Het is alweer van 2012 geleden dat Id!ots vriend en vijand kon verbazen met topkwaliteit waar alle John Spencers, Triggerfingers en Beefhearts duimen en vingers van aflikken. De betere pers was en is unaniem lovend en intussen hebben Luc en co een live reputatie opgebouwd om u tegen te zeggen.
Dit kwamen ze even demonstreren in ‘Bevergem’. Al van bij de opener “Killing” de geniale waanzin van ugly papa Dufo als het ware ingetoomd door een al even geniaal waanzinnige gitarist Wouter. Wat een gitarist! De ritmesectie houdt alles stevig en retestrak in handen. Tom en Dick vallen dan ook op geen enkele fout te betrappen. Je wordt meteen vakkundig naar de strot gegrepen om gedurende de rest van set niet meer losgelaten te worden. Je hebt constant het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten en je hoort meteen wat voor klassemuzikanten aan het werk zijn.
Ernst wordt afgewisseld met de onweerstaanbare zever van Luc. Het in het begin ietwat tamme Zwevegemse publiek zou en moest overstag gaan. Daar is met verve in geslaagd. “C2H5OH” doet me denken aan het betere Claw boys Claw, maar dat zou Id!ots oneer aandoen.
De lezer zal al begrijpen dat dit zootje ongeregeld moeilijk in een vakje te stoppen valt, en dat hoeft helemaal ook niet. Het zou zelfs idioot zijn om dat te doen. Alle nummers blijven favorieten (“Mosquito”, de heerlijk vettige blues op “Hangman”, de octaver op “The Bill”, “C2H50H” , “60Miles”), en ze vallen op geen enkel zwak moment of minder nummer te betrappen. Het nieuwe werk moet absoluut niet onderdoen en smaakt naar meer. Alles wordt gedragen door de locomotieven Dick en Tom, het gitaarwerk is perfect explosief en mocht het woord podiumbeest nog niet bestaan, het zou Luc Dufourmont geheten hebben.
Het wordt verdomme eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken ID!OTS naar de juiste waarde schat. Die gasten hebben gewoon geen concurrenten.
Vrijdagavond trok een handvol mensen naar de Biekorf zaal in Brugge. In een vergeten zaaltje in de Brugse binnenstad vond het concert van de gerespecteerde Schotse sing/songwriter Roddy Frame plaats.
Deze artiest drukte tijdens de jaren ’80 samen met Prefab Sprout en Lloyd Cole ondermeer zijn stempel op de opkomende dromerige indiepop in de UK met zijn band Aztec Camera. Twee platen blijven hier in het geheugen geprent ‘Love’ en ‘Stray’ , met de interessant sterke singles ”Somewhere in my heart”, “Oblivious” en “Good mornig Britain” , die finesse en schoonheid uitstraalden .
De soloplaten kwamen beduidend minder in de spotlight en we moeten al een handvol jaren terug blikken naar z’n evenwichtig werk .
Vanavond in het kleine zaaltje kregen we een ‘He and his acoustic guitar’. Dat Frame de spil was van de vroegere Aztec Camera was overduidelijk . Het schitterende gitaarspel en getokkel is en blijft iets unieks , waarvan menig gitarist nog wel eens durft naar opkijken, aangevuld met die prachtige intellectuele teksten; zij zorgden nu net voor dat aangenaam sfeertje in de sound. Hij kon zijn publiek bekoren, en in de set sijpelde regelmatig een oude track door!
De zaal reageerde behoorlijk enthousiast op deze eighties held als hij het publiek aansprak. Vaker dan niet om een leuke anekdote rond een nummer te vertellen. Het was niet alleen leuk voor ons, Frame fleurde op doorheen het concert.
Hij nam ons mee doorheen een waslijst van fijnzinnig uitgewerkte nummers , die vanavond in de meest pure, oprechte , eerlijke en gevoelige vorm werden gespeeld als “Bigger , Brighter, Better”, “Black Lucia”, “Spanish Horses” en oldies “How Men Are , “Mattress Of Wire”, “Oblivious” en “Somewhere in my heart”. Perfect dus!
Kortom we kregen een mooi repertoire op een rustige manier afgewerkt. Waarbij het ‘kamer-concert gevoel’ niet veraf bleef.
Hier stond een icoon binnen het sing/songwriterslandschap . Een gemiste kans voor de afwezigen . Nu eens aankloppen bij Paddy McAloon (Prefab Sprout) aub …
Setlist: Small World - Black Lucia - Forty Days of Rain - The Sea Is Wide - Bigger Brighter Better - Western Skies - Spanish Horses - How Men Are - We Could Send Letters - The Bugle Sounds Again - The Boy Wonders - Oblivious - Walk Out To Winter - Down The Dip - Birth Of The True - Mattress Of Wire - Hymn To Grace - Somewhere In My Heart
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/roddy-frame-27-02-2015/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (ism Greenhouse Talent)
Axelle Red ‘acoustic’- Nostalgisch heerlijk wegdromen
Axelle Red
Concertgebouw
Brugge
2015-02-27
Johan Meurisse
Axelle Red is een gerespecteerde dame die met deze ‘acoustic’ tour een terugblik biedt op haar ruim 20 jarige succesvolle carrière , die nog met glans ondersteund werd door het ijzersterke ‘Rouge ardent’, dat goud kreeg . Het getuigt van puik sing/songwriting , waarbij haar songs net die ideale formule van pop, chanson, variété, soul, funk hebben en dus eenvoudigweg goed in elkaar zitten .
Tijdens deze tour in 2015 wordt gekend singlewerk afgewisseld met een rits intense albumtracks , die tot de essentie worden herleid door akoestische gitaren , piano, een blazer, drumtics, handclaps en een soulfulle backing vocaliste. Op die manier klinkt haar materiaal gevoelig en weet het diep te raken.
De Limburgse Fabienne Demal is erg populair en zorgt voor ‘unity’ gevoel in ons landje. Ze is een veelzijdige artieste , heeft een tomeloze inzet en daar kunnen we niks anders dan respect voor opbrengen , want naast sing/songschrijfster en moeder is ze maatschappijkritisch, komt ze op voor de vrouwenrechten en zet zij zich in voor allerhande projecten , o.m. als Unicef-ambassadrice.
Zij koestert Franstalige als Vlaamse fans met haar sfeervolle , indringende en lichtvoetige pop. Vanavond wordt de kaart getrokken van haar Franstalig werk .
We ervaren letterlijk een rode gloed van haar warm concert , een emotievol kader van tristesse en melancholie; een aanstekelijke, huppelende uptempo groove kan worden toegevoegd. In een halve cirkelopstelling heeft ze een prima band rond haar o.m. Wigbert Van Lierde , die mee zorgt voor een boeiende, variërende set .
In de beginfase dompelen ze ons onder in sobere versies van “Amour profound” , “La claque”, “Si tu savais” en “Ce coeur en or” , die een soort ballroomsfeertje creëren door de verschillende instrumenten.
Niet alles wordt even sober gehouden , soms durven ze iets breder te gaan of ervaren we een intens (dromerig) gevoel en dramatiek als op “Romantique à mort”, “De mieux de mieux”, “Jure” , “Parce que c’est toi” , verder een uiterst breekbare “Je t’attends” of ”Quelque mots d’amour” en de gekende singles “Elle danse seul” , “Le monde tourne mal” , “Sensualité” of “Rouge ardent” , die de set na bijna twee uur besloot. Wat dan ook sterk werd onthaald . De rode kleur kwam nog feller. Inderdaad, ruimte voor mijmering , heerlijk wegdromen , nostalgie en kippenvelmomenten.
We hadden een uiterst sfeervolle , ingenomen set , met enkele uptempo grooves , spaarzaam of iets breder, door een sympathieke dame en een sterk op elkaar ingespeelde begeleidingsband , wat haar talent en materiaal onderstreepte . Erg mooi!
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set op 18 maart 2015 Stadsschouwburg , Sint-Niklaas
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/axelle-red-18-03-2015/
Organisatie : Greenhouse Talent + Comedyshows
De Gentse sing/songwritster Joni Sheila met Filippino roots debuteert met een aangenaam frisse, dromerige plaat . De songs hebben een fijne opbouw , zijn soms wat meer ingenomen, en worden gedragen door haar warme , indringende vocals. Haar gitaarspel refereert ergens aan 90s Indigo Girls.
De sympathieke Gentse lady financierde haar debuutalbum met straatoptredens; haar melodieuze popsongs verdienen erkenning!
Info http://www.jonisheila.com
De zes verhalende songs op de EP zijn mooi uitgewerkt en zitten goed in elkaar . Heerlijk wegdromende muziek dus …
Info op http://beta.vi.be/jussi of http://www.facebook.com/jussi.music
Vier songs hebben we op dit in eigen beheer opgenomen EPtje . EPtje?, de songs zijn mooi uitgesponnen en laten ons meedrijven in die heerlijke trips van psychedelische stoner, sludge en postmetal , die boeiend klinken door de intense, slepende aanpak en de vettige, lekker gedreven , snedige partijen . De zang wisselt evenzeer tussen cleane zanglijnen en screamo’s. Psycho-naut doet op die manier zijn naam alle eer aan !
Info op http://beta.vi.be/psychonaut
Nederlandstalig werk krijgen we van de beloftevolle sing/songwriter Matthijs Leeuwis , die al toe is aan zijn vijfde plaat en heel wat emotie steekt in zijn persoonlijke teksten , die indrukken, betrokkenheid verwerken van de zaken om ons heen . Allemaal heel gevat .
Muzikaal hebben we hier het betere betekenisvolle, ingenomen en extraverte lied op rootspop, folk, blues , country en psychedelica , die heel wat boeiende variaties herbergen .
De songs zitten goed in elkaar en hebben oog voor detail .
Laat u onderdompelen en leiden in wat deze gast te bieden heeft .
Info op http://www.matthijsleeuwis.nl en http://www.bastaardplaten.nl
Together PANGEA - Stomend feestje in café De Zwerver
Together PANGEA
café de Zwerver
Leffinge
Voorprogramma Mind Rays, een viertal uit Gent, zag ik vorig jaar al eens aan het werk en toen had ik nog ernstige twijfels. Maar in Leffinge mocht ik die meteen overboord kieperen. Wat is deze band gegroeid! Strak gehouden gore grotestads garagepunk met als ijkpunten een gitaar waarvan de viezigheid afdroop en een waanzinnige zanger. Soms lieten ze hun songs bewust ontsporen in zeeën van echo en gepiep. Misschien leuk voor hen, ik had er evenwel niets aan. Maar die gebalde nummers die zo op je gezicht uiteen spatten, daarvoor ging het vuistje graag de lucht in. Mind Rays waren niet alleen een gesmaakte opwarmer, ze zorgden er ook nog eens voor dat het feestje bij Together PANGEA meteen losbarstte!
Together PANGEA uit Los Angeles kaapte vorig jaar maar liefst drie prijzen weg in de jaarlijkse poll van de Vera in Groningen, toch nog steeds één van de meest toonaangevende zalen in Europa : beste optreden in de Vera, beste band en beste album! Ruimschoots voldoende om mij benieuwd naar Leffinge te laten trekken hoewel ik die laatste plaat, ‘Badillac’, niet echt een hoogvlieger vind.
Dan moesten ze het live maar waarmaken en dat lukte hen zeker niet onaardig. Hun messcherpe gitaarrock met een punkrandje nodigde meteen uit tot een stomend en botsend feestje vooraan. Terwijl de tweede gitarist en de drummer ook puik werk leverden waren het de geschifte bassist, Danny Bengston, en vooral zanger-gitarist, William Keegan (bijzonder mooie stem overigens),die met de meeste aandacht aan de haal gingen. Ik meende raakpunten te horen met Mikal Cronin en duidelijk ook een paar keer met Nirvana. Maar net als bij de plaat bleef ook hier ik een beetje op mijn honger zitten. Songs als “Badillac”, “Sick shit” en het van een schitterende tempowisseling voorziene “Offer” bleken live echte mokerslagen maar lang niet alles was van een dergelijke kwaliteit. Dat terwijl een parel als “Where the night ends” gewoon in de kast bleef liggen.
Soms werd er te opzichtig naar de radio gelonkt en klonk het te gepolijst om mijn superlatieven boven te halen.
Maar dat Together PANGEA er ‘stond’, laat daar geen twijfel over bestaan. In die mate zelfs dat ik vermoed dat de groep een kans heeft om door te breken. Of zijn ze daar dan toch 25 jaar te laat voor geboren?
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
‘Primitive and Deadly’, de nieuwste van Earth, is ongetwijfeld één van de beste platen uit hun rijk gevulde carrière. De doomrock en postmetal worden er genuanceerd met onder andere de innemende grafstem van Mark Lanegan en de ijle vocals van Rabia Shabeen Quazi. De band kwam het album in De Kreun voorstellen en met zo een dreun van een plaat waren onze verwachtingen tamelijk hoog gespannen.
Wij bleven echter een beetje op onze honger zitten. Hoewel vier van de vijf songs van die ingrijpende plaat de weg naar De Kreun vonden, kwamen de gelaagdheid en de magie van ‘Primitive And Deadly’ maar mondjesmaat naar boven. Het bleek vooral een gemis dat er geen vocalisten mee waren. De meerwaarde van songs als “There’s a Serpent Coming” en “From The Zodiacal Light” ging verloren. Zonder de vocals van Lanegan en Quazi staken deze tracks niet boven de rest uit, hun body was niet echt verdwenen maar de ziel was een beetje zoek.
Earth hanteerde gans de avond een soort van tergende traagheid waarbij de sound wel bijzonder krachtig en zuiver bleef, maar waarin de songs (zo een acht in totaal) helaas ook onderling verwisselbaar leken daar ze er met zijn allen hetzelfde slepende tempo op nahielden. Hoe intens en begeesterend het ook bij momenten mocht klinken (vooral “Even Hell Has it’s Heroes” en “The Bees Made Honey in The Lion’s Skull” kerfden diep in onze aderen), de sleur kwam er toch wat in te zitten omdat het trio uit hetzelfde doom-vaatje bleef tappen.
Eenzijdigheid kwam zo de kop opsteken en ook met de heavy sound ging Earth niet echt over de rooie, wij hadden het allemaal nog wat zwaarder en radicaler verwacht. Vaak worden ze in één adem met elkaar genoemd, maar dit was duidelijk Sunn O))) niet, de dreunen gingen niet door merg en been, onze maag werd niet binnenstebuiten gekeerd en ons brein werd niet omgeploegd.
Qua sound klonk het allemaal wel overtuigend via de logge en trage riffs, dreigende en kurkdroge drums en diepe bastonen. Maar net dat tikkeltje meer dat een mens van zo een band zou verwachten, dat was er niet bij. We geraakten niet in trance, die klik wou maar niet komen, Earth nam ons niet mee naar die bovenaardse wereld die ze op hun platen nastreven. Bij die gasten voor ons leek het middels een knoert van een joint wel te lukken. Zullen we de volgende keer ook maar eens proberen.
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Meatbodies, het project van Chad Ubovich , deed één concert in België. Voor dit concert was de Rotonde goed volgelopen, een plaatsje zoeken was moeilijk. Ze kwamen er hun debuut ‘Meatbodies’ voorstellen dat op het In The Red Record-label uitkwam. Dit platenlabel was in het verleden ook een thuis voor Ty Segall en Mikal Cronin. Diezelfde Ty Segall heeft zelfs nog een band gehad met Chad op de basgitaar. Laat Meatbodies nu net zo klinken als Fuzz. Garagerock met fijne riffen en toch klinkt het alsof er een metalband speelt. Dat dit concert voor menige moshpits kon zorgen was slechts een understatement.
Meatbodies begint met de waarschuwing dat er soms klachten zijn van een te luid concert. Maar als echte punkers luisteren ze niet naar die klachten en zal ook dit concert luid zijn. Beginnen doen ze met een nummer dat in vergelijking met de rest van de set rustig is. Er wordt wat met de gitaren gespeeld en het lijkt alsof er rustig gejamd wordt. Niets is minder waar natuurlijk want hierna volgt een immense gitaarsolo die meteen de toon zet.
Een solo op de bas zet de intro van “Mountain” in gang. Meteen volgen er verschillende moshpits en begint iedereen te headbangen.
Meatbodies bewijst dat ze fantastisch gitaar kunnen spelen. Zowel hevige gitaarsolo’s en rustige middenstukken zorgen dat dit nummer een voorbode is voor de rest van de set. De lange haren van de bandleden geven de muziek nog wat extra sterkte. Het lijkt alsof we naar een heavy metal band aan het kijken zijn. Alleen de simpelheid en de robuustheid van de muziek geven het gevoel van in een garage te staan. Hierna volgt de eerste single “Disorder”. De fantastische single klinkt beter live met meer solo’s en naar het einde toe een geniaal rustig stuk.
Hierna wordt de ene single na de andere gespeeld. “Tremmors” klinkt luider en rauwer dan op cd. Ook “Off” en “Gold” zijn veel beter. Er wordt volop met solo’s gesmeten en dit toont de kunst aan van de bandleden. Het zijn echte muzikanten die zeer goed met de gitaar overweg kunnen. Wanneer vanuit het publiek de vraag komt om nog luider te spelen moeten ze geen twee keer nadenken. De versterkers worden luider gezet en het gemiddelde wordt ferm opgedreven naar 110db. Fuzz is nooit ver weg, want ook soms zijn er fuzzy solo’s die dan weer uitmonden in hevige riffen.
Eindigen doen ze met een tien minuten lange solo, deze solo blijft duren en klinkt steeds fantastischer. Net wanneer het vervelend zou worden doen ze iets anders met de gitaren waardoor het weer prachtig klinkt.
Meatbodies is een band die je live aan het werk moet zien. Hun beheersing van de gitaren zijn zeer impressionant en ook hun looks passen perfect bij de muziek.
Organisatie: Heartbreaktunes + Botanique, Brussel
15 jaar en 7 studio albums. Zolang heeft het geduurd vooraleer het uit Portland, Oregon afkomstige alt.countryfolk gezelschap The Decemberists eindelijk de podiumplanken van de AB heeft mogen kussen. Op zich al een kleine schande als je ziet hoe het jonge grut tegenwoordig aan amper een halve hapklare radiohit genoeg heeft om die zaal in een oogwenk te doen vollopen, maar nog groter was onze verwondering toen bleek dat frontman Colin Meloy en zijn gezellen in Brussel voor een halfvolle arena moesten aantreden.
Misschien heeft één en ander wel te maken met het wat ingewikkelde muzikale recept dat The Decemberists door de jaren heen hebben ontwikkeld en verfijnd, en waarin zowel ingrediënten uit pastorale folk, rootsy americana, lichtvoetige country en melodieuze indiepop verwerkt zitten. Hun jongste worp ‘What A Terrible World, What A Beautiful World’ is wat dat betreft niet enkel hun meest veelzijdige werkstuk, het is ook de eerste plaat van de groep waar cynisme zo duidelijk de boventoon voert.
In de epische opener “The Singer Addresses His Audience” kroop Meloy in de huid van de denkbeeldige popster die artistieke credibiliteit heeft ingeruild voor publieke adoratie, een scenario dat heel even niet eens ondenkbeeldig leek voor The Decemberists toen ze op de Grammy Awards in 2012 met “Down By The Water” nipt de duimen moesten leggen voor Foo Fighters als ‘best rock performance’. Deze potige countryrocker waar een groep als The Jayhawks een moord zou voor begaan en die op momenten zelfs naar early R.E.M. rook tekende ook in Brussel voor één van de vele hoogtepunten van de avond.
Aan de oppervlakte lijken The Decemberists een wat duf imago van foute country groep in foute donkere maatpakken te cultiveren, maar in werkelijkheid heeft de band met Colin Meloy een praatgrage entertainer in de rangen die lustig dolde met het Belgische publiek, en met de kleine schare Amerikaanse fans in het bijzonder. De man heeft klaarblijkelijk nooit kunnen kiezen tussen zijn drie grote liefdes: muziek, geschiedenis en literatuur.
Niet toevallig zijn verschillende van zijn songs dan ook geïnspireerd door historische gebeurtenissen of fictieve personages, en dat leverde in Brussel een paar tot de verbeelding sprekende songtitels op als “Grace Cathedral Hill”, “The Legionnaire’s Lament” of “16 Military Wives”.
Meloy is dan wel het gezicht én de spreekbuis van de band, toch etaleerden The Decemberists zich in de AB vooral als een hecht en vlekkeloos musicerend collectief. Toegegeven, de twee voor de gelegenheid meegetroonde achtergrondzangeressen lieten sommige nummers soms gevaarlijk dicht richting kleverige doo-wop afglijden en boden amper meerwaarde. Wel essentieel voor het theatrale geluid van de groep bleek de verbluffende virtuositeit van Meloy’s sidekick Jenny Conlee, die met sprekend gemak zowel keyboards, accordeon, melodica als xylofoon hanteerde. Aan zijn linkerzijde werd Meloy dan weer geflankeerd door gitarist Chris Funk die opgejaagd door de strakke ritmesectie voor de nodige rock’n’roll punch zorgde, maar even goed overweg kon met steel pedal of banjo.
Nogmaals, hoogtepunten legio in de AB, maar de strafste stoot die de zeven Amerikanen als collectief uit hun hoed toverden moet toch ‘The Island: Come and See/The Landlord's Daughter/You'll Not Feel The Drowning” zijn. Met dit ruim 10 minuten durende epos uit het concept album ‘The Crane Wife’ (‘06) voerde de groep een ware tour de force op waarin pastorale folk en prog een al even onwaarschijnlijke als avontuurlijke flirt aangingen.
Tot twee keer toe stuurde Meloy zijn makkers richting backstage, wat telkens een beklijvend solo moment opleverde. Midden in de set stak het verstilde “Carolina Low”, een van onze persoonlijke favorieten uit de nieuwe plaat waar de uitdrukkelijke knipoog naar alt.country godfather Townes Van Zandt meer dan waarschijnlijk voor iets tussen zit. In de encores stond de frontman opnieuw alleen op de planken, dit keer om met “Wonder” het schuldgevoel wat te temperen omdat hij de verjaardag van zijn negenjarig zoontje vandaag moest missen. “A Beginning Song” sloot de avond af zoals ie begonnen was: episch en groots.
En de moraal van het verhaal hoor ik U vragen? Wel, op basis van hun zonder meer meeslepende prestatie in een schromelijk onderbemande AB zat die reeds fijntjes verborgen in de titel van het jongste Decemberists album: ‘What A Terrible World, What A Beautiful World’.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/serafina-steer-24-02-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-decemberists-24-02-2015/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Brns – Brains, om het u wat makkelijker te maken, is na het korte debuut ‘Wounded’ toe aan hun tweede plaat . De heren uit het Brusselse nemen een voornaam plaatsje in binnen de Belgische indiescene … Hun frisse, broeierige zelfs opwindende songs werden gekenmerkt door een strakke ritmesectie , pompende basslines, beheerste, avontuurlijke gitaarlijnen en een opzwepende drums , wat voor een aantrekkelijke, catchy , deels mysterieuze sound zorgde, die een dansbare groove hebben , de spanning doen toenemen en explosieve momenten kennen. Ze zaten ergens tussen Battles , Tortoise en CYHSY in .
Op die tweede plaat ervaren we een even broeierige spanning , zijn er melodieuze als aparte afwijkende ritmes , en klinkt het in zijn totaliteit meer zweverig , o.a. meebepaald door de knap uitgewerkte vocale harmonieën, die dan naar Alt-J neigen. Openers “Void” en “Slow heart” zijn al meteen twee fijne openers.
De multi-instrumentalisten gaan opnieuw gretig te werk, klinken alternatief en hebben dus een boeiend staaltje afgeleverd met deze plaat, die zich per beluistering laat ontdekken!
De Deense The Asteroids Galaxys van Mette Lindberg en producer Lars Iversen maken er een vrolijke , leuke, ontspannende en aangename boel van . Vijf jaar terug kwamen ze in de belangstelling met “Golden age” , een kleine reclamehit.
Net als de vorige platen brengt de derde cd een rits toegankelijke songs met een smiley als “Navigator” , “My club” , “Choke it” en “Hurricane”. Meer ‘galaxy’ sounds ervaren we op een “Zombies”. Toeters en bellen , deze Asteroids Galaxys bieden een uiterst gezellig geluid.
De sing/songwriter Luke Sital-Singh is een opkomend talent en heeft al meteen met “The greatest lovers” een goede hit op zak . We horen gevoeligheid en intensiteit terug in de sobere, sfeervolle en broeierige nummers . Na drie fijne EPs is eindelijk het debuut uit , ‘The fire inside’ en kreeg hij ook nog een nominatie voor de BBC’s Sound of 2014 . Hij dringt zich een plaatsje op naast George Ezra , en heeft met Damien Rice, Ben Howard , Tom Odell en Passenger goede voorbeelden achter zich.
Een afwisselend plaatje in het genre dus, waarbij enkele nummers gedragen worden door akoestische/elektrische gitaar en piano en zijn helder indringende stem (“Bottled up tight”, “Nearly morning” , “Fail for you”, “Cornerstone” en “Benediction”) ; die leiden in naar de emotionaliteit en weemoed. De andere zijn boeiend en intrigeren door de opbouw, “Nothing stays the same” , “Lilywhite” en “I have been a fire” of ze mogen lekker catchy klinken (“We don’t belong” en zijn doorbraaksingle) .
Kijk we hebben hier te maken met een doorleefd , eerlijk , oprecht, intiem album …
Nederlands 
Français 
