Sonic City Festival 2014 – zaterdag 22 november 2014 - James Holden cureert - Neneh Cherry vindt zich opnieuw uit
Sonic City Festival 2014
Kreun
Kortrijk
2014-11-22
Nick Nyffels
Het was druk in Kortrijk. Rond het Conservatoriumplein en in de rest van de binnenstad braakten vintage rally-auto’s rook en lawaai uit want er was de 6 Uren van Kortrijk, een rally tweedaagse. Even verder aan den Appel konden de jonge Kortrijkzaantjes de Sint hun brief gaan afgeven. Daarvoor waren we echter niet naar Kortrijk afgezakt, wel voor Sonic City, een tweedaagse alternatief festival dat dit jaar gecureerd werd door James Holden. Met al die drukte was een parkeerplaatsje vinden niet zo gemakkelijk.
Wie James Holden zegt, zegt Border Community, het electronica label van de man. Er stonden bijgevolg een aantal artiesten van dit label op de affiche, maar ook een publiekstrekker zoals Neneh Cherry, en de jarenzestig electronicapionier Silver Apples. Verrassing van het festival voor ons was ongetwijfeld Dean Blunt, die op zondag kwam spelen. Ik denk niet dat Sonic City dit jaar op voorhand uitverkocht was, maar geslaagd en gezellig druk was het wel.
dag 1 – Sonic City Festival 2014 – zaterdag 22 november 2014
We vingen dag een aan met RocketNumberNine, de begeleidingsband van Neneh Cherry die later op de avond als hoofdact geprogrammeerd stond. De bandnaam verwijst naar een nummer van Sun Ra. De broertjes Ben en Tom Page spelen live, de een op drums, de andere op keyboards en andere electronica. Met een zoemende toon waren we vertrokken voor een door kosmische musik en krautrock geinspireerde set. De drummer speelde rustig, soms met paukenstokken of met borstels in een teutoons klankspel dat goed uit Kraftwerk’s KlingKlang studios had kunnen komen. Andere nummers waren meer up tempo, met beats die a la Laurent Garnier’s “Crispy Bacon” over elkaar struikelden. We hoorden ook mijmerende composities en de finale was industrieel getint: RocketNumberNine als klankfabriek die stoomt en blaast. Knap.
Het is twintig jaar geleden dat ambient doorbrak en met Pye Corner Audio leken die tijden teruggekeerd. Martin Jenkins bouwde traag op, maar zijn soundscapes waren heel visueel. Pulserende beats vertelden een verhaal waar je goed kon bij wegdromen. Pete Namlook was nooit ver weg. Mooi hoe Pye Corner Audio hier progressies in klank deed evolueren en openbloeien. Luistermuziek die ik best kon smaken was dit.
De decibels gingen de hoogte in bij Vessel: dreunende superbassen die de lucht haast vloeibaar maakten zodat dit een heel erg fysieke ervaring werd. Sebastian Gainsborough speelt Motormusik,, waarin ook breakbeats opdoken zonder dat er dubstep gespeeld werd. Dit was het geluid van een staalwalserij, industriële klanken die in de eenentwintigste eeuw naar het verleden verwezen.
Silver Apples had zich van dag vergist, dus mocht Luke Abbott een tweede keer optreden vanavond. Luke Abbott zit op James Holden’s Border Community label, en zijn track Amphis vinden we super interessant. Vanavond kon hij ons echter niet bekoren, zijn set had heel veel chaos en te weinig melodie. Net iets te weinig toegangelijk voor ons.
De hoofact vanavond was Neneh Cherry. 18 jaar na haar vorige album staat ze er weer met Blank Project, een album geproduceerd door Kieran Hebden van Four Tet, dat ze samen maakte met Rocketnumbernine. Volgens sommigen is dit de plaat van het jaar, maar wij vinden dat net iets te veel eer: de plaat heeft daarvoor wel heel weinig melodie en is toch wel echt weerbarstig. Cherry begon er aan met het openingsnummer van haar plaat, “Across the water”. Ze had er zin in, want dit was haar laatste optreden dit jaar. Ze stak haar optreden vol gekke rijmpjes die ze nog van haar overgrootmoeder geleerd had. “Spit three times” kreeg een brommende bas die al het rallygeweld buiten moeiteloos overstemde. In “Everything” smokkelde Cherry een stukje “The Creator has a masterplan” van Leon Thomas binnen. Het beste vanavond waren de meer melodieuze nummers zoals “Out of the black” en de Rocketnumbernine versie van “Buffalo Stance”, dat als een wervelwind te keer ging, het publiek naar een climax bracht en smeekt om als remix uitgebracht te worden.En ja, Neneh Cherry draagt nog altijd basketsloefkes, net zoals in 1988.
Nathan Fake mocht de eerste avond van Sonic City afsluiten. We zagen hem nu al de derde keer, sinds zijn eerste passage in Petrol ten tijde van “The Sky is pink”. En we moeten zeggen, dit was de beste keer. Kortrijk had voor eens een echte discotheek, anders moesten de Kortrijkzanen de taalgrens over richting Pecq, nu bracht Nathan Fake een heel dansbare set, met songs met duidelijke thema’s die langzaam transformeerden. Mooi einde van dag een van Sonic City.
Neem gerust een kijkje naar de pics (Xavier Marquis – Indiestyle)
http://www.indiestyle.be/live/fotos-sonic-city-festival-de-kreun-kortrijk-22-november-2014
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Stilstaan is achteruit gaan. Twee en een half jaar na zijn vorige doortocht in de Lotto Arena kwam Chris Rea met quasi dezelfde setlist aanzetten. Een ZZ Topke doen, zou je dat ook kunnen noemen, met dat verschil dat die ouwe baarden toch nog wat meer vet en gasoline in hun live act droppen, wat je van deze Chris Rea niet echt kon zeggen. Aanvankelijk lokte zijn passage vooral een paar flinke geeuwen los bij ons.
Stiekem hadden wij op voorhand gehoopt dat Chris Rea de bluesman in zichzelf hevig zou laten losbarsten, maar dit was helaas maar sporadisch het geval. Chris Rea, die de dood al recht in de ogen heeft gekeken, heeft de blues wel degelijk in zijn lijf zitten, maar hij had vanavond de ballen niet om die er ongeremd uit te spuwen, hij speelde gans de tijd met de veiligheidspal op. Aan de verveelde houding van zijn bandleden was duidelijk te merken dat die hier nu al jaren aan een stuk dezelfde setlist routineus stonden af te haspelen. Nog maar zelden heb wij een stel muzikanten zo zielloos hun ding zien doen. Een duo overbodige achtergrondzangeressen, die zichzelf Island Sky noemden en hier al voor het lamlendige voorprogramma hadden gezorgd, maakte het nog wat erger, de dames stoorden meer dan dat ze aanvulden. Chris Rea’s stem was trouwens nog voldoende bij de pinken waardoor hij die twee wichten beslist niet nodig had.
Nu goed, er was ook wel nog wat positiefs te melden, maar het vergde wat tijd en geduld. De te gezapige inloopronde duurde maar liefst vier songs.
Bij het melige en met krokodillentranen gevulde “Josephine” pakten de ouwe koppeltje mekaar eens goed vast, maar wij maakten al aanstalten om terug naar onze auto te wandelen, tot Chris Rea ons een eerste keer aangenaam wakker schudde met een stevig “Easy Rider”.
Plots was hij daar, de artiest waarvoor we gekomen waren, een gitarist die als geen ander een lekker potje slide kon spelen.
Wij terug op onze stoel dus (allemaal zitplaatsen trouwens vanavond, en aan de gemiddelde leeftijd van de aanwezigen te zien dachten we even dat we hier op een fuckin’ eucharistievering waren terechtgekomen). “Easy Rider” bleek voorlopig maar een tijdelijke opflakkering want het duurde alweer enkele oudbakken songs (“Julia”, “Looking for The Summer”, ochére toch) tot Chris Rea ons een tweede keer uit onze coma haalde, maar deze keer zat de stoom toch wat langer op de ketel. “Stony Road”, “The Road To Hell” en vooral een krachtig “Somewhere Between Highway 61 & 49”, zowat het enige echte hoogtepunt van de avond, deden de blues met brio heropleven, er mocht zelfs al eens voorzichtig gerockt worden. Ook met “Stainsby Girls” konden we nog leven, het rockte een aardig eindje weg. Chris Rea had zich kennelijk herpakt en was hier goed bezig zijn eigen hachje te redden.
Maar in plaats van crescendo te gaan en eindelijk de handrem volledig af te zetten, ging het met de melige bisronde terug naar af. Het goedkope sentiment van “On The Beach” en de geforceerde vrolijkheid van “Let’s Dance” zorgden voor een einde in mineur. Best grappig eigenlijk, een song met een titel als “Let’s Dance” spelen voor een apathisch publiek die met geen stokken uit zijn (kerk)stoel is te krijgen.
Geen onvergetelijke bedoening dus, maar de momenten waarop Chris Rea zijn gitaarkunstjes etaleerde maakten het nog net de moeite waard. We gaan hem nog niet afschrijven, maar hij moet dringend eens langsgaan bij Dokter Rick Rubin. Kan wonderen doen.
Organisatie: Live Nation
Paus
café de Zwerver
Leffinge
De organisatie van Leffingeleuren heeft duidelijk voeling met bandjes die hier kansen moeten krijgen en kunnen doorbreken.. Je moet dus niet altijd richting Brussel rijden , vanavond kunnen we een uitroepteken plaatsen achter het beloftevolle Paus uit Lissabon , die eerder al werden ontdekt op het Primavera festival .
Het kwartet is eigenlijk al een vijftal jaar bezig, heeft een paar EPs en platen uit en is te situeren ergens tussen de sound van Battles , Fuck buttons , Health en Caribou in . Inderdaad, muzikaal heb je mathrock, groovende indie psychedelica , tropical sounds , fis , broeierig, bezwerend, aanstekelijk en zelfs dansbaar.
Met twee drummers vooraan recht tegenover elkaar, op z’n Caribou’s (en beetje Trail of Dead) , keys , elektronica, en de toevoeging van bas en gitaar , zorgde nu net voor een boeiende klankkleur, met verrassende wendingen , die intrigeerde door een repetitieve , golvende, stuwende percussieve ritmiek en kon exploderen. De sound was op die manier vernuftig, subtiel , toegankelijk, venijnig , avontuurlijk en tegendraads . Hier kwam de klemtoon op de instrumentatie ‘an sich’ en het samenspel. Af en toe kwam een zangpartij aan bod .
Hoedanook , we ervaarden een aangenaam , leuk , ontspannend concept. Moeiteloos werden we meegesleept in dit patroon . Ook al heb je het gevoel van een jamsessie , elk geluidje viel wel op z’n plaats.
Het kwartet werd voor een handvol mensen warm onthaald . Iedereen hield er wel van. Songs met Portugese titels zijn we niet gewoon; “Primeira” opende de set opende en verder “Bandeira branca” , “Mudo e surdo” , “Clarao”, de single “Cume” en afsluiter “Pelo pulsa” toonden aan dat dit collectief heel wat talent in huis had en de moeite waard is hier ontdekt te worden .
Paus – Band die ons in optimale stemming bracht . U (?) en ik in Leffinge waren er nu al bij ; ook het Vaticaan kan uitermate tevreden zijn !
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Een vrijdagavond in Antwerpen en een stralende Lenny Kravitz inclusief lederen broek, een perfecte formule voor een ladies night. Een traag vullend Sportpaleis maakte zich klaar voor de avond, beginnend met Trombone Shorty, een funky jazzband uit New Orléans. Deze energieke band kon het publiek alvast goed opwarmen.
De passage van Lenny in Antwerpen was te danken aan zijn nieuwe cd ‘Strut’, die klaar was om op het grote publiek losgelaten te worden. Met deze cd slaat Lenny een nieuwe weg in: minder rock, meer disco. Hij werd dan ook vergezeld door drie bevallige uit de seventies ontsnapte achtergronddanseressen en matching discoverlichting. Nieuwe nummers en oude klassiekers werden evenwichtig verdeeld tijdens het concert, voor elk wat wils.
Menig fan werd op de wenken bediend door Kravitz. De opener “Dirty White Boots” zette de toon van de avond: sexy met een grote S. De stampende groove in dit nummer is live veel overtuigender dan op cd. De afwisseling die Kravitz maakt doorheen de set is er één duidelijk gericht om het nieuwe werk vooral in de spotlights te brengen. Een aantal nieuwe nummers kon ik wel smaken, zoals “Strut”, de titelsong van de cd, en “The Chamber”. De beat in deze twee songs lieten weinig heupen onberoerd, stilstaan was niet langer een optie. Het overig nieuw werk was eerder lauw, de seventiessfeer was met momenten haast lachwekkend.
Niet getreurd, want er waren genoeg oldies om de zaal volledig uit de bol te laten gaan. Het publiek ging wild na slechts enkele noten van zijn grootste hits. Toch moet er ook gezegd worden dat zelf de oldies niet altijd even veel slagkracht hadden. Lenny sloeg de bal een aantal keren mis, het oeverloos rekken van nummers zoals “American Woman”, “Sister” en zelfs “Let Love Rule” bleek geen geslaagde formule te zijn. Akkoord , het is wel eens fijn als er een ‘spontane’ jamsessie ontstaat tussen de artiesten. Minder fijn is het als dit de swung uit het concert haalt.
Ondanks een muzikaal minder interessant concert eindigde Kravitz sterk, waarna de meesten onder ons voldaan naar huis konden gaan. Was het je doel om een swingende Lenny te zien, zelf te swingen en vooral veel mee te zingen , dan was het alvast een geslaagde avond.
Setlist: Dirty White Boots - American Woman (Guess Who cover) - It Ain't Over 'Til It's Over - Strut - Dancin' Til Dawn - Sister - New York City - Always on the Run - I Belong to You - Let Love Rule - Fly Away - The Chamber - Are You Gonna Go My Way
Organisatie: Live Nation
Jock McDonald is al een dikke dertig jaar de bezieler en frontman van het licht legendarische newwave-punk-cultbandje The Bollock Brothers. Iedereen kent wellicht nummers als “The last supper”, “The bunker” en “Harley davidson of a bitch”. Destijds vielen ze vooral op door het album van de Sex Pistols volledig te coveren in een electro-versie. Zodus, dertig jaar en evenveel kilo’s later gaat de immer sympathieke nog steeds de hort op met zijn Brothers, zij het in wisselende bezettingen. Meest opvallende figuur daarbij is Pat, die ooit nog de vellen bediende bij het ter ziele gegane Nacht und Nebel.
The Bollock Brothers kwamen , zagen en overwonnen zoals gewoonlijk. Voor de verandering werd geopend met “Faith Healer”. Het viel meteen op dat het geluid zeer goed zat en dat de nieuwe bassist schreeuwde om aandacht en dacht dat hij bij pakweg The Stones speelde. “The Bunker” zette meteen het overigens briljante publiek in vuur en vlam en het publiek droeg el sympathico meteen zo goed als letterlijk op handen. De band stond, dankzij een retestrakke ietwat funky ritmesectie op scherp en op rood. Pat is bij deze onmisbaar geworden. Onze eigenste Luciente van Definitivos kwam een nummer meezingen in een of andere net niet juiste toonaard en zorgde voor het nodige kippenvel. Met “Harley Davidson” hoorde je haast Gainsbourg himself zingen.
Hoogtepunten werden afgewisseld door nummers die zouden moeten doorgaan voor voetbalhymnes.
Conclusie: een ware reünie van long time no see friends, en een heuse kater …
Organisatie: Harmonie, Oudenaarde
Het moet zo ergens tussen de zesde en zevende song geweest zijn. Op dat moment kondigde Sharon Van Etten een nog onbekend nummer aan dat binnenkort als B kantje van een nieuwe single zou verschijnen. Wat daarop volgde was een instant classic die uitmondde in een memorabele gitaareruptie. Een enthousiasteling vatte vervolgens de stemming in de zaal perfect samen door zich luidop af te vragen waarom dit nummer in hemelsnaam niet op haar nieuwe plaat was verschenen. Een licht blozende Sharon Van Etten nam gevleid akte van deze attentie, en het leek toen pas echt bij haar door te dringen in wat voor een muzikale weelde ze momenteel baadt.
Dankzij ‘Tramp’ en het al even uitstekende dit jaar verschenen ‘Are We There’ behoort deze Amerikaanse jongedame tot de lievelingen van de kwalitatieve muziekpers, Musiczine inclusief. Niet dat we daardoor, en gelukkig maar, een van zelfvertrouwen overlopende, geprefabriceerde ‘American act’ te zien kregen. Het refrein “We All Make Mistakes” zette al bij opener “All I Can” de mars richting in en ook in de rest van de set vielen weinig happy songs te noteren. Het is een torenhoog cliché dat desillusies en gebroken harten garant staan voor de beste artistieke voedingsbodem. Maar weinigen weten die zo overtuigend en authentiek aan te boren als tijdens “Afraid Of Nothing” of “I Know” die avond .
Net zoals Cat Power leefde Sharon Van Etten lang een onzeker, rondzwervend bestaan tot muzikale vrienden zoals Aaron Dessner van The National haar opnieuw naar het juiste pad leidden. Ook de Handelsbeurs was getuige van die voorzichtige metamorfose naar prille volwassenheid en stabiliteit. “Taking Chances” klonk zelfs verrassend hoopvol en ook “Our Love” had zo een dromerig Beach House sfeertje waardoor je dacht dat alles uiteindelijk wel goed komt.
… Tot “Your Love Is Killing Me”, dé pièce de résistance op het jongste album, op een zinderende manier de set afsloot. En vervolgens het refrein “You’re The Reason Why I Moved To The City” op het hart verscheurende bisnummer “Give Out” ons alsnog met de nodige vertwijfeling naar huis stuurde.
Organisatie: Democrazy, Gent
… Twee bands voor de prijs van één in een verkleinde Orangerie vanavond. Autumn Falls had twee New-Yorkse bands geprogrammeerd - PC Worship en Parquets Courts
PC Worship mocht er aan beginnen. Deze avant-garde band begon er aan met een sax-solo en klonk log en slepend. De gitaren waren in vreemde toonaarden gestemd, of misschien beter gezegd ontstemd. Het deed me nog het meest aan de Kim Gordon composities bij Sonic Youth denken, vooral toen de band een parlando afstak. Het tempo ging plots de hoogte in, maar de sound van PC Worship bleef iel, ondanks de drammende beat die de drumster in de nummers stak. “I’m so fucked everyday” werd er gezongen, op de A12 was er een monsterfile door een gekantelde vrachtwagen, en PC Worship klonk als een tientonner die krakend de vangrail inging.
Een halfuurtje later was het tijd voor die andere New Yorkezen, die heel wat bekender zijn in het indiewereldje. Parquet Courts was maar in halve bezetting, de twee gitaristen (die ook om beurten de zang voor de rekening namen) warende enige originele bandleden vanavond, twee leden van PC Worship vielen in op drums en bas. Parquet Courts schakelde direct een versnelling hoger dan PC Worship. Ze speelden een soort up tempo rammelrock, die mij heel erg aan The Feelies, The Violent Femmes en Jonathan Richman deed denken. Er zat ook een vleugje Velvet Underground in, maar dan overgoten met een punksausje. Slackerrock wordt dit ook genoemd, en het hangt inderdaad soms met ogen en oren aan elkaar, waarbij de drumster de enige was die het nummer overeind hield. De zang was niet echt memorabel, meestal meer een uitgespuwde parlando in plaats van melodieuze zanglijnen.
Beter dan die andere slacker die we in het voorjaar op Les Nuits zagen, Mac de Marco, dat wel. Met Pavement heeft het weinig gemeen, behalve dan dat het soms ook vals is, wat het charmant maakt, maar de uitgesponnen gitaarlijnen van die laatste band ontbreken volledig. Het publiek was akelig stil tussen de nummers, het was pas naar het einde toe dat het een beetje los kwam, bij “Dear Ramona” en bij afsluiter “Light up Gold”, waar vuisten in de lucht gingen.
Een bis kregen we niet, misschien dat de geleende ritmesectie maar een beperkt aantal nummers van Parquet Courts onder de knie had, in ieder geval na drie kwartier was het over en uit, en dat was toch een lichte ontgoocheling voor iedereen.
Organisatie: Botanique, Brussel (+ Autumn Falls)
PCPC
café de Zwerver
Leffinge
Parquet Courts en PC Worship, twee bands uit de indienoisescene, vinden elkaar met regelmaat , zijn momenteel samen op tournee en namen gretig de kans samen te spelen onder een uniek project PCPC.
We horen een lofi rammelende aanpak , een invloedssfeer van 60s/70s bands als V.U., Television ,The Doors , geïnjecteerd met eighties Wire , The Feelies, Sonic Youth en overgoten van een Pavement , Butthole Surfers en Pixies.
Parquet Courts klinkt ons het bekendst en ze refereren naar die pittig , stevig , gedreven 90s indie, spannend door een intrigerende repetitieve ritmiek , in een soort ongedwongen speelsheid en slordigheid van heerlijk genietbaar ,strak, catchy materiaal! Voorlopig hoogtepunt: hun set op Rock Werchter dit jaar!
Die van PC Worship, moeten we toegeven , kennen we niet echt , maar zij hebben alvast Thurston Moore en Butthole surfers in hun sound zo te horen. De toegevoegde sax is duidelijk een meerwaarde .
En kijk , samen op het podium hebben ze verschillende muzikale gezichten, zoals vanavond in ‘t café van de Zwerver, waar ze hun ding in een veertigtal minuten deden en deelden . We hoorden een rauwe rammelende, rommelende, speelse potpourri en jam van heel wat fantasietjes, waarbij de gitaren rijkelijk in feedbackgeraas overgingen en durfden te exploderen ; en de sax op z’n God (moet je echt eens opzoeken , die band btw) zweefde eroverheen.
Met zes waren ze op het kleine podium , waarbij de bas en de drums de repetitieve basis vormden voor het leuke, soms ontspoorde samenspel . Je kon zeker niet omheen de aanpak van een Thurston Moore , waarin wat 60s psychedelica zat verweven. We genoten van de gezamelijke tempowisselingen en verrassende wendingen. Geen wetmatigheden, dat was duidelijk.
Spijtig genoeg was er apart geen ruimte om een half uurtje hun eigen ding te doen; we konden ons dan nog beter inbeelden hoe beide bands vanuit hun eigen kijk, hun muzikale visie in PCPC deelden. Een gemiste kans!
Organisatie: Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge (+Autumn Falls)
De Kreun in Kortrijk liep aardig vol voor de passage van onze Admiraal aka Tom Van Laere, Admiral Freebee die goed scoort met de nieuwe plaat ‘The great scam’ en deze natuurlijk naast de festivalzomer in het najaar komt promoten.
Geen voorprogramma vanavond , waardoor het gezelschap er volledig kon tegenaan aan . Een uitgebreid ensemble weliswaar , want naast de traditionele opstelling was er nog een toetsenist en blazerssectie (sax , trompet) om het pop/rock’n’roll gehalte nog meer elan te geven . Onze Admiraal hoeft zelfs niet steeds in de spotlights te staan, hij liet ruimte voor z’n muzikanten en liet hen individueel schitteren.
Kenmerkend is en blijft die warme melancholie en levendigheid van z’n intens broeierige retrorootspop/folkamericana. Heel wat genres worden dus verweven in sterk materiaal.
Hij was in vorm, ging gretig te werk en liet dit mondeling ook horen met een reeks humoristische interventies. Hier was geen sprake van terughoudend - of ingenomenheid, wat we al dikwijls hebben kunnen zien . En hij wist het vanavond mooi solo uit te spelen in enkele sobere, gevoelig pakkende nummers .
De band was erg goed op elkaar ingespeeld , bewees een ferm gerespecteerde Belgische band te zijn , en zorgde anderhalf uur voor emotie en kleur door de toegevoegde blazers , wat richting dampende funk ging. Het publiek voelde zich nauw betrokken bij de set en onthaalde warm de favourits .
Na vijf platen is Admiral Freebee nog steeds de moeite. Een prima concert hoorden we van een aangenaam rockende band, met homogeen, evenwichtig gevarieerd, kleurrijk materiaal. Een must see dus!
Playlist : Litlle Village (Van Morrison cover), Always on the run, Last song about you, Land of lack, I don’t want to feel good today, Nothing else to do, Walking wounded, Get out of my life woman, Look at what love has done, Bad year of rock ‘n’ roll, oh darkness, Einstein Brain, Rags ‘n’ run, Home, Breaking away
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/admiral-freebee-19-11-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Marianne Faithfull - Heerlijk ondeugend besje met virtuoze band
Marianne Faithfull
PvsK
Brussel
2014-11-19
Lode Vanassche
Marianne Faithfull - Toen hét boegbeeld van de sixties het podium kwam op geschuifeld was het even schrikken. Ze vleide zich met wandelstok neer op een troonachtige stoel, met leesbrilletje in aanslag, als was het dat ze een of ander saai vak wou doceren. Bleek dat The Lady zware rugproblemen euh… achter de rug had en ze nog even moest revalideren, na de nodige dosissen morfine. Toen Madame Mars haar schuren keelgat open trok en de band inzette, kregen we een lel van jewelste.
Met een meer dan voortreffelijk overzicht van haar reeds vijftig jarige carrière kregen we een concert om nooit meer te vergeten. Ze speelde niet op veilig door gewoonweg een chronologisch best of aan te bieden maar doorspekte haar concert met ‘rareties’, anekdotes en een ongelofelijke no nonsense zelf relativerende humor. ‘ I’m not a young girl anymore, although I still act like one.’ Na “Witches” speelde ze, omringd door indrukwekkende muzikanten als Ed Harcourt en Rob Ellis, een naar de strot grijpende versie van “The Price Of Love” van Phil Everly. “Eat your heart out”, Roxy Music. Met de nodige vreugde kondigde aan dat Daniel Lanois in een vlaag van verliefdheid op Emilou Harris een song schreef: ‘I got the song, he’s got Emilou’. “As tears goes by” bezorgde ons het nodige kippenvel. Het besje probeerde ons dan te vervelen met een heuse passage uit junglebook om dan met het eigen “Mother Wolf” Nick Cave met Pink Floyd te laten kennismaken. ‘The junk part ot the show’ begon met een versie van Sister Morphine om U tegen te zeggen.
En zo werden pareltjes aaneengeregen. Het Koperen Keelgat kon uiteraard niet anders of “The Ballad Of Lucy Jordan” als dessert presenteren, gevolgd door alweer een zeldzaamheidje dat ze ooit in hogere sferen met Damien Albarn had opgenomen, toevallig “The Last Song”.
… Wijven met kloten, ze bestaan!
Organisatie: Live Nation
De carrière van Jonathan Vandenbroeck aka Milow begon simpelweg met een man, z’n stem en z’n gitaar . Intussen heeft de charismatische sing/songwriter al een pak platen uit en al heel wat fans .
Hij brengt aangenaam luistervoer van dromerige, sfeervolle gitaarpop, semi-akoestisch of elektrisch, onder z’n zalvende , warme stem . De trip naar de V.S. was inspiratievol . “We must be crazy” en “Against the tide” zijn opnieuw mooie singles die de rest van de cd wel bepalen . Hij balanceert tussen geluk – melancholie en duisternis in zijn reeks nummers. De strijkers vullen aan en zorgen voor een rijkelijke aanvulling .
Opnieuw een heel gemoedelijk plaatje dus!
Ed Sheeran is één van die (jonge) sing/songwriters die dit niveau naar omhoog krikken. De charismatische gast viel enkele jaren geleden al op met z’n debuut ‘+’, die een bestseller werd en een jong publiek aantrok! Als een jonge troubadour ontpopte hij zich, stem – akoestische gitaar – drumbeats en vooraf opgenomen gitaartunes en vocals die eroverheen zweven . Mee aan de respons en het succes ligt z’n présence en entertainment. Een band creëren tussen artiest en zijn publiek .
‘X’ (= Multiply) werd mee geproduceerd door Rick Rubin , en naast de akoestische aanpak , waar stem – gitaar voorop worden gesteld , worden de nummers omgeven van extra instrumentatie, komt er zelfs wat hiphop, soul , rap en lichte grooves ‘n’beats aan te pas . Op die manier hebben we dromerige, opbouwende rocksongs en ballads . Meerstemmige koortjes vullen aan.
Hij is een geboren verhalenverteller , brengt heel wat afwisseling en zingt soepel en herkenbaar . Naast de twaalf tracks met o.m. “Sing”, “I’m a mess” , “Thinking out loud” en “Don’t” zijn er nog een paar extra ‘sobere’ tracks toegevoegd.
Hij is groot geworden , die jonge Sheeran, die al instond voor Taylor Swift en de credits van de tweede Hobbit film .
We worden misschien niet zo van onze sokken geblazen met deze opvolger van ‘Blunderbuss’, maar we blijven leuk verwend hier van de muzikale duizendpoot Jack White, die opnieuw een ongrijpbaar , veelkleurige plaat uitheeft . Hij beheerst , beheert en begeert de rock’n’roll als geen één ander . Hij stoeit met de rock’n’roll , van trashy rock , stokoude blues, noise, tot country, soul , pop , indie en funk .
Hij brengt intens broeierig , doorleefd, ontroerend , emotievol, cabaretesk materiaal, dat dramatisch , opwindend, gek kan zijn. Een freestyle in een blauw concept want White houdt van kleuren van rood-wit-zwart ten tijde van White Stripes tot het huidig kleurenconcept.
Hij heeft opnieuw een sterke band achter zich , die moeiteloos varieert in de nummers en voldoende ruimte gecreëerd krijgt . White zingt , rapt en bijt van zich af .
Dit is onversneden rock’n’roll , de instrumental “High ball stepper” balt en vat het mooi samen . Kleppers noteren we als “Would you fight fom your love?”, “Alone in my home” en de titelsong . Moeiteloos stapt hij over van gitaar naar piano en ademt dit dan een saloonbar sfeertje (check verder maar “Just one drink” en “Entitlement”). “Want and able” sluit op heel intieme wijze een spannende , slepende , zinderende plaat af!
De rock’n’roll krijgt nog steeds een frisse kleur van dit muzikaal talent !
White Lung, een Canadese punkband met een bijna volledig vrouwelijke bezetting, stond in De Kreun geprogrammeerd in kader van het Autumn Falls festival. White Lung zijn al bezig sinds 2006 en komen er hun derde album ‘Deep Fantasy’ voorstellen. White Lung valt het best te vergelijken met een mix van Sleater-Kinney, The Men en een snufje Sex Pistols. Een echte punkband die dit ook live zo goed mogelijk probeert te bewijzen.
De avond werd geopend met Thee Oops, een Italiaanse Punkband met een stijl die het dichtst aanleunt bij Pulled Apart By Horses. Weinig mensen mobiliseerden zich van de bar naar de zaal om deze band aan het werk te zien. Wanneer de band verscheen viel meteen iets op, de zanger had iets mee van een kabouter. Toen hij echter begon te zingen was de kabouter-mythe meteen opgedoekt. Hij schreeuwde de longen uit zijn lijf met een drummer als razendsnelle metronoom. Uiteindelijk begon alles wat op elkaar te gelijken en toen ze “It’s Too Late” zongen was het al effectief te laat. De band ging rustig verder maar de aandacht van het publiek verzwakte alsook de muzikale vernieuwing. Teveel dezelfde intro’s, teveel hetzelfde tempo en teveel hetzelfde geschreeuw. Na een set van ongeveer 35 minuten te spelen verlieten ze het podium.
Daarna was het uitkijken naar White Lung, de band hield hoge verwachtingen bij het publiek want al even voor het begin van het concert stond de zaal vol. De charismatische zangeres ziet er uit als een lief meisje. Maar wanneer ze begint te zingen is het alsof ze bloed geroken heeft. Door hoge noten te halen met haar stem drukt ze haar eigen stempel op de muziek. Ze gedraagt zich als een tijgerin die klaar is om het publiek te bespringen. Noten worden perfect ondersteund door het enige mannelijke lid van de band, die deze noten met zijn gitaar behaalt. Niet bombastisch, gewoon zeer simpele riffs. Maar dit geeft de punkband net hun eigen karakter, het is een zware stem met scherpe uithalen.
White Lung brengt veel nummers uit hun recentste album met onder meer “Drown With The Monster” & “Face Down”. Wanneer het concert het halfuur nadert wordt het laatste nummer aangekondigd. Iedereen kijkt wat verbaasd wanneer dit ook effectief zo blijkt te zijn. Tevergeefs proberen enkele fans hen nog terug te roepen. Het concert eindigt na 25 minuten.
Het publiek druipt tevreden maar ook wel teleurgesteld af en stelt zich de vraag waarom dit concert zo vroeg moest eindigen. Had de band het niet naar hun zin? Is de tour al te lang bezig? Of wilden ze gewoon nogmaals bewijzen dat ze een echte punkband zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/thee-oops-18-11-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/white-lung-18-11-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Nederlands 
Français 
