Ozark Henry – ‘August Parker’, andere werkwijze, andere persoon!
Ozark Henry, Marigo Bay
Een kleine twee uur lang werden we ondergedompeld in de huidige muzikale leefwereld van Ozark Henry, het alterego van Piet Goddaer. Na 8 jaar stilte is er een nieuw album uit ‘August Parker’, die een andere werkwijze en persoon inluidt. Muziek herleiden tot pure essentie , minder effecten en samples, maar het mooi sober, spaarzaam -gevoelig-uitbundig, kil-warm houden .
In die 8 jaar heeft hij niet stilgezeten, werkte hij aan allerhande projecten, samen met modeontwerpers, bedrijven, enz, zette hij zich in voor allerlei campagnes, stampte in de kuststreek Koksijde, waar de Kortrijkse West-Vlaming nu gehuisvest is, mee het festival ‘At sea’ uit de grond en werd ‘Birthmarks’, doorbraak album bij uitstek in 2001, een paar jaar terug even terug in de spotlight geplaatst .
Plaatwerk is er dus nu opnieuw uit , ‘August Parker’, verschenen in het najaar van 2025. Een ander persoon, een andere werkwijze ; hij is iemand die extraverter voor de dag komt op het podium, het publiek nauwer betrekt bij de songs en die hebben nu net een intens mooi, gevoelig, sober, breed klankenspectrum. De bescheiden, zachtaardige mens, de zanger-multi-instrumentalist, nam het album op in ‘Immersive Sound’, een format waarmee je muziek in 3D ervaart, in z’n Ozark Henry studio. Goddaer ziet het als Muziek en Ruimte herleiden in z’n pure essentie. Een nieuwe emotionele dimensie, een soort beeldhouwen met kunst.
Een rijkelijk gevuld oeuvre in dertig jaar, die het oude met het nieuwe verbindt. Het gaat van een ‘This last warm solitude’, ‘Birthmarks’, ‘The sailor not the sea’, ‘The soft machine’ naar ‘Hvelreki’ en ‘Us’, die de link maken naar ‘het nu’, muziek die de brug vormt tussen kwetsbaarheid en kracht, verandering en veerkracht; ‘barsten vertellen verhalen’ zijn de thema’s, die het heerlijke afwisselende materiaal van ‘August Parker bepaalt.
En jawel, als je doorheen die dertig jaar grossiert, kom je aan een klankbord sfeervolle, dromerige, melancholische pop met orkestraties, doorspekt met een vleugje electro, trippop en jazz, vocaal gedragen door z’n warme, innemende, indringende, heldere stem. Of er was de radiovriendelijkheid met z’n plaatwerk. Melodie, durf en experiment vonden elkaar in deze muzikale duizendpoot op z’n Becks.
We horen groovy, knusse songs en er is de meer intense, directe, dynamische, dansbare aanpak. Een goede spannende opbouw, ingenomen, filmisch als meeslepend, pittig, met weerhaken.
Goddaer treedt nu meer op het voorplan, durft expressief, energiek te zijn en krijgt het publiek mee in z’n verhaal.
Met vier staan ze op het podium, o.m. de dames Hanne Torfs (kennen we van School is cool) en Sarah Pepels (kennen we voorheen van Portland). Als (backing) vocalistes, keys en cello geven ze het melancho – soundscape materiaal een andere sobere, spaarzame als bredere insteek. Geen gitaar of baswerk te vinden deze keer.
“Don’t go Jerusalem” opent de set en je wordt opgenomen in die allesbepalende sfeervolle groove die de set herbergt. Ergens het Hoge Noorden in klimaat-opwarming, beeldrijk van aard door de elektronica, percussie met de bijhorende instrumentatie en de kenmerkende vocals.
Trouwens, het is er eentje die we koesteren in het oeuvre, gezien de song nergens op plaat terug te vinden is.
“In the wild” en “La donna e mobile” volgden, emotievolle popelektronica. Herkenbaarheid hadden we eventjes met de gekende single “Word up” , om dan echt avontuurlijk te werk te gaan, met huiverende screamo’s, verrassende wendingen, electro experimentjes en die popelektronische melodie. Alternatief melodieus sterk en sfeervol, broeierig, licht dansbaar, etherisch donker. Een sfeer die hangt over de nieuwe “Eight”, “Pharoah” en het ietwat oudere “Sun dance”.
Er mag ook wat mee electro en beats zijn in een zweem van Daan en Daft Punk., o.m. op “Memento” en “Interesexual”. De dansspieren worden geprikkeld.
De huidige single “Light” klinkt zomers, zwoel, wereldlijk met een Caribbean inslag; het geeft een warm lounge gevoel.
De mime speelt een meer belangvolle rol op het avontuurlijke “Learn to love me”. Het is de aanzet naar puik single materiaal , sterkhouders door de jaren heen als “Out of this world”, “At sea”, “Sweet instigator”, “Indian summer”, “This one’s for you” en “It’s be your sacrifice”. De songs zijn wat aangepast door de jaren. De dames krijgen meer ademruimte in hun spel en vocale inbreng.
Hij was ook te zien in ‘Liefde voor Muziek’ en het wordt niet vergeten; Goddaer heeft met “Heroes”, z’n hero in David Bowie, die hier spaarzaam elegant gehouden wordt door cello en piano loops.
In de bis is er nog “The end” (van The Doors) met talrijke zwaarbewolkte soundscapes. Het besluit de set. En even ervoor kregen we het even sober gehouden, “We will meet again” en “Martyr”, die andere single van ‘August Parker’.
Het materiaal kreeg een fraaie insteek. Goddaer mag zich centraal positioneren en voegt er in die popelektronische aanpak bevreemdende geluidjes aan toe. Door de drums, de synth/keys, cello en de vrouwelijke (backing) vocals, is de sound afwisselend innemend als opengetrokken. Een ander persoon, een andere werkwijze dus.
De set van Ozark Henry zat goed in elkaar, de nummers kregen een nieuw jasje aangemeten, zonder het popmelodieus effect uit het oog te verliezen. Goddaer is meer dan z’n vroegere ‘merci’ geworden, een sing/songwriter die dirigeert, delegeert en z’n publiek amicaal met de glimlach
inpalmt. Deze muzikale ervaringen ervaren we positief en worden even positief onthaald.
Ook de support act houden we in het oog, Marigo Bay, een Belgisch-Amerikaanse singer-songwritster uit Brussel, die haar popelektronisch materiaal solo brengt met voorgeprogrammeerde sounds. Met haar variërende warme, zwoele, ingetogen stem brengt ze een positive vibe. Ze debuteerde reeds in ‘the voice of vlaanderen’ en kreeg met Goddaer een goede hulp . Met de vrouwelijke boom aan artiesten kan ze in 2026 definitief doorbreken.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set @Cactus Club, Brugge op 20 februari 2026
@Kristof Acke
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9036-ozark-henry-20-02-2026?Itemid=0
(Cactus Club ism Stricto Tempo)
Organisatie: Ha Concerts, Gent ism Democrazy, Gent
Midlake - Een concert dat er boenk op was
De drie succesingrediënten van Midlake - De Texaanse folkrockband Midlake streek neer in het Wintercircus in Gent voor een avond die aanvoelde als een warme omhelzing in winterse tijden. “Gent is altijd een beetje thuiskomen”, klonk het vanop het podium, en zelden voelde een concert zo terecht als een thuiskomst.
Hieronder een overzicht van de drie kernformules van hun unieke recept
Hemelse stem en filmische sfeer
Vanaf opener “Bethel Woods” werd duidelijk hoe hecht dit zestal speelt. Drummer McKenzie Smith, medeoprichter van de band, dreef de songs met vaste hand vooruit. De zang van Eric Pulido klonk zuiver en gedragen, bijna kerkelijk bij momenten. Die hemelse stemmengloed werd versterkt door atmosferische projecties op de achtergrond die de muziek netjes visueel vertaalden. “Children of the Grounds” en “Young Bride” bevestigden wat we al wisten: Midlake schrijft perfect afgewerkte popsongs die nooit opzichtig worden, maar zich langzaam onder je huid nestelen. Bij “The Ghouls” en “It Covers the Hillsides” werd het geluid weidser, heerlijk om de nummers van de nieuwe plaat “A Bridge to Far” live te horen.
Melancholie als bindmiddel
Een van de hoogtepunten van de avond was zonder twijfel “We Gathered in Spring”: melancholisch, breekbaar, en intens. Je kon een speld horen vallen in de zaal. Ook de titeltrack “A Bridge to Far” werd opvallend warm onthaald: er werd zowaar mee geneuried door het publiek, dat volgens een kwinkslag van de band ‘gemiddeld net iets ouder’ was dan ze zich herinnerden. Het grapje werd met veel zelfrelativering gebracht en leverde een collectieve glimlach op. Bij “Acts of Man” en “Antiphon” viel opnieuw op hoe trefzeker de arrangementen zijn: subtiele dynamiek, gelaagde gitaren en ruimte voor detail. “Roscoe” (nog steeds de grote publieksfavoriet) werd luid meegezongen en zorgde voor een eerste uitbarsting van pure euforie.
Dwarsfluit en monstersolo
Eerder op de avond was er ook ruimte voor de promotie van solowerk en kleurde een dwarsfluit soms subtiel het geluid, een detail dat de songs extra adem gaf, maar nooit opdringerig. De afsluiter “The Old and the Young” (tijdens de encore) mondde uit in een monstersolo die gerust naast die van Lynyrd Skynyrd’s “Free Bird” mag staan: lang uitgesponnen, meeslepend, en bij momenten bombastisch! Het was zo’n moment waarop de tijd even ophoudt te bestaan en muziek het volledig overneemt. Na de gitaarsolo kreeg het publiek bovendien nog een krachtige drumsolo voorgeschoteld, een knipoog naar het ritmische fundament waarop Midlake al jaren bouwt.
Midlake een bracht mooie dwarsdoorsnede van hun oeuvre. De band bewees in Gent dat ze nog altijd meesters zijn in het scheppen van sfeer: tijdloze songs, een hechte band en een publiek dat (ongeacht, of eigenlijk desondanks, de gemiddelde leeftijd) elk woord en elke noot koestert. Een concert dat er boenk op was.
Organisatie: Democrazy, Gent
Queens of Acid is een nieuw project van onder meer twee voormalige Lords of Acid-zangeressen. Nikkie Van Lierop (Darling Nikkie/Jade 4U) doet de backing vocals en is coproducer en Gigi Ricci verzorgt de vocalen.
Lords of Acid kiest tegenwoordig per album/tournee een nieuwe Acid Queen. Gigi Ricci ging mee op de Make Acid Great Again-tournee van Lords of Acid, maar werd inmiddels vervangen door Carla Harvey (van vroeger bij Butcher Babies).
Er doet nog meer schoon volk mee met de twee Belgische dames, zoals Wim Daans (Lords of Acid, The Arch), de Spaanse gitariste Patri Grief (Pirate Queen, Norwald) en coproducer Robin Barbour (Machine X). Leuke namen zo bij elkaar.
En de eerste track zou met zijn licht provocerende lyrics en catchy synthrock zo meteen op een Lords of Acid-album kunnen staan. En dat is waarschijnlijk een beetje de bedoeling: tonen dat de dames niet zomaar een inwisselbaar poppetje zijn, maar dat ze effectief een song kunnen dragen en producen. Als dat de bedoeling was, dan is dit project al geslaagd met deze single. Maar ik hoop dat er meer in zit. Een volledig album zou leuk zijn. En een tournee, waarom niet. Deze wereld heeft zeker nog wat meer acid nodig.
https://www.youtube.com/watch?v=MeAFfv-31j4
Gare Noir is een nieuw Belgisch synthwaveduo. Vanwege het verleden van het duo luisterden we met speciale aandacht naar hun singles en naar hun eerste album. En wat we hoorden, klinkt prachtig.
Gare Noir bestaat uit Sam Claeys en Frits Standaert. Samen zitten ze in Red Zebra, de legendarische band die nu al een paar jaar op non-actief staat.
Sam zit of zat ook nog in onder meer Der Klinke, Meadows, Elements, The John Lennon Riffle Club en Pesch en hij schreef onlangs nog een song voor rockband BTL.
Frits kan je kennen als de helft van Oorpool en van The Boy Wonders, Durango en Zeker Weten. Dat zijn allemaal heel interessante bandnamen om te droppen, maar de ervaring leert dat een mooi curriculum niet altijd een automatische garantie is op goede muziek.
Als Gare Noir hebben Sam en Frits iets moois gemaakt. Niet elke track van hun debuutalbum klinkt knisperend fris, wel krijgen we een vertrouwde sound die altijd weet te charmeren. De som is meer dan de wiskundige optelsom van de individuen en dat is op zich al een goed teken. Inzake songopbouw en productie hebben ze alles prima voor elkaar, daar bij Gare Noir.
De reeds uitgebrachte singles zijn die tracks van het album die boven het maaiveld uitkomen: “Crossfire of Lies”, “Lost in the System”, “Dark Desire” en “Never Break”, maar er zitten nog meer parels in deze schatkist van een album. Het album beslaat het hele speelveld van de synthwave, van donkere en dreigende retro postpunk en EBM tot dansbare en eerder lichtvoetige, tijdloze pop.
Er schuilt veel métier achter deze songs en dat is in tijden van hapklare AI-synthwave een verademing. Dat ze het ook live kunnen waarmaken sterkt ons vertrouwen, met dan een extra bandlid (labelbaas Luc Waegeman) toegevoegd aan het duo.
Het verleden van Sam en Frits in allerlei bands en zijprojecten maakt dat ze hier misschien net iets makkelijker als authentieke songschrijvers op de voorgrond kunnen treden om hun ideeën uit te werken en te laten samensmelten. Hoe hun rolverdeling in Gare Noir precies in elkaar zit, dat zullen we binnenkort vast te horen krijgen in allerlei interviews, maar Sam doet hier mooie dingen als zanger.
Dit is een heel gevarieerd en heel leuk album van een interessant duo. Dit mag wat ons betreft nog even doorgaan en zelfs zijn plaats opeisen zodra hun ‘andere’ band opnieuw op de sporen staat.
https://youtu.be/GdgsFmd7fJU
https://youtu.be/nLPPUnAw2dk
https://youtu.be/eR3coTLTH08
De Ierse indierockband Autumn Owls startte in 2007 en werd in het begin vaak vergeleken met Radiohead. Na een beloftevolle start met internationale tournees en opnames met hippe producers deemsterde de band wat weg.
Bandleider en songwriter Gary McFarlane dook weer op tijdens de coronapandemie. Met plots een zee aan tijd en door het verplicht moeten terugkeren naar zijn roots werkte hij het tot dan onafgewerkte album ‘Three Winters in the Capital’ af. In die periode werd ook de basis gelegd voor ‘Here in the Bardos’, het album dat volgende maand uitkomt. Hij begon er aan in Ierland en zette dat werk verder in Frankrijk, Thailand en China. Dit was het eerste nieuwe materiaal dat McFarlane schreef in meer dan tien jaar.
Muzikaal vormt ‘Here in the Bardos’ een opmerkelijke breuk met alle vorige albums en dat horen we al op de vooruitgeschoven single “Thick as Thieves”. Dat is ietwat rafelige, melancholische dreampop, met meer aandacht voor de lyrics en het grotere verhaal. Een sound met duidelijke roots in de jaren ’90, met zelfs nog een vage hint van de Madchester-vibe. Als single blaast “Thick as Thieves” ons niet meteen van onze sokken, maar hij lijkt wel de voorbode van een mooi album met eerder bescheiden ambities.
Met een moderne productie en de melancholie als boventoon moet dit zowel een jong als een iets ouder publiek kunnen aanspreken.
https://www.youtube.com/watch?v=JwBcn_4Zf4A
'Einde Were' is de soloplaat van gitarist Nicolas Van Belle, opgenomen eind 2024 in Zinnema, Brussel. Deze verscheen als KR007 op Klankhaven Records op vinyl, vergezeld van een bundel met tekst en collages begin februari. Op mystieke, spirituele als eigenzinnige wijze benadert hij de thema’s rond dood en verlies.
De multi-instrumentalist maakt gebruik van een breed instrumentarium, en voegt er soms semi-spoken words aan toe.
Op uitgekiende wijze borrelen emoties op … “Niets Makend” en “Tussen het bedaren” zijn een soort muzikale intimiteit. Een bevreemdend mooie klankentapijt horen we, die wat inspanning vergt.
Maar wie , na een verlies, een manier zoekt om alles een plaats te geven, kan bij Nicolas Van Belle steeds terecht. Van woede naar smart tot radeloosheid, het zit allemaal verweven in de songs als “In de Zilte zee” en “Allenig waren we”.
Trouwens, met zijn band SUURA wordt eerder een jazzy weg ingeslagen . Solo klinkt het project dus beduidend anders.
Nicolas Van Belle maakt het de luisteraar niet makkelijk, binnen die chaotische brij is de lijn vaak zoek.
Tekstueel sluit het perfect aan bij het onderwerp ‘omgaan met de dood’. Want bij een verlies van een geliefde verliezen we al te vaak de grip op het leven, en voelen ons helemaal alleen in de rush van het leven dat blijft doorgaan, terwijl we rouwend gewoonweg eens compleet stil zouden willen blijven staan.
De woede en onmacht hierbij omschrijft Nicolas wondermooi; wij herkennen er ons zo goed in, in al wat we zelf al meemaakten
Op “Einde Were” weet Nicolas Van Belle ons een pak emotionele tools te geven om in het rouwproces aan het werk te gaan!
Check: https://nicolasvanbelle.bandcamp.com/album/einde-were-2026-klankhaven-records
Experimental
Einde were
Tracklist: Niets Makend 04:48 Tussen Het Bedaren 03:13 Veel en Alleen 02:28 De Zon Die Brandt 03:18 In De Zilte Zee 05:38 Zondert 05:12 Allenig Waren We 04:54 Verbrokkelt Geduldig 04:01 Jouw Naamloze 02:38 Vaarwel Were 03:47
Onder haar artiestennaam leerden we Lizzy kennen, met onder andere de EP ‘Every Colour Suits Me’. Nu schrijft ze een nieuw hoofdstuk: haar eerste full album, dat in het voorjaar van 2026 verschijnt, onder Lise Catherine.
In de aanloop naar de release van haar album zal ze enkele singles uitbrengen, waarvan “Daydream” de eerste is.
Het mooie van het project Lizzy is hoe breekbaarheid wordt uitgebeeld met haar mooie stem. We ervaarden voorheen gemoedsrust. Dit gevoel steekt ze ook in de nieuwe single “Daydream”, een staalkaart van hoe de plaat echt klinkt, en met een folky inslag.
Deze mooie, weemoedige parel doet ons eventjes wegdromen.
De warme pianoklank is met haar kristalheldere vocals als een melancholische wind. Ontroerend dus.
Folk
Daydream -single-
https://www.instagram.com/lisecatherine_/
Holly Humberstone - Intieme comebackshow van zelfbenoemde specialiste gothic pop-songs
De 26-jarige Britse vond de voorbije jaren al haar weg naar grote zalen en goedgevulde festivalweides in de vorm van support voor Sam Fender, Olivia Rodrigo en ja, zelfs het Wembley Stadium met Taylor Swift (!). Toch verkoos Holly de kleinere clubs met akoestische set-up, in combo met vaste pianist Seth, voor een gezelligere slaapkamer re-connectie met de fans.
De eer was op maandag 9 februari in de intiemere AB Club om na een schrijfpauze van een 2-tal jaar een sneak-peak van komende plaat ‘Cruel World’ te brengen, opvallend inclusief volledige outfit & kapsel vanop de nieuwe albumhoes, een heuse nieuwe ‘era’, misschien een tip van Swift…
De spits werd om 20u stipt in een al goedgevulde AB Club (niet geheel onlogisch met een 280 personen capaciteit) afgebeten door de 22-jarige ‘DIY bedroom-pop singer’ Woody uit Londen. Spannend was het zeker niet, maar met een stem die doet denken aan een jonge Justin Bieber kreeg het publiek wel een klein halfuurtje aan wegijlende autobiografische liefdesliedjes. Mooi om zien hoe hij erna gezellig tussen het publiek kwam staan met een pintje tijdens de -ook voor hem- eerste Holly Humberstone solo-show sinds 2024.
Na een halfuurtje pauze werden 3 minuten op voorhand (Holly Humberstone had er duidelijk zin in!), de eerste noten van nieuwste single “To Love Somebody” ingezet. De op plaat meer opzwepende single kwam ook in akoestische setting mooi tot haar recht, een meer dan geslaagde opener, ondanks de drukte in de AB Main Hall (waar The Kooks aan hun 2e passage van de Vlaamse triomftocht van 5 optredens in 2026 begonnen). Holly’s specialiteit is niet alleen gothic-sounding love songs, maar ook het instant meezing-gehalte van deze songs. Vooral live kunnen deze bij het 2e refrein al worden meegezongen en dat was vooral bij de nummers van de nieuwe plaat duidelijk hoorbaar. De 60er op 1e rij met merchandise aan bevestigde dit, ik herken hem van Holly’s eerste Belgische passage een aantal jaar terug in Werchter Klub C, vermoedelijk raakte ook hij daar verslaafd aan Holly’s melodieën.
Snel na de opener volgde met “Paint My Bedroom Black”, “The Walls Are Way Too Thin” en “Into your room’” wat gekender werk uit vorige 2 platen. Meer dan een schattige ‘thank you guys’ of een oprechte ‘I’m so scared this feels like my first day back on the job’ had ze niet nodig om deze te binden.
Het heeft haar deugd gedaan na een snel- en op hotelkamer-geschreven vorige plaat (zelfs on the road op de Taylor Swift Era’s tour) eindelijk wat tijd te kunnen nemen om 2 jaar lang mentaal en creatief te groeien én te schrijven. Zoals zelf aangegeven was “Die Happy” haar eerste eindproduct van deze periode, een perfecte world-building single die een duidelijke Tim Burton toon aangeeft voor plaat ‘Cruel World’. 1000% on-brand, zeemzoete gothic love-song.
Met “Falling Asleep at the Wheel” kwam streamings-gewijs al snel haar grootste hit voorbij, duidelijk voelbaar in de AB waar vooral de zangstemmen rondom mij de hoogte ingingen. Het daaropvolgende “Kissing in Swimming Pools” miste akoestisch wel net een beetje het ruige gehalte dat het op plaat zó sterk maakt (Sample riff van Mazzy Star’s “Fade Into You” bleef nu uit). Met lyrics zoals in ‘This bathing suit I would die for you”’ toonde ze nogmaals het dramatische pop-genre waar ze zo in uitblinkt. Deze was trouwens haar favorite ever written, ook het mijne als ik eerlijk ben – maar breng voor je volgende Werchter passage die Mazzy Star sample maar terug Holly ;-).
Nadat ze op Britse wijze –‘I probably shouldn’t say this, but fuck it!’- de release van de komende plaat per ongeluk liet vallen (volgende maand al (!)), liet ze met “Beauty Pageant” een eerste steekje van de avond vallen. Haar tot nu toe meest persoonlijke en kwetsbare liedje ging in de refreinen net niet zuiver en miste zo de connectie met het publiek een beetje. Gemakkelijk op te lossen door erna meteen publiekslieveling “Scarlett” er tegenaan te gooien. Met ‘We go together like bad British weather on the one day I made plans’ zomaar één van haar meest catchy lyrics.
Titelsong van komende plaat ‘Cruel World’ is haar favoriet van het komende album en ook hierbij verklapte ze al dat een indrukwekkende music video er snel zal aankomen. Met een duidelijk andere up-beat instrumental zeker een frisse wind in de set én in haar repertoire, sterk. Met het daaropvolgende “Lucy”, een lullaby geschreven voor haar zus, werd het tempo er even uitgehaald. Countrified “White Noise’”, ook vanop de komende plaat, bewees echter nogmaals de sterkte van de Britse, instant meezingbare crying in the club popsongs. Geschreven in Nashville, deze laatste van het drietal onuitgebrachte nummers klonk opvallend het meest als een toekomstige hit – ‘Play a sad song dj I just wanna sway tonight, since I lost my baby all I wanna do is cry/die’.
Tijd voor terug wat vertrouwder werk, “Friendly Fire” en “Deep End” zorgden voor terug wat punten van herkenning bij het publiek. Nummers waarbij ze jaren geleden bij eerste passage in Brussel als support van toen zelf nog onbekende Lewis Capaldi voor het eerst merkte dat ze een eigen carrière aan het bouwen was. Fast-forward naar 6 jaar later en gelijk heeft ze gekregen. Met een spoiler-alert voor de oplettende fans in de zaal – ‘I’ll be back in a couple of months with my full band and the full album’– zit een 2e passage op Werchter er dik in. Wat zou ze perfect passen als Barn-opener, hopelijk heeft Herman Schuermans het gehoord.
Na afsluiter “Dive” was meer dan een zoete ‘see you soon ‘ niet nodig om het publiek na een uurtje voldaan huiswaarts te sturen. Deze laatste was overigens duidelijk de favoriet van de enthousiaste 60er op rij 1, moge ook hij op Werchter zijn!
Setlist: To Love Somebody - Paint My Bedroom Black - The Walls Are Way Too Thin - Into Your Room - Die Happy - Falling Asleep At The Wheel - Kissing In Swimming Pools - Beauty Pageant – Scarlett - Cruel World – Lucy - White Noise - Friendly Fire - Deep End – Dive
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Ronker – Ronker laat de AB uit z’n oevers treden
Funfact : Je tourt met try-outs de kleinere zalen af, zit vol splinters en glasscherven van de door moshpits afgebroken zalen, om dan je moment-suprême te moeten annuleren door ziekte? Niet dus : door de goede zorgen, warmte en liefde werd alle bacteriën, Jasper bespaarde ons geen details, verdreven door alleraardigste Naomi. De extra heesheid bracht z’n al schorre stem naar de donkerste krochten van de rauwe resonantie. Laatste resten kan je uitzweten op het podium toch?, dus op naar de AB!
Ruwe bolster, blanke pit. Met de kracht van je stem kan je makkelijk afgebladderde verf afschra-pen, gitaarrifs die snijden als een zaag met widia-kop en drumslagen waarbij Thor’s hamer ver-bleekt. Maar toch, off scène allemaal de allerzachtste dudes die je kan vinden.
Met het uitbrengen van hun eerste plaat in 2024 , 'Fear Is a Funny Thing, Now Smile Like a Big Boy', hadden ze al gauw een grote fanbase, en een grote kunstzinnige vriendengroep. In die vriendengroep bulkt het van talent met groepen als The Rats, Sad Boys Klub, Dressed like Boys, Ligthspeed…
Die creatieve kruisbestuiving is een katalysator voor iedereen en waar we het einde nog niet van gezien hebben. En de gun-factor is ook zo groot, want iedereen die niet moest optreden was hier ook vanavond! En dat de samenwerking goed is, blijkt duidelijk uit het feit dat Jasper meewerkte en mee-producete aan de eerste EP van Sad Boys Klub, en hun leadgitarist maakt nu ook deel uit van Ronker. En hij schreef ook al mee aan „Snuff“, ( waarvan Jasper vertelde bij een vorige try-out dat dankzij deze samenwerking Ronker nu ook triestige muziek maakt… ); Een song op hun tweede plaat: ‘RESPECT THE HUSTLE, I WON’T BE YOUR DOG FOREVER’ die ze nu kwamen voorstellen in de AB. Een mooie bewijs van creatieve complementairheid en eeuwige vriendschap.
De mannen van de Denderstreek zijn het gewoon om te sleuren met zandzakken om uit hun oevers tredende rivieren te bedwingen. En dat toonde Jasper. Bij het begin nodigde hij de ‘bakkies’ uit om het podium te betreden en de kunstvorm crowdsurfen te beoefenen. Maar deze activiteit heeft etikette en regels, dus als er een ‘dijkbreuk’ was van overvloed aan surfers, gebruikte Jasper z’n ervaring en maande aan tot ‘liefde en zachtheid voor elkaar’. Niemand sterft op een Ronker-show, bleek later nog nodig.
WIJF
De band, met mooie tijgerprint als backdrop, die zichzelf omschrijft als ‘Woest, wakko, wijf’, bracht een mix van stonerrock, noise en post-punk die perfect aansloot bij de energie van de avond.
Centraal staat de stem van frontvrouw Marie De Graeve, die moeiteloos schakelt tussen een man-tra-achtige kalmte en een rauwe ‘orkaankracht’. De riffs van Tuur De Graeve en de pompende baslijnen van Jens Vanden Meersschaut zorgden voor een muur van geluid die de AB Box deed trillen.
Met oa. hun gloednieuwe single "Maniac" fungerend als het sluitstuk van hun Alter Ego-tijdperk en liet een band horen die klaar is voor de grotere podia.
De debuutsingle "Hysterical" die live nog intenser binnenkwam, waarbij de ‘hysterische’ zang-lijnen de zaal volledig wakker schudden. "Circles" is één van de vaste waarden in hun setlist die de band groovie maakt.
Wijf bewees in de AB dat ze meer zijn dan een belofte. Hun live-performance is van een professi-oneel, bijna intimiderend niveau. Ze waren niet zomaar een opwarmer, ze waren de perfecte kata-lysator voor de chaos die Ronker later zou ontketenen.
HEISA
Ze staan bekend om hun ‘verse, chorus, weird stuff’-formule, en dat was in de AB niet anders. Ze brachten een set die balanceerde tussen de wiskundige precisie van mathrock en de verpletterende intensiteit van noise.
Jacques Nomdefamille (bas/zang), Koen Castermans (gitaar) en Jonathan Frederix (drums) ope-reerden als één machine. De zang werd, zoals we van hen gewend zijn, ingezet als een extra in-strument. Vaak vervormd en zwevend boven de hypnotiserende ritmes.
"Nandor" & "Flowers" van hun recente album ‘TROIS’ (2025) vormden de ruggengraat van de set. "Flowers" bracht een ongemakkelijke schoonheid naar voren, terwijl "Nandor" met zijn hoekige riffs de zaal dwong in een collectieve trance.
Misschien wel hun meest toegankelijke ‘oorwurm’,"The Harmonist", waarbij de pompende bas-lijn de fundering legde voor koortsachtige gitaaruitbarstingen. Een nummer dat live de vergelijking met Tool alle eer aandeed was "Shifting", met complexe ritmes die moeiteloos overgingen in een muur van distortion.
HEISA bewees waarom ze een van de meest spannende live-acts van het moment kunnen zijn.
Hun muziek is niet gemaakt om gezellig bij mee te knikken, maar om je in te verliezen. De com-binatie van de bombastische drums en die beklemmende sfeer zorgde ervoor dat de spanning in de AB Box tot het breekpunt werd opgebouwd.
Ze lieten een publiek achter dat zowel gedesoriënteerd als diep onder de indruk was. De ideale staat om aan de pletwals van Ronker te beginnen.
RONKER
Wanneer de ‘speednoisers’ van Ronker een releaseshow aankondigen in de Ancienne Belgique, weet je dat het geen avondje rustig neerzitten wordt. Helm en scheenlappen zijn geen overbodige luxe!
Vanaf de eerste tunes van opener "Tall Stories" en het titelnummer "Respect the hustle", werd duidelijk dat de band gegroeid is: de agressie is gebleven, maar de nummers zijn gelaagder en de hooks groter.
Frontman Jasper De Petter smeet zich met een intensiteit die de wetten van de biologie tartte.
Hoewel de setlist bulkte van de moshpit-vriendelijke kleppers, zag ik nu een marcelleke en zwem-short passeren .. We kregen „Slow murder“, "No Sweat", „Clear the air“, „Shame“, „Kennedy“ en "HIIT", maar het hart van de show lag bij "Snuff".
Deze ‘slowburner’ werd live extra glans gegeven door de begeleiding van piano en trompet, wat een ijzingwekkende, bijna sacrale sfeer creëerde in de zaal. Het was echter ook tijdens dit nummer dat de realiteit even inbrak: een toeschouwer werd onwel, waardoor Jasper het concert onmiddellijk stillegde. De bezorgdheid bij Jasper en de rest van de band was oprecht: ‘verbinding’ is voor Ronker duidelijk meer dan een marketingterm.
De reguliere set werd afgesloten met een verschroeiend "Limelighter". Jasper maakte zijn reputatie als podiumbeest waar door de tribunes in te kruipen en zich vervolgens weer in het publiek te storten.
De encore was een zegetocht op zich. Naast de eigen krakers "MJ", "Disco dust" en "Hools", transformeerde de AB in een soort ‘Ronker Soundmixshow’ met verrassende hommages aan Gorki: "Ooit was ik een soldaat" en zelfs een huwelijksaanzoek op het podium …
Om dan nog volledig wild te gaan op de tunes van „Bonkers“ van Dizzee Rascal. ( Omgevormd door Jasper tot „Ronker“. )
Ronker bewees in de AB dat ze klaar zijn voor de echt grote podia. Ze combineren de rauwe kracht van hardcore met een volwassen muzikaliteit die weinigen hen nadoen.
Wie erbij was, weet: ‘Niemand sterft tijdens een Ronker-show’, maar je komt er wel als een ander mens buiten.
CD review 2026 Respect the hustle, I won’t be your dog forever
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9022-ronker-08-02-2026?Itemid=0
Organisatie: Toutpartout ism Ancienne Belgique, Brussel
Sterk IJzer VI 2026 – Uiteenlopend muzikale invalshoeken, rituelen in een occult totaal beleven
Sterk IJzer VI 2026
Asgaard
Gentbrugge
2026-02-07
Erik Vandamme
We leven in tijden dat mensen kiezen voor 'zekerheid' om een festival te bezoeken; 'iets ontdekken' schrikt veel mensen blijkbaar af. Festivals met puur en alleen tribute-bands geraken moeiteloos uitverkocht, maar festivals met een line up van 'bij het grote publiek minder bekende bands ' hebben het steeds moeilijker om alles aan elkaar te knopen.
En toch … op deze zachte zaterdagavond waren we aanwezig op de zesde editie van een zo goed als uitverkocht Sterk IJzer in de Asgaard in Gentbrugge. We zagen underground bands passeren, die elk op hun eigen wijze een soort muzikaal ritueel brachten, binnen een occult kader. Een topavond zonder meer voor de hardere, extremere metalliefhebber dus.
Er stond al wat publiek in het gezellige zaaltje voor openingsact Rudenya (****1/2). We citeren uit hun vi.be pagina '' Rudenya is een melancholische metalband die eind 2023 het licht zag. Met zware, pulserende riffs, sfeervolle melodieën en een stem die tegelijk breekbaar en krachtig klinkt, bouwt de band songs die aanvoelen als een tocht door de schaduwzones van het leven. Hun muziek zoekt de spanning op tussen brute intensiteit en stille nuance, tussen storm en ademruimte.''
Onderwerpen als pijn en verlies komen aan bod, en dat zorgt voor een emotioneel beladen set. De intens mooie muzikale omlijsting, samen met de gevarieerde vocals van zangeres Tamara Decancq vallen enorm op; ook haar tot de verbeelding sprekende danspassen zijn een toemaatje. Ze weet het publiek te hypnotiseren. Het is een balanceren tussen intimiteit en rauwheid. Een donkere weemoed binnen een speels, breed kader.
De muzikanten zijn ervaren in het genre. “Healing" en 'Cold inside' grijpen meteen bij de keel. Het gaat zo door tot op het eind. De apotheose volgt bij afsluiters “Calm the fire” en het prachtige “Mirrors hold only Ghosts”; de integere vocals van Tamara weten je te betoveren. De pedalen werden soms fors ingedrukt met een wervelend, emotioneel beladen slot.
Het gaat van een haast zachtmoedig zalvende trip, naar een rauwer en grauwere aanpak bij Ill (****), een Belgisch sferische black/doom metal band, die in 2013 in Limburg werd opgericht. Ze komen voort uit de as van de band Quaedt en met voormalige leden van Natan. Ze staan bekend om hun melancholisch zwaar geluid te combineren met trage, verpletterende tempo's in doom en black metal. Sommige intro's doen vaak denken aan Black Sabbath, gezien diezelfde donkere walm. De band durft alle registers open te gooien. De zanger, met spiedende ogen, heeft een verpulverende stem. Verder zijn er de drum en gitaar partijen. Het is om te baden in angstzweet. De keys , wat op het achterplan geduwd, spelen hier veen belangvolle rol.
Hoedanook, een Limburgse pletwals, zonder meer!
De muzikale diversiteit werd verder gezet met Splendidula (*****), de publiekstrekker bij uitstek. De zaal was overvol. Niet zo verwonderlijk, de band is al vele jaren samen en groeit gestadig naar de absolute top. Ze stonden vorig jaar op Alcatraz Metal Fest, wat nieuwe deuren opent.
In april brengen ze trouwens een gloednieuwe plaat uit 'Absentia' via Argonauta Records. Het album, geschreven in de nasleep van persoonlijke tragedies en het overlijden van bassist Peter Chromiak, bevat gastbijdragen van Aaron Stainthorpe (My Dying Bride) en Tim Yatras (Austere). De singles “Echoes Of Quiet Remain” en “Kilte” zijn reeds verschenen.
Op 18 april 2026 staat een release show op de agenda in GC Het Marca. Splendidula staat er die avond niet alleen voor. Als special guest brengt de band Thy Light mee - Meer info: https://shop.stamhoofd.be/splendidula-thylight/ .
We volgen de band al sinds het prille begin. We zagen hen muzikaal evolueren in sferische Black Metal. Ook was er sprake van talrijke line up wissels. Belangvol waren de vocals van Kristien Cools, beklijvend, zalvend als schreeuwend. De muzikanten vullen haar perfect. Wat een emotioneel beladen sound en set. Huiver met beelden over verdriet en de dood.
Twee nieuwe songs werden gespeeld, die nog meer het donkere kantje van de band liet horen. Wat een muzikaal ritueel en totaalbeleven. Een bitterzoet, intens mooie “Donkerte” was een ode aan gevallen vrienden. Indrukwekkend, veelbelovend, mooi. Dit is een band die wel zo graag omarmen.
Het was uitermate genieten van de muzikale diversiteit . Nu hadden we de broeierige stoner van Atomic Vulture (*****). We werden meegesleurd in episch materiaal, integer, opbouwend , bonkend, explosief. Een wervelende set vol tempowissels en verrassende wendingen , die het spannend houden. Een interessante boeiende chaotisch geordend ritmiek, waarvan we optimaal genoten.
Het meest occulte optreden in ritueel en muziek was toch wel van Tears Of Fire (****). Ze brachten als gast Model Kiet Katharis mee, die in die aparte, unieke sfeer zorgde voor een visueel, theatraal totaalspektakel.
Oorspronkelijk uit Iran, brengt Tears Of Fire hun muziek momenteel vanuit Berlijn. Die Midden-Oosten, Iranese invloed krijgen we in een somber, obscuur geheel en geluid.
Black en een soort funeral doom/metal. De vocals gaven koude rillingen.
De meeste aandacht kreeg toch het model Kiet Katharis, die als een soort heks, schaars gekleed, op de knieën ging met een grimlach en een demonische blik in de ogen. Ze had een rode roos in de hand die ze liefkoosde, maar evengoed plukte ze de blaadjes eraf met een 'evil' grijns. De muzikale omlijsting maakte het ritueel spannender. Ze verdween even, en kwam daarna terug met in een weerzinwekkende pose.
Op het einde van de set dronk ze een kelk met 'bloed?' leeg, die stroomde over haar vampierachtige lippen.
Tears Of Fire zorgde in de instrumentatie, visueel als in de vocals voor de ultieme occulte totaalbeleving, die de duisternis compleet maakte .
Een indrukwekkend einde van een bijzonder boeiende avond, die uiteenlopend muzikale invalshoeken, rituelen, in een occult totaal beleven bood
Organisatie: Sterk IJzer + Asgaard, Gentbrugge
Stereoseat - Een interessante band met een eigen smoel en sterke live presence
Album voorstelling van Stereoseat met als support An Evening with Knives.
De Crossover was goed volgelopen voor de release avond van ‘Moanster’, het nieuwste album van Stereoseat.
Lees intussen de review https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101534-moanster
De avond werd geopend met het Nederlandse An Evening With Knives. Een goede combinatie met Stereoseat aangezien beide bands moeilijk in één hokje te plaatsen zijn. Het drietal warmde de zaal perfect op met hun enthousiasme en hun ferme songs die je metal/rock met progressieve elementen zou kunnen noemen.
Daarna was het aan de beurt van Stereoseat. Er werd gestart met de single “Erbay”. Daarna kregen we “Moanster”, “Artique”, “Shadow Lover” en “Broomstick”. Al heel wat gekend nieuw materiaal dus. Het fijne is ook dat er toch heel wat gebeurt op het podium. Toetsenist Maarten De Meyer springt in het rond met zijn synths alsof hij ADHD heeft. Zanger Tom Van Dorpe is ook niet meteen een standbeeld op het podium ondanks het feit dat hij zingt én gitaar speelt. Nu en dan kwam hij op de voorgrond en ook tussen het publiek. Hij legde zich op een gegeven moment op de grond tijdens het spelen en gaf ook tijdens een nummer zijn gitaar aan een tienster uit het publiek. Ze mocht de gitaar aanslaan terwijl men de boel met de band terug op gang trok. Ongetwijfeld een moment dat het meisje nooit meer zal vergeten. Ook gitarist David Van Glabeke en drummer Jelle Lefebre kweten zich uitstekend van hun taak.
Naast het nieuwe materiaal werden er toch ook enkele oudere nummers gebracht zoals: “Eskobar”, “Sluthead” en “Arcade”. Na een sterke set en performance kwamen ze nog terug voor één bisnummer zijnde “Waltz”.
Stereoseat: een interessante band die een eigen smoel heeft en live meer dan de moeite waard is.
Bandcamp voor vinyl en digitaal: https://stereoseat.bandcamp.com/
Organisatie: Stereoseat
Heidenfest 2026 met o.m. Korpiklaani en Finntroll, Trix, Antwerpen op 7 februari 2026 – Pics
Op 7 februari strijkt opnieuw de top van de pagan- en folkmetalscene neer in Trix tijdens Heidenfest!
Op het programma die avond: de Finnen Korpiklaani en Finntroll, de Nederlandse paganmetalband Heidevolk, de Noorse folkmetalband Trollfest en als openers de piraten van The Dread Crew of Oddwood.
Klaar voor een avond vol pagan en folk metal
KORPIKLAANI
De Finse folkmetalhelden staan garant voor feestavonden vol opzwepende riffs, folk melodieën en onweerstaanbare drinkliederen. Met hun energieke live-reputatie en aanstekelijke meezingers veranderen ze elke zaal in een dansvloer. Een feest waar folklore en metal elkaar vinden!
FINNTROLL
De Finnen van Finntroll vermengen furieuze black-metalriffs met pakkende folkthema’s. Hun sound is tegelijk donker en dansbaar, rauw maar speels. Live zorgen ze voor een zinderende show waar je niet stil bij kunt blijven staan.
HEIDEVOLK
De Nederlandse paganmetalband bezingt natuur, mythologie en geschiedenis in krachtige tweestemmige zang. Hun epische riffs en meeslepende refreinen nemen je mee naar een andere tijd. Heidevolk brengt een intense, trotse en unieke sound die live nog groter klinkt.
TROLLFEST
Chaos, humor en Noorse folkmetal komen samen in een knotsgek spektakel. Snelle ritmes, vreemde instrumenten, uitzinnige kostuums en aanstekelijke melodieën maken van elk optreden een feest. Verwacht een wilde show vol energie, glimlachen en meezingen.
THE DREAD CREW OF ODDWOOD
Deze Amerikaanse piraten brengen akoestische “pirate folk” vol rauwe zeemansdeuntjes, humor en theatrale flair. Met mandoline, accordeon en percussie sleuren ze je mee aan boord van hun muzikale schip.
(bron: Trix)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9017-heidenfest-2026?Itemid=0
Org: Biebob ism Trix, Antwerpen
Smith-Kotzen - Sterke live show van virtuozen
De Europese tour van 2026 ging van start in Madrid op 3 februari. Na Spanje en Frankrijk was dit het vierde optreden van hun tour. Zik-Zak, met een capaciteit van zo’n 300 personen, was de eerste speelplek op Belgische bodem van deze tour.
The Kris Barras Band mocht het voorprogramma op zich nemen. Eigenlijk was een groot deel van Kris zijn leven, naast muzikant, gevuld met jawel een succesvolle professionele carrière in de Mixed Martial en Muay Thai.
Zijn eerste album “Death Valley Paradiuse” in 2022 haalde destijds de Britse albumlijsten. Het werd omschreven als luid, en klonk zwaarder en donkerder dan ooit. Het recentste album dateert van 2024 ‘Halo Effect’.
Rond 19:50u ging het licht uit, en kwam Kris en zijn band op het podium. We kregen keiharde riffs, meeslepende refreinen en technisch vernuftige solo’s te horen. Veel beweging op het podium, met een charismatische zanger. Het werd gesmaakt, en er was interactie tussen publiek en Kris.
Kris Barras Band werd vergezeld door Manning op gitaar, Billy Hammett op drums en nieuwste lid Frazer Kerslake op bas.
Na het schitterende voorprogramma stonden Smith-Kotzen klaar met hun band. Stipt 21u. ging de set van start.
Adrian Smith, bekend van Iron Maiden en Richie Kotzen, bekend van The Winery Dogs, Mr. Big zijn samen Smith-Kotzen, een duo dat klassieke blues-rock, hard rock en soul combineert. Op het podium werd het duo versterkt door bassiste Julia Lage (Vixen) en drummer Bruno Valverde (Angra). Hun tweede album ‘Black Light / White Noise’ (2025) kreeg al veel lof. Met deze voorkennis wisten we toen al dat het hier niet fout kon lopen.
De set ging van start met “Life Unchained”, dat al snel gevolgd werd door “Black Light” en “Wraith”.
Ondanks enkele gitaarwissels tijdens “Black Light”, zat de sfeer heel goed. Je zag dat de heren en de band er duidelijk zin in hadden. De eerste nummers van de set zijn op hun nieuwste plaat ‘Black Light/White Noise’ te horen. Achtereenvolgens kregen we toen “Wraith” en “Glory Road” te horen. Voor we “Hate and Love” te horen kregen, kwamen beide heren aan het woord, waarbij vermeld werd dat dit nummer van hun eerste EP ‘Better Days’ een van hun favorieten is.
De nummers vloeiden vlot in elkaar over, waarbij we telkens vlot soleerwerk tussen beide heren te horen kregen. Elk met hun eigen unieke klank en gitaartechniek.
De set combineerde uptempo rockstukken met meer melodische stukken, wat zorgde voor een ritme dat de zaal betrokken hield. Ook “Got A Hold on Me” van hun eerste EP (‘Better Days’) kregen we te horen.
We kunnen het samenvatten als een sterke balans tussen nummers van het nieuwe album en oudere Smith-Kotzen nummers.
Smith en Kotzen wisselden meermaals complexe riffs, harmonieën en solo’s uit, waarbij elk zijn eigen stijl inbracht — Smith met zijn klassieke rock-blues feel, Kotzen met soulvolle leadlijnen. Bij de gitaren zagen we verschillende Jackson versus Fender gitaar ‘battles’, welke steeds mooi in elkaar vloeiden.
Smith z’n eerder bluesy vocalen en de rockstem van Kotzen vormden steeds een stevig geheel. Beide stemmen waren op zijn best.
De volledige band werd voorgesteld vooraleer het schitterende “White Noise” werd ingezet. Na wat grapjes tussen beide heren, ging de show weer verder. In de laatste nummers voor de bis werden er 3 gekozen van het vorige album. Achtereenvolgens kregen we dus “Scars”, “Running” en “Solar Fire”. Laatste nummer mag zeker tot de publiekslieveling behoren.
De bis ronde ging van start met “You Can’t Save Me” van Richie Kotzen. Als finaal slot kregen we “Wasted Years” van Iron Maiden te horen, wat voor de aanwezigen met een achtergrond in Maiden-muziek, een perfecte afsluiter was. Het was me eerder al opgevallen hoeveel Iron Maiden t-shirts aanwezig waren.
Het concert van Smith-Kotzen in de Zik Zak was een sterke live-show met virtuoze gitaren, energieke ritmesectie en een zorgvuldig opgebouwde setlist.
De combinatie van nieuw materiaal (‘Black Light / White Noise’), oud werk en perfecte covers maakte het tot een memorabele avond.
Voor we het al goed beseften was het concert voorbij gevlogen. De show duurde ruim anderhalf uur.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Smith-Kotzen
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9018-smith-kotzen-07-02-2026?Itemid=0
The Kris Barras Band
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9019-the-kris-barras-band-07-02-2026?Itemid=0
Setlist
Life Unchained - BL/WN - Black Light - BL/WN - Wraith - BL/WN - Glory Road - S/K - Hate and Love - Better Days - Blindsided - BL/WN - Taking My Chances - S/K - Darkside - BL/WN - Outlaw - BL/WN - Got a Hold on Me - Better Days - White Noise - BL/WN - Scars - S/K - Running - S/K - Solar Fire - S/K
Bis: You Can't Save Me (Richie Kotzen cover) - Wasted Years (Iron Maiden cover)
Organisatie: Zik-Zak, Ittre ism FKP Scorpio
Hooverphonic in de Lotto Arena – ‘The magnificent tree’, 25Y. en afscheid dat niet werd uitgesproken!
Het concert van Hooverphonic in de Lotto Arena voelde als een momentopname in een overgangsfase. Officieel werd het woord ‘afscheid’ nergens uitgesproken, maar alles aan deze avond ademde wel degelijk afscheid.
Dit was het laatste zaalconcert met strijkers en dirigent, een indrukwekkend ensemble van 21 muzikanten achter de band. Daarna volgen nog clubshows in Europa en festivaloptredens deze zomer. En dan… mag Alex Callier opnieuw op zoek naar een nieuwe zangeres. Of keert één van de eerdere vervangers van Geike Arnaert alsnog terug? De vraag bleef onbeantwoord, maar hing tastbaar in de lucht.
De avond begon bedachtzaam, met een trage opbouw die de Lotto Arena voorzichtig op temperatuur moest brengen. Met iedereen op zitplaatsen voelde de zaal groot en afstandelijk, alsof er letterlijk een ruimte moest worden overbrugd tussen podium en publiek. Alex Callier was zich daar duidelijk van bewust. Op een bepaald moment grapte hij zelfs dat het publiek vooral niet in slaap mocht vallen, een kwinkslag, maar tegelijk een erkenning dat het ijs nog gebroken moest worden. Via korte bindteksten probeerde hij die brug te maken.
Geike bleef intussen haar schuchtere zelf. Geen grote woorden of uitgesproken interactie, maar wel een ingetogen présence in het midden van het podium. Ze straalde op haar eigen manier en nam zichtbaar haar tijd om de warmte uit de zaal toe te laten. Muzikaal werd ze daarbij omringd door een strak spelende band: Raymond Geerts tekende voor de herkenbare Hooverphonic-gitaarsound, Frank Duchêne zorgde voor de sfeervolle toetsenpartijen en Arnout Hellofs hield alles subtiel maar trefzeker samen achter het drumstel.
Toch duurde het even voor de wisselwerking met het publiek echt voelbaar werd. Pas vanaf “Jackie Cane” kwam het concert definitief in schwung. De afstand tussen podium en zaal smolt weg en de herkenning deed haar werk. Dat momentum werd volledig benut met Badaboum, waarin Geike een intens duet aanging met gitarist Pieter Peirsman. Dat nummer werkte als een kantelpunt: emotie, dynamiek en connectie vielen plots perfect samen.
Ook de podiumopstelling droeg bij aan de beleving. De strijkers waren volledig achteraan opgesteld, met de band ervoor verspreid. Tussen de muzikanten ontstond letterlijk leegte, een visuele afstand die ongewild symbool stond voor het nakende vertrek van Geike. Die thematiek werd nog versterkt door de songteksten. Verschillende nummers die Alex schreef over verbroken relaties en afscheid kregen in deze context een extra emotionele lading.
Het emotionele hoogtepunt volgde aan het einde van de set, wanneer Alex de band voorstelde. Bij de aankondiging van Geike sprong de hele zaal spontaan recht voor een lange staande ovatie. Een moment dat duidelijk langer duurde dan zij had verwacht en dat haar zichtbaar ontroerde.
Die emotie nam ze mee naar de laatste nummers en de bisrondes, waarin ze hoorbaar en voelbaar iets terug gaf aan het publiek.
Het allerlaatste nummer, “Hidden Stories”, werd uiteindelijk een puur kippenvelmoment. Geike’s stem kwam hier volledig op de voorgrond, breekbaar en intens, gedragen door minimale begeleiding.
Wanneer het publiek samen met de band een zacht ‘lalala’-moment deelde, verdween elke resterende afstand tussen podium en zaal. Voor even was er geen verleden, geen toekomst, alleen een gedeeld moment dat alles samenvatte wat deze avond zo bijzonder maakte.
Setlist: Intro – Autoharp - The Magnificent Tree - Out of Sight - You Love Me to Death - Hiding in a Song - No More Sweet Music - 2Wicky - The Wrong Place – Stranger - Anger Never Dies – Romantic – Eden - Vinegar & Salt (pianoversie) - Jackie Cane - The Night Before - Mad About You – Badaboum - Amalfi (met snippet van Lana Del Rey’s Video Games)
Encore: Nirvana Blue - The World Is Mine – Sometimes
Encore 2: Hidden Stories
Het concert in de Lotto Arena was geen uitbundig feest, maar een ingetogen, emotioneel geladen avond. Geen expliciet afscheid, maar wel één dat voelbaar was in de ruimte, in de stiltes, in de teksten, en vooral in die lange staande ovatie die meer zei dan woorden ooit hadden kunnen doen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9020-hooverphonic-06-02-2026?Itemid=0
Organisatie: Gracia Live
Nederlands 
Français 
