superriff die de weide mee deed headbangen.
Flotsam and Jetsam stond in 2016 reeds op de affiche waar ze een meer dan degelijke show neerzetten, en ook dit jaar was het niet anders. Degelijk, maar ook niet super. Ik vernam ook dat ze recentelijk nog in Deinze - café Elpee stonden en dat het daar een puike show was, maar dat deze show er niet kon aan tippen. Met oudjes “Hammerhead” en “No Place for Disgrace” was er meer dan genoeg enthousiasme te ontdekken, maar globaal gezien slechts een degelijk optreden.
Hypocrisy was nog eens afgezakt naar België en mocht presteren in de Swamp Stage…als Death metal fanaat staan hun beginalbums (‘Penetralie’ en ‘Osculum Obscenum’) hoog genoteerd als klassiekers, waarna de band zich wat meer op melodie begon te richten. Ik trok dus grote ogen toen ik opmerkte dat de band hun death metal klassiekers samenvat in 1 langgerekt nummer…
Soit, de albums die dus de melodische metalkant van deze band belichamen kwamen dus vooral aan bod, waardoor het mij persoonlijk wat minder boeide…ik heb ze al beter gezien in het verleden.
De oude rockers van Thin Lizzy waren hierna aan de beurt, maar ja, alle line-up aanpassingen die zij al doorvoerden onder deze bandnaam zijn niet meer op 1 hand te tellen, dus als je deze band niet echt volgt, weet je niet meer hoe of wat. Ze probeerden het publiek naar de hand te zetten maar dat lukte niet altijd. Bij de hitjes “The Boys are back in town” en ‘”Whiskey in the Jar” brulden de toeschouwers nog mee, maar overal gezien opnieuw een band met te weinig pit.
Afsluiten deed ik met Mayhem, black metal in zijn meest kwaadaardigste vorm. In oktober dit jaar wordt hun nieuwste creatie op de mensheid losgelaten onder de titel ‘Deamon’, dus is het ondertussen nog behelpen met hun ouder klassiekers waarbij “De Mysteriis Dom Sathanas” en oerknaller “Freezing Moon” door iedere metal fanaat gekend zijn. De sfeer was duister en grimmig, maar de band was zoals de anderen vandaag niet in prima forma. Een te statisch optreden om bij te blijven en dus sloot ik een mindere dag qua optredens af in Kortrijk.
Gelukkig was El Presidio een geweldige alternatief om toch uit de bol te gaan. Zo zie je maar, bands worden ook niet gelukkig van wind en regen hehe. Oh ja, ik heb ook nog enkele nummers van Amenra bekeken, maar desondanks ze een thuismatch speelden ken ik te weinig van deze band om een eerlijk oordeel te vellen. Redelijk wat volk in de Swamp te bespeuren, dus de meesten waren waarschijnlijk ook nieuwsgierig om deze band te ontdekken. De zanger stond met zijn rug naar het publiek, maar dit is blijkbaar kenmerkend tijdens een live-show van deze band.
dag 3 - zondag 11 augustus 2019 – Carnation, dé Death metal band van het moment??!! En Decapitated en Deicide vlammen!
Ik begin direct met waarschijnlijk de beste death metal band op heden, en ze zijn dan nog van België ook! Carnation zette de puntjes op de i in de Swamp Stage en toonde hoe Death metal in oervorm moet klinken. Met nog maar 1 album verschenen (‘Chapel of Abhorrence’) staan ze nog maar in het prille begin van hopelijk hun lange carrière, maar met dit album maken ze een statement van jewelste. Alles klopt gewoon bij deze band en het klinkt retestrak en venijnig, zanger Simon Duson heeft een pure death metal stem en wordt geflankeerd door een sterke ritmesectie. Blijkbaar hebben ze tijdens Alcatraz een videoclip opgenomen die dus hoogstwaarschijnlijk ter promotie zal dienen voor hun volgend album die in 2020 het levenslicht zal zien, ik ben alvast benieuwd of ze de lijn kunnen doortrekken! Oh ja, voor het geval sommige mensen denken dat ik gemist ben van dag: Carnation stond oorspronkelijk geprogrammeerd op zaterdag, maar werd dus verplaatst.
Ik pikte enkele nummers mee van Anvil, maar was toch vooral aan het wachten op de Viking Death metal van Unleashed. Deze Zweden namen ons mee in de loopgraven om mee te vechten in hun oorlog. Een redelijk strak optreden als je het mij vraagt met hoogtepunten “Hammer Battalion”, “Lead us into War” en “I Have Sworn Allegiance”. Ik was alvast tevreden van dit optreden.
Metal Church was terug sinds hun optreden 3 jaar geleden op Alcatraz, en nog steeds was Mike Howe present als frontman. Een man met een mooi stembereik, maar helaas te weinig uitstraling om de band naar een hoger niveau te tillen. Maar nummers als “Badlands” en “Beyond the Black” blijven desondanks topnummers.
Het moment waarop velen waarschijnlijk aan het wachten waren was aangebroken, Sacred Reich stond op de planken met een nieuwe plaat in het verschiet. Drieëntwintig jaar na hun matig album ‘Heal’ zal eind augustus ‘Awakenings’ verschijnen, en wat ik al online heb gehoord, doet het beste vermoeden. Zanger Phil Rhind heeft een nieuwe start gemaakt en heeft een nieuwe line-up samengesteld om de nieuwe plaat te schrijven - alsook is hij blijkbaar vegetariër geworden en dat was duidelijke zichtbaar op het podium. Van hun komende plaat werden drie nummers gebracht (“Awakening”, “Divide & Conquer” en “Manifest Reality”) maar voor de rest was het zoals de laatste jaren, mensen gelukkig maken met oude nummers waarbij “Independent”, het vlugge “Death Squad” en “Surf Nicaragua” live altijd overeind blijven staan. Achter de show had ik wel 1 groot vraagteken…waar was de cover “War Pigs”??
Opnieuw richting Swamp Stage want Decapitated stond paraat…de technische death metal klonk lekker vet en strak waardoor deze show ook één van de betere was dit weekend. Hun laatste album dateert alweer van 2017, maar deze geoliede machine zal ongetwijfeld binnenkort opnieuw de studio induiken. Qua nummers ben ik niet zo op de hoogte van deze band, maar in zijn totaliteit klonk alles super. De energie die ze teweegbrengen zorgt live voor een ware beleving alvast.
Deicide heeft een reputatie om af en toe op het laatste moment een show te cancelen, maar gelukkig waren ze in Kortrijk wel present. En voor het eerst dit weekend zag ik een soundcheck van de band zelf, dus ja, Glen Benton stond het geluid te checken en plectrums uit te delen aan zijn fans. Een teken aan de wand dat hij klaar was om een vette show af te leveren en man, speelde deze band op een lekkere agressieve manier rechtdoor. Weinig praten, veel spelen, dat zijn de bands waar ik van hou. Dertien nummers in een klein uurtje, dan wil het zeggen dat er weinig ademruimte was om efkes te bekomen. En de nummers hakten lekker in het publiek, denk maar aan “Once Upon the Cross”, “Kill the Christian” en “Homage for Satan” die de setlist afsloot. Sommigen hoorde ik mompelen dat het wat eentonig was, maar bij zo’n pure death metal band moet je niet veel franjes verwachten. Glen verliet de tent onder een terecht luid applaus.
Powerwolf stond op de Prison Stage, maar bij deze band heb ik ongeveer hetzelfde gevoel als bij Sabaton…geen dus.
Het einde van Alcatraz Festival kwam in zicht waarbij ik nog Meshuggah aanhoorde. Deze band is een topband op gebied van technische capaciteiten, maar de djent-invloeden zijn waarschijnlijk niet voor iedereen weggelegd. Eén van hun laatste platen die mij nog aansprak was ‘Koloss’, maar hun laatste platen kunnen niet tippen aan hun beginperiode waar ze nog technische groove/thrash speelden. Een optreden die spijtig genoeg niet kon blijven boeien voor mezelf.
Een klein verschil met Rotting Christ, want dit Grieks duo (broers in feite) spelen melodische black metal, maar dan met veel verschillende extreme invloeden in verwerkt. Een band die perfect geplaatst staat in de Swamp Stage, want hun zware muziek is maar voor een beperkt publiek. Ze hebben het kunnen flikken om de Griekse mythologie over te brengen in een deftige show en waren in goeie doen.
Alcatraz Festival werd op het hoofdpodium afgesloten door Avantasia, waarbij Tobias Sammet de teksten en instrumenten zelf uitschrijft. Live is dit uiteraard een ander verhaal, want hij slaagt er (meestal) altijd in om de perfecte zanger en/of muzikant aan het juiste nummer te koppelen. Dit jaar waren volgende artiesten meegekomen met de Edguy zanger: Eric Martin (Mr. Big), Jorn Lande, Geoff Tate (Queensrÿche), en nog enkele anderen die mij niet direct een belletje deden rinkelen…
De heavy/power metal was vooral een aangename luisterbeurt met de diverse zangers en de goeie muzikanten die elk hun capaciteiten bloot legden. Waarschijnlijk minder te pruimen voor fans van het hardere genre, maar deze band is toch een meer dan waardige afsluiter.
Mensen die nog niet uitgefeest waren konden nog richting de Swamp Stage om Soulfly met Max Cavalera te aanhoren, en mee te springen op de nu-metal gecombineerd met veel groove. Alcatraz Hard Rock & Metal Festival 2019 zat erop en het was weer een leuke editie.
Alcatraz bewees dat er geen heel grote headliners op de affiche moeten staan om te blijven boeien, ook met de zogezegd mindere goden (al reken ik Saxon daar zeker niet bij) was er veel publiek komen opdagen naar Kortrijk om zich voor 3 dagen op te sluiten in deze metal gevangenis. Avatar heeft hun optreden vastgelegd, dus de aanwezigen kunnen uitkijken of hun kop ergens in beeld komt, Vio-Lence zal bij vele mensen van hun ‘to-see-list’ mogen geschrapt worden, fans van Carnation mogen ook hopen dat ze voor eeuwig vastgelegd zijn op camera tijdens de opname van hun videoclip op Alcatraz, Demolition Hammer was een heel leuke verrassing op de affiche en de sfeer op het festival was weer uitmuntend.
De organisatie zal ongetwijfeld terug kunnen blikken op een meer dan geslaagde editie (spijtig van de weersomstandigheden op zaterdag) en zoals jullie waarschijnlijk al zullen gelezen of gehoord hebben, Alcatraz Festival zal zeker nog 6 jaar in Kortrijk georganiseerd worden, met dank aan hun burgemeester Quicky. Alcatraz, tot volgend jaar en keep up the good work!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/alcatraz-2019.html
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune
Lokerse Feesten 2019 - DAG 10 - Glints - Arsenal - Kodaline - Oscar and The Wolf - In samenhorigheid en schoonheid eindigen
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-11
Sien Ranschaert
11 augustus 2019, de laatste dag van de 45 ste Lokerse Feesten, het zal de organisatoren nog lang in het geheugen blijven hangen. De dag dat niet 1, maar 2 van de op de affiche vermelde artiesten niet komen opdagen. Op 7 augustus annuleerde Jess Glynne, helaas haar optreden wegens stemproblemen. De organisatoren vingen dit probleemloos op door ouwe getrouwe Arsenal zijn plaatsje op de buhne te geven. Toen op 11 augustus in de namiddag bekend werd, dat ook Bizzey zijn kat stuurde omdat de stem niet meewou, was het een ander paar mouwen. Op een paar uur een vervanger vinden voor deze Nederlandse rapper, geef toe dat is een uitdaging!
Echter de organisatie van de Lokerse Feesten zou zichzelf niet zijn als ze ook dat probleempje niet opgelost kregen. Dus ook voor Bizzey werd een waardige, ofte misschien wel betere artiest gevonden, om de plaats in te nemen. Glints! Een Antwerpenaar in plaats van een Nederlander je moet er maar aan denken J. Maar wat een Antwerpenaar! Hij vulde het podium, nam het publiek mee en zorgde voor een optreden waar Lokeren blij van werd. Als bijzondere gangmakers kunnen we “Fear” en “Bugatti” noteren. Een mooi begin van de laatste zondag van de Lokerse Feesten.
Na Glints was het aan de beurt van Arsenal. Na al die jaren zouden we denken dat het een koud kunstje is om het publiek op de Kaai in vervoering te brengen. Dit jaar was het echter een titanen werk voor de artiesten van Arsenal. Komt het door het publiek die kaarten gekocht had voor een andere line up, of toch meer door het niet bij stem zijn van John Roan? De ware aard zal een goed geheim blijven. We kunnen de vragen stellen: zijn ze goed? Ja! Hebben ze goeie nummers? Ja! Kregen ze het publiek mee? Uiteindelijk ja! Met hun meest bekende nummers kregen ze het publiek aan het dansen, springen en meezingen. De poging om het nummer van Jess Glynne: “Don’t Be So Hard On Yourself” te brengen ging bij start de mist in. Gelukkig sprong Leonie Gysel en kompaan bij waardoor het nummer alsnog tot zijn recht kwam. Het optreden startte moeilijk, maar alsnog waren ze, de Kaai als hun thuishaven, zeker waardig.
Na een korte pauze was het de beurt aan Kodaline. Ingetogen brengen ze het eerste nummer. Na het tweede nummer gaat de zanger, met meer aandacht voor zijn tasje thee dan voor het publiek, achter het piano zitten en richt hij een woordje tot het publiek. Het contact tussen beide partijen is er niet. De muziek lijkt niet meer dan een achtergrond deuntje tijdens de gesprekken op de Kaai. Na de oproep van Stephen Garrigan aan het publiek om mee te zingen met het nummer “Head held high”, krijgt het publiek wat meer aandacht voor de groep. Hij begint zich wat comfortabeler te voelen en vertelt over het volgende lied dat een cadeau was voor een vriend voor zijn huwelijk en krijgt zo meer contact met het publiek. Ze kunnen het optreden nog wat opbouwen en uiteindelijk in schoonheid afronden met hun meest bekende nummers: “All I Want” en “High Hopes”.
Dan, het laatste optreden voor de avond. Om uitgerekend middernacht komt Oscar and the Wolf de 10-daagse afsluiten. De muzikanten waren door hun instrumenten net zichtbaar met hun witte kledij op de witte achtergrond. Waarna Max Colombie tevoorschijn komt in een rood met zwarte outfit. Hij kwam op het podium, overwon de Kaai en liet een feestje losbarsten.
Van het eerste tot het laatste nummer, bracht hij naar gewoonte een spetterende show, vol overgave en eigenwijze dancemoves, nam hij het publiek mee door zijn palmares. Zelf “Killer You” kwam aan de beurt. Van jong tot oud, allemaal konden ze het optreden smaken. Het optreden duurde 90 minuten maar nog leek het te kort. Met het goed gevulde plein was het duidelijk voor wie het publiek gekomen was, en wat zijn ze het waard!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2019 - DAG 9 - The Van Jets - Therapy? - Arno - Triggerfinger Triggerfinger op triomftocht - Rock ’n roll baby!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-10
Lokeren
Hans Devriendt
Eenmaal toegekomen viel mij meteen op dat er nog niet zoveel bezoekers stonden op het plein. Toch had ik geen twijfels aan de sterke line-up van deze avond en wat de gevolgen hiervan zouden worden (in positieve zin dus). Met uitzondering van Therapy? enkel Belgen die de affiche versieren, een avond waar we trots op zouden worden!
The Van Jets (19u00 - Mainstage) Een sterke line-up zou hen deze avond opvolgen, maar dit leek de Oostendse heren van The Van Jets niet veel uit te maken. In 2004 (zelfde jaar van Absynthe Minded, Madensuyu en Milow) maakten ze nog furore in de Humo’s Rock Rally, ze waren terechte winnaars. Maar ondertussen zijn ze al bezig aan hun afscheidstournee. Van veel tierlantijntjes was geen sprake, de band kwam het podium op en begon gewoon -met zichtbaar enthousiasme- te spelen.
In het begin van hun set was er nog niet veel volk, laat staan in de frontlinie. De mensen waren ook nog niet echt enthousiast. Toch sloegen ze erin om met hun spontane energie en ‘glamrock met een hoekje af’ meer volk naar het podium te lokken. De bandleden speelden geolied samen en leken zelf ook te genieten van ‘t feit dat dit één van hun laatste optredens zou zijn.
Wat mij opviel is hoe goed de synths samen klonken met de gitaren: een symbiose van de bovenste plank. De groep stond ook heel beweeglijk op het podium en klonk extra vol dankzij de backing vocals. Ze waren ook zichtbaar dankbaar om opnieuw op de Lokerse Feesten te staan en droegen een nummer op aan Arno.
Hun set bestond uit een goeie mix van songs en vooral: The Van Jets klonken fris, gevarieerd, met een hoekje af en zomers. Naar het einde van hun set toe werden steeds meer luisteraars zichtbaar enthousiast en dit uitte zich o.a. met een leuke sing-a-long tijdens het nummer “The Future”. Na verschillende topnummers zoals “21st Century Boy” en “Who Does” eindigden ze met “Two Tides of Ice”, waarop de zanger ook crowdsurfte. Een krachtige afsluiter dat hun laatste passage op de Lokerse Feesten zou verzegelen. Het was mij een eer en genoegen, beste heren van Jets!
Therapy? (20u30 - Mainstage) Na de zomerse opwarmer van The Van Jets was het tijd voor Therapy? Ten gevolge van verkeersdrukte konden deze Ieren niet anders dan hun set tien minuten later in te zetten, maar daarom gaven ze zich zeker niet minder. Ze vuurden de ene achter de andere song af op het publiek en ondergetekenden waren reeds vanaf het begin van hun set enorm enthousiast. Therapy? uitte zich ook duidelijk tegen mijnheer Donald Trump, Boris Johnson, de Brexit en de UK’ goverment. Dit wakkerde het enthousiasme in het publiek enkel nog aan. Al vond ik dit niet altijd terecht, gezien Andy Cairns’ stem niet altijd even krachtig was en er ook verschillende fouten in het gitaarspel gebeurden, waaronder tijdens hun grote hit “Screamager” zelf. Ondanks Andy’s stem niet altijd even strak zat, zong hij wel altijd met grote overgave en dit was volgens mij voelbaar tot achteraan het plein. Songs die o.a. de revue passeerden waren “Callow”, “Trigger Inside”, “Theethgrinder”, “Nowhere”, “Screamager” en “Diane”. Afsluiten deden ze in stijl met een “Isolation”-cover van Joy Division, dat alleszins door mijzelve, enorm werd gesmaakt! Het optreden van Therapy? was dik oké.
Arno (22u00 - Mainstage) Vreemde eend in de bijt deze avond was zonder twijfel Arno. Toch hoorde hij volgens mij compleet terecht thuis binnen deze programmatie. Arno was een welgekomen afwisseling tussen de vorige rockbands en de rock ‘n roll van topniveau dat nog komen zou (cfr. Triggerfinger). Na een rustige, elektronisch getinte intro kwam na zijn band, ook Arno het podium op. De ‘opperkoning der rauwe stemmen’ maakte er dankzij het wel-willige publiek een heus volksfeest van, maar dan zonder twijfel ook te danken aan de kwaliteit die hij en zijn fantastische band teweeg brengen. Hij bracht een mooi allegaartje van nieuwere en oudere songs, waaronder zijn bekende meezingers “Les Filles Du Bord De Mer”, “Les Yeux de ma Mère”, “Vive ma Libertée” en “Je Veux Nager”. Arno is ook duidelijk trots op zijn geboortestad, Oostende. Ik citeer: “Ik goan me zetten en e liedje ziengen over Ostende. Leve de musselen!”. Ik bedoel... Hilariteit op z’n Arno’s ontbrak het optreden niet. Arno is een geboren, authentieke entertainer en vooral een fijne mens om te zien optreden. Hij gaf het beste van zichzelf en zijn band deed allerminst hetzelfde. Puik optreden!
Triggerfinger (23u45 - Mainstage) En toen kwam Excelsior’s finest, Triggerfinger het podium op! Meteen lieten de heren in strak kostuum horen waar ze voor staan: stevige rock ‘n roll met af en toe een vleugje stonerrock erbij. De bandleden waren allen in topvorm, en zo bleef het ook. Ruben’s stem zat meer dan goed, zowel bij hoog als laag. Drummer Mario smeet zich volledig en Monsieur Paul z’n vingers waren goed opgewarmd voor de stevige baslijntjes.
Het plein stond bijna vol en de mensen genoten van rock ‘n roll in z’n puurste kunstvorm. Het werd geen best-of set, maar wel een weergave van hun brede repertoire. Wat mij opviel is dat de nieuwe nummers nog niet zo gekend waren bij het grotere publiek, ook al hebben die daar alle recht toe. Hiernaast waren de bandleden ook gewoon hun authentieke zelve: ze bedankten de vrijwilligers en alle bands die deze avond speelden. Dit moet niet, maar ze doen het toch. Waardoor ze bij mij bijkomend respect afdwongen. Frappant was ook hoe fijn ze het publiek in de hand hielden op basis van hun speelvolume: de spanning kon hierdoor dalen, maar ook stijgen, tot een heuse climax losbarstte.
Maar daarbij bleef het niet: tijdens twee nummers kregen ze guestvocals van Arno en tijdens hun laatste (bis-) nummer zong zelfs Andy Cairns van Therapy? mee, top gewoon.
De sterkste nummers van hun set waren voor mij het nieuwe “Colossus”, “Flesh Tight” en “All this dancin’ around”. Ruben De Block bewees zich als topgitarist en samen zorgden ze voor de perfecte afsluiter van deze avond.
Kortom: Triggerfinger triomfeerde! Heel gaarne tot een volgende keer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Fonnefeesten 2019 - zaterdag 10 augustus 2019 - De goed geoliede dieselmotor van 10cc draait nog steeds op volle toeren
Fonnefeesten 2019
Josephine Charlottepark
Lokeren
2019-08-10
Erik Vandamme
Als we na negen dagen terugkijken op de Lokerse Feestweek mogen we van een succes spreken. De weergoden waren het festival gunstig gezind, het was elke avond gezellig warm maar ook niet te warm. En het bleef vooral droog. De kermis liep aardig vol, ook op de Grote Kaai waren de avonden zeer goed gevuld. Fonnefeesten kon eveneens rekenen op heel wat belangstelling. Vrijdag moest het plein zelfs worden afgesloten voor de Studio Brussel 'Stubru. De tijdloze party'.
Op de laatste zaterdag werd het wederom behoorlijk druk. En daar zat de komst van levende legendes 10cc voor iets tussen. Het is altijd een beetje bang afwachten op een band met zoveel jaren op hun teller nog steeds een sterke set kan neerzetten die een blijvende indruk nalaat. We zagen echter een goed geoliede dieselmotor, die na een trage start nog steeds op volle toeren draait.
De avond werd geopend door een jonge, veelbelovend band The Calicos (***1/2). De band won in 2018 Humo's Rock Rally en dat opent toch altijd wat deuren. Op hun vi.be pagina staat het volgende te lezen bij de introductie: "songs die stevig in de traditie van Neil Young, Wilco, The Eagles en Ryan Adams zijn geworteld". Dat laatste krijgen we omstreeks 19u dan ook voorgeschoteld. Een perfecte muzikale omlijsting, die refereert naar deze bovenstaande artiesten. Het Josephine Charlottepark is ondertussen aardig vol gelopen. Ook al komt het publiek voornamelijk voor de afsluiter van dienst, toch slaagt The Calicos er zonder moeite in de aanwezigen uit zijn hand te doen eten, door het brengen van een strakke en aanstekelijke set die aan je ribben kleeft. De band beschikt over enorm veel potentieel om potten te breken, ook al zijn er links en rechts nog groeimogelijkheden. Maar het is - op basis van dit zeer sterk en energiek optreden - een kwestie van tijd eer dit het geval zal zijn. Wij, en veel aanwezigen op Fonnefeesten waren alvast overtuigd daarvan. Nu de rest van de wereld nog.
Een band dat ons persoonlijk niets meer hoeft te bewijzen is Nele Needs A Holiday (****). Deze band, rond de charismatische verschijning Nele Van Den Broeck, wist ons in 2017 zowel door middel van haar album 'Love Yeah' als een optreden datzelfde jaar in Trix club compleet te overtuigen. Een heel dansbare samensmelting tussen pop en cabaret kregen we toen voorgeschoteld, dat is ook wat Nele en haar band naar voor brengt op het podium van Fonnefeesten.
Nele Needs A Holiday weet dan ook perfect pop muziek te verbinden met een experimentele tongval, waardoor zowel een ruim publiek aan alternatieve muziekliefhebbers als de doorsnee pop muziek fan kan aangesproken worden. Nele houdt er echter van haar publiek wat in verwarring te brengen, wij ook trouwens. Het publiek moest toch even naar adem happen, maar eens Nele haar bijzonder aanstekelijke stem en aangeboren charisma compleet in de strijd gooit, is het hek gauw van de dam en gaan de handen gemakkelijk op elkaar. Nele Needs A Holiday is een veelzijdige artieste. Die niet enkel als zangeres harten raakt. Eveneens is Nele een talentvolle actrice, regisseur, presentatrice en columnist. Dat zorgt voor een extra meerwaarde bij het uitbrengen van platen, maar ook live zet ze dat op Fonnefeesten nog maar eens in de verf. Nele Needs A Holiday laat zich bovendien omringen door artiesten die al even graag buiten de lijntjes van pop muziek tekenen. Waardoor je een band ziet optreden die dezelfde pop muziek tot kunstvorm weet te verheffen. Dat was in 2017 de reden waarom we in vervoering werden gebracht, dat is de reden waarom we ook nu gewillig ons laten meevoeren naar die bonte, filmische en kleurrijke wereld die Nele en haar top muzikanten ons aanbieden op Fonnefeesten. Een opwarmer die kan tellen, voor wat nog moest komen.
Hoeven wij 10cc (****1/2) nog voor te stellen. De band werd vooral in de jaren '70 bekend. En groeide met hits als “I'm Not In Love”, “Donna”, “The Wallstreet Shuffle” en “Dreadlock Holiday” tot een fenomeen ver buiten de landsgrenzen heen. De band werd opgericht werd in 1972 in Manchester. Toenmalige leden waren Eric Stewart, Lol Creme, Graham Gouldman en Kevin Godley. Nadat Godley en Creme de band hadden verlaten, ging 10cc een moeizame periode tegemoet. Dankzij de wereldhit “Dreadlock Holiday” zet 10cc zichzelf in 1978 weer op de wereldkaart. Tussen 1984 en 1992 lag de band even stil. Andrew Gold vormde de groep Wax en Stewart ging aan het werk als muzikant en producer bij andere artiesten. In 1993 kwam er een korte reünie, al was die in 1995 al afgelopen door de slechte relatie tussen Stewart en Gouldman. Ondertussen zijn er wat jaren en reünies voorbij gegaan, en anno 2019 staat de band in volgende bezetting op het podium: Graham Gouldman, Rick Fenn, Paul Bruges , Keith Hayman en Lain Hornal.
Op Fonnefeesten start 10cc al direct met een klepper van formaat “The Wallstreet Shuffle”, helaas viel die song wat in het water door enkele technische problemen. Na een moeizame start werd dit euvel snel opgelost. Het zou echter toch “Good Morning Judge” duren eer de band op volle snelheid begon te draaien. We vreesden in eerste instantie zelfs een beetje voor een routineuze set, waardoor een jukebox effect met hits zou ontstaan. Niets was minder waar. Gaandeweg sprak de frontman zijn publiek meer en meer aan en betrok zijn medemuzikanten voortdurend in de strijd. Door grapjes te maken, en grollen uithalen met elkaar, zorgde hij voor een glimlach op de lippen. De goed geoliede dieselmotor sloeg prompt in overdrive door songs als “The Things we do for love”, “Silly Love” en “I'm mandy fly me”. Allemaal gebracht met diezelfde intense energie en spontaniteit als toen. De heren zijn ondertussen prille zeventigers, dus kan men niet verwachten dat ze nog vliegen over het podium als jonge veulens. Maar stil staan is er ook niet bij. Na “I'm not in Love” - waarbij koppels een slow dansten zoals in hun jonge jaren - ging het hek compleet van de dam dankzij het smakelijke en onvergetelijke “Dreadlock Holiday”. Een song waarbij alle registers tot het oneindige werden open gegooid. Na een soort a-capella gebracht “Donna” waar de bandleden behalve de drummer aan de microfoon , zorgden voor een waar kippenvelmoment, werden alle teugels nog eenmaal gevierd in een verschroeiende finale bij “Rubber Bullets” waarna het dak er nogmaals compleet afging.
Besluit: Een band als 10cc kan er zich gemakkelijk vanaf maken en als ene hitmachine tekeer gaan, waardoor de fans krijgen waar ze voor komen. Een potje nostalgie voor de ouderen, een ontdekkingen voor de jongeren. Echter siert het deze band dat ze veel meer doen dan dat. 10cc brengt de songs met zoveel spelplezier en liefde voor elk van hen, dat de fans veel meer krijgen dan een routineus concert. Nee, deze band pakt de fans in door een energieke set te brengen, waarop je onmogelijk stil kan blijven staan. Waardoor die ouder fan aan zijn trekken komt, maar ook de jongere die al ooit eens van 10cc heeft gehoord, in volle bewondering staat te luisteren en genieten tot de toppen van hun tenen.
Levende legendes die niets meer hoeven te bewijzen maar zich op een podium nog steeds gedragen als jonge wolven die nog alles moeten bewijzen, daarvoor kunnen we alleen maar enorm veel waardering opbrengen. De wat trage en moeizame start is hen bij dezen vergeven en vergeten. Klasse concert van een top band die na al die jaren dienst nog steeds toonaangevend blijkt te zijn. Dat kom je niet elke dag tegen bij reünie concerten.
Setlist: The Wall Street Shuffle - Art for Art's Sake - Life Is a Minestrone - Good Morning Judge - The Dean and I - Feel the Benefit - The Things We Do for Love - Silly Love - From Rochdale to Ocho Rios - I'm Mandy Fly Me - I'm Not in Love - Dreadlock Holiday - Donna - Rubber Bullets
Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren
Nederlands 
Français 
