Je moet het maar doen, je publiek meenemen op een muzikale innerlijke en uiterlijke roadtrip zonder dat het ooit een voet in die uitgestrekte leegte van Catalonië of van de man Daan Stuyven zelf hebben gezet. Stuyven kwam zichzelf daar duidelijk tegen zoveel is zeker.

Experimentele muzikale inspiratie loopt als een rode draad door dit nieuwe album, jezelf opnieuw muzikaal uitvinden bestaat dus echt. Hij staat er meer dan ooit als zichzelf en dat wordt duidelijker met het nummer. Het gekende escapisme die hem het Daan-gehalte gaf al die jaren, liet hij in Catalonië achter en ‘The player’ bespeelt een gevoelige snaar.
Hij heelt zijn wonden, ruimt de brokken van vertrapte relaties en situaties op in zijn nieuwe teksten. Bespeur ik daar een zekere fragiliteit? Zeker weten. Op het podium is hij even een verlegen jongen die dan toch zijn zonnebril uitdoet en het publiek vol in de ogen kijkt. Even lijkt hij zelfs op Wim Willaert, dat lange haar in combi met de sterke baard doet het hem.
Maar niet voor lang, want bij het eerste nummer “Friend”,dat een prachtige ode is aan de vriendschap staat Daan er als Daan en net dat ietsje meer.
Dat de muzikanten voor de eerste keer live speelden voor een publiek hoeft dus duidelijk geen nadeel te zijn, au contraire. Het spontane zoeken naar elkaar op het podium geeft het net die dimensie meer.
De nummers volgen elkaar op zoals ze op het album staan en als hij een zin van Robbie Robertson ‘you like it now but you learn to love it later’ aan het publiek geeft, krijgt hij er een tweede applaus met de nodige vocale ondersteuning bovenop. En kijk in “Wrong heart” laat Daan zich even van zijn meest gevoelige Cash kant horen. ‘The man in black’ had het zelf niet beter gekund. “Nontrol” krijgt de engelachtige background stem mee van Isolde Lasoen die het duidelijk naar haar zin heeft achter haar drumstel.
De trip met fotograaf Peter de Bruyne heeft creatieve vruchten afgeworpen en ze zijn rijp om te delen. “Blurred” is dan ook duidelijk opgedragen aan hun gezamenlijke tocht.
In “Wheels” galmt een metaalachtig geluid door de zaal en in een soort bezwerend ritme zie ik hoofden knikken op een dark new wave beat. Het hoeft geen labeling, zijn nieuwe album, het heet dan ook niet voor niets ‘Nada’.
Hij maakt zijn muzikale kunnen hoorbaar compleet in dit album, de songs zijn vervuld van metaalachtig slagwerk, bezwerende synthesizer geluiden, snedig gitaarwerk, omgevingsgeluiden die plots klanken worden. Ingevuld alsof het Catalaans landschap en de dingen die er aan hem in verschenen, zelf spreken. Op “Bala Perdida” brengt hij samen met Isolde een waar opzwepend disconummer. Al twijfelde ik wat aan Daans beste Spaans, maar dat is hem bij deze vergeven. Onverwacht nummer dat wel, samen met “Propeller” een buitenbeentje vergeleken bij de andere songs. Nu ja een buitenbeentje dat zal meneer Stuyven wel altijd blijven.

Als bisnummers greep hij terug naar zijn oude repertoire, kwestie van de set nog een beetje in evenwicht te houden. Of hoe ‘Nada’ ‘Todo’ werd in De Casino, Sint-Niklaas en Daan het achterste van zijn tong en ziel liet zien.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/daan-27-11-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Wat een klankenspectrum kregen we over ons heen in de anderhalf uur durende set van M83, het eenmansproject van de Fransman Anthony Gonzalez . Op plaat ervaren we een rijkbeladen klankkleur door lagen dromerige, zweverige, psychedelische synths en subtiele geluidjes boven elkaar, niet vies van bombast en klassiek, en  aangevuld met percussie, gitaarloops, stemmenpracht, koortjes en vervormde vocals, badend in een soundtracksfeertje. Live wordt dit in een sferisch, spacey, dromerige trip en een spetterend dansfeestje omgezet, waar elk instrument aan zijn trekken komt .

Ze zijn een heuse band , een kwintet , aangevuld met een gastzangeres (Mai Lan?). De sound wordt energiek , sprankelend en is aangenaam, groovy. Kortom , een live band bij uitstek, die de AB omtovert tot een chillende danstempel. De lightshow deed ook zijn werk, met prachtige flashy lights en een sterrenhemel . Tja niet voor niks staat M83 garant voor een kosmische trip van psychedelica, pop , rock , soul , r&b en shoegaze, die ergens teruggrijpt naar Vangelis en JM Jarre …
Een imposant toetsenbord en elektronica staat vooraan het podium dat allerhande klanken produceert, gretig bediend door onze Franse techneut . Hij houdt van die kenmerkende galmende , overstuurde loops.  Een uitwaaierende sound die uiterst fris en aangenaam is.  
Hij heeft een sterke band achter zich , de bassist wisselt van instrument alsof het niks is, hij hitst het publiek op met de bijhorende drumpaths , springt en hotst heen en weer . Ook de andere leden gaan ervoor , instrument en dynamiek gaan hier samen . De bas , gitaar, keys, sax en krachtige drums zwollen aan , drongen en klonken goed door . Het optreden fonkelde, twinkelde. Meteen werden we in die heerlijke psychedelica ondergedompeld met “Reunion” ; Met “Do it, try it” hadden we de herkenbaarheid van de nieuwe plaat “Junk” , die het drie jaar geleden “Hurry up , we‘re dreaming” opvolgt .
M83 is al een pak jaren bezig, maar kreeg pas voet van grond door die vorige cd , waaronder de singles “Midnight city” en “Wait” , sterkhouders die vanavond netjes verdeeld zaten in de set .
De vederlichte charme en stemmigheid in het materiaal kreeg live een boost en durfde ritmischer, gedrevener, harder te klinken . Een rustpauze werd af en toe ingeschakeld, een meeslepende melancholie , maar nergens werden we te diep in de droomwereld gehouden … De harmonieuze samenzang bracht het geheel naar een hoger niveau. Het oudje “Sitting” werd heerlijk uitgesponnen en ook “Oblivion” was qua gestalte boeiend en sterk . Een wondermooie “Wait” bracht ons naar een schitterend slotstuk van o.m. “Go”, “Bibi”, die een kenmerkend french ‘discokitsch’ touch meekreeg van een Daft Punk , Mylene Farmer of Desireless . Hier nam de zangeres een prominente rol in . “Midnight city” en “Echoes” dienden ze een felle kopstoot toe door de snedige gitaarsoli. Een grootse electrocash. Wat een gezelligheid en ambiance !
In de bis M83 balanceerde tussen dans en droom . De klemtoon kwam op enkele instrumentale nummers , waaronder een ijzersterke “Couleurs” ; het filmische, soundtrackgevoel evolueerde, helde over naar een danceknaller , een uitzinnig feestje waarover heen gitaren , keys , sax , drums hun part opeisten . “Lower” wuifde de dansparty uit .

M83 bracht voldoende variaties en lagen aan in z’n geluid , waarbij de  elektronica , gitaren, percussie en de galmende zanglijnen elkaar afwisselden en/of aanvulden. We werden meegezogen in één langgerekte hypnotiserende trip, die de dansspieren aansprak . Hopelijk kunnen we deze band na Pukkelpop terug de komende zomer aan het werk zien … Fabuleus concert!
 
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rendez-vous-27-11-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/m83-27-11-2016/

Organisatie: Live Nation

The Veils is de band van Finn Andrews, en het is niet helemaal duidelijk of ze nu Nieuw-Zeelands of Brits zijn. Wij verloren deze band uit het oog na hun voortreffelijke debuut ‘The Runaway found’ en ondertussen zijn The Veils al toe aan hun vijfde album, ‘Total Depravity’, hoog tijd dus om de draad terug op te pikken. Als voorbereiding op hun concert in de Orangerie, hadden we dus wat huiswerk te doen en namen we nog eens hun laatste platen door. De conclusie van dat luisterwerk is dat Andrews en zijn band voor geen gat te vangen zijn, en heel wat stijlen aankunnen. Ja, de man zijn stem heeft veel weg van James Walsh (Starsailor), maar muzikaal wordt uit veel verschillende vaatjes getapt, soms rustig, soms rijkelijk georkestreerd, maar ook stevig rockend.

Het was die stevige kant die vanavond heel sterk naar voor kwam: Andrews, met zijn kenmerkende zwarte hoed, was de zoon van de predikant die met wijdse handgebaren zijn kudde begeesterde. We kregen een mengeling van oud en nieuw, met keyboard klanken die heel modern klonken, en de gitaar  en dulcimerklanken die heel retro aandeden. Het eerste halfuur was heel erg Nick Cave, postmoderne blues zonder ooit als ripp-off van de Australische bard te klinken. Andrews zong met veel overtuiging, met een ‘grain’ in de stem en hij bediende zich ook van een retro-microfoon. Qua onderwerpen was het zeer bijbels, met veel hel en verdoemenis, David Eugene Edwards achterna, maar ook “Steve McQueen” passeerde in de teksten. “Nux Vomica” was bijzonder stevig, met scherpe gitaaruithalen. Er werd echter ook gas teruggenomen, met nummers die in een countrysfeertje baadden. Blues, bijbels en country, dan kom je automatisch bij The Gun Club uit, en dat stond ons absoluut niet tegen.
De bassiste had er duidelijk veel zin in vanavond, het enthousiasme droop er vanaf, het was dan ook het laatste concert van de Europese tournee. The Veils beloofden te spelen zolang het publiek er zin in had, dus kregen we een uitgebreide bisronde, met Andrews solo tijdens de eerste drie bisnummers, waarmee hij bewees dat zijn nummers ook akoestisch overeind blijven.

Als ons geheugen ons niet in de steek laat, was dit de eerste keer in twaalf jaar dat we The Veils live zagen, en we moeten toegeven, eigenlijk hebben we iets gemist. De zoon van de predikant heeft er dus een late bekeerling bij, maar zoals de bijbel zegt in Lucas 13-22-30, de laatsten zullen de eersten zijn.

Setlist: 
/Axolotl/Do your bones glow at night?/Low lays the devil/Swimming with the crocodiles/Nux vomica/House of spirits/The Pearl/Birds/A bit on the side/Total depravity/Iodine and iron/Not yet/King of Chrome
Bis: Candy apple red /The wild son /The tide that left and never came back /Calliope!/Advice for young mothers to be/Jesus for the jugular

Organisatie: Botanique, Brussel

Kapitan Korsakov – Music-Maniakale Gekte!
Kapitan Korsakov + Mind Rays
Handelsbeurs
Gent
2016-11-26
Didier Becu

Het was eventjes wennen, zowel voor de bands als het publiek, losgeslagen rock ’n roll-geweld in De Handelsbeurs. Noiserock van eigen bodem doet het deze dagen uiterst goed, en daar kan Kapitan Korsakov terecht ten volste van proeven, ofschoon het de derde plaat van dit Gentse trio is die hun op deze troon heeft gezet. Met dank aan maestro Steve Albini, maar vooral aan zichzelf want met ‘Physical Violence Is the Least Of My Priorities’ bewijst de band dat ze zelfs zichzelf hebben kunnen overtreffen.

Maar laten we het eerst eventjes over Mind Rays hebben. Vier jongens die net als Kapitan Korsakov vroeger op DIY-wijze hun garagerock aan de man willen brengen. En dat lukt aardig. Volgend jaar verschijnt hun debuut op het Britse Punk Slime Recordings, en hun aanhang wordt met ieder optreden alsmaar groter. Voor een keer geen lange rijen aan de jetonautomaten van De Handelsbeurs, wel alle ogen gericht op Sis, Christophe, Mikel en Jean-Michel. Van zenuwen geen sprake, gewoon lekker rechttoe-rechtaan garagerock dat zowel naar The Nomads als The Birthday Party ruikt. Vuil, gewoon zelfs vies, en om het met een Rolling Stones-cliché te zeggen: it’s only rock ’n roll, but I like it. Niets is zekers in het leven, laten we er dus ook geen geld op inzetten, het gezond verstand (zelfs met een hoofd vol bier) zegt ons dat deze band op een dag het succes van de rockmachine zal evenaren die een halfuurtje later De Handelsbeurs tot een moshpit zou ombouwen.

Tien jaar geleden opgericht, even on hold gezet door het niet te stoppen monster dat Raketkanon heet, zijn Pieter-Paul Devos, Pieter van Mullem en Bert Minnaert (of gewoon Sigfrid Burroughs waarschijnlijk omdat dit meer rock ’n roll klinkt) er opnieuw met Kapitan Korsakov aka KKK. De superlatieven zijn ondertussen al geschreven door diverse persmensen: de derde plaat ‘Physical Violence Is The Least Of My Priorities’ is een meesterwerk. Of ze dat live ook kunnen waarmaken? Geen mens die zich dat afvroeg, wel voelde het wel een beetje vreemd aan (maar dat is het snobistisch kantje van iedere muziekmaniak) dat Kapitan Korsakov meer en meer een naam wordt die iedereen kent. Maar wat zou het? Goede muziek is gemaakt om gehoord te worden, en zo voelde het ook gisteren aan in De Handelsbeurs: de overwinning van de goede smaak.

Geen seconde twijfelen, meteen openen met een song waarmee Kapitan Korsakov voor het eerst van zich liet horen: “The Looder”. Tijdens “When We Were Hookers” (die titels!) werd de microfoonstandaard van Pieter-Paul Devos al voor de eerste keer op de grond gekegeld of liet de zanger-gitarist zich letterlijk op het publiek vallen. Pieter genoot, een eerste track uit die perfecte plaat (‘Spitting Over The Edge Together’) terwijl Sigfried (voor de dames, in ontbloot bovenlijf) zijn ziel overgaf aan de drums. Want ja, Kapitan Korsakov was luid, maar ook vooral melodieus (voor wie het niet wil geloven “Strobo Stripper” is pure pop).
Is het een Egyptische dans of is het gewoon noise-rock met een Arabisch tintje? Geen flauw idee, maar “Rabid Ghawazi Shuffle” is de laatste weken geen seconde van mijn stereo verdwenen en ook in de Handelsbeurs zorgde deze heerlijke track voor de nodige heupbewegingen. Amper een half uur ver, en nu al overtuigd dat dit één van de hoogtepunten van het jaar is, alleen KKK kan het!
“Midnight Gardens”, het klinkt wel als één of andere donkere Cure-track, maar bij dit Gentse trio kan je er zeker van zijn: dit is subliem gitaargeweld. En mogen we het voor één keer schrijven? “Caramelle” is zowel live als op plaat een knaller, en eigenlijk de beste track die Nirvana nooit heeft geschreven!
Hop naar “Cancer”, en Pieter-Paul die nog maar eens het publiek induikt. Of was het tijdens “Quicksand Surfer”? Eerlijk, we weten het niet meer, het enige wat we (en een bijna uitverkochte Handelsbeurs) zagen is dat KKK één van de beste (Belgische) bands is. “50,000,000 Elvis Fans Can’t Be Wrong”, dat zegt men toch, en dat geldt even zeer voor De Handelsbeurs die Kapitan Korsakov letterlijk op zijn handen droeg.

Omdat er nog wel een superlatief bij kan: Kapitan Korsakov is één van de strafste bands van dit land…

Met dank aan Luminousdash.com

Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent