Het lag ietwat voor de hand dat de band Brugge uitkoos als plaats om hun recentste album -vijfde intussen - voor te stellen. Het is eigenlijk een thuismatch dat ze spelen. De Kelk was een uitstekende plaats met een fijn zaaltje voor zo’n gelegenheden. Ze zijn ook niet zomaar de eerste de beste band. Ze stonden bijv al twee maal in Vorst Nationaal in het voorprogramma van Deep Purple. Hoeveel kunnen er dat zeggen?
Als support stond de Antwerpse stonerband Tangled Horns geboekt. Deze hadden in het najaar van vorig jaar een uitstekend album uit met ‘Superglue For The Broken’. En ze maakten het live helemaal waar ook. Amai, wat een energie en vette grooves kwamen ze hier neerzetten. Ook de zanger was een fenomeen. Zijn uitstraling en poses maakten het plaatje compleet. Heel blij om ze eindelijk eens live aan het werk te zien.
Natuurlijk stond de avond in het teken van Cowboys & Aliens en hun nieuwe plaat. Na een hiatus tussen 2006 en 2011 brachten ze al enkele goeie EP’s uit. Hun laatste nieuwe album dat via Polderrecords uitkomt en naar de naam ‘Horses of Rebellion’ luistert is terug een pareltje geworden.
Als intro kregen we een tape met ruis en zeegeluiden te horen gedurende enkele minuten. Daarna begon men met “Soaking” dat tevens de opener van hun nieuwe album is. Meteen de beuk erin met deze vinnige track. Er volgden nog twee tracks uit hun nieuwste en toen was het de beurt aan wat ouder werk zoals “Share The Goods” en “Another Fine Display”. Ook “Show Your Past” en “It’s Not The Booze” passeerden de revue.
De rest bestond uit nieuw werk. “Horse of Rebellion” en “Sheep Bloody Sheep” kregen we een sterke performance mee. Zanger Henk Vanhee heeft een indrukwekkende stem en een vrij breed bereik. Hij kan zijn ogen wijd open sperren alsof hij krankzinnig aan het worden is. Maar al de bandleden spelen goed hoor. Elk op zijn domein. Dat en de songs maken het af.
Na een vrij indrukwekkend optreden mochten ze nog eens terugkomen voor een toegift. Een heel geslaagde stoneravond. En dat voor 10 euro. Je kreeg meer dan waar voor je geld in return.
Organisatie: Cowboys & Aliens
Een beetje een buitenbeentje om te beginnen. Frankie Traandruppel, alias Lee Swinnen, kwam een handvol goudeerlijke ruwe songs spelen op zijn elektrische gitaar. Buiten het jatten van een songtitel had zijn muziek verder overigens niks te maken met de claustrofobische klanken van het legendarische Suicide.
Swinnen bewees dat hij ook zonder de wilde garagesound van Double Veterans of Tubelight best wel doorleefd kon uit de hoek komen. Maar of zijn act paste in het totaalplaatje van de avond ? daar moeten we een volmondig neen op antwoorden.
Geen idee in wiens brein het eerst was opgekomen, maar het idee om Rumours in de prachtige Gentse Minardschouwburg te laten aantreden bleek een voltreffer. Te meer daar men ook de ruimte achter de coulissen in het totaalconcept mee had opgenomen. Zo leek de band in een heuse club te spelen met een driedimensionale lichtshow achter hun rug. Die lichtshow was naar het schijnt voor een deel overgekomen uit de Kompass Club. Die hadden ze daar toch niet meer nodig na die bedenkelijke stunt van de kersverse Gentse burgemeester Matthias De Clercq. Die oetlul heeft zich met het sluiten van de club al meteen onsterfelijk belachelijk gemaakt. Zijn burgemeesterschap is nog maar net begonnen en bij de Gentse jeugd heeft hij het al volledig verkorven.
Maar goed, terug naar de orde van de dag.
Tweede geniale idee van de avond was om het concert te laten beginnen met de apocalyptische klanken van Mattias De Craene. Hij deed in de verte iets onheilspellends met allerlei instrumenten, en dat op een ontspoorde beat van dreigende jungle-drums, alsof er ergens elk moment iemand zou geofferd worden in de stomende kookpot van een stel losgeslagen kannibalen.
De bevreemdende set van De Craene ging vloeiend over in de elektronica van Rumours. En die elektronica kwam veel sterker tot zijn recht dan op het overigens ook niet onaardige album ‘Megamix’. Hier in de heerlijke Minard leek alles op zijn plaats te vallen, de vocals, de vibe, de lichtshow en de vloeiende klanken die de band uit de synthesizers en keyboards haalde.
Eén en ander zorgde ervoor dat het bij momenten wel heel indrukwekkend en intens was. We bespeurden op de rustige momenten af en toe het mysterieuze van Portishead, elders dan weer de licht zwevende dansbare klanken van Bonobo of Floating Points. Op zijn stevigst creëerde Rumours zelfs een soort bezwerende industrial techno-sound die met de forse uithalen van zangeres Hannah Vandenbussche vaak tot een stomend hoogtepunt uitgroeide. Vandenbussche stuwde met haar innige stem, die een gothic tintje had, de songs naar een hoger universum. Als wij het hier over een gothic tintje hebben, versta ons dan niet verkeerd. Dit was heus geen fuckin’ Within Temptation, denk eerder aan Chelsea Wolfe die zich in een bedje van synthesizers wentelt.
Op de plaat was de kracht van dit collectief ons nog niet helemaal opgevallen, maar live kwam het allemaal veel sterker uit de verf. Kortom, Rumours is wederom het soort band die je live aan het werk moet zien om er ten volle te kunnen van genieten. En op een toplocatie als de Gentse Minard was dat al zeker het geval.
Knappe show, en vooral een knap totaalgebeuren.
Organisatie: Schmink vzw
Op woensdag 13 maart landde de ‘Bandito’-tour van Twenty One Pilots daverend op de grond. Tyler Joseph en Josh Dun zetten er een show neer die menig TØP-fan een topherinnering van 2016 liet herbeleven. De Bandito-tour was letterlijk een ‘EmØtiØnal RØadshØw ‘van zachte nieuwe nummers als "Bandito", naar keiharde klassiekers à la "Car Radio".
Het gigantische doek dat was opgespannen voor het podium viel prompt naar beneden bij de eerste klanken van zanger Tyler en drummer Josh. Daar stond dan Josh te schitteren met een fakkel in de hand. Het duo had dit keer buiten drum en ukelele een gigantische podiumopzet meegenomen die in de stijl van ‘Trench’, hun album dat vorig jaar uitkwam, stoer aandeed. Een brandende auto, containerachtige opstellingen en podiumdelen die om de zoveel tijd de hoogte in gingen, niets ontbrak er om van deze ‘Bandito’-tour een topspektakel te maken.
Op de eerste tonen van "Jumpsuit" sprong het publiek overal recht. Met bivakmuts op gooiden de jongens alles uit hun lijf, schreeuwen en drumslagen werden in de zaal geslingerd, afgewerkt met stoere visuals. En ook "Levitate" knalde de zaal wakker, ook al werd daar opvallend -en vanzelfsprekend- minder meegezongen dan tijdens andere nummers. Het publiek was in de mood, en toen "Fairly Local" begon, was het niet meer te houden. Tylers rol werd haast overgenomen en er waren plots 15.000 leadsingers.
Dat enthousiasme en gejuich bij elk nieuw nummer dat werd aangeslagen door Josh ging zo bijna de helft van hun vorig album ‘Blurryface’ verder. "Cut My Lip", een song van de nieuwe plaat, liet het publiek dan weer naar adem happen, om met volle borst "Lane Boy" en "Nico And The Niners" mee te brullen. Op dat laatste nummer werd een gigantische brug naar beneden gehaald, waarover Tyler al rappend/zingend/schreeuwend naar het podium achterin het publiek wandelde.
Net als enkele jaren geleden werd de B-stage gebruikt voor enkele rustigere nummers. Zo kreeg Tyler de hele zaal stil bij het zachte "Bandito", om ze dan weer wakker te brullen op de bassen van "Pet Cheetah", één van de meest elektronische nummers van Twenty One Pilots, terwijl de twee piloten weer een stukje de lucht in gingen. Pas bij de eerste noten van "Holding On To You", één van hun oudste songs, was het publiek weer helemaal mee en zat de sfeer opnieuw zoals je die bij het nummer zou verwachten: gezellig en gelukzalig.
De nummers die daarop volgden brachten Tyler en Josh deels in het publiek door. Net als hun vorige show in België, had Josh een draagbaar drumstel voorzien, waardoor hij, net als Tyler enkele nummers daarvoor, letterlijk op handen gedragen werd door zijn Belgische fans. Twenty One Pilots kan niet op een podium blijven staan, dat was wel duidelijk na deze show. Ook tijdens "Car Radio" spurtte Tyler naar de achterkant van de zaal om er op een paal de laatste lyrics te brullen.
Omdat het openbaar vervoer -zoals vaak op concerten- niet meezat, dropen heel wat fans af voor het einde van de show, waardoor de zachte bisnummers in een intieme sfeer werden gezongen. De band koos toch wel voor opvallend rustige, emotionele afsluiters, wat het afscheid des te pijnlijker maakte. Na "Chlorine", waarop het publiek nog een laatste keer de beentjes los kon smijten, volgden "Leave The City" en "Trees". Het was vooral "Trees" dat het publiek met een krop in de keel, hunkerend naar meer, afscheid deed nemen van hun twee helden.
Net als in 2016 kwamen, zagen en overwonnen Josh en Tyler ons Belgenland. Heel wat harten gingen sneller kloppen tijdens de show en er was een goede afwisseling van nieuwe en oude nummers. Dat er heel wat succeselementen uit hun vorige shows gekopieerd werden, kwam misschien soms wat vreemd over, maar voelde tegelijk ook als thuiskomen in dat ene, zalige concert van zoveel jaar geleden. Een warme oproep dus aan Josh om zijn salto te blijven doen en aan Tyler om op die paal in the back te blijven klimmen. Aan de Pukkelpopgangers: ga, aanschouw en word betoverd!, want na een concert van Twenty One Pilots ligt de lat gigantisch hoog voor andere concerten.
Setlist: Jumpsuit – Levitate - Fairly Local - Stressed Out – Heathens - We Don’t Believe - What's On TV - The Judge - Cut My Lip - Lane Boy - Nico And The Niners - Neon Gravestones – Bandito - Pet Cheetah - Holding On To You – Ride - My Blood – Morph - Car Radio – Chlorine - Leave The City – Trees
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics (Bavo Savels - daMusic)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/paleis-12-brussel/twenty-one-pilots-13-03-2019
Organisatie: Live Nation
Gisteren was de grote zaal van de Ancienne Belgique hopeloos uitverkocht voor het concert van de Cinematic Orchestra. Al hadden we daar aan het begin van de avond toch nog enkele twijfels over. Terwijl het op het balkon vechten was voor een zitplaats bleef de begane grond opvallend leeg. Gelukkig kwam daar rond half 9 verandering in en stond een half uur later de zaal tot de nok vol.
Tijdens het voorprogramma konden we duidelijk horen dat de zaal stilletjes aan voller en voller raakte. Salami Rose Joe Louis, een hele mond vol voor een voorprogramma, mocht de avond openen. Helemaal alleen stond ze verscholen achter haar keyboards. Haar muziek valt het beste te omschrijven als een combinatie van Jazz met de nodige elektronische elementen. Soort van Amerikaanse versie van onze eigenste Tristan. Al wist Salami ons niet te overtuigen, maar dat kan ook deels liggen aan haar bandnaam.
Het concert van The Cinematic Orchestra was volledig uitverkocht al hadden we daar aan het begin van de avond toch nog enkele twijfels over. Gelukkig kwam daar rond half 9 verandering in en stond een half uur later de zaal tot de nok vol. Een korte introductie heeft de band niet meer nodig. Al 20 jaar staan ze op de planken, werkten ze samen met onder andere Patrick Watson en Moses Sumney en schreven ze verscheidene film soundtracks.
Overmorgen komt ‘To Believe’, de vierde studioplaat van The Cinematic Orchestra, uit. Die kwamen ze dan ook gisteren voorstellen in de Ancienne Belgique. Aan de merch stand werd duidelijk meegedeeld dat de plaat nog niet te koop was maar gelukkig konden we tijdens het concert al een kleine preview krijgen. Hun set opende ze met een klassieker uit hun repertoire? “Man With A Movie Camera”, dat wisten ze te rekken tot een nummer van maar liefst 15 minuten.
2 jaar is het geleden dat ze nog samen op de planken stonden maar dat was er duidelijk niet aan te merken. Voor het eerste nieuwe nummer van de avond, “Wait For Now / Leave The World” haalden ze Frida Touray op het podium. Zij wist met haar warme stem meteen het cinematic gedeelte uit de naam van de band te bevestigen. Met haar warme stem toverde ze een gloed door de zaal en waren opengevallen monden hier en daar te spotten. Nadien kwam ze ook terug tijdens “Zero One / The Fantasy”. Dat bracht ze samen met de gitarist maar wist ons net niet te overtuigen. Het was te langdradig en we waren opzoek naar de spanning die we ervoor wel voelden.
Hoe snel Touray het podium was opgekomen verdween ze weer. Ze moest plaats maken voor de instrumentale nummers van de band. Vooral tijdens “Saxloop” duurde het net allemaal iets te lang. Desondanks het gejuich van diepe mannenstemmen, voor de verandering geen gierende tienermeisjes, was voor ons de sax net iets te veel van het goeie. “Familiour Ground” was het enige nummer van ‘Ma Fleur’ dat we gisteren te horen kregen. Hun grootste hit “To Build A Home” lieten ze achterwegen, wat waarschijnlijk voor velen in het publiek een teleurstelling was. In ruil kregen we nog “A Promise” te horen en als afsluiter het iets oudere “All The You Give”.
We waren getuige van het feit dat The Cinematic Orchestra helemaal terug is van weggeweest. Op de plaat maken ze gebruik van verschillende gastzangers maar live moeten we het doen met Tina Touray, wat een aangename verassing was op muzikaal vlak. Mensen die al graag eens losgaan op intellectuele instrumentale muziek waren gisteren in de AB op de juiste plaats. Enkel duurde het voor ons soms allemaal net iets te lang waardoor we af en toe onze aandacht verloren.
Setlist: Man With A Movie Camera - Wait For Now / Leave The World - Channel 1 Suite - Zero One / The Fantasy – Flite - Sax Loop - Familiar Ground - A Promise - All That You Give
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Hajk, uitgesproken als Hike, komt twee jaar na hun debuut met een opvolger. Hun debuut scoorde hoge ogen in eigen land met hun catchy indiepopliedjes. Op hun opvolger klinken ze nog een stuk beter en zelfverzekerder.
Het vijftal maakt moderne en goedgebouwde pop. Beter dan de Ariadne Grande’s en de Justin Biebers van deze wereld. Ze hebben net dat tikkeltje meer eigenheid en diepgang in hun muziek. Akkoord, het is muziek die heel radiovriendelijk blijft. Maar wel aangenaam om naar te luisteren. Voor de vocals wisselen ze af tussen Sigrid Aase, Einar Haugseth en Preben Andersen. Vooral Sigrid heeft een heel mooie en goede zangstem. Preben heeft een zachte, moderne zangstem (denk Phoenix, Aztec Camera…). Het album hebben ze terug zelf geproduceerd.
Ze maakten gebruik van analoge en digitale sounds. Van geprogrammeerde arrangementen en deels live opnames. Zo krijgen we een album met grootse ballades en catchy up-temp pop songs. Muziek die zeker bij het jonge publiek zijn weg zou moeten kunnen vinden. En uitermate geschikt voor mensen die kiezen voor de iets betere pop. “Breathe” heeft een geweldige sfeer en zang. “Time To Forget” klinkt smooth en “Dancing Like This” is heerlijke up-tempomuziek dat snel in je hoofd blijft hangen.
Dit is heel fijne popmuziek die probeert meer te zijn dan enkel een popdeuntje. Daar slagen ze goed in dankzij de fijne arrangementen en de aanstekelijke vocals.
Hakon Kornstad is een ensemble trio geleid door de gelijknamige Noorse jazz saxofonist en tenorzanger. Hij wordt bijgestaan door accordeonist Frode Haltli en Mats Eilertsen op dubbele bas. Voor dit album liet Kornstad zich inspireren door bekende klassieke componisten en hun aria’s. We spreken dan o.a. over Tosti, Verdi, Grieg en Wagner. De titel, wat zoveel betekent als “in de serre”, komt uit Richard Wagner’s “Wesendonck Lieder” en komt hier terug op het album in een instrumentale versie. Het geheel doet mij wat aan de jaren ‘20 denken zoals de art nouveau, het theater, de matinees… Zelf houden ze op neo- Victorian songs, wat ook een goede vergelijking is. De songs dragen een dromerige en romantische sfeer uit. Het instrumentarium versterkt dit gevoel enigszins.
Gedurende acht songs weet het trio hier een eigen sfeer neer te zetten dat vertrekt vanuit de klassieke stukken verweven met hun eigen invloeden. Het zijn drie jazz muzikanten maar het eindresultaat klinkt zeker niet als pure jazz. Wel wordt hier en daar geïmproviseerd maar de algemene sfeer die ik al eerder schetste blijft gedurende het hele album overeind.
Dit is een album van hoog niveau en mensen die van speelse vermengde jazz houden. Wie graag tenorgezang hoort, zal hier ook aan zijn trekken komen.
Jazz/Blues
I’m Treibhaus
Hakon Kornstad
Grappa/PIAS
Een mooi dooraderde mix van doom, stoner, sludge en noise. Je verwacht het eerder in het collectief-depressieve België dan in het immer-blije Nederland. Toch komt de band Katie Kruel van bij onze Noorderburen. Ze tekenden bij Seja Records, maar hadden net zo goed bij ‘onze’ Consouling Sounds of Dunk Records een warme thuis gevonden. ‘The Rise And Fall Of Cannibal Planet’, het nieuwe album van Katie Kruel, kan je grofweg opdelen in een eerste luik met traag kruipende, rauwe doomrock en een tweede met vooral noise, wat sludge en nog meer hel en verdoemenis.
In het eerste luik is “The March” de beste en meest opvallende track. De hoofdrol wordt gespeeld door een traag pompende, zware bas. Het is (uiteraard) geen marsmuziek, maar er zit wel een aanhoudende beweging in, als in een mantra. Heel bijzonder en bezwerend. Voorts is “If I Was Where I Would Be” een heel intrigerende track, beetje David Lynch en Nick Cave na net iets te veel alcohol.
“Lover” is een beetje het scharniermoment tussen de twee hoofdstukken, met een dikke laag doom bovenop drone-achtige noise als intro en dan een lang aangehouden Bad Seeds-moment. Het toevoegen van een cello op ”Still” in het tweede luik is een meesterlijke zet. Het perfecte, afgeronde geluid van die cello vormt een heerlijk contrast met de grofkorrelige gitaar. Nog meer contrast vind je in de lyrics van ”Still”, als zangeres Nathalie Houtermans zo luid ‘I want some quietness’ schreeuwt dat je vreest dat ze haar stembanden of jouw trommelvliezen zal scheuren. Een passage die uit het leven gegrepen lijkt. Deze song is als rollercoaster van emoties het absolute hoogtepunt van ‘The Rise And Fall Of Cannibal Planet’. Met die cello erbij doet deze track wat denken aan de Britse Polly Panic en onze eigen The Girl Who Cried Wolf. Er zijn wel meer gelijkenissen, maar ook grote verschillen. Katie Kruel gaat bv. eerder voor de ongepolijste noise-aanpak bij de opnames en dat dan ook voor de (stillere) doom-passages.
“Jinx” is als rasechte noiserocker misschien de meest toegankelijke van het album, die goede herinneringen oproept aan de getormenteerde rock van Sineaid O’Connor’s Mandinka en PJ Harvey’s Sheela-Na-Gig. Maar dan nog smeriger en gemeen bijtend naar het baasje. Maar meestal maakt de band het zichzelf en de luisteraar niet zo makkelijk. Zoals op “Asphyxiation” met een lange spoken word-intro en dan een louterende noise-eruptie waarin Nathalie Houtermans bijna Colin Van Eekhout van Amenra naar de kroon steekt.
‘The Rise And Fall Of Cannibal Planet’ is een album dat je moet laten groeien in je hoofd. Je kiest daarbij zelf hoeveel donkerte je toelaat. Het vat van Katie Kruel is onuitputtelijk.
Ben je op zoek naar een band dat een gelijkaardige energie en sound heeft als Brutus? Dan zou dit wel eens een band kunnen zijn die in de buurt komt. In 2007 begonnen ze als een duo en waren ze geworteld in de power van de metalsound. Op hun eerste demo’s ontwikkelden ze hun eigen rocksound. Sedert 2014 zijn ze een heuse band bestaande uit de oorspronkelijk leden Charlotte (zang) en Olivier (gitaar) aangevuld met drummer Roméo en Julien op de bas.
De zang is vrij apart en doet mij op vlak van energie wat aan Stefanie Mannaert van Brutus denken. Ze gooit er Engels en Franse alinea’s tegenaan samen met soms een eigen ontworpen taaltje. Muzikaal is het ook energieke rock met diverse invloeden. Wat ook leuk is, is dat ze toch heel uiteenlopende songs maken. Wel allemaal met de nodige gekte of razernij. Opener “Okipanoba” begint met een duistere intro om dan Brutus-gewijs te ontploffen. Heel mooie track. Ook “Stigmata” bezit diezelfde energie. Op “ShiroKuromelt” horen we sirenen gezang en uilen weerklinken. Weer bouwen ze een duivels en duister sfeertje op. Ditmaal blijft het bij die gezangen en geluiden. Geen uitbarstingen. Bij “Torn” bouwen ze de track mooi op via sounds en een grunge gitaar. Bij de volledige ontbolstering van de song krijgen we haast post metal te horen. “Kitane” is instrumentaal en zowat de meest toegankelijke song denk ik. Afsluiter “Cypher” is haast een gothicrocknummer dat evolueert naar hardere rock/metal.
Het album is al meer dan een jaar uit maar meer dan de moeite waard om te ontdekken. Blijkbaar werken ze inmiddels aan een opvolger voor hun debuut. Ik ben erg benieuwd.
Mortier wist ons al te bekoren met enkele leuke singles. Het luchtig klinkende “Marie” en het poppy “Zoveel Meer”. Nu is er het volledige album. Thomas Mortier wist hiervoor een mooi stelletje muzikanten rond zich te verzamelen. Met name Nele Paelinck (School is Cool), Jesse Maes (Sophia, Hypochristmutreefuzz), Langlet (Emma Bale, Ruby Grace) en Senne Guns zijn vaste leden van de band. Live wordt de band aangevuld met gitarist Janko Beckers (ex-Faces on Tv). Senne Guns deed de opnames en de productie van het album.
De teksten en de liedjes balanceren tussen mijmeringen en catchy popliedjes. Nederlandstalig gezongen en verhaaltjes alsook de taal die hij gebruikt doet wat aan Spinvis denken. “Deel van de Zon” is een rustig voortkabbelend song met een mijmerende tekst. Een mooie omschrijving van een ontluikende verliefdheid. “Zoveel Meer” is al gekend en werd veel gedraaid op Radio 1 en 2. Ook “Marie” zal gekend zijn want dit was ook al een single en kreeg ook wat airplay op Radio 1. “December” heeft de sfeer van een klein slaapliedje. “Verhaal van Karel” is een epische en sterke track. Tekstueel en muzikaal. Met een leuke baslijn en een fijn gitaarriffje. Ook “Valium” is een rake beschrijving.
Het album van Mortier is goed gemaakt. De teksten zijn slim en de muziek is volwassen. Het zweeft ergens tussen Spinvis en Eels in. Een warme plaat en een kleine dosis tegengif tegen de verzuring in onze maatschappij.
Het Brusselse label Mottowsoundz herbergt enkele mooie namen zoals La Muerte, Moaning Cities, Deadline en ook het Brusselse My Diligence. My Diligence ontstond in 2010. Ze maken harde rock in de stijl van Queens of the Stoneage, Wolfmother en Kyuss om er maar enkele op te noemen. Met ‘Sun Rose’ hebben ze nu hun tweede album uit. Het is stevig, soms melodieus en met een eigen smoel.
Gedurende negen songs weten ze mij toch wel te begeesteren. Van opener “Resentful” dat Royal Blood-gewijs de aftrap geeft via het stevige “Backstabber” tot het magnifieke en sfeervolle “An Asteroidal Arrow”. Die laatste is een mooi opgebouwde song waar de vocals pas helemaal op het laatste hun intreden maken. Top hoor.
“Flying Poney” heeft dan in zijn gitaarwerk wat psychedelische invloeden die afgewisseld worden met zware riffs. De cleane stem van Cédric Fontaine (tevens ook gitarist en bassist) geeft een mooi contrast aan de song. Ik hou enorm van de mix en de productie van dit album. Het biedt gelaagdheid en een mooie sound aan het album. Luister maar eens naar bv “Lecter’s Song”. Daar komt die variatie en afwisseling goed tot uiting. Ook de ritmesectie (drummer Gabriel Marlier en gitarist alsook bassist François Peeters) verdient een pluim met hun strakke prestaties.
My Diligence is er op alle vlakken op vooruitgegaan met dit album. Dit is evenwichtig, stevig en melodieus. De productie maakt het geheel af. Top album. Een trio om te volgen. Live worden ze bijgestaan door Romain Lafuite met zijn Moog. Toch benieuwd om ze eens aan het werk te zien.
Queensrÿche voorstellen aan een metalliefhebber zal waarschijnlijk niet nodig zijn. Ze waren eind jaren ‘80 en ‘90 een invloedrijke band met albums zoals ‘The Warning’, ‘Operation Mindcrime’ en ‘Empire’. Dat laatste album verkocht enorm goed en bevatte o.a. de single “Silent Ludicity” dat ook aansloeg in de hitlijsten. Rond de milleniumwissel werden hun albums wel iets minder. Het was telkens hopen op een album dat terug aansloot met hun beste jaren. Uiteindelijk verliet gitarist DeGarmo de band en later in 2012 ook zanger Geoff Tate. Met die laatste kwam het tot een pijnlijke rechtszaak over rechten. Todd La Torre kwam Tate vervangen en het moet gezegd hij doet dat helemaal niet slecht. Het heeft opnieuw zuurstof en een nieuwe wind gegeven aan de band. Het vorig album “Condition Human” kreeg vooral goede kritieken en klonk fris. Terug enkele boeiende progressief uitgewerkte passages en slimme solo’s. De sound sluit terug aan met die van hun beste werk.
Op ‘The Verdict’ gaan ze verder deze weg op. Een hele opluchting voor de liefhebbers van de band (waar ikzelf ook toe behoor). Drummer van het eerste uur Scott Rockenfield deed niet mee op dit album (ouderschapsverlof heet het officieel). Het is nog maar de vraag of hij nog zal terugkeren. Zanger La Torre deed daarom de drumpartijen in de studio. Zo begint het haast op een soloproject van La Torre te lijken. Maar muzikaal klinkt ook dit album op het vlak van productie en sound terug top en vakkundig.
Er staan best een heleboel songs op die vinniger en sneller klinken dan wat we van de hen de laatste tiental jaren gewoon waren. De songs zijn ook terug ietsje meer progressief uitgewerkt (net als op ‘Condition Human’). Maar zo ingenieus zoals vroeger zitten ze dan ook weer niet in elkaar. “Inside Out” is een heerlijk rockende en donkere track. “Dark Reverie” is een smaakvol gemaakte powerballad maar die pakt toch minder als hun bekende ballads uit vervlogen tijden. Zo wisselen de songs elkaar af in tempo en lengte. Stuk voor stuk degelijke en aantrekkelijk gemaakte songs. Ware het een onbekende band geweest ik gaf het een hoge score. Maar ik mis een stukje magie en melodieën die blijven hangen. Iets wat ik wel hoor in de oudere songs zoals “Jett City Woman”, “I Don’t Believe in Love” of “Promised Land” of “Resistance” om maar enkele te noemen. Daar is het gitaarwerk en de opbouw toch net ietsje uitgesprokener en zijn de melodielijnen net iets sterker. Op dat vlak missen ze toch DeGarmo en Tate om de songs uit te werken.
Maar globaal gezien kunnen we zeggen dat ‘The Verdict’ net als hun voorganger een zeer degelijk album is waar veel jonge bands niet aan kunnen tippen. Wie van ‘Condition Human’ hield kan zich deze met zijn ogen dicht aanschaffen. Voor al die andere kan ik alleen maar zeggen: checken of het je raakt.
Het Griekse Sorrows Path kun je gerust al oudgedienden noemen. Ze werden opgericht in 1993 en waren geïnspireerd door bands zoals Candlemass en Solitude Aeturnus. Vrij vroeg verliet de drummer de band en kort daarna overleed hun bassist aan een ernstige ziekte. Er zijn betere manieren om van start te gaan. In 1998 werd de band ‘on hold’ gezet wegens de legerdienst (twee jaar in Griekenland) van enkele bandleden. Uiteindelijk was het 2005 toen de band terug actief werd. Met ‘Touching Infinity’ aan hun derde album toe. Het eerste album zag het levenslicht in 2010. Ok, “Touching Infinity” is intussen al een jaar uit maar het is toch de moeite waard om nog te ontdekken.
Met hun mix van doom, power metal samen met gothic en progressieve elementen hebben ze wel een eigen geluid weten te creëren. Vooral op dit album komt dit goed tot uiting. We krijgen afwisselend doom en powerriffs te horen, melodieuze lead guitar lijnen en interessante vocals. De vocals van Angelo Ioannidis zijn eerder bij de klassieke metalzang onder te brengen en hebben een eigen herkenbaar (lichtjes nasaal) geluid. De ritmesectie klinkt degelijk. De songs “My Chosen God”, “Fantasies Will Never Die” en “Metaphysical Song” zijn toppertjes uit dit album. Maar er staat tevens geen enkel zwakke track tussen. Dus dat zit hier wel goed.
‘Touching Infinity’ is een album met goed gemaakte nummers die zweven tussen doom, power en gothicmetal. Het album bevat voldoende afwisseling om te blijven boeien en heeft een eigen smoel.
We gaan graag op zoek naar nieuwe elementen om in onze muziek te verweven en streven er naar om dit te blijven doen voor toekomstige releases.
Splendidula is een doom/sludge/post metal band uit Temse/Genk die sinds 2008 aan de weg timmert. Onlangs bracht Splendidula een nieuwe schijf uit 'Post Mortem'. Een plaat die ook ons niet is ontgaan. We schreven daarover: ''Wat intensiviteit betreft doet deze songs me subtiel eigenlijk wat denken aan een band als Moonspell, die op dezelfde wijze je naar verre onontgonnen oorden doen wegdrijven. Echter is deze band eigenlijk met geen enkele andere band of genre te vergelijken, maar verlegt Splendidula voortdurend een grens binnen duisternis en donkere melancholie. Waarbij doom en gothic elkaar vinden, binnen een zodanig intensieve omkadering dat je als aanhoorder tot tranen toe wordt bewogen. Letterlijk.”
En dat is dus, met nog maar eens mijn oprechte excuses aan de topmuzikanten binnen deze band, dus de verdienste van een zangeres die over een onaards aanvoelende stem en uitstraling beschikt die we maar heel zelden tegenkomen in het bonte muziekwereldje. En we zijn ondertussen toch al het één en ander gewoon. Indrukwekkend is daarbij zelfs een understatement te noemen.
We hadden een heel gezellig gesprek met zangeres Kristien Cools - wiens stem we als volgt omschreven ''Sirenes die door een eerder hypnotiserende inwerking op je gemoed ervoor zorgen dat je als aanhoorder letterlijk naar hen toe wordt gezogen, waardoor je, net zoals de schippers op de zee, letterlijk op de klippen terecht komt. " Alsook met partner & drummer bij de band Joachim Taminau over heden, verleden en vooral toekomst van de band.
Om met de deur in huis te vallen, wij kennen jullie ondertussen, maar voor onze lezers die jullie niet kennen. Wie zijn Splendidula? Hoe is alles begonnen? en waar komt de naam vandaan?
Splendidula is ontstaan in Genk in 2008. De bandnaam is afgeleid van Lamprohiza splendidula, de Latijnse benaming voor de vuurvlieg. Splendidula staat voor het ‘schitterende’, lichtgevende karakter van dit insect. We willen met onze muziek het mysterieuze en vredige gevoel weergeven dat deze insecten uitstralen wanneer deze ’s nachts rond bomen vliegen of over water zweven. In 2013 werd ons eerste album ‘Splendidula’ opgenomen en in eigen beheer uitgebracht. In de periode tot 2017 hebben er verschillende wissels in de line-up plaatsgevonden, maar uiteindelijk werd er toch een stabiele line-up gevonden waarbij iedereen dezelfde muzikale visie heeft. De huidige line-up bestaat uit Kristien Cools (zang), Pieter Houben (gitaar/zang), David Vandegoor (gitaar), Peter Chromiak (basgitaar) en Joachim Taminau (drums). Deze veranderingen in de line-up hebben ervoor gezorgd dat de stijl geëvolueerd is naar een mix van Post, Sludge & Doom Metal, met een uniek vocaal contrast tussen Kristien en Pieter.
Het debuutalbum ‘Splendidula’ werd opgenomen in 2013 en uitgebracht op 22 juni 2013. Na enkele veranderingen in de line-up evolueerde de muziek naar een mix van Post, Sludge & Doom Metal. Hoe en waar is het idee ontstaan om die post, sludge en doom kant uit te gaan?
We zijn eigenlijke muziek beginnen schrijven zonder op voorhand een bepaald genre te willen spelen. Binnen de band zijn de muzieksmaken ook heel ruim, en we willen ons ook niet op bepaalde bands of muzikale projecten baseren. De songwriting gebeurt eigenlijk altijd heel natuurlijk en gevoelsmatig, door de koppen samen te steken en dingen uit te proberen. We willen dat graag blijven doen, onszelf proberen heruitvinden door te experimenteren en onze muziek gaandeweg verder te laten evolueren. Waarom we er dan het Post/Sludge/Doom label op geplakt hebben? Het is ons in de afgelopen jaren al opgevallen dat het zeer moeilijk is om een publiek te bereiken als de band niet in een specifiek genre geplaatst kan worden. Organisatoren gaan vaak op zoek naar specifieke genres (vb. bij het zoeken van support bands) en we kregen de indruk dat we vaak het gothic metal label opgeplakt kregen, louter omdat er een zangeres in de band zit. Het valt helaas nog te vaak voor dat mensen ons in een hokje plaatsen voordat ze de muziek gehoord hebben. Gelukkig krijgen we de laatste tijd vaak reacties van mensen die positief verrast zijn, omdat ze helemaal niet verwacht hadden dat onze muziek bij hun smaak zou aansluiten.
Hoe waren de reacties van de eerste fans op die veranderingen?
De reacties van de fans zijn over het algemeen heel positief. We zijn dan ook niet plots overgeschakeld naar een andere stijl, en er zijn zeker nog genoeg stijlelementen aanwezig om beide albums aan elkaar te linken. We gaan graag op zoek naar nieuwe elementen om in onze muziek te verweven en streven er naar om dit te blijven doen voor toekomstige releases. We zijn er vrij gerust in dat de fans dit zullen appreciëren en mee zullen evolueren.
Dat eerste album is uitgebracht in eigen beheer nog geen interesse vanuit de hoek van labels? heeft u daar een verklaring voor? of is daar bewust voor gekozen?
Voor het eerste album hadden we op voorhand besloten om alles zelf uit te brengen, en we zijn dan ook niet actief op zoek gegaan naar een label. Met deze release op zak konden we voor het tweede album dan ook gemakkelijker op zoek naar een label. Nu nog proberen we heel veel zelf te doen, maar aangesloten zijn bij een label zorgt er natuurlijk voor dat er veel meer deuren opengaan die anders gesloten zouden blijven.
Het tweede album ‘Post Mortem’ werd in samenwerking met JDB opgenomen en gemixt/gemasterd door Hearse Studio. Op 14 december 2018 werd het album uitgebracht door Inverse Records uit Finland. Hoe is die samenwerking ontstaan?
Na het verschijnen van ons eerste album had Inverse Records ons gecontacteerd met de vraag of er interesse was om een toekomstige release bij hen uit te brengen. Initieel hebben we hier eerder voorzichtig op geantwoord, en is er toch besloten om de nieuwe nummers volledig in eigen beheer op te nemen. Op het moment dat het nieuwe album volledig af was hebben we dan toch besloten om met Inverse Records samen te werken. Vooral de enorme muzikale diversiteit en het feit dat veel bands na de eerste release terugkeren naar dit label, heeft voor ons de doorslag gegeven.
Hoe zijn de reacties trouwens op de nieuwe schijf?
De reacties zijn over het algemeen heel positief, zowel in eigen land als internationaal. We lezen vaak dat onze muziek omschreven wordt als origineel, verfrissend en vernieuwend binnen het genre. Het doet deugd te lezen dat we op dat vlak toch geslaagd zijn in onze opzet.
Langs de andere kant is dit ook al als punt van kritiek opgedoken, alsof de luisteraar geen rode draad kon vinden in de muziek. Dergelijke kritiek respecteren we natuurlijk, maar staat dan ook haaks op onze bedoelingen.
In sommige reviews lees ik vergelijkingen met bijvoorbeeld Amenra? Wat is jullie mening hierover.
Dat is uiteraard een enorm compliment voor ons. Hoewel we muzikaal op verschillende vlakken verschillen, kunnen we ons heel goed vinden in de sfeer die Amenra naar voor brengt in hun muziek. Een bepaalde sfeer proberen uitdrukken met muziek is voor ons heel belangrijk en als we daarvoor nieuwe paden buiten de traditionele genres moeten bewandelen, dan doen we dit met plezier. In dat opzicht voelen wij wel een zekere muzikale connectie met Amenra en zijn we vereerd om met hen vergeleken te worden.
Ondertussen zijn jullie volop op tournee. Komen de aanbiedingen wat binnen dankzij die nieuwe release? Kortom gaan er deuren open? Zijn er ambities naar grote festivals, buitenland en dergelijke meer?
We hebben initieel zelf enkele CD release optredens georganiseerd met bevriende bands in het voorprogramma, waarvan het laatste op 23/03 in Negasonic (Aalst). We merken zeker en vast dat er meer en meer aanbiedingen binnenkomen, waardoor onze agenda tot het najaar al rijkelijk gevuld is.Uiteraard willen we graag ook op festivals en in het buitenland spelen. We hebben ons tot nu toe voornamelijk gericht op naambekendheid in eigen land, maar we proberen nu stilaan uit te kijken naar optredens in het buitenland en proberen dit te doen passen in onze persoonlijke agenda’s.
Jullie zijn naast bandleden ook een koppel, is dat combineerbaar? Zorgt het niet voor extra stress soms?
We zijn allebei perfectionistisch ingesteld, en dat zorgt soms wel voor een (gezonde) woordenwisseling. Het feit dat we elkaar door en door kennen zorgt er uiteindelijk ook voor dat er niets is dat we niet durven bespreken. Het voordeel is ook dat we er dagelijks samen mee bezig zijn, en samen ook de grens kunnen trekken. Op deze manier weten we ook waar we aan toe zijn en zal geen van ons twee er teleurgesteld uitkomen. We zijn ook vaak op de baan, aangezien we in Temse wonen en de repetities in Genk plaatsvinden. Dit zijn goede momenten om bepaalde zaken i.v.m. de band te bespreken en zo constructief verder te bouwen.
Mijn laatste vraag. Hoe zien jullie uw eigen toekomst, bij wijze van spreken waar zien jullie jezelf binnen laten we stellen 10 jaar? Wat zijn de uiteindelijke ambities?
We willen vooral verder blijven evolueren, muzikale grenzen aftasten en experimenteren, zodat we niet ter plaatse blijven trappelen. Dit is voor ons heel belangrijk, aangezien dit de gemeenschappelijke visie binnen de band is. We hopen dus in de komende jaren te blijven groeien en hopen dat ons publiek daar ook in meegaat, zodat we ook op grotere podia kunnen staan.
Bedankt voor dit fijne gesprek.
Voor alle informatie over Splendidula verwijzen we jullie graag door naar volgende links:
facebook pagina: https://www.facebook.com/Splendidula/
U kunt de muziek van Splendidula beluisteren via bandcamp: https://splendidula.bandcamp.com of volg hen op YouTube: https://www.youtube.com/user/SplendidulaOfficial
Een verrassend hoge opkomst voor deze veteraan die kennelijk van geen ophouden wil weten. Maar eerst mochten Structures, een groep uit het Franse Amiens met een EP, ‘Long life’, uit op het Belgische Rockerill Records, het wat kouwelijke Magasin 4 opwarmen. De vier jongens omschrijven hun ding zelf als rough wave/ post punk maar ik hoorde vooral new wave.
Het begon zeker niet onaardig en die eerste nummers hadden eigenlijk wel een ruw randje. Zanger Adrien Berthe deed hard zijn best om met een Engelse tongval te zingen wat ik best wel grappig vond. Maar toen Structures zich na een tiental minuten in de middelmaat vastreed (veel te slappe nummers) begon ik me er toch wat aan te ergeren. Ik had ze dan ook al afgeschreven toen de band, met twee geblondeerde frontmannen, zich wonderwel remonteerde tijdens de laatste drie songs. Dit was plots aanstekelijke, tot dansen uitnodigende new wave met een opjuttende bas, een zweverige gitaar en goed gedoseerde synths die zo in de jaren ‘80 gemaakt kon zijn. In die mate zelfs dat ik één nummer ervan verdacht een cover te zijn.
Eind jaren ‘70 was James Chance met groepen als The Contortions, James White & The Blacks en Teenage Jesus and The Jerks (waarin ook Lydia Lunch zat) het boegbeeld van de No Wave, een avant-gardistische muziekstroming die ontstond in New York. Chance combineerde de ongebonden jazz van Ornette Coleman met de solide funk van James Brown om zo een geheel eigen stijl te creëren.
Intussen is die No Wave beweging allang doodgebloed maar Chance, die blijft maar toeren. In zijn thuisland met de Amerikaanse Contortions, hier zoekt hij Europese muzikanten om hem te begeleiden. Dit keer waren dat Duitsers, vandaar ‘Die’ Contortions.
Het leek niet meteen een rockartiest die het podium opstapte: een corpulent, gedrongen mannetje dat voortdurend worstelde met een veel te grote broek. Maar eens zijn danspasjes, die hij leende bij James Brown, ingezet wist je het wel.
Helaas konden die kwieke bewegingen niet maskeren dat Chance de start van zijn set compleet miste. Wat klonken die eerste nummers ontzettend mak terwijl hij als zanger de ene na de andere noot miste. Was de angry young man definitief uit James Chance gevaren? Nochtans bleek hij nog even ontvlambaar als vroeger. Zo veegde hij zijn gezicht af met een sjaal die hij zag liggen op een monitor. Toen de rechtmatige eigenaar die terugpakte schold hij hem uit voor dief van zijn handdoek. Zo kennen we hem natuurlijk en ook muzikaal kwam hij nu een stuk vinniger voor de dag.
Net toen ik dacht dat we onze portie ellende wel gehad hadden kondigde hij “Days of wine and roses” aan en dat bleek niets met The Dream Syndicate vandoen te hebben. Een cover van Henry Mancini? In ieder geval probeerde hij te croonen als Chet Baker om zo het absolute dieptepunt van de avond te bereiken. Later zou hij het nog eens proberen met “Yesterdays” maar dat nummer werd nog gedeeltelijk gered door een goddelijke sax interventie op het einde.
Na al dat negatieve zou je kunnen denken dat het stilaan tijd wordt om de bijna 66-jarige James Chance naar een welverdiend pensioen te leiden. Dat hoeft echter niet noodzakelijk want buiten die paar verkeerde keuzes had de man heus nog wel wat te bieden. Zo blijft zijn saxspel (dat iets te weinig aan bod kwam) nog steeds weergaloos en op het Hammondorgel bleken zijn vingers niets aan soepelheid te hebben ingeboet.
De drie Duitse begeleiders deden precies wat van hen verwacht werd. Veel ruimte kregen ze trouwens niet want Chance hield alles erg strak. En als hij dan plots onverwacht alle schijnwerpers op de drummer liet richten was die te verbouwereerd om een solo bij elkaar te roffelen.
De dwarse songstructuren van dit balorige broertje van James Brown bleven tot de verbeelding spreken en wanneer op het einde oude prijsbeesten als “Contort yourself” van stal werden gehaald kwam de magie van vroeger weer bovendrijven. De oude krijger bleek dan toch niet moegestreden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/james-chance-die-contortions-11-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/structures-11-03-2019
James Chance & Die Contortions
Magasin 4
Brussel
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Nederlands 
Français 
