‘Boggamasta’ is het nieuwe project van David Bovée en Flat Earth Society. Geen jazz en ook geen wereldmuziek, maar een indringende cocktail van Think of One en Flat Earth Society in een vertimmerde versie.
Bovée was de eerste gitarist van Flat Earth Society, maar verliet na een viertal jaar de band om volledig voor zijn band Think of One te kunnen gaan. Voor hun veeltalige smeltkroesmuziek werkte Think Of One samen met keelzangeressen uit Groenland, Gnawa-muzikanten uit Marokko en Braziliaanse virtuozen. Peter Vermeersch is de componist en bandleader van Flat Earth Society, een 15 man sterke band die bekend staat om zijn losgeslagen sound. Vermeersch was oa. ook de producer van het eerste dEUS-album, schreef muziek voor danstheater, en was de stichter en bezieler van X-Legged Sally.
Wereldmuziek an sich was nooit Vermeersch’ ding, maar toen Theater aan Zee in 2013 beide heren uitnodigde om aan de slag te gaan met een ensemble Gambiaanse muzikanten, werd de experimenteerdrang wel heel groot. Ze trokken naar Gambia en leefden en werkten er tussen de lokale muzikanten gedurende een aantal weken. Uiteraard lag de focus op het project, maar het begon te kriebelen om samen nog eens iets te doen. De inspiratie kwam al snel. In Gambia zagen ze de ondertussen weggestemde leider van het land paraderen in de straten van Banjul. Bovée en Vermeersch gingen aan de slag met het idee van de ‘Boggamasta’ (verbastering van burgemeester), schreven samen nummers en bedachten rauwe en kritische teksten.
De bezetting en het instrumentarium werden aangepast: geen akoestische piano, geen vibrafoon, geen partituren. Pierre Vervloesem schakelde over op elektrische bas en zorgt samen met Teun Verbruggen op drums, Peter Vandenberghe op keyboard en Kristof Roseeuw op contrabas en viool voor een stomende en groovy ritmesectie. Dat gezelschap werd nog aangevuld met blazers, veel blazers.
Het resultaat is een soort Afrikaanse bigband-swing met veel ruimte voor experiment en soms zelfs een streepje gospel. Voor wie nog nooit gehoord heeft van Think Of One of Flat Earth Society, denk aan ‘Atomium Pluto‘ van de Ugly Papas, aan El Tatoo Del Tigre of het meest experimentele werk van dEUS en je zit al een beetje in de juiste richting.
De ritmes op dit album gaan alle kanten tegelijk op, maar vormen toch een zeker geheel. Uitbundige African inspired jazz, dat is het ongeveer. Jammer dat de teksten soms zo vervormd zijn dat je niet meer kan volgen.
De folkpunkers van Ferocious Dog zien zichzelf als een moderne Robin Hood en claimen het politieke geweten van Che Guevara en de strijdbaarheid van The Clash te hebben. Muzikaal zijn ze naar eigen zeggen beïnvloed door de Levellers, Stone Roses, The Dubliners, The Pogues, Bob Marley en The Specials. Maar dat hoor je niet allemaal terug op ‘The Red Album’, het derde album van deze Keltische folkpunkrockband.
De band uit Nottingham verwoordt zijn politieke en sociale ongenoegen in bevlogen muziek en songteksten. In de UK is Ferocious Dog na jarenlang hard werken een gevestigde naam in het clubcircuit en op festivals. Ook Nederland heeft de band reeds in de armen gesloten, maar in België heeft de band nog alles te bewijzen. Vorig jaar mochten ze in de Kreun in Kortrijk openen vóór de Levellers, maar veel verder dan dat en een optreden in Aarlen zijn ze nog niet geraakt.
Dat kan veranderen met ‘The Red Album’. Daarop brengt de Britse band een geëngageerde boodschap als antwoord op de veelgehoorde klacht van muziekliefhebbers en muziekcritici dat bands vandaag geen inhoud meer hebben. De band organiseert daarnaast bv. food drops samen met lokale voedselbanken in plaatsen waar ze optreden en is ook op andere maatschappelijke terreinen actief.
Muzikaal brengt Ferocious Dog snelle folkpunk met veel ruimte voor viool, fluit en zelfs een banjo. De teksten staan uiteraard centraal en de muziek ondersteunt die enkel maar. Twee keer graait de band in het vat van Britse volksliederen van de 19de eeuw. Eén keer voor anti-oorlogshymne “Johnny I Hardly Knew Ya” (ook reeds uitgebracht door de Dropkick Murphys) en een tweede keer voor “Black Leg Miner”, een lied dat oproept tot geweld tegen stakingsbrekers aan de steenkoolmijnen. Dat laatste lied mag dan wel historisch belang hebben, als je toedracht kent, blijf je toch achter met een wrang gevoel.
Voorts is het vooral eigen werk dat de klok slaat en daarin toont Ferocious Dog zich niet minder militant.
De beste songs staan op de eerste helft van het album: “Black Gold”, “American Dream” en “Spin”. Absolute uitschieters zijn het mooi opgebouwde “A Place I Want To Be” en “Class War”, dat folkpunk zowaar mengt met reggae. Om helemaal te overtuigen, mist ‘The Red Album’ nog wat ballen en vooral wat muzikale variatie.
Misschien kan Ferocious Dog ons live overtuigen van het tegendeel.
Non-Alignment Pact uit Nijmegen heeft na de release van hun uitstekende full album genaamd //// (uit 2016) nu een nieuwe single uit. Die heet “Modern Times” en is terug een mix van energieke post punk en darkwave. Het goede eraan is dat het nummer zowel met zijn voeten in het heden als in het verleden staat. De referenties zijn er aanwezig maar ze hebben wel degelijk een eigen vibe en geluid. Iets wat soms in dit genre wel eens ontbreekt. Liefhebbers van dit genre kunnen deze single dan ook met hun ogen toe aanschaffen. Ik kan er niets verkeerd over zeggen: een goede productie en een aantrekkelijke track. Meer dan vijf minuten lang maar het voelt aan als een drie minuten track. Als dit de voorbode van een nieuw album is dan zijn we zeker benieuwd naar wat zal komen.
Een samenwerking tussen Da Davo (The Neon Judgement) en Jean Marie Aerts (T.C.Matic), dat moet vonken geven. Dirk nodigde Jean-Marie uit op Fuerteventura en wat eerst als vakantie was bedoeld mondde uit in een opnamesessie met vier tracks als eindresultaat. Gelukkig zouden we zeggen want het resultaat mag er zijn.
Opener “Attack Dogs Achieve” is meteen een knaller. Het (funky)gitaartje van J-M Aerts draagt onmiskenbaar zijn stempel. Samen met de pulserende beats en de ruisende electro van Dirk Da Davo levert het een moderne en bezwerende track op. De elektronische bridge midden de song is onmiskenbaar het werk van Dirk Da Davo. Op “We’re Slipping and Sliding” begint de song met een heerlijke gitaar dat T.C. Matic doet herleven. De synths erbij levert een fijn sfeertje op. Deze track is vrij laidback en catchy. “Here’s Ruby” doet tijdens de intro ietsje aan The Neon Judgement denken. Dat heeft met de synths en de gitaarlijn te maken die net zo onheilspellend klinken als sommige Neon Judgement tracks. “New Normality” is een track die iets afwijkt van de rest van de EP. Maar niettemin blijft het interessante materie om te beluisteren. De intro doet ons denken aan het begin van een western. De invloed van de woestenij op Fuerteventura?
De samenwerking tussen deze twee grootheden van de Belgische muziekscene levert een aantal verslavende tracks op. Het zal niet alleen Neon Judgement fans bekoren maar het kan ook een ruim alternatief publiek aanspreken. Nu hopen dat het ook wat airplay op de radio krijgt. Ergens kunnen er zeker stukken van de songs dienst doen als soundtrack voor een programma of serie. Voor herhaling vatbaar dus.
Amenra is in 18 jaar tijd uitgegroeid tot een band van internationale allures. Dat komt door het afleveren van kwaliteit en door hun, vooral in hun beginjaren, unieke geluid. Intussen zijn er reeds meerdere bands die met een gelijkaardig geluid proberen mee te surfen op het succes van Amenra. We mogen dan nog niet vergeten te vermelden dat zanger Colin H. Eeckhout met zijn ander project CHVE eveneens het publiek weet aan te spreken.
Op hun zesde langspeler luieren ze niet op hun lauweren. Integendeel dit is een zeer sterk album waar subtiel toch op zoek gegaan wordt naar nieuwe horizonten. ‘Mass VI’ is donker maar bevat veel lagen en variatie. Op dit album schreeuwt Colin minder dan op voorgaande en ontwaren we hier en daar wat zang. Zang die je ook naar de keel weet te grijpen. Een eerste indicatie van de subtiele evoluties die Amenra hun muziek doormaakt op dit laatste album. Op “Plus de Près de Toi” is de invloed van hun akoestische optredens merkbaar. Doch dit resulteert niet in een mindere intensiteit van de track. Het lichtere en kalmere middenstuk zorgt net voor het contrast tegenover de rest van de track. Een tweede indicatie van hun ontwikkeling. “Children of The Eye” is een sterke opener. Een uitgesponnen intro, genadeloos geschreeuw maar ook cleane zang en synths. Ook zo voor “A Solitary Reign” dat bovendien heel fijne riffs bevat. Gedurende zes songs, waarvan er twee heel korte, weten ze onze aandacht vast te houden.
De productie is glashelder en perfect. Amenra bewijst hier met ‘Mass VI’ dat ze nog verre van uitgespeeld zijn. De lat wordt hoog gelegd. Wie houdt van deze muziekstijl kan dit album met zijn ogen dicht kopen.
Uncle Wellington staat te boek als een Gentse band, maar had net zo goed uit Kortrijk kunnen komen. Deze Uncles houden immers het midden tussen Balthazar en SX. Zangeres Frie Mechele heeft een knappe stem die inzake timbre wat doet denken aan die van Tamino of die van Anne-Sophie Ooghe van High Hi, maar dan gedrenkt in een diepe, warme melancholie. Hun debuut ‘The Faster I Waltz, The Better I Jive’ is een prachtig donker album dat deze band in de slipstream zet van Oscar and the Wolf.
Op de amper zeven nummers krijgt zangeres Frie flink wat muzikaal weerwerk van drummer Renaud Debruyne. Zonder te freestylen, legt hij grillige patronen als ijle raakpunten in het groepsgeluid, bovenop de klagerige elektronica en viool. Het tempo ligt laag en nodigt – ondanks de albumtitel –zelden uit tot een dansje.
Single “The Code” had het goed kunnen doen op Radio 1 of StuBru. Misschien kwam de release op het zonnigste moment van september net iets te vroeg, want nog meer herfst kan een nummer niet verdragen.
Dit album is donker, maar legt tegelijk een troostende mantel van vallende balderen over al je zorgen.
http://vi.be/unclewellington
Na hun debuut in 2014 krijgen we nu een vervolg op ‘Dageraad’. ‘Het Laatste Licht’ bevat één song van een goeie veertig minuten. Vooraleer u afhaakt of in slaap valt… De track is best genietbaar en afwisselend genoeg om te blijven boeien. Een etiket op hun muziek plakken is niet eenvoudig. Het is een mengeling van drone, ambient en postrock. Maar dan vergeet ik ongetwijfeld nog wat genres te vermelden.
‘Het Laatste Licht’ is dus één track maar je kan die in feite ook in stukken beluisteren. Zo ongeveer elke zeven minuten valt de track grotendeels stil om dan terug op te bouwen en subtiel andere elementen in de track te steken.
Daarnaast is de song in twee grote delen op te delen. De eerste helft is rustiger en met minder instrumentaria opgebouwd terwijl in de tweede helft traditionele instrumenten zoals drums etc ook boven gehaald worden. Het doel is natuurlijk dat je het als één song beluistert.
Wat valt op? Intensiteit, een geluidsmuur van drones, een mooie opbouw met de nodige variatie dat langzaam naar een climax toe werkt. In tegenstelling tot AmenRa, dat een beetje op een gelijkaardige manier te werk gaat, is hier zo goed als geen zang aanwezig. Maar we missen het niet echt.
In het tweede deel komen, enigszins naar de achtergrond gemixt, wat vocals in de vorm van geschreeuw voorbij. Het is een onderdeel in het toewerken naar de climax. Verwacht geen grote ontploffingen en uitbarstingen wanneer die climax eraan komt. Integendeel, op een eigen en subtiele wijze krijgen we de climax in de vorm van een soort van kalmerende ontlading.
We kunnen zeggen dat hier op een originele manier omgegaan wordt met vorm en inhoud.
Charnia heeft een heel fijne album/track afgeleverd. Dit is muziek dat misschien wel enkel geschikt is voor een select publiek maar als je er open voor staat ontdek je een rijke muzikale trip.
‘Fragments’ is de opvolger van hun debuutalbum ‘Veins’ uit 2016. ‘Veins’ was postpunk. Begin 2017 vervoegde Barrett Hiatt de band , wat op ‘Fragments’ resulteert in een sound dat iets meer synth en programming bevat. Ze klinken daardoor ook iets atmosferischer, eclectischer en origineler. Wat mij betreft een goede evolutie.
We kunnen zeggen dat de basis van de songs uit synthpop en EBM beats bestaan waar lagen synths en gitaar aan toegevoegd werden. Een ietwat onderkoelde zang zorgt er hiervoor dat de vocals wat als post punk en cold wave klinken. De zang en stemkleur ligt wat in het verlengde van bv Dave Gahan (Depeche Mode) of Glen Gregory (Heaven 17). Acht songs weten ons te betoveren met hun muziek. Die is vrij dansbaar en catchy.
Opener “Hold & Dissolve” begint als een EBM/synthpop track en is vrij dansbaar. De gitaar zorgt voor de melancholische accenten in de track. Op “The Longest Night” leunen ze misschien nog het dichtst bij hun vorig album alhoewel Hiatt zijn stempel hier ook onmiskenbaar aanwezig is. Tijdens “Memory Palace” komt de wave uit de jaren 80 aan het venster piepen. “Sudden Moves” is een eerder ingetogen en donkere song met een combinatie van synths en gitaar in het refrein dat mij wat aan Simple Minds doet denken. “A Pale Fire” is uptempo en dansbaar. “Reincarnate” gaat verder die weg op. “For You (Lois)” is een toptrack: fijne ritmesectie en synths, een weemoedige melodielijn en een emotionele zang. “Gone” sluit dit heerlijk album af met duidelijke EBM elementen in zijn DNA.
Bootblacks (uit Brooklyn, NY afkomstig) staat, na de toevoeging van Hiatt, muzikaal waar ze moeten staan heb ik zo het gevoel. Ze hebben een duidelijke stap voorwaarts gezet op ‘Fragments’. Dit is een uiterst genietbaar album met een originele mix van postpunk en synthpop.
Uit Portugal kregen we het debuutalbum van deze instrumentale band in ons handen. Begonnen in 2009 en voor het eerst opgetreden in 2011. In 2013 werd er een EP met twee songs opgenomen en nu vier jaar later is er hun debuut. Ze nemen dus hun tijd voor alles. Dat hoor je dan ook aan het resultaat. Het moet gezegd worden dat ‘Relics and Cycles’ goed klinkt en goede songs bevat.
Ze openen op “Downburst” vrij stevig maar het overgrote deel van hun songs zijn vrij rustig en eclectisch. Ik denk dan aan bv “Howling”, “Labirinto” en “Nostalgia” die allen traag opgebouwd worden, aan de hand van terugkerende patronen, bestaande uit gitaar, synths en/of piano. We vinden het ook terug bij de overige songs. Op “Nostalgia” breekt een overstuurde gitaar wel halfweg de song open. Alleen afsluiter “Poinsettia” klinkt zwaarder en gruiziger i, vergelijking met de rest van de tracks.
‘Relics and Cycles’ is een luisteralbum geworden met post-rock en metal dat vrij origineel opgebouwd wordt. Allemaal instrumentaal maar wel heel verhalend.
La Scaltra is een trio uit de Duitse regio Essen. Ze bestaan uit twee vrouwen ( Aeleth Kavern en Dae Widow) die beiden instaan voor de vocals (naast bass en synths) en een man (Jay Sharpe) die de gitaren ter harte neemt.
Ze brengen hier op hun debuut gothic en cold wave muziek. De teksten gaan over verloren liefdes, weemoed en troosteloosheid. Haal maar je zwarte puntschoenen uit en zet je haar alvast recht (zoals Robert Smith ook doet).
Er wordt sterk van start gegaan. Eerst krijgen we een korte intro waarin er wordt aangegeven dat er meer is op aarde dan hetgeen we kunnen waarnemen. Dit vloeit dan over in “Devils Playground”. De eerste echte song en het is meteen raak. Mooie opbouw en een onderkoelde sfeer dat naar cold wave neigt. Een sfeer dat over het gehele album hangt. We krijgen nog een aantal van deze pareltjes maar het songmateriaal is niet altijd even sterk. Ze werken graag met herhalingen in de teksten en dat heeft als positief gevolg dat sommige songs vrij snel blijven hangen. Soms werkt het ook contraproductief en ben je het sneller beu gehoord zoals op “A Remedy”. Sterke songs zijn dan “The Cat Lady” (mooie intro, gothic bass en melancholische gitaar), “Black Wedding” waarin ze een nieuw trouwthema voor gothic-liefhebbers neerzetten. Of “Holidays” dat over een onbeantwoorde liefde lijkt te gaan. “Gloria” bevat mooie vocals waarin hoog en ijle vocals door de dames en lage vocals door gastzanger Ashen (vocalist bij de black metal band Aschfahl) elkaar afwisselen.
‘Freakshow’ is een heel aardig debuut met nog wat kleine pijnpuntjes. Maar ze staan stevig in hun schoenen en laten ons genieten van hun onderkoelde vocals en soms monotone muziek. Monotoon (of minimal) maar wel boeiend genoeg om te blijven luisteren en her te beluisteren. De groei is er.
Daarnaast is alles mooi uitgewerkt: artwork, tekstboekje, imago…
Zoals alles dat van Solar Lodge komt mogen we wel zeggen. We zijn als liefhebber van donkere muziek dan ook blij met deze release.
Geregeld komt er uit de underground van de UK een straffe nieuwe band overgewaaid. Je moet er dikwijls goed naar gaan zoeken, want als het niet naar britpop, hip hop of R & B ruikt is het voor de Britse media niet interessant genoeg. Lower Slaughter is zo een band. Er werd vanuit hun thuisland weinig of geen poeha rond gemaakt, maar hun extreem smerige straight-forward rock brengt ons daarentegen serieus in beroering.
Als u er zich al iets wil bij voorstellen, het is Black Sabbath en Blue Cheer in een hardcore- en noise boot met een wilde punkbitch aan het roer. Dit is vuile punkrock met retro hardrock extracten. De gitaren zijn zwaar en smerig, de riffs scheuren dat het geen naam heeft, de songs hakken er genadeloos in en de agressieve strot van zangeres Sinead Young ontploft in uw gezicht. Met zo een geweldig vrouwmens achter de microfoon en een tempo dat al eens over de rooie durft te gaan, denken we algauw aan Perfect Pussy, White Lung of Cocaine Piss. De ronkende heavy gitaren gooien daar een forse scheut Melvins of Part Chimp bovenop. Kortom, Lower Slaughter is hot and dirty.
William Souffreau stond met zijn band Irish Coffee in 1972 mee aan de wieg van de eerste Europese generatie hardrock, in de slipstream van Deep Purple, Uriah Heep, Golden Earring en Status Quo. Met “Masterpiece” hadden ze zelfs een Europese hit die nog steeds nazindert op YouTube. Originele exemplaren van de albums en singles uit die periode zijn intussen collectors items. Daarna speelde Souffreau in andere bands en ging hij solo. Zo bekend als met Irish Coffee werd hij niet meer, maar hij bleef op tijd en stond muzikale pareltjes afleveren.
Voor iemand die de 70 voorbij is en reeds bijna 50 jaar op het podium staat, klinkt zijn nieuwe album ‘Tobacco Fields’ verrassend modern en fris. Souffreau is geen songschrijver pur sang, maar zijn liedjes zijn catchy en de teksten zijn ouderwets duidelijk en helder van verhaallijn. Hij brengt de nummers ook met zoveel naturel en flair dat je niet anders kan dan je laten meedrijven op de vibe. In die verhalen valt op dat de Belg wel heel vaak achterom kijkt. Naar zijn schooltijd, naar zijn dorp/stad van vroeger, naar zijn vrienden en familie, naar zijn eerste bandje, … Maar zonder zelfmedelijden, wroeging of weemoed en steeds met een knipoog of een glimlach. Het vuur laait nog steeds hoog op en het regent gensters.
Ook muzikaal klopt het plaatje van elke song. Souffreau laat zich op ‘Tobacco Fields’ per song begeleiden door andere ‘oudgedienden’ en dat zijn niet de minsten: Jan Hautekiet, Jean-Marie Aerts, Walter Broes, Steven Janssens en Kloot Per W. Ook de huidige bezetting van het als trio heropgerichte Irish Coffee doet even mee.
Elk nummer van ‘Tobacco Fields’ klopt als een bus. Als Souffreau op “Take Me Home” een beetje naar de southern rock neigt, mag Hautekiet een orgelriedel toevoegen die zo uit een album van Lynyrd Skynyrd lijkt te komen. Als hij op “Schooldays” dezelfde afslag neemt als Shakin’ Stevens is er de staande bas van Erik Le Clercq die warm en diep de maat aangeeft. De psychedelische gitaar van Jean-Marie Aerts op “Crazy Old Town” doet je meteen denken aan Crosstown Traffic van Jimi Hendrix. Op The Blues is het Jan Oelbrandt die zijn slidegitaar alles een donkere toets geeft. “Every Story” klinkt als de single die Triggerfinger nog moet schrijven en “Walking The Dog” had zo op een album van de Queens Of The Stone Age kunnen staan. “The Emperor” moet wel het carnavalsnummer met het hoogste gehalte aan rock’n’roll zijn.
Een album zonder missers. Ouderwets vakmanschap.
Marilyn Manson… ooit een hype en een grote naam. Helaas voor de man staat zijn naam de laatste jaren synoniem met oppervlakkige muziek, middelmatige tot slechte optredens en roddels over zijn privéleven. Het zou dan ook gemakkelijk zijn om hier de man af te branden. Maar iedereen verdient een kans. Ook Manson. Dus we proberen dit allemaal te vergeten en met open visier te luisteren naar zijn nieuwste album.
Wat valt op na een eerste beluistering? Manson heeft in jaren niet meer zo vitaal en geïnspireerd geklonken. Hij spuwt zijn one-liners in het rond en klinkt kwaad zoals hij al een tijdje niet meer heeft gedaan. Op “Je$u$ Cri$i$” zingt hij dat hij songs schrijft om op te vechten en te vrijen. Dat klinkt goed maar lijkt mij vooral wat hoog gegrepen. Ok, op het vlak van teksten klinkt hij dus minder relevant en schockeert hij niet. Maar het is wel zo dat Manson terug songs weet te maken die geloofwaardig en duister klinken zoals bv op “Say10”. “Kill4me” drijft op een mooie bluesy-rock-riff en samen met de synths lijkt het op een donkere Depeche Mode track. Op “Saturnalia” smijt hij elementen uit de Glamrock en donkere New Wave door elkaar om tot een aangename en breed uitgesmeerde track te komen. De ballad “Blood Honey” wordt van de middelmaat gered door de industrial klinkende synthsounds. De titeltrack is een vrij catchy poprock song geworden en “Threats of Romance” sluit het album in stijl af.
Het tiende album van Marilyn Manson zal bij de fans op gejuich onthaald worden. De industrial rock en metal op ‘Heaven Upside Down’ is erg levensvatbaar. Als neutrale luisteraar kunnen we zeggen dat Manson terug een degelijk album heeft gemaakt dat probeert aansluiting te maken met zijn beste werk. Nu live nog wat bijspijkeren en we kunnen van een bescheiden comeback spreken.
Er is momenteel een groot aanbod van post punk ( aanverwante genres) platen. Dit zowel van nog actieve oude bands alsook van nieuwe en jonge bands. En als het om releases zoals deze hier gaat dan is dat dik ok voor mij.
Deze vijfkoppige Duitse band (Berlijn en München) bestaat sedert 2014 en is vrij actief. Met ‘Antagonism’ zijn ze reeds toe aan hun derde album. Ik heb een groot enthousiasme wanneer het om Bleib Modern gaat. Waarom? Ze slagen erin om zich te onderscheiden van het gros van de post punk bands. Ze linken elementen uit de indie en alternatieve hoek aan de meer traditionele post punk waardoor we een fris geluid krijgen. De vocals klinken markant. Het gitaargeluid is meestal typisch post punk maar soms gaan ze ook andere richtingen opzoeken. Bijvoorbeeld in “Mirror” waar een acoustische gitaar de song komt openen en begeleiden. Hier krijgen we invloeden en een geluid dat richting The Triffids en de jonge David Bowie uitgaan. Machtige song. Net als “Sunless” trouwens. Maar er staan nog pareltjes tussen. “Anxiety” heeft een heerlijke wenende gitaar en zang waar radeloosheid uit weerklinkt. “Self-loathing” is vrij poppy en heeft een gitaar en baslijn dat wat aan de jonge Editors doet denken. “Blue Avowal” is, net als opener “Gray Dawn”, een wat aparte song tussen de rest. Hij begint met synths die een soort van ambient/drone sound laten weerklinken om dan langzaam de song op te bouwen. Op “Oath” durven ze experimenteren wat leidt tot een geslaagde instrumental.
Variatie en durven afwijken van de platgetreden paden zorgen ervoor dat deze release meer dan het ontdekken waard is.
Nederlands 
Français 
