Fragile - Franse finesse met een eerlijke emotionele laag
Fragile + Sad Boys Klub
Fun fact : je begint de band Fragile te volgen op spotify, om dan een paar maanden later hun voor-programma te mogen spelenn Sad Boys Klub. Small world indeed. Er is die zeldzame chemie tussen de bands, en ze hebben legio aan raakpunten. En de symbiose is groot tussen deze 2 bands, hoewel de twee bands muzikaal uit verschillende landen en scènes komen, was er een zekere rode draad : melancholie zonder cynisme, intensiteit zonder machogedrag, en muziek die oprechte emotie boven pose plaatst.
Het oeuvre van beiden bevindt zich in de ‘shoegaze”-scéne/post-punk, gedragen door gitaarriffs en snare drum, gestuurd door een zwaardere, vertellende stem.
De intro van het nummer "Model" ( Fragile), zou zomaar kunnen passen in het oeuvre van de sad boys! Maar inderdaad, Fragile is meer noisie, shouting en de punkscéne op speed.
De venue dan: ‘de Witloof Bar’ - Een karaktervolle, intieme concertzaal met een bijzondere sfeer. Vooral het 360°-podium is een meerwaarde, en geeft de drummer eindelijk ook z'n stage! Meestal wordt die stakker in de donkerste krochten van het podium weggestopt, waar hij hier gewoon in volle display zit. Beetje hetzelfde als Arcade Fire met hun ‘Everything Now’-tour in een boksring. Hier werd vroeger Belgian finest gekweekt onder de grond. Dus zeker dat deze zaal aan de basis ligt van nog veel moois.
Lives :
Sad Boys Klub – Emotionele buitengrenzen van indiepop
Sad Boys Klub beet het spits af en liet vanaf de eerste noten horen waarom ze een trouwe fanbase aan zich weten te binden. Hun set was een zorgvuldig opgebouwde reis langs gevoelens van verlies, hoop, frustratie en reflectie.
Ze openden met “Cry Scene”, een herkenbare en meeslepende track waarin het geluid van de band meteen stevig stond. Daarna volgde “Promised Land”, een nummer dat zich onderscheidde door zijn meeslepende drums en krachtige zanglijnen.
Met “A Calling” en “Ballet dancer” werd de sfeer intenser – introspectief maar altijd met een energieke ondertoon. “No Narrative” en “Captain” brachten een iets ruiger en duisterder randje, waarin de gitaren de overhand kregen en de vocalen extra scherp voor de dag kwamen.
Het hoogtepunt van de set was zonder twijfel “God Is Insane”, een nummer dat even theatraal als oprecht klonk. De band sloot af met hun 1e single en basis van alles “Concrete Man”, een stevige en ritmische track die het publiek in beweging kreeg en hun optreden krachtig afrondde.
Fragile – Franse finesse met een eerlijke emotionele laag
Na de dromerige, tedere maar krachtige set van Sad Boys Klub was het aan het Franse Fragile om de avond voort te zetten. Het iets ruwe en intense werk, de post-punkscéne met Franse flair.
Ze openden met “Santander”, gevolgd door het ijzige maar warme “Winter”. De band wist onmiddellijk een sfeer neer te zetten waarin tekst en melodie naadloos samengingen. Met “Afterglow”, “Celebrate” en “Take Care” bouwden ze hun muziek langzaam op naar een meeslepende flow.
Het middenstuk met oa “Mur Mur”, “Reason Why”, “Little Thinges” en “Later” – liet de subtiliteit van de band zien. Fragile heeft het talent om zacht en verfijnd te klinken zonder ooit vaag te worden. Elke noot en elk woord had betekenis.
Naar het einde toe werden de klanken iets steviger. “TG&DL”, “Wall Flower”, “L/Cry” en “Mo-del” vormden een sterke afsluiting waarin de Franse band hun veelzijdigheid volledig liet horen. Een emotionele, maar muzikaal volwassen finale.
Een avond vol karakter en contrast
Waar Fragile de emoties rauw en uitgesproken op tafel legde, bracht Sad Boys Klub een meer po-etische en subtiele interpretatie van soortgelijke thema’s. Juist die contrastwerking maakte de avond zo sterk: twee bands, dezelfde gevoelswereld, maar met totaal verschillende stemmen.
Het publiek kreeg een concertervaring waarin melancholie geen zwaarte werd, maar schoonheid – gevangen in muziek die nog lang blijft nagalmen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Fragile
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8878-fragile-21-11-2025?Itemid=0
Sad Boys Klub
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8879-sad-boys-klub-21-11-2025?Itemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel
Tourist LeMC - Tussen cynisme en liefde
Tourist LeMC stond in De Kreun in Kortrijk, maar nog vóór de Antwerpse stadstroubadour het podium betrad, was het aan Guusje om de zaal warm te maken.
De jonge Nederlandse artiest, die bij het grote publiek doorbrak dankzij zijn duet “Blijf Nog Even Hier” met Bazart, bewees dat hij veel meer is dan een eendagsvlieg. Zijn set was licht, energiek en charmant, en groeide nummer na nummer in kracht. Vooral de laatste drie songs “Kleine Jongens”, “Dopamine” en “Cool” bleven hangen.
Ze brachten een mix van herkenbare emoties en frisse popenergie die perfect aansloot bij de sfeer die later op de avond zou volgen.
Het publiek had hem alvast stevig in de armen gesloten tegen de tijd dat hij het podium verliet.
Met de zaal op temperatuur kwam Tourist LeMC op, en vanaf het eerste nummer, “Emoji Hooligan”, werd duidelijk dat de tournee rond zijn vijfde album Alles Onder Controle geen klassieke Tourist-avond zou worden.
Op deze nieuwe plaat slaat hij een onverwachte richting in: minder naïeve hoop, meer cynisme, maar tegelijk ook meer humor. Het is alsof hij zijn wereld iets donkerder inkleurt, maar tegelijk moeite doet om er zelf om te kunnen lachen.
Live geeft dat een rauwe, eerlijke lading die De Kreun meteen in zijn greep hield.
Met “Cocaine”, “En Route”, “Spiegel” en “Niemandsland” bouwde Tourist het momentum verder op, de band strak, warm en gelaagd zoals altijd. “Meester Kunstenaar”, “Bilan”, “We Begrijpen Mekaar” en “Wie” volgden elkaar snel op en kregen vaak een donkerdere, meer gespannen ondertoon dan in eerdere tournees.
Het publiek voelde die verandering, maar omarmde ze met evenveel aandacht als enthousiasme.
Een van de mooiste momenten van de avond brak aan met “Sterrenwacht”. Net toen de eerste akkoorden weerklonken, kwam Guusje opnieuw het podium op, een subtiele knipoog naar hun eerdere samenwerking die nu live tot weer leven kwam. De stemmen van Tourist en Guusje smolten moeiteloos samen, waarbij Tourist zijn warme, gedragen voordracht liet contrasteren met Guusjes heldere, melodische klank. Het resultaat was een dromerig duet dat de hele zaal stil kreeg.
Daarna ging het tempo weer omhoog met “Mijn Stad”, “Liefde Liefde”, “Alles Kapot” en “Deze Nacht”, nummers die veel van het nieuwe album dragen en live nog eerlijker en rauwer klinken. Vooral “Alles Kapot” belichaamde de nieuwe toon van Tourist LeMC: reflectief, cynisch, maar altijd doorweven met compassie.
De afsluitende reeks “Koning Liefde”, “Voorbij” en de bisnummers “OLV”, “Horizon” en “De Ander” bracht dan weer de typische warmte terug waarmee Tourist het publiek nooit loslaat, zelfs wanneer hij donkere thema’s aansnijdt.
Het optreden in De Kreun voelde zo als een perfecte momentopname van een artiest in evolutie: iemand die bewust nieuwe paden bewandelt, scherper en minder naïef dan voorheen, maar nog altijd gedreven door liefde.
En dankzij Guusje, die zowel in het voorprogramma als tijdens het duet een sterke indruk naliet, werd de avond extra bijzonder.
Een ontmoeting tussen twee generaties troubadours die elkaar moeiteloos versterken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Tourist LeMC
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8868-tourist-lemc-21-11-2025?Itemid=0
Guusje
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8869-guusje-21-11-2025?Itemid=0
Op 26 november 2025 te zien in de Vooruit, Gent @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8890-tourist-lemc-26-11-2025?ltemid=0
(ism Busker)
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Pluto Fest 2025 - Meedogenloos warm
Pluto Fest 2025
Zaal Amb8
Oosterzele
2025-11-15
Erik Vandamme
November, het is nog niet echt winter, maar ook geen herfst meer. De avonden worden iets kouder, de bladeren vallen van de bomen. Het eindejaar is in zicht. Idyllische taferelen die zouden aanzetten om dicht tegen elkaar voor de buis te kruipen, met een warme chocomelk genietend van een mooie film op zaterdagavond …
Wijzelf zakken traditioneel af naar Oosterzele voor het warme festival Pluto Fest en genoten van het aanbod met. Er was helaas niet zoveel volk komen opdagen op deze editie, maar de sfeer zat er van begin tot einde heel goed in, en elke band haalde alles uit de kast.
Opener Cuttermess (*****) heeft net zijn full album uit 'Lie/Sense'. Het album werd uitgebracht om hun ontvallen vriend en medemuzikant Tijl te herdenken. Live resulteert dit in een vat vol emotie. We krijgen een gevarieerde set in klievende gitaar-, basriffs en lekkere drum salvo's. Iedereen gaat ervoor. Opvallend binnen Cuttermess is zanger Kris , getooid in een soort badmantel, allerlei capriolen uithaalt.
Humor is de beste manier om pijn te verdrijven, ervaren we hun in hun verhaal. Een verbluffende instrumentatie en vocals krijgen we. Het spelplezier druipt er van af.
In hun variërend spel is er ruimte voor improvisatie. De speelsheid en hun virtuositeit zijn de rode draad. We waren muzikaal moeiteloos overtuigd.
Angelic Forces (***1/2) tapte uit een ander vaatje. De uit Friesland afkomstige band is al sinds 2015 bezig. Ingenieus gaan ze te werk in hun strakke aanpak. Wat een riffs. Toch geraakten we niet helemaal overtuigd van hun sound. We misten echter een brok speelsheid om ons bij de leest te houden.
Raw power uit Nederland en uit België. Bloodmoon (****) bracht death metal met snijdende riffs en drumsalvo's als kanonskogels. De beweeglijke frontman spoorde zijn muzikanten en de fans aan alles uit de kast te halen. Bloodmoon dreef het tempo steeds op in hun variërende sound. Een ondoordringbare geluidsmuur werd opgetrokken. Een muzikale rollercoaster, die de zaal deed ontploffen, het resulteerde nog net niet in een moshpit. Overtuigend bandje!
Het absolute hoogtepunt van de festival dag volgde met onze vrienden Slaughter The Giant (*****) die sinds 2018 bezig zijn. We hebben ooit één van hun eerste optredens meegemaakt op Frietrock 2018, en die muzikale liefde blijft aanwezig.
Een nietsontziende tsunami gedragen door de imposante teddybeer Benny Ubachs. Meesterlijke, oorverdovende riffs en drums kregen we over ons heen. En Benny zelf weet met zijn bulderende stem al molenwiekend met zijn even imposante armen de aandacht naar zich toe te trekken.
In het verleden verfde hij zijn gezicht vuurrood, nu niet, maar de demonische uitstraling bleef. Hij ging zelfs het publiek vooraan opzoeken en porde voortdurend aan om te moshen. Hij slaagde er zelfs in een kleine mosh te doen ontstaan.
Slaughter The Giant sloeg de zaal compleet gor met een razendsnelle aanpak, en deed Oosterzele helemaal op zijn grondvesten daveren. We bleven verweesd achter. Wat een set.
De Franse formatie Kozoria (*****) speelt eerder donker progressieve metal in technische hoogstandjes. Speelsheid en vuurkracht krijgen we hier, die wat doet denken aan grootheden als Gojira. Ze behoude de aandacht, het is uitermate genieten en lekker headbangen.
De messcherpe riffs zorgen voor kracht en extravertie, ondanks het zwaarmoedige karakter. Mooi.
Na een korte pauze later volgde een optreden van Arch Enemy of toch de Duitse versie daarvan met HIRAES (****1/2) . HIRAES klinkt eveneens erg rauw. Ze hebben een zangeres, Britta Görtz, die dezelfde grauwheid biedt als Angela Gossow in het verleden en Allisa white-Gluz nu. HIRAES heeft een eigen sound en gaat vuurkrachtig te werk. Ook al speelt de band voor niet zoveel mensen , ze gaan ervoor. Een wilde trip. Het siert hen. De aanwezigen worden meegesleept in hun sound . Het bulderde, het knetterde zondermeer. Het warme onthaal deed de band deugd . HIRAES sloot met een fijn gevoel deze sterke editie van het Pluto Fest met brio af.
Dank aan de organisatie van Pluto Fest.
Dank aan Musika.be
Organisatie: vzw Pluto Fest
The Schizophonics - Elektrificerende protopunk
The Schizophonics + Top Left Club
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: dit was nog maar eens een avondje in het café van De Zwerver om in te kaderen …
… Nochtans had ik aanvankelijk mijn bedenkingen toen ik de vier van Top Left Club het podium zag betreden. Met hun onverzorgde haar annex nektapijten en flashy trainingspakken zagen ze eruit als een stel verlopen kroegtijgers die enkel in de lokale pubs van Brighton voor wat vertier konden zorgen.
Bovendien hadden de heren een niet meteen spitsvondig dansje ingestudeerd. Dat begon met het vormen van een menselijke "T", ‘Shoulders at 90’ (tevens de titel van hun eerste plaat uit '21), waarna er enkele houterige, robotachtige bewegingen volgden. Alsof het nog niet bont genoeg was, werden ze aangekondigd door een kerel in badpak, die later de zanger van The Schizophonics bleek te zijn.
Op het einde van de set dook er trouwens een vrouw in een identiek flashy trainingspak op die een perfecte demonstratie van dat ‘Shoulders at 90’-dansje ten beste gaf: de drumster van The Schizophonics!
Beide groepen hadden een week samen getourd (dit was hun laatste avond samen) en hadden duidelijk flink verbroederd. Maar mijn scrupules werden al bij de eerste noten weggespoeld. Dit was uitermate aanstekelijke punk, voortgestuwd door de keys van zanger Jimi Dymond. Stuk voor stuk waren het knappe nummers die telkens konden bogen op een onweerstaanbare drive. Een overijverige recensent beschreef hen ooit als het Britse antwoord op de Ramones. Los van de compacte intensiteit van de nummers, hoorde ik eerlijk gezegd weinig overeenkomsten. Dit voelde zeker niet als een verheerlijking van old school punk, het deed me eerder denken aan The Hex Dispensers, dat fenomenale livebandje uit Austin, Texas.
Naast de eerder genoemde Jimi Dymond had Top Left Club nog een tweede en uitstekende zanger in huis, bassist Johnny Hart: wat voor een aangename afwisseling zorgde. Met verder Tim Cox op drums en MacDaddy op gitaar legde Top Left Club met een sterke set, die van de eerste tot de laatste seconde bleef boeien, de lat meteen hoog.
Maar dat bleek absoluut geen obstakel voor The Schizophonics uit San Diego. Vanaf het eerste nummer al, een zinderende, indringende versie van "Black to comm" van MC5 grepen ze me bij mijn nekvel. Een greep die niet meer gelost werd. Meteen werd mijn vrees ook bewaarheid dat dit podium te klein zou zijn voor Pat Beers. Hij breidde zijn territorium dan maar meteen uit tot het hele café, waar hij als een wervelwind tussen het volk zoefde.
Zijn podiumact, waarin hij om de haverklap in een spagaat dook, was duidelijk geïnspireerd op de shows van James Brown maar dan nog net iets duizelingwekkender.
Tijdens al die acrobatieën bleef hij gewoon door spelen en minstens de helft van de tijd deed hij dat enkel met de linkerhand hoog op de gitaarhals.
Dat de muziek daarbij nooit haperde mag een wonder heten. Als er dan toch een gaatje dreigde te vallen, werd dat moeiteloos dichtgereden door een onwrikbaar doordenderde ritmesectie. Die bestond uit zijn partner Lety Beers op drums en de eeuwig minzaam glimlachende Sarah Linton, ooit actief bij Death Valley Girls, op bas.
Achteraf hoorde ik iemand opmerken dat het muzikaal wat minder was, maar daar ben ik het absoluut mee oneens.
Toegegeven: de platen van The Schizophonics zijn geen must-haves, maar live steeg de groep hier onmiskenbaar boven zichzelf uit. Dit was elektrificerende protopunk, zoals die eind jaren '60 begin jaren '70 in Detroit zijn gloriedagen kende met groepen als The Stooges en MC5. Nummers die telkens vonkten en knalden, gedragen door een verbijsterende gitaar waarin de geest van Jimi Hendrix waarde.
Ik zag ze ooit op het Binic Folks Blues Festival en werd ook toen omver geblazen maar hier in dit kleine café kwamen The Schizophonics nog veel beter tot hun recht. Hier kon je ze voelen en werd je, samen met gelijkgestemde zielen waaronder Tina en Alek van The Glücks, meegezogen in een verpulverende maalstroom.
Niet zonder enig risico trouwens. Want toen Pat Beers met zijn gitaar en microfoonstandaard de smalle wenteltrap naar de toiletten beklom, raakte ik verstrikt in de wirwar van kabels die hij meesleepte. En toen riep Lety Beers plots "Uncle Bill", een vreemde snuiter die tot dan de hele tijd vooraan had staan toekijken, op het podium. Het bleek de semi-legendarische punkrock bluesman uit Los Angeles, Lightnin' Woodcock, te zijn, die er net een tour als gitarist van Bow Wow Wow (!) had opzitten. Hij mocht zijn duivels ontbinden op zijn gitaar tijdens "Riff Raff" van AC/DC, al moest dat het met wat minder tekst dan het origineel stellen.
Het was de ideale springplank naar een spetterende finale vol onvervalste rock-'n-roll in de stijl van Little Richard en Jerry Lee Lewis, waarin Pat Beers nog maar eens rollend en tollend in het publiek verdween.
Hoe Pat Beers deze razende set zonder kleerscheuren overleefde blijft een raadsel, maar dat dit één van de beste optredens van 2025 was, staat buiten kijf.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
The Hives - Na dertig jaar nog altijd één brok energie!
Deze avond stond al héél lang aangestipt in onze agenda want dan konden we de koningen van de garagerock uit Zweden nog eens bekijken in Vorst. Het vijftal kwam langs om hun alweer zevende album ‘The Hives Forever Forever The Hives’ live voor te stellen.
We kennen ze als een uiterst energieke powerrockgroep, meestal uitgedost in zwart-witte maatpakken. Woensdag hadden ze er een kleine variant op gevonden door hun zwarte jassen aan hals, pols en zakken af te boorden met lichtgevende stroken die synchroon meegingen met de podiumbelichting. Erg fraai en origineel!
Het muzikale gedeelte bracht uiteraard wat we ervan mochten verwachten: enorme energieke powerrock ‘n roll aan 200 per uur die onze trommelvliezen en lijf deden daveren en tot het uiterste dreven.
Ze begonnen met één van hun nieuwe nummers “Enough is enough”; de rock’n’roll-bulldozer uit het Hoge Noorden was vertrokken in vijfde versnelling en hij zou anderhalf uur niet meer stilvallen!
Gierende, schreeuwende gitaren, staalharde ritmeslagen op drum en bas en een charismatische luidkeelse volksmenner aan de micro. Wat wil je nog meer …
De zanger Howlin’ Pelle Almqvist vuurde constant zowel zijn groep als het publiek met zijn luide rauwe stem aan om mee te zingen, klappen, zwaaien en dansen. Een aanstekelijke sound en show en muziek.
Het benedendeel van Vorst werd zowat gek en het duurde niet lang voor de eerste circlemoshpit ontstond. Wanneer Howlin’ tijdens het nummer “Tick Tick Boom” zich in het publiek mengde was de gekte compleet. Het leverde een ‘Thank you so much’ op van hem. Verschillende keren kondigde hij aan dat het volgende nummer het laatste was, omdat een mens niet meer aan kan, maar voor Brussel kon er nog altijd eentje bij …
Na vijf kwartier moest iedereen, zowel groep als publiek even op adem komen om daarna met de persoonlijke favoriet “Ligalize living” stampend en brullend de eindspurt in te zetten .
Na anderhalf uur stomende rock was het afgelopen. Helaas maar zowel voor het publiek als voor de groep was dit het hoogst fysiek haalbare.
Wat een zalige uitputtingsslag. Een minutenlange staande ovatie sloot het vijfsterren concert af! Zondermeer in het geheugen gebrand!
Playlist
Enough is enough , Walk Idiot Walk , Rigor Mortis Baby, Paint a picture, Main offender, Born a rebel, Stick up, Bogus Operandi, Hate to say I told you so, O.C.D.O.D, I’m alive, Here we go again, Countdown to shutdown, Come on! Tick Tick Boom.
Ligalize Living, Bigger hole to fill, The Hives Forever Forever The Hives
In het voorprogramma hadden ze het Amerikaanse Spiritual Cramp en het Britse Yard Act meegebracht.
Wegens het typische wisselvallige Belgische weer en de daarbij volgende files misten we de eerste band.
Yard Act gaf er om vijf na acht een flinke lap op. Ze stonden deze zomer al op Pukkelpop en konden daar zéér behoorlijk overtuigen! Ze speelden potige postpunk die het al talrijke publiek vlotjes meekreeg. De zanger Jams Smith was een spring in ’t veld slangenmens die zich letterlijk volledig smeet. Ook de rest van de groep was vurig enthousiast. Hun veertig minuten was een verdomd goede opwarmer voor wat nog komen moet … Goed gecast van The Hives!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Vincent Dufrane
Opening act 1 : Spiritual Cramp
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8861-spiritual-cramp-19-11-25?Itemid=0
Opening act 2 : Yard Act
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8862-yard-act-19-11-25?Itemid=0
The Hives
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8863-the-hives-19-11-25?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Tough Enough Festival 2025 - Van beheerste retro-rock naar op hol geslagen garage-rock
Tough Enough Festival 2025
Botanique (Orangerie, Museum & Rotonde)
Brussel
2025-11-15
Sam De Rijcke
Net als vorig jaar stond het Tough Enough Festival garant voor een dagje viriele retro-rock en onbesuisde garage-rock. Daarvoor werd een bont allegaartje verzameld aan jong geweld aangevuld met een stel ervaren rotten. Met één gezamenlijk doel: Rock’n’Roll!
Real farmer speelde een soort punk/garage-rock maar wist daar geen eigenheid of ziel in te leggen. Enige lichtpuntje aan deze band was de gitaar die bij momenten al eens lekker kon echoën, maar verder heren hadden de heren geen enkele noemenswaardige song meegebracht. Beetje zielig ook dat de zanger het publiek om een joint vroeg. Ook dat waren ze vergeten. Nederlanders, of wat had u gedacht?
Little Barrie is een zijproject van Primal Scream gitarist Barrie Cadogan, maar de onfortuinlijke band kijkt terug op een niet al te rooskleurige geschiedenis. Tussen 2005 en 2017 maakten ze 5 puike maar zwaar onderschatte albums, en in 2017 sloeg het noodlot toe met het plotse overlijden van drummer Virgil Howe (zoon van Yes gitarist Steve Howe).
Na het onheil gingen ze in 2020 samenwerken met drummer/producer Malcolm Catto die uit de jazzwereld kwam en medeoprichter is van de psychedelische jazzgroep The Heliocentrics. Met de komst van Catto werd de sound meer atmosferisch, groovy en jazzy, getuige de albums ‘Quatermass Seven’ en recent nog ‘Electric War’.
Little Barrie & Malcolm Catto zorgden voor een heerlijk groovy concertje met bijzonder smaakvolle gitaartoetsen van Cadogan, klasrijke drumroffels van Malcolm Catto en warme bastinten van Lewis Wharton.
Er hing de ganse tijd een jazzsfeertje met een Britpop randje in de lucht en dit smaakte absoluut naar meer, maar na 40 minuutjes moest de band er omwille van het strakke tijdschema al mee ophouden. Absoluut voor herhaling vatbaar, maar dan een full concert graag.
The Experimental Tropic Bluesband is een Luiks trio die al een tijdje meedraait in het circuit maar buiten Wallonië nooit hoge toppen heeft gescheerd. Destijds werden ze nogal kort door de bocht omschreven als de Waalse Jon Spencer Blues Explosion, en daar zal hun gedrevenheid op het podium wel voor veel tussen gezeten hebben.
Vandaag merkten wij dat deze band inderdaad enorm levendig en energiek uit de hoek kon komen en best wel een paar stomende songs in het munitie-arsenaal had, maar aan de andere kant de bal ook wel eens volledig mis kon slaan. Het trio verloor zichzelf bij momenten te veel in oeverloos gepruts met allerlei ongepaste en geforceerde elektronica, gepiep en geknars, een euvel dat ook te vaak voorkomt op het nieuwe album ‘Loverdose’, een plaatje dat daardoor best te mijden is.
De afsluitende Cramps cover “Garbage Man” bleek zelfs een complete afgang. Wat ze zelf aankondigden als een hommage werd uiteindelijk een blamage.
De mooie verschijning en voormalige Purson zangeres Rosalie Cunningham was hier misschien één van de buitenbeentjes op het Tough Enough Festival. De ranke deerne dompelde zich met haar gevolg in vervlogen seventies rock, southern-rock en prog-rock met een folky inslag (inclusief een Jethro Tull achtige dwarsfluitsolo).
Maar die formule werkte bijzonder wel. Haar songs kwamen een stuk steviger uit de hoek dan op haar platen, en dat was vooral te danken aan een veelzijdige band die bij momenten verduiveld stevig uit de hoek kwam, alsof ze hier op Desertfest stonden te spelen. Maar Woodstock was ook een optie, want met dit concertje ging het alle kanten uit, vooral als men net zoals de gitarist een roze bril had opgezet.
De prijs voor de wildste entertainer was met voorsprong weggelegd voor Pat Beers, zanger/gitarist van de wervelende Schizophonics. Als een ontketende slingeraap met ADHD rolde en holde hij over en naast het podium en bleef hij ondertussen de meest felle uithalen uit zijn gitaar afvuren. De band zorgde voor een uiterst onstuimige set met soulvolle garagerock en uit de bocht vliegende hardrock. Een mens zou zo zeggen ‘The MC5 is very much alive and they are now called The Schizophonics’.
En er zat nog zoveel meer in die act, de soul van een jonge James Brown, de intensiteit van Jimi Hendrix, het molenwieken van Pete Townshend en de elektriciteit van Jon Spencer. En zelfs AC/DC passeerde de revue, want op het einde werd er een kleurrijke ouwe punker als gastmuzikant bij geroepen om er samen een razend “Riff Raff” door te jagen.
De volledige set van Schizophonics was even stormachtig als geweldig, deze gaan we niet snel vergeten.
Weinig volk voor The Wytches. Etenstijd waarschijnlijk. De jonge garagerockers trokken er zich weinig van aan en scheurden hevig door. Tikkeltje shoegaze, snuifje Nirvana, veel feedback en tegen elkaar aanschurkende gitaren. De kerels serveerden, met een splinternieuw album ‘Talking Machine’ onder de arm, een stel wilde garage-rocksongs afgewisseld met een paar slepende monstertjes waar al eens een fijngevoelig gitaartje was ingeslopen. Sterke set, alleen jammer van de magere opkomst.
Geen idee of de iconische garagerocker Jon Spencer de show van Schizophonics heeft gezien, maar hij zou hier fel zijn tenen mogen uitkuisen om die razende act van één van zijn volgelingen te overtreffen. Maar een ouwe rot als Jon Spencer moet je het vak niet leren, die deed zijn eigen ding zoals ie dat al jaren doet, en er zat hoegenaamd nog geen sleet op. Met een rock’n’roll show die stijf stond van de adrenaline en elektrische spanning had hij in geen tijd de volledige zaal in zijn achterzak.
Zoals we van hem gewoon zijn reeg Spencer de energieke songs en splijtende riffs aan elkaar. Daarbij werd hij alweer geruggesteund door de ritmesectie van het heetgebakerde punkgroepje The Bobby Lees, met wie hij in 2024 het geweldige plaatje ‘Sick of Being Sick’ inblikte, jonge gasten die tonnen vuur in zich droegen en zo hun 60-jarige nieuwe baasje ook jong wisten te houden.
Tussen een karrevracht aan songs uit ‘Sick Of Being Sick’ ontwarden we ook hoogst explosieve versies van “Identify”, “I Got the Hits”, “2Kindsalove” en natuurlijk “Bellbotttoms”. Allemaal uiterst hitsig en opwindend. Vintage Jon Spencer.
In de sfeervolle Rotonde was het aan de Amerikaanse meidengroep The Darts om het festival af te sluiten met een potje compromisloze garage-rock die voortgedreven werd op een hitsig orgeltje en okselfrisse surfgitaartjes. Niks nieuws onder de zon, maar wel dikke fun met lekker rollende songs als “Revolution”, “Get Spooky”, “Underground”, “Liar” en een smerige garageversie van de Lou Reed classic “Vicious”.
Een aardige afsluiter van een geslaagd dagje potige en pretentieloze rock’n’roll.
Organisatie: Botanique, Brussel
Derek And The Dirt - De opvolging is verzekerd
Derek And the Dirt + Ciska Ciska + Vito
Het was een opmerkelijke affiche, die Popallure opgezet had: Derek And The Dirt nog eens in de Racing in Gavere, vroeger de tweede thuisbasis van deze Gentse rockband, en dan nog met Derek’s zoon Vito en dochter Ciska als supports.
De Racing was dan ook mooi volgelopen voor deze unieke concertavond.
Het is niet voor het eerst dat Derek het podium deelt met zijn nageslacht, maar misschien wel de eerste keer dat het zo formeel, zo groots opgezet en vooraf aangekondigd gebeurde. Zoon Vito (***) mocht aftrappen. Met zijn band en solo bouwt hij sinds 2018 aan een mooi oeuvre. Met de naar hem genoemde indierockband Vito liet hij zich opmerken in wedstrijden voor jong talent, leverde hij al een reeks puike singles en andere releases af en versierde hij een contract bij het Nederlandse label Excelsior Recordings. Dit jaar was er onder meer de single “What’s New” die op deze site een lovende review kreeg.
Als support voor het ‘familiefeest’ in Gavere kiest Vito voor een akoestisch soloconcert met uitsluitend nieuwe nummers die hij de voorbije maanden schreef en aan het opnemen is. Een paar daarvan zijn nog niet helemaal afgewerkt en hij heeft ze ook niet allemaal al goed in de vingers.
Al bij het tweede nummer moet hij midden een nummer stoppen en herbeginnen, maar dan met een schriftje met de voorlopige songteksten aan zijn voeten. Voor het publiek is het allemaal geen probleem.
De Derek-fans zoeken in Vito naar gelijkenissen in stemtimbre en songschrijven, maar deze jongeman zoekt vooral zijn eigen weg. Dat ‘pa Derek’ soms al eens op de tweede plaats komt, blijkt ook Vito’s teksten: ‘Mamma, take us in your arms and save us’. Als hij als soloperformer zijn ziel blootlegt op het podium, lijkt hij wat kwetsbaar en introvert, maar het talent om een pakkende, authentieke song te schrijven, dat is alvast met de genen doorgegeven.
Zijn zus Ciska stapte met veel meer zelfvertrouwen het podium van de Racing op met haar band Ciska Ciska (****). Om de tagline van wijlen Willy Willy te parafraseren: a girl so nice they had to name her twice.
iska is al jaren bezig met muziek maar bracht pas dit jaar haar debuutsingle “Biotope” uit bij MayWay Records (Meltheads, Lézard, Crackups, …). Dat leverde haar meteen enkele mooie podiumplekken op, onder meer op het Best Kept Secret Festival en op Pukkelpop. Naar Gavere rijden met haar band voelde zaterdag bijzonder aan, want dit was voor haar het dorp waar haar oma woonde.
Als band schippert Ciska Ciska tussen indiepop (“Angel”, “Sweet Sixteen”) en soms stevige rock (“Trust You”, “Utopia”). “Brother” gaat over Vito en hij staat enthousiast te supporteren op de eerste rij voor het podium. Hoewel ze als jonge artieste al heel matuur op het podium staat zijn er toch momenten dat Ciska haar leeftijd niet kan verstoppen. Bijvoorbeeld als ze toegeeft dat het haar nog niet lukt om tussen twee nummers haar gitaar bij te stemmen en een leuke bindtekst te verzinnen. De rockende songs blijven het langste hangen in het geheugen, vooral dan de zinderende finale met “Indoctrinate Me”. Dat nummer start als een genadeloze mantra met donderende mokerslagen om dan ergens uit te komen bij PJ Harvey. Dit is een artieste waar we zeker nog van zullen horen.
Vervolgens waren we toe aan de hoofdschotel. De Gentse rockband Derek And The Dirt (****) bestaat meer dan 35 jaar, wel met een ruime pauze. Sinds de reünie in 2017 verschenen al twee albums: ‘All Todays Words’ in 2018 en ‘Faster’ in 2024. Dat laatste album vormde de rode draad doorheen het concert in Gavere, met mooie versies van onder meer titeltrack “Faster”, “Act Of Love”, “Deep Purple Is My Heart” en “Living In A Song”.
Het openingsnummer was “Massa”, de track met Vito als producer. Geen enkel nummer van ‘All Todays Words’ of van ‘Insanity’ in de set, maar wel veel klassiekers van vóór de split: “Run”, “Sally Mitchum” en “Rosie”. “Talking To God” zit opnieuw in de set, maar Pim’s intro klonk in Gavere misschien wat roestig. We hadden deze song graag ingeruild voor een “Marlene” of “Live To Ride”, maar zo zal iedereen wel zijn eigen voorkeuren of goede herinneringen hebben. Voor het overige geen klachten over The Dirt. De band speelde met de allure van de grote dagen.
Over “Simenon Girl”, nog zo’n Belpop-klassieker, vertelt Derek wat de eigenlijke aanleiding was voor de song, die we tot dan altijd als een heel klassieke liefdesverklaring ervaren hadden. In 1982 werkte Derek op een kantoor in Brussel en zijn chef keek vanuit zijn hoge kantoor met een sterrenkijker naar de prostituees die enkele straten verder achter het raam op klanten wachtten. Eén daarvan doodde de tijd met het lezen van boeken van Georges Simenon.
In de reguliere set zat – eindelijk, volgens Derek – één cover en dat was “Things Have Changed”, een wat minder bekende song van Bob Dylan, waarvoor Vito spontaan de backings kwam meezingen.
Het publiek reageerde enthousiast op zowel het nieuwe en het oude werk en Vito en Ciska zorgden voor heel wat dynamiek op de eerste rijen voor het podium.
De finale was voorbehouden voor doorbraakhit “Oh By The Way” in een versie met nog meer blues dan het origineel en daarna volgde de extatische ontlading met “Love’s Exaltation”.
De toegift was een cover van Patti Smith’s “Dancing Barefoot”. Het lievelingsnummer van de moeder van Derek’s kroost en Vito, Ciska en nog een andere dochter kwamen dan ook enthousiast meezingen en dansen op het podium.
De enige die – al de hele avond overigens – ‘barefoot’ aan het ‘dansen’ was, was dan wel Derek zelf.
Met “Lost On The Road”, een nummer neergepend na het lezen van de originele versie van Jack Kerouac’s On The Road, is er van Derek And The Dirt zopas alweer een nieuwe single verschenen.
Hoewel voor Derek de opvolging alvast verzekerd is, is de most dirty rockband van Gent nog niet uitgeteld.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Derek and the dirt
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8851-derek-and-the-dirt-15-11-2025?Itemid=0
Ciska Ciska
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8853-ciska-ciska-15-11-202255?Itemid=0
Vito
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8852-vito-15-11-2025?Itemid=0
INFOS
https://musiczine.net/index.php/nl/item/97352-what-s-new-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/98857-biotope-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/95735-faster
https://musiczine.net/index.php/nl/item/66380-derek-the-dirt-speelt-weer-voor-uitverkochte-zalen
Organisatie: Popallure
Fifty Lab Music Festival 2025 - Met een vinger op de pols naar de toekomst toe
Fifty Lab Music Festival 2025
Alle zalen
Brussel
2025-11-12 t-m 2025-11-14
Erik Vandamme
Eén van de tradities die we maar al te graag in traditie houden is het Fifty Lab Music Festival. Hier verkennen we de Brusselse straten op zoek naar onontgonnen parels , rondom de BourseBeurs, Beursschouwburg en de Ancienne Belgique. Met een vinger op de pols naar de toekomst toe. Drie avonden, waar eigenlijk overal wel iets te beleven viel. Keuzes maken hoort er jammer genoeg bij, en dan mis je soms de nieuwste hype of ontdek je net die ene artiest die een onuitwisbare indruk nalaat ..
Een overzicht
dag 1 – woensdag 12 november 2025
Innocent - AB Club - De soulvolle stem van Innocent (****) deed ons zweven naar weemoedige oorden. Samen met twee andere leden, deed hij zijn uiterste best om met zijn warme, doorleefde stem iedereen te raken. Helaas het geroezemoes was een storende factor. Hij probeerde de aandacht naar zich toe te trekken met enkele verhalen die diep konden raken. Vooral de song “Sober” was er eentje die kippenvel bezorgde, een song die ging over de meest donkere tijd in zijn leven, waaronder het verlies van zijn beste vriend, en hoe ermee om te gaan. En toch klonk die melancho muziek aanstekelijk, goed genoeg om even los gekoppeld te zijn van de realiteit.
Salvia - Beursschouwburg - Café -. Rond acht uur stond Salvia (*****) geprogrammeerd, die we nog deze zomer ontdekten op Great Gigs in the Park, Sint-Niklaas als support van Fischer Z. "De bruisende stem van Nicole, haar wulpse danspasjes, de instrumentale weerhaakjes, de energie en het dromerig donker kantje sieren. Het spreekt tot de verbeelding", schreven we over haar optreden.
In de Beursschouwburg deed ze een jong publiek eveneens naar adem happen. Energetisch klonk het met haar zwoele , hypnotiserende vocals en bezwerende danspasjes. Samen met haar muzikanten staat ze sterk te spelen. Een hoogtepunt was Iggy’s klassieker “I wanna Be Your dog”, die ze door wulpse capriolen volledig naar haar hand zet. We kregen hier een verbluffende set van een artieste die generaties verbindt, bijna een nieuwe Sylvie Kreusch …die gewoonweg zichzelf blijft! Puik werk van deze dame.
4nouki - BourseBeurs – Basement - De mooiste pareltjes zaten duidelijk in het begin van de avond. De BourseBeurs zou trouwens onze 'place to be worden'. In de Basement stage stond een artieste die op theatrale wijze intrigeerde. 4nouki (*****) dartelt als een sprookjesprinses over het podium, en biedt je een mooie spooky wereld aan waarin we zowel elfjes als demonische boswezens zien. In een golvende beweging voert ze de spanning op, en verkent ze zelfs een intiemer pad, tot je compleet zen geworden bent. Met een zit-in waarna waarbij iedereen ging hurken en terug recht sprong, nam ze haar publiekzinnenprikkelend in.
Florence Sinclair - BourseBeurs – Agora - Vlak naast Basement was er de Agora stage, met o.m. Florence Sinclair (***1/2). Ze wordt omschreven als één van de meest mysterieuze producers van het moment, met een mix van ambient en grime, gehuld in het donker , laat Florence Sinclair amper een glimp zien en horen van wie ze echt zijn. Heel bewust zelfs. Half rap, half gezongen spugen ze hun gal uit, en zorgen voor een mysterieus aula . Hun experimentele hip hop klonk af en toe een beetje teveel van hetzelfde , maar was wel de moeite.
Kaba & Hyas - Beursschouwburg – Café - We zakten af naar het duo Kaba & Hyas (****) die zorgden voor een wervelend feestje, met een hoek af. Puur muzikaal zit het duo ergens tussen hip hop, elektronische muziek en UK Garage. Op gedreven wijze nemen ze, met hulp van een DJ aan de knopjes, het café compleet in. Ze gaan het publiek zelfs letterlijk opzoeken. Kaba & Hyas klinken energiek, groovy, dansbaar, met een vleugje humor. .
Zéphir - BourseBeurs – Basement - Zéphir (****) is een Frans-Belgische artiest die bekend staat om zijn mix van rap, pop en elektronische ritmes. Na zijn start onder de naam Gimme Pizza lanceerde hij zijn soloproject Zéphir. Zijn debuutalbum ‘Clyde’ (2023) werd geprezen om zijn groovy sound. Voor een Brussels publiek, die wel houdt van Franse weerhaakjes, speelde de man een thuismatch. Hij moest dan ook weinig moeite doen om iedereen te ontroeren en mee te krijgen in zijn muzikaal verhaal. Hij wist z’n groovy ritmes te mengen met Franse Chanson , in een leuk , fris, sprankelend karakter.
Boko Yout - BourseBeurs – Agora - Boko Yout (*****) wordt geprezen om zijn wervelende live shows, die de grenzen durft te verleggen. Hij wist ons te overtuigen. Hij raakte meteen met z’n muzikanten die een ondoordringbare muur van geluid optrokken. De beweeglijke frontman Paul Adamah trok de aandacht helemaal naar zich toe. Zijn doorleefde vocals overweldigden. Zelf stond hij al na enkele nummers met ontblote bast op het podium, en ging de zaal tot helemaal achteraan verkennen. Sterke set dus met een positieve boodschap van vriendschap en eensgezindheid.
Voor ons ook de perfecte afsluiter van een eerste boeiende avond, Fifty Lab Music Festival 2025.
dag 2 - donderdag 13 november 2025
De rode draad doorheen de tweede festival dag waren de vocals als muziekinstrument en alles uiteenlopend die ermee verbonden was …
Lola Moxom - BourseBeurs – Agora - We begonnen met een veelbelovende singer-songwriter, met name de jonge, amper 19 jarige, Lola Moxom (****) stond, enkel met laptop en helemaal alleen gezeten op een stoel, wat onwennig op het podium. Haar prachtige doorleefde, kristalheldere stem intrigeerde. Er stond nog niet veel volk in de zaal, maar de zeemzoetige aanpak betoverde. Er zijn nog groeimogelijkheden als het vervangen van de laptop door echte muzikant die haar mooie stem kunnen begeleiden. Een performster om in het oog te houden.
Billie - Beursschouwburg – Café - Ze speelt al piano sinds haar zesde en werd grootgebracht met Cocteau Twins, The Velvet Underground en Joy Division. Haar inspiratie van Franse artiesten haalt ze bij France Gall en Françoise Hardy. Een mix van aanstekelijke rock en Franse tederheid hoorden we van de 22 jarige Franse zangeres Billie (*****) die ons diep wist te raken. Ze dartelt als een diva over het podium, en dompelt iedereen onder in een gezellige kinderlijke zachtmoedigheid. Ze is omringd door haar muzikanten, die ze met even veel liefde omarmt. Ze is een charismatische entertainster. Een deugddoende weemoedige gelukzaligheid daalt over ons neer. De jonge dame wist onbs te verbazen.
Wamen - AB club - De Frans-Kameroense artieste Wamen (*****) balanceert in een zeer goed vol gelopen AB club tussen R&B en pop. Ze brengt nogal wat emoties in haar set, en zorgt met haar zalvende stem voor een warm deken tegen duistere gedachten. Haar songs klinken toegankelijk en je kan ze zelfs makkelijk mee neuriën. Wamen heeft een dosis charisma en bespeelt haar publiek met een flair van een R&B artieste die al meer dan twintig jaar op het podium staat.
Vocaal breed en sterk overtuigend door de oprechte ontroering. Ze weet ons te raken. Een diep innerlijk genot en weemoedigheid waait over ons heen.
Ze is ook omringd door een puike band, die haar op speelse, gedurfde wijze aanvoelt. Dame met groeipotentieel.
Santamarea - Beursschouwburg – Café - Santamarea (****) (Palermo) deed ons een beetje denken aan Florence & The Machine met haar lange kleed, zwevende stem, de kenmerkende danspasjes en een theatrale act. Haar warme , indringende heldere stem is even bepalend.
De sound klinkt fijnzinnig, aanstekelijk, Zuiders, donker en filmisch. Er is ook een rauw, mysterieus kantje te horen.
Een veelzijdig geheel dus dit concert. Haar debuut album verschijnt in januari 2026. Interessant alvast.
Idyl - BourseBeurs – Basement – Hier is het Franse Chanson in een popkleedje gestopt. De fluwelen stem van de zangeres van Idyl ontroerde. Een goed gevulde zaal was te vinden voor haar integere, zachtmoedige, groovy sound. Puik werk.
Quinton Barnes & Black Noise Ensemble - BourseBeurs – Agora - Quinton Barnes & Black Noise Ensemble (***1/2), de naam alleen al klinkt veelbelovend én Quinton Barnes zelf is een onvermoeibaar ambitieuze artiest uit Montreal, die de grenzen van de Canadese muziekscene verkent.
Sinds 2018 heeft hij een uniek geluid ontwikkeld door zijn eigen werk te schrijven, rappen, zingen, produceren, mixen en masteren in een productieve discografie. Geen makkelijke, hapklare muziek bij dit gezelschap, maar een boeiend avontuurlijk geluid. Wat een sonisch klanken spectrum, evenwel niet evident …
Swordes - BourseBeurs – Basement - Gehuld in een donkere walm en geheimzinnigheid komen we bij Swordes (****), die de duisternis doet aanvoelen als een warm deken tegen de meest donkere gedachten. Een adembenemende performance kregen we. De Basement stond overvol.
We geven ook mee dat Godson iets verderop stond te spelen, die voor het publiek even interessant was.
Het mysterieuze paadje van Swordes bracht ons in een nachtelijke roes. Een sterke, overtuigende afsluiter van dag twee …
dag 3 - vrijdag 14 november 2025
Op de derde avond Fifty Lab Music Festival besloten we het wat kalmer aan te doen. Deze avond stond dan ook geheel in het teken van het concert van Helena Casella, een Belgisch-Braziliaanse componiste en zangeres. In haar muziek verkent ze verschillende genres als R&B, neo-soul, hiphop, moderne jazz en Braziliaanse ritmes. Ze verwerkt deze invloeden op haar eigen manier. Een correcte afsluiter van drie magische avonden in de Brusselse straten rond de Beurs/AB en Beursschouwburg …
Julien Fillion - Beursschouwburg – Café – De jazzsound krijgt van Julien Fillion (*****) een eigenzinnige touch. Hij is een saxofonist die doorheen de zaal wandelt , terwijl sax klanken over de hoofden van de aanwezigen waait. De toon is gezet van een alternatief concert. Een veelkleurige improvisatie. Verder zien we twee drummers naast elkaar zitten en worden de gitaren omgord. Zij zijn de bron van wat er allemaal gebeurt. Iedereen wordt aangepord, speels klinkt het en de grenzen worden verlegd. Een instrumentale chaos volgt, maar eentje die niet ontaardt in een brij. De muzikale weerhaakjes sieren. Prikkels uitdelen, het opwerken naar een onaardse climax en de grenzen verleggen is wat Julien Fillion voortdurend doet. Wat een jazzy rollarcoaster.
Nena Planeta - BourseBeurs – Agro - Het plan was om naar de AB af te zakken voor Oreglo die blijkbaar een uurtje later zou spelen, dus besloten we eerst naar BourseBeurs te gaan om Nena Planeta (****) aan het werk te zien. Soul en hip hop staan hier voorop. De rapster/ violiste uit Brussel begon haar muziek te ontwikkelen bij een groove jam-sessies in de stad. Ze maakt incisieve rapmuziek over neo-boombap-instrumentals, met invloeden uit de jazzrap.
Ze heeft onlangs een single, "Sneaky," uitgebracht. De set klonk als een warme gloed. De onderliggende boodschap klonk op die manier niet echt rauw. Ze troont je zachtmoedig naar haar bonte wereld en toont je ook de minder mooie kantjes in haar verhalen. Maar er valt intense vreugde te bespeuren. Wat een uiteenlopende emoties van deze diva met soulvolle stem, een ware ontdekking binnen de Brusselse rap scene, zonder meer.
Yirji - BourseBeurs – Basement - We bleven nog even hangen in de BourseBeurs. Geen Erika Rein op het podium blijkbaar, wel een zekere Yirji (****) die dat soulvolle van de vorige artieste op eigenzinnige wijze verder zet. "Van film tot muziek, via zijn studies in toneelschrijven, verweeft hij uiteenlopende inspiratiebronnen in kleurrijke nummers - soms uitbundig, soms uitgesproken melancholisch", lezen we. De man vuurt aanstekelijke songs op de overvolle Basement stage af, en blijkt ook een entertainer die verdomd goed weet hoe hij zijn publiek moet bespelen. 'Rap/hip hop met een hart' schreven we.
We waren sterk onder de indruk toen er nog een zangeres bijkwam, naar het eind van de set. Yirji klonk warm, eerlijk, maw rap/hiphop die we onthouden.
Helena Cassella - Beursschouwburg – Café – De absolute hoofd act van deze drie avonden vonden we in de Beursschouwburg Café. Helena Cassella (*****) wist de verwachtingen in te lossen. Samen met haar muzikanten gaf ze muzikaal een warm antwoord. Haar muziek is geen eenvoudigheid, maar de Braziliaanse invloeden sijpelen voortdurend door. Verder een zonnige uitstraling en haar intrigerende vocals.
Ontroering, tederheid en groove, dynamiek gingen hand in hand, in die Zuid-Amerikaanse sound, soul en jazz. Het klonk allemaal heel beminnelijk.
Haar debuut 'Pit of Impressions' is er alvast eentje om te koesteren. Ze deed iedereen naar adem happen en liet ook ons achter met een warm gevoel vanbinnen.
Het plan was nog om het fenomeen Maïcee in de AB club aan hetwerk te zien. Maar er was geen doorkomen meer aan, het publiek stond tot buiten.
Dit was een warm omarmende driedaagse trip, met een vinger op de pols naar de toekomst toe.
Tot volgend jaar alvast!
Organisatie: Fifty Lab
Helldorado 2025, Klokgebouw, Eindhoven op 15 november 2025 – Pics
20 bands op 3 podia - Zesde editie van de roemruchte internationale rock’n’-roll hoogmis HELLDORADO, die plaatsvindt op zaterdag 15 november 2025 in het Klokgebouw
Even meegeven
De setlist van Hatebreed is opgebouwd uit nummers van de albums 'Perseverance' (uit 2002) en 'The Rise of Brutality' (2003), plus hits.
Life Of Agony neemt ons dan weer mee terug naar het jaar 1995, toen de New Yorkers het geweldige album 'Ugly' uitbrachten dat ze in het Klokgebouw integraal zullen spelen.
Ook Ramones Alive (NL) duikt in het verleden: deze 'allstar band' is een meer dan waardig eerbetoon bestaande uit vier "heavy" titanen (te weten PPSR-drummer Bart; Legion Of The Damned-bassist Harold; gitarist Oeds van Iron Jinn en Heideroosje Marco), die de indrukwekkende erfenis van de in 1974 opgerichte Ramones levend houden door hun klassiekers net zo enthousiast live te spelen als Joey, Johnny, Tommy en Dee Dee zelf deden in hun begindagen.
BANDS: Asphyx, Bildtstar, Bug, Dikke Dennis & de Røckers, Hatebreed (Perseverance / The Rise of Brutality + hits), Life Of Agony (30 Years of Ugly), Mantar, Modder, My Diligence, Ramones Alive, Reach, Peter Pan Speedrock, Sacred Reich, Savage Beat, Silly Goose, Stoned Jesus, Tarmac, The Turbo A.C.'s, Turbonegro, Uncle Acid and the Deadbeats, Pauzemuziekskes door DJ Fleddy Melculy
(bron: Helldorado)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8815-helldorado-2025?Itemid=0
Org: Helldorado
The Perfect Tool – Een Totaalbeleven dichtbij Tool
Het Amerikaanse The Perfect Tool wordt geprezen als de beste ‘Tool tribute’ met goedkeurend oog van de fans en van de Tool leden zelf. Het materiaal van de originals wordt in een intiemere setting perfect beheerst, weliswaar in een iets mindere massieve, pompeuze, vollere sound, maar in een even meeslepende, transcendente ervaring en videoprojecties.
Meer dan interessant dus om dit enig uniek Belgisch optreden in een totaalbeleven van een voormalig filmzaaltje als de Schakelbox te kunnen ondergaan.
Tool live aan het werk zien is een totaalervaring, iets speciaals, unieks , mystieks, imposant en mysterieus. Een muzikaal kolkende lavastroom, een fenomeen. Het is een beleven, een ondergaan, een filmische bezwering, een totaalspektakel van klank en beeld. Alles vormt een geheel, song, projectie, kleur. Een massief blok , wat we ook ten dele ervaren bij ons eigen Amenra.
Het kwartet heeft in hun 35 jarige carrière maar een handvol platen uitgebracht. Hun laatste ‘Fear inoculum’ dateert al van 2019, en ervoor zat twaalf jaar tussen. Iets bijzonders dus hun muzikaal zwart hellegat, die de kleine podia stelselmatig ontgroeide, de grote zalen, stadia bereikte en zich een plaatsje opdrong van een main act op de festivals.
De catalogus is in het geheugen gegrift van elke Tool fan, dit zijn de EP ‘Opiate’ uit 92 en dan de platen ‘Undertow’ (93), ‘Aenima’ (96), ‘Lateralus’ (2001), ‘10000days’ (2006) en het recente ‘Fear inoculum’ .
De tribute band The Perfect Tool neemt die unieke ervaring en beleven terug vast op de kleinere podia, zoals we Tool zagen in hun begindagen. De waardig ouder wordende fan zal zich toen nog hun unieke optreden levendig herinneren in de Vooruit, Gent, van wat het kwartet in z’n mars had, wat een aparte sound ze speelden en die donkere zwarte psychedelica mengden in een metal-rockende sound, de aanzet tot hun definitieve doorbraak.
The Perfect Tool legt live de klemtoon op het ouder werk, waarbij de songs van de eerste drie hier in hun ruim twee uur durende set aan bod komen. Trouwens, de muzikanten zijn sterk op elkaar ingespeeld in die complexe maatsoorten, de verrassende, onverwachtse wendingen, de tempowissels, de breaks en de hypnotiserende sounds, die melodie, creativiteit en avontuur doen versmelten. Met spil Spencer Fenimore hebben ze een zanger die het dichtst de bewegingen, de capriolen en de vocals van Maynard James Keenan benadert. Een beangstigend ‘Maynard-esque’ figuur.
In hun eigen twintigjarige carrière weten ze op hun manier het meeslepende materiaal en videoprojecties van de originals weer te geven, minder massief, immens, pompeus, explosief, uitgesponnen, maar met een eenzelfde stekeligheid, begeestering, overgave.
De drie zijn elk sterk gefocust op hun instrument. Een mooie, respectvolle buiging naar het publiek om er dan tegenaan te gaan. Samen met hun zanger Fenimore wordt het publiek stapsgewijs ondergedompeld in die Tool bezwering. Fenimore is hier ook een beetje de moderator. Er is in die vocale benadering de indringende vocale zegzang/voordracht en de allerhande (spastische) moves.
In dit muzikaal epos zijn de instrumenten ‘de tool’, de taal, en onderstrepen ze het virtuoze samenspel.
De lightshow is de ideale outfit door de prachtige donkerblauwe-bloedrode gedempte lichtinval op het podium en naar de vier bandleden. De projecties brachten het publiek in een wanende onderwereld, met toch … dat licht in die duistere wereld, met de wisselende grauwe, grijze en kleurrijke projecties, een gans proces die de unieke leefwereld van Tool zelf benadert.
Gaandeweg werden we meegesleept, -gezogen in deze intense wereld, met een kleppers als openers “Stinkfist” van het ‘Aenima’ album en “Lateralus” dat mooi uitgediept werd. Ze moesten nog op gang komen, ze zaten nog niet allemaal op dezelfde golflengte. Vocaal was het wat zoeken eerst in stem, screams en stemvervorming via de megafoon.
Ze grossierden diep in het ouevre van Tool , met “46 & 2”, “Undertow” en “Eulogy”. De repetitieve opbouw, de aanzwellende partijen en de exploderende ritmes tekenden het intrigerende bedreven samenspel.
Tussenin kregen we een recenter nummer, “Pneuma” , die in een spannende dreiging evenzeer mooi uitgewerkt was . Om dan terug diep te graven in Tools werk. De doorwinterde fans werden op hun wenken bediend en deelden het met de vier op het podium, met telkens een warm applaus en gejuich op de geselecteerde nummers.
In de keuze waren het niet steeds de meest gekende Tool-nummers, nee, we kregen intens broeierige songs die hun kenmerkende onderhuids spannende dreiging hadden, met een “Crawl away”, “Part of me”, “The patient” en verder ‘Aenima’ klassiekers “Third eye” en de titelsong. Slotstuk “Sober” en “Intolerance” synthetiseren Tool’s sneeuwbaleffect van heerlijk spannend, scherp, strak meespelend tot de explosieve erupties, met een noise uithaal.
Sterk, waarbij de zanger af en toe een uithaal doet naar de huidige wereldproblematiek en zelfs de Belgische politiek.
Een knipoog hadden we naar de magnus opussen “Prison seks” , “Schism”, “Parabola” of “Vicarious”. The Perfect Tool was niet direct herkenbaar door hits of hapklaar materiaal als bij andere bands, maar het was wel eentje die bevend huiverend rockte …
Een Tool katharsis wisten ze te bereiken, Tool zelf met de ongeziene aandacht voor detail en de verbeeldingskracht. Een mooi eerbetoon aan deze muzikale perfectie van Tool in een zorgvuldig gekozen setlist.
De toekomst zal uitwijzen of er nog meer recentere Tool songs aan bod komen. Ze kunnen rustig de tijd nemen, net als Tool zelve. Hoedanook, The Perfect Tool is een meeslepende ervaring die zowel de doorwinterde fans als de nieuwkomers in vervoering bracht.
Organisatie: CC De Schakel , Waregem
Soulcrusher 2025, Doornroosje, Nijmegen op 10 en 11 oktober 2025 – Pics
Soulcrusher maakte opnieuw zijn belofte waar om Doornroosje onder te dompelen in een geluidsbrij. De editie van 2025 bevestigde dat Soulcrusher niet zomaar een festival is, maar een muzikale slooptocht voor fans die houden van verpletterende riffs en hypnotiserende trance. Doornroosje had een goed geluid en behield zijn warme, vriendelijke sfeer.
Igorrr gaf een show waarin breakcore, black metal, barokmuziek en lyrische zang werden gecombineerd. Hun optreden was een technisch en theatraal hoogstandje dat het publiek voor zich won. De productie, veel uitgebreider dan tijdens eerdere tours, zorgde voor een show die het nieuwe album ‘Amen’ , dat in september ll verscheen, in de spotlight plaatste.
Het Finse Oranssi Pazuzu nam het publiek mee in een psychedelisch black metal-ritueel dat zal worden herinnerd als een van de meest memorabele sets van het jaar.
Imperial Triumphant, met hun avant-gardistische look, bracht een indrukwekkend jazz/black metal-stuk. Hun ongelooflijk brede, dissonante geluid bevestigde hun status in dit genre.
Tot slot zorgden de Belgen van Pothamus en Wyatt E. voor een dosis post-metal en trage, verpletterende doom, waarmee ze een huiverende, rituele sfeer creëerden.
Soulcrusher 2025 was een groot succes. De organisatoren van het festival wisten een perfecte balans te vinden tussen gekende namen en interessante ontdekkingen. Het festival is er eentje van heavy muziek in al z’n diversiteit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/fr/component/phocagallery/category/8700-soulcrusher-2025
De data voor de volgende editie zijn al bekend, op 9 en 10 oktober 2026!
Org: Soulcrusher
Simply Red – 40th anniversary tour - Geslaagd verjaardagsfeestje!
Simply Red gaf een concert in de AFAS Dome (Sportpaleis) in Antwerpen, als onderdeel van de 40th Anniversary Tour.
Het concert werd geopend door support act Iskander Moon. Een ‘rijzende ster’ in de indiepopwereld met een alternatieve sound. Zijn debuutsingle "Saturday silence" kreeg al veel aandacht op de radio. Dit was dus een ‘uitgelezen kans’ om zichzelf te tonen aan een groot publiek. De zaal zat al goed vol. Zijn muziek was intens.
Maar Simply Red dus – 40 jaar later en nog steeds briljant. Ik heb ze nu al een paar keer gezien en vanavond keerde ik terug voor hun 40-jarig jubileumtournee – een avond die bewees dat Mick Hucknalls stem en songbook tijdloos zijn.
Vanaf het moment dat Mick Hucknall het podium opkwam, verdwenen alle twijfels. Zijn stem – onmiskenbaar rijk en soulvol – vulde het Sportpaleis (excuus AFAS Dome) met dezelfde warmte als al die keren dat ik hem zag. De show duurde bijna twee uur, een zelfverzekerde, carrière-omvattende set die iedereen eraan herinnerde hoeveel hits Simply Red in stilte heeft verzameld.
De setlist begon in grote lijnen chronologisch met nummers uit ‘Picture Book, Men & Woman, ‘A new Flame’ en ‘Stars’. De avond begon met “Sad old Red” en “Jericho”, en nam al snel het tempo op met “Money’s Too Tight (To Mention)”, “The Right Thing” en “A new Flame”. Elk nummer vloeide moeiteloos over in het volgende, en bouwde zo op naar de hoogtepunten uit het Stars-tijdperk: “For Your Babies” en “Thrill Me”, en natuurlijk de titeltrack.
Visueel was het podium simpel: een paar achtergrondprojecties, zachte verlichting en een band die de muziek het werk lieten doen. Er waren geen volgspots of uitgebreide solo’s, alleen een hecht ensemble geleid door Hucknalls stem – nog steeds soepel, nog steeds helemaal de zijne. Af en toe vertelde Mick ons een verhaal, over het schrijven met Motown-grootheden of het uiten van zijn liefde voor deze klassieke nummers.
Halverwege bracht een soulvol, door Motown geïnspireerd segment een eerbetoon aan de klassiekers die hem gevormd hebben. “The Air That I Breathe” en “You Make Me Feel Brand New” lieten zijn liefde voor dat geluid horen - eerbiedig, maar nooit imiterend. Het tempo ging weer omhoog voor “Sunrise”, voordat de hoofdset toepasselijk, werd afgesloten met “Fairgrond”.
De toegift bestond uit “Something Got Me Started” voordat het onvermijdelijk en prachtig werd afgesloten met “Holding Back the Years”.
Geen gimmicks, geen vernieuwingen – gewoon een band die zich thuis voelt in zijn erfgoed. Voor mij was het een briljante avond: tijdloze nummers, een feilloze band en een frontman die zijn talent nog steeds volledig beheerst. Volgend jaar opnieuw?
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Simply Red
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8846-simply-red-12-11-2025?ltemid=0
Iskander moon
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8847-iskander-moon-12-11-2025?ltemid=0
Setlist: Sad Old Red – Jericho - Money’s Too Tight (To Mention) (The Valentine Brothers cover) - The Right Thing - A New Flame - It’s Only Love Doing Its Thing (Barry White cover) - You’ve Got It – Enough - If You Don’t Know Me by Now (Harold Melvin & The Blue Notes cover) - For Your Babies – Stars - Thrill Me - Say You Love Me - The Air That I Breathe (Albert Hammond cover) - You Make Me Feel Brand New (The Stylistics cover) – Fake – Sunrise - Fairground
Bis: Something Got Me Started - Holding Back The Years
Organisatie: Live Nation
België mag er een veelbelovende nieuwe band bij rekenen: GASMM uit Aalst. Hun muziek zit vol energie en contrast: melodieuze passages worden afgewisseld met harde, rake klappen die je meteen bij de keel grijpen. Invloeden van bands als Steak Number Eight, Nirvana, Phoxjaw en Failure klinken door, maar GASMM weet er een eigen stempel op te drukken.
Eerder dit jaar lieten ze van zich horen met “Black Holes In The Sky”, een debuutsingle die meteen positieve reacties oogstte. Tijdens hun optreden in Trix liet de band als nieuwkomer zien wat ze in huis hebben.
Hun nieuwste nummer “Fall Down” laat een donkere kant zien: een verhaal over een toxische relatie, over het verliezen van jezelf en de emoties die daaruit voortkomen. De woede en frustratie komen rauw naar voren, maar de melodie blijft steeds aanwezig en meeslepend. Met dit nummer laat GASMM horen dat ze klaar zijn voor grotere podia en een beloftevolle toekomst.
Live te zien op:
14/11 – Gent, Muziekcentrum Kinky Star met Het Nieuwe Normaal
19/12 – Aalst, Cimorné ep-release party
07/03/26 – Mechelen, DE KELDR. met L’Itch
Instagram
JJ zette ooit muziekrecensies op papier voor De Gentenaar, maar bij Fig Trees krijgt die kritische blik een nieuwe vorm. Hij zingt over de bands die hem raken. Captain Oats, ADM en And They Spoke In Anthems verschijnen in zijn nummers als mythische figuren op een soort muzikale odyssee die tegelijk speels en introspectief aanvoelt.
“Look For The Hook” is een eigenwijs en energiek nummer dat meteen opvalt. Waar eerdere releases van JJ een knipoog naar Bon Iver bevatten, klinkt deze single stevig indierock met een Beatlesque twist. Het is pop met een hoek af zoals Beck het zou doen, een nummer dat zowel melodieus als verrassend blijft.
De productie laat niets te wensen over. Opgenomen in Number Nine Studios bij Sebastian Omerson, gemixt door Ian Clement en gemasterd door Karel Debacker. Ook de muzikale bezetting is indrukwekkend. Sylvester Vanborm van Wallace Vanborn, Kris Auman van Strand of Oaks, Lowie Clapéron van PINGPONGCLUB en Reinhard Vanbergen van Charlotte & Reinhard leveren stuk voor stuk vakwerk.
Met “Look For The Hook” zet Fig Trees een nummer neer dat hart en hoofd grijpt. Het is een single die nieuwsgierig maakt naar het aankomende album Room 22 en bewijst dat JJ en zijn band klaar zijn om op te vallen in de Belgische indierockscene.
https://soundcloud.com/figtreesmusic/look-for-the-hook/
Nederlands 
Français 
