Met Roger McGuinn mocht de Stadsschouwburg in Brugge afgelopen zondag één van de absolute muziekiconen uit de jaren ’60 verwelkomen.
De intussen 72-jarige McGuinn is ruim vijf decennia actief als muzikant, speelde in het begin van zijn carrière folk in diverse Amerikaanse koffiehuizen en trad op in de begeleidingsgroep van o.m. Judy Collins en Bobby Darin. Onder invloed van de zogenaamde Britse invasie halfweg de jaren ‘60, met The Beatles als protagonisten, liet McGuinn meer en meer rock door de folk sijpelen en dat bracht hem niet enkel in contact met Gene Clark en David Crosby maar leidde tevens tot de oprichting van The Byrds. En het is in de eerste plaats via deze groep dat hun frontman McGuinn in het collectieve geheugen van menig muziekliefhebber blijft zitten. Want hoewel de massahysterie - met gillende meisjes incluis - aan hen voorbij ging, hebben The Byrds zich onsterfelijk gemaakt met hits als « Mr. Tambourine Man » en « Turn! Turn! Turn! ». Bovendien stonden ze aan de wieg van wat men ‘folk rock’ en ‘country rock’ (intussen uitgemond in alt-country) zou gaan noemen.
McGuinn weigert al geruime tijd om The Byrds te reïncarneren en houdt de boot af van een mogelijke reünie. Hij trekt liever sinds enkele jaren solo de wereld rond met een programma dat de titel draagt ‘An Evening With …’. Dit klinkt knus en gemoedelijk en dat bleek in Brugge ook wel degelijk het geval te zijn. Een sobere belichting, McGuinn getooid in zwartgrijze kleren met hoedje op het hoofd en meestal zittend op een bankje tegen de achtergrond van enkele kamerplanten. Meer had de nog fris ogende levende legende niet nodig om hartverwarmend te zijn. En wanneer hij zijn bekende stem koppelde aan zijn onafscheidelijke medereizigers, zijn akoestische, gepersonaliseerde 7-snarige Martin HD-7 en natuurlijk zijn elektrische 12-snarige Rickenbacker, lag niks in de weg om er mooi avondje muziekgeschiedenisles van te maken en de toeschouwers getuige te laten zijn van zijn muzikale talenten.
Dit werd nog maar eens onderstreept toen McGuinn achter de coulissen op zijn Rickenbacker de beginakkoorden van « My Back Pages » inzette. Voor wie er nog zou aan twijfelen, met dit instrument trekt hij zich nog steeds als geen ander uit de slag. Bovendien ligt de keuze om zijn optredens steevast met dit nummer aan te vatten eigenlijk voor de hand. Zo vat de titel perfect het opzet van de concertreeks samen: bladeren doorheen het levensboek van McGuinn en dit extra inkleuren via de verhalen achter de diverse songs.
Telkens kreeg het publiek interessante weetjes te horen over het ontstaan van de nummers die tijdens de anderhalf uur durende set aan bod kwamen en dit verrijkte de luisterervaring. Want zeg nu zelf, men mag nog zoveel naslagwerken over The Byrds of Roger McGuinn raadplegen, de diverse anekdotes rechtstreeks vernemen van de man die het zelf heeft beleefd, daar kan geen enkel boek of internetsite tegen op. Vooral ook omdat McGuinn dit goedgehumeurd, met een kwinkslag en steeds erg relativerend brengt. Zo liet hij meermaals doorschemeren dat – hiermee voorbijgaand aan eigen kunnen – een groot deel van zijn persoonlijk succes en dat van The Byrds, te danken is aan andere artiesten. Heel wat van zijn grote invloeden passeerden dan ook de revue.
Niet in het minst Bob Dylan natuurlijk. Zo werd het openingsnummer van de set, « My Back Pages » geschreven door Dylan maar bijzondere aandacht was er ook voor « Ballad Of The Easy Rider ». Zo vertelde McGuinn dat producent Peter Fonda polste bij Dylan om de titeltrack van de film ‘Easy Rider’ (1969) te schrijven. Dylan ging op het verzoek niet in maar pende wel enkele verzen neer op een servetje en vroeg om dit aan McGuinn te geven. McGuinn nam deze wat hij zelf de ‘Heilige graal’ noemt, dankbaar in ontvangst. Dylan hoefde zelfs geen auteursrechten. De film met als thematiek een ode aan de vrijheid zou uitgroeien tot een cultklassieker en geldt tot op vandaag voor menige motorrijder nog steeds als referentie in het genre.
McGuinn bracht met « Knockin’ On Heaven’s Door » ook een andere cover van Dylan die speciaal voor een film, meer bepaald ‘Pat Garrett & Billy The Kid’ (1973), geschreven en opgenomen werd.
Verder mocht vanzelfsprekend ook « Mr. Tambourine Man » niet ontbreken. McGuinn legde haarfijn uit hoe The Byrds er toe kwamen om nu net dát nummer van Dylan te gebruiken als eerste single en hoe het zo kenmerkende jingle jangle-geluid wellicht verantwoordelijk was voor hun nummer 1 notering. Hij verklaarde ook hoe een folk rock groep als The Byrds met de medewerking van o.m. Miles Davis onderdak vond bij het voor hen atypische, conservatieve label Columbia Records.
Nóg een nummer van Dylan kwam ook helemaal in het begin van de set aan bod, namelijk « You Ain’t Goin’ Nowhere » uit ‘Sweetheart Of The Rodeo’ (1968), hét country rock album bij uitstek van The Byrds. Uit dezelfde plaat bracht McGuinn tevens een schitterende versie van « Pretty Boyd Floyd » van Woody Guthrie, waarop hij zijn vingervlugheid bij het gitaarspelen volop kon etaleren.
Met « St. James Infirmary » (oorspronkelijk « Gambler’s Blues ») bracht McGuinn vervolgens eerbetoon aan Huddie William Ledbetter, beter bekend als Lead Belly, die vele jaren voordien al de 12-snarige gitaar speelde en McGuinn via o.m. Pete Seeger inspireerde om zich dat instrument eigen te maken.
Ook bracht McGuinn zijn vriendschap met Tom Petty onder de aandacht. Zo speelde hij eerst « So You Want To Be A Rock ‘n’ Roll Star » (ooit gecoverd door Petty en zo dicht leunend bij diens stijl dat latere generaties dachten dat het van Petty zelf was) en daarna coverde hij zelf Petty’s « American Girl » dat dan weer zo refereerde naar het geluid van The Byrds dat McGuinn het zelf op zijn soloalbum ‘Thunderbyrd’ (1977) plaatste. Om het rijtje van drie te vervolmaken, bracht McGuinn hierna een bijzonder fraaie akoestische versie van « King Of The Hill ». Een nummer dat werd meegeschreven en –gezongen door Petty na het lezen van John Phillip’s (The Mamas & the Papas) autobiografie en afkomstig is uit ‘Back From Rio’ (1991), het meer dan uitstekende comeback album van McGuinn.
Vanzelfsprekend mocht ook de link met The Beatles niet achterwege blijven. Hun impact ging zelfs zo ver dat het volledige instrumentarium van The Byrds een kopie was van dit van The Fab Four en ook hun muziekstijl werd zoals reeds aangegeven, snel opgepikt door McGuinn die dit introduceerde in zijn eigen repertorium. Als voorbeeld speelde McGuinn « You Showed Me », zowat het eerste nummer dat Gene Clark en McGuinn in 1964 samen schreven en dat vijf jaar later een top 10 hit zou worden voor The Turtles.
Ook andere genres bleven niet onbenut. Met « Randy Dandy Oh » kwam zelfs een bewerkt oud zeemanslied voorbij terwijl via « Beach Ball » zowaar zelfs wat surfmuziek te horen viel. McGuinn lichtte toe dat nauwelijks enkele maanden nadat hij deel uitmaakte van de begeleidingsgroep van Bobby Darin, deze af te rekenen kreeg met stemproblemen. Darin richtte in afwachting van beterschap een eigen platenmaatschappij, T.M. Music (gehuisvest in het Brill Building te New York), op en McGuinn mocht er op bestelling liedjes schrijven. Met hoop op wat succes luisterde hij daarbij vooral naar wat toen op de radio populair was en dat waren de deuntjes van o.m. The Beach Boys en Jan & Dean. Maar « Beach Ball » uitgevoerd door de City Surfers sloeg echter geen gensters maar een Australische uitvoering van het nummer daarentegen werd down under wel een hit (met de harmonieuze vocalen van de Bee Gees overigens op de achtergrond).
Hoogtepunten in de set waren verder o.m. « Russian Hill » (uit ‘Thunderbyrd’) en eigenlijk elk nummer dat met de Rickenbacker werd gespeeld zoals het psychedelische « Eigh Miles High » (met daarbij een prachtig uitgevoerd klassiek stukje « Asturias (Leyneda) ») en het voor de toegiften gereserveerde « Turn! Turn! Turn! » dat eind de jaren ’50 door Pete Seeger geschreven werd, zich daarbij baserend op het bijbelboek Prediker.
Afsluiter van de avond was het door zijn vrouw Camilla geschreven « May The Road Rise To Meet You ».
Wie McGuinn enkele weken terug aan het werk zag in de Roma (Borgerhout) of er ook bij was op pakweg Blues Peer (2009) of in de Gentse Handelsbeurs (2011), zal ook nu nauwelijks nieuwigheden ontdekt hebben of het zou wat recenter werk moeten zijn als « The Grapes Of Wrath », een nieuwe song die hij schreef met zijn vrouw Camilla en gebaseerd is op de gelijknamige film uit 1951 met Henry Fonda.
Maar voor alle anderen zal het ongetwijfeld een erg aangename kennismaking met McGuinn en diens oeuvre geweest zijn. Hoewel zijn stem soms wat minder toonvast geworden is (zoals bleek tijdens « Mr. Spaceman ») bleek deze na een halve eeuw nauwelijks of geen averij te hebben opgelopen. Dit in combinatie met enkele wereldnummers en het fantastische gitaartalent van McGuinn, kon er teruggeblikt worden op een onderhoudende passage van een grootheid in een al even fraai en nostalgisch decor.
Organisatie: Cultuurcentrum Brugge
Notes and Beats 2014
Harmoniezaal Peer
Peer
Het mag geweten zijn dat ik een sterke voorkeur heb voor muziek gemaakt met echte instrumenten, vergelijk het met Pepsi of Cola, ieder zijn eigen persoonlijke smaak. Doch ben ik tot op heden nooit tot op een symfonisch orkest geraakt. Noem het gemakkelijkheid halve onwetendheid. Harmonie doet denken aan “this one time at band camp” waardoor het vaak wordt vermeden.
Vandaag besluit ik toch mijn ideeën te laten varen en maak me op voor Notes & Beats, georganiseerd door de Koninklijke Harmonie. Bedoeling van deze avond: de Koninklijke Harmonie van Peer en het jeugdorkest van Peer kleuren buiten de lijntjes en gaan de battle aan met lokale DJ’s en muzikanten (o.a. gitarist P-J Decraene van Rhinos Are People Too). Enkele solisten helpen de DJ’s daarna een handje om feestend de nacht in te gaan!
De twee orkesten zijn zeker niet van de minsten, de Koninklijke Harmonie werd in 2013 kampioen op Vlamo, het jeugdorkest werd zelfs wereldkampioen 3e divisie in datzelfde jaar.
Daar ik geen idee wat te verwachten, laat ik alles over me heen komen. Meteen bij de eerste noot raak ik overdonderd door wat er zich hier afspeelt. Als meteen daarop de theme van The Rock wordt aangehaald, zie ik onmiddellijk Nicolas Cage op Alcatraz voor me opdoemen. Beelden zeggen duidelijk niet meer als muziek, dat is bij deze gebleken.
Hetzelfde geldt voor de theme van Pirates of the Caribbean. Wie heeft Johnny Depp nog nodig als blazers en percussie u van uw sokken weten te blazen?
Gitarist Pieter-Jan Decraene mag aan zijn solo beginnen, bijgestaan door het orkest. In mijn volle overtuiging dat er muziek van Two steps from hell of misschien zelfs Steve Stevens wordt gespeeld, ben ik wreed onder de nadruk. Als bij navraag blijkt dat PJ vooral improviseerde, is zijn bijdrage enkel nog indrukwekkend te noemen.
Tussen nummers in neemt een DJ het even over, waarna het orkest weer aansluit. Niet volledig volgens mijn verwachtingen, maar het is wat het is. Het contrast tussen de twee stijlen is te groot, waardoor het iets chaotisch en misschien zelfs vervelends krijgt. Het publiek moet ineens van A naar Z gaan, iets wat de hersenen en het gehoor moeilijk kunnen vatten. Slecht was het zeker niet, de overgang zou enkel subtieler mogen.
Als Deep Purple wordt gespeeld, kan ik niet anders als glimlachen. Dit is muziek zoals het oorspronkelijk bedoeld was en ik krijg nieuw respect voor de mensen uit de harmonie. American Pie had het mis, bandleden zijn altijd cool!
Na 40 minuten is het jammer genoeg al voorbij en begint de DJ set, oprecht jammer. Hier had ik gerust een hele avond naar kunnen luisteren. Al weet ik nu wel met absolute zekerheid dat ik vaker naar een orkest van de Koninklijke Harmonie zal gaan. Een nieuwe fan is bij deze gemaakt!
Saxofonist Toon Van Geyseghem toont zijn kunsten tijdens de set van DJ Prebn en voor het eerst deze avond doen de beats i.s.m de notes hun eer aan. Denk aan The man with the red face (Laurent Garnier) en u weet waar ik het over heb.
Om af te sluiten, de DJ’s hadden persoonlijk niet gemoeten, maar dat was nu eenmaal de opzet van de avond. Mijn voorkeur voor muziek gespeeld op echte instrumenten werd na vanavond enkel groter en ik kijk zelfs al uit naar een volgend orkest. Wie weet spelen ze wel iets John Williams en dat wil niemand missen, toch?
Organisatie: Harmonie Peer
My Brighest Diamond leerden we voor het eerst kennen op de ‘Dark was the night’ - Aids benefiet compilatie uit de Red Hot reeks uit 2009. Die compil werd door de broertjes Dessner van The National geproduced, en Shara Worden, aka My Brightest Diamond, bracht er een mooie versie van de klassieker “ Feeling good” (It’s a new dawn, it’s a new day), die het meest gekend is in de versie van Nina Simone en die door Muse schabouwelijk mismeesterd werd.
Shara Worden zat een tijdje in de liveband van Sufjan Stevens, en haar eigen muziek komt in de buurt van die artiest. Net zoals Sohn en Son Lux, mengt ze klassieke muziek met pop en rock. Dwarsfluit, blazers en strijkinstrumenten kleuren haar songs. Voor rockfans klinkt dit soms te gekunsteld, maar voor avontuurlijke luisteraars valt er veel te ontdekken in het universum van My Brightest Diamond.
Shara Worden stelde haar nieuwe album ‘This is my hand’ voor in een uitverkochte Rotonde, één van haar favoriete concertzalen. Geen uitgebreide band, het budget liet het wellicht niet toe, enkel een bassist en een drummer om Shara’s keyboard of gitaar aan te vullen. Door die bezetting kregen we wel veel meer rock dan we verwacht hadden.
“Pressure”, de single van de nieuwe plaat, zette in met smerige electronica. “Bad guy” kon dan weer mooi naast het ruigste van PJ Harvey gaan staan, een rauwe lap rock in ons gezicht . Lekker. Worden heeft een groot stembereik, ze zingt zowel in een lage als hoge zangstem, ze is soms theatraal, ook met de vele handgebaren, maar ze is nooit zo dramatisch als een Anna Calvi: de nummers zijn geraffineerd maar beheerst.
Voor “Be brave”, bond ze een armband met belletjes rond haar pols, en bouwde zo dit nummer in laagjes op, overschakelend van een lage stem op een hoge, een verleidelijke sirene die het publiek meelokte naar een andere wereld. In “Lover killer” mocht het publiek meedoen: Shara toonde ons een handklap, en daarna namen wij het over. Variatie troef, het maatschappijkritische “High Low middle” riep een vaudeville-sfeer op, of zoals de playlist het verwoordde ‘een 1920’ jazz feel’.
Daarna ging het weer de stevige toer op, “Bronze head”, met Worden solo op gitaar, was een vuile, punky rocker met veel reverb, een gemene rif met veel weerhaakjes. Intiem werd het dan weer in een verstilde ode aan haar zoontje, ”I have never loved”, waarin Worden’s stemtimbre en de sfeer van dit nummer ons heel erg deden denken aan Beth Gibbon’s solouitstapje met Rustin’ Man. Als compliment kan dit tellen.
Tijd om te dansen was er ook, plaats iets minder in de overvolle Rotonde, dat lieten we wijselijk over aan de artieste, die al dansend een duimpiano of kalimba bespeelde en een Afrikaanse dans etaleerde waarvoor ze je dertig jaar geleden geleden nog naar Robbeneiland verbanden.
Bissen deed My Brightest Diamond met “Freak out”, dat zijn naam waar maakte met een soort rammelrock die we sinds Sloy’s “Pop” niet dikwijls meer horen passeren hebben en twee jazz standards: tijdens “Fever” (ja van Peggy Lee) dook Worden het publiek in, zwoel flirtend met jongens en meisjes, Jessica Rabbit was nooit ver weg en ook “Feeling good” in een bluesy gitaarversie was een geslaagde hommage aan Nina Simone. Eindelijk een versie die het affreus scharminkel van Muse doet vergeten.
My Brightest Diamond was veelzijdig en verrassend rockend in zijn kaalgestripte trio-versie. Liefhebbers van Anna Calvi en PJ Harvey : de platen van deze dame zijn misschien iets te gekunsteld voor jullie, maar live heeft MBD genoeg weerhaakjes om ook jullie te overtuigen.
Setlist : Pressure – Bad Guy – Before the words – Be brave – Lover Killer – High low middle – So easy – Bronze head – Resonance – I have never loved – Apparition – Apples – Inside a boy –
Bis: Freak out – French play back – Fever – Feeling good
Organisatie: Botanique, Brussel
Chuck Prophet is een Amerikaanse singer-songwriter en gitarist. Hij werd als artiest voor het eerst bekend met de rock group Green on Red, waarmee hij in de jaren 1980 platen opnam en optrad. Allez, dat zegt Wikipedia toch.
Neen, Prophet is een van de meest bezielde, gedreven en enthousiaste rockers die hier op deze aardkloot rondloopt. Chuck passeerde donderdag al voor de derde keer in de al even bezielde , gedreven en afgeladen volle Trap in Kortrijk. Welnu, ik heb al honderden optredens gezien, en deze mag er gerust met kop en schouders boven uitsteken. Prophet en de zijnen knalden het feest open met een door berg en been snijdende versie van ome Lou’s “Rock ’n’Roll Heart”. Het kon niet meer stuk. Het speelplezier druipt er zowat af en zelfs een dove hoort dat Prophet and The Mission Express al samenspeelden voor de continenten uit elkaar begonnen te drijven.
Met zijn excentrieke gitaarspel en zijn indrukwekkende songschrijverscapaciteiten heeft Prophet altijd een groot aantal bewonderaars, zo ook in Kortrijk. “Wish me luck” uit de laatste ‘ Night Surfer’ kan daarvan getuigen.
Na pakweg twee uur onversneden rock’n’roll kan het dolenthousiaste publiek met opgeladen batterijen weer verder. En onze profeet was blijkbaar ook in de wolken, want wat hem betreft wordt Den Trap de enige officiële Europese fanclub….
Weet je, ergens doet hij mij denken aan Tom Petty en ik zou hem graag een beetje van diens succes toewensen, al is het maar een microgrammetje. Ook op Chuck blijkt de leeftijd geen vat te hebben. Houden zo!
Line up: Chuck op Gitaar, Kevin White op bas, Vicente Rodriguez op drums and Stephanie Finch op de toetsen
Org: Muziekcentrum Track , Kortrijk
Caribou - ‘Shiny happy sounds en people’
Caribou en Jessy Lanza
Aéronef
Lille
Het Canadese Caribou van Dan Snaith , is al een tiental jaar bezig en eigent zich de voorbije jaren een aardig plaatsje toe in het clubcircuit en in de alternatieve danceclubs , met songs als “Sun” , “Odessa” en de party anthem van deze zomer “Can’t do without you” . Loon naar werk voor iemand die nu gegeerd wordt voor de pas verschenen nieuwe plaat ‘Our love’ als elektronisch kunstenaar .
In ons landje wordt de band enorm gerespecteerd en was het concert in de Bota in een mum van tijd uitverkocht . Iets trager ging het in de Aéronef , Lille , maar waar uiteindelijk ook heel wat volk was opgedaagd om het elektronicagezelschap aan het werk te zien .
Op plaat klinkt het allemaal wat gewoontjes, die zonnige , groovende indie psychedelische popdance maar live krijgt het materiaal een leuke , frisse , bezwerende, aanstekelijke, opzwepende extraverte push. Je wordt gaandeweg ondergedompeld, meegesleept en -gezogen in een dromerig sprookjesgeluid; hun golvende elektronica wordt opgehitst door een zomers zwoele percussieve groove, stuwende baslijnen , chillende psychedelische soundscapes , bleeps en dancebeats, die tussenin maar al te graag ontploffen. Ook al heb je het gevoel van een jamsessie , elk geluidje klinkt subtiel en valt op z’n plaats.
Ze maken een link naar de 90s van Underworld , Orbital en ergens borrelt die dancepop van Inner City en Donna Summer op (hoorde ik daar niet ergens “Good life” en “I feel love” - tunes?!) . Bon soit, het klinkt uitermate heerlijk , genietbaar, ontspannend , relaxt , dansbaar . De lichteffects , stroboscoops injecteren dit gevoel nog meer.
Het nieuwe album kwam duidelijk in de spotlights en af en toe sijpelde een ouder nummer door. Meteen kwamen we in die unieke Caribou sfeer met “Our love” , “Silver” en “Mars” , die een eerste hoogtepunt vormde in de set , met z’n psychedelische loungy vibes en stekelige, rollende afroritmes, en inwerkte op de dansspieren . We zagen bewegende lichamen , die hier al duidelijk mee waren in hun unieke trip .
Met support Jessy Lanza - solo eerder te zien met haar muzikale elektronische schetsen in trippy, lome , dwarrelende beats , gedragen onder haar fragiele , hemelse , breekbare stem – werd de partystemming even omgebogen , konden we zweven en konden we ons lekker laten meedrijven op een wolkendek.
Een enthousiasmerende band en een even enthousiast publiek, die de ‘time of their life’ beleefden met dit aangenaam geweldig dansbaar klankenspectrum . “Odessa” , ook al zo’n insider en verder “Can’t do without you” en “Sun” - Caribou classics bij uitstek -, deden de temperatuur stijgen en brachten iedereen in optimale stemming door hun opbouwend hitsende ritmiek.
Caribou is live een ‘must see’ en versmelt ‘shiny happy sounds en people’ … Kortom , de ideale ontstresser na een ‘hard working day’ en ‘fxx-off gevoel ‘!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/caribou-22-10-2014/
Organisatie: Aéronef, Lille
Alternative Tentacles, het label van Jello Biafra zorgt opnieuw voor een opmerkelijke reissue! ‘The Greatest Band Of All Time’ is een plaat uit 2005 van de Amerikanen van ArnoCorps.
Dit zestal uit San Francisco bestaat sinds 2000 en bracht naast dit full album al diverse EP’s uit. De heren zijn duidelijk superfan van de Oostenrijker Arnold Schwarzenegger: niet alleen is er de bandnaam, de titels van alle songs op deze plaat verwijzen naar een van de actieprenten waarmee de acteur vooral in de vorige eeuw zo populair werd.
Zelf noemen ze het genre dat ze spelen Action Adventure Hardcore Rock And Roll. Wij houden het op een eenvoudige, militarische mix van skate punkrock en heavy metal met poppy invloeden.
Rammstein lijkt ons zeker een belangrijke invloed van de heren die zich trouwens allemaal bedienen van een Duitstalige artiestennaam.
Zeer karakteristiek voor de sound van ArnoCorps zijn verder de vocalen van frontman Holzfeur die het midden houden tussen James Hetfield en Muppet. Het past wonderwel bij songs als “Running Man”, “Commando”, “End Of Days” en “Total Recall” die vrij eenvoudig maar toch catchy en vlot in de oren klinken. Leuke plaat!
Heavyness, duisternis en traagheid zijn altijd al de sleutelelementen geweest bij de doomrockers van Earth. Deze keer hebben ze daarin een paar geslaagde nuances gebracht.
Wat zeker ongewoon is voor Earth, op maar liefst drie van de vijf songs wordt zowaar gezongen, zij het niet door dartele duifjes. Zo komt de grofkorrelige Mark Lanegan zijn grafstem verlenen aan “There’s A Serpent Coming” en “Rooks Across The Gate”, zijn droefgeestige bariton zit die songs als gegoten en kleurt ze nog een stuk donkerder. Ook de illustere muze Rabia Shabeen Quazi van het verwante Rose Windows (check hun miskende meesterwerk ‘The Sun Dogs’) komt een beklemmende présence geven op het zwaarmoedige “From The Zodiac Light”, een slepend monster die elf minuten lang tegen de gure rotsen schuurt.
In de ronduit indrukwekkende instrumental “Even Hell Has Its Heroes” drapeert gitarist Dylan Carlson minutenlang ijlende solo’s boven de logge riffs, het is niet minder dan geweldig, Earth wordt hier zowaar even Earthless.
‘Primitive and Deadly’ mag absoluut tot het beste werk gerekend van deze doomveteranen die na meer dan twintig jaar nog steeds weten te verbazen met hun vervaarlijke songs en hun sinistere sound.
Jennie Abrahamson kan haar afkomst niet verloochenen . De Zweedse sing/songwritster laat een typsich Scandinavisch geluid horen in haar elektronische pop . Een sprookjesachtig decor, waar zon – zee – wind – sneeuw een ingangspoort vinden . Je voelt de warme , koele natuurelementen om je heen. De songs zijn sfeervol, hebben een zalvend onschuldig, fragiel karakter , ademen meditatie , en kunnen wat opgezweept worden door percussieve beats en ritmes , gedragen door haar helder, hemels, indringende stem .
We hebben een afwisselend album in het genre . “Snowstorm” is een sterke opener en ook “The war” blaast warmte en koude binnen het popelektronisch geluid . Innemender klinken de daaropvolgende songs als “Phoenix” en “Dance with me” . Uitermate sober en breekbaar is “Lake geneva” op piano , een knipoog naar Agnes Obel , Tori Amos of An Pierlé.
Ze verdrinkt nergens in meligheid met de pathos , dramatiek die in de nummers schuilt . In Zweden probeert ze zich een plaatsje toe te eigenen, naast gekende artiesten Robyn, Lykke Li, Little Dragon en Oh Land .
Ben Frost – een Australische immigrant in IJsland wordt gerespecteerd voor z’n stekelige elektronica en geluidskunst . Hij hielp al bij de Swans producties en ook leverde hij een bijdrage aan de orkestrale soundtrack voor de SF klassieker ‘Solaris’ ( met onder meer de invloed van Brian Eno) .
Al een zevental jaar brengt hij cd’s uit en horen we hier geen hapklare geluidskunst, maar een avant-gardistisch geluid. De sound is rauw , grillig, mysterieus en geheimzinnige, verontrustende soundscape-details zweven er overheen .
We ervaren een apocalyptisch gevoel en een vervallen industrielandschap valt ons te binnen. Het toont nog maar eens aan hoe bedreven hij is en wat een beeldvorming hij weet op te wekken in de reeks songs, … als we ze letterlijk als song mogen beschouwen.
The Brian Jonestown Massacre van Anton Newcombe is een goed bewaard muzikaal geheim al zo’n twintig jaar in de Amerikaanse underground. De groep manifesteert zich binnen de garagepoppsychedelica en 60s pop; de link naar bands als Spiritualised en Spacemen 3 is niet veraf in de keys, flutes , blazers en het gitaargetokkel .
Vooral de eerste helft van de cd is uitermate spannend door de intens broeierige , groovy , slepende aanpak en de bezwerende, zweverige, repetitief doorzeurende ritmiek. Er schuilt iets filmisch dromerig en donkers in de nummers. “Vad hände med dem” , “What you isn’t”, “Memory camp”, “Days, weeks & moths” en “Food for clouds” fascineren het sterkst . Intrigerende werkstukjes dus van een opnieuw overtuigende plaat !
Steve Nieve kreeg van zijn oude kompaan Costello de gelegenheid om een half uurtje voorprogramma te spelen. Aldus kon de pianist reclame maken voor ‘Together’, een plaat waarop ook een lange zanger zijn beste beentje probeert voort te zetten. Spijtig genoeg deed die zanger (die we bewust een ‘lange’ en dus geen “gro(o)t(s)e” noemen) dat in Brussel ook. Vreemd want ’s mans stem bleek niet van die aard om een uitverkocht Koninklijk Circus te imponeren.
Gelukkig hielden beide heren het kort zodat Elvis zelf al om kwart voor negen het podium bestormde. Hij had duidelijk zin om zijn mindere passage op het bluesfestival van Peer naar de vergetelheid te spelen. Een missie waarin hij volgens ons uiteindelijk niet geslaagd is.
Gewoontegetrouw kregen we vele pareltjes te horen, maar sommige daarvan waren niet voldoende opgepoetst om te schitteren. Bij “Veronica” zagen we het moeiteloos door de vingers dat hij er vocaal soms eens naast zat want eerder dan door technische perfectie bezorgt zijn stem je kippenvel dankzij de passie waarmee hij zingt. En wat een plezier om dat hoogtepunt uit zijn oeuvre nog eens live te mogen horen! Nummers als “Beyond belief” en “When I was cruel” klinken solo dan weer heel erg flets als je gewend bent aan de plaatversies die onvergetelijk zijn dankzij de broeierige arrangementen. Ook elders in de set waren we eerder verheugd over de songkeuze dan over de manier waarop die songs gebracht werden.
Niet dat het allemaal kommer en kwel was. Denken we bijvoorbeeld aan het moment waarop Costello letterlijk laid back op een stoeltje plaatsnam om middels “Walking my way back home” wat swingjazz in de set te injecteren. Ook “Watching the detectives” was bij momenten sterk, alhoewel zijn spielerei met de elektriciteit nu en dan tot pure kakofonie leidde. Dan toch nog liever het totaal uitgepuurde, a capella gezongen “Alison”.
Na een 80-tal minuten was het gedaan met “Elvis Costello solo” om plaats te maken voor het Elvis & Steve, een duo dat al 37 jaar de planken deelt. Heel knap was het gepulseerde pianospel van Nieve tijdens “(I don’t want to go to) Chelsea”. Ook een lang uitgesponnen versie van “Almost Blue” was een hoogtepunt. Na het immer naar de keel grijpende “Shipbuilding” was het vet echter wat van de soep.
Van het einde van dit twee en een half uur durende concert onthouden we vooral dat de synchronisatie vaak ver zoek was. Spijtig want op die manier leek het soms alsof er twee beginnende musici voor het eerst met elkaar samenspeelden. De fans bleven beleefd klappen en trakteerden het koppel zelfs op een staande ovatie, maar wijzelf waren licht ontgoocheld.
Het is charmant om sympathieke Elvis nonchalant en lichtelijk slordig bezig te zien, maar het wordt pijnlijk als aldus de spankracht uit het optreden verdwijnt. Van ons mag hij in de toekomst wat speeltijd inleveren ten gunste van constante kwaliteit. Liever kort maar krachtig dan lang maar krakkemikkig. Costello heeft te veel klasse om de lat te laag te leggen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/elvis-costello-21-10-2014/
Organisatie: Greenhouse Talent
Een van de mindere elementen op een dagje pretpark zijn die wachtrijen. Je weet wel, van het ene been op het andere schuiven, iedereen rond je goed bekijken en misschien een mooi en waardevol gesprek met een onbekende aanknopen, hopen dat je niet naar toilet hoeft, zeker als je achter je kijkt hoe lang de file al is. Het is tegelijkertijd een goede oefening in geduld, zeker als je een bordje ziet staan "Vanaf hier 1 uur wachten", weet je ook direct hoe lang een uur potentieel kan duren en begin je je af te vragen of het de moeite loont om dit te doen voor een attractie die in een oogwenk voorbij is.
Zo'n bordje stond er zaterdagnacht niet op het jaarlijkse dancespektakel van het evenementenbureau Legendz/Dp Communications in Paleis 12 in Brussel. De zaal zat tot de nok gevuld, alles zag er supergeorganiseerd uit, het bargedeelte was zeer uitgebreid, en dat kon nog meer gezegd worden van de grote VIP-afdeling net voor het podium.
Voor de afsluiter David Guetta waren vanaf 20 u een rits dj's gepasseerd, en de Luikse dj Monsieur Magnetik had als laatste in rij de taak om het 18.000-koppige publiek mee te voeren op zijn flow tot de grote vogel aan zijn set begon. Helaas mislukte dit grandioos, want wat doe je met zo veel mensen die alleen voor David Guetta gekomen zijn, waarvan heel wat ook hadden vergeten te checken of het niet door hadden dat de top-dj niet om 20u zou optreden maar na middernacht, zeker als je de ouders in acht neemt die hun jonge kinderen hadden meegenomen om één van de grootste dj's ter wereld en een serieus genie in het maken van popdancehits te mogen aanschouwen.
Echt veel moeite deed Monsieur Magnetik in zijn setopbouw niet om het publiek een goede tijd te bezorgen. Na eerst nog wat verontwaardigd zijn armen in de lucht te gooien en uiteindelijk te acteren alsof hij er de brui aan gaf omwille van een compleet gebrek aan respons van het publiek (het enige moment dat er iets bewoog was toen hij de volledige “Bullit” van Watermat liet horen) had hij door dat hij zelf de wachtrij voor de grote attractie verpersoonlijkte en vertegenwoordigde, en dat werd nog versterkt door de videoschermen die alvast het nieuwe en zesde studioalbum ‘Listen’ van Guetta aanprezen.
Het wachten werd langer en langer, want de voor 1 uur geplande artiest was nog nergens te bespeuren. Maar toen de eerste rookmachines en schermen getest werden wist iedereen na een dikke drie kwartier dat het einde van de lange rij in zicht was en dat de rollercoaster zou beginnen.
Het eerste wat te horen was was een daverende, mysterieuze bas terwijl het podium donker bleef. Dit ging vlug over in een ‘Exorcist’ soundtrack aandoende tune en dan was daar opeens David Guetta, zo'n vijf meter hoog op een installatie op het podium, omringd door een hele batterij van wel zeer grote videoschermen. Met zijn ruige surferlook en zijn ongewassen haar 10 cm langer dan tijdens zijn passage vorig jaar op Legendz en gekleed in een motorjack en zwart t-shirt verontschuldigde hij zich ietwat schaapachtig "Quel rendez-vous heh ?" om dit dan direct te laten volgen door vette beats waarvan je het gevoel had dat deze een pak decibels luider klonken dan de vorige dj-set.
Die immense beats werden perfect ondersteund door de prachtige graphics op de schermen en tijdens de eerste minuten van zijn nieuwe single "Dangerous" waren direct een confettibom en vuurwerk de revue gepasseerd (misschien wordt er de volgende keer met videoschermen aan de zijkant of geursensaties gewerkt).
De combinatie eindeloze rij hits van Guetta en van andere artiesten en de overdonderende beelden en alle special effects zorgden voor een regelrecht 3D-spektakelgevoel waarbij je soms met je mond open naar toe stond te kijken. De set zat sterk en zwierig in mekaar zoals het het werk betaamt van een geroutineerde top-dj en oude rot in het vak die een trukendoos vol grote hits heeft en verdomd goed weet hoe hij een publiek kan ophitsen.
Met zijn 46 jaar is Guetta de peetvader van de dj's die de top van het jaarlijkse DJ Mag-lijstje aanvoeren en wordt hij als inspiratiebron genoemd door Hardwell en Avicii.
In 2011 nog de beste dj ter wereld, dit jaar op nummer 7, draait hij volop mee en is hij ook de enige dj die zoveel grote radiohits (hij voert overigens ook de nummer 1-positie als dance-artiest op Spotify aan), zonder of met andere artiesten gemaakt, op zijn conto kan schrijven.
In 2002 scoorde hij zijn eerste grote “Love don't let me go” en deze stak al vrij vroeg in de set, en zorgde direct voor één de weinige momenten dat de dj niet aan het lachen was en waarbij onwillekeurig kan gedacht worden aan het nieuws dat Guetta na 24 jaar huwelijk van zijn vrouw zal scheiden.
Voor de rest van het optreden had Guetta echter een brede glimlach op zijn gezicht, zwaaide hij gretig mee met het dan wel dolenthousiaste en springende publiek, werden de kreten ‘Everybody fucking jump’ of ‘Raise your hands’ heel vaak de menigte in geknald en speelde hij met de timing van de climaxen in de liedjes.
Sommige liedjes zoals “Bad” kwamen van begin tot einde aan bod, andere werden in een paar minuten tijd in meerdere stijlen gemixt, wat vooral bij “Lovers on the sun” zeer stijlvol gedaan was, anderen vertraagde hij tot het volledig stil was om dan met een bom van een beat weer de teugels aan te trekken. Ook “Seven Nation Army” van The White Stripes, “Fancy” van Iggy Azalea, “Summer” van Calvin Harris en begot “Smells like teen spirit” van Nirvana werden in de pot gegooid.
Een topmoment was de herwerking van de sixties-evergreen “Bang bang” van Nancy Sinatra in “Shot me down” met de stem van Skylar Grey en als je in You Tube de woorden “Shot me down” lyrics video ingeeft, dan zie je de magistrale stripvideo met een heel vette knipoog naar de kunst van Roy Lichtenstein. Deze video werd mooi verknipt op de mastodonten van schermen vertoond en bijna het enige wat je nog kon doen was staren terwijl het vakkundig gemixte liedje door de boxen vlamde en dacht je, dit is echt een leuke attractie, het was me het wachten waard !
Organisatie: Legendz/Dp Communications
GoneWest 2014 - De Onderwaterbezetting – De Slag Om De IJzer – Heroes
GoneWest 2014 - Amatorski, Marockin’ Brass, Het Zesde Metaal en Ozark Henry
Concerttent Zeedijk
Nieuwpoort
2014-10-18
Nigel Baert
Ter nagedachtenis van de Onderwaterzetting in Nieuwpoort waarbij de Duitse opmars stopte 100 jaar geleden, besliste het provinciebestuur van West-Vlaanderen en Westtour enkele evenementen te organiseren. Waaronder het al reeds bekende Lichtfront. De dag erna volgde een concertreeks op de Zeedijk te Nieuwpoort met Amatorski, Marockin’ Brass, Het Zesde Metaal en Ozark Henry.
Op deze zonnige zaterdagnamiddag mocht Amatorski van start gaan, deze Gentse band die Humo’s Rock Rally won in 2010, zult u ongetwijfeld nog kennen van hun bekendste liedje “Come home”. Voor dit evenement is de band eerst hun mosterd gaan halen in het Flanders Field Museum in Ieper. De compositie is vooral gebaseerd op 2 nummers, namelijk ‘In Flanders Fields’ (gedicht John Mc Crae) gespeeld door Russel Parry en het nummer ‘La bonne étoile’ van Spoel M.
Het decor was duister met flitsende effecten om in de toenmalige sfeer te komen. Sebastiaan Van Den Velden speelde trage terugkerende basdeuntjes waarop Inne Eysermans simpele trage synthesizereffecten speelde, natuurlijk kwam haar prachtige stem perfect uit op dit trage ritme. Ondanks dit tragere werk haalde Christophe Claeys zalig uit met zijn drumstel. Het geheel gaf een zweverige, melancholische stijl aan, waarvoor ze al eerder bekend staan. Een ideale start met hun verhalende teksten.
De volgende band was Marockin’ Brass, en wat voor een band! De wat eigenzinnige directeur Luc Mishulle (Saxafabra,Bagadski) beloofde een XL uitvoering, en die kregen we ook met maar liefst 15 artiesten op het podium. Deze bestonden uit heel wat blazers, percussie en Marokkaanse Gnawa meesters. Op deze manier wou hij ook aantonen dat er heel wat Noord- en West-Afrikanen meegestreden hebben in de grote oorlog.
De Gnawa meesters hadden hun eigen typische instrumenten mee, namelijk de Qaraqeb en een als een basgitaar klinkende Guembri. Hierbij voegde hij 2 Jazztoppers toe, de bekende Britse trompettist Byron Wallen en drummer Rod Youngs. Deze mix resulteerde in een bom van energie en improvisatie, waardoor het geheel soms chaotisch overkwam. Men kan wel zeggen dat deze band het publiek van begin tot einde kan entertainen. Enerzijds door de krachtige muzikale ritmes, anderzijds door het kleurrijk uitzicht en dansjes van de band, waar vooral de Gnawa’s aan bijdragen met hun slingerende sliertjes op hun hoedjes. Dit was een prachtige multiculturele middenmoter.
Vanaf dit moment begint het publiek pas echt toe te stromen, ze weten namelijk ook dat ze voor de beste verhalen bij Het Zesde Metaal moeten zijn. De zanger en akoestische gitarist Wannes Cappelle verdiept zich al langer in dit onderwerp van de grote oorlog. Het 2de album (Ploegsteert) dat in 2011 uitkwam, ging al over de oorlog. De West-Vlaamse teksten zorgen nog voor een extra tikje charme. Ook bij zijn grootvader Leon Robesyn kon hij terecht voor inspiratie. Leuk was de eigen versie van Jacques Brels “Jaurés” en een onafgewerkte pianosonate van Frederic Kelly (een gesneuvelde componist) die ze zelf afwerkten. Het is een uniek band die het ene moment grappige soft Rock nummers brengt en de andere keer ontroerende stille nummers. Dit maakte hen de geloofwaardigste band van de avond.
Nu komt de laatste maar niet de minste, de naam waar iedereen voor kwam ‘Ozark Henri’ (Ozark Henry). Piet Goddaer bewees eerder met zijn nummer voor de sensibiliseringscampagne van vorig jaar dat hij niet te verlegen is om over zulke onderwerpen nummers te maken. Hij verlangde om aan dit project te werken, hij verhuisde van Kortrijk naar Oostduinkerke omdat hij water en zee altijd inspirerend vond. In zijn gezelschap had hij ook zijn nieuwe zangeres Laura Groeseneken (AKS) bij zich.
Tijdens het optreden stonden ze recht tegenover elkaar met elk een synthesizer voor zich. Zo leek het op een mini Kraftwerk bijeenkomst, vooral omdat het decor zo donker was met enkele rode details. Het optreden kwam wat traag op gang met simpele deuntjes en verhaallijnen. Naarmate het optreden vorderde, kwam er meer actie in de tent. Er werden bekendere nummers gespeeld en ze speelden een prachtige cover van David Bowies “Heroes” in een pianoversie. Op het einde kregen we nog 2 bisnummers, gevolgd door een luid applaus en een staande ovatie van een wild publiek.
Meer info van de events www.gonewest.be
Organisatie: GoneWest
Een volle ABBox noteren we voor het gehypte FKA Twigs die eerder al een voorrondje speelde in de Bota en deze zomer ook te zien was op Pukkelpop.
De jonge frêle zangeres Tahliatt Barnett , deels Jamaicaans – deels Spaans/Engels, koppelt haar soul/r&b aan loodzware, traag slepende, lome elektronica, drum’n’bass diepe grommende basstunes, tics, rateltjes en percussie , die dwars door je lichaam trillen.
Een donkere , dreigende ondertoon ervaren we in haar moeilijk in een hokje te duwen genre; dat hoeft ook niet , gezien verschillende stijlen versmelten in de minimalistisch complexe sound die verrassende , onverwachtse, avontuurlijke wendingen ondergaat en toch de dansspieren aanspreekt , gedragen door haar loepzuivere , heldere indringende , soms echoënde en hoog uithalende vocals .
Zij beweegt lieflijk op het podium en kronkelt met sensuele pasjes in de avontuurlijke ritmiek. Eénmaal ze haar shirt afdoet , spreekt ze nog meer tot de verbeelding in haar bh.
De instrumentale opener zorgde meteen voor wat huivering , en al gauw werden we met nummers als “Lights on” en “Give up” in die aparte muzikale leefwereld ondergedompeld . Inderdaad, de triphop van Tricky, Lamb , Portishead , verder de postdubstep van James Blake, het donker minimalisme (denk The xx) , de beats op z’n Breakbeat Era en de spannende tripsoul van Massive Attack borrelen hier op .
Beetje mysterieus en paranoïde in het begin , dat dan met “Water me” en ”Pendulum” toegankelijker groovy werd en dus ook wat aangenaam zalvend klonk.
Ze werd alvast sterk onthaald en was onder de indruk van de warme respons . Ze gleed door de nummers heen, met een extravert broeierige “Video girl” ,”Kicks” , “Papi pacifi” en een intens spannende “Two weeks” , dat haar doorbraak betekende . In een mum van tijd waren we eigenlijk door de set heen .
Een hobbelig muzikaal geluid hadden we in een goed uur waar kilte , donkerte, warmte en sensualiteit elkaar kruisten …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fka-twigs-16-10-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
