De Britse Adele is een wereldster . Drie platen heeft ze uit , simpelweg ‘19’, ‘21’, ‘25’ , te maken met de leeftijd waarop de nummers werden geschreven. Ze is een zangeres uit de duizenden die met haar vocale klasse - standvastige, welluidende stem -, charme , elan en extravertie aan haar materiaal geeft. Trouwens, ze is één van de grootste zangeressen van deze tijd , op de absolute top van haar kunnen . De drie optredens waren dan ook in een mum van tijd uitverkocht. Ze bereikt een breed publiek , jong en oud. Ze heeft een aantal songs uit die gewoonweg universeel prachtig klinken en , in tegenstelling tot onze Rode Duivels maandagavond , was Adele - Adele Laurie Blue Adkins -, voor het tweede concert in bloedvorm in het Sportpaleis. Iedere seconde boeide en bracht ze ons in vervoering .
De prima zangeres was bij haar vorige tour misschien nog wat onwennig , introvert op het podium en concentreerde zich enorm op haar strem , nu was ze een spraakwaterval, relativerend en grappig uit de hoek komend.
Om iets voor half negen werden de lichten gedoofd; de begintunes van “Hello” weerklonken. Adele verscheen in het midden van de zaal, op een tweede podium, in een glinsterjurk. We hadden het al meteen door, wat een stem en wat een présence.
Tussen de nummers pakt ze het publiek in met grappige vertellingen over haar verleden en waarom ze een nummer schreef . Ze gooit er wat kwinkslagen tegenaan, met een vet lachske.
Ze maakte zich supersympa; na de akoestische versie van “Make you feel my love” trok ze een Rode Duiveltruitje aan en maakte tien minuten vrij om op groot scherm de wedstrijd België-Italië te tonen. Na dit intermezzo wilde ze het strakke truitje uittrekken maar dit lukte niet!
Geen probleem, de show must go on en ze zette dan maar “Sweetest Devotion” in. Na “Chasing Pavements” werd het haar toch te strak en te warm en kreeg een jongeling uit het publiek de kans haar uit het truitje te helpen. De lucky guy!
We waren serieus onder de indruk van elk nummer die Adele vanavond speelde , wat telkens ervaren werd als hoogtepunt. Op “Rumour has it “vroeg ze om te dansen, omdat dit het enige nummer is met een beat. “Some one like you” werd gretig meegezongen. En op Bob Dylan’s ”To make you feel my love” maakte ze het uiterst romantisch en intiem ; iedereen werd aangepord de zaklamp op z’n smartphone aan te zetten. Een zee van lichtjes overspoelde ons.
Het tweede podium werd evenzeer benut . Adele stond in een voor haar omringende regenval op “Set Fire to the rain”. Schitterend.
Afsluiten deed ze na één uur driekwart met een meebruller van formaat “Rolling in the deep”. Onder een staande ovatie, verdween ze van het podium. Een ware triomftocht!!!
Adele brengt veelzijdige treffende , gevoelige pop … Songs met een knuffelgehalte en een eeuwigheidswaarde … En dat hebben we letterlijk ondergaan!
Organisatie: Gracia Live
Vanmorgen ben ik echt blij: ik word uitgenodigd om een koffietje bij An Pierlé te komen drinken. Met haar partner Koen Gisen, woont ze in het centrum van Gent, in de buurt van Sint-Jacobskerk. Ik heb de Vlaamse zangeres altijd sterk geaprecieerd, maar haar nieuw door [PIAS] uitgegeven album, ‘Arches’ , heeft een gevoelige plek in mij geraakt. Het is donkerder, meer mystiek dan de vorige albums, vooral dankzij de orgels, alomtegenwoordig, en de 'dark' sensuele composities.
De woonkamer ziet eruit als een mooie puinhoop. Tussen het speelgoed van Isadora, de dochter van An, de slangenhuiden en de oude vintage meubels, is er een prachtige zwarte vleugel. Ik kan de verleiding niet weerstaan en speel de eerste noten van "Wuthering Heights". An neuriet de melodie terwijl ze de koffie voorbereidt en zegt :"Wow! Je speelt goed ! Ik zou dit nummer moeten coveren !"
Wat in An Pierle opvalt is haar ongelooflijke eenvoud. Ze heeft een manier om je met een zo'n warme glimlach te verwelkomen dat je je meteen op je gemak voelt, alsof je deel van de familie bent.
Uiteraard beginnen we het gesprek over de jaren '70/'80, de hoogtijdagen van de pop-rockmuziek die ons allebei zo veel hebben gemarkeerd. Ik vraag haar welke nummers de 'click' maakten toen ze jong was. "Ik werd sterk beïnvloede door de radio ; er was een lied waar ik in opging, i kwas erdoor gefascineerd, en plotseling stopte de wereld met draaien. Ik had dit met "Such A Shame" van Talk Talk, een lied dat ik eigenlijk daarna coverde. Hetzelfde met Gary Numan en "Are Friends Electric?", btw de cover van dit nummer speelde ze tijdens de Humo Rock Rally in 1996 en werd er mee bekend. Er was ook "The Cold Song", van Klaus Nomi, en uiteraard, Kate Bush. Ik hield ook van Siouxsie, Jona Lewie en Men Without Hats, bijvoorbeeld de video van "Safety Dance." Deze nummers waren voor mij als een film, een wereld waarin ik mezelf kon onderdompelen. De 'new-wave'-jaren heeb mijn muzikale inspiratie sterk beïnvloed."
Deze invloeden vinden we allemaal terug in de zes albums die de zangeres totnutoe uitheeft, van ‘Mud Stories’ in 1999 tot ‘Arches’ in 2016. Het nieuwste product markeert toch een opmerkelijke evolutie op gebied van composities, arrangementen en sferen. Hoe gebeurde het ? "Het kwam natuurlijk. Ik werd benoemd tot stadscomponist van Gent, wat mij in nauwer contact bracht met kerkmuziek en met het orgel. Deze elementen waren een klein zaadje, die langzaam groeide. Wij hebben tamelijuk veel tijd gehad om te schrijven, over een periode van twee of drie jaar. Dat is de reden waarom het album klassiek gericht is, met het orgel en een zeer plechtige sfeer."
Het nummer dat in ‘Arches’ het meest opvalt , is ongetwijfeld "Birds Love Wires". De melodie is boeiend en charmeert bij de eerste luisterbeurt. De sfeer is romantisch, middeleeuws. Maar wat is het thema? "Het is een nummer dat begint met een visie : vogels op telefoondraden. Het is een jeugdvisie omdat deze kabels tegenwoordig allemaal ondergronds zijn. Ik heb deze visie geassociëerd met de visie van opgehangen vrouwen , wat gebeurt in sommige Oost-Europese landen. Daar hangen ze vrouwen voor kleine foutjes." Is het proces in de compositie dan vooral visueel ? "Ja, het zijn altijd beelden die komen, vooral als ik op wandel ben. Of het zijn melodieën die komen als ik piano speel. Ik ontwierp het nummer tijdens de soundcheck van het Boombal festival. Ik had al een paar ideeën, en ik profiteerde van het feit dat alles was goed opgesteld ; de geluidstechnicus was aan het opnemen om de song te improviseren. Toen ik later het nummer aan Koen voorlegde, zei hij dat het perfect was, dat er niets moest veranderen was , wat ook niet gebeurde ! (lacht)
Sprekende van Koen... An besluit mij de studio te tonen, die een verdieping lager is. Koen is daar bezig te werken met een lokale groep, North. Hier is de sfeer gedempt door de Oosterse tapijten op de vloer en op de muren. Je vindt oude Revox-machines en buizenversterkers maar ook splinternieuwe computers met Pro-Tools.
We spreken over de producties van hun label: Helikopter, getalenteerde Vlaamse bands als Kiss The Anus Of A Black Cat, The Black Heart Rebellion of The Bony King of Nowhere . Koen vertelt hoe uitdagend het was om het orgel van de Sint-Jacobskerk om het ‘Arches’ album op te nemen. "We moesten 's nachts opnemen om het lawaai van de stad te voorkomen. Later moest ik ook deze enorme, met reverb beladen, geluid in de structuur van de nummers integreren. Veel werk met de frequenties, de effecten en de positionering !" Het resultaat is, onnodig te zeggen, perfect.
We keren terug naar de woonkamer want daar is een verrassing voor mij. ‘Cluster’, het mini-album dat het tweede deel van het tweeluik "Arches/Cluster" zal zijn, is al ver gevorderd en ik krijg recht op een 'preview'! "Road To Nowhere" is indrukwekkend. Het is een langzame bezwerende trip, die zich ontwikkelt in een zeurende , bijna dissonante progressie. De andere titels zijn in de lijn van ‘Arches’, maar zorgen ook voor een meer experimentele dimensie. Een 'sequel'-album dat belooft! Het moet in september uit zijn, maar de planning kan verschuiven omwille van de latere 'release' van ‘Arches’ in Frankrijk.
Het gesprek gaat door. An spreekt over haar favoriete artiesten en Wovenhand komt ter sprake. Tiens, het is precies bij An dat Pascal Humbert de repetities deed voor het film-concert « Les Premiers, Les Derniers » van Bouli Lanners op de Nuits Botanique." Ik leer ook dat ze vóór 16 Horsepower in Nederland opende. Ze herrinnert zich Mensen Blaffen, de post-punk band uit Ath ; z hield ervan in de jaren '80, zonder te weten dat hun saxofonist later de man van haar leven zou worden. Helaas, na meer dan 2 uur, komt ons interview ten einde. An moet aan muziek werken voor de kinder-show, waar haar dochter zal aan deelnemen.
Ik dank mijn gastheren. Terwijl ik in de in de straten van Gent wandel, zei ik tegen mezelf dat ik niet enkel een tof interview deed van een begaafde artieste, beter zelf, ik ontmoette iemand die in de toekomst een echte vriend zal worden, hoop ik tenminste.
Volgende concerten van An Pierlé:
23 juli: Boomtown (Gent)
7 augustus: Dranouter Festival
13 augustus: BSF (La Madeleine)
8 september: De Roma (Antwerpen)
10 september: CU Festival (Luik)
23 september: Muziekgieterij (Maastricht - NL)
29 september: Orgelfestival (St Niklaas)
5 october: Eglise Saint Eustache (Paris - FR)
22 oktober: Sint-Jacobskerk (Gent)
Review van het concert in de Dominicaanse kerk (Les Nuits Bota) lees hier (in het Frans): http://musiczine.lavenir.net/fr/festivals/festival/les-nuits-botanique-2016-jeudi-12-mai/.
Bekijk de video van « Birds Love Wires":
https://www.youtube.com/watch?v=nPxy75r6hAo
www.facebook.com/anpierlemusic
www.pias.be
Foto : Philippe Blackmarquis Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Het Amerikaanse Puscifer is het experimentele geesteskind van Maynard James Keenan, beter bekend als de zanger van Tool en A Perfect Circle. De band die het licht zag in 2007, kan men gerust beschouwen als het soloproject van Keenan: hij is het enige vaste lid van de band en de samenstelling ervan is onderhevig aan zijn creatieve hersenspinselen.
Met de ‘Money Shot Heard ‘Round The World’ tour doet Puscifer voor het eerst Europa en bijgevolg België aan. Een bijna uitverkochte AB bewijst dat dit nieuws echter niet in dovemansoren terecht kwam.
Dat Keenan en co een blijvende indruk willen nalaten, mag al blijken uit het voorprogramma dat deze tour vergezelt: Luchafer, een collectief dat een ware lucha libre worstelpartij (lees: Mexicaans worstelen) levert. Een puike zet want Puscifer weet blijkbaar wat een volk op een zondagavond wil: (vloeibaar) brood en spelen. Het duurt dan ook niet lang alvorens de AB luidkeels kamp rood of blauw toejuicht.
De worstelpartij die bij momenten wat aangebrand is, kan duidelijk de zaal bekoren. Wij onthouden vooral dat vrouwelijke genitaliën ook letterlijk een man op de knieën kunnen dwingen en dat een verzorgde ‘neck twister’ qua spektakel de hoogste decibelcijfers haalt.
Na een half uur Mexicaans vertier van de bovenste plank, wordt het licht gedoofd. Op twee lichtschermen, strategisch gepositioneerd aan de zijkanten van het podium, verschijnt Major Douche, één van de alter ego’s van Keenan. Douche deelt het volk op een militaristische toon mee wat en niet kan tijdens het optreden. Ondertussen wordt het decor opgesteld en krijgt de worstelring een prominente plaats als geïmproviseerd podium.
Het optreden is net zoals een theaterstuk (of worstelwedstrijd) opgedeeld in verschillende ‘acts’, vier in totaal. Opener van de avond is “Simultaneous”, gevolgd door “Galileo”. Tijdens deze tweede song komen de worstelaars opnieuw op het podium en om het ganse optreden te figureren als acteurs en als dansers. Act 2 begint met het logge “Vagina Mine” en wordt gevolgd door het verzachtende “Horizons”.
Tijdens de set probeert Puscifer het evenwicht te behouden tussen industriële en pyschedelische rock, en dit lukt hen wonderwel. Het optreden is zowel muzikaal als visueel van hoogstaand niveau: Keenan en zangeres Carina Round zijn goed bij stem en de band speelt strak. Op een grote lichtmuur worden ondertussen B-filmdecors en andere sfeerscheppende beelden geprojecteerd, die het ganse optreden een andere dimensie geven.
Bij momenten is het wel zoeken naar Keenan die zich graag op de achtergrond begeeft. De twee uur durende set wordt ten slotte afgekruid met “The Humbling River” en “Autumn”.
De reacties na het optreden liegen er niet om. Puscifer kwam, speelde en verwonderde. De heldenstatus van Tool werd nog niet bereikt, maar bij veel aanwezigen stijgen ze ongetwijfeld een trede in de juiste richting.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/puscifer-12-06-2016/
Organisatie: Greenhouse Talent
Je kan als band de tijd te ver vooruit zijn: Yeasayer’s mix van psychedelische pop en electronica is pas de laatste jaren doorgebroken naar de mainstream zodat Tame Impala, Unknown Mortal Orchestra en Alt-J de grote festivals headlinen. Yeasayer, generatiegenoten van MGMT, zijn een beetje blijven steken, en de nieuwe plaat ‘Amen & Goodbye’ zal daar wellicht niet veel aan veranderen want ze werd door veel critici maar matig onthaald. Geen uitverkochte AB of Vorst Nationaal dus, maar de Handelsbeurs zodat Yeasayer al de vierde maal in Gent kwam optreden, waar de band best tevreden over was. Yeasayer speelde vanavond een straf concert bijeen, dat niet onderdeed voor die meer populaire bands, en de nieuwe nummers uit ‘Amen & Goodbye’ stonden een stuk steviger dan de bordkartonnen pop-art podiumrequisieten die als belichting dienst deden.
Met “Half asleep” begon het concert in Oosterse sferen, met gitarist Anand Wilder in een glansrol. Die nam, afwisselend met toetsenman Chris Keating, afwisselend de zang voor zijn rekening, waarbij de falsetstem voor die laatste was. “Gerson’s whistle” was elektronische psychedelica met stadionambities. Toch viel het op hoeveel nieuwe nummers toch op gitaarklanken gebouwd zijn, zij het dan sterk vervormde klanken.
Het grootste deel van de set kwam uit de nieuwe plaat, maar toch was de band niet te beroerd om zelfs uit hun debuut ‘All hour cymbals’ te putten: “2080” met Afrikaanse gitaar, klonk nog altijd even fris als in 2007: Talking Heads met een twist.
Het eerste meezingmoment kwam er met “Madder red”, euforisch en ijskoel tegelijkertijd, je moet het maar doen. Na dit eerste hoogtepunt, was het behoudens een dipje van één nummer, enkel maar in stijgende lijn naar de bisnummers: “Sunrise” uit ‘All hour cymbals’ schitterde even mooi als “I am chemistry” uit de nieuwe plaat.
De bis begon zonder drummer met “UMA”, kende een typisch rustpunt met “Silly me” om dan naar een absolute hoogtepunt te gaan met de topsingles uit ‘Odd blood’: “Ambling Alp” met zijn vervormde gitaar en “O.N.E” , die het dak van de Handelsbeurs er deed af gaan.
Voorlopig staat Yeasayer nog niet op een Belgisch festival, niet twijfelen Pukkelpop, dit gaat zóó goed werken in de Marquee of de Dancehall.
Setlist: Half asleep-Gerson’s whistle-Henrietta-2080-Cold night-madder red-tightrope-divine simulacrum-dead sea scrolls-Sunrise- I am chemistry
Bis: UMA-Silly me-Ambling alp-One
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent
Die van Parquet Courts dragen we in het hart. Het is me duidelijk dat zij de nieuwe spirit van de indiescene zijn . Ze zijn al toe aan de derde cd . Parquet Courts is een heel interessant band uit de VS die refereren naar die pittig , stevig , gedreven 90s indie, spannend door een intrigerende repetitieve ritmiek , in een soort ongedwongen speelsheid en slordigheid van heerlijk genietbaar , strak, catchy materiaal!
Bands als Yo La Tengo – Pavement - Guided By Voices en Feelies flitsen ons voor de ogen . En natuurlijk kan je niet omheen The Fall of de VU met “One man no city” , die dat kenmerkend psychedelisch sfeertje ademen . In hun melodieuze rammelpop hebben we rauw zalvende , broeierige en sfeervolle melodieën, noteren we uptempo’s, zijn er verrassende wendingen en ervaren we een lofi aanpak . De noisy tunes die op de vorige deels aanwezig waren , maken plaats voor keys.
We hebben dertien songs, waarvan sommigen echt kort, kernachtig , speels spontaan uit de losse pols klinken en lekker klinken door die onweerstaanbare (grungy) gitaar riedels en - grooves. Luister maar eens naar “Two dead cops” en “Pathos priarie”. Met opener “Dust” en verderop “Berlin got blurry” hebben ze twee ongelofelijke indiehits .
Sterk wat dit kwartet presteert en tussenin evenzeer overtuigen met hun allerhande projecten als een Parkay Quarts . Meesterwerk in het genre!
Lushes put uit de muzikale regio van Slint , Tortoise, Labradford en June of 44 , smaakvolle postrock uit de 90s begindagen , die met de tand des tijds in een indiejasje wordt gestopt en een mystiek , mysterieus, grillig kantje heeft . De songs zijn niet uitgesponnen op z’n Godspeeds of Mogwai’s , meesters in het genre , maar zijn intens, opwindend , korter waardoor het in z’n geheel spannend , bezwerend, venijnig klinkt. Het Booklynse duo maakt het des te interessanter, gezien ze hun song durven exploderen en het injecteren met wat feedback en noise. Tja, dit duo brengt veel in een nummer te samen en dat houdt het uitermate boeiend !
Savages, het Londense all female postpunk kwartet - hoewel ze het liefst zo niet genoemd willen worden-, hebben een enorm sterke tweede uit … We ervaren ultieme uppercuts in de tien nummers , die alles samen spannen en -vatten in een nummer, gejaagd – beheerst , hard – zacht, donker – licht, hartverwarmend – woedend, bloedspannend, gedreven en extatisch. De uptempo’s en feedback die ze toevoegen, door een schurende , knarsende , verbeten gitaar van 80s wave echos/effects, geeft nog meer diepte en intensiteit . Een zinderende spanning dus, die “The anwer” , “Evil” , “I need something new” en “Mechanics” tot een ongeëvenaarde hoogte brengt .
Subliem wat we hier allemaal horen. De diepe bastunes , de indringende drumpartijen en de snedige , felle en melancholieke gitaarcapriolen zorgen ervoor dat het gitzwarte geluid onder hoogspanning gehouden wordt. Ondanks de apocalyptische dreiging en de paranoia die rond de sound zweeft , is deze kleurrijker nu en klinkt het geheel aanstekelijk, dampend , erotiserend, gedragen door de doortastende , aangrijpende vocals van Jehnny Beth, die op het podium een sterke uitstraling heeft .
Een unieke trip , die spannend , intens , broeierig, sterk is. ‘Adore life’ is opnieuw een krachtig antwoord, drie jaar na het overtuigende debuut ‘Silence yourself’. Bauhaus, Swans , Patti Smith en tot vervelends toe – voor de band – Siouxie zijn duidelijke invloeden. Maar OK de lat leggen ze erg hoog.
We houden van die strakke, bezwerende , onrustige , nerveuze sound. We werden in het Savages wereldje samen geperst. Een muzikale wervelwind . Op het oudje “Fuckers” hadden we een opgestoken middelvinger , nu de vuist recht vooruit . KO!
Explosions In The Sky kunnen op vandaag nog steeds gelden als één van de belangrijkste pioniers van de post-rock. Hun meesterwerk ‘The Earth Is Not A Cold Dead Place” uit 2003 is een mijlpaal in het genre en staat bij ons hoog aangeschreven in ons uiterst selectieve lijstje van Classic Albums.
Om te blijven boeien in een genre die zich uit in voornamelijk lange instrumentale nummers, gelaagde songstructuren en gitaarsalvo’s die naar de sterren reiken is het belangrijk dat men naar vernieuwing blijft zoeken. Explosions In The Sky heeft het met de nieuwe plaat ‘The Wilderness’ gedaan via een avontuurlijker geluid dat het experiment niet schuwt maar zich blijft richten op atmosferische klanken die de luisteraar langzaam in trance brengen. De songs op ‘The Wilderness’ zijn wel een stuk korter dan we van de band gewoon zijn en er is wat elektronica naar binnen geslopen, maar de Texanen weten ons nog steeds richting hogere oorden te doen wegdromen.
Om die hogere oorden te bereiken duurde het in de AB ook al niet te lang. “The Wilderness” zorgde al meteen voor de nodige sfeerschepping en “Catastrophe and The Cure” en “The Birth And Death Of The Day” brachten de extatische gitaarklanken van vroeger naar boven. Een bekoorlijk lichtspel zorgde voor nog wat extra atmosfeer, bij momenten leek het alsof de band achter een nevelig lichtgordijn stond te spelen.
De nieuwe songs bleken perfect te werken omdat die gedurende de set uitgewaaierd werden over een stel klassiekers, zo creëerde men een aangename symbiose tussen de aangrijpende soundscapes van het nieuwe album en het originele gloedvolle postrock-geluid van wonderlijke platen als ‘The Earth Is Not A Cold Dead Place’, ‘Suddenly I Miss Everyone’ en ‘Those Who Tell The Truth Shall Die, Those Who Tell The Truth Shall Live Forever’. Een nieuwe song als “Disintegration Anxiety” had zich bijvoorbeeld netjes genesteld als ideale overgang tussen de twee magistrale krakers “Your Hand In Mine” en “The Only Moment We Were Alone”, wat op het einde van de set zorgde voor een uitmuntend trio.
Als geen ander zijn Explosions In The Sky meesters in het opeenstapelen van glooiende en aanwakkerende gitaren om dan ten gepaste tijde fel uit te barsten. Misschien hadden er van die uitbarstingen iets meer mogen zijn, maar dit is dan zowat de enige detailkritiek die wij konden bedenken bij een concert die zich onderscheidde in atmosfeer, schoonheid, melodie en een gloed van wonderlijke gitaren.
Tot slot nog dit : Op tijd komen was een must vanavond, want als opwarmer van dienst kregen we één van de best bewaarde geheimen van de Belgische rock, The Germans, een eigenwijze band die hun prachtplaatje ‘Are Animals Different’ (eigenlijk één song) hier een overtuigende en bezwerende live vertolking meegaf. Hun geluid is zo apart en divers dat het in geen woorden te omschrijven valt en juist daarom volstrekt uniek is. Ware het niet dat we de plaat al hadden, we zouden ze direct gekocht hebben.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/explosions-in-the-sky-07-06-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-germans-07-06-2016/
Organisatie: Toutpartout + Ancienne Belgique, Brussel
Binnen de rootsamericana dwingt Bonnie Raitt , inmiddels 66 , niks anders dan respect en waardering af , een toonbeeld in het genre, samen met o.m. een Emmylou Harris, Lucinda Williams en Dolly Parton. ‘Don’t shoot me’, maar het is voor mij van ‘91 geleden , dat ik de dame zelf nog aan het werk zag . Trouwens in die periode was er de verdiende doorbraak naar Europa toe. Vijfentwintig jaar later is dit een nostalgisch moment, en draag ik haar nog steeds een warm hart toe .
Bijna twee uur lang werden we ondergedompeld in een muzikale wereld van intense , broeierige , emotievolle rootsamericana , waarin blues , jazz, funk zijn verweven. Intussen heeft ze al bijna twintig albums uit , komt er met regelmaat van de klok een nieuw album en wordt daaraan een tour gekoppeld. Met een begeleidingsband van rasmuzikanten op de leest van Neil Youngs Crazy Horse spreken hier de instrumenten.
Raitt verkreeg vier jaar terug nog een tiende grammy award , met de comebackplaat ‘Slipstream’. Een nieuwe plaat heeft ze nu uit , ‘Dig in deep’, met daar de opvallende cover van Inxs’ “Need you tonight” in een opgepoetst frisse bluesrock versie, gedragen door haar kenmerkend bezield bluesy slide gitaarspel en haar doorleefde , slijtvaste, indringende zangstem.
De eeuwig jongvoelende rosse speelt met haar vier muzikanten een ongedwongen set van uptempo’s en ballads , joviaal , energiek en speels, in haar rijkelijk gevulde oeuvre , met veel covers en eerbetoons . Uit de recente cd kregen we een sfeervol broeierige “I knew” en een fel gekruid “Shakin’ shakin’ shakes” , origineel van Los Lobos. In “Used to rule the world” klinkt dan dampende funk en 70s keys door. Of op “Undone” , die haar fingerpicking spel voorop plaatst .
Je merkt meteen die fijne subtiliteit, intensiteit en variatie . Telkens werd ze warm onthaald en dat deed haar deugd . Ze heeft veel te vertellen en graaft diep in het verleden met ervaringen, samenwerkingen met andere muzikanten . Haar afkeer aan het adres van Trump , viel hier onverwachts door een bezoeker in het verkeerde keelgat; hij ageerde fors en verliet de zaal. Haar stadswandeling in Brussel beviel haar , de zaal bood iets harmonieus en ga zo maar door …. Magie ging in de lucht , het geeft die rootsmuziek een verhoogde emotionele waarde en iets betoverends. “Round & round”, een J.B. Lenoir nummer, grijpt terug naar de wortels van de blues, naar een New Orleans/Mississippi delta blues sfeertje . Met “I feel the same” gaat ze wel veertig jaar terug in de tijd . Heerlijk dat zoiets moeiteloos in elkaar vloeit . “Hear me lord” is meer gospel en is overtuigend door de aanstekelijke groove . Haar klassiekers “Something to talk about” en “I can’t make you love me” konden op heel wat (h)erkenning rekenen . “The comin’ round is going through” rockt en wordt afgewisseld met het aangrijpende , sobere “Angel from Montgomery” . Sterk wat we allemaal horen . Toetsenist Mike Finnegan eert , diep betreurd, op z’n beurt BB King , een ongeëvenaarde virtuositeit op z’n Hammond keys kregen we op een song als “Don’t answer the door” . Op piano zien we Raitt zelf met het rootspoppy “What are you doin’ to me “ , die de set besluit .
In de bis komen herinneringen naar boven met de samenwerkingen van Fabulous Thunderbirds , Bryan Adams , Bruce Hornsby , Jackson Browne en David Byrne . En hop, we krijgen een adembenemende versie van “Burning down the house” , net als “Crazy love” van Van ‘The Man’ Morrison , een duet die werd aangegaan met support Mark Cohn , die we kennen van het nummer “Walking in Memphis”.
Goede wijn behoeft geen krans . Roots ten top. Een dikke streep trekken we onder dit aangename, prachtige concert, perfect gebalanceerd en mooi uitgebouwd van een enthousiasmerende Raitt!
Organisatie: Live Nation
Het heeft wat aarde aan de dijk gebracht, maar met veel vijven en zessen kon ik met ondersteuning van onze eeuwige sympathieke lads Alexander, Claryssee Leon en en Berre van Goose genieten met de nodige volle teugen van The Melvins. Zoals gewoonlijk wisten we niet wat we echt konden verwachten, behalve dat de muziek klopt als een Turk op een Griek en dat we gestoomd gingen worden.
Het parate publiek zag een Lou Reeds gewijze zanger Buzz grotendeels met zijn rug naar het publiek niet communiceren met het publiek. Laat de muziek maar spreken, zal de knorpot gedacht hebben. En dat gebeurde dus ook. Ondergetekende en vrienden konden getuigen van een van de betere no nonsense Melvinsconcerten. Geen pauze tussen de tracks, ga maar mee in de trance. D
ie gasten geven een lel van jewelste en drummer Dale Crover moet wel een van de beste rock/metal/drummers zijn. Niet dezelfde muziek als onze eeuwige gegrilde scampo Iggy Pop, maar toch: De batterijen zijn weer opgeladen.
The Melvins vatten, wat ons betreft (lees Goose guy Berre , funky guy Piet, alternative guy Alexander, and old fashinated Lou guy Lode) , perfect klassieke rock , psychedelica, riffs, metal en proto-grunge samen. I rest my Case.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-melvins-05-06-2015/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Eén van de beste platen van 2014 was ‘July’ van Marissa Nadler: akoestische gitaarfolk die prachtig samensmolt met de etherische stem van Nadler. Twee jaar later is er nu ‘Strangers’, een plaat die meer de elektrische toer op gaat. In de Cactus Club kwam Nadler die nieuwe plaat voorstellen. De eerst vier nummers bracht Nadler solo; op elektrische gitaar, waarbij de kraakheldere gitaarklank mooi harmonieerde met Nadler’s smachtende stem, het ‘Twin Peaks’ gevoel was nooit ver weg, bijvoorbeeld in het uit ‘July’ geplukte “Firecrackers”.
Na deze introductie, kwam de band, die samengesteld was uit leden van haar voorprogramma, Wrekmeister Harmonies, haar vervoegen. Die band, is een experimentele groep rond J.R. Robinson die lang uitgesponnen, gothische, drone-achtige composities maken. Op hun laatste album, ‘Night of your ascention’ werkte Nadler mee, naast onder meer Alexander Hacke van Einsturzende Neubauten. Niet dat het optreden vanavond daardoor transformeerde in een gothische metalset, nee, deze experimentele muzikanten bewezen dat ze ook een traditionele rockgeluid kunnen neerzetten dat verdacht in de buurt kwam van Sharon Van Etten, wat wij altijd een compliment vinden. Nadler zette veel effect op haar gitaar, en ook de keyboardspeelster/violiste had haar viool op een effectpedaal aangesloten, zodat je ergens bij het vioolgeluid van een Godspeed uit kwam, maar dit alles binnen de rustige vaarwaters van folk en rock. In “Waking” ontbond Nadler haar duivels, en werden we getrakteerd op een stevige gitaaruitbarsting en dito solo in de stijl van Neil Young: traag maar majestueus. Ook in het daaropvolgende “Skyscraper” werd flink van jetje gegeven. Voor de finale van de avond, verliet de band opnieuw het podium, en speelde Nadler elektrisch onder meer een nummer uit haar eerste plaat en een cover van Townes Van Zandt, “Tecumseh Valley”.
Marissa Nadler trok live het geluid van haar jongste plaat door, meer richting rock, ergens tussen etherisch en majestueus. Tussen de nummers kwam ze heel bedeesd over, maar haar nummers bracht ze met veel vertrouwen, logisch ook als je al je tiende plaat uitbrengt.
Setlist
Solo: Drive- Dissolve –Firecrackers-We are coming back
Met band: Strangers-nothing feels the same-hungry-Are the colours-waking-skyscraper-katie-divers
Bis: Tecumseh Valley (Townes Van Zandt cover)
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Een uitverkocht huis voor Ty Segall & The Muggers, die hun nieuwe album ‘Emotional Mugger’ kwamen voorstellen. Deze 28-jarige Californiër heeft als muzikant en producer een hele scene rond zich opgebouwd met naast zijn eigen band ook bands als Fuzz, Wand, Meatbodies en The Oh Sees die allemaal grossieren in sixties en seventies garagerock, psychedelische rock en hardrock.
Daar waar de vorige , trouwens heel goede plaat, ‘Manipulator’ heel sterk de geest van de seventies uitstraalde met een geluid dat glamrock, psychedelische pop en rock en klassieke hardrock getrouw benaderde en eerde, is ‘Emotional Mugger’ een plaat die daar van weg muteert, omdat ze smeriger, atonaler, chaotischer en minder hapklaar is.
Dit werd doorgetrokken op het podium vanavond, het gros van de set (toch 10 nummers) werd uit ‘Emotional Mugger’ gepuurd, en verder kregen we ook nog een aantal nummers uit ‘Manipulator’ (2014) en ‘Twins’ (2012).
Het eerste nummer, “Squealer”, zette meteen de toon: Segall had een kale man masker opgezet, met griezelig realistische oren, de keyboards waren heel bepalend voor de sound van de band: schurend, atonaal, chaotisch en bijtend. Paranoia en ongerijmdheid die sterk refereerden naar David Lynch zijn ‘Lost Highway’: er is iets verschrikkelijk mis met de alledaagsheid, maar je kan er geen vinger op leggen, dat gevoel. Na het eerste nummer ging het masker af, maar de rock bleef overstuurd, maar wel met heel veel gitaarsolo’s door de drie gitaristen van de zeskoppige band.
Ontspoorde rock was dit, ver weg van rechttoe-rechtaan garagerock, dit had veel meer raakpunten met The Butthole Surfers en onze Belgische trots in de chaos, Evil Superstars. Enig punt van verschil misschien met deze chaoten waren de songteksten, die geen klinkklare onzin waren zoals bij de Superstars. Segall jutte het publiek op, “Let’s riot” de betogingen indachtig. Dat publiek ging er gretig op in, verschillende mannen beklommen het podium, en vooral de man die on stage zijn broek liet zakken en de zaal zicht gaf op twee halve manen en een klokkenspel deed iedereen inclusief Segall zelf grijnzen. The Stooges indachtig had een nummer een uit de kluiten gewassen saxofoon, en naast de onophoudelijke gitaarsolo’s en loodzware riffs, zat er ook een rustpunt in de set, met een opbouwend nummer dat de meeste ijle, zweverige kant van de psychedelische rock eer aan deed.
Beste nummers vanavond: de melodieuze meezinger “Candy Sam” uit de nieuwe plaat, “Thank God for the sinners” uit ‘Twins’ en “Manipulator”, met zijn repeterend gitaarlick en orgeltje wel heel erg schatplichtig aan The Who.
Ty Segall en The Muggers waren smerig, overstuurd, dikwijls chaotisch, maar toch met veel respect voor zijn publiek en net dat maakte het interessant omdat ze zo bewezen dat ze veel meer zijn dan een retro-band met een seventies fixatie.
Setlist: Squealer-California Hills-Emotional mugger/ Leopard Priestess-Diversion (The Equals cover)-Breakfast eggs-Baby big man (I want a mommy)-Mandy cream-Candy Sam-Squealer two-The magazine- Thank God for sinners-They told me too-You’re the doctor-Spiders- Manipulator- Feel
Bis: Finger- the Feels
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ty-segall-01-06-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/la-jungle-01-06-2016/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
‘Jomsviking’ is het tiende album van Amon Amarth, de vaandeldragers van de viking-metal sinds 1992. Het is het eerste conceptalbum van de populaire Zweden. Het verhaal gaat over een jonge viking die een hogere in rang vermoordt (“First Kill”) en op de vlucht slaat (“Wanderer en On a Sea Of Blood”), maar zweert om ooit terug te keren, wat –spoiler alert – ook gebeurt in de het afsluitende “Back on Northern Shores”.
Amon Amarth had al eerder een album gemaakt dat helemaal rond de god Loki draaide, maar deze keer is het een volledig verhaal dat chronologisch verteld wordt. Dankzij nieuwe drummer Tobias Gustafsson en producer Andy Sneap, die er ook al bij was op Deceiver of the Gods, klinkt de death-metal van Amon Amarth een stuk sneller en melodieuzer dan op bv. Surtur Rising. De nieuwe drummer heeft blijkbaar ook het speelplezier teruggebracht bij de andere bandleden, want het is van ‘Twilight of The Thunder God’ uit 2008 geleden dat de vikings nog zo snedig en gevarieerd klonken.
Positieve uitschieters zijn “On A Sea Of Blood”, “One Thousand Burning Arrows” en “Vengeance Is My Name”. “Raise your Horns” is niet meteen een hoogvlieger, maar dat is nagenoeg geen enkel drinklied dat door een metalband gemaakt wordt. Voor de bierconsumptie op festivals zal het dan weer wel wonderen doen. Op “A Dream That Cannot Be” mag de Duitse metalgodin Doro Pesch meezingen met Johan Hegg. Ook dat levert niet het hoogtepunt van dit album op, maar zorgt er mee voor dat er voldoende afwisseling is.
‘Jomsviking’ is geslaagd als conceptalbum, maar ook voor wie lak heeft aan het verhaal vallen hier alweer voldoende parels te rapen.
Pop/Rock
Alone in the universe
Jeff Lynne’s ELO
Columbia/Sony Music
2016-06-02
Johan Meurisse
Jeff Lynne – een man om U tegen te zeggen - Hij heeft al een rijkelijk gevulde carrière. Na het uiteenvallen van zijn Electric Light Orchestra, halverwege de jaren 80, beleefde hij (inmiddels 69) een minstens zo succesvolle carrière als producer van o.m. George Harrison, Tom Petty, Roy Orbison en The Beatles. Drie jaar terug verschenen van hem twee soloplaten, een coverplaat en eentje met remakes van de grootste ELO-hits. En nu is er die comebackplaat dat om juridische redenen niet meer zo mag heten en dus door het leven gaat als Jeff Lynne’s ELO .
En de muziek klinkt net als in de eind 70s – mid 80s, sfeervolle aanstekelijke popsongs met heerlijke , barokke ritmes door strijkersarrangementen, karakteristieke koortjes , keys , slide gitaars en fijne drumpartijen .
De opener “When I was a boy” en “Blue” , als toegevoegde track, is meteen dit punt van herkenning en verder heb je met “Dirty to the bone” , “When the night comes” , “All my life” en “One step at a time” mooie pop die de perfecte ELO tijdmachine in elkaar hebben geknutseld …
Nederlands 
Français 
