Psychonaut, Huracan, Trix, Antwerpen op 5 maart 2026 – Pics
Weidse klanken, loodzware riffs en spirituele intensiteit: PSYCHONAUT is terug met hun nieuwe album World Maker.
PSYCHONAUT - PSYCHONAUT is een drieledig Belgisch collectief dat een duister, melancholisch en spiritueel geladen geluid neerzet. Hun sound doet denken aan Tool en Amenra, maar knipoogt ook naar grootheden als Led Zeppelin en Pink Floyd. Na hun sterk onthaald debuut en het meeslepende 'Violate Consensus Reality', dat hen tot op podia als Roadburn en Alcatraz bracht, keert de band terug met 'World Maker': een persoonlijker, hoopvoller album waarin contrast en variatie centraal staan. Rauw, overtuigend en ontworpen om een eeuwig fascinerende ervaring te creëren.
HURACÁN - Huracán is een vierkoppig beest uit Gent/Antwerpen dat al enkele jaren de Belgische underground vakkundig aan flarden scheurt. Verwacht je aan opzwepende sludge metal vol tempowisselingen, vlijmscherpe riffs, stuwende drums, energieke screams en opzwepende vocals.
(bron: Trix)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Psychonaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9056-psychonaut-05-03-2026
Huracan
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9055-huracan-05-03-2026
Org: Trix, A’pen
Twintig jaar tijdloos: het onverminderde vuur van ‘Everything All The Time’
Twintig jaar na de oorspronkelijke release krijgt het meesterlijke debuut van Band of Horses een uitgebreide jubileumeditie. ‘Everything All The Time’ verschijnt opnieuw als een geremasterde 20th Anniversary Edition via Sub Pop, aangevuld met extra tracks, waaronder het nieuwe nummer “(Biding Time Is a) Boat to Row”, de zeldzame bonustrack “The End’s Not Near” (ooit te horen in The O.C.) en een demoversie van klassieker “The Funeral”.
Het album kreeg een frisse mastering, een vernieuwde gatefold-hoes, en nieuwe liner notes van producer Phil Ek, opgenomen in de vertrouwde omgeving van Avast Studios.
Een debuut dat alles al zei
Toen ‘Everything All The Time’ in 2006 verscheen, voelde het meteen als iets bijzonders. Dit was geen zoekende eersteling, maar een plaat waarop alle troeven direct op tafel werden gelegd. Voor mij is het nog altijd het sterkste album uit hun catalogus. De opvolger, ‘Cease to Begin’, kwam dichtbij, maar de consistente klasse van dit debuut hebben ze nadien nooit meer helemaal geëvenaard - al stonden er op latere platen zeker nog prachtige nummers.
Wat dit album onderscheidt, is de combinatie van ijzersterke, aanstekelijke songs en een heldere, pure productie. Je hoort een hechte band, zonder overbodige opsmuk. Geen modieuze trucs, maar een organisch bandgeluid dat nog altijd fris, dynamisch en energiek klinkt.
Een unieke eigen signatuur
Van de dromerige opener “The First Song” tot het gruizige “Wicked Gil” en het opzwepende “Weed Party” (inclusief bijna jolige cowboy-yell) spat de energie ervan af. “Our Swords” is compacte gitaarpop in zijn meest directe vorm. Daartegenover staan verstilde momenten als “Part One”, het met banjo versierde “Monsters” en het ingetogen “St. Augustine”.
En dan is er natuurlijk “The Funeral”, een nummer dat uitgroeide tot hét visitekaartje van de band en inmiddels een iconische status heeft bereikt. Het begint broos en melancholisch, bijna berustend, om vervolgens open te barsten in een golf van gitaren. De hoge, zuivere stem van Ben Bridwell snijdt dwars door alles heen. Zelden klonk kwetsbaarheid zo krachtig. Het is zo’n lied dat je confronteert met vergankelijkheid, zonder in zwaarmoedigheid te blijven hangen. Ook “The Great Salt Lake” hoort bij de hoogtepunten: rafelig, meeslepend en groots zonder bombastisch te worden. Het is precies die balans tussen wanhoop en hoop, rust en onrust, die deze plaat zo bijzonder maakt.
Tijdloos
Er worden vaak vergelijkingen gemaakt met andere indie- of southern rockbands, en soms hoor je echo’s van invloeden. Maar wat vooral opvalt, is hoe sterk hier al een eigen geluid aanwezig is. Geen kopie, geen trendvolger, maar een band die meteen herkenbaar klinkt. De oorspronkelijke bezetting, met onder meer Ben Bridwell, Mat Brooke, Chris Early, Tim Meinig en Sera Cahoone, legde hier de basis voor een carrière die inmiddels zes studioalbums telt.
Toch blijft dit debuut de maatstaf.
Twintig jaar later bewijst deze jubileumeditie hoe tijdloos Everything All The Time eigenlijk is. De remaster laat details nog beter naar voren komen: de subtiele pianopartijen, de gelaagde gitaren, de ruimte in de productie. Het voelt alsof je de plaat opnieuw binnenstapt, precies zoals Phil Ek het in zijn liner notes beschrijft: muziek die een driedimensionale wereld opent.
Sommige albums verliezen na verloop van tijd hun glans. Dit is er geen van. Het blijft een plaat vol perfecte popsongs, emotionele diepgang en een zeldzame oprechtheid. Een debuut dat meteen alles zei… en dat twintig jaar later nog niets aan kracht heeft verloren!
Ásgeir zoekt zichzelf op Julia
Met ‘Julia’ levert de IJslandse singer-songwriter Ásgeir een ingetogen, zachte, en verfijnde plaat af. Uitgebracht via One Little Independent, klokt het album af op een compacte 37 minuten waarin sfeer en subtiliteit centraal staan. Geen grote gebaren, geen uitgesproken climaxen, alles draait om nuance, melodie en stem.
Wie, zoals ik, elk nieuw album van Ásgeir nieuwsgierig opzet, merkt dat de aanvankelijke magie van zijn vroege werk wat is getemperd. ‘Julia’ sluit aan bij de lijn van zijn vorige platen: degelijk, verzorgd en emotioneel oprecht, maar minder verrassend dan zijn beginjaren. Toch is dat geen zwaktebod, eerder een bewuste keuze voor consistentie en ambacht.
Julia als spiegel
De naam ‘Julia’ fungeert als personificatie van zijn innerlijke stem: twijfel, verlangen, richting en herinnering krijgen een gezicht. Waar blueslegende B.B. King zijn gitaar Lucille noemde en coureur Sebastian Vettel zijn racewagens jaarlijks doopte, gebruikt Ásgeir Julia als metafoor voor zijn innerlijk kompas.
Dat kompas wordt meteen hoorbaar in opener “Quiet Life”, een aangename, breekbare start waarin onzekerheid en overgave hand in hand gaan. “Against the Current” verkent identiteitsverandering, terwijl “Smoke” kwetsbaar en eerlijk klinkt. Het titelnummer “Julia” vormt het emotionele middelpunt: een verstilde ballade. “Ferris Wheel” bezingt teder ‘the great unknown’, en in “Universe Beyond” snijden de strijkers en zijn breekbare timbre diep. Dit zijn momenten waarop Ásgeir nog altijd excelleert: sfeer neerzetten met minimale middelen.
Een subtiele tweedeling
Met “Sugar Clouds” verschijnt voor het eerst een duidelijke beat; het voelt als het begin van een tweede hoofdstuk. De sfeer wordt iets opener, iets lichter. “Stranger” suggereert herwonnen zelfbesef, terwijl afsluiter “Into the Sun” thematisch balanceert tussen opstijgen en vallen, een subtiele verwijzing naar de mythe van Icarus.
Muzikaal blijft alles vrij conventioneel van opzet. De songs zijn helder opgebouwd, met nadruk op melodie en zang. Verwacht geen experiment of radicale wendingen; Julia is vooral een sfeeralbum. In een tijd waarin veel artiesten kiezen voor volume en effectbejag, is deze verstilling bijna tegendraads.
Finesse boven vuurwerk
Toch wringt daar ook iets. Waar zijn vroegere (IJslandstalige) werk nog een zweem van mystiek en eigenheid had, klinkt dit album internationaler… en daardoor ook iets gewoner. Zijn Engels is hoorbaar verbeterd en zijn blik lijkt meer naar buiten gericht, maar daarmee is een deel van het raadselachtige karakter verdwenen.
Dat maakt ‘Julia’ geen zwakke plaat. Integendeel, het is een fijne, introspectieve singer-songwriterrelease met meerdere lagen voor wie die wil horen. Maar het is ook een album dat zich comfortabel nestelt binnen het genre, zonder het wezenlijk te verrijken. Misschien is dat precies wat Ásgeir hier beoogt: geen groots statement, maar een rustige reflectie. Een album dat niet schreeuwt om aandacht, maar zachtjes fluistert. En soms is dat genoeg.
The Notwist zorgt voor warmte in woelige tijden
Met’ News from Planet Zombie’ keert The Notwist terug naar de kern. Geen radicale stijlbreuk, geen schokgolf zoals bij ‘Neon Golden’, maar wel een warm, hecht, en opvallend levend album. Alsof de Duitse band na jaren van experiment en omzwervingen opnieuw samen in een ruimte is gaan staan om liedjes te spelen. En dat hoor je.
De plaat opent met “Teeth”, dat vertrouwd aanvoelt: bedachtzaam, licht melancholisch, met die typische breekbaarheid in de zang van Markus Acher. Het is een rustige binnenkomer, alsof de band eerst de temperatuur van de kamer wil voelen. Daarna volgt single “X-Ray”, een meer uptempo, energieke, en vooral catchy song – zo’n nummer dat zich zonder pardon in je hoofd nestelt en daar de hele dag blijft rondspoken. De strakke baslijnen van Micha Acher zijn hier deels verantwoordelijk voor.
“Propeller” en “Red Sun” (een subtiele herinterpretatie van Neil Young) passen naadloos in het geheel. Die laatste voelt niet als een vreemde eend in de bijt, maar als een oude vriend die perfect begrijpt waar de plaat naartoe wil. Hetzelfde geldt voor “How the Story Ends”, oorspronkelijk van Lovers, dat hier uitgroeit tot het mooiste moment van de plaat. De breekbaarheid, de melodie, de gelaagdheid in blazers en toetsen: alles valt op zijn plaats. “The Turning” is een van de meest directe songs van het album. “Snow” daarentegen is sereen en kabbelend als een beek: minimalistisch, bijna meditatief. Het zijn die contrasten die ‘News from Planet Zombie’ ademruimte geven.
Wat deze plaat extra bijzonder maakt, is dat ze voor het eerst sinds album 12 uit 1995 samen in de studio werd opgenomen in uitgebreide livebezetting. Naast de vaste kern (Markus en Micha Acher en Cico Beck) kleuren Theresa Loibl (klarinet, harmonium), Max Punktezahl (gitaar), Karl Ivar Refseth (vibrafoon, percussie) en Andi Haberl (drums) het geluid rijk en organisch in. Je hoort lucht tussen de instrumenten, kleine oneffenheden die de songs laten ademen. “Projectors” is daar een mooi voorbeeld van: blazers en toetsen vloeien samen in een bijna Sufjan Stevens-achtige mijmering.
Thematisch is dit een plaat die onze chaotische wereld erkent – de zombie als metafoor voor een realiteit die soms aanvoelt als een slechte B-film – maar ze reageert met warmte en generositeit. Geen cynisme, wel troost. De afsluiter “Like This River” vat dat perfect samen: een bloedmooie, bijna berustende song die de huidige Zeitgeist quasi omarmt.
Al bij al is News from Planet Zombie een puik album, niets fundamenteel nieuws onder de Notwist-zon, maar misschien hoeft dat ook niet. Soms is het genoeg om met overtuiging te tonen dat je stijl nog altijd werkt, en dat je samen muziek maken nog altijd als iets kostbaars beschouwt.
Je hebt zo van die bands die in eeuwigheid paraderen in de schaduw, zich daar zelfs comfortabel bij voelen, maar toch een zekere fanbase weten op te bouwen door de jaren heen.
Neem nu de formatie Struggler. In de jaren '80 brachten ze een plaat uit die binnen underground middens nog steeds wordt gekoesterd 'It Was A Very Long Conversation But At The End We Didn't Shake Hands'. Ze bleven verder werken, zonder zich echt in de spotlight te plaatsen van hun generatie genoten; ze verloren hierbij hun populariteit binnen de scene niet. In 2023 leek het einde gekomen, maar plots kregen we een berichtje of we hun nieuwe plaat wilden recenseren … 'Zugzwang', met name, een bevreemdend mooi meesterwerkje btw.
Eigenzinnigheid is altijd de rode draad geweest doorheen hun muziek.
De eerste song klinkt weemoedig, zacht, een tokkelende beat gaat verschillende kanten uit, wat een prikkeling; het is soms wel een muzikale chaos, die toch zijn weg vindt.
Zwoel, onaantastbaar en een rokerige stem die weet te raken. In de instrumentatie worden uppercuts uitgedeeld, rusteloos, angstaanjagend én toch met een portie rustgevoel.
Er gebeurt veel in het songmateriaal. Verrassende en onverwachtse wendingen sieren. Struggler maakt het de luisteraar niet gemakkelijk, de avontuurlijke aanpak met de comfortzone verlaten siert hen.
Een beklijvend mooi duet “The dead flowers” met Alexandrina Alves is één van de hoogtepunten trouwens. Verder “Hitch”, de titeltrack “Zugzwang” zijn mooie pareltjes, Struggler durft steeds opnieuw zaken uit te proberen. We werden meegevoerd naar een bevreemdend mooie wereld; dansbare beats en riffs worden gecombineerd met een crooner stem van een Leonard Cohen. Znger Rene Hulsbosch beantwoordt hieraan. Afsluiter “Again” is er een mooi voorbeeld van.
Verschillende genres zitten geworteld in Struggler’s muzikale avontuurlijke aanpak van postpunk en krautrock.
Tracklist: XIV - Summernight - Last but not least - The Dead Flowers - Hitch - Zugzwang - Again
Krautrock/postpunk
Zugzwang
Struggler
Cheap Cult is een Gentse indierockband met leden van o.m. School is cool, Mooneye, DVKES en Dishwasher_.
De groep bevindt zich op het spanningsveld van psychedelische pop en krautrock. De repetitieve grooves en dreamy pop voeren je mee op hun trip. Voor wie houdt van het avontuurlijke geluid van Mac DeMarco, Goat, Beach House of King Gizzard & The Lizard Wizard.
Er verschijnt nu de eerste single van Cheap Cult via Bram Bostyn, ‘Juvenile obsession' is een nummer dat klinkt als een samenwerking tussen Mac DeMarco, Beach House en The Beatles. Een warme laidbacksfeer creëren ze. 'Juvenile Obsession ' is er eentje van drie singles die Cheap Cult dit jaar zal uitbrengen.
Ze balanceren tussen gevoeligheid en dansbaarheid, tussen toegankelijkheid en licht experiment. Een sprankelende klank, een warme stem en een zomerse tint is ermee verbonden. Aanstekelijk, dromerig, mooi , bijzonder. Je wordt meegeleept naar een droomwereld.
Cheap Cult is een bandje om in het oog te houden en die een breed publiek weet aan te spreken. Ze ontroeren met een positive vibe.
https://fanlink.tv/cheapcult
Cheap Cult is:Joos Houwen voc/gtr - Hanne Torfs Keys - Arno Grootaers drums - Michiel Libberecht bass - Guillaume Navarro gtr
Punk 50 Y 2026 - Triple Bill: Hyperdog + Spotbust + Mesher – Een punch in de maagstreek
Punk 50 Y 2026 - Hyperdog + Spotbust + Mesher
Ancienne Belgique
Brussel
2026-03-02
Erik Vandamme
We citeren even : ‘Met Punk 50 viert AB vijftig jaar chaos, vrijheid en onvervalste expressie. We eren het rijke verleden, het bruisende heden en de toekomst van punk met expo’s, films, talks, een zinemarkt én een snoeiharde line-up van internationale iconen, Belgische legendes en de nieuwe generatie punkmuzikanten.’
Vanavond kregen we een Europees onderonsje met Hyperdog + Spotbust + Mesher. Deze avond werd bovendien gecureerd door het Brusselse punk-collectief-label Stadskanker.
Mesher (*****) is een band die is ontstaan tijdens de lockdowns in de COVID periode, en bestaat uit bandleden van Youff, Crowd Of Chairs en Spoorloper. Drie bands die ook noise/punk muziek brengen, met een hoek af.
Dit optreden stond in het kader van de release show van het recente album ‘Stress Seeker’. Live resulteert dit in een energieke set, waarbij de songs in een razendsnel tempo worden gespeeld. De frontman was ontketend, pure waanzin soms op het podium stormend en bij de eerste song in het publiek duikend. Hij schreeuwde z’n stem schor.
De verpulverende riffs en drum salvo’s doen de AB Club op zijn grondvesten daveren. Een hyperkinetische zanger en een band die ruw en zonder opkijken door raas . Teksten die niet echt verstaanbaar zijn, maar die je op een of andere manier toch weet mee te brullen. Wat een punky pletwals. Mesher, zorgde voor een moshpit en stak het lont aan voor de avond. Wat een knal van een openingsact!
De Duitse formatie Spotbust (****) tapt uit een iets melodieuzer vaatje, scherp en verpulverend. De spraakzame zanger heeft een indringende stem. De riffs kliefden. Wat een mokerslagen. Een moshpit is het gevolg. Het bier vliegt ook rond, de aanzet om compleet overslag te gaan. Spotbust duwt dat gaspedaal stevig in een wervelende finale van hun korte set.
De Club wordt herschapen in een chaotische massa moshende punks. Missie geslaagd! Zonder meer. Een beetje meer variatie mocht wel, maar het stoorde niet.
Oostenrijk doet ons vaak denken aan mooie berglandschappen en vrolijk jodelende zangers in short, HYPERDOG (*****) draagt die typische speelsheid ervan zeker hoog in het vaandel, maar etaleert dit eerder door een punk pletwals, alles tot gor slaan. Op razendsnelle wijze wordt alles verbrijzeld. Iedereen is aan het moshen en aan het springen.
HYPERDOG toont aan dat blaffende honden wel degelijk durven bijten, en gaat verscheurend tekeer. Wij deden lekker mee.
De rauwe energie van punk/hardcore uit de jaren ’80 wordt door HYPERDOG in een modern kleedje gestopt. De set duurde amper een half uurtje, maar voelde aan als een losgeslagen punk rollercoaster. Hoer was sprake van nietsontziende uppercuts in de maagstreek. Wat een dynamiek en energieke set van die mannen.
De ‘old school’ punk die we hier hoorden bracht ons zomaar terug in leeftijd .We voelden ons een jong veulen die voor het eerst in Hamme-of-al-city’s The Kids ging gaan zien in een bruisende café Roxy . Punk is nooit echt dood geweest, maar bands als Mesher, HYPERDOG en Spotbust doen alvast het genre terug heropleven. Ze geven er een draai aan, het genre lijkt heruitgevonden. Deze secen is duidelijk nog springlevend!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Stadskanker
Ão (try-out) - Welkom in hun bezwerende sounds
Van 'één van de ontdekkingen van het jaar' in 2023, naar een Belgische parel die niet meer weg te denken is. De formatie Ão (*****) heeft op drie jaar tijd een mooie weg afgelegd. Ze brachten met 'Ao Mar' een sprankelend debuut uit dat op heel wat schitterende recensies kon rekenen. O.a. op Drift, Pukkelpop en op de Lokerse Feesten vorig zomer, wisten ze ons optimaal te overtuigen.
In een uitverkochte N9 stelde de band via een try-out zijn nieuwste voor 'Malandra'. 'Welkom in hun bezwerende wereld.
De sprankelende elektronische prikkels, de Zuiderse getinte gitaarriedels, de verbluffende percussie en de bijzonder beklijvende uitstraling van een charismatische, warme zangeres, die met haar indringende vocals ons hart doet smelten, het vormt de magische basis van AO, of dat nu met de songs van het debuut is of de nieuwere als “Me Condena”, “Malandra” .
Telkens voel je die 'vibe' en kun je efkes wegzweven. In muziek en stem van Brenda voel je emoties en weemoed. Het vieren van het leven, de pijn achterlaten, en alles een plaats geven, lijkt eerder de bedoeling te zijn.
Melancholische soundscapes en elektronica met allerhande weerhaakjes weten je weg te voeren. Intimiteit en intensiteit met elkaar verbinden. Het komt allemaal terug in die negentig minuten. De verhalen en de kwinkslagen die Brenda er zelf aan toevoegt in haar bindteksten, vormen een duidelijke meerwaarde.
De nieuwe plaat is, nog meer dan het debuut, gedrenkt in een dansbare groove en een badje van intens beleven. Het daverende applaus en het enthousiasme van het publiek, spoort de band aan tot een extraverte, wervelende mooie finale , die uitmondt in een korte bis. Een bijzonder slot van een even bijzonder boeiende avond.
Ão bewijst op deze try-out dat ze klaar zijn om een breed publiek te bereiken, meer nog, ze weten te ontroeren in een waas van melancholie en ons tot een danspasje te bewegen. Een emotioneel hypnotiserende, bedwelmende, bezwerende sound met een frontdame die er in haar vocals en uitstraling staat.
Pics homepag @Patrick Blomme
Organisatie: N9, Eeklo
The Paper Kites - Uitgepuurde balans van intiem en volle sound
Onverstoord en onvermoeibaar blijven The Paper Kites verder timmeren aan hun eigen indie-folk, subtiel gekruid met country en rock. Meer van dat serveren de Australiërs ook op hun nieuwste plaat ‘If You Go There, I Hope You Find It’ (2026).
Door koppig trouw te blijven aan zichzelf groeit hun publiek gestaag. Deze keer streek het zestal neer in de Ancienne Belgique, waar hun kenmerkende zeemzoete melancholie opnieuw vrij spel kreeg.
De vroege vogels werden beloond met een sterke set van Bess Atwell. Met nummers uit haar twee jaar oude plaat ‘Light Sleeper’ wist de Britse singer-songwriter in haar eentje de zaal moeiteloos in te palmen. “Release Myself” klonk in uitgepuurde vorm glashelder en riep echo’s op van Phoebe Bridgers en Julia Jacklin. “Crowds” balanceerde tussen donkerte en warmte, sfeervol en intens tegelijk. Afsluiter “Nobody” werd enthousiast onthaald. Een voorprogramma dat niet zomaar passeert, maar zich diep nestelt in ons geheugen.
Nog voor het geroezemoes helemaal was uitgedoofd, verscheen The Paper Kites in het halfduister op het podium. Het publiek maande de laatste babbelaars tot stilte terwijl de band zich rond één microfoon schaarde voor het nieuwe “Morning Gum”. Halverwege zwol het nummer open en nam iedereen zijn plaats in, alsof een schets plots kleur kreeg. Bij “Change of the Wind” werd het minimalistische decor zichtbaar in zacht sfeerlicht. “Till the Flame Turns Blue” ademde voor het eerst die uitgesproken countrytoets, met een prominente steelgitaar en een hecht samenspel. Ook het nieuwe “Every Town” overtuigde, terwijl het bluesy “Black & Thunder” extra lading kreeg door een scherp, bliksemachtig lichteffect.
De set zat doordacht in elkaar, met een vloeiende afwisseling tussen nieuw en oud, intiem en voluit. Tijdens “Dearest” keerde de band terug naar die ene microfoon en kregen we een innemend duet tussen frontman Sam Bentley en Bess Atwell. De zaal hield collectief de adem in. In dezelfde opstelling, maar zonder Atwell, groeide “Paint” uit tot een eerste hoogtepunt. Na een ingetogener passage volgde “Without Your Love”, waarbij Bentley het publiek al liet meezingen nog voor het nummer volledig openbrak.
Het meest beklijvende moment van de avond was echter “Deep (In the Plans We Made)”. Bentley, vergezeld door gitarist en toetseniste, had zich tijdens het vorige nummer al tussen het publiek begeven. Onder een eenzame lampion, midden in de zaal, brachten ze het nummer fluisterzacht. Fans drongen dichterbij, sommigen zichtbaar geëmotioneerd. Daarna trok de band opnieuw naar het podium voor het krachtige “Give Me Your Fire, Give Me Your Rain”, waarna “On the Train Ride Home” zachtjes neerdaalde als een kalme epiloog.
Uiteraard volgde er een bisronde. Met banjo, mandoline en zes harmonieus verweven stemmen werd “Bloom” gul meegezongen. Als perfect sluitstuk was er nog “When the Lavender Blooms”, dat de avond afrondde met een warm lentegevoel dat nog lang bleef nazinderen.
Setlist: Morning Gum - Change of the Wind - Till the Flame Turns Blue - Every Town - Black & Thunder - Dearest (with Bess Atwell) - Paint - Bleed Confusion - Without Your Love - Electric Indigo - Walk Above the City - Shake Off the Rain - Deep (In the Plans We Made) (Performed in the crowd) - A Gathering on 57th - Give Me Your Fire, Give Me Your Rain - On the Train Ride Home — Bloom - When the Lavender Blooms
Organisatie: FKP Scorpio
Ao (try-out) – ‘Malandra’, Ao op kruissnelheid
Het Belgische kwartet Ao gaat een mooie toerkomst tegemoet. De tweede plaat ‘Malandra’ betekent de definitieve doorbraak en hun, net als de titelplaat, warme tegendraadse bossanova popelektronica heeft een onaardse schoonheid. Een goed anderhalf uur werden we heen en weer geslingerd in deze muzikale omlijsting.
Ao is in de Belgische scene een uniek pareltje en biedt bijna een genre op zich door hun groovy etherische, elektronische ambiente fadopop in Portugese Madredeus stijl, Spaanse Rosalia, IJslandse Sigur Ros en Franse Gotan Project stijl. Het kwartet gaat creatief, avontuurlijk te werk en zet in op een wisselende sfeerschepping. Pop en experiment vinden elkaar moeiteloos en het klinkt spannend door de verrassende, onverwachtse wendingen. Speels , intiem, meeslepend omgaan met klanken, om er dan een extraverte touch aan te geven door de aanzwellende keys, beats en percussie, terwijl de fluwelen vocals van Brenda Coryn en het Zuid-Amerikaanse gitaargetokkel dwarrelt in die sound. Het klinkt aanstekelijk, weemoedig, mooi in die zonnige, zomerse tunes alsook is het iets apart, bizar dat baadt in grimmigheid en in een waas van geheimzinnigheid, die dan net die Zuiderse roots ondermijnen. Ons een beetje op ‘t verkeerde zetten als het ware …
… En dat voelden we goed aan als we de set ondergingen. We werden meteen gedropt in hun stijlvariaties, die ons bij de leest hielden met “Me condena”, “Sofrimento” en het nummer “Speak”, van het debuut ‘Ao mar’. Het bracht ons naar het herkenbare “Orgulho”, één van de singles van hun nieuwe tweede album, dat opvalt door het akoestische gitaargetokkel, de bedwelmende, bezwerende, ophitsende percussie en de verwaaide soundscape/elektronica, gedragen door de indringende , sfeervolle vrouwelijke vocals . Het handelsmerk van Ao zondermeer.
Ao klinkt ritmisch chaotisch en is charmant ontroerend, grillig als intelligent, sluw. In die wisselende muzikale emoties worden we meegevoerd, meegesleept.
Het volgende “Onda” en “Meninas” zijn op hun beurt heftig, stevig als spaarzaam, gevoelig en worden bepaald door een soort rapzang en hoog uithalende vocals. Ze maken en houden het boeiend, spannend, intrigerend.
Elke song heeft wel z’n verhaal horen we van Brenda , er is o.m. een verhaaltje die ze hoorde van haar mama of verder vertelt ze van een observatie vanuit een koffiebar, of over ons lot enz.
Het brengt ons naar de filmische, sfeervolle krautrock van “Cinza” , vernuftig bij elkaar gehouden door de elektronica en haar stem.
De titelsong “Malandra” gaat alle kanten uit , wordt sfeervol ingezet met handclaps, spaarzame percussie, bouwt op, zwelt aan, meer groove , meer percussie; er zijn de sensuele danspasjes, die hier iets destructiefs uitstralen; tja, de song blaast warm-koud samen en past in het kader van Q. Tarantino. Al die variaties, wissels, het versmelt de melodie en het experiment. Niet evident maar sterk.
Die instrumentatie is bijzonder op elkaar afgestemd. “Sorte” valt op door het warme getokkel en de percussieve beats. “Acorda” neigt naar opera en boeit door de verrassende wendingen, en “Cada vez” prikkelt de dansspieren en klinkt dus dansbaar extravert.
Er wordt nu teruggeblikt naar de meeslepende oudjes “More” en “Muhler”, waarmee het muzikale avontuur van Ao allemaal begon, die de klemtoon wat meer legde op elektronica soundscapes, percussie en Brenda’s stem.
Tot slot de doorbraak single van ’t moment, het groovende “Talvez” die een swing maakt naar Rosalia. Het is de aanzet naar een emotievol, bezwerend, avontuurlijk crescendo krachtig wordend slot, waarbij de vier elkaar perfect aanvoelen in de instrumentatie. “Aren’t you tired” en “Volta” worden zelfs door de lichtinval naar een hoger niveau getild; letterlijk meegezogen zijn we door de trancy opbouwende, variërende ritmiek.
De try-out was veelbelovend, popalternatief. Ao is opgewarmd. Ze spelen er nog zo’n eentje in de N9, die hen moet klaarstomen naar de AB, de zomerfestivals en een uitgebreide najaarstour, die het tweede album ‘Malandra’ moet doen nazinderen. Ao op kruissnelheid dus!
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Agnostic Front + guests, Trix, Antwerpen op 28 februari 2026 – Pics
AGNOSTIC FRONT
Agnostic Front, opgericht in 1982, behoort tot de meest gewaardeerde pioniers van het hardcoregenre. Geen enkele band komt in de buurt van sonische en sociale authenticiteit, waarbij de strijd om te overleven op straat letterlijk leven heeft gegeven aan een geluid dat vandaag de dag nog steeds net zo impactvol is als meer dan veertig jaar geleden. Hun beukende, maatschappijkritische anthems legden de basis voor echte New Yorkse hardcore en voedden de opkomst van crossover thrash.
Ondanks een aantal bezettingswisselingen en een veranderende wereld is Agnostic Front standvastig gebleven: onverzettelijk in geluid, geest en boodschap. Hun nieuwe album 'Echoes In Eternity' bewijst dat ze na meer dan 40 jaar niet vertragen. Sterker nog, ze zijn luider, harder en vitaler dan ooit.
WISDOM IN CHAINS
Wisdom In Chains is een van de meest invloedrijke artiesten in de hardcore/punkscene, afkomstig uit het bruisende muzieklandschap van Pennsylvania. De band, opgericht in 2007, heeft een unieke niche gecreëerd met hun rauwe energie, tot nadenken stemmende teksten en een geluid dat elementen van hardcore, punk en metal naadloos combineert.
RAW BRIGADE
100% Hardcore. 100% Straight Edge. 100% Latino. De Colombiaanse hardcoreband Raw Brigade laat met hun nieuwe album '100%' horen wie ze zijn. De elf nummers barsten van de agressie door woeste zang, snelle riffs en talloze two-step mosh-partijen.
Agnostic Front, opgericht in 1982, behoort tot de meest gewaardeerde pioniers van het hardcoregenre.
VOOR FANS VAN
Sick of It All / Madball / Cro-Mags / Warzone / Sheer Terror / Youth of Today
(bron: Trix, A’pen)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Agnostic Front
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9046-agnostic-front-28-02-2026?Itemid=0
Wisdom In Chains
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9047-wisdom-in-chains-28-02-2026?Itemid=0
Raw Brigade
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9048-raw-brigade-28-02-2026?Itemid=0
Org: Trix, A’pen
Dyscordia - We staan nu heel sterk in onze schoenen, ook al heeft het er moeilijk uit gezien. De toekomst ziet e mooi uit, met de nieuwe plaat die eraan komt in 2027
Door de jaren heen heeft Dyscordia zijn plaats binnen de scene, zowel op plaat als live, meer dan verdiend. Na een moeilijke tijd, volgde vorig jaar een feest voor hun 15ste verjaardag en ook een tour in het buitenland.
Nu is Dyscordia een band geworden die alle moeilijkheden achter zich heeft gelaten en klaar is voor de volgende bladzijde. Op speelse, strakke, nietsontziende wijze daverden ze een klein uur lang over de hoofden heen op MENtal Fest in Roeselare. De lat lag erg hoog van begin tot eind.. Een epische knal van powermetal met twee charismatische zangers die elkaar aanvullen en aanvoelen. We werden compleet omvergeblazen.
We hadden een fijne babbel met de band over het 15 jarig bestaan, het buitenlands avontuur, de plannen en de ambities.
Een terugblik, 2025 was al bij al een succesvol jaar? Jullie speelden in het buitenland? Hoe was de ervaring?
We hebben inderdaad in het buitenland kunnen spelen, we hebben naar Spanje kunnen gaan. Ons buitenlands avontuur was eentje om in de annalen van de band te schrijven. Voor ons was dit een heel mooie ervaring. We hebben er veel uit geleerd en hebben ook een paar machtige shows gespeeld. En we hebben er zeker Spaanse fans bij.
Heeft die ervaring deuren geopend?
Voorlopig nog niet echt, hopelijk wel. Het blijft moeilijk om als ‘onafhankelijke’ band door te breken of kansen te krijgen. Ergens zouden we kunnen overwegen om bij een label te gaan. Met die nieuwe plaat die eraan komt misschien… we hebben nu wel een fanbase in Spanje bijvoorbeeld..
Op 3 oktober 2025 vierde de band hun 15-jarig bestaan met support acts At The Front en Aeveris in Kortrijk. Hoe is het verlopen; hoe waren de reacties? Inspiratie voldoende om door te gaan?
We hebben wat kunnen herbronnen, de laatste jaren hebben we heel toffe dingen gedaan. Intussen kunnen we melden: er komt dit jaar nog een live album uit van onze Anniversary Show op Grensrock, enkel op LP. Dit vooral voor de leden van de Dyscordia Army (onze fanbase) die al lang vragen naar live materiaal. We zijn ook volop aan het werken naar een vijfde album toe, en werken verder aan meer shows dit jaar. Als dat 15 jaar bestaan iets heeft geopend? Zijn het andere opties en mogelijkheden, na een tijd van herbronning. We gaan ons focussen daarop, en (hopelijk ) tegen eind 2027 een nieuwe plaat op de markt te brengen.
Zijn er zaken die je na 15 jaar anders zou aanpakken?
Niet perse , nee. Er zijn altijd dingen waarvan je denkt ‘dat hadden we anders kunnen doen’ maar we kunnen niet terugkeren in de tijd. Laat ons stellen, we staan nog steeds evenveel achter de eerste de plaat als achter de laatste die we na al die jaren hebben uitgebracht, dus spijt van iets? Nee.. soms gaat er wel eens iets verkeerd, soms botst het .. maar we staan nog steeds achter elke beslissing die we hebben genomen, ook na 15 jaar.
Heeft de personeelswissels een ‘stop’ gezet op de doorgroei of waren er andere elementen die speelden?
Eerder die COVID periode, de plaat is uitgekomen in januari toen we gingen een tour doen met Doro, doorheen heel Europa. Dat is toen allemaal in het water gevallen. Wellicht hadden we zonder die COVID periode nu wel wat verder gestaan.. of toch meer internationaal onze stempel kunnen drukken, waardoor we ook in het binnenland nog meer erkenning zouden hebben gekregen. Het is dus eerder DAT aspect geweest dat ‘de doorgroei’ een beetje heeft afgeremd.
Ik vind het subliem hoe jullie blijven doorgaan, want de twee personeelswissels waren niet eenvoudig in te plannen, en … ook tegenslag toen.
In een vorige babbel zei je ‘we doen het veel te graag’. Doe je het nog altijd graag? Wat is de drijfveer geweest om door te gaan?
We doen dit nog steeds extreem graag, ja. Metal zit in ons bloed en dat zien we niet meer veranderen eigenlijk. Dus wat er ook op ons pad komt, metal zal altijd deel blijven uitmaken van ons leven. Het is de kwestie van de juiste man, op de juiste plaats te vinden en als dat lukt.. dan ben je weer vertrokken. Eigenlijk hebben we twee keer enorm geluk gehad met de mensen die we gevonden hebben om deze kleppers te vervangen. Het is niet enkel gitaar en drum die je vervangt, het heeft zeker voor een uitdaging gezorgd. Maar we vinden dat dit in beide gevallen, zeer goed is gelukt.
Het is eigenlijk algemeen niet eenvoudig … Je hebt een overaanbod aan bands én steeds minder podia om te spelen?
Het is inderdaad moeilijker geworden om op locaties te geraken, er kruipt veel meer werk in dan vroeger, dat valt zeker op. Je moet steeds meer je grenzen verleggen, eruit springen, om kansen te krijgen om ergens te mogen optreden. Er kruipt dus zeker meer werk in …
Als je spotifiy bekijkt, heb je fans overal; is sociale media belangrijker geworden om deuren open te gooien?
Sociale media is zeker belangrijk geworden, maar het blijft toch zo dat het aanbod groot is en dat je als organisatie maar een paar bands op een affiche kunt zetten, terwijl er minder locaties zijn dan vroeger – zoals aangegeven – maar de inbreng op sociale media kan wel een zekere soelaas bieden, sowieso. Hoe meer je post hoe beter. Het belangrijkste blijft tijd steken in muziek, je passie volgen en plezier eraan beleven. Kortom: Wij blijven sowieso muziek spelen samen, we halen er ook veel uit als we niet op een podium staan. In die zin zien wij al die AI-bullshit niet echt als een bedreiging. Wij blijven ons ding doen; als we de kans krijgen laten we zoveel mogelijk mensen meegenieten van wat ons drijft; en al de rest is onbelangrijk.
Ik moet toegeven dat ik de laatste tijd een beetje ongerust was over de toekomst van Dyscordia …
Het voortbestaan van Dyscordia heeft inderdaad aan een zijden draadje gehangen. De combinatie van COVID met het verlies van 2 bandleden na elkaar, heeft er diep ingehakt. Maar nu kunnen we zeker zeggen dat we er sterker uit zijn gekomen. Met de 6 mensen die op vandaag Dyscordia zijn, hebben we onze tweede adem gevonden. En we laten ons niet zomaar meer uit elkaar spelen. Als we kunnen klimmen, zeer graag! Gebeurt dat niet, so what. Het belangrijkste is dat we er plezier aan beleven. Dit willen we delen met iedereen, als ze daar voor open staan. Met deze bende hebben we al bijzonder veel plezier gehad, en er ligt er ook nog veel in het verschiet!
Even terug naar de nakende nieuwe plaat … Ergens in de toekomst… Vertel ons er wat meer over?
We hebben vier nummers afgewerkt, gaan ons live nog een beetje toespitsen op de vorige LP. We gaan dus noest verder werken , maar zijn nog niet zeker wanneer .. het zal dus eerder voor eind jaar 2027, in 2026 komt er al die live LP uit. Dat wordt ook een pareltje. We blijven dus gewoon doorgaan…
We hadden het er in onze vorige babbel ook over van hoe de laatste plaat ‘The Road to Oblivion’ iets meer episch en power metal klonk. De inbreng van twee nieuwe muzikanten beïnvloedt ook de sound. In hoeverre nu, een jaar later…
In feite schrijven onze nummers een beetje zichzelf, door de inbreng van alle leden. Het is dus niet zo dat we op voorhand zeggen: “dit nummer of deze plaat moet zo of zo klinken”. De stroom aan nieuwe ideeën en riffs is bij ons eigenlijk nog nooit opgedroogd, en dus schrijven we nummer na nummer. Samen vormen die dan steeds een album.
Een soort ‘concept plaat’ zit er niet in? of wel ?
Het zal voor de komende plaat wel een beetje zo zijn , maar we kunnen er nog niet teveel over vertellen …maar dat epische komt zeker en vast meer naar boven, zonder meer. De combinaties van onze gekende zangstijlen, en klassieke manier van muziek spelen blijft sowieso in die formule zitten.
Jullie staan op MenTalfest, een fijn festival met een sterke line up, de eerste editie was zelfs uitverkocht. Hoe voelt het om terug in eigen land te zijn? Een erkenning?
Het is een heel mooi festival, en het is altijd leuk om voor een volle zaal te kunnen spelen en zoveel volk voor jou te zien. We zijn dus zeker heel tevreden dat we hier terug mogen staan! Bovendien is Mentalfest steeds een puike organisatie, en op deze uitverkochte editie zal het heerlijk spelen zijn!
Een live plaat dit jaar dus? En verder werken aan nieuw werk tegen 2027.
Wat zijn de verdere plannen in 2026?
Inderdaad, zoals eerder gezegd komt dit jaar nog een live LP uit, en werken we verder aan het komende album dat we hopen te releasen in 2027.
Na 15 jaar hoeven jullie niets meer te bewijzen, maar op de lauweren rusten hoeft nu ook niet. Zijn er ambities, doelen die je voor ogen hebt?
De ambities zijn nog hetzelfde gebleven, meer nog ze zijn de laatste maanden – door ons 15 jarige viering o.a. en Buitenlands avontuur – nog extra aangewakkerd eigenlijk. Zo een tour in het Buitenland willen we zeker nog doen, ook al wordt het allemaal moeilijker . we staan nu heel sterk in onze schoenen, ook al heeft het er – zoals aangegeven – even moeilijk uit gezien. Maar de toekomst ziet er terug mooi uit, met die nieuwe plaat die eraan komt in 2027.
Wens je nog iets toe te voegen? Doe gerust
We willen graag nog even onze fans bedanken en de Dyscordia Army, zonder wie dit allemaal niet mogelijk was geweest. We beseffen heel goed wat we hebben! Steeds opnieuw zien we het bewijs dat metal verbindend werkt. Laat er in onze maatschappij, en de wereld, nu net steeds maar meer nood zijn aan verbinding… Wij blijven alvast ons steentje bijdragen voor meer metal in de wereld! En merci dat jij dit ook doet, Erik!!!
Pics homepag @Hughes Vanhoucke
Graag gedaan, het is steeds geweldig jullie live te mogen zien en te mogen interviewen. Laten we dit nog meer doen in de verdere toekomst ?
Behind The Veil – Als je dat ziet, een eerste rij met t-shirts van je band … Dan is je doel deels bereikt. Meer T-shirts dus!
We volgen de band Behind The Veil sinds hun ontstaan al en leerden hen kennen toen ze de Metalwork battle wonnen. Er volgde een interview, de band leek gelanceerd. Maar toen werd het even stil rond Behind The Veil. Enkele personeelswissels later, bleek dat de band steeds noest is blijven doorwerken.
In 2026 zien we een formatie met muzikanten die allemaal dezelfde kant uitkijken. Met twee zangeressen Sofie en Delphine, lijkt Behind the Veil klaar voor de grote stap voorwaarts.
Op 20 maart 26 komt zelfs een EP op de markt ‘Betrayed By Shadows’, en stellen deze dezelfde avond live voor in de DVG, Kortrijk. De band won de MENtal Fest Battle en mocht op 21 februari het festival openen.
We hadden na hun schitterende optreden een fijne babbel met de volledige band. We blikten even terug naar het verleden, en spraken over de verdere toekomstplannen.
Het eerste interview met jullie was in 2022; eer is ondertussen veel gebeurd. Een kort overzicht. De personeel wissels zette een rem op de groei?
We zijn gewoon niet gestopt, het was soms moeilijk om de juiste persoon te vinden. Maar de band mocht gewoon niet stoppen, maar de wissels zijn het beste idee dat we hadden.. ook al gebeurd het overal. We staan weer als één blok, zoveel is zeker.
Ik heb jullie live gezien en wat me opviel, is inderdaad dat jullie nu een hecht blok zijn Even opvallend, de kledij en de uitstraling … ‘rood’ en ‘zwart’
Vooral onze platen, ook de nieuwe, onze kleuren zijn gewoon ‘rood en zwart’ en dat proberen we live ook uit te beelden eigenlijk. Het is ook een hiërarchie waar we naar streven om een show neer te zetten op dat podium. Visueel is ook belangrijk. daarom ook die uniforme zwarte kledij bij de muzikanten. Het spreekt meer aan als band, als je ook daardoor uniek kunt overkomen.
Ondertussen zit er een plaat aan te komen, ‘Betrayed By Shadows’, ligt deze in dezelfde muzikale lijn?
Zeker en vast! De video clip, en ook de hoes – de marbel is rood en zwart – liggen in die lijn. Een beetje de rode draad (haha) doorheen. Zeker!
Ik heb jullie met de nieuwe line-up live gezien, ik vond die wisselwerking tussen twee zangeressen iets unieks en opmerkelijk. Nu optreden voor een groot publiek, Moeilijk?
Het is soms moeilijker om voor tien man op te treden, die voor je neus staan, dan voor een volle zaal. Je kunt je meer focussen op het geheel daardoor. En gezonde zenuwen zijn er altijd.. we zijn ook bezig om onze shows steeds meer te verfijnen, er is allemaal wel over nagedacht.
Dat ‘over nadenken’ mag natuurlijk de speelsheid niet ondermijnen, zo te zien ging het er allemaal erg gemoedelijk aan toe
Dat is ook belangrijk, om een voorbeeld te geven, bindteksten voorbereiden? Wij doen dat niet, we zien wel wat er op ons pad komt en spelen daarop in. Dat kan dan wel een beetje fout lopen of zo, maar het improviseren blijft minstens even belangrijk. niet alles moet ‘voorbereid’ en ‘perfect’ zijn.
Er komt een nieuwe plaat; wat is de reden dat het toch ‘langer’ heeft geduurd vooraleer ze er was?
Het is niet dat je in een knip alles kunt oplossen en al direct met iets nieuw voor de pinnen kan komen, daar kruipt tijd en energie in. de drijvende kracht achter deze nieuwe plaat en line-up is Delphine, voor zij erbij kwam was het ‘we zien wel’ haar inbreng heeft de bal aan het rollen gebracht.
De singles heb ik ondertussen gehoord; ligt de volledige plaat in dezelfde richting, of zijn er verrassende wendingen?
Er zijn wel enkele nummers die een beetje een andere richting uitgaan, maar over het algemeen ligt het dus in verlengde van die singles ja. We hebben ze allemaal gespeeld vandaag, en oudere songs in een nieuw jasje. Dat willen we vooral live toch te doen. De nieuwe nummers die eraan komen liggen dus in de lijn van “Betrayed By Shadows” dus..
Ik voel in die nummers een zekere ‘frustratie’?
Delphine: Bij de song ‘Betrayed By shadows ‘ wel. Die was wel van emotionele waarde…
Het gevaar van ‘persoonlijk emoties’ op een plaat, is soms gevaarlijk naar sociale media toe …Je weet wel die keyboardhelden … Hoe ga je ermee om?
Negatieve reacties moet je altijd wat rekening mee houden. maar dat moet je mee kunnen omgaan.. wat dat ‘frustraties’ betreft, je hebt altijd dat licht en donker .. in de lijn van waar dit festival MENtal Fest ook over gaat, dat uiten in je muziek is een uitlaatklep, en dan moet je rekening houden met allerlei reacties, zeker op sociale media.. eigenlijk is het ideaal om zulke nummers te kunnen brengen op een podium, als een uitlaatklep dus.
Licht en Donker, een strijd als een samenwerking tussen beide, mooi uitgebeeld door twee zangeressen door hun stem en uitstraling. Is dit de insteek nu?
Iedereen heeft zijn goede en slechte momenten. En vanaf het begin, ‘het is niet alleen Emo het is ook hoop.’. dat is de rode draad geworden doorheen wat de band deed , en nu ook nog meer doet.
Het is ook moeilijk om een echt ‘genre’ te kleven op wat jullie doen?
‘Groove metalcore’ , de ene zegt het zo de andere dan weer anders. Het is gewoon moeilijk om ons te plaatsen. We zijn metal, als je ervan geniet is dat voor ons het belangrijkste.
Jullie hebben wedstrijden gewonnen , dus het wordt geaccepteerd binnen de scene, maar sommige organisaties zullen het moeilijk hebben om jullie te boeken omdat jullie niet echt ‘een specifiek genre’ hebben; ondervinden jullie hier problemen?
We ondervinden daar niet zoveel van, komen ook op affiches terecht die diversiteiten bieden. Wij bieden dat ook, soms wat thrash, zelfs een streepje blues.. nee, we ondervinden daar geen problemen door. Integendeel! we krijgen de opmerking dat we neigen naar Groove metalcore.. dus dat is best ok.
Er komt ook een release show. Hoe groot zijn de verwachtingen?
Op Alcatraz kunnen staan, zou al een heel mooie erkenning zijn. veel meer shows kunnen spelen, gewoonweg zoals we vanavond gespeeld hebben zijn we goed bezig, als we altijd zo een publiek kunnen bereiken? Dan is ons doel bereikt. De t-shirts op de eerste rij stemden ons alvast gelukkig. Als je dat ziet? Zo een eerste rij met T-shirts van je band? Dan is je doel al deels bereikt. Meer T-shirts dus . zonder fans is er geen optreden, daar doen we het voor…
Een doel dat je voor ogen had vond ik wel mooi ‘’Mijn mooiste droom is dat de mensen gewoon de tekst staan mee te zingen, zien hoe het publiek zich 100% geeft op jouw muziek en zich amuseert. Als je dit kunt bereiken, is een doel op zich. ”
Is het doel tot nu toe bereikt?
Dat is inderdaad wel zo, ik krijg er kippenvel van, was mooi om zien hoe mensen dat gewooN stonden mee te zingen…
Wat is dan het volgende doel?
Meer van dat, alcatraz, een mooie toer mogen doen en blijven doorgaan zoals we bezig zijn en met diezelfde bezetting en diezelfde familie waar we nu in zitten, we zitten in een zeer goede vibe! Zo houden is de boodschap..
Waar zie je jezelf binnen enkele jaren, of ben je er nog niet mee bezig?
Daar zijn we nog niet mee bezig – eerst voornamelijk onze release show op 20/03. https://www.facebook.com/events/1404776044455217/
Verder gaan we gewoon door zoals we bezig zijn!
Pics homepag @Stéphanie Maertens
Bedankt voor dit fijne gesprek
Yarno Matoka – In de jazz, ook al voeg ik er andere elementen aan toe, en probeer ik mijn eigen ideeën te plaatsen, je moet ermee spelen, maar de basis van jazz trouw blijven
In samenwerking met het Koninklijk Conservatorium Brussel presenteerde Flagey voor de tweede keer de 'Toots Thielemans Award.' Een vakkundige jury bekroont de meest beloftevolle student van de jazzafdeling met een geldprijs en een liveoptreden in een professionele setting. Het conservatorium wil op die manier jong jazztalent stimuleren en de basis leggen voor hun verdere carrière. Winnaar van deze editie was Matoka, een Brusselse muzikant die in zijn project de fysieke energie van elektronische dancemuziek wil vertalen naar de jazz.
Onder de naam Matoka's last & first trad hij op in een goed gevulde Studio 4. We waren diep onder de indruk van zijn performance. Lees gerust het verslag
We hadden ook een fijne babbel met Yarno over het optreden, de deuren die open gingen, de ambities en toekomstplannen.
In de eerste plaats proficiat met je overwinning op de ‘Toots Thielemans awards’; had je dit verwacht?
Ik heb die award gekregen op basis van mijn masterproef. Ik had wellicht geluk dat in mijn jaar amper vijf mensen die afgestudeerd zijn. In vergelijking met dit jaar, zijn er denk ik 27 mensen die afstuderen. Ik heb er wel heel hard voor gewerkt, heel veel tijd in gestoken ook. Maar ook waren mensen die afstudeerden dat jaar en op vlak van muzikant zijn, veel meer ervaring dan ik. Dus ergens had ik het helemaal niet verwacht.
Je stond o.a. op het Brussels Jazz Festival, in een zaal die gewoon jazz uitademt. In de Flagey, hoe voelde dit?
Flagey is een ongelooflijke zaal, met een hele geschiedenis. Ik herinner me toen ik de eerste keer op het podium kwam en ik al dat publiek zag zitten was dat toch ‘een ‘wow’ moment. Dat geeft je werkelijk een boost en energie. Dat was een avond om nooit meer te vergeten.
Je had veel supporters bij?
Ook, maar ook mensen die ik niet specifiek had uitgenodigd. Maar toch uiteindelijk buiten heb zien staan, en dat heeft me toch heel diep geraakt.
Er was een opvallend jong publiek aanwezig; nochtans als ik doorsnee jazz optredens bezoek, is het meestal een veel ouder publiek; heb je persoonlijk er een verklaring voor waarom jongeren die drempel naar jazz zo moeilijk kunnen zetten, terwijl ze eigenlijk steeds op zoek zijn naar prikkels. Jazz is toch een ‘prikkelend’ genre?
Ik ben zelf pas op mijn 18ste in contact gekomen met jazz. Ik ben veel met elektronische muziek bezig geweest. Ik denk dat er veel mensen zijn die gewoonweg niet weten wat jazz, is, of pas op wat latere leeftijd, of toch niet in contact komen met de geschiedenis van muziek. In tegenstelling tot met pop of commerciële muziek komen jongeren er niet mee in contact, je moet al een zekere diepgang hebben om er mee in contact te komen tot nieuwe artiesten te ontdekken.
Heeft die prijs én in de Flagey bepaalde deuren kunnen openen, om je doel te bereiken?
Op het moment nog niet, maar dat ligt vooral aan mij. Ik wil niet te snel lopen voor ik kan wandelen. Maar dat komt wel.. het heeft nog niet geholpen maar ik ben er van overtuigd dat het zeker deuren zal openen.
Ik doe gemiddeld honderd evenementen op een jaar, waaronder veel jazz; er komt zeker een publiek op af. Wat trekt jouw persoonlijk in het genre aan?
Ik ben opgegroeid omringd door muziek, mijn mama is zangeres Chantal Kashala ze zingt met alle BV , zit in alle Vlaamse programma’s. er was thuis dan ook veel R&B en soul. Daarmee ben ik dus opgegroeid, en rond mijn 13 of 14 ben ik in contact gekomen met elektronische muziek. En zelf wat muziek beginnen producen. op een bepaald moment had ik het gevoel dat ik wilde begrijpen wat ik aan het doen ben. Ik kon dat wel op het gehoor, maar kon het niet beschrijven. Ik ben in het vijfde middelbaar naar Kunsthumaniora van Brussel gegaan. En dat was gewoonweg de jazz afdeling, dat was de eerste keer dat ik daarmee in contact kwam. Die instrumentbeheersing die de muzikanten daar hadden, wou ik ook… ik had echter een achterstand. Ik wist dat ik doordat ik een goed gehoor had als producer , het wel moest kunnen. Ik heb er hard moeten voor studeren. Ik denk dat voor mij jazz een stijl is die laat zien dat er zoveel grenzen zijn in wat je kunt doen , en door de geschiedenis te leren kennen, en me te kunnen fixeren op de basis van de muziek ging een wereld voor me open. Door me in het conservatorium in Leuven te fixeren op die basis, heb ik heel veel geleerd . ik denk dat jazz een onuitputtelijk genre is, dat trekt me nog het meest aan. Er zijn geen grenzen, en de samenkomst van al die verschillende genres daar komt altijd iets mooi of iets nieuw uit voort. Dat is zo bijzonder aan jazz.
Je liet je goed omringen; eigenlijk was het totaalpakket dat primeerde op het podium. Hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Ik zal ze even allemaal voorstellen. Victor Maillard, de man die zorgde voor al die effecten op het podium, dat is mijn oudste muzikale vriend. Ik ben met hem in contact gekomen toen ik veertien of vijftien jaar jong was. Ik ben met hem steeds beginnen producen, beginnen ‘challengen’ samen. We werken en vullen elkaar al heel lang aan. We doen dat al langer dan tien jaar, hij is zelf geen professionele muzikant. Of heeft geen muziekstudies gedaan, maar qua originaliteit en cryptisch brein, is hij mijn tegenpool als het ware, en tegenpolen trekken elkaar gewoonweg aan. Zijn ideeën en werk is zo integrerende dat ik bij hem absoluut wou samen spelen, en dat was de reden waarom dat hij mee op het podium stond, omdat ik weet als hij erbij is kom ik thuis in mijn eigen wereld. Elly Brouckmans heb ik leren kennen in Leuven. Ze speelde enorm goed, ook al dacht ze zelf van niet. We waren allebei verliefd op Coltrane. We zijn altijd blijven samen studeren, samenkomen. Ook een paar combo’s gedaan in het conservatorium. Dat was steeds heel leuk, en we zijn dat blijven doen. van Leuven ben ik naar Brussel gegaan en daar heb ik heel wat nieuwe muzikanten leren kennen. Op het einde van mijn eerste master ben ik in contact gekomen met Umberto Odone. De drummer, met hem was er meteen een ongelofelijke klik. Muzikaal en hoe we het ritme aanvoelen samen. We voelden beide aan, als we samen speelden, dat we snappen wat we willen doen. ik wist meteen , met hem wil ik blijven spelen in een band. Lúcia Pires heb ik leren kennen in dezelfde periode. Dat was ook in de eerste master. Ik heb haar leren kennen binnen de Brusselse jazz. Ze zat een jaar lager dan mij denk ik, ik was altijd verrast door haar manier van spelen. Door middel van mijn producer gebruikte ik altijd fluitklanken. Omdat ik Lúcia had leren kennen dacht ik ook dat uit te proberen binnen mijn project. dat was ook weer een match made in heaven. Het was leuk om haar mee op het podium te hebben. Bassist Zé Almeida heb ik leren kennen op een concert bij Diogo Alexandre, dat was o.a. met Bram De Looze. Ik ben toen gaan kijken daarnaar, en daarna nog een pintje drinken samen. Dat was gewoon een leuke avond. Een paar maanden later , toen die prijs werd bekend gemaakt , ben ik beginnen nadenken over een basgitaar binnen dat concept. En toen ben ik bij Zé aanbeland. Het zijn gewoonweg top muzikanten, één voor één.
Is het de bedoeling om met ‘Matako’s last & first’ meer zaken te doen, want het is – zoals je aangaf – een ‘match made in heaven’. Wat willen jullie allemaal samen doen?
Zeker en vast, de bandleden zijn bewust gekozen om in de toekomst verder te werken aan dit project. We hebben video beelden gemaakt, opnames gemaakt. Het is zeker de bedoeling hier meer mee te doen… het is dus zeker de bedoeling om hiermee in culturele centra, clubs – en wie weet Sportpaleis (haha) – te gaan optreden.
“Improviserend, lichtjes experimenterend, verlaat Matoka's last & first geregeld de comfortzone van wat jazz te bieden heeft, maar bleef de basis ervan wel trouw”, schreef ik over jullie optreden; een bewuste manier van werken?
Ik vond dat mooie woorden, tenslotte ik blijf trouw aan de basis van die muziek. Je kunt muziek niet anders benaderen dan op die manier. ook al voeg ik daar andere elementen aan toe, en probeer ik mijn eigen ideeën daarin te plaatsen. Je moet ermee spelen, maar je moet de basis van jazz ook trouw blijven. Misschien was dat geen bewuste insteek, maar wel de bedoeling dat het zo binnenkomt.
Het is niet mis om te experimenteren, maar het is nodig om trouw te blijven aan de basis; daar draait het dus om bij jou?
Inderdaad, het heeft ook te maken met de mensen met wie je samen speelt. Mijn muziek leeft vanuit een context. Die vooraf al in mijn hoofd zit, en waar ik veel inspiratie uit put. Maar ik heb geleerd als ik speel met muzikanten die daar bepaalde interpretaties aan toevoegen dat ik dat niet kan vernoemen als elektronisch muziek spelen. Er zullen altijd factoren uit jazz terugkomen in de muziek die ik zelf speel. Ik kan daarom niet zeggen dat het gewoon jazz is, maar ook niet dat het gewoon elektronische muziek is wat we doen. ik profileer me ook niet als iemand die iets speciaals doet of zo. sommige nummers zijn wellicht niet geschreven vanuit een jazz context, andere weer wel. En net doordat je met een band speelt, en samenwerkt, kom je in een andere leefwereld terecht. Je creëert samen interpretatie, improvisatie. Dat is voor mij belangrijk , dat er een soort momentopname is in de trend ‘wij spelen de muziek, en gaan geen twee keer exact hetzelfde spelen’. Dat is voor mij een van de mooiste, maar ook een van de moeilijkste , aspecten van jazz. Ik kan muziek schrijven , maar eens ik het mee neem naar een band weet ik niet waar het gaat uitkomen .. en dat is zo uniek aan jazz.
Er is een overaanbod aan bands, maar heel wat minder plaatsen om daadwerkelijk te spelen, waardoor verschillende muzikanten afhaken. Is dat voor jullie geen extra struikelblok als band? Wat is jou motivatie om toch vol te houden?
Ik weet gewoonweg dat muziek iets is dat ik wil doen in mijn leven, ik kan dat gewoonweg niet missen. Het is altijd ene deel van mezelf geweest, het gaat niet om de lat hoog of laag leggen, ik ga dat gewoon doen. Ik zie mezelf gewoon niet afhaken. Ik wil dat gewoon, en ik zie wel wat het me brengt. Muziek is de rode draad doorheen mijn leven , zoals eten en drinken..
Brussels Bruist toch wat jazzmuziek betreft; een voordeel voor jou als muzikant? Ondanks dat ook in Brussel veel cafés gesloten zijn intussen …
Er zijn inderdaad veel plaatsen die sluiten, maar er zijn evengoed nog steeds veel plaatsen waar de muziek echt leeft. In Brussel bruist het. Er zijn wel bepaalde plaatsen die vroeger wel levendig waren en nu niet meer, maar er komen ander dingen in de plaats. België is wellicht niet het beste land om muziek te maken, maar ik denk dat je in Brussel wel nog steeds heel veel coole dingen kunt tegen komen. En dat er nog plaatsen zijn die de muziek willen ondersteunen.
Is er een bepaald doel dat je nastreeft?
Het voornaamste doel is optreden, en eventueel een plaatje uitbrengen. Mensen en zalen aanspreken en zo, om vooral op te treden. Is het voornaamste doel.
Het is de bedoeling om ook platenwerk uit te brengen?
Dat is een pijnpunt in de muziekwereld, platen uitbrengen.. wat mij gebleken is , is dat de hedendaagse streaming business een veel te grote invloed heeft op de muzieksector. Je kunt er geld tegenaan gooien, en een album maken; maar uiteindelijk is dat alleen maar verlies in deze tijden. je kunt beter hebben dat je een goede show hebt , waarmee je kunt gaan spelen .. wellicht krijg je er een goede fanbase door, door iets uit te brengen maar of dat in ons land of in Brussel de beste keuze is? Daar heb ik mijn twijfels over.
Zijn er zaal promotors die vragen of je iets uit hebt, eer ze je boeken?
Dat is ook waar, er zijn altijd twee kanten aan het verhaal. Liefst zou ik dat wel willen doen een plaat uit brengen, en dat ook goed doen. tegenwoordig is het moeilijk geworden voor muzikanten, omdat men vanuit alle hoeken pusht om dit lat direct hoog te leggen, je krijgt haast geen kans meer om langzaam te groeien. “ je moet dit, je moet dat’’ .. je moet alles voor elkaar hebben, voor je een plaats krijgt in die wereld. Maar ik blijf erbij, je kunt beter investeren in een goede show dan in een plaat. Uiteraard is het de bedoeling dat wel te doen, maar als de tijd daar rijp voor is.
Hoe belangrijk is sociale media voor een jong muzikant?
Waar we het daarnet over hadden, hoe je als muzikant wordt gepusht in alle richtingen, en de kans niet krijgt om langzaam te groeien. Dat heeft allemaal te maken met sociale media. Je moet je tonen alsof je alles perfect onder de knie hebt, en als je dat niet doet geef je de indruk dat je niet goed bezig bent en krijgt direct die stempel .. ik ben ervan overtuigd dat ik binnen dat wereld wel mijn plaatsje zal vinden.. ik ben al heel blij dat ik Flagey heb kunnen spelen, dat was alvast een mijlpaal.
Zeker jezelf blijven en niet laten afjagen
Wat zijn de verdere plannen?
Eerst mijn master afmaken, tweede plan is terug mijn instrument oefenen. Ik heb daar geen tijd meer voor gehad. Zoveel mogelijk muziek spelen, en zoveel mogelijk optredens doen en vooral met dit project, verder kunnen werken en overal spelen is het plan.
Dat is dus ook het ultieme doel?
Het doel is zoveel mogelijk festivals kunnen doen door de jaren heen. Dat is misschien nog niet voor dit jaar, niet enkel jazz festivals , festivals als Couleur café, gent jazz, dour om op die festivals te mogen optreden. Strombeek doen ook mooie dingen, alle plaatsen waar we kunnen spelen aandoen. En gewoonweg groeien, op ons eigen ritme, dat is het voornaamste doel.
Pics homepag @Jonas Reubens
Het komt zeker goed, ik wens je heel veel succes in alles wat je doet, en hoop jullie spoedig nog eens live te zien
Nederlands 
Français 
