De jonge Britse zanger Sam Smith is anno 2014 bijna niet van de radio weg te slaan. In z'n prille 22 jaar heeft hij al heel wat bereikt: 'Critic's Choice' op the BRIT Awards, winnaar van 'BBC's Sound 2014' en vorige week nog 'Favorite Pop/Rock Male Artist' op de American Music Awards. Om maar te zeggen: een artiest van een degelijk (en beloftevol) kaliber. Geen wonder dus dat de Ancienne Belgique op zaterdag afgeladen vol zat.
Het was de eerste keer dat Sam Smith in Brussel optrad, en dat wilden we allemaal meemaken. (Dat was trouwens ook mogelijk, het concert werd namelijk live gestreamd. Dank u, AB!) De verwachtingen waren erg hoog, na lovende reviews van concerten in de US en Groot-Brittannië. Heeft Sam Smith die ingelost? Ja hoor.
Maar goed, we lopen op onszelf vooruit. Eerst het voorprogramma. Dat werd verzorgt door Britse electropop wizards Years & Years. Geen bekende naam, en toch hebben we zo goed of allemaal al eens meegezongen met één van hun liedjes deze zomer. "It fills me up / when it starts to shine / and I see it burn when you bring me sunlight" Gaat er al een belletje rinkelen? "Sunlight" was wat ons betreft één van de grote zomerhits dit jaar en dus ook een erg geschikte en enthousiast onthaalde afsluiter van de set van Years & Years. Maar maak niet de fout om hen tot ééndagsvlieg te veroordelen. De stem van frontman Olly Alexander is erg aanstekelijk en de muziek van Years & Years heeft duidelijke hit allures. En terecht, als het van de uitbundige reactie van het publiek afhangt.
Het is onzeker of Sam Smith de ongeduld van het publiek kon voelen, of dat hij er gewoon zelf ongelooflijk veel zin in had, maar om stipt 21u gingen de lichten uit. Geen dramatische entrance, een weinig lichtspel. Gewoon een nuchtere jonge man op het podium met een stem zoals weinigen die hebben. We moeten er eerlijk in zijn: artiesten die de stemcontrole van de studio op het podium kunnen tentoonstellen zijn dun gezaaid. En dat is ook te begrijpen, de omstandigheden zijn anders. Geen computer, veel minder controle. Niet dat dat Sam Smith iets leek te deren. Verdorie zeg, we dagen u uit om geen kippenvel te krijgen als hij nog maar eens die perfecte falsetto uit de kast haalt.
De set begon gezapig met minder bekende nummers als "Nirvana" en "Tonight", maar vanaf het derde nummer was het al raak. "Leave your lover / leave him for me." Maar al te graag, Sam, als je het voor mij had gezongen. Vanaf dan liep de set als een trein met upbeat nummers ("Restart") afgewisseld met hits ("I Know I'm Not The Only One") en een bloedmooie vertraagde cover van Whitney Houston's "How Will I Know".
Sam zelf leek erg in zijn sas, met een goed contact met het publiek en een goede afwisseling tussen zingen en een praatje maken. En als het bij momenten dan wel zeer vlot verliep, tjah, wanneer een artist het voorlaatste concert van zijn tour speelt is dat wel te begrijpen, toch?
De set werd afgesloten met "Money On My Mind" (en een klein beetje "Finally" van CeCe Peniston ertussen), maar het was uiteraard nog niet gedaan.
Handen in de lucht en een oorverdovend gejuich voor de heilige drievuldigheid van de encore. Een akoestische versie van "Latch" om de harten te doen smelten, "Make It To Me" om de traantjes te doen pinken en, hoe kan het ook anders, "Stay With Me".
Wat een songs, wat een présence. Wat een stem toch, die Sam Smith. En wat een aanrader. Dat u het maar weet.
Setlist: Nirvana – Together - Leave Your Lover - I'm Not the Only One - I've Told You Now - Like I Can – Restart - How Will I Know (Whitney Houston cover) - Good Thing - La La La (Naughty Boy cover) - Lay Me Down - Money on My Mind/Finally (CeCe Peniston cover)
Encore: Latch (Disclosure cover) - Make It To Me - Stay With Me
Organisatie: Live Nation
Een uitverkochte Trix stond klaar voor George Ezra, een jonge kerel van 21 jaar uit Bristol die in het echte leven George Bernett heet. Hij ontving een vijfde plaats op de beloftelijst BBC Sound Of 2014 en was deze zomer met zijn debuutsingle “Budapest” niet weg te slaan van de radio. Als gevolg van het grote succes besloot deze knaap zijn universitaire studies ‘on hold’ te zetten en zich volledig te focussen op een muzikale carrière. Vol ongeduld werd er gewacht op zijn eerste langspeelplaat ‘Wanted On Voyage’ die eind juni verscheen. Het resultaat is een leuke plaat waarop zijn diepe stem je meeneemt op hippe songs met aanstekelijke teksten. Ik zag George al eerder solo op een gratis optreden in Brussel-Noord en kan alleen maar zeggen: ik wil meer!
Als voorprogramma konden we rekenen op singer-songwriter Rae Morris. Een mooie jonge verschijning met lang bruin krullend haar uit Blackpool. Alleen zij en een piano vulden het podium. Met haar prachtige songs, die heel ingetogen waren, weerklonk ze door een pratende zaal. Er was weinig aandacht voor haar, maar dat kon haar niet schelen. Ze deed haar ding , ging op in haar nummers en kon haar prachtige stem vlot begeleiden met de piano. Ze was een leuk voorprogramma dat deed snakken naar meer.
Vervolgens had de Trix de eer om George Ezra te ontvangen. Hij speelde er zijn voorlaatste concert van de tour. Op het podium verscheen de jongeheer samen met een band bestaande uit een drummer, een bassist en een tweede gitarist. Allen stonden ze daar in hun dagdagelijkse kleren. Het podium was versierd met een sobere doek op de achtergrond waar ‘EZRA’ op stond. Onder luid gejuich van het publiek sloeg George de eerste noot, hij opende direct met de meezinger “Cassy O”.
Het optreden was opgedeeld in drie stukken. Het eerste en het laatste deel waren met band en het tweede deel George Ezra solo. Met band klonk George goed, maar solo honderd keer beter. Hoe puurder en eenzamer hij op het podium stond hoe beter! Deze jonge heeft niet meer nodig dan een spot en een gitaar om een heel publiek te doen dromen. De band was, voor mij, er soms wat teveel aan. Er was ook geen interactie tussen George en zijn bandleden. Gedurende de hele show waren ze precies podium vulling. Enkel op het einde met “Did You Hear the Rain” maakte de drummer een plotse klap beweging met zijn stokjes. Voor de rest werden ze niet eens voorgesteld aan het publiek. De nummers die hij speelde met de band waren letterlijk de studio versies. Dat vind ik persoonlijk een gemis als je naar een liveoptreden gaat.
Het hoogtepunt was natuurlijk het nummer “Budapest” waar je niet op kan stilstaan. Heel het publiek danste en zong de tekst luidkeels mee. Deze plaat liet spontaan de zon schijnen in de Trix en was een mooie afsluiter van de set.
Voor maar een kleine vijftig minuten stond George op het podium. Hij babbelde veel minder als normaal met het publiek en liet twee nummers weg uit zijn setlist. Zo schrapte hij “Get Lonely With Me”, en het onmisbare sfeernummer “Blind Man in Amsterdam”. Het publiek bleef door de korte performance op hun honger zitten, maar gingen toch tevreden naar huis.
George Ezra klinkt live beter als in de studio en nog beter wanneer hij alleen op het podium staat. Zijn optreden in de Trix kwam, voor mij, helemaal niet in de buurt van het optreden dat ik eerder zag in Brussel-Noord.
Het was een optreden zonder verrassingen waarbij je letterlijk de plaat kreeg voorgeschoteld. Dit neemt niet weg dat hij een geweldig opkomend talent is, waarvan de eerste plaat een schot in de roos is van begin tot einde.
Setlist:
Deel 1: Cassy O, Listen to the Man, Blame It On Me, Barcelona
Deel 2: Benjamin Twine, Girl from the North (Bob Dylan cover), Leaving It Up to You
Deel 3: Stand By Your Gun, Spectacular Rival, Breakaway, Budapest
Bis: Girls just wanne have fun (Cyndi Lauper cover), Did You Heart he Rain
Organisatie: Live Nation (ism Trix Antwerpen)
Het was druk op het podium van De Kreun. Nee, het was niet de cast van Vikings die met een snek de Leie opgevaren was, maar wel Jaga Jazzist die met een uit de kluiten gewassen toerbus naar Kortrijk afgezakt waren. Deze Noren brachten in 2010 ‘One Armed Bandit’ uit, en hebben zitten broeden op nieuw materiaal dat er in 2015 aan zal komen. De kleiner gemaakte Kreun zat goed vol met een divers publiek, zowel jong en oud, alternativo’s en jazzliefhebbers waren present voor dit Noorse gezelschap dat live uit 7 man en een vrouw bestaat.
‘En, To, Tre, Fire’, en ze waren begonnen voor een set van ruim twee uur die geen moment verveelde. Iedereen behalve de drummer was multi-instrumentalist, maar wat opviel is dat tegenover hun beginperiode, de keyboards een stuk prominenter de nummers sturen. Naast die elektronica kregen we natuurlijk nog altijd een reeks blazers die mochten soleren, gaande van dwarsfluit, klarinet, saxofoon tot tuba. Lange, uitgesponnen nummers dus, altijd boven de vijf minuten aftikkend, maar heel veel evolutie binnen de nummers.
Het tweede nummer ontaardde in een freejazz saxsolo, soms ging de nummers de post-rock richting uit, want ook electrische gitaren mochten met elkaar duelleren. ”Bananfluer overalt” was een nieuw nummer over fruitvliegjes die blijkbaar in het koude Noorwegen ook aan een sterke opmars bezig zijn. Het nummer met de vibrafoon dat daar op volgde deed heel erg denken aan “Glass Museum” van Tortoise uit ‘Millions now living will never die’. Alle nummers waren instrumentaal, de aahs die Line Horntveth mooi zong als uitzondering.
Veel nieuwe nummers vanavond, die absoluut doen uitkijken naar de nieuwe plaat voor 2015. Bijzonder mooi was een nummer met een unendlich keyboardmotiefje waar Line Horntveth dan met dwarsfluit boven soleerde. Uit ‘The Stix’, ook al weer van 2003 speelde de band “Reminders”.
We waren vergeten hoe goed deze Noren live zijn. Festivalprogrammators, teken deze Noren maar voor volgende zomer, want de nieuwe plaat zal uitstekend zijn, dat bewees deze avant-première in De Kreun.
Jaga Jazzist - Ingestudeerde spontaniteit (Lode Vanassche)
Het Noorse ensemble is altijd moeilijk in een vakje te stoppen geweest. Met drums, keyboards, tuba, trombone, trompet, elektronica, gitaren, vibrafoon, klarinet en bas voert Jaga Jazzist de luisteraar mee naar hun eigen universum. Multi-instrumentalist Lars Hornthveth en zijn negenkoppige band proppen weliswaar het woord jazz in hun naam, maar citeren even goed John Coltrane, Mogwai, Steve Reich, Rick Wakeman, Dungen , Spirit , Fela Kuti, King Crimson, MGMT en het Franse Air als invloeden. Het is maar om aan te geven dat deze band tot de top van de muzikale eredivisie behoort.
Vrijdag kon je bijvoorbeeld gerust wat eighties klankkleuren horen. Marcus Forsgren toverde van die heerlijke intro’s uit zijn zessnaar, waar bij het ensemble heerlijk begon met heel gelaagd de mooiste klanktapijten te voorschijn halen. De muzikanten bespelen bijzonder veel instrumenten in heel veel verschillende stijlen waardoor hun sound uniek, melodisch, delicaat, hypnotiserend en subtiel is. Alsof het allemaal niks inhoudt.
Na een kleine twee decennia gaan die gasten nog even begeesterend te werk en spelen ze de ziel uit hun lijf. Het is voor hen pure noodzaak, en dus ook voor ons… Ook hun nieuwe 230 Volt is met zijn funky bass een schot in de roos. Ze weten wat ze doen: Muziek spelen en met geluidjes spelen. Fruit Flies Everywhere. Het klint paradoxaal, maar Jaga steekt enorm veel variatie in hun minimalisme.
Onze Noorse vrienden zijn blijkbaar de enigen op deze aardkloot die alle genres door elkaar kunnen haspelen en er nog goed mee weg komen ook. Bij “This is so cool” komt Wim Mertens met een kerkorgel even om de hoek loeren. Zowat elk nummer raakt de luisteraar op een of ander vlak.
Soundscapes in het kwadraat. En essevee heeft gewonnen. Alles is relatief. En ze weten wat ze doen.
Organisatie: Kreun , Kortrijk
De sing/songwritster Natalie Merchant is er eentje die we koesteren. Ze maakte in een vroeger leven deel uit van de folkypop van 10000 Maniacs die midden de jaren ’80 opvielen met ‘In my tribe’ en ‘Blind man’s zoo’ (remember de singles “What’s the matter here”, “Like the weather”, “Trouble me, …) . Ze heeft eigenlijk nog maar een handvol soloplaten uit in die tussentijd waarvan naast ‘Tigerlily’, ‘Ophelia’ en ‘Motherland’, zij de laatste jaren zich bezighield met uitmuntende covers van veelal stokoude folknummers onder ‘The house carpenter’s daughter’ en het al bijna vijf jaar geleden verschenen ‘Leave your sleep’; hier componeerde ze de muziek bij een bloemlezing Amerikaanse en Britse gedichten . Hoogdravende en hoogwaardige projecten, naast het eigen werk van een getalenteerde en ambitieuze songschrijfster , die de tijd neemt te werken aan de nummers .
Na toch wel dertien jaar is er terug een eigen plaat van sfeervolle , innemende , emotievolle pop, sober en geraffineerd uitgewerkt, die door strijkers, blazers en, piano en haar unieke altstem extra gevoelig klinken .
De eerste songs “Ladybird”, “Maggie said” en “Texas” passen perfect in dit plaatje . Een bluegrass geluidje sluimert altijd wel in haar materiaal . “Black sheep” en “The end” behoren tot de donkerste kant en met “Lulu” heeft ze een enorm sterke song uit .
Laat je alvast opnieuw meeslepen in de unieke leef - en muziekwereld die dame Merchant aan de dag legt!
De Dylanesque sing/songschrijver Conor Oberst is in verschillende gedaantes te zien als hij platen uitbrengt en als hij op tournee gaat ; is het nu met Bright Eyes , Monsters of Folk , met de The Mystic Valley Band of solo … de dramatiek speelt een sleutelrol. We horen ‘em in alle gemoedstoestanden , van weemoed tot luchtigheid. Tja, dat ervaren we ook o.m. bij een Bonnie Prince Billy, Green On Red (Dan Stuart) , het oude Wilco (Jeff Tweedy) en Will Johnson (South San Gabriel) trouwens .
De productieve rootsamericana artiest laat dus op deze soloplaat opnieuw gevoeligheid doorsijpelen, gedragen door z’n indringende klaagzang. Hij puurt uit de Amerikaanse rootstraditie en brengt afwisselend sober elegant en uiterst geraffineerd materiaal (waar de instrumenten ten volle ontplooid worden) .
We krijgen een reeks sfeervol meeslepende , uiterst genietbare , gemoedelijk dromerige en innemende nummers , die net zorgen voor een boeiende plaat door dat kenmerkende (slide) gitaarspel , de Hammond toetsen en zijn uniek inlevende stem; kortom hier hebben we een overtuigende emotievolle ‘on the road’ plaat!
De Brit Sam Smith kwam in de belangstelling door z’n samenwerkingen met andere belangrijke Britse formaties, o.m. “La la la” van Naughty Boy en “Latch” van Disclosure waar we wat meer beats en dance horen dan de eigen songs op z’n soloplaat . De jonge 21 jarige won al de Critics’ Choice Award en stond in de BBC Sound Of 2014 lijst . Hij lost wel alle verwachtingen in als opkomend talent met een resem fijn gearrangeerde popsongs , doordrongen van soul , r& b , funk en gospel . Het zijn zeemzoete , sfeervolle , broeierige gevoelige songs vol medeleven , gedragen door z’n indringende falsetto stem , die ergens aan Anthony Hegarty doet denken.
In z’n knusse soulpop , niet vies van een smiley, als je er z’n live optredens op nahoudt , wordt hij alvast omarmd door het jonge vrouwvolk en ontpopt hij zich als hun knuffelbeertje. Hij heeft al een handvol gekende singles uit als “Money on my mind” , “Stay with me” , “I’m not the only one” en “Like I can” , afgemeten door de juiste toon , klankkleur , emotie en z’n vocals .
Er zijn een paar bonustracks , waaronder die samenwerkingen en enkele nummers die de gevoeligheid nog wat aanscherpen . Fijn debuut dus!
Dave Grohl is een drummer, een hele goeie overigens (Nirvana! Queens Of The Stone Age! Them Crooked Vultures! Killing Joke!), maar toch een drummer. Dat hij na Nirvana het in zijn hoofd gehaald heeft om voor de gitaar te kiezen en zelf songs te gaan componeren was best een moedige poging, maar nooit kon hij qua songs schrijven tot aan de enkels reiken van Kurt Cobain. In het begin zag het er nochtans wel vrij belovend uit, ten tijde van hun strakke eerste plaat zagen wij Foo Fighters met een vlammend energieke set nog flink van jetje geven op Pukkelpop 1995, maar bij hun laatste PP doortocht in 2012 merkten wij toch vooral een hitmachine die op half automatische piloot stond ingesteld.
Foo Fighters zijn nu veel groter dan Nirvana ooit geweest is, en dat met een zeer matig repertoire. Komt het omdat Grohl een sympathiek peer is die niemand tegen de borst stuit ? Het kan, wij begrijpen het in ieder geval niet. Foo Fighters zijn volgens ons mega geworden omdat ze op elk nieuw album minstens een tweetal verdomd catchy en hitgevoelige songs hebben neergepoot, en voor de grote massa zijn die hits blijkbaar genoeg, alleszins voldoende om een volle festivalweide plat te spelen.
Getuige de volkstoeloop in Pukkelpop 2012 bleek de populariteit van Foo Fighters totaal uit zijn voegen te zijn gebarsten. Chokri had een (weliswaar peperdure) voltreffer geboekt, Scheuremans was groen van jaloezie. Vandaar dat Herman op vandaag diep in zin buidel heeft getast en speciaal voor Foo Fighters zijn festivalletje een week heeft vervroegd. Gans België verlangt nu al naar Rock Werchter 2015. Wij niet, en nadat we ‘Sonic Highways’ aan een paar luisterbeurten onderworpen hebben al zeker niet.
Het is hetzelfde liedje als de vorige keer, ook ‘Wasting Light’ uit 2011 werd vooraf met veel bombarie aangekondigd als een ‘vuile’ garagerock plaat, het bleek uiteindelijk een veel te afgelikt en gestroomlijnd album die uiterst geschikt leek als achtergrondmuziek bij de zondagopeningen van IKEA. Wederom is op dit logische vervolg ‘Sonic Highways’ niks meer te merken van de punkroots van Grohl en zijn band (je mag ook niet vergeten dat gitarist Pat Smear ooit nog bij hardcore band The Germs heeft gespeeld, ’t is haast niet te geloven), je zou hen eerder een verleden bij Boston, Bon Jovi of godbetert Nickelback toeschrijven.
Welgeteld drie songs zijn (een beetje) de moeite waard, de single “Something For Nothing”, het ietwat hevigere “Feast and The Famine” en de behoorlijke rocksong “Outside”. De rest varieert van zeer oppervlakkig tot schaamteloos melig. Dit neigt meer naar de gevreesde Amerikaanse AOR rock of FM rock (Journey, Survivor, Styx,…help!) dan naar fris alternatief geweld.
Foo Fighters hebben naar hun financiële raadgevers geluisterd en op veilig gespeeld, ‘Sonic Highways’ is een schoolvoorbeeld geworden van het perfecte commerciële product, een rockplaat voor boekhouders en managers, eentje voor onder de kerstboom. Wij hebben geen kerstboom.
U hoeft zich niet aan onze mening te storen, want u bent waarschijnlijk één van die miljoenen die de cd zullen aanschaffen, maar wij vinden dat Foo Fighters nu echt wel de uitgesproken kandidaat is voor de Grammy van “Meest overschatte band van de planeet”.
Boy & Bear - Het sympathieke Australische gezelschap was voor de derde keer in de Brusselse Bota en ze schuiven steeds een plaatsje op, zo te horen. In eigen land zijn ze nogal populair , hier groeit de respons . Boy & Bear zijn één van die indiepopbands die de roots halen uit de folky americana en dus boeien met sfeervolle , dromerige, broeierige, aanstekelijke nummers, die aangenaam en nergens buiten de lijntjes klinken . Ze kloppen aan bij een Fleet Foxes , Local Natives, Grizzly Bear , The Lumineers en ook wel een beetje Mumford & Sons die een semi-akoestische/elektrische aanpak en meerstemmige zangpartijen vooropstellen.
Het kwintet heeft al een handvol singles uit, die het hier niet onaardig doen . Een nieuwe plaat ‘Harlequin dream’, dus een nieuwe toer. Bijna een volle Orangerie genoot anderhalf uur lang van de geraffineerde aanpak van hun emotievolle, zeemzoeterige , stekelige sound . Geen bissen , daar houden ze niet van, wel een afgewerkte set , net als hun songs.
Meteen met de deur in huis, want ze openden met één van hun gekende prachtige singles “Bridges”, een mooi samenspel met kleurrijke keys en omgeven door fijne zangpartijen, bepaald door frontman David Hoskin .
De klankkleur is belangrijk, we horen de subtiliteit druipen in “Old town blues” , al een tweede sterkhouder vroeg in de set. “Milk & sticks” krikte dan het tempo op.
Vreemd was een cover als “Fall at your feet” niet, Crowded House had diezelfde finesse, waarvoor Boy & Bear ons uitnodigt. Verder heerlijk genietbare trips , waar elk instrument voldoende ademruimte krijgt, die soms nog het dichtst leunen aan The Veils, waaronder “My only one” , “Stranger” en “End of the line”.
De spanning minderde soms , wat de gemoedelijkheid onderstreepte, dobberend aan een meertje. Het lijkt erop dat de Orangerie voorlopig het hoogst haalbare is.
Op tijd werd de aandacht verscherpt en steeg de hitpotentie met “Arrow flight”, “Southern sun” en “Feeding line”, die ietsje meer ‘fond’ hebben dan hun andere.
De band genoot van het warme onthaal . Puur , oprecht, eerlijk, onschuldig klonk het, kortom dit was lekker in het gehoor liggende huiskamer/highway road music …
Toch even meegeven dat net in het andere zaaltje , de Rotonde Nick Mulvey bezig was , een getalenteerd sing/songwriter die terecht lovend werd onthaald op Pukkelpop . Voortgekomen uit de Britse jazzgroep Portico Quartet , is hij sinds een drietal jaar solo bezig en komt hij aandraven met de cd ‘First mind’ . Ook hier druipt de finesse en subtiliteit er van af.
Hij is op tournee met een voltallige band en brengt warme gitaarpop gedragen door z’n innemende, indringende stem. Meeslepende songs als “Meet me there” en “Jurilmidam” pikten we op en samen met “Cucurucu”, die later zou gespeeld worden, komen hier andere songwriters als Damien Rice, Ben Howard en Jose Gonzalez samen. Deze Mulvey onthouden we!
Organisatie: Botanique, Brussel
De vijf songs van de uit Mechelen afkomstige Geraldines blikken terug naar die gruizige, rauwe , zweverige, gevoelige melodieën van de Wedding Present , de dynamiek van de Pixies en Sonic Youth en de dromerige psychedelicagroove van CYHSY . Een speels, ongedwongen karakter ervaren we waarbij “Blush”, opener, meteen de toon zet van deze overtuigende EP; in één adem, ruk zijn de vijf nummers door die bezwerende , fris rockende groove voorbij.
http://beta.vi.be/thegeraldines
De Nederlandse indieband First E zijn toe aan hun tweede album ; trippy melodieën en synth klanklandschappen sieren de plaat . Het respectvolle Archive en de wave van Echo & The Bunnymen zijn hier de voornaamste invloeden .
De eerste nummers als “Brief encounter”, “Zero gravity” baden in dit (mystiek) sfeertje . Iets verderop klinkt de band wat directer , compacter en regeren poptunes. Op die manier hebben we een uiterst gevarieerd album. Deze Nederlandse band zoekt zich een plaatsje in de popscene en houden we zeerzeker in het oog …
Links
https://firste.bandcamp.com/album/the-other-side-of-eden
https://soundcloud.com/first-e/sets/album-the-other-side-of-eden
http://open.spotify.com/album/6d42zSQS4KCBT9OZ6tg3aB
Een dromerige, warme trippopsound horen we bij het beloftevolle Nunki , een Nederlandse band die de Belgische Hanne Torfs , toetseniste van School Is Cool bij zich heeft . We hebben een reeks subtiel uitgewerkte songs , die vernuftig in elkaar gestoken zijn , en boeien door verrassende wendingen en bedacht zijn van ijle , koele, zalvende elektronica op z’n Bel Cantos en Sx . Een open sprookjesachtige sfeer waarbij Nunki verwijst naar de kleinste planeet in ons universum .
http://www.nunkimusic.com
De staking was maandagavond niet voelbaar in de Rotonde. Een bijna volle zaal stond te wachten op Mighty Oaks, een band opgericht door drie personen uit drie verschillende landen die je in de sferen van het folk-genre doen zweven. De eerste man is Ian Hooper (VS) de gitarist en leadzanger, vervolgens Claudio Donzelli (Italië) als bassist en pianist en tenslotte Craig Saunders (Engeland) als gitarist.
Met hun eerste EP, opgenomen in het appartement van Donzelli, vonden ze de weg naar het publiek . De eerste Europese tour was een succes waardoor de EP al snel evolueerde in het studio album ‘Howl’, dat dit jaar verscheen. Het resultaat is een leuke luchtige plaat in het indie-folk genre vol oorwormen die sommigen misschien doen denken aan ‘Mumford & Sons’. Deze vergelijking zal je snel vergeten als je de band live aan het werk ziet.
Als voorprogramma konden we rekenen op Charlie Cunningham. Deze Brit wist in zijn eentje de Rotonde stil te krijgen met zijn knap gitaarspel. Al tokkelend met behulp van beheerste slap-technieken, creëerde hij mooie ritmes die hij vervolledigde met (h)eerlijke teksten. Ieder nummer had een betekenis en die gaf hij graag mee aan het publiek. Charlie deed zijn ding, genoot en was een geslaagd voorprogramma.
Vol ongeduld wachtte iedereen op Mighty Oaks. De driekoppige band verscheen met een vierde wiel, een drummer uit Berlijn, op het podium. Zonder woorden lieten ze hun instrumenten direct werken, begeleid door veel sfeerverlichting. Het publiek ontving het eerste nummer ingetogen. Zo bleef de sfeer tot ze plots kwamen opdraven met het nummer “Seven days”. Deze song nam de hele zaal mee op sleeptouw tot het einde van de show. Dit ook mede dankzij een zeer sterke setlist.
Ian, Claudio en Craig zijn op het podium drie sympathieke gasten die graag een praatje slaan met het publiek. Zo vertelden ze anekdotes over hun verleden en complimenteerden ze de zaal continu. Ze voelden zich verbonden met ons, het publiek, dankzij de opstelling van ‘de Rotonde’. Hierdoor waren ze zenuwachtiger om te spelen. Zo zei Ian “It’s so quiet that I can hear my heartbeat, it’s making me nervous. You’re all standing so close, but it’s cosy! We’re really happy to be here.”
Niet alleen hun praatjes waren leuk, maar ook hun zangtalent. Wanneer de drie mannen samen zongen waren dat hemelse kippenvel momenten. Zo wisten ze de zaal keer op keer stil te krijgen en te verbazen. Niet alleen met hun samenzang, maar ook met hun live performance. Ze brachten hun nummers op zo’n manier dat ze net iets meer hadden dan de studio versies. Ze varieerden in ritme, dynamiek, zongen acapella stukken en brachten twee versies van het nummer ‘picture’ samen in één nummer omdat ze niet konden kiezen. Werkelijk een meerwaarde van deze band!
Het hoogtepunt van de show was het nummer “Brother”, waarbij er plots microfoons op het publiek gericht stonden. Craig lachtte en zei “You all are thinking SHIT!”. Maar toen Ian de eerste nood aansloeg ging het publiek los en werd er luid meegezongen door de mensen die het nummer kenden. Het was echt een gezellige sfeer!
Mijn advies: vind je het album ‘Howl’ leuk, dan ga je deze band live alleen maar beter vinden! Zeker een aanrader. Mighty Oaks heeft bewezen dat ze een ware live ervaring zijn.
Setlist: horsehead bay, rainier, sevens days, the great northwest, back to you, you saved my soul, courtyard, the golden road, brother, so low so high, picture, just one day, when I dream I see; Bis: Howl, driftwoord seat.
Organisatie: Botanique, Brussel
Future Of The Left + Cloud Nothings - Gitaarherrie van de betere soort
Future Of The Left + Cloud Nothings
Beetje eigenaardig, twee van de meest bruisende indie bands van dit moment kregen de Grand Mix amper half gevuld. Jammer, want wie een beetje het wereldje volgt, wist op voorhand dat hier twee niet te missen bands op één unieke affiche stonden te schitteren, een dubbelslag dus.
Future Of The Left is enkele jaren terug verrezen uit de assen van Mc Lusky en heeft gewoon de explosiviteit van dit legendarische noise combo verdergezet. Met een urgent, ontvlambaar en schitterend vierde album op zak (‘How To Stop Your Brain In An Accident’, toch ook alweer een jaartje oud) kwam dit frontale bandje de Grand Mix in de fik zetten. FOTL bracht een bruisende mengelmoes van indie, hardcore en uit zijn voegen gebarsten pop. Recente brandende pareltjes als “She gets passes around at parties”, “Bread, Cheese, Bow and Arrow” en het fantastische “How To Spot A record Company” explodeerden op de meest geniale wijze. Andrew Falkous, toch wel het brein achter dit furieuze bandje, draaide de klok nog even terug naar die ultra hevige Mc Lusky tijd met het geweldige “To Hell with Good Intentions” en de ongeremde punkuitbarsting van “Lightsabre Cocksucking Blues”.
Future Of The Left hield er een vol uur de spanning en een razende drive in, dit was van de meest zinderende gitaarrock die we dit jaar op een podium mochten beleven.
Een rollercoaster van een optreden, ’t was nog niet helemaal afgelopen en we wilden al direct nog een keer.
Beetje ondankbaar voor Cloud Nothings (zie pics homepag) die na deze stormachtige performance de moeilijke opdracht kregen om de opgewekte elektriciteit in de zaal te kunnen aanhouden. Het merendeel van het publiek bleek dan ook van zijn sokken geblazen door de striemende herrie van FOTL zodat er hier aanvankelijk een lichte vorm van apathie in de lucht hing.
Cloud Nothings bracht er toch met succes snel verandering in met hun heftige, driftige en vaak rammelende gitaarrock die al wel eens raakpunten vertoont met Dinosaur Jr en Nirvana. Punk was het codewoord bij smerige buffelstoten als “Stay Useless” en “Psychic Trauma”, Sonic Youth kwam om de hoek kijken bij de ontspoorde gitaaruitbarsting van “Pattern Walks” en Shellac hing in de lucht bij het slepende en droge “No Future/No Past”.
Cloud Nothings gooide zich alsmaar heviger in de strijd en stuwde zichzelf naar een verbluffende climax toe met een uiterst intensief “I’m not part of me”. Daarna ging de band nog een laatste keer geweldig tekeer in een briesend “Wasted Days”, een fameuze lel van een song waarin frontman Dylan Baldi’s zijn gitaar met gulle geuten liet janken, krijsen en uitfreaken.
Een striemend avondje gitaarherrie!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/future-of-the-left-24-11-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cloud-nothings-24-11-2014/
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Sonic City Festival 2014 – zondag 23 november 2014 - James Holden speelt en cureert
Sonic City Festival 2014
Kreun
Kortrijk
2014-11-23
Nick Nyffels
Dag twee van Sonic City was heel avontuurlijk, en kleurde buiten de typische electronicalijnen.
Zombie Zombie is een Frans duo, maar live waren ze met drie. Wat ze brachten was best avontuurlijk: acid met live drums en zang bijvoorbeeld, maar ook een mix van spacerock en cosmic disco. Een van de nummers ging over Venus en had vervormde raps in een retro-futuristisch sausje. Het werd pas echt top toen ze een orientaalse sax op een acid beat zetten. Da kinda muzik i like.
Pional is net als John Talabot een Spaanse producer die al een remix maakte voor The XX. Met keyboards en zang speelde hij electropop, met zware subwoofers, een beetje zoals James Blake maar dan toegankelijker. Naast de poppy nummers die heel erg op jarentachtig electropop geent waren, denk Hurts of Sam Sparro, had hij ook een aantal instrumentale nummers. In een van zijn nummers zong hij, “I”ll be watching you”, en het is zeker een artiest om in de gaten te houden.
Silver Apples moest oorspronkelijk op zaterdag spelen, maar had zich vergist in het tourschema, en speelde daarom op zondag. Deze band maakte tussen 1967 en 1969 proto-electronica, met veel psychedelica invloeden en invloeden uit de musique concrete van bv een Pierre Henry. Het enig overlevende lid, Simeon is ondertussen zesenzeventig en tekende voor het meest experimentele optreden van Sonic City. De man, met breed gerande hoed, kon best doorgaan voor William Burroughs. Bij momenten klonk hij als een spaced out David Bowie, maar verder zat er weinig jaren zestig psychedelica in zijn set. De man draaide aan zijn knoppen en zong “I dont care what people say”, en dat vertaalde zich ook in de muziek, dit was compromisloze avantgarde.
De grote verrassing van Sonic City was ongetwijfeld Dean Blunt. We stonden aan de toog, toen de lichtman kwam vragen om ook alle lichten aan de bar uit te doen. In het pikdonker startte een tape met het geluid van een regenbui, occasioneel hoorde je subtiel geroffel, een saxofoonstoot en een vrouw die zong. Na meer dan vijf minuten priemde een schaarse spotlicht plots op, maar door de vele rook bleef het toch halfdonker. We ontwaarden een bodyguard, een saxofoonspeler en een zangeres, en Dean Blunt , die half rapte en half zong. Blunt zette meteen de sfeer met “Call me when your heart is empty”. Dit was een film noir, en dit optreden in het duister maakte dat je zintuigen op scherp stonden. Er passeerde een goflslag, fragmenten van telefoongesprekken waar Blunt op reageerde en de zangeres zong plots als een operasopraan. Die zangeres speelde dan ook nog eens elektrische gitaar, Mazzy Star die in dialoog ging met een soulzanger. David Lynch had het niet beter kunnen brengen. Het absolute hoogtepunt bestond uit dik tien minuten stroboscooplichten. De hele zaal was serieus onder de indruk. Dit was een optreden dat over de tongen ging.
Gold Panda knalde direct met zware beats die toch filmisch en organisch klonken. Tegen hoog tempo passeerden junglegeluiden van insecten en tropische kikkers. Toch was dit geen nerveuze set, op meta niveau transformeerde ieder nummer langzaam als een rups naar een pop tot vlinder, met behoud van de basiselementen in iedere song. De man sloot af met “You”, het sonische equivalent van een extacypil met zijn hooggepitchte en euforische refreintje.
De afsluiter van Sonic City 2014 was natuurlijk curator James Holden. Zijn laatste worp ‘The inheritors’ klokt af boven de 70 minuten waarvan vooral het laatste halfuur top is. We zagen reeds een stukje van zijn set op Pukkelpop en waren daar best onder de indruk. Ook in De Kreun was dit een sterk optreden. Holden werd begeleid door een drummer en de saxofoonspeler van Zombie Zombie. Holden bouwde zijn nummers laagje voor laagje op, mengde een beetje krautrock in zijn electronica, en de saxmodulaties deden aan de topjaren van Laurent Garnier denken. We herkenden nummers zoals “Renata”, “Gone Feral” met zijn rondwervelende beats die best van Thom Yorke had kunnen zijn, als je je ogen sloot, kon je zo Yorke’s schuddende kop zien loos gaan op dit nummer. “The inheritors” was dreigende, manische proto-electro en “Blackpool late eighties” had dat ochtendgloren clubgevoel. De climax was opgebouwd rond de sax van de man van Zombie Zombie. Het was al goed 24 november toen het publiek James Holden trakteerde op een warm applaus, voor zowel zijn eigen optreden als zijn meer dan geslaagde curatorschap van Sonic City 2014.
De balans van deze tweedaagse: nog meer dan andere jaren veel onbekende namen van hoge kwaliteit. De publiekstrekkers als James Holden en Neneh Cherry stonden er, Dean Blunt ging bij iedereen over de tongen door zijn unieke duistere set. De tweede dag was avontuurlijker en verrassender dan de eerste door zijn ruime programmatie en uitstapjes naar compleet andere genres.
Neem gerust een kijkje naar de pics (Xavier Marquis – Indiestyle)
http://www.indiestyle.be/live/fotos-sonic-city-festival-de-kreun-kortrijk-23-november-2014
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Nederlands 
Français 
