De opener van de avond was MAZE. Een Vlaamse postpunkband. Jong gitaargeweld van eigen bodem die ons een krachtig setje heeft voorgeschoteld. Zij wisten ons ongetwijfeld al in de juiste mood te brengen voor de hoofdact van de avond.
In de MOD- club wist het Amerikaanse trio Bass Drum of Death ons volledig van onze sokken te blazen. Verscholen onder zijn lange haren vuurde zanger/gitarist John Barret enkele stevige gitaarriffs op ons af. Een mooie mengeling van uptempo catchy rock’n’roll en grunge werd door de boxen gejaagd. Zonder er al te veel woorden aan vuil te maken lieten zij ons een uur lang headbangen op hun stevige setlist.
Aan de juiste sfeer was er die avond alleszins geen tekort! De band die gevormd is in 2008 heeft ondertussen al 3 studio albums op hun naam staan, de debuutplaat ‘GB City’, het gelijknamige album ‘Bass Drum Of Death’, waarop onze persoonlijke favoriet “Crawling After You” terug te vinden is, en hun laatste nieuwe baby ‘Rip This’.
Laten we er nog maar even bij zeggen dat de band zijn naam zeker niet gestolen heeft en er voor kon zorgen dat we er maar niet genoeg van konden krijgen. Wij hopen alvast dat zij ook de Belgische Festivalzomer dit jaar even onveilig komen maken, dan zijn wij alvast terug van de partij.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Vooraf - De 69-jarige Bryan Ferry heeft het rocken nog niet verleerd. Omringd met een fantastische band (die uiteraard voor de helft uit prachtige vrouwen bestaat) palmde hij moeiteloos het Koninklijk Circus in. Een wervelende lichtshow maakt het spektakel af, niets is aan het toeval overgelaten. We vragen ons alleen of hoe lang de stem van de gentleman het nog zal houden. Anderhalf uur was meer dan genoeg voor de man met het sjaaltje om. Volgend maand nog eens in de AB. Wie al kaartjes heeft mag zich alvast verheugen op mooie ‘Best Of…’
Toen we eindelijk het balkon in het Koninklijk Circus betraden was Stef Kamil Carlens op zijn eentje zijn eigen ding aan het doen. Met gitaarklanken die hij uit ‘Wish You Were Here’ had geplukt of met een xylofoon en een klokkenspel breide hij een muziektapijt waar het publiek met wisselend enthousiasme op reageerde. Achter ons zaten jongelui te ginnegappen en beneden het balkon werd er (uit beleefdheid?) geapplaudisseerd. Waarom dan Stef als voorprogramma van Bryan? Hij sloot zijn set zelf af met de mededeling dat het voor hem een grote eer was om vóór zijn held op te treden. En dat was de meesten in de zaal ook in de headliner zagen.
Bryan Ferry - De oude rocker (NB. geboren enkele maanden na het einde van WO II) kwam strak in het pak het podium op. Hij voelt zich nog altijd kiplekker, bijgestaan door zijn fantastische band. Ze vlogen er meteen in met een medley van oud en minder oud werk: “Re-make/Re-model” van de eerste Roxy Music- schijf vloeide naadloos over in “Kiss and Tell” uit de late eighties. Een eerste herkenningsapplaus kwam er toen etherische klanken uitmondden in “Slave to love”. Voor het eerst maken we kennis met de sax en de hoge hakken van Jorja Chalmers. Ladykiller Ferry had slechtere keuzes kunnen maken om Andy McKay uit de oude Roxy te vervangen! Ze had het oude werk goed ingestudeerd: met “Ladytron” en “If There Is Something” stal ze opnieuw de show. De frontman liet zijn solisten graag schitteren en speelde langs de zijlijn mee op zijn Nord synthesizer.
De bij momenten nogal hese Ferry bracht een doorleefde versie van “Don’t Think Twice It’s All Right” (Dylan). We mochten aanschuiven bij het haardvuur met Ferry op mondharmonica. In “Stronger Through The Years” kwam de bassist op het voorplan met zijn heerlijke slap-techniek . De Deense gitarist Quist – aka Jacob Quistgaard – kan even legendarisch worden als Phil Manzanera! Met zijn gitaarsolo’s is hij één van de steunpilaren van deze band. Hij speelde ook mee op het nieuwste solo-album ‘Avonmore’ waaruit we “Loop de Li” hoorden. Een nummer dat zeker al op Radio1 te horen was.
Een schitterende instrumental is de slottrack van ‘Avalon’ (uit 1982) “Tara”. De tenorsax van de bevallige Jorja (geboren in hetzelfde jaar) galmde betoverend door het Circus. Veel te lang geleden dat we deze compositie van McKay nog hoorden! In een nieuw kostuum loodste de frontman ons naar de finale met zijn greatest hits: eerst “Take A Chance With Me” gevolgd door “More Than This”; opgedragen aan zijn grootvader die in Vlaamse velden sneuvelde in 1918. Met hese stem bracht Ferry een ingetogen versie. Een passend eresaluut aan de zoveelste gesneuvelde.
Daarna kwam “Avalon” met Bobbie Gordon die op het einde met die fantastische hoge noten de kristallen glazen kon doen springen. Via Casanova (what’s in a name nietwaar) denderden we met “Love Is The Drug” en een stomende “Let‘s Stick Together” naar het einde van een heuglijke avond. Jerry Hall hoefde het podium niet meer op te komen want de vrouw achter de cimbalen en troms had présence genoeg in huis: Cherisse Ofosu Osei zat headbangend de drums te bespelen. Zonder de show te willen stelen, trok ze toch onze aandacht. Een ritmische steunpilaar voor de band.
Met “Jealous Guy” (Lennon) en “Editions Of You” als finale toegift gingen de generatiegenoten van Ferry uit hun dak. Hij bedankte hen met een revérence als een musketier en dankbaar konden ze naar huis om er nog eens van te dromen. Ondergetekende herbeleefde lang vervlogen hoogdagen…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/stef-kamil-carlens-17-11-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bryan-ferry-17-11-2014/
Organisatie: Greenhouse Talent
Na zijn succesvol debuut kwam Aaron Jerome, de gemaskerde man achter SBTRKT, dit jaar met 'Wonder Where We Land'. Een plaat die evenveel of weinig, zo u wil, techno, house, ambient, R&B als hiphop klinkt. Net zoals bij zijn vorige worp, maken ook nu weer de gastzangers en -zangeressen talrijk hun opwachting. Ezra Koenig van Vampire Weekend versterkt de ritmes op de kersverse hit “New Dorp, New York” en ook oude bekenden Sampha en Jessie Ware –intussen ook solo succesvol- maken het mooie weer op verschillende nummers.
Wie Jerome gisteren in de Vooruit zou vergezellen was een groot raadsel. Dat de dj met Keniaanse roots van een beetje mysterie houdt behoeft weinig uitleg, maar graag scherpte hij dat de afgelopen dagen nog wat aan door uitgebreid te verkondigen dat er heel veel kon mislopen omdat alles live zou zijn. Groot was dan ook de teleurstelling toen bleek dat SBTRKT geen van die grote namen bij had. Maar het kwam doen met twee –weliswaar enthousiaste- drummers en een podium vol knopjes.
Beginnen deed SBTRKT met enkele nummers vanop de nieuwe plaat. Onmiddellijk viel op dat die een pak experimenteler is dan zijn titelloze debuut. Het publiek reageerde dan ook opvallend gemengd. “New York, New Dorp” passeerde al snel de revue en had veel potentieel om het feest op te hitsen. Maar deed dat niet. SBTRKT hield het op een brave en volledig afgelijnde versie.
Op “The Light” kwam Denai Moore –eveneens het voorprogramma- even meezingen, om daarna even snel weer te verdwijnen. Op oude kleppers zoals ‘Never Never' en ‘Pharoahs’ werd wél stevig gedanst, maar viel toch vooral de afwezigheid van Jessie Ware en Sampha –wel present in 2011- op.
Net toen we dachten toch een beetje teleurgesteld naar huis te gaan, zette SBTRKT ”Wildfire” in. Geen gepoetste versie, maar een uitgesponnen live versie waarop iedereen alles losliet. Wat daarna volgende bewijst wat SBTRKT in zijn mars heeft. Energiek het podium overvliegen en bezeten aan 35 knopjes tegelijk draaien, twee micro’s en drie drumstokken tegelijk gebruiken om bij elk nummer zijn sound heel subtiel te laten aanzwellen tot de ultieme climax.
En dat gold voor alles wat daarna kwam. Absoluut hoogtepunt was een 10 minuten durende versie van “Lotusflower”, origineel een nummer van Radiohead. Hen coveren doe je niet straffeloos. Maar zet er een beat onder, drijf het nummer tot etherische hoogtes en maak er dansbare melancholica van zoals SBTRKT gisteren deed, en niemand zal het je nog kwalijk nemen.
Met amper tijd om nog naar adem te happen, werden daarna nog langgerekte en broeierige topversies van “Hold On” (ft. Sampha) en “Right Thing To Do” (ft. Jessie Ware) door een uitbundige Vooruit gejaagd. Als iemand bovenstaande stemmen in het begin van het concert nog miste, was dat met de ogen toe inmiddels heel snel vergeven.
Organisatie: Democrazy, Gent
Jack White mag dan al een vergevorderd stadium van het rocksterrendom bereikt hebben, op een podium harkt hij nog altijd stevig door alsof hij in zijn eigen garage van jetje staat te geven. Wij zien er nog altijd het equivalent van Jon Spencer in, maar dan met wat meer gitaarvernuft (en een grotere bankrekening). Jack White is wel degelijk een gitaarheld, maar dan eentje die niet kiest voor allerlei technisch ingewikkelde solo’s, wel een held die met brio zijn gitaar laat gieren, janken, huilen en openrijten.
Wij herinneren ons nog klaar en duidelijk onze eerste kennismaking met dit talent, de legendarische doortocht van de jonge White Stripes in de AB Club in 2001. Jack White bleek nu 13 jaar later nog niets van die jeugdige gretigheid verloren te zijn. Integendeel, met zo een uitgebreid arsenaal aan prachtsongs en een stel gedreven muzikanten in de rug kon hij de teugels in Vorst nog veel rijkelijker loslaten.
De splijtende instrumental “High Ball Stepper” was de oerknal die de set opende, het was meteen duidelijk dat vuile rock’n’roll en ontvlambare blues vanavond de hoofdrol zouden opeisen. Daarnaast toch ook een behoorlijke scheut country, de ene keer sober en eerlijk (“Temporary Ground”), de andere keer geniaal ontspoord (“Wheep Themselves To Sleep” en een zeer fijne country versie van “Hotel Yorba”). Jack White groef ook gretig in zijn White Stripes catalogus met onder meer een schuimbekkend “Dead Leaves and The Dirty Ground” en met de gortige blues van “Cannon” en “I Fought Piranhas”.
White’s stem haalde geregeld het bereik van de jonge Robert Plant, in combinatie met dat heerlijke gitaargeweld waren de Led Zeppelin referenties dan ook niet uit de lucht gegrepen. White leek trouwens het soort gitarist die voortgaat op de ingevingen van het moment, een rocker die spontaniteit hoog in het vaandel draagt en zijn songs vaak als ruwe brokstukken aan elkaar lijmt met geïmproviseerde pattex (zo begrijpt u ook waarom wij in onze gedachten geregeld bij Jon Spencer aankomen). Hij maakte het op die manier zijn begeleidingsmuzikanten niet altijd even makkelijk, maar de ervaren rotten waren verdomd goed bij de les. Het klonk vanavond dan ook allemaal ongeremd, snedig en vooral rauw, en zo hebben wij de rock’n’roll nog altijd het liefst op onze boterham.
Dit avondje top rock’n’roll van de meest driftige soort kreeg een overrompelende bisronde met een bruisend “Icky Thump” (de zoveelst White Stripes klassieker), een denderend “Steady As She Goes” (het Raconteurs paradepaardje) en een alleraardigst duo uit de nieuwe plaat “Would You Fight For My Love” en “That Black Bat Licorice”. Natuurlijk mocht de uitbundige finale ”Seven Nation Army” niet ontbreken, het was dan ook uitermate fantastisch dat een rockgrootheid als Jack White zo een krachtige set kon afsluiten met iets wat inmiddels uitgegroeid is tot een internationale hymne. En het doet toch zoveel meer deugd om “Seven Nation Army” samen met the man himself in levende lijve te mogen meemaken dan ergens op een idiote voetbalmatch. By the way, hier een paar kilometer verder stonden diezelfde avond De Rode Duivels in een kil Koning Boudewijnstadion een zielloze vertoning te geven, wij wisten wel beter.
Jack White is een held…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://jackwhiteiii.com/live-photos/ (@ David James Swanson)
Organisatie: Live Nation
Voor wie houdt van de dancepop/elektronica /synthpop van het Britse Hot Chip komt aardig aan zijn trekken op wat New Build te bieden heeft . Hot Chip is nauw verbonden , gezien Felix Martin en vooral Al Doyle van de band er deel van uitmaken; deze laatste staat dan ook in voor 2 Bears.
Soms zijn ze zelfs met zes maar vanavond waren ze te zien als trio die nu net hun tweede plaat uithebben . ‘Pour it on’ volgt ‘Yesterday was lived & last’ op , een heerlijke portie electropop , die op dampende , zeemzoete, hypnotiserende en aanstekelijke wijze jaren 80 Eurotrance en house integreert.
Een goede 45 minuten werden in dit dancebad ondergedompeld . De aanwezigen in de pittoreske Witloof Bar , konden het zaterdagavond gevoel ideaal inzetten. Het materiaal werkte op de dansspieren , trancegerichte , bezwerende , opbouwende , groovende, pompende beats op z’n Underworld en de opzwepende percussie maakten songs als “Different kind” en “The sunlight” nog hitsender. Wat gas terugnemen kon geen kwaad op enkele sfeervolle , zalvende sounds . Het luchtig , ontspannende , dansbare gehalte bleef hier zelfs meer dan overeind; het publiek kon meteen de realiteit loslaten en zich laten gaan op het klankpalet . Iedereen genoot ervan en het trio werd dan ook sterk onthaald .
New Build - Interessante zijproject of is het meer dan dat …
En intussen konden we verder nagenieten van de man –girl bandje, de Ting Tings die in de Bota Rotonde nog wat bezig waren . Zij hebben al fors moeten inboeten in populariteit … Een opkomend talent en hitbandje rond 2010 , die van de Bota naar de AB gingen en nu bij de nieuwe plaat ‘Super critical ‘teruggeschroefd zijn tot de Rotonde .
Tonnen charisma straalt het duo Jules de Martino en de bevallige Katie White nog steeds uit; ze zijn aangevuld met een derde aan de knoppen en de keys . Een speels , frisse , sprankelende aanpak toch wel, waarbij we nog even konden nazinderen op de tunes van “That’s not my name” en de pompende electro funky beats van waarschijnlijk “Impacilla carpisiung” . Een leuk dansfeestje op het eind dus , na New Build …
Organisatie: Botanique , Brussel
Het Londense Klaxons is onmiskenbaar verbonden met de nu- rave, elektronische dansmuziek met rock, het Britse antwoord en een uitloper van de Amerikaanse punkfunkstyle. Er waren een goede zeven jaar terug een pak opkomende bandjes in het genre , nu schieten er maar een handvol meer over , waaronder ook Hot chip en Kasabian die sterk putten uit dit vaatje.
Eén plaat is zeerzeker in het geheugen gegrift , ‘Myths of the near future’ met de huppelende songs “Golden skans”, “Magick” en “Two receivers” . Ze zaten dan ook op het eind van de set en zorgen nog steeds voor dat ietsje meer . Eigenlijk moeten ze het hebben van single werk, want de temperatuur steeg en de aandacht verscherpte bij een “Echoes” en de huidige single “There is no other time” uit ‘Love frequency’, sterkhouders om het ander mainstreamwerk (zeker in het midden van de set) wat op te vangen .
Aan dynamiek ontbrak het zeker niet . Het kwartet , onschuldig wit gekleed , ging gretig te werk . De eerste songs “New reality”, “Atlantis to interzone”, “Gravity’s rainbow” en “Valley of the calm trees” klonken snedig ; hier gaven de samenzang en de wisselende zangpartijen zeggingskracht.
Een uitverkocht Bota onthaalde z’n band erg warm . Net als de andere concerten die vanavond in de Bota geprogrammeerd stonden , werkten de songs aanstekelijk dansbaar. In de bis werden eerst alle rockregisters opengetrokken en kwam zelfs een Iggy om de hoek kijken. De frisse, twinkelende grooves hadden we dan opnieuw met “Children of the sun” en het afsluitende “It’s not over yet”.
The Klaxons kunnen hun materiaal op plaat wat aan het herkauwen zijn , live zijn en blijven ze leuk en opwindend.
Organisatie: Botanique , Brussel
Het heeft eventjes geduurd voor de hype het Kanaal overgewaaid was, maar nu is Royal Blood ook heet aan deze kant van het zeitje. Met enkel een debuutalbum op het conto de grote zaal van de AB in recordtempo uitverkopen, faut-le-faire. Wij hadden ons voorgenomen om zo onbevooroordeeld mogelijk dit powerduo te evalueren, en aangezien we enkel de single “Figure it out” kenden, zou dit geen onoverkomelijke opdracht zijn. Rockduo’s maken meestal heel veel lawaai, dat is nooit het probleem, de vraag was of dit Zuid-Engelse duo ook de songs had om ons te overtuigen. Deze zomer zagen we Drenge op Pukkelpop, en dat was vooral veel lawaai, maar weinig memorabele songs.
Tijdens het voorprogramma, waarover hieronder meer, zagen we al dat er een beest van een drumstel links op het podium stond, het beloofde te gaan knallen. En dat werd al direct bewaarheid in de opener, “Hole”, een openingssalvo alsof Rage Against the Machine uit de doden was opgestaan. Bassist en zanger Mike Kerr weet met effectpedalen en verschillende basgitaren een ruige en energieke gitaarsound te imiteren, met veel stonerrock en bluesinvloeden. De man klinkt als Josh Homme die de helft van zijn band buitengesmeten heeft en voor de afwisseling eens wil bewijzen dat je ook op vier snaren de blues kan spelen, zoals in “Come on over”. “Cruel” kon best een smartlap van onze eigenste Ruben Block zijn, zodat de aanwezige West-Vlaming met de Triggerfinger T-shirt goedkeurend kon headbangen.
Dat deden de twee dulle teefjes die voor mij in de zaal stonden ook bij “Figure it out”, alsof ze door een zwerm Afrikaanse bijen aangestoken waren. Geen idee wat Tim Vanhamel tegenwoordig uitspookt, maar toen we onze ogen sloten bij “You want me”, leek het of hij over het podium kronkelde. Zo halfweg hadden we ons oordeel klaar, Royal Blood heeft niet alleen een vette, bluesy sound, maar ook een goeie reeks songs. Het publiek kende duidelijk nog niet alle nummers, want anders zou het dak er al vroeg afgegaan zijn, nu moesten we wachten tot bij de finale bij de opeenvolging “Ten ton skeleton”, een meezinger in QOTSA-traditie, “Loose change” , Jack White op zijn sexiest ,en de knaller “Out of the black”.
Aan de band zal het niet gelegen hebben, want drummer Ben Thatcher ging op zijn drumstel gaan staan terwijl zanger Mike Kerr met zijn bas het publiek indook. Geef het publiek nog een paar maand, en in maart zal het koken in de AB.
Waar Royal Blood heavy, maar ook heel toegankelijk was, was het voorprogramma heel andere koek. Bad Breeding was schreeuwlelijke pokkeherrie, echte punk in de stijl van Dead Kennedys. Heel toepasselijk brengen ze hun singles uit op ‘Hate Hate Hate records’, er zit inderdaad veel woede in deze Engelse band. De zanger zat het grootste deel van de set voorovergebogen zijn songs uit te spuwen. Punk die klinkt als bijtende soda, dat was het. De meelopende geluidsfragmenten op de achtergrond deden ons denken aan de guerrillapunk van Vandal X zaliger. In ware punktraditie was het na 25 minuten over en uit.
Royal Blood setlist: Hole / Come on over / Cruel / Figure it out / You want me / Better strangers / Little monster / Blood hands / Careless / Ten Tonne Skeleton / Loose change / Out of the black
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Festival les inrocks 2014 - Palma Violets – Parquet Courts - The Orwells
Palma Violets speelt de rest naar huis
Bij The Orwells kon je gerust stellen dat hun gitaarrock live een pak meer rammelde dan op hun frisse debuutplaat ‘Disgraceland’. Of dat nu ook de bedoeling was is iets anders. De band, en dus ook de songs, waren duidelijk onder invloed van drank en eventuele andere substanties, bij momenten werd er tamelijk richtingloos gemusiceerd. Soms ging het wel de goede richting uit en ontsproot er een gloed van acute energie uit The Orwells, maar over ’t algemeen werd er iets te veel geknoeid met de eigen songs waardoor wij deze overigens talentrijke band met spijt in het hart naar de herkansingen moesten verwijzen. Naar verluidt hadden ze de dag voordien een betere indruk gemaakt in de Brusselse Botanique, de off day was dus misschien te wijten aan een kater ten gevolge van een nachtje stappen in Brussel. Let wel, er zat duidelijk iets in, het kwam er alleen maar bij momenten een beetje gekunsteld uit.
Er zat behoorlijk wat leven in Parquet Courts, één van de interessantste bands die tegenwoordig in het indie-circuit floreren. Ze hadden meteen onze aandacht vast met de geweldige opener “Ducking & Dodging”. Parquet Courts bleek een bandje te zijn met diverse gezichten, op hun meest felle momenten betraden ze resoluut het pad van de snedige indie-punk met “Sunbathing Animal” (Velvet Underground on speed), “Master Of My Craft” en “Light Up Gold II”, elders neigden ze dan weer naar het nonchalante vernuft van Television en de ongedwongen romantiek van The Modern Lovers (“Dear Ramona”). Misschien haalden ze net iets te vaak de vaart uit hun set om van een echt memorabel concertje te spreken, maar dit was alleszins een frisse performance met een stel bruisende songs die in bed gelegen hebben met Pavement, Feelies, Sonic Youth.DIIV en Traams.
Le Grand Mix stond pas helemaal in vuur en vlam met de frontale Britrock van Palma Violets. Yep, wij spreken hier liever van Britrock want het etiket Britpop is voor zo een geweldige groep eerder een affront (ter info, ook The Libertines, een bandje waar die van Palma Violets toch wel sterk naar geluisterd en gekeken hebben, sorteren wij ook graag bij Britrock).
Hier stond een band die rockte, brieste en gedurig ontplofte. Sorry voor de zeer verdienstelijke Parquet Courts, maar Palma Violets speelde met de vingers in de neus en dynamiet in de anus de twee vorige bands moeiteloos naar huis. De immer vitale songs zorgden in de frontzone voor een hartig moshpit-feestje, bommetjes als “Rattlesnake Highway”, “Best Of Friends”, “I Found Love” deden het kot uit al zijn voegen barsten. Palma Violets had ook wat vers materiaal meegebracht, een stel uiterst kwieke nieuwe songs deden ons het beste hopen voor de volgende plaat. De band ging er stijlvol uit met het anthem “14”, ondertussen uitgegroeid tot een heuse klassieker, een krachtig slot van een zeer dynamisch concertje. Eentje om in te kaderen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/les-inrocks-2014/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing + Les Inrocks
Paolo Nutini heeft met ‘Caustic Love’, zijn laatste worp, een veelzijdige plaat gemaakt die veel verder reikt dan de lichtvoetige popsongs die velen van hem verwachten. Dat was gisteren ook te zien aan het publiek in Vorst Nationaal. Niet alleen vrouwen kwamen luisteren –en ook goed kijken- naar de 27-jarige Italiaan, ook de mannen waren stevig vertegenwoordigd.
Nutini trapte zijn set onmiddellijk af met de twee grootste hits op zijn recentste plaat. “Funk My Life Up (Scream)” toonde meteen wat Paolo en zijn 9-koppige band die avond voor ons in petto hadden. Perfecte popsongs overgoten met een flinke dosis soul en een vleugje bigband. De muziek –en de zwarte achtergrondzangeres- mochten ons dan onmiddellijk aan het wiegen brengen, het was Paolo’s rauwe, korrelige stem waar het publiek al na één kreet voor bezweek. Zwoel, perfect in evenwicht en groovy. Een gouden combinatie die onmiddellijk herhaald werd tijdens “Let me down Easy”.
Jammer genoeg koppelden Paolo en zijn band daarna een versnelling terug naar de iets makkere lovesongs en zakte de set een beetje ineen. Waar de suikerzoete lyrics anders vermomd zitten onder dat schorre stemgeluid, werden ze hier gevoelig zichtbaar. Bij het van alle overbodigheid gestripte “New Shoes” en “Looking For Something” steeg Nutini dan ook niet uit boven de gemiddelde popzanger.
De kentering kwam er toen de industriële koplampen plots verduisterd werden en kleine witte lichtjes een eenzame Paolo en zijn gitaar verlichtten. Toen “Better Man”, akoestisch en solo werd ingezet werd er collectief en hoorbaar naar adem gesnakt. “Diana”, een song die ook door Jeff Buckley gezongen had kunnen zijn, ging op hetzelfde elan verder.
Tijdens die ingetogen nummers viel hard op hoe Paolo niet de Italiaanse macho is die we op Rock Werchter over zijn zonnebril zagen loeren. Het is pas ruim over de helft van zijn set dat de schuchtere frontman –met onbegrijpelijke bindteksten- écht los kwam. Dat hij even het haar uit zijn ogen schudde, de onwennige heupbewegingen achter zich liet en de ziel uit zijn lijf brulde. Zonder echt moeite te moeten doen. Achtereenvolgens sneden en zalfden “Cherry Blossom”, “Pencil Full of Lead” de ziel van een uitzinnig Vorst. Als er nog een eenzame ziel in het publiek niet overtuigd was, dan ging die bij “Iron Sky” volledig overstag. Een perfect opgebouwde song die stap voor stap opbouwt naar de perfecte climax en -na een gesampeld stukje Charlie Chaplin uit ‘The Great Dictator’- volledig uiteenspat.
‘We’ll rise’, het gebrulde mantra tijdens dat nummer, geldt als de perfecte profetie. Dat hij na zo’n plaat en nog een paar van die optredens, naar de top klimt, daar bestaat geen twijfel over.
Organisatie: Live Nation
John Garcia verdiende zijn steenharde rockstrepen in de jaren 90 bij Kyuss. Hij kan gezien worden als één van de belangrijkste aanstekers van het desert- en stonerrock genre. Zijn laatste plaat met Vista Chino, de nieuwe naam voor Kyuss Lives! na een gerechtelijk geschil met oude vriend Josh Homme, dateert van vorig jaar en mag zeker gehoord worden. Nu doet Garcia het alleen en om zijn eerste soloplaat (zie review) op te nemen nodigde hij schoon volk uit. Robbie Krieger (The Doors) werd opgetrommeld en Danko Jones schreef een nummer. Het werd in de Trix nogmaals duidelijk dat een oude woestijnvos zijn stonerstreken niet verleerd is.
Om de boel vooraf op te leuken was Steak meegekomen. Het viertal uit Londen bracht enkele maanden geleden Slab City (zie review) uit, een zeer degelijk en veelbelovend debuut. Ook live werden er stevige lappen uitgedeeld. Onze zintuigen werden op scherp gezet met snedig snaarspel en een fris ogende frontman die veel meehad van Jon Snow uit ‘Game of Thrones’, maar we wijken af. Er werd simpelweg een ijzersterke set naar voor gebracht. Songs als “Coma”, “Liquid Gold” en “Roadhead” gingen er bij de liefhebbers van het genre in als gegrilde stonersteak. Spek voor onze bek en nu maar hopen dat er in de toekomst bevestiging komt.
Daarna was het tijd voor de man of the evening om het beste van zichzelf te geven. Garcia bewees wederom dat hij niets meer hoeft te bewijzen. Het optreden kwam strak op tijd als een zware dieselmotor op gang. De frontman van menig desertrockband zag er een beetje moe uit en had waarschijnlijk wat last van toursleur. Nieuwe nummers zoals “My Mind” en “Rolling Stoned” werden prima ten berde gebracht door de ervaren achterhoede die meegekomen was en gaandeweg raakte den John in form. “Pilot Of The Dune” uit zijn periode bij Slo Burn en het snelle “Saddleback” werden licht headbangend en met een brede smile op het gezicht door de fans in ontvangst genomen.
Garcia zong zich op den duur bijna te pletter en met een doorweekt hemd ging de vertoning gestaag naar zijn hoogtepunt.
Na een oorverdovend applaus kwam het viertal terug voor een ronkende bisronde die wel heel Belgisch getint was. Garcia riep met twinkelende oogjes zijn goeie vriend Bruno Fevery (Arsenal, Kyuss Lives, Vista Chino) op het podium en met een extra gitaar erbij was het feestje compleet. “Supa Scoopa And Mighty Scoop”, die al een prijs verdient als origineelste songtitel, en “The Green Machine”, die min of meer gezien kan worden als the international stoneranthem bij uitstek, grepen ons vastberaden naar de keel en de Trix Club werd vakkundig ingepakt.
Door al het moois dat we mochten aanhoren waren we zelfs vergeten dat we niet gegeten hadden voor avond en dat is een hele prestatie, geloof me. We reden gelukkig en voldaan huiswaarts want we hebben onze portie rock met heel veel goesting en graagte naar binnen gespeeld!
Organisatie: Trix Antwerpen ism Heartbreaktunes
Pennywise – Rise Against
Ancienne Belgique
Brussel
Geen wapenstilstand dinsdagavond in hartje Brussel maar een heerlijk salvo aan punkrocksongs van jonge en minder jonge helden uit het genre.
AB was helemaal uitverkocht voor het trio bands dat op 11 november ons land aandeed voor een heel gesmaakte doortocht.
Opener Emily’s Army moesten we helaas laten voor wat het was wegens het te laat aanzetten naar onze hoofdstad en het moeizaam vinden van een parkeerplaatsje eens ter plaatse. De jonge band uit California deed eerder deze zomer oa. De Lokerse Feesten aan en heeft recent een EP uit getiteld ‘Swim’. In AB werd de band aangekondigd onder de naam ‘Swimmers’. Een grappig bedoelde stunt om de aandacht te vestigen op de nieuwe EP? Of toch een definitieve naamsverandering? Time will tell!
Iets voor 20u00 was het al de beurt aan de legendarische punkrock band Pennywise, ontstaan in 1988 en al jaren een vaste waarde in het wereldje, genietend van heel wat aanzien en respect! Al liggen de beste jaren en songs van de band toch al een tijdje in het verleden en kon de terugkomst van origineel zanger Jim Lindberg en het uitbrengen van een nieuwe CD dit jaar ‘Yesterdays’ (met heropgeviste oude nummers) voorlopig niet echt een kentering brengen.
Het optreden was hiervan het beste bewijs : degelijk, zonder meer, maar tevens zonder het ‘heilige punkrock’ vuur van vroeger, zonder het scherpe kantje of het heerlijk rauwe en snelle spervuur van vroeger. Natuurlijk was er sfeer en fun en blijven nummers als “My own country”, “Same old story” en vooral “Society” en “Fuck authority” zeer genietbare meesterwerkjes. Om van het alom gekende en voorspelbare eindnummer van elke Pennywise set nog maar te zwijgen : “Bro Hymn” dat voor de verandering luid werd mee gescandeerd door de ganse zaal! Blijft enig mooi om zien en horen…
Tussendoor hadden de 4 heren van Pennywise ook al wat ouder werk geserveerd (oa. opener “Pennywise”) en een cover van Bad Religion (“Do what you want”) en niet van de Ramones!
Al bij al een vrij korte set, goed gebracht maar weinig verrassend en zeker niet hun beste optreden ooit in België en bijgevolg geen show die zal blijven hangen.
Het optreden van Rise Against (1999) daarentegen zal allicht toch iets langer blijven hangen! Ik had een vermoeden dat de band uit Chicago met de jaren gegroeid was en dat hun populariteit navenant was toegenomen, toch had ik dergelijke puike prestatie niet verwacht en nog minder de uitzinnige reactie van het voltallig publiek!
Zanger Tim McIlrath en zijn muzikanten hadden van bij de krachtige opener “Ready to Fall” het publiek meteen stevig vast en dat zou duren tot na de afsluiter “Savior”. De band speelde een heel energieke, zuivere en goed uitgebalanceerde set (knappe stage ook!) met nummers uit zowat alle CD’s die ze op hun conto hebben al lag de nadruk logischerwijs wel op hun 2 laatste schijfjes : ‘Endgame’ en ‘The Black Market’.
Het publiek reageerde al even energiek en enthousiast en brulde massaal alle teksten moeiteloos mee. De zanger leverde een puike prestatie en kon zijn typische stemgeluid/timbre zonder veel (zichtbare) inspanning live waarmaken. Tijdens het nummer “Give it all” ging hij even het publiek van dichtbij groeten, een paar nummers later werd de band getrakteerd op een reuze circle pit…om maar te zeggen dat het een boeiend en aanstekelijk concert was. De volledige (1ste) set duurde in totaal zo’n 15 nummers met als uitschieters “I don’t wanna be here anymore” en “Satellite”. Daarna nam de band een beetje gas terug en werd het publiek getrakteerd op 2 meer ingetogen nummers die (semi) aloestisch werden gebracht : het recente “People Live Here” en het breekbare “Swing Life Away”.
De bisronde bestond zoals verwacht uit de meezinger “Make it Stop”, een melodieus maar stevig nummer met een mooie boodschap (aanklacht tegen homofobie en pesten) en het eerder vermeldde “Savior”.
Heel geslaagde passage van een fantastische band, die ruim anderhalf uur de talrijke fans wist te overtuigen en zonder enige de AB tot 22u30 plat speelde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/swimmers-11-11-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pennywise-11-11-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rise-against-11-11-2014/
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
De in Berlijn wonende Amerikaan Tom Krewell verloochent die Duitse krautrock zeker niet in z’n mistige, dromerige , zweverige , sfeervolle songs . Ze zijn meer gelaagd en subtieler dan op de vorige ‘Total loss’ ; ze zijn omgeven van r&b , orkestratie, postdubstep en trippop geluidjes, gedragen door z’n karakteristieke, licht galmende falsetto stem , die - minder dan op die vorige -, op het voorplan treedt . Alles lijkt evenwichtig verdeeld tussen akoestische en elektronische arrangementen. Op die manier klinkt het geheel toegankelijker en minder weird. “What you wanted” , “Face again”, “Precious love” , “A power” en “Very best friend of” zijn het meest extravert en roepen tunes op van Jamie Woon, James Blake en The xx. “Repeat pleasure” is een aangenaam sfeervol poppy nummer en vormt samen met het licht bombastische “Words I don’t remember” het single aanbod. Rodaidh McDonald (The xx , Savages, Gil Scott-Heron) tekende voor de plaat en zorgde dus voor die muzikale balans in Krewells emotionele leefwereld …Fijn plaatje opnieuw!
Een kleine tien jaar terug was het NYse CYHSY rond Alec Ounsworth één van die hippe indiebandjes bij uitstek . Hun titelloos debuut werd de hemel ingeprezen . We werden meteen meegevoerd in die unieke sound van robuuste, broeierige en zalvende retro en freaky, dromerige, zwevende (sprookjesachtige) psychedelicatunes, bepaald door die kenmerkende, zeurderige zang, slordig , speels en ongedwongen . Songs als “Over & over again” en ”The skin of my yellow country teeth” waren in het geheugen gegrift!
De daaropvolgende ‘Some loud thunder’ en ‘Hysterical’ hebben nog die bezwerende twinkelende grooves , maar beklijven minder. Natuurlijk sprongen er telkens een paar nummers bovenuit als “Mama, won’t you keep them castles…” , “Satan said dance” “en Maniac”, “Hysterical” en “Into your alien arms” van de laatste.
Hoewel de muziek met de jaren lauwer werd onthaald , Ounsworth al heel wat bandcrisissen heeft overleefd, is de sound er niet minder om . De elektronica en synths zweven op sfeervol gepaste wijze over de nummers heen . Met songs als “Coming down” met Matt Berninger (The National btw) en “Beyond illusion” komt de band terug sterk weg door die bezwerende, fris rockende groove . Ook de dromerige “As always” , “Blameless” , “Little moments” en “Impossible request” zijn de moeite door hun evenwichtige stijl en opbouw . De paar mindere nemen we er bij!
Kortom , CYHSY blijft een te koesteren band en slaagt er nog steeds fijne pop af te leveren , alleen het jongere publiek is er minder warm voor …
Het NYse The Antlers rond zanger Peter Silberman en multi-instrumentalist Dirby Cicci staan al een paar platen garant voor dromerig , ingetogen songs in een sfeervol kader . Af en toe is er een niet voor de hand liggend geluid , met avontuurlijk , creatief, ingenieus verrassende wendingen , een nevelig decor door de elektronica soundscapes en zijn hoge uithalende , emotievolle, breekbare vocals .
Op de nieuwe plaat hebben we een reeks onthaastingssongs , soms mooi uitgesponnen , rustig voortkabbelend die een soort impressionisme ademen en door sublieme arrangementen zijn omgeven , vooral piano en trompet doen hier hun werk om de gevoeligheid wat aan te scherpen .
Met opener “Palace” worden we meteen in die sfeer ondergebracht en met “Doppelgänger”, “Director”, “Revisited” en “Surrender” hebben we enkele gemoedelijke hoogstandjes . Verfijnd album dus .
Nederlands 
Français 
