GoneWest 2015 – Daniel Lanois - De dunne lijn tussen herkenbaarheid en experiment
Daniel Lanois
Memorial Museum Passchendaele 1917
Zonnebeke
2015-04-25
Geert Huys
Met een anti-oorlogsfilosofie als rode draad kijkt GoneWest verder dan de West-Vlaamse provinciegrens om de artistieke herdenking van 100 jaar Groote Oorlog ook op muzikaal vlak kracht bij te zetten. Na eerdere performances van o.a. John Cale en Einstürzende Neubauten werden afgelopen weekend The Veils (een band met Nieuw-Zeelandse roots) en de Aboriginal artiest Gurrumul uitgenodigd naar het Memorial Museum Passchendaele 1917 in Zonnebeke n.a.v. ANZAC day. Downunder is 25 april met name één van de belangrijkste historische herdenkingsdagen, nl. de dag waarop de betrokkenheid van het Australian and New Zealand Army Corps (ANZAC) in WOI een feit werd. Tevens werd de Canadese meesterproducer en gevierd studiomuzikant Daniel Lanois overgevlogen om te herinneren dat zijn strijdende landgenoten precies 100 jaar geleden voor het eerst met gifgas werden geconfronteerd.
Er was zaterdagavond nog opvallend veel plaats in de witte concerttent die op het kasteeldomein van Zonnebeke was neergepoot, maar zij die er bij waren kunnen getuigen van een ronduit verbluffend concert. Dat Daniel Lanois naast een gerenommeerde knoppendraaier (U2, Dylan, Gabriel, Young, Harris, anyone?) ook een begenadigd songwriter én een Les Paul virtuoos is wisten we al. In het gezelschap van voormalig Mother Superior en Rollins Band gitarist Jim Wilson, voor de gelegenheid overgeschakeld op bas en backing vocals, en de amper 15 (vijftien!) lentes tellende drummer Kyle Crane oversteeg Lanois echter ook nog eens zijn eigen muzikaal aura. Ei zo na werd niet de 63-jarige Canadees zelf maar wel de bijna een halfeeuw jongere Crane trouwens de ster van de avond. Door technische finesse en subtiele virtuositeit te combineren klonk het jonge talent niet enkel verbluffend, ook waren zijn drumkunstjes visueel danig aantrekkelijk dat we Lanois soms uit het oog verloren.
Het driekoppige gezelschap had een erg gevarieerde set voorbereid waarin de Canadese muzikale duizendpoot steeds verder afweek van de platgetreden paden naarmate de avond vorderde. Het publiek dat Lanois vooral kent van zijn eerste soloplaat ‘Acadie’ (’89) werd eerst op haar wenken bediend. Door fraaie herwerkingen te verkiezen boven de radiovriendelijke originals vermeed de Canadees bewust de indruk dat tijdens het eerste kwartier een obligate ‘best of’ werd geserveerd. Het bekendste nummer vanop die tijdloze eerste worp, “Jolie Louise”, stak helemaal voorin en was een aanvankelijk zelfs onherkenbaar doordat Lanois er een speelse skabeat had doorgeweven. Het langzaam aanzwellende “Still Water” tekende al snel voor een eerste hoogtepunt dankzij de Les Paul van Lanois die zich comfortabel tussen de breed uitwaaierende sixstrings van The Edge en Neil Young bleek te nestelen. Ook “Under A Stormy Sky” had een remake ondergaan, dit keer richting huppelende honky-tonk. Even later zou het rijtje memorabele songs uit die fameuze eerste plaat ook nog worden aangevuld door het broeierige “The Maker”.
Net als zijn collega’s die werden uitgenodigd op ANZAC Day kreeg ook Lanois de opdracht om een nummer speciaal voor de herdenking te componeren. Eén en ander resulteerde in de “Memorial Symphony” waarbij Lanois zich kon uitleven op zijn eerste muzikale liefde, de pedal steel. Op zich was het nummer niet bepaald spectaculair of vernieuwend te noemen, maar in combinatie met de unieke Memorial Museum locatie waar 100 jaar geleden honderdduizenden soldaten zinloos sneuvelden én de beklijvende projectie van een kortfilm over hoe een koppel uiteen werd gerukt tijdens de oorlog mistte het doel niet. Dit was bezinning pur sang, en het zoveelste hoogtepunt in de reeks GoneWest evenementen.
Het tweede deel van de set werd door Lanois aangekondigd als ‘bringing the studio to the stage’, en dat bleek een verrassing van formaat, maar dan van de aangename soort. Wie de Canadese studiorat ook de jongste jaren is blijven volgen weet immers dat de man een buitengewone liefde voor elektronische muziek en samplingtechnologie heeft ontwikkeld. Het is een evolutie die Lanois geen laaiende platenrecensies, laat staan airplay heeft opgeleverd, maar in Zonnebeke dwong hij met een aantal fragmenten uit zijn recentste volledig instrumentale album ‘Flesh And Machine’ niets minder dan respect af. Met hulp van een vierde man, geluidsingenieur Wayne Lorenz, tastten Lanois & co het volledige spectrum af tussen postrock en triphop (“Sioux Lookout”), dub en freejazz (“Burning Spear”), en wereldmuziek en soundscapes (“Senegal”). Begeleid door vakkundig in elkaar geknutselde visuals beroerden Lanois, Wilson en Lorenz een arsenaal aan electronische spielereien waarvan we U de naam schuldig moeten blijven, hierbij steevast op de huid gezeten door het virtuoze piepkuiken Crane op drums. Het ultieme staaltje van zijn kunnen leverde deze laatste af tijdens “Opera”, waar hij de geluidscollage van zijn broodheer op hol liet slaan middels een jachtige drum’n’bass beat.
Tijdens de encores bleven Lanois en zijn metgezellen de instrumentale kaart trekken, met als ultieme toegift een door Leonard Cohen gedeclameerd gedicht dat door bijpassende soundscapes en visuals het gevoel van bezinning compleet maakte.
Meestal blijven ze in de kast, en hoogstens één keer per jaar halen we ze enigszins aarzelend maar wel overdacht toch boven: de superlatieven. Dat er een Groote Oorlog voor nodig was blijft onvergeeflijk, maar dat Lanois & co hierdoor de kans kregen om herkenbaarheid en experiment vanavond op majestueuze wijze met elkaar te verzoenen is zonder meer onuitwisbaar.
Meer info www.gonewest.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-veils-25-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/daniel-lanois-25-04-2015/
Organisatie: GoneWest + Festival Dranouter
DC Rocks met The Meteors, The Caravans en Rumble Jacks – Psychorocken!
The Meteors
De Casino in Sint-Niklaas steekt heel wat afwisseling in hun programmatie . Onder de muzikale noemer DC Rocks! kwam vanavond de klemtoon op dampende, hitsende
‘garagerockahillpsychobilly’. DC ‘psychorockte’ met drie bands The Meteors , The Caravans en Rumble Jacks.
Al vijfendertig jaar draaien de Britse Meteors (zoe pics homepag) mee en in snelvaart speelden ze een reeks nummers, stevig , gedreven, gebald en daar is hun trashy punkinvloed niet vreemd aan . Een apart leefwereldje , een ‘fuck the world’ attitude , gespierde muziek met ballen.
Natuurlijk heb je die kenmerkende galmende sound , die diepe contrabastunes en die opwindende drums; waarin ze horror en science-fiction mooi in laten verweven.
De eerste rijen gingen totaal loos en pogoëden er op los alsof hun leven van afhing, op die energieke sound van deze oudgedienden , die als dolle twintigers te werk gingen. ‘Going mental’ en ‘wrecking’ is hun motto , een combinatie van dancing , moshing en tegen elkaar hotsen en botsen. Een muzikale wervelwind blijft het dus wel na al die jaren …
In die sfeer werden we gebracht door een paar andere veteranen The Caravans en de jonge Belgische wolven Rumble Jacks.
The Caravans weten hun in whiskey gedrenkte rock’n’rollabilly in maatpak te houden door de sterke melodielijn. De contrabas draaide als een tol. Virtuositeit kenmerkte het trio en ook zij triggerden moeiteloos met hun eenvoudig , goed, opwindende uptempo songs .
Tot slot hadden we het Belgische geweld van The Rumble Jacks . Een ‘straight in your face knockdown’ , strak en stevig met een huppelende ritmiek. Enkele covers passeerden de revue. Hun pyscho rock’n’roll klinkt nog jong , maar hun gedrevenheid en adrenaline belooft een mooie toekomst.
Jawel vanavond konden we proeven van een apartje wereldje van leren jekkers, bakkebaarden, tattoes , bedrukte zwarte t-shirts , vetkuiven, gespierde bodies en fifties doowop . Some like it hot ...
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
Ik Zie U Graag Festival 2015 - Belgisch Showcase Festival in Breda
Ik Zie U Graag Festival 2015
Mezz Breda
Breda
2015-04-25
Masja De Rijcke
Vrijdag 24 en zaterdag 25 april konden onze Noorderburen kennismaken met verschillende Belgische topbands op Ik Zie U Graag Festival in Breda. Raketkanon en Gabriel Rios konden vrijdag laten zien wat zij in hun mars hadden en op zaterdag waren BRNS, The Van Jets en YAWNS aan de beurt.
De Brusselaars van BRNS hebben we niet zo lang geleden aan het werk gezien op PIAS Nites. Zij hebben daar een wervelende show neergezet maar hun set liep echter een beetje verloren door de grote oppervlakte van de zaal. In het Mezz was dit een volledig ander verhaal. Het publiek werd meteen bedolven onder een tal van voltreffers van songs en aan sfeer was er geen te kort. De stem van Timothée Philippe bezorgt ons ongetwijfeld nog steeds kippelvel en hun intense melodieën wisten ons steeds meer te overtuigen.
Met ‘Welcome to Strange Paradise’ hebben The Van Jets bewezen dat zij hun pluimen hebben teruggevonden. De pop invloeden zijn nog steeds aanwezig en beschikken over een sterke en soms dansbare sound. Het David Bowie gehalte van Johannes is ook nog steeds van de partij en zorgde deze avond voor wat exclusief entertainment van onze zanger. De gelijknamige single van hun deze nieuwe plaat werd het publiek als eerste in de schoot geworpen en laat ons meteen aanvoelen dat de sfeer en sound wel degelijk goed zou zitten voor de rest van hun set.
Tussen al deze nieuwe creaties hebben zij “Down Below” nog een plaatsje gegeven en ook “The Future” kon onmogelijk ontbreken. Voor de mensen met, naar Johannes’ eigen zeggen, gebroken benen was “Broken Bones” voorzien. Een doordenkertje! The Van Jets zijn terug en ze laten zich van hun beste kant zien!
Een waardige afsluiter voor het festival was YAWNS. Zij slaagden er in om met psychedelische pop rock het enthousiasme in de zaal te behouden en om een nieuwe Hollandse fanbase uit te bouwen. Van hun single “I Want to Go Where Nobody Knows my Name” heb je ongetwijfeld al eens gehoord, zoniet dan wordt het hoog tijd want dit is een absolute topplaat die eveneens te vinden is op hun eerste vinyl ‘Lucid Dream’. Met een knipoog naar de sixties psychedelica en een ijzersterke set-list vormen zij een beloftevolle band die we zeker in de gaten moeten houden.
Organisatie: Mezz Breda
Het laatste album ‘Transfixiation’ werd een beetje lauw onthaald in de pers, de vernieuwing zou er af zijn heet dat dan. Lulkoek, toen Eddy Merckx, Miguel Indurain of Bernard Hinault hun vijfde touroverwinning binnenrijfden was dat ook al lang niet meer verrassend, maar het was wel het zoveelste staaltje van pure klasse. Waarmee we maar willen zeggen, ‘Transfixiation’ is wat ons betreft wederom een gloeiend heet album die al het beste en meest splijtende van A Place To Bury Strangers in zich draagt, én de reden waarom wij vol goesting en met de nodige oorpluggen naar de Kreun trokken.
De Kreun mag dan al dikke betonnen muren hebben, APTBS raasde er los doorheen. We hadden ook niets anders verwacht, hun set was alweer een verschroeiende en decibelvretende aanval op de trommelvliezen, een verpletterende dosis shoegaze die geregeld ontspoorde en ontplofte.
Onder de verzengende noise en de dikke lagen feedback zaten toch maar weer een stel knappe songs verscholen. Dat is nu net de sterkte van APTBS, hoe luid, verbrijzelend en vernietigend hun acte de présence ook mag zijn, altijd blijven de songs overeind, ook al zwemmen die soms in een zee van distortion.
Natuurlijk ging het verscheurende trio wel eens over de schreef, vooral naar het einde van de set toe. Na de vermorzelende kracht van het diep dreunende “Deeper”, één van de sterkhouders van de nieuwe plaat, trok APTBS alle mogelijke registers met veel geweld open in de inmiddels tot klassieker verheven “I Live My Life To Stand In The Shadow Of Your Heart” die wederom uitmondde in een striemende noise eruptie. Als definitieve einde van die terreuraanval kreeg de song nog een extra staartje in de vorm van een minutenlange elektronische kakafonie van zware beats, dwangbuisbassen en vervormde stemmen. De band had zich daarvoor ook nog eens midden in het publiek geposteerd. Best wel interessant, maar dat finale intermezzo duurde ons toch wat te lang, wij hadden liever nog wat extra gitaarherrie gekregen. Moge dit elektronische uitstapje hen hopelijk niet tot gedachten brengen voor de volgende plaat, we zouden zulke exploten liever overlaten aan bandjes als Fuck Buttons die geboren zijn voor dit soort herrie.
Desalniettemin een overweldigend optreden. Wij kunnen ons geen andere shoegaze band voor de geest halen die zo fel en hectisch tekeer gaat als APTBS.
Tevens een goed woordje voor zZz, het Amsterdamse duo die met hun aan Suicide gelinkte sound het publiek op temperatuur had gebracht. Er zaten meermaals dravende eighties tinten en verslavende beats in hun songs, en dat bracht ons perfect in de stemming voor de orkaan die hierop zou volgen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/a-place-to-bury-strangers-23-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/zzz-23-04-2015/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Google samen de drie woorden metal, geschiedenis en Vlaanderen en je komt ongetwijfeld uit bij Ostrogoth. Deze Gentse metalband werd in 1976 opgericht en maakte een aantal puike platen waarvan het laatste studio-album ‘Feelings Of Fury’ dateert uit 1987. De belangrijkste fan van Ostrogoth is ongetwijfeld James Hetfield. In 1984 speelde de toen nog piepjonge zanger van Metallica op het Heavy Sound Festival in Poperinge en hij geraakte toen zwaar onder de indruk van de Gentse metalformatie. Toen hij enkele jaren terug op Werchter Boutique speelde, had Hetfield zowaar een Ostrogoth-shirt aan. Het inspireerde de Gentenaren tot een comeback en zo traden ze de voorbije jaren opnieuw op diverse podia waaronder Graspop.
Begin dit jaar werd Ostrogoth jammer genoeg geconfronteerd met verschrikkelijk nieuws: gitarist Rudy ‘WhiteShark’ Vercruyse verloor de strijd tegen kanker. Ongeveer in dezelfde periode bracht de band ‘Last Tribe Standing’ uit. Dit nieuwe album bestaat uit twee ep’s: er zijn vier nieuwe studio-tracks en er is de live-registratie van de EP uit 1983 Full Moons Eyes’. ‘Last Tribe Standing’ is zo niet alleen een passend eerbetoon aan Vercruyse, het is een mooie mix van oude en nieuws songs en toont waarom Hetfield en zoveel anderen voor de old school heavy metal van Ostrogoth vielen.
De al even melodieze als catchy, energieke hardrock kun je moeiteloos plaatsen naast de muziek van Iron Maiden, Judas Priest en Saxon. Met dit nieuwe werk en het gegeven dat er met Geert Annys ook een nieuwe gitarist is, lijkt het dat er voor Ostrogoth nog een mooie toekomst is weggelegd!
Voor meer info check www.ostrogothofficial.com .
Wie houdt van melodieuze, afwisselende en progressieve metal moet beslist eens een kans geven aan ‘Karma Sown’, de tweede plaat van het Amerikaanse Iris Divine. Dit drietal komt uit West-Virginia, bestaat sinds 1999 en deelde het podium met ondermeer Fates Warning, Katatonia en Periphery.
Op ‘Karma Sown’ brengen ze een technische, gevarieerde mix van rock, metal en prog. De invloedsferen van Iris Divine zijn vrij divers.
Uiteraard is er progressieve complexiteit die we ook bij Dream Theater en Porcupine Tree aantreffen, maar het Amerikaanse drietal put tevens gretig uit stevige gittaarrifs die in het verlengde van Pantera en Lamb Of God liggen. Voeg daarbij nog de prima vocalen van frontman Navid Rashid, de nodige tempowisselingen en het puike slagwerk van Kris Coms en je hebt een oerdegelijk album dat zowel metal- als progfans zal aanspreken.
Wie meer info wil, kan surfen naar www.facebook.com/irisdivine
Wederom nieuw werk van een Belgische metalband! Toegegeven, onze interesse was meteen gewekt toen we de bio van de Luikenaren van Waiting for lazen. De voorliefde voor stevige metal deed de vier heren Dan, Juan, Phil en Didj in 2007 met een eigen band beginnen en na twee demo’s in 2008 en 2011 startten ze eind 2012 te werken aan een eerste full album. Daarvoor gingen ze in zee met niemand minder dan Billy Graziadei van Biohazard als producer . Daarnaast is de mastering van deze plaat van de hand van Maor Appelbaum, nog zo een mooie naam door zijn vorige werk met formaties als Faith No More en Sepultura. Hooggespannen verwachtingen dus maar die worden jammer genoeg slechts gedeeltelijk ingelost!
‘The Hexen’ is een verdienstelijk metalalbum met een paar genietbare tracks als “I’m Cursed”, single “Waiting For”, “Me Myself and I” en “We Can Fuck The Rules. De songs bestaan uit weinig eendimensionele metalriffs die al na twee luisterbeurten gemakkelijk blijven hangen.
Verder valt op dat Waiting for hun metal doorspekt met zowel skatepunk als hardcore. Wie een referentie wil, zal die vooral vinden bij een band als Prong. Jammer genoeg zijn er de twee zangers die het niveau van de band een flink stuk naar beneden duwen.
Naast wat grunts is het duidelijk dat de heren niet echt zingen en bovendien valt te hard op dat Engels niet hun moedertaal is.
‘The Hexen’ toont dus wel de potentie van de band maar er is nog wat werk aan de winkel. Wie interesse heeft, kan zelf luisteren op http://waitingfor.be/ .
Het Schotse The Waterboys van Mike Scott houden er al een enorme backcatalogue op na . Ze brengen zeerzeker nog steeds evenwichtige platen uit ; de klemtoon komt te liggen binnen de rootspop, met folky , bluesy en doowop tunes . Niet voor niks trok hij met z’n vaste violist – al dag & dauw - Steve Wickham naar Nashville .
Het is een sfeervolle , broeierige plaat , waarbij ruimte vrijgemaakt voor enkele indringende boeiende gitaarsolo’s . Het afsluitende “Long strange golden road” duurt ruim 10 minuten en verveelt op geen enkel moment . Opener “Destinies entwined” en “I can see Elvis” overtuigen even sterk . De andere nummers behouden onze aandacht .
In de dertigjarige carrière slagen The Waterboys er nog steeds in ons bij het nekvel te grijpen en dat is een glansprestatie!
Al bij vorig werk werd de kenmerkende glamrock van de Oostendse Gentenaars The Van Jets gestuwd door elektronische ritmes . Hun oprechte rock’n’roll kreeg een evolutieve boost , die hier verder wordt gezet, duidelijk is geïntegreerd en omgezet wordt in een reeks heerlijk aanstekelijke songs “Two tides of ice”, “The sound of sea”, “Carpet man” en de titelsong .
The Van Jets blijven ambitieus en verliezen hun rockend hart niet , maar de (toegevoegde) bezwerende synths gaan nu hand in hand .
Ze klinken tussenin wat meer gewoontjes , maar een intense broeierige spanning ervaren we steeds . En er mag wat gas worden teruggenomen en het mag soms iets rustiger, gevoeliger klinken als bij het sfeervol ingenomen “Utopia” en “Pink & blue”.
‘Do believe your eyes’ zien we ergens op de hoes … The Van Jets slagen er nog steeds in boeiende platen te maken , ook al is onstuimigheid beduidend geraffineerd en verfijnd geworden met de jaren …
De muzikale carrière van zanger/gitarist/componist Rivers Cuomo kende nogal wat ups en downs . Wat in ’94 begon met het titelloze album als een sprookje en commercieel succes , kon in Europa praktisch niet meer worden verdergezet … Met vlagen productief en in wisselende kwaliteit.
En kijk, de cirkel kan wel eens letterlijk rond zijn , want goed twintig jaar na het debuut , benadert deze plaat het sterkst het geluid van vroeger . Weezer rockt , popt met een reeks afwisselende songs die direct , compact als puntig , ongecompliceerd zijn, met een sixties tune. De single “Back to the shack” wordt hier vooruit geschoven .
Een gezellig plaatje dus , dat speels spontaan en vaardig in elkaar steekt . Buiten de trilogie op het eind , is dit een ouderwets aanstekelijk ‘college rock’ Weezer . Een oude vos verleert dan toch z’n streken niet?!
Ze zijn aan een volgende jeugd toe , de Schotse heren van Simple Minds rond Kerr – Burchill. Een drietal jaar terug stoften zij even hun eerste vijf planten af , trokken op tour , de respons was groot en de concerten zaten goed in elkaar . Daarbovenop was er nog een ‘greatest hits’. Het blies de band nieuw leven in , een gretig spelende band trouwens; die het vuur aan de lont stak en bewees opnieuw een eighties –icoon te zijn.
De nieuwe platen waren niet echt veel soeps , maar op deze ‘Big music’ zit alvast ‘nieuw leven‘ . We horen een vertrouwd concept: een waverockende sound met die typisch repeterende donkere soms bombastische synthtunes . De productie was in handen van Steve Hillage , die we ook kennen van hun werk in de eighties .
Het oude geluid resulteert in een reeks puike songs, intens broeierig , spannend met een dromerige , sfeervolle soms dansbare groove als “Blindfolded”, “Midnight walking” , “Human”, “Let the day begins” en “Concrete & cherry blossom”.
Kortom, Simple Minds zijn goed bezig en hebben een geslaagde (retro) trip klaar!
Billy Corgan, muzikaal icoon uit de nineties, weet met zijn Smashing Pumpkins van geen ophouden. De band die pakweg twintig jaar geleden verantwoordelijk was voor enkele legendarische rockalbums is met ‘Monuments To An Elegy’ al aan haar negende plaat toe. Binnenkort komt met ‘Day for Night’ trouwens nummer tien eraan.
‘Monuments’ is een voor Corgan opvallend kort album want de amper negen songs klokken af na iets meer dan een half uur. De egocentrische multi-instrumentalist keert duidelijk terug naar de nineties want gitaren vormen de basis. Verwacht echter geen doorslagje van ‘Siamese Dreams’ want de synths zijn daarvoor te prominent aanwezig.
‘Monuments To An Elegy’ is in ieder geval het beste Pumpkins-album in zeer lange tijd. Met tracks als opener “Tiberius”, het meezingbare “Monuments” en het dreigende “Anti-Hero” heeft Billy Corgan namelijk een pak goeie, cathy poprocknummers geschreven, iets waar hij in de nineties een patent op had.
Nog meegeven dat Tommy Lee (nog zo een iconografisch individu uit de vorige eeuw) instond voor het slagwerk.
De samenwerking tussen Lee en Corgan is in ieder geval geslaagd en misschien wel het bewijs dat oude rocksterren het alleen maar kunnen vinden met andere bejaarde rocksterren …
Westvlaamse garage pop met een surfrandje, denk aan The Growlers, Black Lips en The Allah Las. De lazy en zonnige gitaarrock van deze debuutplaat mag er best zijn, maar nergens kan Alpha Whale boven de hier voormelde groepjes uitstijgen, zeker Allah Las lijken nog een stapje te hoog. Een tintelend retro sfeertje dwarrelt gans de tijd door dit plaatje en op “Hidash” komt zich met succes een sitar mengen, maar toch zou het Alpha Whale goed doen mocht er wat meer Thee Oh Sees gekte of Ty Segall waanzin aan toegevoegd worden. En ook die Dick Dale gitaartjes mogen van ons een paar versnellingen hoger.
Qua claustrofobische postpunk en no wave kon die vorige plaat ‘Zeros’ van Luis Vasquez aka The Soft Moon wel tellen, enkel in het werk van Dirty Beaches ontdekten wij diezelfde donkere en onheilspellende golven. Dirty Beaches is ondertussen met ‘Stateless’ naar de ambient afgrond afgegleden maar The Soft Moon wandelt op ‘Deeper’ verder door de duistere krochten van de eighties wave en industrial.
De songs worden nog meer dan op de vorige plaat gedragen door onrustbarende eighties synths en onderkoelde bassen. De gitaren mogen ook nog wel meedoen, maar ze komen vaak rechtstreeks uit een ondergronds buizenstelsel en worden daarna nog eens door de echomolen gedraaid. Op “Black” en “Wrong” zit the Soft Moon in de wereld van Skinny Puppy en Nine Inch Nails en op “Far” wordt The Cure in een met zwavelzuur gevuld synthesizerbad gedompeld. Bij “Try” moeten we aan Chromatics denken maar dan met wat meer venijn en minder melodie. Op de verslavende tonen en de ritmische synths van “Feel” mag u van ons zelfs geen dansen, maar trek dan wel iets zwarts aan, en terwijl u uw indianendansje uitvoert mag u hier zowaar ook even richting New Order wegdromen, maar nu ook weer niet te lang.
De plaat eindigt met de indringende waanzin van “Being”, bij wijze van statement splitst The Soft Moon hier op het eind een minutenlange knarsende ruis in onze oren, kwestie van ons nog eens duidelijk te maken dat dit geen alledaags plaatje is. We love it.
The Soft Moon staat op 17/05 op Les Nuits Botanique
Nederlands 
Français 
