Les Nuits Botanique 2016 - Woodie Smalls/Senamo & Seyté/Tinie Tempah – vurig en dynamisch
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-05-20
Tine Verschueren
Vrijdag 20 mei beloofde een iconische rapavond in het Chapiteau te worden. Door een gewijzigde line-up verhuisde het concert naar de Orangerie. Resultaat: kleinere opkomst, maar even vurig.
Winnaar van de avond is Woodie Smalls. Samen met zijn kompaan K1D trekt hij de Orangeriezaal op gang. De jonge rapper uit Sint-Niklaas dwingt de toeschouwers om in actie te schieten en laat iedereen klappen, brullen en springen op commando. De zaal loopt al snel warm en Woodie zweet zich te pletter. In witte sneakers danst en glijdt hij over het podium. De heren hebben het enorm naar hun zin en gaan helemaal los. Ze zijn vastbesloten om er iets moois van te maken. Het kost Woodie niet veel moeite: achterover leunend gooit hij er een hele woordenstroom uit. Binnen deze gekke set is alles mogelijk. Als Woodie vraagt om “Fuck Donald Trump” te schreeuwen, dan doen de aanwezigen dat met volle overtuiging. Het publiek explodeert tijdens het laatste nummer en springt voor een laatste keer enthousiast in het rond.
Zo staat het Brusselse collectief La Smala voor een nog grotere uitdaging. Ze krijgen de zware opdracht om Little Simz te vervangen. De Britse rapster liet een dag voordien weten dat ze terug naar Los Angeles vertrok om aan haar album te werken. Aan Senamo en Seyté om dat onverwacht gat in de line-up te vullen met een voorstelling van hun nieuwste werk ‘Trois Fois Rien’. Na Woodie heeft het publiek er zin in, maar het Frans van de rappers blijkt een hindernis te zijn. Slechts enkele fanatiekelingen kunnen meezingen, terwijl de anderstaligen op hun honger blijven zitten. Senamo en Seyté halen er nog een derde lid bij, maar de luide aanpak van F.L.O. brengt geen beterschap. Als het einde nadert communiceert La Smala beter met het publiek en daardoor sluiten ze toch nog goed af.
De Orangeriezaal raakt pas goed gevuld voor de laatste act. Het is duidelijk: iedereen komt voor Tinie Tempah . De Britse rapper heeft de zaal beet vanaf het moment dat hij op het podium springt. Hij brengt de hitjes die we wel verwachten, zoals “Wonderman” en “Earthquake”. Tinie moet het stellen zonder de collaborerende artiesten die z’n tracks groot maken en compenseert dat met hevige R&B- en housebeats. Soms lijkt het zelfs wat op een drum-‘n-bassfeestje. De technici springen dan ook wild om met de lichteffecten. De zaal was niet meteen klaar voor een energiebom als Tinie en davert op z’n grondvesten.
Nummers van het eerste en tweede album en de laatste mixtape ‘Junk Food’ komen aan bod. Gelukkig gunt de rapper ons ook een sneaky listen van zijn volgende plaat. Met “Girls like” (met Zara Larsson in de clip en op de plaat) heeft hij er eentje , die ongelofelijk dampend , zwoel als sexy is . Dat derde album is hopelijk voor september.
Het was een mooie avond voor de rapliefhebbers. Woodie Smalls gaat een beloftevolle toekomst tegemoet. Zijn spontaniteit en vlotheid bombardeerden hem tot publieksfavoriet. La Smala doet het ongetwijfeld goed voor Franstalige toeschouwers, maar kon het gevarieerde publiek dat Little Simz aantrok niet bekoren. Gelukkig was hoofdact Tinie Tempah er nog om de Orangeriezaal volledig in vuur en vlam te zetten.
(dank aan Dansende Beren – Tine Verschueren)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tinie-tempah-20-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/woodie-smalls-20-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/senamo-seyte-20-05-2016/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Les Nuits Botanique 2016 – Feu! Chatterton, Nicolas Michaux, Radio Elvis – Waalse en Franse poprock
Les Nuits Botanique 2016
Koninklijk Circus
Brussel
2016-05-19
Mei Hsia en Sébastien Leclercq
Drie Franse en Belgische (Waalse) revelaties binnen het Franse chanson werden vanavond voorgesteld in het Koninkljik Circus. En we houden ze maar best in het oog …
Radio Elvis biedt rock en Franse chanson in een modern dromerig jasje. Het ensemble klinkt als Noir Désir en geeft de nummers een energieke boost. De stem van de zanger Pierre is zacht en heeft iets mee van Dominique A. Ze zijn heel enthousiast : “dit is de eerste keer dat we hier spelen, wat een eer voor ons is. We weten dat Nick Cave al naar hier is gekomen”. Het publiek is nog niet in grote getale aanwezig op dit tijdstip (19u30) maar het enthousiasme is al meer dan behoorlijk.
Nicolas Michaux is nog maar 30 en heeft al verschillende muzikale levens achter de rug. Hij heeft o.a. mooie dagen beleefd met het ferm gerespecteerde (in Wallonië) Eté 67. Na z’n vertrek heeft hij rondgereisd. Die ervaringen zette hij om in liefdevolle, politieke songs. De melodieën stralen een enorm popgevoel uit nu … iets te veel voor ons, wat de spanning, interesse deed dalen .
Het ensemble Feu! Chatterton bestaat uit vijf jonge artrockers die elkaar hebben ontmoet in het college. De groepsnaam komt uit de 18e eeuw, van de dichter Thomas Chatterton en het tragische schilderij ‘The Death of Chatterton’. Hun debuutalbum, ‘Ici Le Jour’ heeft in de Franse alternatieve scene wel degelijk wat teweeg gebracht. “Dit is al ons 4e concert in België dit jaar. En dat is altijd aangenaam” , weet de charismatische zanger met zijn crooner look ons te vertellen. In het begin waaronder het nummer « Elodie » werkt hij nog wat aan z’n vocals , die wat moe klonken. Als de problemen van het geluid ook opgelost geraken , voelen we aan dat de orkestratie in de songstructuur mooi in elkaar steekt. De zwaar aangezette elektrische gitaren worden ondersteund door keys en een jazzy ritmesectie.
We denken aan theatrale sets van Jacques Brel of Léo Ferré. Maar er is ook de link met het succesvolle Fauwe, die andere Franse hype band .
Ergens wordt de set van Feu! Chatterton echter wat voorspelbaar. Maar de live performance zit goed in elkaar en het is zeker een te ontdekken band . Ze staan op de affiche van Brussels Summer Festival en het lijkt me zeker de moeite , voor wie de band onvoldoende kent , hen te aanschouwen .
Mei Hsia en Sébastien Leclercq – vertalling Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/feu-chatterton-19-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/radio-elvis-19-05-2016/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Les Nuits Botanique 2016 – Steve Gunn - Imarhan – Taxiwars: Heerlijke jams & grooves
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-05-19
Johan Meurisse
Een verborgen parel is Steve Gunn. Een begenadigd gitarist die al deel uitmaakte van Kurt Vile’s Violators en al een handvol eigen platen uitheeft . Les Nuits Bota ligt deze unieke gitarist nauw aan het hart. Vorig jaar was hij hier trouwens te zien met Kevin Morby.
Hij is iemand die de ontdekkingen op Les Nuits kleur geeft en ze alle eer aandoet … We horen bezwerende indie en 70s retro die een V.U., Jimi Hendrickx, Led Zep, Neil Youngs Crazy Horse plaatst bij een Feelies, Dream Syndicate, Built to Spill en het linkt aan de tandem War On Drugs – Kurt Vile . Een logaritmische uitkomst krijgen we van sing/songwriting in een invloedrijk groepsconcept .
In het materiaal horen we een ingehouden spanning , een intrigerende opbouw, een gruizige inhoud , die een beheerste dosis effects toegemeten krijgt en durft te ontploffen om dan opnieuw in de plooi te vallen . Heerlijke trips , jams alsof het niks is ze te produceren; de gitaren spreken, de repetitieve bas ondersteunt en de percussieve lagen zorgen voor de ritmiek. Fijn!
Gunn was hier vanavond met een tweede gitarist/steelpedal , bassist en drummer om de binnenkort nieuwe plaat ‘Eyes on the line’ voor te stellen . Heel veel nieuw werk in dat uurtje dus . De opener “Ancinet jules” werd tot op het bot uitgediept, was de barometer en toonde aan hoe goed dit concert wel kon zijn . Ook de poprock van The Go-Betweens , G.W. McLennan en Soul Asylum kwam even piepen in Gunns sound. Mooi hoe de 70s en de 90s elkaar ontmoetten . Alsof dit nog alles was ervaren we ook de Malinese woestijnblues van een Tinariwen of Tamikrest. Niet voor niks hadden ze een worldcombo in het genre, Imarahan, meegebracht vanavond .
Ongelofelijk wat hier allemaal door ons hoofd flitste bij dit uitermate bescheiden groepje . Het nieuwe “Full moon tide” mag je eveneens inlijsten . Een ingenomen oudje “Milly’s garden” speelden ze met z’n twee op elektrische en akoestische gitaar , en tot slot had je “Water wheel”, die deze genietbare, speelse , frisse set besloot. Sterk zondermeer!
Eén van de supports was Imarhan , een uit Algerije afkomstig gezelschap, die nauw verwant is met de Touareg van Tinariwen , en waarvan de frontman nog deel uitmaakte bij de toer . Vrienden van Steve Gunn ook, gezien ze al toerden met Kurt Vile . De muzikale erfenis van de Touareg wordt in melancholie ondergedompeld, en nemen ze mee in een Europees rockend, funkend jasje , onder bezwerend gitaargetokkel en percussie . Die woestijnblues kent dus heel wat varianten en met deze Imarhan hebben we er een interessant bandje bij …
Tot slot onze Belgische Taxiwars in een nokvolle Rotonde . Ook zij komen binnenkort met nieuw werk. Taxiwars is het project van onze muzikale duizendpoot Tom Barman , die nooit z’n liefde voor jazz onder stoelen of banken heeft gestoken . Een Beefhart is van sterke invloed op Taxiwars , die een jazztrio (saxofonist Robin Verheyen, bassist Nicolas Thys en drummer Antoine Pierre) heeft als rugdekking , die enorm op elkaar is ingespeeld en ons overdonderen met een sfeervolle , krachtige, energieke hippe freejazzy sound. Drie virtuozen dus. Barman slalomt rond z’n micro , gaat naar de coulisse, trekt aan z’n sigaret en geeft op die manier zijn kompanen voldoende ruimte , wat uitermate goed is ; hier kan er danig worden geïmproviseerd en gegrooved, wat het materiaal ophitst en potentieel biedt om de song volledig te laten openbarsten . Anderhalf uur werden we van hun meeslepende, gedreven sound in een wurggreep gehouden. Wauw!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Les Nuits Botanique 2016 - Jacques + Kenji Minogue + Salut C’est Cool - Een voorsmaakje op Dour!
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2016-05-18
Kimberley Haesendonck
Jacques, Kenji Minogue en Salut C’est Cool, 3 bands waar nog niet iedereen van gehoord heeft. 3 bands die je maar beter opzoekt. 3 bands die je beter even gaat zien indien je naar Dour gaat. Je zal het je niet beklagen.
Jacques had de eer om de avond te mogen openen. Begin van de show klonk vrij onprofessioneel waardoor er wat paniek ontstond, maar panikeren doe je best nooit op voorhand. Zijn show was een en al experiment. Van gooien met pingpongballetjes tot kloppen met staven op de opstelling van het podium. Alles kon, zolang Jacques er maar geluid uit kon creëren. Het publiek leek het in het begin nog niet echt te snappen, maar naar het einde toe danste iedereen toch een beetje mee.
West-Vlaanderen represent! Kenji Minogue zorgt altijd voor het meest rare feestje van de avond. En dat was woensdagavond in de Botanique niet anders. Wie virtuozen aan het werk wou zien, kon beter meteen vertrekken. Wie zin had in een feest, kon blijven. Opzwepende elektronica met de nodige dosis sarcasme. En zelfs de Franstaligen, die er niets van verstonden konden dit appreciëren. “Naam familienaam”, “Danny” en recente single “Luxevrouwen”, alles kwam om aan bod om het feest zo optimaal te maken. Ook werd het opnieuw duidelijk dat waarden en normen niet tellen voor deze twee vrouwen. Ze haalden een man op het podium die waarschijnlijk de tijd van zijn leven meemaakte doordat een van de twee kenji’s hem innig zoende.
Award voor het grootste dansfeest van de avond gaat ongetwijfeld naar Salut C’est Cool. Cool kids uit Parijs die niets liever doen dan feest vieren. Hun muziek is een mengeling van gabber, gebrekkige ninetiesgeluiden, elektro-punk en Franse chansons en dit in combinatie met dadaïstische teksten. U kan het u al voorstellen. Het publiek was mee vanaf de eerste noot en dat loonde. De show was nog geen 10 minuten ver en iedereen werd al uitgenodigd op het podium om volop met deze Parijzenaren mee te feesten. “La Purée”, “Les Fleurs” en uiteraard het niet te missen “Techno, Toujours Pareil”, zorgden voor de hoogtepunten van de avond.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
De opvolger van ‘If you leave’ , ‘Not to disappear’ ligt in het verlengde , is een heerlijke atmosferische rit , die een broeierige intense spanning , donkerte, op gedreven , ingetogen en subtiele wijze samenbrengt. De emotie en klankkleur wordt verwezenlijkt door etherische , ruimtelijke klanktapijten, ergens tussen Sigur Ros , The xx, Joy Formidable en het onderkende Geraldine Fibbers in .
We zijn geraakt van dit materiaal, dat breekbaar, dromerig , explosief klinkt mét dat allesbepalend donker randje door het zinderend, scherp gitaargetokkel met z’n galmeffects, gedoseerde feedback , de diepe bas , de zalvende keys en de opbouwende, aanzwellende drums en tromgeroffel , gedragen door die indringende , ontroerende, melancholische, getormenteerde zang van Elena Tonra
Opener “New ways” brengt je meteen in die muzikale leefwereld . De songs grijpen bij het nekvel. Check iets verder “Doing the right thing” , “No care” , “Fossa” en zeerzeker “How”, die het paradepaardje vormt op de plaat , door de intense opbouw en de verrassende wendingen waar emotie , gevoeligheid en onrust , dreiging schuilt. Ergens dwarrelt hier een Polly Harvey …
Wat zijn we in zijn totaliteit onder de indruk van die plaat - Daughter onderscheidde zich door de wisselende stemmingen van zachte , minimale instrumentatie en intimiteit naar een forsere opbouw en de extraverte, hardere , strakkere aanpak. Een wondere, betoverende én grimmige leefwereld creëren ze , filmisch bezwerend zelfs in momenten . Ze schipperen tussen zacht en hard , dat net niet ontploft , maar je weet te hypnotiseren, te bedwelmen door de trippende melodie, de indie folk, de woelige donkere soundscapes en effects .
Daughter is groter geworden, duidelijk gegroeid. Een ‘hear-feel-see’ band!
De Canadese Claire Boucher is al enkele jaren bezig en wist hier echt door te breken met ‘Visions’. De electro chick , blogger darling en partynimf brengt lekker, goed verteerbare aanstekelijke synthpop , synthpop die zowel warmte als koude blaast, onder haar hemels, dromerig kinderstemmetje.
Hipster music , dames met gekleurd haar en neuspiercings zijn zeerzeker niet vreemd als je haar optredens bekijkt .
De kunstzinnige pop wordt op deze eenvoudigweg verdergezet . Veelzijdige , catchy electropop , waarin verschillende stijlen elkaar kruisen in aangename beats , orkestrale passages en dus sfeervol kunnen rocken. “California” , “Flesh without blood” en “Belly of the beat” zetten in de toon in het genre . Verder op de plaat dwaalt het af naar een onschuldig concept. Wat snedige world hippop met Aristophanes (“Scream”) en een knallend directer geluid worden toegevoegd met Janelle Monae op “Venus fly”.
Het maakt niet uit of die beats nu zalvend, fris, pompend zijn , ze geven een zekere onschuld , en zorgen voor een onthaastingsgevoel in stresserende momenten .
Grimes kwam nog optreden met een grote strik in het haar, een Aziatische ‘Minnie Mouse’ outfit en continue vreemde bewegingen. Tja, dit is een beeld dat perfect past bij haar synthpop. Ze wordt door een jong publiekje enorm erkend. Dames , doe kortgerockt je dancing shoes maar aan op die aangename groovy synth ’luister’ pop.
Die Sore Losers blijven goed scoren . Het rockkwartet rond de tandem Cedric Maes en Jan Straetemans brengen rock’n’roll met het hart op de juiste plaats . We krijgen potig, vurig, intens broeierig materiaal, recht voor de raap en zonder al te veel tralala. Een rauw opwindende, spannende sound door de straffe ritmes , de koortjes en de uptempo’s .
Het kwartet houdt de melodie sterk in het oog en verliest zich nergens oeverloos . “Cherry , cherry” en “Emily” tonen aan hoe afwisselend ze in het genre kunnen klinken. Rock onder hoogspanning als je de tien nummers beluistert. Het oude Black Keys borrelt op! Eerlijk, puur, oprecht, doorleefd.
Die opener “Blood moon shining” mag je zeerzeker inkaderen , een interessante link naar Jane’s Addiction Perry Farrell .
‘Skydogs’ is 70s retro in een opgestoft 2016 jasje . Overtuigende plaat opnieuw.
High Hi haalde in 2014 de finale van Humo’s Rock Rally, bracht een single uit op het Britse Punk Fox Records en vervolgens deze EP in eigen beheer. De band uit Leuven rond zangeres-gitariste Anne-Sophie Ooghe brengt donkere, eclectische (post)powerpop. Muzikaal komen ze soms in de buurt van Bettie Serveert (die ook al eens schipperen tussen gitaarpop en mysterieuze en melancholische indie), PJ Harvey en 50 Foot Wave, maar het is vooral de doordringende, heldere stem van Anne-Sophie Ooghe die de hoofdrol krijgt. Haar stemgeluid drukt zijn stempel op de muziek zoals Brittany dat doet bij Alabama Shakes of Stefanie Callebaut bij SX, maar dan in een geheel andere setting.
De titelloze EP van High Hi telt vier nummers. Opener “Her” is een bezwerende track met veel pathos die drijft op een ietwat rammelende gitaarriff met een mooie jaren’ 80-uithaal. Op het rustigere “White Rabbit (in the black hole)” mag drummer Dieter Beerten een deel van de zang voor zijn rekening nemen. De wisselende stemmen en de samenzang van de twee hebben iets bezwerends en beklijvends. Met het ietwat brave en up tempo “Islands (full of gold)” schuift het trio een beetje richting Florence & The Machine. Afsluiter “Leave Me” is een mooie symbiose van hedendaagse postrock en een new wave-sound die weggelopen is uit de jaren ’80.
De grote massa zal niet vallen voor deze EP. Daarvoor zijn de nummers net iets te donker ingekleurd. Als soundtrack bij een dag die begonnen is met een stel donderwolken aan de hemel, is dit dan weer prima. Benieuwd naar wat High Hi kan brengen als voor hen de zon eens helemaal doorbreekt.
Info - www.highhi.be
Uit het Oost-Vlaamse Bentille komen de jonge honden van Suspenders Gravity. De energieke band zag in 2013 het levenslicht en opmerkelijk is dat de vier heren een gezamenlijke passie delen voor onversneden gitaarrock én bretellen.
‘The General Theory Of Relativity’ is hun eerste EP en werd al eind 2015 uitgebracht. De drie songs spatten lekker uit de boxen en tonen een jonge formatie met best wat potentieel. Aanknopingspunten vinden we bij de nummers “The Wolf Within” en “Man in The Bar” overduidelijk bij grungebands uit de nineties (Pearl Jam, Silverchair en Nirvana) Vooral op compositorisch vlak haalt Suspenders Gravity niet hetzelfde niveau maar dat is niet abnormaal. Ook bij het grote Metallica haalde men flink wat mosterd getuige slotsong “Under My Skin” dat stevig refereert aan “Nothing Else Mathers”. Toch is dit mini-album een mooi visitekaartje dat zeker de nodige optredens zal genereren.
Live wist deze band uit het Meetjesland trouwens al positief te verrassen getuige de winst van de Student Kick Off Rock Rally 2016, een passage in de Charlatan en twee live optredens op Urgent.fm.
Zelf luisteren kan op http://vi.be/suspendersgravity, of kijk eens op hun facebook https://m.facebook.com/suspenders.gravity/ en misschien kan je ze eens gaan bezichtigen en deze EP meenemen naar huis!
AC/DC – AC/DC en Axl DC - For Those About To Rock! (we salute you)
AC/DC
Festivalterrein
Werchter
2016-05-16
Frederik Lambrecht
Het nieuws sloeg in als een bom…Brian Johnson moest forfait geven voor de geplande optredens van AC/DC wegens gehoorschade. Neen,niet opgelopen van het jarenlange toeren, maar door te staan kijken naar autocross nog wel…tss, de ironie ervan is ver te zoeken, maar soit, het probleem was er dus wel. En jawel, toen ik vernam dat Axl Rose verkozen werd om de microfoon over te nemen tijdens de huidige toer (want jawel, ik heb nog kleine hoop dat we Johnson terug zullen horen in de toekomst) was ik, om het lichtjes te zeggen ,‘not amused’.
88 EUR voor een ticket was er op dat moment toch een beetje teveel aan,met als gevolg dat een 7000-tal fans besloten eieren voor hun geld te kiezen en hun ticket terug te laten omruilen in valuta. Een terechte keuze? Dat wordt verder duidelijk in mijn verslag…
Het publiek werd opgewarmd met support acts Black Box Revelation en Tyler Bryant and the Shakedown en rond 21u was het moment gekomen voor het ‘vernieuwde’ AC/DC. Aftrappen deden we met “Rock or Bust” en toen werd al duidelijk dat de bandleden er dikke zin in hadden. Axl Rose zat weliswaar vastgepind aan zijn troon wegens een beenbreuk, maar verdorie wat was zijn stem van een enorm niveau! De eerste verrassing was een feit, en Angus Young trippelde rond in zijn schooluniform wetende dat hij zijn gelijk ging halen met het verder zetten van deze tour zonder de vaste waarden. “Shoot to Thrill” ging verder op het elan en het publiek begon zich wat losser te gedragen. De bekende en verwachtte hits passeerden de revue en met “Dirty Deeds Done Dirt Cheap”, “Back in Black”, “Hells Bells” en “You Shook me All Night Long” werd het festivalterrein in Werchter in lichterlaaie gezet. De grinta van de bandleden werden overgezet naar het feestvierende publiek en de uitmuntende stem van Axl Rose veegde alle vraagtekens weg.
“Thunderstruck” werd strak neergezet en drummer Chris Slade ontpopte zich tot een oorlogsmachine met zijn hevige uithalen. Duizenden enthousiastelingen overstegen het lawaai van de donder en lieten de bliksem uit hun lichaam vlammen! De sfeer was optimaal, en opnieuw presenteerde zich een verrassing want nummer “If You Want Blood (you’ve got it)” stond op de setlist. Naar mijn weten was dit toch al enige tijd geleden dat dit live werd gebracht. Ander uitschieter was voor mij persoonlijk dan weer “Have A Drink on Me” en “Shot Down in Flames”. Als er dan toch wat kritiek mag zijn dan was het vooral het feit dat AC/DC leep genoeg was om op de gepaste momenten de backing vocals luider te laten klinken dan Axl Rose zijn stem tijdens moeilijkere stukken van nummers. Hierbij denk ik dan vooral aan de nummers “Rock & Roll Train” en “High Voltage” waar Axl Rose af en toe eens naar adem moest happen. Tijdens “Highway to Hell” waren wij getuige van een mirakel, want Axl was verrezen uit zijn troon en kon het volhouden om het gehele nummer recht te staan en de mensenmassa in de ogen te kijken! Tijdens “Sin City” hanteerde Angus zijn das om zijn snaren te bespelen en de reuzengrote pop tijdens “Whole Lotta Rosie” maakte ook haar intrede. Angus straalde tijdens zijn solomoment bij “Let There Be Rock” maar verloor volgens mij de tijd uit het oog want het duurde toch wel heel lang mijn inziens. De kanonschoten bij “For Those About To Rock (We Salute You)” sloten een heel goede show af en gaven alle criticasters een geweldige middenvinger. AC/DC was zoals het zou moeten zijn, strak, zuiver en vooral LUID ;-)
Om te concluderen kan ik dus wel stellen dat de mensen die hun ticket hadden ingeruild of doorverkocht hun golden ticket beter hadden gehouden, want het was meer dan de moeite waard EN Axl Rose was heel goed van stem…zelfs Brian Johnson zal dit ongetwijfeld beamen!! Het was twee uur en een half Bedlam in Belgium J
Setlist: Rock or Bust, Shoot to Thrill, Hell Ain’t a Bad Place to Be, Back in Black, Got Some Rock & Roll Thunder, Dirty Deeds Done Dirt Cheap, Rock ‘n Roll Damnation, Thunderstruck, High Voltage, Rock ‘n Roll Train, Hells Bells, Give the Dog a Bone, If You Want Blood (you’ve got it), Sin City, You Shook me All Night Long, Shot Down in Flames, Have a Drink on Me, T.N.T., Whole Lotta Rosie, Let There Be Rock, Highway To Hell, Riff Raff, For Those About to Rock (We Salute You)
Organisatie: Live Nation
Flat Earth Society ft Mauro Pawlowski - Ham sessions - 'Terms of Embarrassment’
Flat Earth Society
Gentse binnenstad
Gent
2016-05-16
Bob De Rijcke
Niet de ‘wonderbaarlijke’ combinatie AC/DC met Axl Rose, maar wel het veel aantrekkelijker team van Flat Earth Society met Mauro Pawlowski lokte ons op een welverdiende congé pinkstermaandag uit onze luie zetel! De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we eigenlijk al heel goed wisten wat deze combinatie te bieden had. Pakweg twee jaar geleden bracht Flat Earth Society, het 15-koppige collectief rond Peter Vermeersch, samen met onze sympathieke Limburger en duiveltje-doet-het-al, Mauro Pawlowski reeds voor de eerste keer hun ‘Terms of Embarrassment’ op de planken. Dit 'project' was hun gezamenlijke hommage aan wijlen nonkel vlees, Frank Zappa. Niet verwonderlijk, gezien de muzikale output -laat het ons gemakshalve 'jazz' noemen, maar het gaat VEEL verder dan dat- van zowel de Society als voorganger X-Legged Sally (90’s) altijd al heel gevaarlijk dicht in de buurt van planeet Zappa vertoefde, en dat ook de heer Pawlowski zijn lichte adoratie voor De Snor der snorren nooit onder stoelen of banken heeft gestoken. We zagen de big band twee jaar terug niet minder dan 3 keer met hun ‘Terms of Embarrassment’ project en waren er elke keer iets meer van onder de indruk.
2015 spendeerde het gezelschap grotendeels aan ‘Revue Ravage’, een samenwerking met o.a. Tom Lanoye & Josse De Pauw, maar groot was het enthousiasme, toen we hoorden dat het ‘Terms’ project dit voorjaar alsnog tot een CD release leidde en dat het gezelschap, inclusief Mauro terug op de hort ging voor een aantal optredens ter promotie hiervan. Een eerste CD release show was maart ll. in de Bozar, en op Pinkstermaandag was centrum Gent de plaats van afspraak : ‘En petit commité’ op het gezellige Gentse binnenstad jazz festivalletje ‘Ham Sessions’. Het sfeervolle decor voor de sessies was de achtertuin van een Gentse stadswoning, ten huize van Michel Mast, FES saxofonist en tevens organisator van wat toch al de 11e editie blijkt van dit kleinschalig jazzgebeuren.
De 'Terms of Embarrassment’ is een hommage aan Zappa! Enkele covers, maar verder vooral eigen composities, geschreven in de geest van wijlen nonkel Frank en met een vettige knipoog naar diens meer jazzy output (Voor de kenners : lees “Hot Rats”, “Waka-Jawaka”, of grote en kleine “Wazoo” toestanden). Een halve minuut ver in opener “Me standard, you poor” wisten we alweer waar FES voor staat : Een perfecte en goed geoliede machine die ons trakteert op een stomende cocktail van opzwepende blazers, kronkelende gitaren en inventieve percussie, doorspekt met een gezonde dosis humor en enkel voorzien van de nodige vocale omlijsting wanneer de muziek erom vraagt ! Gelegenheidsvocalist Mauro mocht zich bewijzen in “Take your clothes off when you dance” en kon zich vooral ten volle uitleven in een knettergek “City of tiny lites”, beide FZ covers, maar welig gedrenkt in die typische FES marinade en met VEEL ruimte voor Zappa styled gitaarsolo's van zowel Mauro en vaste FES gitarist Pierre Vervloesem. “Solitude” was dan weer een ‘nieuwe’ FZ song : Geschreven door het muzikale genie zelf, maar geen cover, wegens nooit door hem zelf opgenomen. Een rustpunt in de set bleek het : geen weirde jazzy toestanden hier, maar een vrij rustig duetje tussen Mauro en FES ‘tubaiste’ Berlinde Deman. De song illustreert duidelijk ‘s mans voorliefde voor 50’s doowop en vintage R’n’B, destijds een soort rode draad doorheen Zappa’s platen.
Flat Earth Society aanschouwen blijft vooral uitermate spannend : Zowel voor wie de band al enige tijd volgt, als voor wie een eerste keer het FES fenomeen meemaakt, geldt steeds ‘Expect the Unexpected’! FES staat voor een uitbundig muzikaal spektakel dat bol staat van de onverwachte wendingen en instrumentaal vernuft. 'Abracadabra' was zo een grillig huzarenstukje, een opeenvolging van muzikele capriolen, nooit wetende wat een volgende passage zal brengen, maar toch resulterend een prachtige coherente ‘song’. In “Random riffs” werd gepoogd om enkele tientallen FZ gitaar & brass 'riffs' in één 4 minutensong te proppen. Laten we het geen medley noemen, maar veeleer een 'compact carrièreoverzicht', een waar feest van (h)erkenning voor de Zappa fans en bovenal een uitdaging om uit te vissen wat er allemaal de revue passeert.
Het grotendeels ingetogen (op de 5 minuten middenin na!) “Ahmad & Juan” is het pareltje in de 'Terms' set. Pet af voor drummer Teun Verbruggen die dit meesterwerkje met subtiel drumspel gaandeweg naar een hogere dimensie tilt. Gestaag opbouwen naar een climax, met blazers en gitaar, en dan even gestaag terug afbouwen naar een geruisloze finale. Subliem! Daar lijnrecht tegenover stond afsluiter “Rescue shuffle” : Een instrumentale en vocale (Mauro & percussionist Tom Wouters!) apocalyps! Denk aan wat Mauro deed met zijn eigen Gruppo Pawlowski : Hier met een exploderende 'Full throttle' big band in plaats van een klassieke bas-gitaar-drums rockband, maar qua intensiteit en kracht : Hetzelfde of zelfs nog heviger !!!
Missie alweer geslaagd. Rest mij nog één ding te melden : 10 juli, Bijloke, Gent Jazz, Mainstage : Mis ze niet !
Setlist : Me Standard, You Poor - Random Riffs - Chrimatistikology - Graveyard Scuba - Take Your Clothes Off When You Dance - Abracadabra - Drstikova Polevka - Ahmad & Juan - City of Tiny Lites - Rescue Shuffle
Org: Ham sessions
Les Nuits Botanique 2016 - Nuit Belge
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (alle zalen)
Brussel
2016-05-16
Johan Meurisse
Ieder jaar staat de Bota tijdens hun Les Nuits marathon stil bij opkomend talent en enkele gevestigde waarden in ons landje . Vlaamse , Brusselse en Waalse bands en artiesten ontmoeten elkaar . Toegegeven, een Nuit Belge is bijna onbegonnen werk te selecteren en iedereen te plezieren natuurlijk . We zien , horen en ervaren dat de programmatie liefst zo breed mogelijk is. Elf bands stonden hier. Even ons parcours van de avond …
Victoria + Jean brengt Stockholm en Brussel een beetje dichter bij elkaar .. En ze brengen elektro een beetje dichter bij hun rock’n’roll . The Kills zijn hier het ankerpunt . De zangeres is een Alison Mosshart lookalike , zingt , zucht, krijst vurig, hemels als diep , speelt gitaar, slaat op een blikkentrommel en beweegt als een krolse kat op het podium en rond haar micro. De gitarist , ook al iets mee van Jamie Hince, zet z’n gitaar onder hoogspanning en gaat als een bezetene tekeer. En de derde die mept erop los .
Wat elektrowavende beats zweven, dwarrelen, bonken over de hitsige , schurende , scheurende zompige rock’n’roll. Compromisloos gaan ze tewerk . Ruw, scherp en slepend klinkt het allemaal, waarbij het trio de aandacht behoudt en verrast door de gejaagde ritmiek en de onverwachtse wendingen . Ze vliegen uit de bocht , zijn gedreven , explosief en ja ze zorgen zelfs voor een intiem moment . Mooi wat dit trio hier verwezenlijkt . Trouwens ze waren hier al eens eerder en zijn even gretig gemotiveerd . Victoria + Jean klonk overtuigend sterk in een al vroege nokvolle Rotonde . Ze leken wel de ideale geleider voor één van de closing acts, La Muerte.
Oathbreaker zagen we al eens als support van Amenra en dan voel je welke richting het uitgaat . We zitten in een ‘church of ra’ beleven , een stevig harde sound , die zalvend , stemmig kan zijn , en het licht ten alle prijze schuwt . Het klinkt gitzwart in een postblackmetal/sludge/doom decor . De groepsleden houden de haren voor de ogen en weren op die manier oogcontact . De dwarse, donkere , hectische basis klinkt onheilspellend , dreigend , apocalyptisch, ijzig en wekt onrust, spanning, paranoia, angst op. Een heksenketel van emoties. Ze spelen een huiverende , fantastische show , we hebben een energieke performance en we zijn hier vooral onder de indruk dat een vrouw net zo hard kan screamen als een man! Spijtig genoeg werd de bassdrum kapot gemept , wat de sound nog grimmiger, grauwer deed ruizen .
Pomrad is het alter-ego van de Antwerpse keyboardspeler, producer en live performer Adriaan Van De Velde . Als trio is hij te zien op het podium. We horen hier aangename , groovy, bezwerende hippe hippop/funk. Heel wat 70s retro , die het zoutvat George Clinton , Herbie Hancock , Prince doet strooien. Hij siert de sound met z’n keytar, een midiklavier dat om de schouders hangt als een gitaar . Hij zingt op z’n Peter Framptons met een talkbox . Een dampende , zwoele sound , die je moeiteloos meesleepte en aardig wat mensen (heupwiegend) in beweging bracht . ‘Sunshine vibes met een vleugje nostalgie en moddervette melodielijntjes’ lazen we ergens . Inderdaad , beter kun je het niet omschrijven …
Een verborgen parel is Illuminine, het project rond Kevin Imbrechts , die al z’n strepen heeft verdiend in donkere , duistere tunes, ergens tussen stoner, postmetal en sludge in . Mosquito was alvast één van de projecten . Met Illuminine houden we het op een ambient, minimalistisch geluid . Een serene bevlogen eenvoud , die finesse en subtiliteit kenmerkt , warm en koud tegelijk klinkt , lentefris , betoverend is en door de melancholie je bij het nekvel grijpt . Een cinematografisch beeld van IJslandse vlaktes. Niet voor niks waakt Birgir Jon Birgisson , sound engineer van Sigur Ros over het geluid van Illuminine . Op Dunkfestival stonden ze al geprogrammeerd , vanavond was er de samenwerking met Mons Orchestra, een orkestratie van violen en strijkers. In z’n totaliteit liet dit je niet meer los , was er een oase van rust , gevoeligheid, breekbaarheid , intimiteit en ontroering . In momenten ervaarde je een alleen op de wereld gevoel , waar je verdwaasd werd achtergalaten, of achtergelaten in een droomwereld.
A Soldier’s Heart is er eentje die we maar best in het oog houden . Ze hebben hun langverwacht debuut ‘Night by night’ uit . De frisse, aanstekelijke single “Savage” overtuigt sterk . Zij hebben zalvende , pompende psychedelische , kosmische elektronische sounds in hun dreampop verweven . Een groovende, huppelende ritmiek , die overslaat op de bandleden. Ze hebben een zangeres , Sylvie Kreusch, die haar publiek op erg stijlvolle wijze meetrekt in die wondere klankenwereld. Eventjes stonden we stil bij haar verjaardag vanavond . Een paar jaar terug waren ze terecht StuBru’s Nieuwe Lichting.
De elektronica is hen genegen en ze nestelen zich naast geestesgenoten Amatorski en Sx, minder donker maar catchy van aard en met meer punch. Ze hebben al een paar aardige nummers uit , die live overtuigen , “African fire”, die de doorbraak betekende , en verder met “Let it all end”, “New housie” , “Spasm”, ”Randy” en natuurlijk die huidige single . Beloftevolle band - Aangenaam concert!
Tot slot La Muerte die hier eigenlijk een thuismatch speelde … Ze waren één van de meest eigenzinnige en compromisloze bands uit onze Belpop, ergens refererend aan de The Birthday Party , The Stooges, Swans en Captain Beefheart .
Het muzikale recept bestaat uit flarden averechtse bluesrock en vuige garagepunk, met een vleugje grindcore, industrial ertegenaan, surplus wat samples uit westernfilms. Tarentino zou hier een vette kluif aan hebben. Een ontregelde sound , niet vies van heel wat effects en noise, tempowisselingen en verrassende wendingen .
Vorig jaar werd hun reünieconcert in de AB zo sterk ontvangen , dat een clubtour niet kon ontbreken . En maar goed ook , want de (jonge) nieuwsgierigen kunnen nog een streepje noise leren ontdekken en de veteranen konden het alternatieve van de jaren ’80 nog eens laten opborrelen. Beiden waren hier aanwezig ; Mooi.
La Muerte v2.0 heeft naast oerleden Marc Du Marais en Dee-J nog drie verwante zielen gehuisvest uit Length Of Time en Channel Zero.
We werden vooraf in een jaren ’80 wave sfeer gepusht door een mistgordijn . Met een zak over het hoofd getrokken leek Du Marais wel een soort gruntende Elephant Man die over het podium gekscheerde en strompelde. Luid en smerig , hyperkinetisch en strak klonk het . Hectisch, onrustig, hitsig , geschift op zoek naar ritme en melodie die het oergevoel van Swans deed opborrelen.
Vanavond was het iets bijzonders . Voor Nuit Belge waren er enkele gasten mee. Oude vrienden Front 242, Richard 23 en Patrick Codenys, en Vive La Fête kwamen even het podium mee onveilig maken in die muzikale gekte . En die gekte kreeg je … “Black God White Devil”, “Shoot in your back”, “Destructeur” en “Serial killer” waren sprekend . Messcherp en snedig. Ook de intens slepende nummers prikkelden . De covers “Lucifer Sam” en “Wild thing” mogen dan ferm vertimmerd zijn , ze raken nog even diep . En ja “Headhunter” rockte nog meer dan vroeger …
La Muerte - Een live beleven , een manische pletwals …
Nuit Belge was meer dan geslaagd!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Les Nuits Botanique 2016 - Jack Garratt - One-man wonder op een podium
Les Nuits Botanique 2016
Koninklijk Circus
Brussel
2016-05-15
Kimberley Haesendonck
Opkomend talent en BBC Sound of 2016 - winnaar Jack Garratt stond afgelopen zondag in het Koninklijk Circus om daar zijn eerste plaat ‘Phase’ voor te stellen. Een optreden van jewelste, dat niet snel vergeten zal worden, want deze man is een wonder die met gemak zijn publiek van begin tot eind inpalmt.
Nog een act die avond was Ulysse, een Brusselse band uit Etterbeek. Het sterke aan hun muziek was de dualiteit tussen emotie en energie die ze creëren, terwijl ze straffe beats vermengen met gitaar en zang. De songs klonken af en toe iets te eentonig al kon het publiek deze band wel appreciëren.
Jack Garratt is een man met talent. Dat bewees hij eerder dit jaar al toen hij zijn award bij BBC voor Sound of 2016 mocht ophalen of toen hij zijn debuutalbum ‘Phase’ releasde. Zondagavond bevestigde hij dat talent nogmaals met een show in het Koninklijk Circus waar iedereen verstelt stond naar te kijken.
Synths, een drumcomputer, een echte drum en af en toe nog een gitaar, was wat Jack Garratt nodig had om zijn sound te creëren. Laat ons eerlijk zijn dat wat hij brengt niet uniek is. Hoe hij het brengt , is een totaal ander verhaal. Een persoon die zo veel instrumenten tegelijk bespeelt, is een wonder en vooral iets wat muzikaal Europa nog niet zo vaak is tegengekomen.
Eerste nummer van de avond was “Coalesce (Synesthesia Pt. II)”, wat er meteen boenk op was. Vervolgens en eigenlijk vrij vroeg in de set volgde het nummer “Breathe Life”, het nummer waar Garratt ons Belgen enorm mee bekoorde. Wanneer hij vroeg of we een voorkeur hadden voor cover riep er iemand razend enthousiast “Hit the road Jack”, een nummer van Ray Charles waarna Jack Garratt dat nummer met gemak begon te spelen. Een andere geslaagde cover in de set was “Senorita” van Justin Timberlake.
Jack Garratt is niet enkel een muzikaal talent, ook zijn bindteksten en komische reacties lieten de mensen lachen en maakten van de show een perfect geheel. Als het moet kan hij ook serieus en emotioneel zijn. Bij het voorlaatste nummer “My house is your home” vraagt Garratt voor een keer enorm stil te zijn en het publiek luisterde. Het was zo rustig in de zaal, dat je bijna een naald kon horen vallen.
Zijn set afsluiten deed Jack Garratt met zijn recente hit “Worry” en de wijze woorden “We can’t play music if you guys don’t listen to it”, waarna hij heel dankbaar het podium afwandelde.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)
Saddle For Sale, een kwartet uit Oostende, waarvan de leden gezegend zijn met welluidende namen als Slim Fab Schweiger (gitaar), KK Country Louis (bas), Jailbird Gene (drums en een met allerhande belletjes uitgerust washboard) en Damn Damn Vandam (gitaar/vocals), had de eer de avond te mogen openen. Ik werd aangenaam verrast door hun broeierige mix van roots en zwalpende country waarin de sterke zang van Damn Damn en de twangende gitaar van Schweiger het meest opvielen. Een cover van Hank Williams (“Mind your own business”) kon uiteraard niet ontbreken en ook “16 tons” (Tennessee Ernie Ford) was niet geheel onvoorspelbaar, maar je hoort mij niet klagen. Hank Williams kan trouwens nooit genoeg gecoverd worden terwijl eigen nummers als “Death row” en “Ol’ no 7” absoluut niet verbleekten naast die monumenten.
Leo ‘Bud’ Welch is een geval apart, dat is wel het minste wat je van de man kan zeggen. Hij debuteerde twee maanden voor zijn 82ste verjaardag met ‘Sabougla voices’. Een jaar later volgde reeds een tweede plaat (‘I don’t prefer no blues’) en nu was hij, na een eerste keer in 2014, opnieuw in Europa, dit keer mét een stop in België. Het heeft dus even geduurd maar nu heeft hij alle remmen los gegooid. Die hoge leeftijd lijkt hem daarbij niet te hinderen want hij oogde verrassend vitaal in de 4AD.
Na een uitgebreide aankondiging door zijn manager, Vencie Varnado, schuifelde hij, al spelend op zijn gitaar, het podium over om aan de andere kant zijn stoel te vinden. Meteen volgde één van de hoogtepunten van de avond : “Praise his name”, een als een opzwepende mantra klinkende gospel waarin Varnado, die het ganse optreden het vuur uit de sloffen zou lopen voor Leo, voor de tweede stem zorgde. Na dit kippenvelmoment liet hij de gospel links liggen en koos resoluut voor de blues. Mooi maar de songkeuze met enkele te vaak gehoorde klassiekers als “I got my mojo working” en “Sweet home Chicago” was niet altijd even gelukkig. Maar laat ik vooral daarover niet zeuren want dit was zo authentiek, eerlijk, recht uit het hart en ook wel uniek. Want dit zou wel eens de laatste van de Mississippi Delta bluesmannen kunnen zijn. De kans dat je er ginds nu nog eentje ontdekt, spelend op een porch, lijkt me vrijwel onbestaande. Maar goed, hier zat er nog één op het podium, die trouwens uitstekend werd bijgestaan door de charmante Dixie Street op drums en dat moesten we koesteren.
Hij leek wel onvermoeibaar, presteerde het zelfs om een dansje te maken met Vencie Vernado (dat is ook de man die hem introduceerde bij ‘Big Legal Mess Records’) en nam zeer ruim de tijd om kennis te maken met het publiek, zowel tijdens de pauze als na het concert. Het bleef nagelbijtend wachten tot helemaal op het einde vooraleer hij de twee beste nummers uit zijn laatste plaat, “Girl in the holler” en “I don’t know her name” prijsgaf. Na die mooie finale wou hij toch nog eindigen met een sereen slot waarvoor hij teruggreep naar zijn gospelperiode met een verfijnd “A long journey”.
Zat er dan helemaal geen sleet op deze 84-jarige knar? Toch een beetje. Zo had hij wat problemen om zijn gitaar gestemd te krijgen en “I woke up” zong hij zowel voor als na de pauze. Maar niemand die zich daaraan een buil viel.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Nederlands 
Français 
