‘Man It Feels Like Space Again’, de zesde plaat in zes jaar vormde de aanleiding voor een tour rond Europa. Op 4 maart hield Pond halt in Opwijk om daar hun nieuwste plaat voor te stellen. De psychedelische Australiërs hebben ook banden met landgenoot Tame Impala, zo speelde zanger Nick Allbrook tot 2013 bij de band en is drummer Jay Watson nog steeds lid bij de band. Het geluid van Tame Impala is dan ook opmerkelijk hoorbaar bij Pond, alleen klinkt Pond net dat ietsje steviger.
De zaal is aardig volgelopen en een uitgelaten publiek verwelkomt de band met de legendarische woorden: “Pond In Belgium”, wat nog verschillende keren zal herhaald worden. Beginnen doet Pond met een klein misverstandje waardoor de synthesizers niet meteen mee zijn. Daarna volgt een zeer psychedelisch nummer met zalige gitaaruitbarstingen en fantastische riffs. Na een tijdje neigt het nummer zelfs naar een popnummer. De band bestaat uit mannen met baarden, wat het stereotiepe beeld van Australiërs nogmaals bevestigd. Alleen de zanger heeft geen baard en ziet er uit als een tienjarige zoon van Angus Young. Dit bevestigt hij door met zijn gitaar te spelen alsof hij zijn hele leven nog niets anders gedaan heeft.
Daarna volgt een nummer van het nieuwe album: “Elvis Flamin’ Star”. Dat nummer laat de funky kant in Pond bovenkomen. Het klinkt ook wat rustiger dan voorgaand nummer. “You Broke My Cool” laat iedereen bewegen alsof ze net hun eerste joint hebben gerookt. Het is een classic rock nummer dat op het einde kan rekenen op een uitvoerige solo met Nick die uitvoerig met de gitaar beweegt. Uiteindelijk belandt hij op de grond om daar met zijn gitaar te spelen, letterlijk.
Naast de gitaar vormen ook de synthesizers een belangrijke meerwaarde. Dit valt het meest op bij “Sittin’ Upon Our Crane”, waar het instrument een centrale positie inneemt. Bij dat nummer krijgt Jay het woord waardoor nu zelfs de zang een Tame Impala invloed krijgt.
Een cover kan ook niet ontbreken in de set. “Baby’s on Fire” van Brian Eno krijgt een psychedelisch kantje met meer solo’s en “Medicine Hat” doet de andere gitarist eens zingen. De volledige band heeft dus de vaardigheden om te zingen. Volgens de band zelf is het een ballad en zo klinkt het ook. “Giant Tortoise” wordt in het publiek aangevraagd en wordt daarna meteen gespeeld. Dit is een geweldig nummer. De intro is zeer psychedelisch gevolgd door geweldige uitbarstingen van zware gitaren om dan uiteindelijk te eindigen in een walm van bas met scherpe gitaar ertussen. Live klinkt het nog beter omdat de scherpe gitaar nog meer word geaccentueerd. Eindigen doet de band met een lang psychedelisch nummer die volledig instrumentaal is met soms eens een schreeuw tussen.
Na de gitaar wat te laten nazinderen komt Pond nog terug voor één nummer van maar liefst tien minuten. De titeltrack “Man It Feels Like Space Again” doet de band zowel funky als psychedelisch klinken. Het is de perfecte afsluiter van een set die iedereen wel kon smaken. De band kan gitaar spelen als de beste en de solo’s zijn fantastisch. Door steeds scherpe gitaar ertussen te spelen en met de synthesizers een psychedelisch geluid te creëren waanden we ons werkelijk “In Space”.
Organisatie: Nijdrop; Opwijk
Cockney Rebel was zowat de eerste rockgroep met viool en zonder elektrische gitaar. Bij de start begin jaren 70 trekt frontman Steve Harley de aandacht door het nichterige van David Bowie, het zeurderige van Bob Dylan en het artistiekerige van Bryan Ferry in één persoon te verenigingen. Dit levert een aantal wereldhits op met het debuut Sebastian, gevolgd door Judy Teen, Make Me Smile (Come up and see me) en de bewerking van de George Harrison klassieker “Here Comes The Sun”. Harley blijkt een intellectuele literatuurliefhebber te zijn die liever in het theater zit dan op het strand te liggen. Hij leunt meer aan bij Hemingway dan bij pakweg The Stones.
Steve Harley was vroeger bekend om een zekere arrogantie. Hij won in ‘75 de NME (New Musical Express) award voor rotzak van het jaar (sorry, Steve). Met het ouder worden, is hij gemilderd. Het sarcasme maakt plaats voor spitsvondige humor. Toen ik hem de laatste maal aan het werk zag in De Zwerver, deed hij na het derde nummer een fotograaf na. Foto nemen, schermpje kijken, en opnieuw, en opnieuw. Harley vroeg met een brede glimlach om het toestel in de lockers te leggen.
Niettemin, vóór het interview leen ik uit veiligheid een pamper – een verse - van een jonge moeder. Ik probeer onmiddellijk het ijs te breken.
Ik herinner me dat ik als veertienjarige voor het eerst het nummer Sebastian zag en hoorde op tv. Mijn ma was geshockt door de make-up en de extravagante kledij. ‘Ze nemen allemaal drugs,’ wist ze me te vertellen.
(Bingo, want hij lacht hartelijk). The drugs came later, my friend.
Steve Harley is niet je originele naam. Ben je een motorfan?
Nee, ik ben geen motard noch Harley-Davidson dweper. Het is gewoon een pseudoniem dat goed bekt.
Om nog eventjes bij de etymologie te blijven: vanwaar de naam Cockey Rebel?
Ik ben van Londen en kom uit een arbeidersmilieu. Een Cockney is een inwoner van Londen uit de arbeidersklasse. Het is ook de variant van het Engels die door Cockneys gesproken wordt. Op twintigjarige leeftijd bezocht ik folkclubs en schreef ik zelf gedichten. Mijn moeder vond mijn aantekenboekjes met mijn vroege probeersels. Haar oog was gevallen op de titel van een gedicht - weliswaar slechte poëzie - met de titel Cockney Rebel. Aardige naam, vandaar.
Je startte als muziekjournalist. Hoe is je relatie met de pers?
Dat ik muziekjournalist geweest ben, is een cowboyverhaal dat me blijft achtervolgen. Ik werkte als reporter, nieuwsverslaggever. Mijn verstandhouding met de muziekpers was soms gespannen. Dat had bijvoorbeeld te maken met de rivaliteit tussen twee bladen. Melody Maker hield onvoorwaardelijk van mij. NME daarentegen kwelde me opzettelijk.
Hoe dan ook, je was journalist. Welke vraag zou je stellen aan Steve Harley?
Hoe slaagde de jonge Steve erin om songs te schrijven? Met het ouder worden, is dit moeilijker geworden. Nochtans, thuis heb ik twee piano’s en een gitaar staan in drie verschillende kamers. Ik zet me aan het klavier en soms komt er niet veel bijzonders uit. Althans, het is zeer moeilijk om zelf over het resultaat tevreden te zijn. Iedere keer als ik het huis verlaat, heb ik een notitieboekje en balpen op zak. Ideeën zijn makkelijk maar ze omvormen tot een song is andere koek. Het stemt me tot grote tevredenheid dat mijn muziek heel wat impact gehad heeft, ook op collega-muzikanten. Zo vertelde Peter Hook van Joy Division en New Order, toch een heel ander genre, me dat Cockney Rebel van grote invloed geweest is. En Elbow startte met het coveren van Mr Soft.
Je maakte 15 albums. Welke is je persoonlijke favoriet?
Zeg vriend, dat is een moeilijke. Laat ons zeggen dat ik persoonlijk zeer te spreken ben over The Quality of Mercy uit 2005. Ik speel er live nog veel stukken uit.
Over naar je debuutsingle en hit: Sebastian. De betekenis van de naam is ‘de aanbedene’. Autobiografisch?
Sebastian werd bestempeld als een ‘ghotic love song’. Het is een zeer duister en mysterieus nummer. Autobiografisch? Ik verkies dat de mensen er zelf over nadenken bij het aanhoren. Gebruik je eigen verbeelding. Iedere maal als ik het nummer breng, is het iemand anders.
Sebastian sloeg onmiddellijk aan in Nederland en België. We stonden er twee weken op de eerste plaats. Waarvoor dank, folks. En we werden geboekt op Pinkpop.
Alan Parsons was geluidstechnicus bij de opnames van The Beatles en later een invloedrijk producer. Je werkte samen met Parsons voor de cd The Best Years of Our Lives, juist nadat hij Dark Side of The Moon ingeblikt had. Vertel.
Ik heb een immens respect voor Alan. We werkten samen voor de single Judy Teen (the queen of the scene …) en voor mijn tweede plaat The Psychomodo. Ook The Best Years of Our Lives, met de millionseller Make Me Smile, werd door hem geproduceerd. Hij laat me mijn verbeelding gebruiken, laat me mijn ding doen. Bij hem voel ik me artistiek vrij. Trouwens, ik zing op het nummer The Voice uit de I Robot cd van The Alan Parsons project. Een geniale bas-intro, nietwaar?
Klopt het dat je Make Me Smile (Come Up and See me) geschreven hebt nadat zowat de hele band ontslag nam?
Inderdaad, ik heb daaruit inspiratie geput. Een nuance, het gaat niet over hen maar over mij. Zij verlieten mij. Vergeet niet dat de naam Cockney Rebel bestond vooraleer de bezetting er was. Wist je dat Marc Bolan van T. Rex akoestische gitaar speelde op Make Me Smile? En Patricia Paay behoorde tot het achtergrondkoortje. De song sloeg wereldwijd aan. Er bestaan 120 coverversies van waaronder Duran Duran en Suzi Quatro. Het staat bovendien op sommige filmsoundtracks. Het werd zelfs gebruikt in een Carlsberg reclamespot. Het groepsontslag heeft me een aardige duit opgebracht.
Het lied leidt een leven. Ik nam onlangs in Rusland de taxi en Make Me Smile werd op de radio gedraaid. De chauffeur zong in gebrekkig Engels uit volle borst mee terwijl hij op het stuur het ritme aangaf. Hij wist niet dat het mijn compositie was. Héérlijk.
Ben je rijk geworden met de royalty’s van je hits? Er gingen bijvoorbeeld meer dan één miljoen exemplaren van Make Me Smile over de toonbank. Staat er een Maserati voor je deur?
Een Mase.., een Masiwhat… een Miserati? Iets als een Ferrari? (Lacht) Nee, ik rij met een degelijke BMW. Ik kan een goed leven leiden en ik kan doen wat ik wil. Mijn kinderen bezochten een goede school.
Zijn er artiesten waar je jaloers op bent?
Niet echt, ik ben tevreden met mezelf. Ik zou wel graag een groter publiek hebben en nog meer optredens.
Je verzorgde het voorprogramma van The Rolling Stones in 2007. Werden jullie vrienden?
We speelden tweemaal als opener op Palace Square in St.-Petersburg voor een massa volk. Schitterende locatie. Ik heb groot respect voor The Stones, maar ik ben niet zo bevriend met muzikanten. Musici, mezelf inbegrepen, zijn etters (lacht).
Je hebt een carrière van meer dan 40 jaar. Denk je soms om met pensioen te gaan of wil je als een echte op het podium sterven?
Ik raak mensen en besef hoe gelukkig ik daardoor ben. Dus, ik denk er niet aan om met pensioen te gaan. Ik hou ervan om te zingen, het is mijn leven. Luchthavens, tickets, het on the road zijn, soundchecks, het ontdekken … ik hou van deze levensstijl.
Ik verafgood België. We scoorden er het allereerst met onze debuutsingle Sebastian. Belgium has been good to me. Daarnaast hou ik van jullie keuken, de restaurants, noem maar op. Antwerpen heeft het excellente Wijnhuis, Brussel is schitterend om te ontdekken met paard en koets. Bovenal ben ik gek op Brugge. Zo charmant, zo mooi …
Bedank alvast op voorhand het Belgische publiek. They have been good to me, I’ll be good to them … Ik zal in Gistel de lange uitvoering in plaats van de single-versie van Sebastian brengen. Als het moet zelfs tweemaal. Beloofd.
Dat ziet er goed uit. Ik vertel hem nog dat de voorverkoop heel vlot verloopt. Wat een aangename boeiende man, die Steve Harley. Hij stelt voor om na het optreden samen een glas wijn te drinken. Zoiets sla ik nooit af. Hij vraagt wie ik ben en wat ik doe. Ik vertel hem dat ik naast journalist ook de promotor ben van het concert. ‘Dan moet je job vet betaald zijn,’ grinnikt hij.
Na het interview loop ik al fluitend naar het toilet om de droge luier uit te doen.
Steve Harley & Cockney Rebel
exclusief concert voor het vasteland – full band
zaterdag 18 april - 20 uur
cc Zomerloos Gistel
Toegang € 20
Een overtuigend concept horen we hier op deze compilatie , die eerst eind 2012 uitsluitend in de vorm van een boek verscheen met ‘sheet music‘ , voorzien van fraai artwork.
Met ‘Song reader’ nodigde Beck muzikanten/artiesten uit om een kale blauwdruk uit te voeren van zijn songs , zonder zijn eigen definitieve versie.
De songs werden samengebracht op deze compilatie , waarop twintig verschillende artiesten de songs van het album uitvoeren . Bekende ( Jeff Tweedy, Jack White , London Wainwright III , Norah Jones , Jarvis Cocker, …) en minder bekende grootheden hielpen mee , tekenden en zorgden voor de eenvoud van de klassieke popsong die gaat van indie , rootspop, ballroom tot klassiek door de toegevoegde orkestraties.
Er zou wel tien jaar overgegaan zijn om de nummers uit te schrijven . Grossier maar even in de 20 aangename nummers. Zelf tekent Beck voor het fraaie “Heaven’s ladder” .
Het is een mooi uniek werkstuk alvast dat je wegwijs maakt in Becks muzikaal gedachtengoed …
Midden vorig jaar werden we bestormd door die single van de Ierse sing/songwriter Andrew Hozier-Byrne. “Take me to church” - de song handelt over de misstanden in de katholieke kerk , en er is een controversiële clip tegen homohaat verbonden aan het nummer -, ging het beloftevolle debuut vooraf en hij was ook al één van de revelaties op Pukkelpop , waar hij voor de eerste keer te zien was en waar we konden kennismaken met z’n werk.
Heel wat moois hebben we met zes bijhorende nummers op het album, emotionele radiopotentiële pop verweven van gospel , blues , folk , en meerstemmige zangpartijen.
De nummers steken goed in elkaar en krijgen een meerwaarde door z’n indringende vocals. We krijgen afwisselend broeierige ( en dat zijn er een pak o.m. “Angel of small death …”, “Jackie & Wilson”, “Someone new” in de beginfase al ) en een handvol ingetogen , breekbare songs (o.m. “In a week” (met Karen Cowley) , “Cherry wine” en “My love will never die”) te horen; hier hebben we nog meer de kracht van zijn stem en verraadt hij een klassieke kooropleiding. “From Eden” is de volgende single.
Hozier overtuigt met de reeks spannend opbouwende nummers !
Een heel interessante soloplaat is deze van de 56 jarige zanger/gitarist Thurston Moore . We hebben hier op zijn solo-album ‘The best day’ een reeks twinkelende, onversneden gitaarsongs bepaald door die rauwe, jengelende gitaar, zijn lichthese onvaste vocals en die spannende, beheerste, gestroomlijnde songstructuur .
De eerste twee “Speak to the wild” en “Forevermore” zijn al meteen twee sterke nummers in het genre die net zorgen voor dat kenmerkend Sonic Youth geluid … een soort ‘rewind’, waarbij de songs een eenvoudige melodielijn hebben, waarin van alles kan gebeuren , ze lichtjes door de bocht gaan , maar nergens ontsporen . Hij heeft o.m. Steve Shelley , Debby Googe (My Bloody Valentine) en James Sedwards bij zich.
“Detonation “ en de titelsong zijn diegenen die het meest rocken , “Vocabulairies” een muzikaal werkstuk is en “Grace lake” het leuke instrumentaaltje . Chelsea Light Moving was al fijn groepje van de man , maar dit is een Thurston Moore in even goede doen.
Live durft het nog meer te knetteren, staat men nog meer onder hoogspanning en brandt de kaars van ‘Daydream nation’ nog meer …
De acht songs zijn meer dan de moeite! Prachtplaatje.
Peace bracht onlangs zijn nieuwe album ‘Happy People’ uit. Een tour om dat album te ondersteunen kon dan ook niet uitblijven. In Groot-Brittanië een grote naam, in België niet zo bekend. Hun typisch Brits geluid klinkt dan ook zoals veel andere bekende Britse bands. Foals, The Maccabees maar ook The Rolling Stones en Stereophonics. Een eigen geluid hebben ze dus niet gecreëerd maar vooral veel gekopieerd. Deze verschillen in geluid komen misschien live beter tot zijn recht.
De Rotonde is niet helemaal volgelopen voor Peace maar dit laten de ‘die hard’ fans zeker niet aan hun hart komen. Zo’n 20tal jonge meisjes en enkele jongens staan al van bij de opening van de zaal vooraan het podium om zo dicht mogelijk bij hun idool te staan. Wanneer de band uiteindelijk opkomt zijn er, zelfs in de Rotonde, gillende meisjes te horen. Beginnen doet Peace met “Follow Baby” een kleine hit van hun debuutalbum. Met wat extra bas klinkt het nummer dan ook stukken beter dan op de cd.
De volgende nummers zijn van hun nieuwste plaat: “Money”, “Gen Strange” en “Lost On Me”. Stuk voor stuk krijgen ze het publiek mee door hun funky sound. Zanger Harry Koisser draagt een bontmantel om zich te onderscheiden van de rest van de bandleden. Deze dragen zoals echte Britpoppers een jeansvest. “Float Forever”, een minder funky en rustig nummer, wordt gezellig meegezongen. Alleen theelichtjes ontbreken nog. Bij “Perfect Skin” krijgt zanger een stem net als Mick Jagger, maar het refrein klinkt dan weer als U2. De bandleden van Peace doen niet te moeilijk tijdens het optreden en spelen gewoon hun nummers.
Na deze rustige funky nummers volgt een middenstuk met enkel gitaarsolo’s en nagenoeg geen zang. Moest er gezegd worden dat Explosions In The Sky hier spelen zou, iedereen het geloven. De solo’s swingen de pan uit, maar na een tijdje begint het te vervelen. Het is van alles een beetje en deze kakafonie verward het publiek een beetje. De riffs zijn wel fantastisch en het valt op dat die van Peace echt wel gitaar kunnen spelen, alleen tonen ze het een beetje te veel. De solo’s worden beëindigd met “California Daze” een zeer rustig nummer die iedereen weer op hun positieven kan laten komen.
“I’m a Girl” zet het einde van de set in en alweer is dit een funky nummer die iedereen aan het dansen krijgt. Daarna keert de band terug om maar liefst vier bisnummers te spelen. Opvallend is dat “Lovesick” iedereen het meest bekoort. Het is zelfs zo dat bepaalde fans het podium bestormen. Dit getuigt van een gebrek aan respect voor de artiest in kwestie. Ook bij “Higher Than The Sun” doet een enkeling dit. Peace heeft dus een hechte fanbase die soms iets te enthousiast is.
“World Plessure” is het laatste nummer die de band speelt. Heel de wereld zal wel geen plezier beleven aan Peace, maar met zulke fans is het slechts een kleine stap om echt door te breken. De verschillende gezichten die Peace toont op cd vallen live nog meer op. Het is een spervuur van verschillende genres en vooral een lijn ontbreekt in het concert. Desondanks kan de muziek toch op veel bijval rekenen en is het vooral zeer funky en aangenaam om naar te luisteren.
Organisatie: Botanique, Brussel
Up In Smoke 2015 (V) - Colour Haze - Radio Moscow - Cherry Choke
Up In Smoke 2015
Magasin 4
Brussel
2015-03-03
Simon Van Extergem
Stoneravond in Magasin 4 vanavond. Heartbreaktunes programmeert voor de 5e keer de top uit de stonerwereld.
De avond wordt op gang geschoten door Cherry Choke. Dit Brits trio brengt een mix van rock 'n roll, blues, garage, en hard rock. Gooi een hele hoop clichés samen en je krijgt de sound van deze mannen. Niet echt memorabel te noemen, maar een leuke opwarmer voor het betere werk.
Tijd nu voor het eerste luik van de double bill deze avond: Radio Moscow. Deze Amerikanen zitten ondertussen aan hun 4e full album. Een band met al wat kilometers op de teller. Amerikaans psychedelisch stoner trio dat wel van aanpakken weet. Ze kenmerken zich door de zeer technische solo's van de gitarist. Gelukkig vallen de drum en bas niet stil op deze momenten waardoor de band het momentum niet verliest. En dat de gitarist kan spelen dat is een feit en hij steekt het ook niet graag weg. Met zijn technische hoogstandjes en vergevorderde techniek weet hij het talrijk omgekomen stonerpubliek te bekoren. En talrijk is het publiek zeker. Net niet het sold out bordje moeten bovenhalen waarschijnlijk. Dat de gitarist graag uitpakt met zijn excellent gitaarspel is een understatement. Daar ligt toch vooral de nadruk op. De solo's vliegen om de oren. Dat hij ook kan zingen bewijst hij in het bluesy nummer “Deep Blue Sea”.
De nummers volgen een strak stramien: wat begint als “ee”. Gewoon nummer met zang, strofe en refrein gaat snel over naar een solo die enkele minuten aanhoudt, een lange jam. Een veelbeproefd recept dat zijn deugdelijkheid al heeft bewezen en ook hier aanslaat.
Tijd nu voor echte stoner. De Duitsers van Colour Haze staan al jaren bekend om hun voortreffelijke live prestaties. Geen riffs of drukdoenerij hier. Wel lange lappen muzikaal goud. Een psychedelische trip doorheen de muzikale breinen van deze 3 heren. De stoner wordt doorspekt met goeie psychedelica uit lang vervlogen tijden. Hier en door ook wat oosterse invloeden in de solo's om het allemaal nog wat extra bezwerend te maken. Deze heren maken geen haast om hun publiek te boeien. Integendeel. Waar de meeste bands op het gaspedaal moeten gaan om de aandacht niet te verleiden, slagen zij erin om net de rem boven te halen.
De bas en drum zorgen ervoor dat de gitarist zonder probleem zijn duivels kan ontbinden, zonder dat de volheid van de klank verloren gaat.
Op de achtergrond worden de traditionele visuals geprojecteerd die bij iedere psychedelische band te zien zijn. Veel meerwaarde bieden die dus niet. Maar ze helpen wel wat de sfeer te scheppen. Wat wel helpt zijn de fenomenale muzikanten. En hoewel de gitarist veel beter kan spelen dan zingen, past ook de stem perfect in het geheel. Een masterclass in psychedelische stonerrock door een masterband.
Organisatie: Heartbreaktunes + Magasin 4, Brussel
De 50 jarige NY-er heeft al een rijkelijk gevulde carrière achter de rug . Een icoon binnen de hedendaagse pop en rock. Stoere, strakke retrorock’n’roll wordt afgewisseld met broeierige rocksongs en gevoelige ballads, die verleidelijke soul en funk integreren. Zijn ‘love revolution’ kreeg midden de jaren 90 een muzikale dip . In zijn 25 jarig jubileum hebben we nog steeds die retropop in al zijn vormen , intens broeierig, rockend en sfeervol, gevoelig . Een classic Lenny, die lekker klinkt in het rockgenre , een opwindende show brengt met ballads en siert door meeslepende melodieën, gitaarriffs, blazers en ‘70s toetsen .
“The chamber” en “Seks” zijn al twee singles die meteen overtuigen , verder worden we meegevoerd door de variërende aanpak , vooral naar het eind is het allemaal wat gewoontjes en doelloos rustiger.
Als rockartiest is en blijft hij ‘back to business’ , die de kneepjes van het vak kent en alles uit de kast haalt . Evenwichtige rock , niets meer , niets minder!
De Allah-Las zijn een viertal uit Los Angeles, die vorig jaar hun tweede album ‘Worship the sun’ uitbrachten. De band ontstond toen 3 personeelsleden van Amoeba Music, een grote onafhankelijke muziekzaak, besloten samen te spelen. Wij pikten de band op bij hun zelfgetiteld debuut uit 2012, maar hadden ze nog nooit live gezien.
Vanaf de eerste noot voerden de Allah-Las ons terug naar 1965/1966, jaren waarin zelfs de meeste ouders van het jonge publiek nog niet geboren waren. Zonnige, Californische surfrock, zoals in opener “Busman’s holiday”, alles binnen het idioom van vijftig jaar geleden, met een slaggitarist en een sologitarist, een drummer die accenten en breaks rondstrooide alsof er sindsdien geen muzikale evoluties gebeurd waren en de Handelsbeurs onder een glazen stop geplaatst was.
“No voodoo” was weemoedig, maar werd wel opgevrolijkt door clevere solootjes. “Buffalo nickel” had “Papapa” koortjes die door de volledige band meegezongen werd. “Sandy” had veel zon, zee en strand, dit was bubblegumpop met een twanggitaar. “Sacred sands” kon zo uit De Pré Historie; een instrumentale surfklassieker met een heel herkenbaar thema.
Ook de Glimmer Twins passeerden de revue in “Tell me what’s on your mind”.
Toen de leadgitarist de zang overnam, kregen we een licht psychedelische toets, vroege Pink Floyd nog met Syd Barrett, terug naar 1967. Was er dan totaal geen band met 2015? Nee, toch wel, ergens liep er een rode draad van de sixties over The Paysley Underground (“That’s what you always say” van The Dream Syndicate), naar huidige bands zoals Grizzly Bear en Real Estate. Waar die laatste band live een te zoetsappige reproductie van hun platen neerzetten, slagen Allah-las er in hun live uitvoering naar een hoger niveau te brengen door net dat beetje jalapeno-peper toe te voegen aan de plaatversies. De percussie tilde alles naar een hoger niveau, en in de bis mocht het voorprogramma nog meer accenten toevoegen met tamboerijnen en maracas, en nam de drummer de zang over van de ritmegitarist.
We vermoeden dat Noel Gallagher dit een heel stuk beter vindt dan de “fooking Artic Monkeys”, en dat vinden wij nu ook. Onbeschaamd retro, je hoeft niet op zondagmorgen naar Radio 2 te luisteren voor sixties-nostalgie, de Allah-las brengen dit nu ook live in 2015 en ze doen dat goed.
Setlist
Busman’s Holiday – Follow you down- Standing- No voodoo-Buffalo nickel –Sandy- De vida voz – sacred sands- had it all – tell me –catalina- ferns gallery- 501-415- calm me down- better than mine- autumn dawn- artifact- catamaran
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/eerie-wanda-02-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/allah-las-02-03-2015/
Organisatie: Handelsbeurs + Democrazy, Gent
Ariel Pink– Het roze-spectrum volledig doorgrond
Ariel Marcus Rosenberg beter bekend als Ariel Pink is bezig aan een tournee doorheen Europa om zijn nieuwste album ‘Pom Pom’ voor te stellen. Zijn derde halte was in Tourcoing waar hij voor de gelegenheid Harry Merry als voorprogramma had meegenomen. Deze Nederlander is even gek als Ariel Pink. Ariel Pink maakt muziek die aan ieder genre kan worden toegespitst. Een algemenere term is seventies Lo-Fi gespeeld door een gekke band. Want ook de band is deel van het concept Ariel Pink.
Harry Merry bleek de perfecte opener voor Ariel Pink. Met een soort Nederlands-Engels taaltje brengt hij muziek alsof hij net een act als clown aan het uitvoeren is in een circus. Zingen kan hij amper, performen kan hij des te beter. Het klinkt allemaal zeer experimenteel en soms zelfs vals maar dat laat Harry niet aan zijn hart komen. Door soms te zingen als een baby die zijn eerste geluidjes maakt wordt het alsnog hilarisch. Stevie Storm is een goed nummer en een perfecte samenvatting van zijn concert. Het best live te bekijken want dit kan thuis geen vijf minuten volgehouden worden.
Ariel Pink besluit om zich niet te extravagant te kleden, de drummer daarentegen doet een bikini aan. Wat nogal vreemd is voor een man in de vijftig met een baard. Ariel Pink begint met “Plastic Raincoats In The Pig Parade”. Een knotsgek psychedelisch nummer waarvan er nog veel zullen volgen. De band bestaat uit zeven muzikanten met elk een microfoon. Dit zorgt ervoor dat elke muzikant apart zijn stempel kan drukken op een nummer door ertussen te gaan zingen. Dit gebeurt bij “Black Ballerina”, een single uit zijn recentste album. Dit nummer klinkt volgens hen cabaret, maar laten we het vooral op funky houden. Bij Four Shadows, een ander nummer uit Pom Pom, lijkt het alsof Iron Maiden op het podium staat. Het klinkt zo stevig met fantastische gitaarsolo’s dat het enkele minuten op een metal-concert lijkt.
De irritante reclamespotjes op de radio klinken net zoals Jello. Alleen worden die niet met echte gitaren gespeeld en eindigen deze niet in een gitaarsolo. Het heeft dus wel het irritante Jello dat constant wordt herhaald. Daarna wordt het donkerder op het podium, nu speelt Ariel Pink zelf wat ambient. Het klinkt zoals Depeche Mode en eindigt als een solo in een U2 liedje. De zeer simpele kinderlijke deuntjes blijven zich herhalen waarna het weer overgaat tot iets poppy. Net wanneer er gedacht wordt dat er niet nog meer genres kunnen gespeeld worden bewijst Ariel Pink het tegenovergestelde. Er wordt een saxofoon bovengehaald, we kunnen jazz ook van het lijstje schrappen. Het zou zelfs zo kunnen zijn dat er ook flarden wereldmuziek te horen waren.
New Wave kunnen we na “Fright Night” ook van het lijstje schrappen. Het lijkt zelf heel erg op The Cure in hun beginperiode. Daarna worden nog drie nummers van ‘Pom Pom’ gespeeld. “Put Your Number In My Phone” is een rustige ballad waarmee Ariel bewijst dat hij wel degelijk ook kan zingen. De andere muzikanten zorgen hierbij voor mooie samenzang. Het lijkt zelfs alsof we samen aan het kampvuur zitten te zingen. “Dayzed Inn Daydreams” breit een mooi vervolg aan dit nummer. Geëindigd wordt er met “Picture Me Gone”, toepasselijk want na het nummer is de band effectief verdwenen zonder enig bissnummer te spelen.
Ariel Pink bewijst dat hij live een fenomeen is. Desondanks dit een rustig concert was volgens viel dit niet meteen op, dat belooft dus voor de rest van zijn tour. Want zelfs al zegt hij dat het rustig was, het is en blijft heviger dan op cd. Het klinkt ook beter en het visuele spektakel waar de band voor zorgt is een grote meerwaarde live.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Carl Barât and The Jackals - Het oerdegelijke hobbyclubje van Barât
Carl Barât
Botanique (Rotonde)
Brussel
2014-02-28
Emile Dekeyser
Eind 2013 stuurde Carl Barât, een absolute rockgod op dat eilandje aan de andere kant van het Het Kanaal, een wel zeer eigenaardig bericht de wereld in. Hij had in een studio in LA met producer Joby Ford een karrenvracht aan songs geschreven maar hij had geen zin om opnieuw op tour te vertrekken met een backingband, zoals hij dat bij zijn eerste soloplaat had gedaan. Hij wou een band met een echte gangmentaliteit. En iedereen die zich geschikt achtte mocht zich kandidaat stellen via sociale media. Uiteindelijk werden uit de talloze inzendingen 3 lucky bastards gekozen, Jay Bone, Adam Claxton en Billy Tessio vormen nu samen The Jackals. Wij durven er gif op innemen dat hoe rock ’n roll je naam klinkt (Billy Tessio?!) en hoe stoer je eruit ziet in een lederen jack belangrijker selectiecriteria waren dan hoe goed je kan omgaan met je gekozen instrument. “Who wants to be a Jackal?”, het had een blockbuster van een Tv-programma geweest de zondagavond op de VTM.
‘Let It Reign’, het eerste album van Carl Barât and The Jackals verscheen twee weken geleden en is een rockplaat pur sang, 10 songs, 30 minuten, weinig blabla. De tour bracht de band op 28 februari in de fantastische Rotonde van de Botanique. Een mooie en vooral unieke setting om een cultheld als Barât aan het werk te zien. Met z’n ene band, The Libertines, we zouden hen bijna nog vergeten vermelden, afgelopen zomer nog van jetje geven voor een uitverkocht Hyde Park in Londen, afgelopen zaterdag in Brussel in een kleiner zaaltje dan de livingroom van menig protagonist in het VIER-programma ‘The Sky Is The Limit’. De kans is overigens klein dat als, in een louter hypothetische veronderstelling, Barâts spitsbroeder en medefrontman van The Libertines Peter Doherty een bandje als The Jackals bij elkaar zou scharrelen ze in de Rotonde zouden spelen. Het is maar een observatie.
Het optreden dan maar. Met “Victory Gin” en “A Storm Is Coming”, 2 van de 5 écht goede nummers op de plaat, trapten ze de boel op gang. Met een rotvaart werd ook Dirty Pretty Things-nummer “Gin&Milk” erdoor gejaagd. Het leek wel of Barât zich boven alles vooral wou amuseren met 3 gelijkgestemde zielen. The Jackals als een soort hobbyclubje naast het serieuzere werk bij The Libertines dat hem de komende maanden te wachten staat. Want wat worden het drukke maanden, headlinespots op Reading & Leeds, Best Kept Secret Festival,
T in The Park, Ibiza Rocks e.a. en de opnames van een nieuwe plaat die moet bewijzen dat The Libertines anno 2015 niks aan relevantie ingeboet hebben.
Het plan dus met The Jackals: dat alles even vergeten en gewoon nog eens lekker ouderwets komen rocken in kleine zaaltjes. En dan mogen er gerust wat foutjes in de set sluipen. Zo ging de band eventjes de mist in tijdens eerste single en wellicht ook beste nummer van de plaat, “Glory Days”. Ook Barâts stem werkte niet altijd even goed mee, vooral dan tijdens “Ballad Of Grimaldi”, een van die vele onuitgebrachte Libertines-nummers die weleens op de nieuwe zouden terecht komen. Carl lachte de stemproblemen weg met een kwinkslag door te zeggen dat hij voor dat nummer Tom Waits gevraagd had maar die geen zin had mee te gaan op tour. Of dat is toch wat we uit zijn gemompel konden afleiden.
We gaan er niet om liegen, het merendeel van het publiek kwam eigenlijk in de hoop wat Libertines of Dirty Pretty Things liedjes te horen. En of ze op hun wenken bediend werden. Uit de Dirty Pretty Things catalogus: het eerdergenoemde “Gin&Milk” aangevuld met “Deadwood” en “Bang Bang, You’re Dead”, van The Libs kregen we “Death On The Stairs”, “I Get Along” als afsluiter (I get along just singing my song, people tell me I’m wrong…fuck ‘em!), en “France” in een akoestisch intermezzo met “Ballad Of Grimaldi”. Uit zijn eerste soloplaat kregen we enkel het bijzonder dansbare “Run With The Boys”, het was jammer genoeg vrijwel het enige moment waarop The Jackals bewezen dat ze ook meer kunnen dan enkel en alleen een flink potje rammen.
Alles samengevat? Een oerdegelijk rockoptreden van wat je gerust kan zien als Carl Barâts hobbyclubje, niet veel meer maar zeker niet veel minder dan dat. En in een wereld waarin voor de meest banale dingen de grootste superlatieven uit de kast gehaald worden vergeten sommigen wel eens dat er niks, maar dan ook niks mis is met iets als een oerdegelijk optreden.
Organisatie: Botanique, Brussel
Simi Nah + guests - Nostalgische Electro Hoogmis in Sint-Niklaas!
Concertzaal De Casino te Sint-Niklaas was op zaterdag 28 februari de absolute place to be voor alle liefhebbers van electro en aanverwante muziekstijlen uit de jaren ’80 en 90’.
En dat er nog een heleboel van dergelijke liefhebbers en rare (vooral in het zwart getooide) snuiters bestaan was duidelijk te merken en resulteerde in een uitverkochte affiche.
Internal Sun uit Antwerpen mocht de boel proberen op gang brengen en beet de spits af met hun verdienstelijke en originele mix van electro en moderne ‘blaasinstrumenten’. Ze noemen het zelf experimentele hi-tech jazz en combineren hun sound met passende audiovisuele projecties.
Daarna was het de beurt aan Crash Course In Science, een trio uit de buurt van Philadelphia US, dat ontstond in 1979 en in de jaren 80 hier een zekere naambekendheid genoot in de gloriedagen van de binnenlandse electro/wave /industrial /(new)beat periode met voortrekkers als The Neon Judgement, A Split Second, Front 242,…
De set begon met meer dan een half uur vertraging en kon maar matig boeien. Er was wel nog het herkenbare geluid van weleer maar het klonk toch eerder monotoon en weinig opwindend. De afwisselende zangpartijen tussen frontman Dale en toetseniste Mallory zorgden gelukkig voor enige afwisseling en nummers als “Cardboard Lamb” en vooral “Flying Turns” uit 1986 konden alsnog op de nodige bijval uit het publiek rekenen. Toch een eerder lauw optreden met iets te weinig bezieling. Dan was de muziek die later op de avond werd gebracht door de bands en sterren van eigen bodem toch wel andere en veel betere koek.
De eerste hoofdmoot van het eigenlijke programma was dame Simi Nah (zie pics homepag), die naar aanleiding van haar meest recente CD uit 2014 (een compilatie van gekende electro songs gebracht door haarzelf of een hele resem guest vocalisten) al die nummers wel eens live aan haar fans wou voorstellen samen met de respectievelijke ‘guests’ en allemaal op hetzelfde podium op dezelfde avond! Dat het zo’n leuk feestje zou worden had iedereen wel stiekem gehoopt maar niet luidop durven dromen. Het werd een prachtige nostalgische avond om nooit te vergeten, zeker voor de talrijk aanwezige liefhebbers van het genre! Hopelijk blijft het niet bij dit éénmalig initiatief.
Na een intro en verwelkoming van Simi Nah mocht Wimmeke Punk (The Wolfbanes) de reeks van guest vocals openen. Het was wel even wennen deze rocker zijn hese stem te horen op een nummer vol beats en electronische klanken (“Cheree” van Suicide). Maar al bij al bracht hij het er behoorlijk goed vanaf en werd hij bij het eerste van de 2 nummers vocaal bijgestaan door Simi Nah.
en eerste echt hoogtepunt van de avond konden we noteren bij een mooie versie van het alom gekende en fantastisch mooie “Fade To Grey” van Visage. Het werd zeer passend opgedragen aan oorspronkelijk vocalist Steve Strange die onlangs overleed. De versie in Sint-Niklaas werd gebracht door Kenny Germain B. , de kale muzikant die Simi Nah tijdens het ganse optreden feilloos begeleidde.
Het publiek ging zonder moeite uit de bol en besefte toen al dat het een heerlijke avond zou worden.
Door het afzeggen van een zieke Marcel Vantilt had men niemand minder dan Dirk Da Davo (The Neon Judgement) bereid gevonden om in te springen. Hij voelde zich duidelijk in zijn nopjes tussen die massa ‘soortgenoten’ op en voor het podium en trakteerde op meesterlijke wijze op een cover van de klassieker “Los Ninos Del Parque”. Zaal alweer op stelten!
Simi Nah verwelkomde vervolgens mister Luc Van Acker en bracht samen met hem het nummer “Disco Rough” van Mathématiques Moderne. Het nummer is terug te vinden op de CD (zie eerder). Luc, met zwarte muts op, had duidelijk geen kou en zette het nummer “Warm Leatherette” (The Normal) in, een nummer dat vooral bekend is door de versie van Grace Jones.
Na Luc Van Acker mocht Darling Nikki (Nikkie Van Lierop) de honneurs waarnemen. De zangeres is ook gekend onder de naam Jade4U en maakte heel wat furore in volle new beat periode aan de zijde van ondermeer Maurice Engelen. Later werd ze een tijdje vocaliste van Milk Inc. , Praga Khan en Lords of Acid. Ze bracht met veel bravoure en lef het nummer “Sit on your Face”, doorspekt met flarden “Rock to the Beat”. Ondanks de vele jaren ervaring en haar ondertussen gezegende leeftijd van 52 jaar, is deze stijlvolle dame nog steeds een streling voor het oog en het oor en voelt ze zich duidelijk nog altijd kiplekker op een podium in de rol van uitdagende entertainster.
Toen de zanger van The Klinik zijn opwachting maakte werd het nummer “You spin me round’ van Dead Or Alive krachtig ingezet. Dirk Ivens smeet zich volledig op het nummer en zorgde voor een super en megavette versie! Voor mijn part was dit het absolute hoogtepunt van de avond en was deze cover zelfs sterker dan het origineel! Puik werk en bovenal heel overtuigend en geloofwaardig gebracht!
De electro hitparade raasde maar door en De Casino in Sint-Niklaas werd letterlijk een hot spot.
Ik had nooit eerder van Safyée gehoord maar bij haar introductie kondigde Simi Nah haar aan als ‘my daughter’. En die dochter bleek de muzikante te zijn die al geruime tijd op het podium stond maar nu even op de voorgrond trad om de vocalen van de klassieker ‘Euroshima (“Wardance”)’ te vertolken. Ze deed het alvast met veel overgave en stijl! Nadien pas werd me duidelijk dat het in werkelijk ging over de dochter van Snowy Red alias Mickey Mike alias Marcel Thiel, componist van ‘Euroshima’
Stilaan kwam er een einde aan het optreden maar niet alvorens Dirk Da Davo nog eens al zijn duivels mocht ontbinden met het nummer van zijn legendarische band The Neon Judgement (“Leash”) en met een lekker ruige en wilde versie van “Nag Nag Nag” (Cabaret Voltaire) waarbij er zowaar een soort van electro circle pit te bewonderen was voor het podium.
Met een ijskoude en beklijvende versie van “Eisbaer” (Grauzone), dat werd meegebruld door het voltallige publiek maakte gastvrouw Simi Nah een einde aan dit unieke concert.
Als bisnummer stelde ze eerst nog een nieuw nummer voor (“No pain no gain”?) en riep ze tenslotte alle gastzangers nog eens samen op het podium om het publiek te trakteren op een groepsversie van de culthit “Coitus Interruptus” (Fad Gadget). Meteen het einde van een heel geslaagd feest dat hopelijk ooit een waardig vervolg krijgt!
Ondertussen was het uurschema helemaal in de soep gedraaid en werd het oorspronkelijke aanvangsuur van het optreden van A Split Second met meer dan een uur opgeschoven. Hierdoor kon ondergetekende slechts enkele nummers van de band meepikken. Heel jammer maar niet getreurd aangezien er binnenkort een herkansing volgt op het veelbelovende Euro Rock Fest half mei!
Het begin van de set klonk alvast zeer veelbelovend! Mister Ickx en zijn kompanen hadden er duidelijk zin in en startten zeer energiek met nummers als “Colonial Discharge” (opener), het gekende epos “Rigor Mortis” uit 1987 en het donkere en opzwepende “The Colosseum Crash”! De nummers gaan stuk voor stuk bijna 30 jaar mee maar klinken nog steeds prima en hebben niets ingeboet aan intensiteit of geloofwaardigheid!
De mix van electro (ebm) en cold wave van de band is doorspekt met flarden gitaar en oosterse klanken en dat maakt de sound van A Split Second zo typisch en zo resistent aan de tand des tijds.
Na het openingstrio werd het stevige “Backlash” ingezet, gevolgd door “Crimewave”… Het publiek kon het allemaal zeer waarderen en reageerde oprecht enthousiast op zoveel nostalgische muzikale kwaliteit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/internal-sun-28-02-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/crash-course-in-science-28-02-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/simi-nah-28-02-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/a-split-second-28-02-2015/
Organisatie : De Casino, Sint-Niklaas
Februari loopt letterlijk ten eind, een heerlijk zonnetje kondigt het einde van de winter aan en het geplande concert vanavond belooft warmte te brengen. Fink is na een half jaar terug in het land en wij hebben er een tripje naar Brussel voor over om de man aan het werk te zien.
Fink, alias Fin Greenall, was in een vorig leven een zeer gerespecteerde DJ. Intussen ruilde hij het elektronisch gedachtengoed in om zijn kunsten als heuse singer/songwriter te tonen. One small step for man, one giant step for music. De stem van Fink is op plaat haast hemels en zijn kunde op gitaar spreekt boekdelen. Wij kijken met hoge verwachting uit naar de live prestatie.
Net als in november van vorig jaar, verzorgt Douglas Dare ook nu het voorprogramma. Een kruising tussen Warhola en Ben Howard zorgt voor de juiste serene sfeer, al is het mij persoonlijk net iets te melancholisch.
Ik ga in de lobby op zoek naar verfrissing, eventueel bekende gezichten en de mogelijkheid om al bij voorbaat een album te kopen. Het vel van de beer is ondanks de spreekwoordelijke waarschuwingen dan toch verkocht.
De kledij van Fink kan doen vermoeden dat we een hiphopper aan het werk gaan zien, maar de inhoud van een boek vertelt, zoals altijd, meer als de omslag en thuis hebben we het Fink-verhaal al meermaals gelezen.
Anderhalf uur worden we verwend met kippenvel-veroorzakend-gezang en super-op-elkaar-afgestemde-muzikanten. De combinatie van stem, gitaar en drum klopt als een bus en meermaals zorgt de muziek voor een zwevende sfeer.
Harmonisch wordt afgewisseld met bombastisch, en geregeld wekt de muziek de indruk te passen op een soundtrack waarvan ik de film nog niet ken.
Met "Pilgrim" "Looking too closely" "Shakespeare" en “Hard believer" wordt veeleer zijn laatste nieuwe album gepromoot. Al klagen we niet, ‘Hard Believe’ is een zalige plaat en "Shakespeare" kan wat ons betreft nooit lang genoeg duren. Oud en nieuw werk wordt afgewisseld en beiden zijn bekend bij het toch wel voltallig aanwezige publiek.
Dat er wordt geroepen om een encore is volledig terecht. Een kort wederoptreden wordt geschonken en we keren tevreden terug naar huis.
Volledig overdonderd zijn we echter nooit geweest, maar van een teleurstelling is ook absoluut geen sprake. Eens terug thuis wordt de album nog eens opgelegd om de sfeer terug op te roepen, al heeft deze nu na een live optreden wel al zijn allures verloren.
Mochten we in de loop van de zomer Fink ergens toevallig treffen op een festival, wat zeker aangeraden is beste organisatoren, gaan we zeker nog eens luisteren, voor nu stellen we ons meer als tevreden met het concert van vanavond en de aankoop van ons album. Bij voorbaat verkocht vel is dan toch niet mis.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
La Ferme 2015 - Alternatief, all the way
La Ferme 2015
La Ferme Du Biéreau (Avenue du Jardin Botanique)
Louvain-La-Neuve
2015-02-28
Simon Van Extergem
La Ferme is een nieuw festival dat wordt georganiseerd in en door La Ferme Du Biéreau. Een concertzaal in Louvain-La-Neuve om u tegen te zeggen. Het gebouw is een gerenoveerde hoeve die een perfect decor en een perfecte klank biedt. Voor de 2e maal worden op La Ferme een mooie selectie gemaakt van bands die de huidige indie en alternatieve markt veroveren of aan het veroveren zijn.
De start wordt gegeven door Moaning Cities. Ze zien er niet Belgisch uit en zo klinken ze niet. Ze brengen psychedelische muziek en de zanger ziet er zo Engels uit als een uitgebreid ontbijt ‘s morgens. 2 vrouwen en 2 mannen die een daverende start van de avond geven. Denk aan The Dandy Warhols of Brian Jonestown Massacre, of iets daar tussenin en je krijgt al een idee van hoe het klinkt. Alles klinkt verrassend fris en knapperig. Een perfecte mix van oud en nieuw.
Er komt zelf een sitar aan te pas, zonder dat dit artyfarty gaat klinken. Een hele prestatie. Een hele bezwerende klank wordt zo gecreëerd, wat ook het doel is van psychedelica. En daar slagen ze met vlag en wimpel in. Wanneer de snaar van de gitaar breekt midden het laatste nummer, laten ze zich niet van hun stuk brengen. Er kan zelfs nog een solo vanaf. Mooi, zeer mooi. Waarom zij in Vlaanderen geen bekendheid genieten, het is mij een raadsel.
Fago Sepia is de volgende in de line-up. We verhuizen naar de kleinere zaal boven. Daar wacht eens een heel ander genre. De Fransen van Fago Sepia brengen ons vrolijke match-rock. Met heel veel enthousiasme en goede wil gebracht. En het publiek is ook enthousiast. Met volle overgave storten ze zich op hun vele tempowisselingen.
En zo belanden we al aan bij de 3e band van de avond, het Luxemburgse kwartet Mutiny On The Bounty. Tegenwoordig lijkt Luxemburg wel een bakermat voor goeie bands (Rome, Heartbeat Parade,...) Het kan daar niet op. MOTB speelt postrock. Van het soort dat makkelijk stadions doen vol klinken. Met een bombastische sound snedig door de geluidsmuur trekken. Met een geluid dat aan MaybeshewIll doet denken, en dat is een compliment. 4 koppig, ondersteund door een heel mooi aanvullende drumcomputer die als een metronoom meeloopt en de rest van de band in een strak muzikaal lijf giet, zonder dat de avontuurlijkheid wordt aangetast. Terwijl de ene gitarist een ongelofelijke cool uitstraalt, laat de andere zich uit in een aanstekelijke nerdiness. Gekke bekken en vreemde bewegingen incluis. Het heeft de band een tweedracht die ook in de muziek te horen is. De twee spelen met elkaar, tegen elkaar, duelleren, strijden,... Haat en liefde die dicht tegen elkaar liggen e' die zorgen voor een aantrekkelijk spanningsveld.
BRNS is alomtegenwoordig heden ten dage in België. De rijzende sterren aan het Belgisch muziekfirmament. BRNS brengt al sinds jaar en dag tropische rock. Ze klinken een beetje als de brave stiefbroertjes van Wu Lyf. Met hun 2e album kozen ze voor een iets commerciëler geluid en dat heeft hen zeker geen windeieren gelegd. Want ook hier spelen ze voor een volgepakte zaal. En het is bijna een thuismatch voor hen want Louvain-La-Neuve ligt niet zo ver van Brussel. Eén van de weinige bands die zowel in Vlaanderen als Wallonië succes oogsten. 4 muzikanten die nog steeds met volle goesting spelen. De zingende drummer is gezegend met een fenomenale stem. En bij de meerstemmige stukken tonen de rest dat hun stemmen perfect compatibel zijn. De felgekleurde belletjes die af en toe gehanteerd worden door de percussie/keyboardspeler/backgroundzanger blijven hun hoofdrol spelen, zowel visueel als muzikaal. Mexico blijft natuurlijk de hit die de hele zaal op handen draagt. Ze zijn wel zo vriendelijk om niet te wachten tot het laatste nummer om dit ten gehore te brengen.
Afsluiten doen we met het absolute hoogtepunt van de avond: Nordic Giants. Deze Britse giganten hadden mij vorig jaar op Arctangent al weggeblazen met hun indrukwekkende liveset. Deze keer was de verrassing wat af, dus ik hield mijn hart al vast of het deze keer opnieuw zou aanslaan. Mijn vrees was echter ongegrond.
Want ook vanavond toonden ze een staaltje van muzikaal vernuft. De live performance overstijgt een gewone show. Visuals en live muziek worden tot een perfect geheel gekneed. De projectie is niet zomaar beeldvulling, maar sluit perfect op de muziek aan en vertelt een verhaal. De samples, filmfragmenten, elektronische klanken vliegen ons om de oren, maar worden in toom gehouden door de twee live muzikanten. Zij trekken, gehuld in sjamanistische gewaden, ten strijde. Een strijd om het publiek die ze onmogelijk kunnen verliezen. Door middel van drum, gitaar, piano en trompet krijgt de muziek een explosieve lading.
Een show van Nordic Giants moet beleeft worden, met volle overgave, zonder achterom te kijken. Laat je zeker ook eens meesleuren in hun verhaal en ga dat gaan zien. Ze spelen binnenkort op Out Of The Crowd festival in Luxemburg. Ze zijn de reis meer dan waard.
En zo wordt mijn eerste festival van het jaar perfect afgesloten. Als dit de voorbode is van hetgeen er nog moet komen, dan wordt dit jaar een uitstekend muziekjaar. Ik kijk er nu al naar uit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/la-ferme-festival/
http://musiczine.lavenir.net/fr/photos/la-ferme-festival/
Organisatie: La Ferme Du Biéreau
Nederlands 
Français 
