De muziek van Twin Forks , rond de Amerikaan Chris Carrabba, ligt in het verlengde van The Lumineers, Monsters and Men en Mumford & Sons . We hebben dus te maken met frisse, aanstekelijke, lekker in het gehoor liggende folkpop. Vooral het eerste deel met o.m. “Can’t be broken”, “Cross my mind” en “Back to you” brengt je in een optimale opgewekte stemming door het gitaargetokkel , de mandoline en de aangename lichte zwierige ritmiek .
Dan wordt het tempo naar omlaag gebracht en krijgen we lichtvoetiger, dromerig , sfeervoller, ingenomener werk . Op zich niks mis aan die kalme stukjes , maar spijtig genoeg klinkt het ook wat minder spannend , waardoor het leuke , sprankelende kantje van de band wat afgeschaafd blijkt . Het maakt van L.P. geen meesterlijk debuut , het is eerder een gewoon plaatje in het rijtje van de folkpop …
Toch altijd wel iets bijzonders , die muziek van Timber Timbre rond de Canadese sing/songwriter Taylor Kirk. Zijn songs ademen onmiskenbaar een soundtrack gevoel voor spooky trips . Een bezwerende trip van popnoir waarin blues , country en folk is verweven . Hij zet steevast een reeks onheilspellende , broeierige songs neer , soms de huivering nabij, door dat donkere gitaarspel , -getokkel , een stuwend basspel , keys , een verdwaalde sax en zijn sinistere (praat) zang.
Een soort ‘murder’ ballads , die af en toe losser klinken en dus wat meer licht verdragen als de gelaagde, opbouwende “Curtains!”en “The new tomorrow” , gekenmerkt van een lichte groove. “Beat the drums slowly” en de titelsong zetten de toon van de duistere plaat . De zwaarmoedigheid druipt van een “Bring me simple men” en “This low commotion” . Tweemaal horen we een instrumentaaltje, dat het filmische karakter onderstreept; met “Run for me” hebben we een innemende classic die opbouwt en bepaald wordt door een door merg en been gaande vrouwelijke achtergrondzang en dan zelfs een hemels tintje krijgt.
Timber Timbre weet nog steeds op eigen unieke manier een apart sfeertje te creëren!
Anton Walgrave is één van onze talentvolle sing/songwriters . Na zes soloplaten is hij nu met z’n gezin op wereldreis vertrokken , maar laat ons nu niet meteen in de steek . Nee , van die afgelopen jaren heeft hij een live cd uit met materiaal dat puur , eerlijk, oprecht , naakt en breekbaar klinkt.
Het is een overzicht van z’n 14 jarig repertoire, die hij solo en beperkt in de periode januari – mei in de (warme) huiskamers van vrienden speelde . Het zijn emotievolle luistersongs , intiem en spaarzaam begeleid , met een reeks covers (o.m. “Power of love”, “Who’s gonna ride your wild horses”) en Nederlandstalige songs , onder z’n heerlijk innemende , pakkende vocals . De onversterkte songs (16 wel in totaal) klinken elegant , eenvoudig , mooi . Koester de plaat dichtbij je hart …
De herfst is dan wel volop in het land, een heerlijke, okselfrisse zomerplaat wordt ons geserveerd door de Zweden van The Sigourney Weavers. Het betreft een vijftal dat met ‘Send In the Clowns’ al een eerste full album uitbracht en daarmee flink scoorde in het thuisland. Sinds 2012 werkt de band samen met Anger Management, het boekingskantoor van Frederik Larzon en Mathias Farm (beiden actief in Millencollin) en begint men ook in de buurlanden te scoren.
Met tweede plaat ‘Blockbuster’ hebben de Skandinaviërs goud in hn handen om de veroveringstocht verder te zetten. Wat The Sigourney Weavers meesterlijk doen, is verschillende stijlen door de mangel halen en daarmee uitmuntende rocksongs componeren. De sound van de Zweden bestaat uit zowel powerpop, indiepunk, ska, emo als Britpop. Wie aanknopingspunten wil, vindt die ondermeer bij The Manic Street Preachers, Killers, The Gaslight Anthem, Jimmy Eat World en Arcade Fire.
Van songs als de single “Passenger”, het snelle “I’m on a Mission”, meezinger “Revolver” en het emot ionele “In The City” druipt de klasse afen het is wachten tot The Sigourney Weavers ook bij ons bekend zijn.
Wij durven best wat centen verwedden dat we de heren in 2015 op de betere Belgische festivals op een podium aantreffen!
Het is ondertussen al een grote zes maanden geleden dat London Grammar laatst in België passeerde buiten het festival seizoen. Het toenmalig concert, in de Orangerie zaal in de Botanique, werd jammer genoeg ingekort wegens ziekte van zangeres Hannah Reid en het was duidelijk op dinsdagavond dat heel wat mensen een nieuwe kans wilden. Nog eerder waren zijn één van de ontdekkingen in de Botanique, toen ze optraden in de Witloof Bar . Zo zie je maar hoe snel het kan gaan op een jaar tijd …
Niet te verwonderen natuurlijk, als je bedenkt wat London Grammar de laatste tijd van singles heeft uitgebracht. “Wasting My Young Years”, “Strong”, “Nightcall”, “Help Me Lose My Mind”, we kunnen er nog opnoemen. Vorst Nationaal was volledig uitverkocht, de grote zaal welteverstaan, met een capaciteit van meer dan 8000 toeschouwers. Dit bleek uiteindelijk meer een vloek dan een zegen, maar kom, laten we alles van de positieve kant bekijken.
Als voorproefje kregen we de Liverpoolse band All We Are voorgeschoteld. Ze werden eerder al beschreven als ‘Bee Gees on diazepam’ en dat is geen slechte vergelijking. Hun muziek is niet echt psychedelisch te noemen, maar neemt toch zeker stappen in die richting. Rustige maar erg mooie melodieën met af en toe duidelijke trippy invloeden. Al bij al waren ze een goede introductie en de perfecte muziek om het publiek in de stemming te brengen. De aanwezigen (al heel wat overigens, Vorst zat bij het aanvangen van de opening act al ¾ vol) leken in elk geval gecharmeerd.
Het duurde niet lang of we mochten Hannah Reid, Dan Rothman and Dominic 'Dot' Major, oftewel London Grammar, op het podium verwelkomen. Ze brachten een kleine (maar mooie) intro die naadloos overliep in het fantastische “Hey Now”. En toen waren we vertrokken voor een groot uur van schitterend zangtalent. Want laten we eerlijk zijn: de muziek van London Grammar is goed, maar het is de stem van Hannah Reid die de songs uitzonderlijk maakt.
De setlist bracht niet veel verrassingen, maar dat deerde het publiek weinig. Al vanaf de eerste noot werd er luid geklapt en geroepen tussenin de liedjes, terwijl het tijdens de songs stil werd. Iets wat overigens tijdens het voorprogramma niet het geval was, maar dat is misschien ook wel te verwachten. De band leek erg dankbaar voor het enthousiaste onthaal maar zocht toch weinig contact met het publiek tussen de liedjes door. Vooral Hannah bleef stil, met slecht één kwinkslag wanneer ze tijdens "Stay Awake" plots een kleine lachaanval kreeg. Dan en Dot probeerden wel, met herhaaldelijke bedankingen (vnl. in uitstekend Frans) en een poging tot anekdotes, maar een echte connectie met het publiek bleef uit.
En het moet gezegd worden: Vorst Nationaal is te groot voor een band als London Grammar. Hun songs zijn te intiem voor een zaal met 8000 man en een mini-arena gevoel. Zet ze in de AB en ze blazen iedereen omver. In Vorst was de intimiteit jammer genoeg verloren.
Niet dat de band het aan hun hart liet komen, want de muziek was on point als altijd, en mogen we nog eens herhalen: wat een schitterende stem heeft Hannah Reid toch. Moeilijk om daar genoeg van te krijgen. Het eerste echte toppunt van de show was te vinden tijdens “Wasting My Young Years” maar laten we eerlijk zijn: het hoogtepunt van de avond was ongetwijfeld “Nightcall” en “Strong” back to back.
Het smaakt naar meer, zouden we zeggen! Maar de volgende keer toch liever in een kleiner zaaltje als de Ancienne Belgique.
Setlist: Hey Now – Darling Are You Gonna Leave Me – Interlude – Shyer – Wasting My Young Years – Flicker (Help Me Lose My Mind) – Sights – Stay Awake – Nightcall – Strong
Encore: If You Wait – Metal & Dust
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/all-we-are-07-10-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/london-grammar-07-10-2014/
Organisatie: Live Nation
Met ‘Heal’ heeft Timothy Showalter, alias Strand Of Oaks, al één van de betere platen van dit jaar uitgebracht, een album waarop losjes overgeschakeld wordt van eighties pop naar felle rock.
Een tiental dagen geleden stond hij al in de Trix, nu kwam hij langs in de 4AD en was hij vol lof over dit sympathieke clubzaaltje.
Een enthousiaste, gedreven en bijzonder dankbare Showalter gaf meteen het beste van zichzelf en dropte al een eerste hoogtepunt heel vroeg in de set met een bevlogen “Heal”, een schitterende song die op plaat flink in de synthesizers is gemarineerd, maar die er op het podium als een bijzonder felle rocksong (met uitmuntende gitaarsolo) uitkwam. In “Goshen ’97” ging Strand Of Oaks vlotjes op dat elan verder, de gitaarpartij van J. Mascis van op het album mistten we niet, Showalter wist daar vakkundig raad mee. We hadden algauw door dat we hier niet alleen met een talentrijk songschrijver maar ook met een voortreffelijke gitarist te maken hadden.
Het volgende en absolute hoogtepunt was “JM” , een briljante song met al even sublieme gitaren. Bij momenten kwam “JM” wel heel dicht in de buurt van Neil Young’s “Cortez The Killer”, maar dit zagen we als een onvoorwaardelijk pluspunt, als wij ergens Crazy Horse menen in te herkennen gaan onze oren immers altijd flapperen.
Na zoveel fraaie krachtpatserij stuurde Showalter zijn band even achter de coulissen om ons in vervoering te brengen met een trio songs waarin hij zich van zijn meest intieme kant liet bewonderen. Het was niet minder dan prachtig, “Woke up To The Light” bezorgde ons trouwens een pak meer kippenvel dan de albumversie, minder stroop, meer gevoel.
De knappe songs van Strand Of Oaks deden ons wel eens denken in de richting van Bob Dylan en Tom Petty, bijgevolg dus ook aan Showalter’s al even bevlogen generatiegenoten van the War On Drugs (een uiterst knap “Shut In” kon gemakkelijk door Adam Granduciel zijn geschreven).
En tot slot nog dit, wij hebben het nooit gehad voor de opgezwollen pathos van Bruce Springsteen, maar wat Showalter helemaal in zijn eentje op het einde deed met The Boss zijn “Used Cars” was van een adembenemende schoonheid. “Used Cars” staat trouwens op ‘Nebraska’, niet toevallig de meest naakte plaat van Springsteen.
Op voorhand had het duo Scrappy Tapes de zaal op een alleraardigste manier opgewarmd met hun ranzige bluesrock in de trend van .. tja hoe kan het ook anders, The White Stripes, The Black Keys en de minder bekende maar even wonderlijke Soledad Brothers. Hoewel de invloeden niet weg te denken waren, overtuigde dit duo met een eigen smoel dankzij een set verbluffende songs en een resem verdomd fraaie en vunzige gitaaruithalen. Hun kersverse album heet ‘Pickin’ Marmelade’ en u mag het wat ons betreft blind kopen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/scrappy-tapes-07-10-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/strand-of-oaks-07-10-2014/
Organisatie: 4AD, Diksluide
Uit Gent komt het zeer verrassende en innovatieve viertal van Nordmann. De band zag pas twee jaar geleden het levenslicht en scoorde ondertussen in verschillende muziekwedstrijden buitengewoon sterk.
Vooral opvallend was de tweede plaats die Nordmann behaalde in Humo’s Rock Rally 2014. Geen sinecure voor een formatie die staat voor een creatieve mix van avant garde jazz, postrock en experiment.
In afwachting van een eerste full album dat er in 2015 aankomt, kunnen geïnteresseerde muziekkenners alvast dit minischijfje ontdekken. De drie songs laten het beste vermoeden. Zo zijn “The Pedestrian” en “Dehli Belly” uitgekiende composities waarbij het viertal dreigende solo’s en stevige gitaarrifs vakkundig afwisselt met filmische soundscapes en spooky jazzlijntjes. Afsluiter “Rups” is dan weer opvallend radiovriendelijk en toont de invloed van Mark Sandman en diens Morphine.
Een puik plaatje dat smaakt naar meer!
Het Australische Vance Joy , rond de sing/songwriter James Keogh , heeft met de single “Riptide” een veel gedraaid nummer op de radio. Meteen de doorbraak , en een jong publiek valt voor deze bezwerende, licht dromerige semi- akoestische folky/americanapop.
Een uitverkocht Orangerie droeg Keogh en zijn band een warm hart toe . Het pas verschenen debuut ‘Dream your life away’ is de noemer van het uur durend concert . De songs graven zich een weg in onze geest en lichaam; het zijn subtiel uitgewerkte, emotionele nummers die boeien door een aanzwellende opbouw , o.m. een “From afar” en “Snaggletooth”, die middenin de set zaten, en de finesse en sterkte van Vance Joy weergaven. Elk instrument komt tot z’n recht en vindt hier zijn plaatje, gedragen door de licht weemoedige soms hoog uithalende vocals van Keogh.
In de sfeer kwamen we met openers “Emmylou” en “Red eye” , sober ingezet , die dan breder en intenser klinken . Op “Play with fire”, meer doordrongen van rootspop, was hij even de concentratie kwijt, maar kon mooi met de glimlach worden opgevangen . Het is naast “Riptide” – natuurlijk gehouden op het einde van de set - één van die nummers die wat meer swing en zwier krijgen door de ukulele .
Op die manier laveerden we op relaxte , onbevangen wijze door de set . “Wings of chance” was een oudje in de reeks , die hij in z’n eentje al vijf jaar klaar had . Solo werkt hij eigenlijk z’n materiaal uit . Het kon dan ook niet uitblijven dat er enkele solo gespeeld werden als “My kind of man” en Bruce’s “Dancing in the dark” , die innemend, gevoelig waren . Observaties en relationele omgang nemen een prominente plaats in.
Opnieuw intrigeert de intense opbouw en duikt, borrelt ergens Cold War Kids op in de bredere gemoedelijke instrumentatie , als op een “Wasted time” , “Best that I can” en het afsluitende “Mess is mine”.
Vance Joy wist probleemloos z’n (jong) publiek in te palmen en heeft een mooie toekomst voor zich; 1 plaat uit en een volle Orangerie , het is niet iedereen gegeven . Hou hen maar in de gaten!
Als support kwam een andere Australische sing/songwriter mee, Ezra Vine ; zijn tonnen charisma en looks deed het jonge volkje lekker wegdromen op z’n gevoelig , extravert semi-akoestische folky songs . Hij kan zich al meteen meten met anderen in de reeks, Sheeran en Passenger voorop. Een interessante ontdekking!
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Franse Lilly Wood & The Prick , opererend vanuit Parijs, hebben Frankrijk al helemaal ingepakt . Door de herbewerking van één van hun singles, het zomers onschuldige , “Prayer in c” (in een Robin Schulz remix ) in een aanstekelijke groove, valt de Benelux nu voor het duo.
Lilly Wood & The Prick zijn een pak jaar bezig en hebben twee platen uit . Het draait rond het duo , de Israëlisch- Franse Nili Hadida en de Fransman Benjamin Cotto . Hun popsongs krijgen een frisse dancemove door keys , Cottos’s gitaarspel en Nili’s trom . Zij houdt van Neurosis zo te zien op haar shirt, en laveert met danspasjes door het materiaal heen .
We hoorden een aangename , genietbare set van het duo , live sterk aangevuld met zes op het podium .
Ze brachten anderhalf uur lang een reeks goede songs , maar die nu niet echt verrassen binnen het genre. Ze wuiven de zomer uit en bieden een ontspannen, gelukzalig gevoel , ergens tussen 10000 Maniacs en The Do in. Percussief geven ze er een opwindende touch aan.
Onze Franstalige vrienden draagt de band al op handen , wij zijn eerder op onze hoede . Door sfeervolle songs als “Long way back”, “Let’s not pretend” en “Middle of the night” laten we ons makkelijk meeslepen in dat nazomers sfeertje. Een zalvende klankkleur overheerst.
De set krijgt meer stuwkracht in het tweede deel van de set met “Le mas”, “Into trouble” en “Hey, it’s ok” die borrelen , grooven, bruisen en meer kunnen rocken.
Natuurlijk ontbrak hun doorbraaksingle niet , een lekker in het gehoor liggende popsong, in minder forse beats dan de remix, die de doorsnee van hun materiaal overstijgt . Ook de twee volgende afsluiters , My best” en “Little Johnny” balanceren tussen gevoeligheid en extravertie , zonder hun dromerig karakter te verliezen .
Slotsom : Lilly Wood & the Prick is een typisch folkrockbandje met twaalf in een dozijn nummers , maar die door de aanstekelijke grooves sterker klinken. Aangenaam luistermateriaal, uitnodigend naar een nieuwe werkweek …
Organisatie: Botanique, Brussel
Ter land, ter zee en in de lucht schieten Fogerty tribute bands als paddenstoelen uit de… grond. Toch is er, ondanks het overaanbod, steeds de verleiding om aanwezig te zijn. Het repertoire van John Fogerty is zowel eindeloos als eindeloos goed. Vanavond krijg ik de kans om Cosmo’s Foger-T aan het werk te zien, al moet ook gezegd worden dat ik graag Frankie Saenen (Scabs) nog eens aan het werk wil zien.
Al tijdens de soundcheck ervaar ik de nood om voeten te bewegen en de dansvloer ligt er wat verleidelijk bij. Als de performance hetzelfde effect op me heeft, spreken we van een geslaagde opzet.
Natuurgeluiden en cowboy hoeden kondigen de komst van de mannen aan en in mijn hoofd zitten we allen rond een gezellig kampvuur, vol ongeduld te wachten op wat komen gaat.
Dat er relatief weinig volk is, kan zowel ons als Cosmo’ s niet deren. De dansvloer mag nu zonder pardon worden ingepalmd en Frankie en de zijnen weten ons muzikaal uit te nodigen. Hoewel de stem van Fogerty niet kan vergeten worden, bemerk ik rondom me niets dan goedkeuring.
Fortunate Son en Hey Tonight doen de zaal daveren en de mannen lijken er zelf steeds meer zin in te krijgen. De pauze die voorzien is, komt voor iedereen als geroepen en ik krijg de kans even te ventileren.
Een glimp op de tracklist verraadt wat nog komen gaat het is uitkijken naar deel 2. Het nummer Molina ontbreekt voor vanavond, maar er wordt me plechtig beloofd dat ze dit bij mijn volgende aanwezigheid onder de knie zullen hebben. Iets om naar uit te kijken dus.
De rest van het publiek heeft begrepen dat dansen is toegestaan en de dansvloer raakt steeds meer gevuld. Als Have you ever seen the rain en Who’ll stop the rain worden ingezet, blijken we stuk voor stuk fantastische zangers te zijn. Puur kippenvelmoment! De gitaarsolo’s en mondharmonica-momenten van Jo Neyskens vallen evenzeer onder dit kippenvelmoment genre en we hopen op een eindeloze avond.
Persoonlijke favoriet Up around the bend ontbreekt gelukkig niet op het lijstje en de danself in me neemt het volledig over, dat heet dan gelukkig zijn. De afwezigen hadden vandaag groot ongelijk.
All good things must pass zong George Harrisson ooit, zo ook deze avond. Na enkele, zeer terechte, bisnummers sluit Cosmo’s Foger-T af en hervatten we een doodgewone zaterdagavond.
John Fogerty zal nooit vervelen, dat is vanavond weer bewezen. Dat Cosmo’s versie van Midnight Special mij meer wist te bekoren dan het originele, spreekt boekdelen over de kwaliteit van deze tribute band, een must-see voor iedere Fogerty fan!
Eens terug thuis, herval ik in volle CCR luistermode, Cosmo’s Foger-T put a spell on me en ik beloof hun bij een volgend optreden opnieuw aanwezig te zijn. Ik ben fan!
Bij ons is Triggerfinger ondertussen al een mega-groep geworden, in Rock Werchter werd voor dit zwaar rockende trio de mainstage voorbehouden en in december is de rocktempel Vorst Nationaal aan de beurt.
Wie Triggerfinger graag ietwat kleinschaliger wou aanschouwen moest dus de grens over. In Tourcoing startte de band hun eigenste Tour De France, en gezien dit gehucht op amper een kwartiertje rijden ligt van Kortrijk mocht men zich hier wel aan een flinke opkomst van Belgen verwachten. Niet te verwonderen dus dat het bordje Sold Out al enkele weken geleden werd bovengehaald.
Triggerfinger had er goesting in, heel veel goesting. Hier was geen sprake van eventuele vermoeidheid na een drukke zomer, het krachtige trio speelde gretiger dan ooit. Na al die open air optredens van de afgelopen maanden vond de band het inspirerend om eindelijk nog eens het echte zweet van een clubzaal te mogen proeven. Ook wij mochten dat letterlijk meevoelen in die stomend hete Grand Mix, een uiterst aangenaam concertzaaltje waar al een resem puike bands zijn gepasseerd.
Triggerfinger stoomde , kolkte en bruiste als nooit tevoren. Le Grand Mix ontplofte met furieuze rockuitbarstingen als “Black Panic”, “On My Knees”, “There She Was Lying in Wait”, “Is It”, “First Taste” en “Let it Ride”. Tempo, power, adrenaline en geestdrift, daar kwam het op aan, Triggerfinger ging recht op doel af en de motor draaide op volle toeren.
Stilaan een constante in elke set, “My Baby’s Got A Gun”, Triggerfinger’s versmachtende interpretatie van de blues, was nog maar eens het ultieme hoogtepunt van de avond.
Ruben Block liet zich vanavond ook meermaals verleiden tot een stel scherpe en scheurende gitaarsolo’s, onder meer in een openbarstend “Camaro” en in de withete funk van “All This Dancin’ Around Again”, waarin trouwens ook de drumsolo van Mario Goossens voor één keer niet op de zenuwen werkte. Ook de flauwe grap “I Follow Rivers” was nu eindelijk uit de setlist geweerd, dus bijna alles zat perfect vanavond. We merkten welgeteld één klein haperingetje, de niet te bijster fantastisch klinkende nieuwe single en halve Bowie persiflage “Of The Rack” kwam ook in zijn live versie niet van de grond. Maar aan het eind van zo een verpletterende show konden ze zich dat missertje wel permitteren.
Als ze dit tempo en die brute power blijven aanhouden zal ook de rest van Europa voor de bijl gaan. We hebben er het volste vertrouwen in.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/triggerfinger-02-10-2014/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
The Libertines - De reünie waar we jarenlang op hebben moeten wachten. Eindelijk hebben Carl Barat en Pete Doherty besloten om terug samen op tour te gaan.
Als er iets was dat op mijn lijstje ontbrak was het wel The Libertines. Na hun jarenlange vete stonden Pete Doherty en Carl Barat terug samen op het podium. Een goed halfgevuld Vorst Nationaal stond in volle spanning te wachten op dit legendarische duo.
Na een introductie filmpje startten deze helden met “Delaney”. Schot in de roos, zo bleek, want het nummer was nog niet half begonnen en Vorst stond al helemaal op zijn kop. Alhoewel we niet altijd even goed verstonden wat Pete aan het zingen was, bleek het geen enkel probleem om de teksten luidkeels mee te brullen. ‘Punk is not dead’ wordt er wel eens gezegd! En zeker niet als je deze vier mannen in uw zaal programmeert.
De liefde voor de ongewassen rock'n’roll droop er bij Pete en Carl van af, die unieke band tussen de twee kemphanen was volledig terug. Een vrij rommelig en chaotisch showtje, dat wel, maar hé, dit is toch net waarom wij The Libertines zo goed vinden! “Can't stand me now”, “Up The Bracket”, “Don't Look Back Into The Sun” en “Death on The Stairs” deden nostalgische gevoelens oplaaien en als totale verrassing vuurde Doherty een wonderlijke akoestische versie van het Babyshambles nummer “Fuck Forever” op ons af.
Verder lieten ze ons hoegenaamd niet op onze honger zitten en kregen we nog een hele resem ruwe pareltjes op ons bord, eigenlijk quasi alles wat we wilden horen. Doherty verwees tussendoor nog eens naar hun eerste optreden op Belgische bodem in de Witloof Bar van de Brusselse Botanique. Dat hij zich dat zelf nog herinnerde was op zich al een wonder, Pete was toen immers zo stoned als een garnaal, maar wat een optreden ! (so says daddy, and daddy’s always right).
Is dit een geslaagde comeback? Zeker en vast! Wie weet wat we in de toekomst nog mogen verwachten van deze legendarische band.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-libertines-01-10-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
We kennen allemaal dat singletje “Sky and sand “ van broer Paul Kalkbrenner (2009) (vocals btw van Fritz) . Beide DJs zijn vaandeldragers van de Berlijnse dancescene en het lijkt erop dat Fritz de laatste tijd zijn broer nu bijbeent .
Hij brengt op de nieuwe plaat een reeks warme, soulvolle deephouse door de groovy, bezwerende, aangename beats . Ook zijn er enkele nummers van vocals voorzien , als “Back home” (één van de singles), “Heart of the city”, “The sun” en “Front of the world”. Een mooie combinatie van pop en clubtracks , met o.m. ook die prachtsingle “Void”, waarbij verder ruimte is voor rustgevender werk.
Op die manier is Kalkbrenner binnen het genre niet in een hokje te duwen , maar is er een universeler kader in z’n muziek .
Een nieuwe autobio horen we op Mark E Everett’s plaat , met een serie herinneringen en overpeinzingen , een intiem verslag van een persoonlijke strijd . De vorige ‘Wonderful , glorious’, die deel uitmaakte van een drieluik , klonk extravert , rammelde, rommelde en rockte .
Hier hebben we ingenomen werk , sfeervol gehouden door de omzichtig gespeelde, ingehouden, subtiele sounds . De geluidjes van gitaar , piano , strijkers en verdwaalde blazers vallen allemaal wel op hun plaats in die intieme songs. Openers “Parallels”, “Lockdown hurricane” en “Agatha Chang” geven een zalvende klankkleur en sfeer weer ; “Series of misunderstandings” is geleest op een speelgoedpiano. Een breder, voller instrumentarium hebben we dan op “Where I’m from” en “Kindred spirit”, die ruiken naar lentebloesems. De “Mistakes of my youth” en de bijkomende track “Where I’m going” zijn de uitnodigende, emotievolle, poppy songs . “Gentlermen’s choice” en “Dead reckoning” zijn gelinkt aan het werk van Randy Newman en zijn de meest donkere .
De in het leven zo geplaagde E heeft opnieuw een reeks pareltjes klaar …
Nederlands 
Français 
