Soms kan je je op een optreden wel eens ergeren aan bepaalde zaken zoals een gigantisch persoon voor je neus waardoor je niks meer ziet, pratende mensen rond je en het concert mee moeten volgen op een smartphone die in de weg staat. Toch is er niets zo vervelend als een artiest die niet op tijd begint. Popicoon Nicki Minaj startte, weliswaar een uur te laat, haar ‘Nicki Wrld Tour’ in het Brusselse Paleis 12 naar aanleiding van haar vierde album ‘Queen’. Future zou Nicki vergezellen, maar werd enkele maanden geleden vervangen door de nieuwe commerciële hiphop-sensatie Juice Wrld. Nicki had een resem superfans in de zaal zitten die het geduld, in vergelijking met ons, niet verloren. Al snel bleek duidelijk te zijn dat de show van de avond het wachten echter wel waard zou zijn. Toch liet een groot aantal bezoekers weten via Facebook dat ze een deel van het concert moesten missen wegens het openbaar vervoer.

Je kan zeggen wat je wilt van Nicki Minaj, maar we merkten al meteen dat ze verdomd goed kon rappen. Een soort ninja-introfilmpje kondigde de aanvang van het optreden aan. Tijdens eerste nummer “Majesty” kwam ‘de queen’ op een gigantische Pegasus aangereden. Anderhalf uur lang zouden we een bombastische show mogen aanschouwen die helemaal aan onze verwachtingen zou voldoen. Spektakel hoort nu eenmaal bij het alter ego van Nicki Minaj. Al wie anders had verwacht, is toch vrij naïef. Glitter, blingbling, schaars geklede dansers, billen en diva-allures: dit is Nicki Minaj. Ze rapt zuiver, krachtig en dat allemaal terwijl ze gedurende heel de show performt. Elk nummer werd bovendien door het publiek met evenveel enthousiasme onthaald. De popster liet al haar hits passeren waarvan de allerbekendste al wat langer werden gespeeld dan de iets minder bekende.
Om enkele voorbeelden te kunnen geven van al die glitter en glamour kunnen we verwijzen naar “Feeling Myself” waarop de queen in een bed werd rondgereden terwijl ze zichzelf betastte. Tijdens “Anaconda” verscheen heel het zitmeubilair van de Ikea op het podium waarop wellustig werd getwerkt en ergens in de tweede helft verscheen een soort ruimteschip waarin ze later een jongen uit het publiek liet dansen. Nicki, hoe kan het ook anders, schuurde met haar even bombastische achterwerk tegen de jongen en gaf hem na afloop een zoen. Kortom, te veel om allemaal op te sommen, maar je begrijpt wel wat we bedoelen.
Net zoals je zou verwachten van een Amerikaanse popster, sprak ook Nicki ons regelmatig aan. Dit varieerde van een simplistisch ‘Aldi’-feminisme tot boodschappen van ‘self love’. Hoogtepunten van dit eerste deel waren ongetwijfeld oude nummers “Feeling Myself”, “Only”, Beez in the Trap” en “Anaconda”. Toch speelde ze ook een aantal nieuwe nummers zoals “Hard White” en “FEFE”. Het hele optreden was doorlopen met korte pauzes die wel storend werkten, maar hé, al dat spektakel kost tijd, we begrijpen het. Na de eerste kledingwissel verscheen Dj Boof op het podium om Nicki en haar fans mee te nemen naar de eerste uren van haar carrière. Dit resulteerde op bepaalde ogenblikken in een soort spelletje van om ter meeste nummers in een beperkt aantal minuten te spelen. Dit hoefde voor ons niet, maar voor de fans in de ‘golden circle’ duidelijk wel.

Juice Wrld kwam dan plots middenin de set het podium op en werd vergezeld door de meest vervelende, luid schreeuwende dj aller tijden. Meteen vroeg die gast ook of er veel ‘beautiful ass women’ aanwezig waren, inconsistent met de ‘feministische’ boodschap van Nicki eerder. Na te veel ‘Fuckings’ en ‘Shits’ kwam de rapper eindelijk op het podium te staan. Helaas zou deze dj gedurende het hele optreden van Juice Wrld door de micro schreeuwen om de (niet overdreven) vijftien seconden. Dit paste weliswaar in het optreden van de rapper: gedurende 45 minuten wist Juice Wrld de zaal te irriteren met enorm schreeuwerige versies van zijn nummers. Zijn stem kwam niet overeen met de autotune, waardoor het soms zelfs leek of er twee personen tegelijk aan het rappen waren. In onze tribune was het overduidelijk dat we dit deel van de show liever niet, dan wel hadden moeten aanhoren. Als er constant wordt gedacht ‘alsjeblieft laat dit het laatste nummer zijn’, dan weet je dat het écht héél slecht is. De vele jonge mensen die van voor in het publiek stonden, leken hem op sommige momenten toch te smaken. Radiohit “Lucid Dreams” bleek dan toch even voor een evenwaardige vreugde te zorgen als voor Nicki Minaj zelf.

Het tweede deel van Nicki’s set zou even spectaculair zijn als het eerste. Startend met enkele oude feestnummers van onder andere David Guetta ging ze over tot megahits “Pound The Alarm” en “Starships”. Paleis 12 werd een echte danszaal. Het publiek werd wilder dan ervoor en de laatste zitters stonden nu ook recht. Hierna volgden enkele melodramatische tragere nummers. Ze toverde zonder schaamte een zangeres op het podium die de zangdelen van deze nummers zou zingen. Nicki Minaj kan niet zingen en daar windt ze geen doekjes om. Waar de autotune haar in het vorige deel redde van zangstukken, deed die zangeres dat nu. De rap was daarentegen altijd overtuigend, zuiver en live. Afsluiten deed de popster met nummers die in elke discotheek worden gedraaid: “Swalla” en “Super Bass”, maar ook het rustigere “Moment 4 Life” en nieuwe “Chun-Li” passeerden nog.

Vijf kledingwissels later konden we besluiten dat Nicki Minaj, zoals voorspeld, enorm goed live kan performen. Anderhalf uur lang, exclusief Juice Wrld, konden we genieten van spektakel. Er werd niet naar een centje te veel gekeken, dat de fans waar voor hun geld kregen was duidelijk (afgezien van het grote aantal toeschouwers dat de zaal vroegtijdig moest verlaten door haar late aanvang). Voor een muzikaal hoogstaand optreden moest je gisteren niet in Paleis 12 zijn, maar dat was ook nooit de intentie van de ‘queen’ zelf.
Nicki Minaj is het soort popartieste dat inzet op het visuele en van haar shows een equivalent wil maken van haar sensationele videoclips. Daarbij rapt ze alles live en vervalt ze niet in een playbackshow. In vergelijking met shows van sterren die even veel faam kennen zoals Lauryn Hill en Britney Spears, kunnen we enkel maar opgelucht zijn. Zolang de verwachtingen niet te hoog zijn, kan een concert van dit soort commerciële wereldsterren alleen maar meevallen. Nicki is daarenboven niet fake en daar bedoelen we natuurlijk niet haar indrukwekkend zitvlak mee.

Setlist
Deel 1: Nicki Minaj: Majesty - Hard White - Feeling Myself – Only - Truffle Butter - Beez in the Trap - Rake it Up – Dance - Big Bank – FEFE – Anaconda - Roman’s Revenge - Up All Night - Throw Sum Mo - Plain Jane - Itty Bitty Piggy - Your Love - Make Me Proud – Monster
Deel 2: Juice Wrld: Armed & Dangerous - Black & White - Lean Wit Me - All Girls Are The Same - Fine China – Wasted – Robbery - Lucid Dreams
Deel 3: Nicki Minaj: Turn Me On - Whip It - Pound The Alarm – Starships - Where Them Girls At - I Lied - All Things Go - Save Me - Right Thru Me - Come See About Me - Grand Piano - Ganja Burn – Bed - Side To Side – Swalla - Chun-Li - Moment 4 Life - The Night is Still Young - Super Bass

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Nicki Minaj + Juice Wrld
Paleis 12
Brussel

Organisatie: Greenhouse Talent

De singles “In De Schouwte” en “GVD Joat” lieten al het beste verhopen en Augustijn lost de inmiddels opgebouwde verwachtingen helemaal in op zijn debuutalbum ‘Echt’.  Titelsong “Echt” sprankelt uit je boxen en geeft meteen na een reeks vergelijkingen zijn emotionele lading prijs, over hoe we ons al te vaak beter willen voordoen en wat er over blijft als de maskers afvallen. Dit nummer had op een album van Ertebrekers of Het Zesde Metaal kunnen staan, maar om Augustijn al eens op zijn teksten te pakken: ‘de kopie is beter dan het origineel’. Het is natuurlijk niet echt een kopie. Deze Augustijn schildert zijn eigen meesterwerkjes, al zal hij wel beïnvloed zijn door de grote Vlaamse meesters.
Augustijn speelde alle instrumenten zelf in. Dat heeft niets te maken met wat ze buiten die provincie aanduiden als West-Vlaamse gierigheid, maar eerder met een overdosis aan talent om al die instrumenten te bespelen. ‘Echt’ als album kan je daarbij beschouwen als een eerste volwassen meesterproef na jaren proefdraaien in andere bands. Aan dit album hoor je in alles dat geduld beloond wordt. Geduld om eerst in het Engels en dan pas nu in het eigen dialect nummers te gaan schrijven. Geduld om te leren welke composities werken en welke niet. Geduld om een eigen muzikale taal te vinden. Geduld om in stilte te groeien en niet te teren op je familienaam. Geduld om te wachten tot je twaalf voldragen hebt in plaats van na een eerste succes snel snel voor volle zalen te willen gaan spelen. Geduld hebben is tegelijk Iets wat Augustijn vrolijk ontkent in de eerste zin van “Allene Moa Leute”.
Op de americana-blues van “Zoender” zet Augustijn zich schouder aan schouder met Steven Vervaecke van Gesman in het Texas van Vlaanderen. Net zo doorleefd en dooraderd, maar dan zonder de zwarte humor van Gesman. In de plaats krijg je wel een reeks oprechte (zo klinkt het toch) bekentenissen over ‘smans liefdesleven. Wel heeft Augustijn het stemtechnisch niet zo makkelijk op deze half gezongen/half gefluisterde track die zich op een heel gezapig tempo voortsleept. Een splijtende gitaarsolo of een stukje mondharmonica had deze “Zoender” naar een nog hoger niveau kunnen tillen, maar tegelijk alle begrip voor het volledig in eigen hand willen houden van dit debuut.
Ook in “Vergit Me Nie”, over een niet-uitgesproken verliefdheid op het ritme van een heerlijk pompende bas, is Augustijn misschien veel te oprecht dan goed is voor hem. Dergelijke bekentenissen worden meestal in de hij- of zijvorm op papier gezet, of je moet Eels of Guido Belcanto als voorbeeld hebben. Een tweede pluim voor authenticiteit. En een derde voor “In Brande”, waarin de alweer veel te oprechte tekst over een zich als vuur verspreidende verliefdheid mooi contrasteert met de zachte, trage pianotoetsen.
 “Zie Je Nog Mee” is tekstueel heel sterk, over de waan van de dag op internet. Het zal net als bij “In Brande” ook hier wel als contrast bedoeld zijn, maar de vorm (een ingehouden pianoballad over een slome beat) wringt hier met de inhoud over de steeds snellere evoluerende maatschappij.
Een lekker gitaarlick opent “Noois Content” (nooit tevreden), een vat zelfkritiek over de West-Vlaamse aard. Eindelijk zou je denken, want de meeste andere West-Vlaamse songsmeden hebben het vooral over hun eigenheid en de daaraan verbonden troeven. “Past Up” is een mooie uitsmijter, met helemaal in de staart dan toch een mooi vol, gelaagd groepsgeluid. Dat volle, organische groepsgeluid waarin de lyrics net-niet verdrinken is misschien het enige dat we missen op dit album. 

Sinds de hoogdagen van Gorki, De Mens, Tröckener Kecks en Noordkaap zijn we wel gewoon geworden dat rock ook gewoon in het Nederlands kan. Voor hardrock en punkrock in het Nederlands zijn er minder referenties, maar daar brengen Fleddy Melculy en BEUK uit het Brugse verandering in. Twee jaar geleden kwam BEUK met het album ‘Strak Plan’ zowat uit het niets op het voorplan. Een aantal muziekliefhebbers trokken hun wenkbrauwen op, maar de meesten houden wel van dit powerrocktrio. Tot in de UK en Frankrijk toe.
Het vele touren en spelen sinds ‘Strak Plan’ heeft wat opgeleverd voor BEUK. Klonken ze op hun debuutalbum nog wat gereserveerd en braaf, dan klinken ze op ‘Dynamiet’ een heel stuk dynamischer en gevatter. Als songschrijver en componist is de band sterk gegroeid. Het klinkt allemaal wat vlotter en catchy, wat vast te maken heeft met het inschakelen van producer Ace Zec (King Hiss, Diablo Blvd). Er wordt nog altijd stevig, snel en hard gerockt. Motörhead klinkt hier nog steeds wel door, maar als geheel misschien net iets minder dan op ‘Strak Plan’, terwijl er meer echo’s van De Kreuners, The Hives en The Dirty Denims te horen zijn.
Opener en derde single “Dynamiet” is een ode aan vinyl, met muzikaal een stevige knipoog naar Lemmy.  BEUK is muzikaal en in de teksten een stuk directer en gemener. Het sarcasme is er nog steeds.  Voorts krijgen we met “Hel van de Planeet” nog een track over de Eerste Wereldoorlog met knappe riffs en solo’s. Een beetje ondanks het vrouwelijke koortje is dit veruit de zwaarste track op deze EP. BEUK heeft de ballen om goed weg te komen met toch een ‘zwaar” onderwerp als de ellende van de oorlog. Dit had zo makkelijk melig of overdreven episch kunnen zijn, maar deze band wist die valkuilen vlot te omzeilen.
Het punky “Turbotine” is opgedragen aan BEUK’s persoonlijke muze, een Venitiaans blonde schone met een vurig karakter. “Alles Wat Je Wil” beschrijft hoe de Vlaamse wielrenner Jelle Wallays vijf jaar geleden de klassieker Parijs-Tours won.
 Op ‘Strak Plan” was titeltrack ‘Strak Plan Jacky” reeds opgedragen aan Fransman Jacky Durand (winnaar van de Ronde van Vlaanderen), terwijl een “Delfine Klop Erop” opgedragen was aan bokskampioene Delfine Persoon. Benieuwd welke sportmannen en -vrouwen op volgend studiowerk van deze band te bewonderen zullen zijn. Met hun voorliefde voor bescheiden en noest-doorwerkende sportmensen gokken wij erop dat Jan Ceulemans één van de volgende kandidaten zou kunnen zijn.
De liefde voor de muziekkroegen in Londen kreeg vorm in het grappige “Geniale Gypsy”. Deze leuke track vertelt hoe in die legendarische clubs nog steeds de geesten van Jimi Hendrix, Amy Winehouse en Bon Scott rondwaren. Afsluiter “Tijdbom” is een protestsong tegen de toenemende chaos en geweld in de wereld. Op deze track kreeg BEUK versterking van Frank Dubbe, die hier voor het eerst in het Nederlands zingt. De Oostendse oerpunkrocker is een vriend van Arno, Marcel Vanthilt en wijlen Willy Willy.
Op ‘Dynamiet’ toont BEUK dat ze geen gebrek hebben aan ideeën, zowel muzikaal als inhoudelijk. We zullen nog lang kunnen genieten van dit zootje ongeregeld. 

Dirk Blanchart is een meester in zijn vak, een beetje het Vlaamse equivalent van Paul Weller. Op zijn nieuwe album ‘A Boy Named Dirk’ staan bijna uitsluitend diamanten en die paar tracks die daarvoor net niet in aanmerking komen, zijn nog steeds oerdegelijke poprock waar de jongere generaties muzikanten een puntje aan kunnen zuigen. Blanchart klinkt vandaag misschien niet zo experimenteel als in zijn Luna Twist-dagen (waarom zou hij ook), maar ook met klassieke melodielijnen en verhalende lyrics klinkt hij lang niet oubollig. Het is een beetje teasen en dissen naar het jonge grut dat al eens een gitaar vastneemt en na veel zwoegen denkt dat ze een song geschreven hebben. Zwoegen? Het lijkt alleszins als Blanchart dit album met de vingers in de neus opnam.
Het lijkt allemaal kinderlijk eenvoudig. Neem nu “The Sound Of Small Airplanes”. We hebben vast allemaal al eens tijdens een zondagse wandeling in de tuin of ergens anders het geluid van een klein vliegtuigje gehoord. Dirk Blanchart maakt van zo’n banaal gegeven een wondermooie track met een melodie om duimen en vingers af te likken. En met zelfs tekstuele diepgang, en dat dan enkel door te spelen met herhaling en kleine aanpassingen. Wat een meesterlijke zet ook om in deze track een baritonsax te stoppen. Daar kom je nochtans niet meteen op uit als je zit te brainstormen hoe je het geluid van een klein vliegtuig kan oproepen. Dat inzicht is weggelegd voor de grootsten onder de songschrijvers. Met deze “The Sound Of Small Airplanes” zet Blanchart een nieuwe klassieker naast zijn “No Regrets” en “Fool Yourself Forever”.
En er staat nog meer ear candy op het menu van de Gentenaar, zoals het smooth rockende “Fix This Carrousel” en het heerlijke vraag- en antwoordspel van “How Do We Feel?” met een licht ontsporende psychedelische finale. Ook “In Between Battles” en “Now Is The Time” zijn poprocksongs van de zuiverste soort waarin Blanchart zijn meesterschap als snoep in het rond strooit.
Zoals eerder gezegd is alles op ‘A Boy Named Dirk’ oerdegelijk, maar persoonlijk vind ik dat deze Boy zichzelf in crooner-nummers als “It’s Easy” en “Too Much Of Everything” te weinig eer aandoet. Je hoort deze legende nog liever wat om zich heen schoppen dan hem te zien afglijden in zeemzoete breakupsongs. “Hail Mary Of The Songs”, waarin Blanchart de muze bedankt voor bewezen diensten, laat de luisteraar achter met een dubbel gevoel. Het verhaal klopt immers enkel maar als deze song een bedanking is aan de muze voor de andere songs op het album. Je kan ook de vraag stellen waarom je je dankbaarheid voor inspiratie in een weinig-inspirerende song giet. Ook het laten volgen van deze dank-aan-de-muzesong door twee covers blijft een beetje een raadsel. Maar dan zitten we al op het niveau van de kleinste details. “Greenback Dollar”, van het Kingston Trio (remember hun grootste hit “Tom Dooley”) uit 1962, krijgt van Blanchart een snedig rockend larger-than-life-jasje en hij brengt het ook met een waarachtigheid en authenticiteit alsof hij de woorden zelf neergepend heeft. Zijn versie van “Ik Zou Wel Eens Willen Weten” van Jules Decorte is dan weer eerder een miscast. Niet zozeer omdat het de enige Nederlandstalige track is op dit album, maar vooral omdat het inhoudelijke, het naïeve en verwonderlijke dat spreekt uit de tekst, niet aansluit bij het dooraderde, doorleefde van de oude rocker die met veel eelt op de ziel spreekt.