FOPAW is een zijsprong van twee leden van Drums are for parades , Piet Dierickx en Stijn Vanmarsenille . Samen met Nele De Gussem hebben zij een handig alternatief klaar . De songs op de plaat hebben een broeierige intensiteit , een onderhuidse spanning en een donkere dreiging door het harde, grauwe gitaarspel, die wat metal sludge ademen, de onrustige slepende percussie en de diepe, dreunende ‘Tool’ basses, ondersteund van wat psychedelica keys.
Barkmarket is één van de bands die bij het trio opborrelen . Ze wekken interesse op en slaan hard gevat toe op “Teenage hospital” , “Undo the redo’s” , “Eastern sabbath” en “Cotton sheep”, die mooi verdeeld zijn over de plaat .
Hippie metal wordt het zelfs omschreven . Iets waar we ons achterna zeker in vinden!
SBTRKT - hij komt aantreden met een apart masker binnen een geheel elektronisch web . SBTRKT staat voor Subtrakt en hierachter schuilt de Londense producer Aaron Jerome, die zich een weg plaveit binnen de elektronische muziek. Elektronicavoer met soul , dubstep, drum’n’bass, breakbeats en James Woon/Blake achtige slepende, dreunende basses, grooves en bleeps die aanvullen en die hij brengt met zijn vaste maatje Sampha.
Op de tweede plaat behoudt onze gemaskerde man het mysterieuze , duistere sfeertje , maar gaat het al makkelijker richting pop , met funk, hippop en indiesounds .
De elektronica is hierbij subtieler en vernuftiger . We hebben een rits zangers/zangeressen die meehielpen, waaronder Jessie Ware, Caroline Polachek, ASAP Ferg, Ezra Koenig en natuurlijk Sampha .
Sfeervolle , duistere tracks dus met wat elektronicariedels; “New Dorp New York” en “The light” zijn de sterkste nummers hier, maar met o.m. “Higher”, “Look away”, “Temporary view”, “Everybody knows” , “Problem solved” en “Voices in my head” is SBTRKT even aardig weg …
Persistence Tour 2015 – Opnieuw groots succes met Sick of It All als afsluiter!
Persistence Tour 2015
Brielpoort
Deinze
2015-01-25
John Van De Putte
Net zoals de voorbije jaren streek de Persistence Tour dit voorjaar neer in Deinze.
Het Duitse Mad Bookings zorgde opnieuw voor een schitterende productie.
De line up oogde divers, een mix van opkomend talent en gevestigde waarden.
Op de laatste dag van de tournee gingen wij in de Brielpoort even de sfeer opsnuiven.
De volle parking bij het opdraaien van de site liet alvast het beste vermoeden …
We pikten in bij Rykers die rond 19.30u aan hun set begonnen. Het vijftal was in de jaren '90 één van de vaandeldragers van de Duitse hardcorescene. Na een break van bijna 15 jaar verscheen vorig jaar uit het niets het goed onthaalde album ‘Hard to the core’. We keken dus uit naar de comeback van deze veteranen.
En al snel bleek dat ze nog niets van hun uitstekende livereputatie hadden ingeboet.
Onder frontman Kid D gingen ze van bij de start fel tekeer. Het gaspedaal werd stevig ingedrukt want op hun halfuur speeltijd ramden ze er 11 tracks door. We kregen een pak nieuwe nummers , maar ook een paar klassiekers uit hun bekendste plaat ‘Ground zero’. Toen op het einde "Raining blood" van Slayer werd ingezet ging het publiek andermaal loos op het brute Duitse hardcoregeweld. Een overtuigende en energieke set van een band die 'eigenlijk nooit' is weggeweest.
Walls Of Jericho stond voor de vierde keer op de affiche van de Persistence tour. In afwachting van hun nieuw album mochten ze live nog eens tonen hoe hun intense metalcore nu alweer klinkt... Na de bevalling is de band rond frontvrouw Candace Kucsulain weer back on track. De loodzware breakdowns, snoeiharde gitaarriffs en de strot van 'rode furie' Kucsulain zetten al snel de zaal naar hun hand. Mosh- en circlepits waren alomtegenwoordig en de agressieve vibe droop werkelijk van de band. Classics "The American dream" en "Revival never goes out of style" werden zorgvuldig bewaard als laatste clusterbommen. Ondanks het rommelige geluid was het toch een mooi orgelpunt van een wervelend halfuur.
Zoli Teglas en zijn kompanen van Ignite moesten even later voor de melodieuze noot zorgen. Na een felle start met oa "Veteran" en "Let it burn" begon Zoli aan zijn gebruikelijke spoken words. Dit kan af en toe eens leuk zijn maar teveel is teveel, ook hier zondigde hij zich eraan zodat de vaart volledig uit het optreden ging, wat een nefaste invloed had op het publiek, dat steeds tammer werd naar het einde van de set. Een gemiste kans want deze volle zaal zat zeker wel te wachten op de 'power' en 'passie' van Ignite. "Family" en "Know your history" waren slechts enkele doekjes vóór het bloeden... En het wordt stilaan tijd om een nieuw album uit te brengen want ‘Our darkest days' dateert toch al weer van 2006... Met "Live for better days" en "Bleeding' kwam alsnog een mooi slot aan een eerder wisselvallige performance …
Uit een ander vaatje tapte de New Yorkse grootheden Sick Of It All! Zagen we ooit een tegenvallende liveset van de broertjes Koller... ik dacht het niet! Misschien een tikkeltje voorspelbaar, maar wie maalt er om als de hardcore met zoveel overgave en intensiteit gebracht wordt.
Volgens het klassieke trucje - snoeihard openen met "Good lookin' out", "Sound the alarm" en "Clobberin' time"- grepen ze het publiek bij hun nekvel. Om pas na een dik uur terug los te laten …
Singalongs, dives, moshpits en een wall of death bij " Scrath the surface" , het succesrecept vertoonde nog steeds geen sleet. Integendeel, met een 5 tal nummers uit hun recentste album ‘Last act of defiance’ bewezen ze niet enkel te teren op de classics uit hun bijna 30 jarige carrière. Elke keer blijven ze verbazen ;een onuitputtelijke energie , waardoor ze geen seconde stil stonden op het podium. Frontman Lou houdt iedereen alert en teast het publiek af en toe met te zeggen dat ze wel beter kunnen...
Kortom SOIA op z'n best zonder al te veel poeha, recht uit het hart en rechttoe-rechtaan. Te veel hoogtepunten om op te noemen, maar op afsluiter "Us vs them" eindigden ze met meer dan 100 man op het podium, tekenend voor een overtuigend Sick Of It All!
FR review http://musiczine.lavenir.net/fr/festivals/festival/persistence-tour-2015-dimanche-25-janvier/
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/persistence-tour-2015/
Organisatie: Heartbreaktunes
Hier mogen we al even terugblikken - Tien jaar was het stil rond het excentrieke Canadese duo Death from above 1979, Jesse F. Keeler (bas, synths) en Sebastien Grainger (drum/zang). Zij debuteerden met ‘You’re a woman, I’m a machine’, wat ze omschreven als ‘brutal enough to make your ass explode, fast enough to make your skull vibrate’. Een combinatie van rauw rammelende, gruizige , korrelige gitaarrock, ‘70’s retro, stoner, metal met een portie noise, distortion en dance .
Kortom , een opwindend, ontvlambaar, zompig, jachtig, krachtig garage rock’n‘roll geluid . Hoog in het vaandel werden ze gedragen, maar ze verdwenen al even snel als dat ze opkwamen .
Jesse maakte furore als DJ/remixer van MSTRKRFT en de zingende drummer had nog wel een rock’n’roll bandje .
Het duo heeft inmiddels de gezamenlijke draad terug opgepakt , wat resulteerde in de sterke opvolger ‘ The physical world’, met een reeks drie minuten songs die hard maar ook oog hebben voor een poppy gevoel.
De eerste songs “Cheap talk” en “Right on , Frankenstein!” sluiten meteen aan op vroeger , uptempo, (g) rauw, grimmig en grommend. Gezellig ronkend en dreunend door die basstunes, de opzwepende drums en de geile, rauwe, schreeuwerige zangpartijen .
Dan klinken ze ietwat meer beheerst en heeft de melodie een krachtiger fond , een handvol lekker groovy (pop) rockers dus , maar de broeierige intensiteit en extravertie behouden ze zondermeer . Een song als “Government trash” trekt op het eind nog eens alles open . Ongetwijfeld zijn we opnieuw overdonderend van de tien songs die op de plaat te vinden zijn; een elegante , ongedwongen energie & dynamiek die het duo onderstreept!
De Antwerps-Limburgse band Bed Rugs, die in 2008 een plaatsje wist te versieren in de finale van Humo’s Rock Rally en later nog betere punten scoorde bij ons én bij het Engelse NME met hun debuutplaat ‘8th Cloud’, kwam ons deze maand aangenaam verrassen met hun derde album ‘Cycle’.
We kunnen u verzekeren dat na het afspelen van de eerste track de lucht helderblauw zal zien en dat uw tuin volledig terug in bloei zal staan. ‘Cycle’ is een geweldige mix van indie- en psychedelische rock. Nummers zoals “Piles” zorgen ervoor dat je de hele dag met een gelukzalige smile op uw gezicht rondloopt terwijl “Clear Obscoure” en “Shine” dan weer een iets donkerdere kant laten horen en je heel even meenemen naar een andere wereld. Over het volledige album heerst een groovy sound die u terug doet denken aan sixties psychedelica. Een geweldig plaatje als je het mij vraagt. Een plaatsje op Pukkelpop deze zomer zou hen niet misstaan!
Degenen die deze Belgische band eens live aan het werk willen zien kunnen op 30 januari terecht in TRIX Antwerpen of op 20 Maart in de Muziekodroom in Hasselt. Wij zijn alvast ook van de partij!
In navolging van Love A, Pascow, Bitume en The Beatsteaks is Koeter een nieuwe naam die perfect past binnen het rijtje van zogeheten ‘Deutspunk’-bands.
Koeter is een formatie uit Keulen die je vooral in één adem kunt noemen met Love A. De beide bands brengen namelijk een mix van in het Duits gedebiteerde punkrock met stevige indierock.
Concreet betekent dit cleane maar stuiterende gitaren, een pompende ritmesectie en het typische geschreeuw van frontman Michi.
Het zal ongetwijfeld geen toeval zijn Koeter en Love A enkele jaren terug samen een split-cd opnamen.
Wat ons betreft klinkt ‘Carribean Nights’ zeker verdienstelijk maar haalt Koeter nog niet het niveau van haar grote broer . Behalve single en opener “Klima der Angst” en “Ein Fail für Zwei” met een leuke riff die sterk refeert naar “Münich” van Editors, beschikt deze plaat namelijk over te weinig goeie songs.
Wie interesse heeft in Koeter, kan surfen naar http://kkoeter.com/.
Zelf zijn we nog niet in Ierland geweest en kregen we nog niet de kans om steden als Belfast of Dublin te bezoeken. Gelukkig bestaat er muziek als die van The Mahones om ons toch een mooi idee te geven hoe het land er ongeveer moet uitzien...
The Mahones levert namelijk een flinke bijdrage aan het Keltische erfgoed door de meersterlijke combinatie die ze al meer dan twintig jaar maken van traditionele Keltische volksmuziek en authentieke punkrock. ‘The Hunger & The Fight’ is de elfde plaat van de zes Canadezen en is tevens het eerste deel van een dubbel conceptalbum.
Grosso modo bestaat dit werkstuk uit twee soorten songs: er zijn de stevige upbeat punknummers als “Prisoner 1082”, “A Pint Of Plain (A Drop of the Pure)” en “St. Patrick’s Day Irish Punk Song”.
Daarnaast schakelen de Canadezen regelmatig een flinke versnelling terug en opteren ze voor trage, melodieuze tracks zoals “The Hunger & The Fight”, de Oscar Wilde-ode “Stars”, het romantische “Someone Saved me” en het akoestische “The Auld Traingle”. Het zijn folksongs die perfect passen in de kroeg bij het rustig afsluiten van een lange werkdag.
De Keltische punkband kreeg de ondersteuning van diverse gastmuzikanten waarvan Simon Townshend van The Who en gewezen Sum41-lid Dave Baksh de bekendste namen zijn. Verder zijn er nog twee bonustracks waaronder de Rancid-cover “Last One To Die”. Het zorgt er mede voor dat de plaat een mijlpaal is in de carrière van deze Canadezen.
Meer info over de band vind je op www.themahones.co .
Een paar jaar terug waren zij één van de ontdekkingen op het Roadburnfestival - Blues Pills, met bandleden uit verschillende landen en de Zweede blonde schone zangeres Elin Larsson. Zij valt naast haar mooie verschijning met haar prachtige stem op, ergens tussen Beth Ditto en Janis Joplin in . De band op hun beurt, valt op met hun psychedelische 70s stonerretro; de songs schuren door hun broeierige, pittig gedreven en sfeervolle slepende ritmiek met heerlijke bluesy riffs en die indringende psyche -orgeltunes .
Een afwisselend album hebben we , waarvan de eerste songs “High class woman” , “Ain’t no change”, “Jupiter” en “Black smoke” meteen overweldigen . Er wordt af en toe wat gas teruggenomen en de gevoelige kant komt er door met een “River” , “No hope left for me” en verder o.m. met “Little sun” , die de cd besluit . Tussenin jawel , kan je genieten van aangenaam vurige kolossale goudeerlijke retrosongs .
Heel interessant bandje die meer airplay verdient!
De folky americana sing/songwriter Bonnie ‘Prince’ Billly heeft een pak songs van de plaat ‘Wolfroy goes to town’ uit 2012 meer body gegeven . De sobere, sombere songs zijn sfeervoller en hebben een bredere omlijsting en moeten dus niet onderdoen van de originele aanpak . De roots/americana/alt.country behoudt die kenmerkende melancholie .
De vrolijke , krachtige noot die we soms al hoorden doorsijpelen in vorige platen , blijft onderdrukt . Een paar nieuwe composities vullen aan . maar Will Oldham is en blijft een bijzonder muzikant die z’n muziek in alle oprechtheid , eerlijkheid en puurheid brengt onder de noemer van stemmige slowcore .
Hozier was één van de revelaties op Pukkelpop 2014. De Ierse sing/songwriter Andrew Hozier – Byrne kwam dan net de Afrekening binnen met ‘'Take me to church”, die snel daarna een grootse hit werd . De song handelt over de misstanden in de katholieke kerk , en er is een controversiële clip tegen homohaat verbonden aan het nummer . De hit loodste ons door de herfst en winter en is nu nog steeds terug te vinden in de charts .
De belangstelling groeide en in die tussentijd verscheen het ‘Hozier’ debuut en het was dan ook niet vreemd dat hij zondag concerteerde in een bomvolle AB. Het album werd op z’n zolderkamer opgenomen en binnen die emotionele radiopotentiële pop horen we gospel , blues en folk ; ze steken goed in elkaar en krijgen een meerwaarde door z’n indringende vocals.
De 24-jarige belofte was hier in Brussel met een zeskoppige band. Ze speelden een intiem breekbare; intens broeierige set. Zijn warme , heldere , soms overslaande krachtige stem is bepalend en verraadt dat hij een klassieke kooropleiding heeft genoten. Z’n band demonstreerde dit zelfs ook bij een pak nummers door meerstemmige zangpartijen . Boeiend! Mooi!
We werden meegevoerd door zijn geweldige liedjes . Een groots talent is hij wel , wat solo nog in de verf werd gezet. Moeiteloos weet hij met stem en gitaar te begeesteren.
Een eerste fabelachtig moment was “In a week”, het duet met celliste Alana Henderson , een pakkende en door merg en been snijdende ‘murder ballad’. Verder waren songs als “Someone new” , “Like real people do” en de nieuwe single “From Eden” best spannend . Even sterk klonk de “One thing” cover van Amérie, een aangenaam luisterstuk met die kenmerkende Keltische blues invloeden. Maar het hoogtepunt was natuurlijk “Take me to church”, bijzonder fantastisch in opbouw, subtiel opwindend en door iedereen meegekeeld bij de ‘Amen’-passage. Een wonderbaarlijk nummer , van uitmuntende klasse, waarmee hij bewijst de wereld aan te kunnen.
Zonder al te veel poeha , show en spektakel rondom de nummers , bracht hij anderhalf uur klasse , die geen seconde verveelde . En voor een debutant is dit uitermate sterk!
Kijk , het kon dan ook niet uitblijven dat hij zijn plaatsje opeist op het komend Rock Werchter festival .
Het was Alana Henderson en haar drummer die de avond mochten openen. Zij speelde op haar cello alsof het haar geliefde was. Haar fragiele stem ontroerde. Een support van een half uurtjes die ons tot bezinning en inkeer noopten …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hozier-25-01-2015/
Organisatie: Live Nation +Ancienne Belgique, Brussel
Opnieuw een talentvolle band van eigen bodem! Dat is de conclusie die wij maakten na het beluisteren van ‘The Second’ van Civilian. Hoewel dit na ‘Wake Up Call’ al het tweede full album, is het voor ons een eerste, fijne kennismaking met dit vijftal uit Hasselt.
Civilian omschrijft hun sound zelf als new age hardrock en die term is best wel goed gekozen. Het kwintet brengt een catchy, groovy mix van hardrock, metal,rock en grunge en voegt daar bij momenten een lekker punksausje aan toe.
Bovenal zitten de diverse songs op ‘The Second’ goed in mekaar, blijven ze snel hangen en zijn ze zeer meezingbaar. Opvallen deden allereerst de snelle opener “Zusammen” en voetenstamper “Love In The Moshpit”.
Excellent is ook het donkere rocknummer “Wrong Side Of The Tracks” met een hoofdrol voor de prima strot van Mark Van Luijk. Verder is er het dreigende “Break The Chain” die door de heerlijke riffs en het schitterende refrein onze favoriet op dit album is. Titelnummer “The Second” moet dan weer het kortste nummer zijn dat ooit op een plaat is gezet.
Tenslotte geven we nog een vermelding aan “Digging A Hole” dat verwijst naar onze favoriete band Alice In Chains, voorwaar geen slechte vergelijking.
U leest het, dit is een prima plaat die de aandacht verdient van iedere rechtgeaarde hardrockliefhebber.
Meer info over Civilian vind je op http://civiliantheband.be .
Wie zaterdag afgezakt was naar de Lotto Arena in Antwerpen, wist dat hij daar niet moest zijn voor keurige prentjes en welgemanierde teksten. Als je de videoclips van de groep kent, weet je dat je een stevige maag moet bezitten om ze uit te kijken. Maar toch heeft Die Antwoord een zekere aantrekkingskracht.
Die kracht bracht veel mensen op de been, want de zaal leek zo goed als uitverkocht. Allemaal gelijkgezinden, allemaal klaar om eens goed tegen de schenen van de beschaving te stampen.
Faisal was er op het laatste moment nog bijgehaald als support act, en het was zeker een opwarming die kon tellen.
Die Antwoord - Daarna kon het aftellen naar de Zuid-Afrikaanse rap-ravers beginnen. Met muziek die recht uit een horrorfilm kwam, werd de spanning drastisch opgedreven. In een donkere zaal zien we enkel de afbeelding van Leon Botha, de Zuid-Afrikaanse kunstenaar uit de videoclip van ‘Enter The Ninja’ en de oudste progeria-patiënt ter wereld.
Het publiek leefde gespannen mee en ging al meteen wild toen dj Hi-Tek het podium opkwam. Dj Hi-Tek is een boom van een kerel, altijd gemaskerd en meteen dreigde hij met “Dj Hi-Tek will fuck you in the ass.” Van een binnenkomer gesproken. Dat zette meteen de toon voor de vuilgebekte hiphop die nog moest komen. Misschien was hij net iets te enthousiast, want hij pompte een bas door de zaal, waarvan je maag overhoop ging. Een boodschap van de dj dat er niet met hem te sollen viel? Mogelijk.
In een wit decor dat beklad was met kindertekeningen moest het allemaal gebeuren. Op de beats van “Fok Jullie Naaiers” kwamen Yolandi en Ninja in hun oranje XL-joggingpakken het podium op. Meteen daarna kwam “Wat Kyk Jy?”. Ninja hield de opwarming al snel voor bekeken en sprong al tijdens het tweede nummer in het publiek. Het licht ging weer uit en Yolandi en Ninja maakten plaats voor twee dansers wiens outfits deden denken aan de witte kapmantels van de Ku Klux Klan. Wat volgde was “Rat Pack 666”, het eerste nummer dat ze brachten van op hun recentste plaat ‘Donker Mag’. Ondertussen was je op de videowall getuige van een ware ratteninvasie, niet voor doetjes dus.
Na een kort overleg met Dj Hi-Tek mochten we even het achterwerk van Ninja aanschouwen (het publiek vooraan had trouwens het privilege om daar de hele avond naar te kijken). En als Ninja vraagt aan de dj voor een andere beat, dan weet je dat het tijd is voor “Fatty Boom Boom”, de hoogmis van Yolandi’s “Yippee Kai-Yay Mudda Fuckah!” Na “Girl I Want to Eat U” verdwenen de twee weer voor een korte pauze waarin de twee danseressen het beste van zichzelf gaven op de bassen van Dj Hi-Tek.
Uit de video die speelde op de achtergrond kon je al afleiden wat het volgende nummer zou zijn. De twee hadden hun oranje joggingpakken ingeruild voor een luchtigere outfit en op de t-shirt van Ninja stond ook de titel van het nummer dat volgde: “Ugly Boy”. Op het einde van het lied stond Ninja een beetje te flikflooien met de danseressen, waarop ze zijn kleren uittrokken. Hierop sprak hij voor de eerste keer het publiek aan, in het Zuid-Afrikaans nog wel. Hij vond het tof dat we een beetje dezelfde taal spraken. Dit mondde uit in een kort a capella-moment van “Raging Zef Boner” om uiteindelijk uit te barsten met “Rich Bitch” waarin Yolandi glansde in haar gouden glitterpakje. Tussendoor was ook nog eens een luchtpopje gelanceerd met een gigantische erectie - omdat het oog ook wat wilde.
Dit was volledig Yolandi haar moment. Spelend met het licht ging ze van “Cookie Thumper” naar een stukje uit “I Don’t Dwank” dat ze rapte zonder muziek, héél indrukwekkend.
Maar het echte feestje moest toen nog beginnen. Ninja voegde zich opnieuw bij het gezelschap, gehuld in een pitbullmasker: “Pitbull Terrier” was op weg. Dit was duidelijk waar het publiek op gewacht had. De hele zaal ging helemaal wild en Ninja zag dat het goed was. Met een stevige aanloop liep hij naar het publiek en sprong hij in de massa. Yolandi trakteerde ons daarna nog op wat “fine African ass” op de tonen van “$copie”. Nu was er absoluut geen stoppen meer aan. Met “Baby’s on Fire” en “I Fink ur Freeky” stonden ze zelfs tot in de hoogste tribunes recht. Wat. Een. Sfeer.
Het verbondenheidsgevoel was op zijn hoogtepunt toen we met z’n allen ‘Fuck the Rules’ begonnen te roepen tijdens “Happy Go Sucky Fucky”. De boodschap was duidelijk. Ninja ging nog voor een laatste keer het publiek in, deze keer om echt te gaan crowdsurfen. Hij was net op tijd terug voor een slotoffensief op “Never Le Nkemise 2”. De podiumbeesten knielden voor het publiek en verlieten op een waardige manier het podium. Maar!
Maar eerlijk, we zaten nog een beetje op onze honger, en dat wisten ze maar al te goed. Onder het mom ‘save the best for the last’ brachten ze een bisnummer om u tegen te zeggen. “Enter the Ninja” blijft hun stokpaardje en het was dan ook puur genieten. Bij wijze van afscheid hadden ze voor ons nog de boodschap “Be Happy!” En dat waren we zeker en vast!
Die Antwoord creëert een wereld waarin kinderen, criminelen en mindervaliden samenkomen. Er mag dan wel een kantje af zijn van het Zuid-Afrikaanse duo, ze brengen alles met overtuiging. De energie van Yolandi en Ninja is oneindig. Het was een waar genoegen om hier aanwezig te zijn.
Organisatie: Live Nation
De prettig gestoorde en licht legendarische voorman van wijlen Giant Sand, Howe Gelb, en de minzame en niet minder legendarische voorman van Grant Lee Buffalo, Grant Lee Phillips, zijn beste vrienden en gaan al een poos samen de hort op. De combinatie van deze twee breinen resulteert dus in een heus avontuur voor de fans van twisted Americana. En zo geschiedde in de fantastisch mooie zaal Harmonie te Oudenaarde. Een schare uitgelezen fans kon met volle teugen genieten van de peetvader en crooner van alt country Gelb en singer songwriter Grant. Kippenvel wanneer ze elk alleen spelen, vonken wanneer de partners in crime samen op het podium staan.
Howe Gelb schuwt de humor niet en slaat de toetsen aan met een welgemeende ‘Leave your face on’ (geen nummer). Zijn warme stem brengt schwung afgewisseld met stiltes en vooral rakende teksten met allerlei knipogen naar andere nummers. Zo sluipt stiekem “House of the rising sun” binnen in een eigenzinnige interpretatie van “Summertime”. Gevolgd door een sarcastische visie op “What a wonderfull world”. Op het zesde nummer neemt hij de zessnaar ter hand, pulkt Ravi Shankargewijs enkele noten uit om te groeien naar een heerlijke warme stampende blues. Welcome in ‘his’ world. Zelf relativerende humor troef en een fantastische communicatie met het publiek.
Na een klein uur wordt Grant aangekondigd voor wat zij een mash up noemen, en wat ik ongetwijfeld een climax betitel. Na een absoluut kipversie van Lou’s “Pale blue eyes” begint Grant er dus alleen aan. Pure akoestiek met zijn wereldhitje “Fuzzy” en nog een resem sterke songs slaan het publiek met verstomming. Grant Lee teert op zijn voormalig Buffalo-succes en Gelb teert op zijn extraverte eigenzinnigheid.
Een gezamenlijke bisronde is er ‘to penetrate your dreams’ en Howe’s diepe croonerstem brengt onder andere “King of the road”. De absolute eer wordt aan Grant gelaten met een heuse honkey tonk. Neen, niet Stones, maar Elvis. Ei zo na moesten ze Gelb het podium afsleuren, figuurlijk dan. Ze vonden achteraf ook heel snel de weg naar de toog. Puike heren, die legendes.
Pics homepag Pieter Verhaeghe (Motherlovemusic)
Organisatie: Harmonie, Oudenaarde
Met het nieuwe jaar heeft de Bota al meteen een beloftevol sing/songwriter kunnen strikken. De jonge Britse James Bay brengt pas in maart z’n debuut ‘ Chaos & the Calm‘ uit; de paar EPs en vooral de single “Hold back the river” brachten hem terecht in de spotlights . Inderdaad, een nummer met een sober sierlijke, elegante ritmiek en opbouw , ondersteund door z’n indringende , lichthese, emotievolle vocals .
Een sympathieke gast , een folky troubadour op z’n akoestische gitaar , net als een Angus Stone, met de lange haren en hoed op . Nog geen baard , daarvoor is z’n sing/songwritersgehalte iets te groot tav de folky/psychedelica tunes .
Hij werd bijgestaan door een tweede man op piano; die verder aanvult met footticks en allerhande subtiele geluidjes om de songs wat meer elan en draagkracht te bezorgen.
Vooral jong vrouwvolk was present vanavond, in een volle Rotonde, om hun idool te horen, die de Brit award critics’ choice 2015 wegkaapte , in navolging van o.m. Adele – Florence Welch – Tom Odell en Sam Smith .
Het leven kan hard zijn als je naar Brussel rijdt , er 45 minuten over doet en de set in dezelfde tijdspanne is gedaan . Tja , het 24 jarig jong talent heeft nog niet meer materiaal dan dat! In de spaarzame , beperkte bezetting kregen we 10 songs , die een dromerig karakter en een zekere gevoeligheid hadden .
Hij was onder de indruk van de pittoreske Rotonde en hoopt dat hij zeerzeker nog mag terugkomen , hier of in de grotere zaal. Zoals de muzikale carrière nu loopt, kan het net als bij Odell of Ezra een ‘rising push’ krijgen , wat hem naar de AB kan brengen .
De eerste twee songs “Craving” en “Fire” toonden al de finesse, subtiliteit , ingetogenheid en puike melodielijn aan , een sobere , intieme start , een crecendo opbouw en de lichte explosies. Een speels, ongedwongen , spontane aanpak . De vrouwenhartjes sloegen al iets sneller op die liefdes -/verlatingssongs, “If you ever (be in love)” of “Running, die zijn stemcapriolen benadrukt.
Ook solo kwam hij meer dan goed weg . Het was muisstil op “Scars” en “Let it go” , één van de doorbraak singles; iedereen liet zich meedrijven op de essentie en puurheid van zijn gitaarspel – getokkel en de ingenomen vocals .
De persoonlijke indrukken , de liefdesperikelen en gevoelens dragen bij tot zijn songschrijven. Breder ging het opnieuw met de afsluitende reeks “Move together”, “Hear your heart” en “Need the sun”, één van de eerste nummers die hij schreef.
Natuurlijk hield hij het meer extraverte “Hold back the river” tot het eind . De uptempo’s door de foottics en het slepende, snedige gitaarspel zorgden voor de nodige smileys en brachten de Rotonde in beweging.
Net als veel debuterende sing/songwriters spreidt deze jonge Brit zijn talent tentoon , vol overgave en vakmanschap om z’n muzikale carrière zo goed mogelijk uit te bouwen . Die Award is alvast mooi meegenomen.
Hier zagen we hem aan het werk in een klein zaaltje , waar hij de meisjesharten moeiteloos veroverde …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/james-bay-21-01-2015/
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
