Wil men dit bandje eens kansen bieden aub ? … Trailers viel al door de vorige EP ‘This radiant mess’ op en nog steeds ervaren we boeiende , energieke rocksongs , gekenmerkt van catchy hooks. De twee songs zitten goed in elkaar en zijn spannend door de broeierige opbouw. Trailers heeft goede mensen rond zich met Niels Hendrix en Floris De Decker . Overtuigend opnieuw !
Info http://www.trailersband.com
PIAS Nites 2015 – Mengeling van stijlen zorgt voor een uiterst geslaagde avond!
Pias Nites 2015
Paleis 12
Brussel
Op PIAS Nites werden we verwend met een hoop uiteen liggende genres. Van de shoegaze van The Spectors en softpop van Oscar and the Wolf tot de harde technobeats van Raving George. Deze mengeling van muziekstijlen zorgde voor een geslaagde avond vol ontdekkingen.
The Spectors kregen de eer om de avond te openen. Deze shoegaze band gedragen door Marieke Hutsebaut heeft zonet de schitterende debuutplaat ‘Light Stays Close’ uitgebracht waarmee ze nu door België toeren. Eén voor één fantastische muzikanten en drie vrouwen die de nodige rock ‘n roll attitude in uw richting afvuren. Wij waren vooral onder de indruk van het fantastische “Drone”, een donker sluimerend nummer die volledig werd beheerst door de drums van Stefanie Mannaerts. Verder werden we nog omvergeblazen door “Like Sand”, “One Eigthy” en het mooie “Ariel”, de enige song die niet door Marieke werd geschreven maar door drumster Stefanie. Ook titelnummer “Light stays Close” wist ons te overtuigen, een sterke song met een donkere boodschap. Daar houden wij wel van! (Masja)
Nog zo een sterke band is BRNS. Rustig opbouwende muziek die word bepaald door allerhande speciale geluiden en door de hemelse stem van zanger Timothée Philippe. Deze Belgen hebben vorig jaar hun tweede plaat ‘Patine’ uitgebracht, een schitterend plaatje met heerlijke songs als “Void”, “Head is into you”, en “Many Chances”. Rustgevende performance, naar het einde toe misschien een beetje te rustig maar al bij al zeer geslaagd! (Masja)
Dan gaan we nu over naar de complete verrassing van de avond Oscar And the Wolf. Ik moet eerlijk zijn dat ik van hun eerste plaat ‘Entity’ enorme buikkrampen krijg, eentonig, saai, zagerig en enorm overroepen, anders kan ik het niet verwoorden. Ik moet na deze live act mijn mening echter herzien. Oscar and the Wolf is gewoon een fantastische live band. Zanger Max Colombie zorgde er voor dat je zelfs van hun irritantste en meest grijsgedraaide single “Princess” kippenvel kreeg. Ik viel van de ene verbazing in de andere. Max wist de zaal helemaal in te pakken met zijn performance en zijn muzikanten speelden Paleis 12 volledig plat.
Hun setlist was gevuld met “Bloom (oh my baby)”, “Undress”, “Nora”, “Freed from desire” (cover), “Killer You” en het nieuwe “You’re Mine” (in samenwerking met Raving George), waar je eerlijk van moet zeggen dat dit een fantastisch nummer is. Meer van deze schijven en ik haal het nieuwe album van Oscar in huis. Ook “Jenny from the Block’ moest eraan geloven, de band bracht er een geslaagde versie van, helemaal in hun eigen stijl.
Ook het decor was weer sfeervol ingekleed, de band was omringd met enkele treurwilgen (’t is eens iets anders dan palmbomen) en de danspasjes van Max lieten niets aan de wensen over. We kunnen er niet omheen, we hebben onze eigen Belgische Justin Timberlake. Ik moet toegeven dat de zweverige softpop van deze boys mij zeker heeft kunnen bekoren en wie weet sta ik deze zomer wel op de eerste rij. Proficiat Oscar, ‘t was in orde! (Masja)
Na Oscar and The Wolf was het tijd om de stoelen en tafels aan de kant te schuiven en ons te begeven naar de wereld van house en techno. Het Berlijnse Claptone slaagde er meteen in iedereen in die wereld te lanceren. Ijzersterke visuals, kwaliteitsvolle deep-house en een gemaskerde performance maakten het plaatje compleet. “We zijn allemaal gemaakt uit hetzelfde materiaal en wat je denkt dat je ziet kan altijd fout zijn. Vandaag ben ik deze persoon, maar hoe ik gisteren was en morgen ben weet niemand”. Voor de show werden er door het management enkele ‘Venetiaanse’ maskers uitgedeeld in het publiek. Laat ons eerlijk zijn, Paleis 12 leek voor heel even een gemaskerd bal.
Nummers als “Good to you”, met een geweldige sample van James Browns’ “Blind man can see”, “No Eyes” en “Cream”, een van de grootste underground hits van deze tijd, passeerden allemaal de revue en lieten Paleis 12 in vuur en vlam staan. (Kimberly)
Het Duitse Modeselektor had het iets moeilijker om de keet dansend te houden. Hier en daar bewogen er wel mensen, maar het storende gepraat overheerste. Over hun set kon er nochtans niet geklaagd worden. Nooit gedacht dat Modeselektor zo vol en goed zou klinken in een zaal als Paleis 12. Hoogtepuntje van de set was ongetwijfeld “Well done” .
Van de ene techno artiest naar de andere. (Kimberly)
Volgende aan de beurt was de veelbelovende Raving George. Charlotte De Witte, want zo is haar echte naam, kwam het podium opgewandeld en begon haar set alsof ze nooit iets anders gedaan had. “You’re Mine”, het nummer met Oscar & The Wolf, als opener gebruiken leek ons niet zo een goed idee. Maar goed, wie zijn wij? Het publiek leek het duidelijk wel te appreciëren. De rest van de set was zeer krachtig, diepgaand en eigenlijk zelfs fascinerend. Soms werd er door het publiek even danspauze genomen om het talent van Raving George te observeren. En terecht ! Ongetwijfeld tot in de zomer ! (Kimberly)
Organisatie: Pias
Al met de vorige cd komt van de uit Glasgow afkomstige Twilight Sad rond Andy Macfarlane pop en finesse door . Het zijn broeierige, intens meeslepende , dromerige songs met een donker randje , waarvan de in feedback gehulde gitaarmuren beheerst blijven . Vooral de eerste nummers van de cd vallen in die categorie . De shoegaze en de ontregelde sounds zijn dus teruggedrongen . De dramatiek blijft aanwezig.
Verderop klinkt men nog sfeervoller en ingetogener . Op zich klinkt The Twilight Sad niet echt verrassend meer , maar het blijft alvast boeiend.
Ben Howard voerde ons op ‘Every kingdom’ al mee op een fijne muzikale trip . Op de opvolger wordt de emotie nog dieper uitgewerkt in zorgvuldig broeierige, mooie composities, die daarvoor niet echt hitgevoelig moeten zijn . Een toegewijd sing/songwriter . Zijn weemoedige teksten worden letterlijk geprikkeld door zijn authentiek ingenomen , pakkend gitaarspel en – getokkel. “Rivers in your mouth” , “Time is dancing” , “End of the affair” en “Conrad” zijn sterkhouders door die intense opbouw en spanning. De andere songs zijn evenzeer de moeite , waardoor opnieuw puik werk is afgeleverd.
Roosbeef is de band van Roos Rebergen . Ze heeft nieuw werk uit , en ja ‘Kalf’ is reeds de derde cd . Ze beschikt over een sterke begeleidingsband, o.m. Tom Pintens hielp mee aan de plaat .
De wonderbaarlijke Rebergen brengt een reeks vindingrijke , gedreven en ontroerende songs , die getuigen van vakmanschap en diepgang , absurditeit en humor samenbrengen . “De Schelde” , “Uknd man liebt so viel” en “Kalf” zijn al drie songs die er uit springen, en jawel Roosbeef zingt in het Duits .
Deze Roosbeef onderneemt een heuse clubtour langs de Nederlandse en Belgische podia . Wil je haar zeker eens bekijken aub …
Op ‘Alarm’ klinkt Nordmann tegelijkertijd verfijnd, subtiel, wild, geschift, dwars en experimenteel. De band floreert van jazz via avant garde naar post-rock en weer terug. Zappa, Godspeed You Black Emperor, Marc Ribot, John Zorn, King Crimson, Portico Quartet en zelfs Enio Morricone komen geregeld om de hoek kijken. Of als je halve gek Warren Ellis bij Dirty Tree zijn viool zou vervangen door een sax dan kom je ook wel af en toe bij Nordmann uit.
Nordmann is nog altijd een jazzgroep, maar wel een grensverleggende, zo eentje die zonder schroom de heilige huisjes van het genre gretig omver schopt en voor dood achterlaat. Sowieso is dit geen voor de hand liggende muziek en is het iets voor geoefende oren, maar die van ons kunnen wel wat verdragen, dus dat zit wel goed. De prikkels komen immers van alle kanten, er beweegt veel op dit plaatje, er wordt grif buiten de lijntjes gekleurd en er komen heel wat gewiekste stoorzenders van achter het struikgewas gekropen.
‘Alarm !’ is een boeiend, avontuurlijk, complex en vernuftig album die heel wat muzikale inventiviteit herbergt zonder in opschepperij te verzanden. Wedden dat Thom Yorke meteen fan zou zijn, mocht hij dit horen?
'Anti' is na 'Acoustic' de tweede plaat van The Eye Of Time, het soloproject van de Franse multi-instrument Marc Euvrie. Slechts vijf (weliswaar zeer lang uitgesponnen) composities passeren de revue maar die laten een diepe indruk na op de luisteraar. Euvrie zorgt voor een gitzwarte, combinatie van industrial, noise en ambient waarbij wanhoop het overheersende thema is. De nummers zijn moeilijk toegankelijk, minimalistisch en klinken vrij
mechanisch. Cello en piano zijn de basis maar Euvrie maakt daarnaast
regelmatig gebruik van wat synths, loops en drums.
'Anti' is zo een extreme, cinematografische en donkere plaat die aanknopingspunten heeft bij gelijkgestemden als Third Eye Foundation, Neurosis, Björk, DJ Shadow en Godspeed You Black Emperor. Geen spek voor ieders bek dus maar zeker een aanrader voor de muzikale meerwaardezoeker die fan is van genoemde bands.
Mississippi Delta Blues uit Vlaanderen, het kan. Tiny Legs Tim deed het al in zijn eentje op zijn twee vorige platen, en hij doet het nu nog eens losjes over, deze keer omringd met een stel puike muzikanten.
De sound is wat voller maar klinkt nog steeds behoorlijk authentiek, grote ijkpunten zijn alweer Muddy Waters, Jimmy Reed en Elmore James. Er komt deze keer ook wat grootstadsblues en een snuifje country de kop opsteken, en dat zorgt voor een aangename wind doorheen de bluesreis die Tiny Legs Tim maakt op ‘Stepping Up’.
Wat authentieke blues betreft moet dit zowat het strafste zijn wat er in de Vlaamse velden te vinden valt, en het komt rechtstreeks vanuit de Gentse katoenplantages.
Wie 2 maanden voor het optreden nog een ticket zocht, was er aan voor de moeite. De show van Oscar & The Wolf in de Lotto Arena was volledig uitverkocht en dat was te zien aan de stormloop. Zowel man als vrouw, jong en oud, van alles kon je er aantreffen.
Vlaamse band Bazart had de eer om voor Oscar & The Wolf te mogen openen. Als voorprogramma moet je altijd wat zoeken naar je publiek, maar Bazart had hier duidelijk niet veel moeite mee. Met hun Nederlandse indiepop, waar melodieuze samenzang soms belangrijker is dan de tekst zelf, pakten ze met gemak de Lotto Arena in. De muziek van het vijftal kan je vergelijken met een mengeling van The National en Yeasayer met Belgische bands als Gorki en Noordkaap.
Dat Colombie & co hun best gingen mogen doen om hun afgelopen jaar te overtreffen wist iedereen. Of dit ook werkelijk ging lukken was de grootste vraag van de avond. Een volledig ander decor wees toch al in de goede richting. Palmbomen werden vervangen door als het ware ‘kamerplanten’ en ook het podium werd wat verlengd aan de hand van een catwalk.
Openen deed Oscar & The Wolf met “Joakim”. Door het wit/zilver spiegeljasje en het verhoogde platform, profileerde Colombie zich meteen als koning van de Lotto Arena. Wie hoopte op een show als die van 2014 in bijvoorbeeld de Ancienne Belgique, kon maar beter meteen terug naar huis keren. De ingetogen muziek waar het bij Oscar & The Wolf vooral om draaide werd aan de kant gezet voor show. Vuurwerk langs alle kanten, laserstralen die over heel de Lotto Arena schenen en zilveren confetti . Quasi alles was aanwezig om de show zo spectaculair mogelijk te maken.
Heel vroeg in de set zat ook een nummer dat ons al een beeld gaf over de opvolger van “Entity”. Weg met slaapkamer muziek, hallo dansmuziek. “Vitamines” klonk volledig anders dan wat je kon horen op het debuut van Oscar & The Wolf. De trage synths en hip-hop beats in het nummer deden ons alleszins snakken naar meer. Ook “You’re mine” beleefde een live-première in de Lotto Arena. Dit zonder Raving George, maar het nummer klonk minstens even sterk en dominant.
Klassiekers als “Bloom (oh my baby)”, “Nora” en “Undress” passeerden ook de revue. Al klonken ze deze keer iets minder ingetogen en werd er wat extra kracht aan toegevoegd. “Princes”, hetgene waar alles mee begon, kon uiteraard niet ontbreken. Showelementen genoeg aanwezig tijdens deze nummers. Zo viel er tijdens “Princes” een waterval van glinsters naar beneden en werd “Undress” bijgestaan door metershoge vlammen die de lucht in vlogen wanneer Colombie op de catwalk passeerde.
Max Colombie mag dan wel het ‘brein’ zijn achter Oscar & The Wolf, laten we toegeven dat het duidelijk is dat hij zonder zijn 3 aanhangsels niets is. Technisch brein achter Oscar & The Wolf, Ozan Bozdag, slaagt er telkens in met zijn synths het sprookje nog meer echt te maken. Eerlijk? Tijdens “Moonshine” werden ook wij er even stil van.
Na bisnummer “Freed from Desire”, een cover van Gala, dat ontzettend hard meegezongen werd door het publiek, spoorde Colombie iedereen nog eens aan naar het Sportpaleis te komen. “Als jullie er dan ook bij zijn, zou het zalig zijn”.
Hun set afsluiten deed Oscar & The Wolf met, jawel, “Strange Entity”. “Let’s dance before we go to sleep”, waarop de beats van “Strange Entity” voor een tweede maal in de set door de boksen galmde. Een regenbui van glitterconfetti werd de lucht in gespoten terwijl de Lotto Arena voor een laatste maal ontplofte.
Dat Oscar & The Wolf zijn hoogtepunt al lang bereikt heeft, valt na gisteren sterk te betwijfelen. Of ze hunzelf in het Sportpaleis gaan overtreffen, valt af te wachten. Dat België er een topband bij heeft, werd gisteren nog maar eens duidelijk!
Organisatie: Live Nation
Bart Peeters heeft een nieuw album uit, en dat zullen we geweten hebben. De bijhorende tour gaat dan ook langs uitverkochte zalen. Zoals de meesten weten, wilde hij altijd groot zijn in iets kleins, en dat is hij: een groot singer-songwriter in de kleinkunst.
Beginnen doen hij en zijn Ideale Mannen in de Stadsschouwburg evenwel intiem met “Stipjes”, dat gaandeweg aanzwelt en één voor één ook de invallende muzikanten in de (doorheen de avond magistraal geregisseerde) spotlights zet.
Als Bart Peeters de muzikant op het podium staat, is ook de presentator en humorist nooit ver weg. Na een jazzy “De man die nooit meer zong” en een swingend en schwungend “Mooie dag” (meteen ook de tweede single van ’Op de groei’) stelt hij zijn veelkoppige én veelzijdige bandleden één voor één voor, complimenteus en met een kwinkslag. We zijn hier echter in de eerste plaats voor Bart Peeters de muzikant: elk nummer oogst applaus en er wordt danig door de zittende aanwezigen meegeklapt, zo ook tijdens single ”Lepeltjesgewijs”, waar het publiek voor het eerst in/uit zijn pluchen stoel wakker wordt geschud.
Van dan af kan het plezier er niet meer af, zeker niet na de chaotische stand-up-intro van “Boechout mijn land”, dat als een zwalpend chanson overgaat in een opzwepend “Poolijs”: een zweem gypsy, mét viool. “Dicht bij mij” doseert opnieuw: het mag weer wat kleiner, dromerig, en door de Afrikaanse invloeden waan je je even op de savanne. Ook in ‘protestsong’ “Konijneneten” is Afrika nooit ver weg – het nummer zou niet misstaan op Paul Simons ‘Graceland’.
Zelfs de pauze kan geen deuk in de show slaan: het enthousiasme is aanstekelijk, er wordt live Spaans getolkt, de maat wordt telkens duchtig meegeklapt. Het thema van de avond lijkt wel een wereldreis door de muziek: funk laat zich even horen, de Balkan is ook van de partij (“Venus Mars of Pluto”) en “Heist aan zee” is meezinger van dienst.
De Ideale Mannen zorgen voor de perfecte ondersteuning en bewijzen dat ze zowat elk genre en instrument machtig zijn. Afsluiter is publieksfavoriet “Slaapwals”. Op dit flamencoritme kan er enkel nog een bisronde volgen. Toch wordt het even stil bij “Wat nog komen zou”, opgedragen aan wijlen Marcel Peeters. Een kwetsbaar moment dat oprecht ontroert.
Maar er is altijd hoop en plaats voor optimisme: een meesterlijk “Messias” oogst de meeste bijval tot nu toe. Een applaus dat alleen daverend kan worden genoemd, gaat gepaard met een staande ovatie. Nu het publiek eindelijk rechtstaat, is het tijd voor het enige festivalmoment van het optreden: “AAA” galmt door de zaal en nadien ook nog door onze hersenpan.
Blij dat u “de man die weer terug zong” bent, mijnheer Peeters.
Playlist:
Stipjes – De man die nooit meer zong – Mooie dag – Lepeltjesgewijs – Allemaal door jou – Zelden of nooit – Op de groei - Boechout mijn land – Poolijs – Dicht bij mij – Konijneneten
[Pauze] Orka’s zwemmen naar Nieuwpoort – Dan zal ik er zijn – Denk je soms nog aan mij – Dennenlaan – In de plooi - Als jij met je billen en je heupen shaket – Venus Mars of Pluto – Heist aan zee – Slaapwals – Flamenco
[Bis:] Wat nog komen zou – Messias
[Bis 2:] AAA
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bart-peeters-28-03-2015/
Organisatie CC Sint-Niklaas + Simpletone
Raketkanon - Een compleet vernielde Muziekodroom Box
Raketkanon , Baby Godzilla , Briqueville
Openen van deze op zijn minst gezegd zachte muzikale avond deden we met de volledig onbekende samenstelling van B R I Q U E V I L L E. Een compleet gemaskerde band die met hun trage doom en sludge metal ons onder meer deed denken aan onze vrienden van Amenra. Hun plaatje ‘Briqueville’ is dan ook eentje om snel in huis te halen.
De Britse band Baby Godzilla die in 2012 zijn debuutalbum ‘OCHE’ heeft gereleased had er niets beter op gevonden om de zaal volledig te verbouwen. De versterkers werden naar het midden van het publiek verhuisd en verder beklommen deze mannen alles wat ze maar tegenkwamen. Cirque du Soleil is vanaf nu volledig verleden tijd! Zij beschrijven hun muziek als ‘General Noise Rock’. En dit is effectief het minste wat je van dit bandje kan zeggen. We werden verslingerd in een mengeling van hardcore en post – metal met hyperkinetische vocals.
Raketkanon is nu al één van de beste bands van het moment. Hun Debuut ‘RKTKN#1’ dat uitkwam in 2012 werd een wervelend succes en de laatste nieuwe ‘RKTKN#2’ laat ook weer niets aan de verbeelding over. De plaat werd geproduced door niemand minder dan Steve Albini (die onder meer ook verantwoordelijk is voor ‘In Utero’ van Nirvana). Eerder dit jaar was Raketkanon te gast op het showcase festival Eurosonic waar ze ook al een verpletterende indruk nalieten.
Hun duistere gitaren gingen door merg en been en lieten het publiek schaamteloos op en neer springen. Pieter-Paul Devos heeft hier dan ook ruimschoots gebruik van gemaakt door meermaals de het publiek in te duiken (wij waren al lang blij dat ze deze keer hun kleren hebben aangehouden).
Hun setlist viel dan ook enorm te pruimen. De Raketkanon-klassieker “Herman” werd met open armen ontvangen en zorgde dat het zweet u op de tanden kwam te staan, maar ook het hun nieuwe single „Florent” wist het smachtende publiek nog meer goesting te geven naar meer van deze fantastische herrie! Werkelijk een geweldige live band waar we trots op mogen zijn.
Deze drie hebben ons heel wat gehoorschade toegebracht en van de muziekodroom box blijft er in ieder geval niet veel meer over. Die zijn ze nu helemaal aan het renoveren. Maar ik kan je nu al zeggen dat dit het helemaal waard was.
Neem gerust een kijkje naar pics van hun sets binnen de clubs
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/briqueville-19-03-2015/ (Nijdrop)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/raketkanon-27-03-2014/ (Kreun)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/baby-godzilla-27-03-2015/ (Kreun)
Organisatie: Muziekodroom , Hasselt
Wie had ooit gedacht dat Magnus, het wonderkind van Tom Barman en CJ Boland, ooit zou wederkeren. Het ‘eenmalige’ project dat tien jaar geleden op de proppen kwam met ‘The Body Gave You Everyhting’ wist zichzelf heruit te vinden op een nieuwe plaat ‘Where Neon Goes To Die’. Een zeer gevarieerd album dat beroep doet op allerhande gastartiesten zoals Thomas Smith van Editors, Selah Sue, Blaya van Baruka Som Sistema, de Franse chanteuse Mina Tindle en als vaste waarde tijdens de tour Tim Vanhamel. Een mix van electro, rock, harde beats, hip hop, een tikkeltje swing en fijne grooves zijn slechts enkele ingrediënten die deze plaat smaak geven. Een vooral volwassen publiek in een bijna uitverkochte AB staat paraat voor het feestje.
Als voorprogramma kunnen we rekenen op plaatjesdraaier Faisal. Een jonge twintiger uit België die maar al te goed weet hoe hij funk, swing en groove aan elkaar moet weven. Zwaaiend met zijn hoofd en schouders op de catchy beats geven blijk van zijn enthousiasme. Op deze manier brengt hij een vlotte set waar menig man, zonder het zelf door te hebben, op begint te dansen. Als pre-party voor Magnus is hij geslaagd in zijn opzet!
Tijd voor de hoofd act: Magnus. Een ploeg van vijf man vult het podium. We zien Tom Barman en Tim Vanhamel op de voorgrond. Beiden verantwoordelijk voor gitaar, zang en show. Op een verhoogt podium links achter CJ Bolland, wat meer verdoken in het midden toetsenist Joris Caluwaerts en tot slot rechts drummer Christophe Claeys. Allemaal casual gekleed, op de blinkende kraag van Tim Vanhamel na. Verder zijn er nog vier stevige lichten die door hun vele verschillende opties en combinaties bij ieder liedje een gepast effect hebben.
Met het nummer “The Death of Neon” openen ze de show. Helaas wordt het nummer overrompeld door veel te zware bastonen waardoor menig volk naar zijn oren greep. De stem van Tom Barman klinkt amper door, net zoals de andere instrumenten. Een slechte klankbalans die zowel de komende nummers als mijn oren teniet doen. Dit gezegd, heb ik direct het enige punt van kritiek gegeven want ‘WOW’, Magnus is ‘awesome’!
Tom Barman en Tim Vanhamel weten hoe ze een ‘crowd’ moeten ‘pleasen’. Al dansend vliegt Tom van de ene kant naar de andere en dan heb je Tim die zijn gitaar in alle richtingen gooit. Hun energieke performance geeft het publiek de boost om niet stil te blijven staan. Ook een perfect samengestelde setlist speelt hier zijn rol. Zowel het oude als het nieuwe werk komt aan bod. Het werk verschil op een eigenzinnige manier van de studioversies. Maar het lijstje is nog niet gedaan. Zo wordt het publiek getrakteerd op speciaal guests! Zo verscheen de mooie Selah Sue bij het nummer “Everybody Loves Repetition”. Dit kon rekenen op veel enthousiasme van het publiek. Maar het echte hoogtepunt is tijdens het bisnummer toen Alan Gevaert van dEUS het nummer “Summer’s Here” vervolledigde met zijn basgitaar en een bijhorende solo!
Een ander top moment is wanneer de band het podium verlaat op CJ Bolland na. Hij mixt er vijf minuten lang op los met allerlei beats en geluidjes. Iedereen gaat wild en ook Tim Vanhamel die je net vanuit de coulisse kan spotten gaat helemaal op in de muziek.
De quote van de avond is wel ‘dankuwel schattekes’ van Tom Barman waarna de spots heel het publiek verlichten. Ook bedankt hij op het einde de band waarna iedere muzikant zich even kon laten horen. Dit alles geeft een hele toffe sfeer!
Alleen maar faam voor de artiesten en hun performance! Helaas iets minder faam voor de kwaliteit van het geluid. Maar ondanks dat, heeft de AB gedaverd door de dansende voeten en is het optreden van Magnus een geslaagd feest! Zeker een aanrader.
Setlist: Death of Neon, Rhythm is Deified, Jumpneedle, Catlike, Future Postponed, Trouble On A Par, French Movies, Singing Man, Last Bend, Everybody Loves Repetition, Assault On Magnus + CJ Bolland solo, Soft Foot Shuffle, Regulate, Puppy; Biss: Rock Chick, Summer’s Here
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/magnus-27-03-2015/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Raketkanon en Destructie zijn met elkaar verbonden
Baby Godzilla – Raketkanon
Raketkanon en Baby Godzilla schotelden ons nogal een muzikaal destructief avondje voor. Het zijn net twee bands die wild om zich heen slaan.
Baby Godzilla heeft zijn naam zeker niet gestolen en opende even geweldig, vuurspuwend als het monster zelf. Ook al was er nog niet zoveel volk , het kwartet uit Nottingham liet het niet aan hun hart komen en zetten explosief in . De zanger/gitarist ontbond alle duivels in zijn act , sprong met micro en al het podium af en sloeg wild om zich heen in de zaal. En hij ging nog verder , een box van op het podium verhuisde in de zaal en werd omgevormd tot een klein podium . Hij kon doorrammen op zijn gitaar en was iedere vijf minuten wel ergens anders te vinden. Hier was niks veilig meer , van verhoog, balkon, toog of p.a.
Muzikaal klonk het allemaal wat rommelig , van de zanger verstonden we geen woord , hij schreeuwde er maar op los, maar toverde een brede glimlach op het gezicht van de aanwezigen.. Wat een begin van de avond …
Op naar de noisegrunge/sludge van Raketkanon, die nazinderde door de zwaar dreunende bas en de snoeiharde drums; live moeten zij zeerzeker niet onderdoen . Ze deden beroep op Steve Albini en hebben een nieuwe plaat uit , simpelweg ‘Rktkn 2’ genaamd , ondernemen een heuse clubtour in ons landje en doen ook het buitenland aan.
Hun nummers krijgen tijdens de concerten een energieke boost ; ze klinken vol passie , vuur , zijn bezield, loeihard , hyperkinetisch en knallend.
Een band die al een trouwe fanbase heeft en letterlijk op handen wordt gedragen . Bij deze doomachtige noisegolf werd heel wat gecrowsurft en gestagedived; de band geeft hier zelf het grote voorbeeld, wat elan geeft en hen doet bevestigen . Een muzikale wervelwind , een orkaan , een tsunami in amper 50 minuten, oorverdovend en verpletterend !
Maar in dat muzikaal geweld schuilt ook een addertje onder het gras . De destructie heeft zo zijn keerzijde. Hun songs worden al enkele jaren overstelpt van gekte , waardoor we toch wel durven twijfelen of ze dit nog lang kunnen volhouden en het een lang leven kan beschoren zijn . Het nieuwtje lijkt er wat van af en dan zit je ergens te twijfelen of het je nog voldoende kan raken , je er nog van houdt of net niet meer , wat een onvoldaan, wrang gevoel doet opborrelen.
De hard versterkte sound en zijn noise bezorgden je probleemloos suizende oren … Some like it, others hate it dan …
We hopen dat ze een succesvolle tour kunnen hebben met hun tweede plaat en dat de doorbraak er komt in het buitenland Ze zijn nog jong , dynamisch en geven opwindende concerten … Kijken hoelang ze dit tempo aankunnen , volhouden zonder uitdoven …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/raketkanon-27-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/baby-godzilla-27-03-2015/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Het Nederlandse Racoon is al ruim vijftien jaar bezig en had een voorlopig hoogtepunt met de in 2011 verschenen ‘Liverpool rain’. Ze werd bedolven onder een prijzenregen van erkenning.
De nieuwe plaat kwam opnieuw tot stand onder ons eigen Wouter Van Belle die we kennen van werk van o.m. Novastar , Flip Kowlier en Gorki .
Goed in het gehoor liggend materiaal , waarvan “Shoes of lightning” , “Tommy” en “Brick by brick” naar voren geschoven worden . Een klankkleur hebben we door de akoestische gitaar , Hammond , piano , blazers , strijkers en de indringende stem van Bart van der Weide .
Het kwartet legt wel een ietwat melancholische, grimmige ondertoon in hun popmateriaal . Racoon weet zich duidelijk te onderscheiden en mag zeerzeker aankloppen in ons landje!
Nederlands 
Français 
