Bettie Serveert was één van die revelerende indierockende bands begin jaren 90 onder de vaste drie-eenheid Van Dijk – Visser – Bunskoeke. Na een relatieve radiostilte sluiten ze opnieuw aan . Hun dromerige, meeslepende gitaarrock is op de return ‘Pharmay of love’ van 2010, levenslustiger dan ooit. En die energieke lijn zet zich verder op de opvolger . Een direct, broeierig rauw geluid en een dromerige tune zijn het houvast .
De eerste twee songs “Shake-her” en “Mayhem” beuken er graag in , daarna met “Dad dog” klinkt het wat subtieler en intenser. Het hitgevoelige poppy “Had2byou” volgt. En op die manier weet de plaat wel aangenaam te boeien . Sterk uit de verf komen verder het snedige “Tuf skin”, gekenmerkt van huppelende ritmes en het broeierige “Receiver” . Ook niet mis , de experimentje op “Monogamous”.
Stuwend , scherp en dromerig kenmerken het geluid van drie decennia Bettie Serveert. Tja, niet voor niks ademt hier een Dinosaur sfeertje.
Kijk, Bettie Serveert heeft een gevarieerde rockplaat uit ; het zijn indieveteranen die we maar al te graag koesteren!
Het Californische Local Natives kwam in 2010 in de belangstelling met de cd ‘Gorillaz manor’ en de single “Airplanes” , die al meteen een plaatsje innam in ons muzikaal geheugen; warme, dromerige, opbouwende indiepop/folk/americana, die een ‘joie de vivre’ ademt.
Op de opvolger ‘Hummingbird’ laat de band een gerijpte, volwassen indruk na; de songs zijn mooi uitgewerkt , klinken voller en gelaagd en hebben een aangenaam , donker randje . Beheerste gitaar/piano/keys/drums en zoete zangharmonieën bepalen het materiaal. Bitterzoet is dan ook de gepaste muzikale noemer.
De band is gegroeid, leunt nu het dichtst aan Patrick Watson qua gretigheid , is een fikse stap vooruit op geestesgenoten Fleet Foxes en Band Of Horses, en maakt het z’n fans minder gecompliceerd dan Grizzly Bear. We vergeten hierbij de invloed van het Canadese Arcade Fire niet, en zeer zeker dringt de ‘60’s traditie van Beach Boys, Simon & Garfunkel en Crosby, Stills & Nash door; tot slot horen we tussenin de ‘80’s funky loops van Talking Heads .
Local Natives onderscheidt zich door een broeierige opbouw en een intense spanning; songs die net niet ontploffen, en het halen op subtiliteit, finesse en stemmenpracht; boeiend songmateriaal dus, met de single “Heavy feet” voorop . Je komt verder op een reeks overtuigende songs als “You & i” , “Ceilings” , “Breakers” en “Bowery “. De andere meer dromerige, sfeervolle songs moeten écht niet onderdoen en halen het .
Live kan het materiaal een ferme boost krijgen door elektronica, bijkomende percussie en meerstemmige zang. Ze vallen op door hun enthousiasme en pittig gedreven aanpak.
Iets unieks toch , die wisselende stemmingen , de gevoelige en bedreven instrumentatie , de stekelige, dwarrelende, hobbelige , ophitsende ritmes en hun ontroerende vocale pracht!
Een apart electrobandje is Crystal Castles , uit Toronto Canada. Het duo Ethan Kath en Alice Glass (beetje Karen O Yeah Yeah Yeahs lookalike), klieft het muzieklandschap middendoor met hun genadeloze, tot murw geslagen, loeiharde electroclash, noise en hardcore. De synths worden aangevuld met strakke, trashy vervormde en overstuurde bleeps wat hen richting Atari Teenage Riot, Alec Empire, T. Raumschmiere en Otto Von Schirach brengt.
De tweede plaat was toegankelijker , en kreeg meer ademruimte door bezwerende, dromerige trance, punkfunk, ‘80’s wavepop en kitschpop, en met deze derde heeft het duo hun meest evenwichtige plaat in sfeer en kwaliteit af.
De onderhuidse spanning en de angstvocals , deels ingehouden, deels spooky , blijft de constante . Het is ons wel duidelijk dat we hier te maken hebben met een ‘soort borderline vervormde electrosynth goth liedjes’ . Sterkste songs zijn “Wrath of God” , “Transgender”, “Violent youth” en “Telepath” , én ademruimte krijgen we door een zalvende sfeervolle “Affection” en “Pale flesh”.
Even meegeven , ondanks de onverstaanbare, vervormde vocals zijn hun teksten politiek geëngageerd (onderdrukking van vrouwen, de onschuld van kinderen , …). Zo zie je maar , CC blijft een apart , uniek plaatsje innemen !
Een debuut die meer dan moeite waard is , meer zelf …een ontdekking ! én zelfs … een revelatie! is ‘World Music’ van het Zweedse Goat. Het gezelschap zou voortkomen uit een vroegere occulte voodoosekte . Wat deels terug te vinden is in de songteksten en de referenties met onze bizarre binnen- of buitenkant.
Ze brengen hier negen ongelofelijke sterke songs , aanstekelijke vlammende ‘70s retrostoner trips door de repetitieve, opbouwende , huppelende , hitsende ritmes, die dat ietsje meer hebben door de fuzzgitaren , de toevoeging van bongo’s en enthousiaste vrouwenstemmen. Het geheel klinkt psychedelisch, bezwerend , dansbaar , sensueel en erotiserend.
Lang geleden dat elk song op een plaat wist te boeien van een nieuw groepje ; hier mag je al onmiddellijk uitroeptekens plaatsen op “Goatman”; “Goathead”, “Golden dawn” en “Let it bleed” . Enkele instrumentals zorgen ervoor datje in het Goat sfeertje blijft .
Een psychedelische kosmische afrotrip, groovy, indrukwekkend en overrompelend. Kijk , dit is het oude Black Mountain op een afrobeat!
De naar Gent uitgeweken Joanna Isselé kwam eerst voor de dag met enkele haar gitaar, ukelele en stem en gaat nu in haar sing/songwriting van gitaargetokkel iets breder; een spaarzame begeleiding van elektronica , een drumbeatje , klokkenspel en backing vocals, waar nodig vullen aan . We horen op de EP vijf innemende songs die openstaan voor haar verbeelding van pinguins, professoren en westerndorpjes. Weinig samenhang qua thematiek misschien, maar bon soit , het is haar stem en de muziek die ons weet te ontroeren, met o.m. “Bird” en de single “Birdwatcher” .
Romantische , dromerige, emotievolle , gevoelige gitaarpop. De ‘Hidden’ EP staat er.
We houden wel van de liefdevolle pop van de Britse Ellie Goulding . De Londense debuteerde knap , twee jaar terug, met ‘Lights’ en met songs als “Starry eyes”, “Under the sheets”, “This love (will be your downfall)” en “Your biggest mistake”; ze had alvast enkele beloftevolle singles uit. Een kleurenpalet van dromerige synthpop , die een danspasje kunnen verdragen. De opvolger behoudt de hitgevoeligheid en lovestories en gaat van sfeervolle, trippende synthpop van “Don’t say a word” , “Anything could happen” , “Joy” en “Lights” , naar dromerige balladpop , waarbij het zelfs uitermate sober kan klinken – piano – stem - als op “I know you care” en “Dead in the water”. Een krachtige , deftige dansbeat kan ook worden toegevoegd , “I need your love” met Calvin Harris. De songs hebben een geëmotioneerd timbre en worden gedragen door haar indringende, lichthese vocals . Toegegeven overdonderend is de plaat nu wel niet , maar leuk , ontspannend en lichtgevoelig wel.
Bat For Lashes , de Briste band (uit Brighton) van de bevallige Natasha Khan (Britse van Pakistaanse afkomst); een donkere schone , brengt goede muziek brengt en heeft een sterke persoonlijkheid en uitstraling .
Ze kreeg de verdiende airplay met de vorige cd ‘Two suns’ en de single “Daniel” , die een muzikaal geheim prijsgaf van sombere, dreigende, etherische, theatrale gothic folkpop.
Op de nieuwe cd ‘The haunted man’ ademt de muziek meer ruimte. Stemmige , zorgvuldig opgebouwde , broeierige composities, die sfeervol , relaxt , meeslepend , dwingend zijn, en net niet ontploffen.
De hoes valt op, een schitterende hoesfoto trouwens, van Ryan McGinley, waarop we een naakte Khan zien , die een jonge knaap op de schouders torst.
Tekstueel is ze op zoek naar de essentie van zichzelf ; het klinkt warrig met een filosofische, psychologische ondertoon , maar de 33 jarige is op het podium een lieve, dynamische, jonge vrouw, een elfje, onschuldig, speels, vol levenslust en optimisme.
De repeterende ritmes , de diep dreunende basses en synthbeats, de doffe, apocalyptische drumroffels en de prikkelende elektronica, en haar belangvolle indringende vocals zijn de barometer en zorgen voor materiaal met een emotievol dramatische stijl en een betoverend karakter .
We horen voldoende varianten in het genre en houden van songs als “All your gold” , “Horses of the sun” , “Laura”, “Marilyn”, een uitgesponnen “Deep sea diver” en de titelsong .
Bat For Lashes valt te situeren in de etherische pop van Kate Bush, Godfrapp, Toni Halliday (Curve), Elisabeth Frazer (Cocteau Twins), Alison Shaw (The Cranes) , Lamb (Louise Rhodes) , Bel Canto en Sigur Ros . Bat For Lashes toont aan een blijvertje te zijn!
Binnen het rijtje van de aparte (abstracte) elektronica kunnen we niet omheen Flying Lotus aka FlyLo alias Steven Ellison, Usa. Hij is een elektronicabricoleur, in de voetsporen van Aphex Twin, Squarepusher, Venetian Snares en Mouse On Mars. We horen op mans platen een ingenieus avontuurlijk en broeierig brouwsel van underground elektronica, klassiek, hiphop en dance.
De nieuwe plaat lijkt een lange soundtrack te verwerken van elektronische tunes, minimal techno , soundscapes , trance , chillout en jazzy tunes . Enerzijds uitnodigend naar een sprookjesbestemming , anderzijds onheilspellende trips, zoals we dat toch wel een beetje gewoon zijn van de man. Een weird amalgaan van klanken , maar toch redelijk toegankelijk. FlyLo behandelt klanken en creëert talrijke sfeertjes, waarbij hij al of niet herkenbare vocals toevoegt . Hij klopte o.m. aan bij Erykah Badu , Thom Yorke en we horen ergens een achtergrond zang van Niki Randa en Laura Darlington .
Tot slot ‘Until the quiet comes’ brengt overwegend een beeldrijke, lieflijke klankkleur.
Caroline Smith is een indie sing/songwriter van Minnesota. Op dit moment heeft ze twee cd's uit nl. ‘Backyard Tent Set-2008’ en ‘Little Wind’ . Beide folkachtige albums liggen in het verlengde van mekaar en worden gekenmerkt door prachtige melodieën en harmonieën. Aan het album ‘Little Wind’ zijn enkele grungy gitaren toegevoegd. De muzikale begeleiding van Arlen Pfeiffer, Jesse Schuster en David Earl als de ‘The Good Night Sleeps’ komen de folky songs van Caroline Smith ten goede.
Beste nummers zijn "Green to grey" van het eerste album en "Tanktop" van het tweede album.
Zeker een ontdekking waard; en neem van de gelegenheid gebruik te luisteren naar haar speciale stem.
De derde plaat reeds van het hobbyclubje van Alan Sparhawk, frontman van Low. De man houdt er van om eens uit een gans ander vaatje te tappen, dat houdt hem kwik. Een beetje tegengif voor de depri sound van Low is immers altijd welkom. Te veel kommer en kwel is niet goed voor een mens.
Zo stampte Sparhawk enkele jaren geleden ook al The Black Eyed Snakes uit de grond, een in vettige motorolie gedrenkt hobbyclubje die bedreven was in het spelen van de meest gortige blues en een vunzige sound creëerde die mijlenver lag van de gekwelde slowcore van Low.
Ook nu blijft Alan Sparhawk ver buiten het vaarwater van Low. Met Retribution Gospel Choir begeeft hij zich in het woelige water waar ook Neil Young met Crazy Horse in vertoeft. De gitaren zijn de baas en ze scheuren, gieren en zweven dat het een lust is. Sparhawk en zijn kompanen laten zich gaan in twee lange brokken van boven de twintig minuten en het zijn er twee om in te kaderen. Vooral “Seven” is een parel, een ongeslepen diamant van 22 minuten, met als extra guest de al even wonderlijke als bescheiden Wilco gitarist Nels Cline die de song met zijn hemels klinkende en uitwaaierende solo’s naar eenzame hoogtes stuwt.
Straffe plaat, een zijstapje die ons beter ligt dan de soms te donkere onweerswolken van Low.
Binnenkort weten we trouwens wat Sparhawk onlangs ook met deze band heeft zitten uitvreten, want er zit een nieuwe Low plaat ‘The Invisible Way’ aan te komen, de release is voorzien in maart.
De kans dat hij met RGC op zwier gaat is dus klein. Jammer.
Kopenhagen wordt vaak genoemd als de groenste stad ter wereld, vegetariër zijn en je verplaatsen per (bak)fiets is er de norm. Kortom, nu ook weer niet echt het soort stad om een punkband te gaan vormen. Niets is minder waar: ‘You’re Nothing’, de nieuwste worp van Iceage, is een aanslag op de ziel en zal naar alle waarschijnlijkheid wel eens hoog op ons eindejaarslijstje kunnen belanden.
Iceage maakt geen typische protestsongs, niet verwonderlijk als je uit het groene Kopenhagen komt, en al helemaal geen nummers over chicks, dicks and LSD trips, zoals hedendaagse hardcore/punkbands à la FIDLAR en Cerebral Ballzy (geen slecht woord over hen, uiteraard) dat wel doen. Nee, zanger Elias Bender Rønnenfelt kiest ervoor zijn ziel bloot te leggen. Iets wat slechts weinig punkers in het verleden tot een goed einde wisten te brengen,in de meeste gevallen het werd algauw te cheesy en herkende je nauwelijks nog het verschil tussen hun teksten en die van pakweg Taylor Swift. Wanneer Rønnenfelt “Something denies coalition with you” schreeuwt in “Coalition” (nu al het nummer van het jaar) leven wij oprecht mee met de mans weltschmerz.
Muzikaal gezien is het een smeltkroes van hardcore, punk, en vooral veel postpunk. De hoogtepunten zijn: opener “Ecstasy”, het eerder vermelde “Coalition”, “Morals”, titeltrack “You’re Nothing” en het in het Deens gezongen “Rodfæstet”, dat zo goed klinkt dat we alleen maar kunnen hopen dat ze ooit beslissen een plaat in het Deens op te nemen. In afwachting daarvan draaien wij alvast deze grijs.
Akoestisch blijkt de laatste tijd nogal in te zijn... Waarschijnlijk zal dat niet de beweegreden zijn van de heren Kotipelto & Liimatainen om met een volledig akoestische plaat te komen gezien het duo al een heel tijdje dergelijke shows speelt. Voor wie de twee mannen niet kent: Timo Kotipelto is de frontman van de metalband Stratovarius en van Kotipelto, Jani Liimatainen speelde voorheen bij Sonata Arctica. Omdat nogal wat fans hun optredens met een smartphone registreerden, vonden ze het opportuun om zelf een plaat met de nodige geluidskwaliteit te maken.
Op ‘Blakoustic’ staan de meeste nummers die ze ook live brengen. Daaronder uiteraard de bekende Stratovarius-covers zoals “Black Diamond” en “Hunting High And Low” maar ook tracks zoals “Serenity” en “Sleep Well” uit de solo-albums van Kotipelto. Daarnaast vinden we covers van bekende tracks zoals Pete Townshends “Micky Blue Eyes” en Deep Purples “Perfect Strangers”. Er is ook ruimte voor een nieuwe compositie, nl de ballad “Where My Rainbow Ends”. We kunnen stellen dat de Finnen geslaagd zijn in hun opzet en een mooi klinkende plaat met prim gitaarpartijen en dito vocalen hebben geproduceerd. We plaatsen er wel de kanttekening bij dat ze duidelijk op safe speelden en dat ‘Blackoustic’ zelden spettert of spannend wordt...
Blik op oneindig, verstand op nul, gaspedaal volledig ingedrukt en vooruit met de geit. Dat is zowat de ingesteldheid bij de in your face punkrock van Fidlar. Het refrein van de openingssong spreekt boekdelen : ‘I drink cheap beer, so what, fuck you !’
FIDLAR staat trouwens voor “Fuck it, dog, life’s a risk”. U hoeft dus geen uitzonderlijk intellect te hebben om te kunnen volgen. Maar dat moest ook niet bij The Ramones, en hoe geniaal waren die niet ? Waarmee we al onmiddellijk een eerste referentie hebben, denk verder nog aan Circle Jerks, The Germs, Howler en vroege Replacements, en u weet zo een beetje hoe Fidlar klinkt.
Niet echt origineel, zegt u ? Ok, so be it, maar wel duizend keer efficiënter dan de banale prefab punk van groepjes als Blink 182 en Sum 41. Fidlar is stukken opwindender en vooral vuiler, zoals in de vettige garagerockers “Stoke and broke” en “Wait for the man” die ons doen denken aan The Nomads in hun smerigste dagen. “Max Can’t surf” en “Blackout Stout” halen op hun beurt de frisheid van pakweg The Vaccines naar boven en de rotvaart die Fidlar bereikt in kopstoten “White on White”, “Wake Bake Skate” en “5 to 9” nodigt uit tot wilde pogo feestjes en circle pits.
Het is simpele garagepunk, niet meer of niet minder, maar het werkt bijzonder aanstekelijk en dat is wat telt.
Voor zij die een heus punkfeestje willen bouwen en eens goed tegen elkaar willen aanbotsen, Fidlar komt naar de Antwerpse Trix op maandag 4 maart.
Jonge groepjes die zich laten bedwelmen door de psychedelica en de acid gekte van de sixties zijn weer alomtegenwoordig, denk aan Tame Impala, Thee Oh Sees, Foxygen, Allah-Las, Ariel Pink’s Haunted Graffiti, Jacco Gardner en ook deze Unknown Mortal Orchestra. De band begeeft zich op het open minded pas tussen The Mothers Of Invention, Syd Barrett, Love, The Byrds, The Beatles, Jimi Hendrix, 13 th Floor Elevators en Funkadelic.
Op hun tweede plaat staan sprankelende songs die lijken te zijn gemaakt in de meest geestesverruimende periode van de sixties. Veelzijdigheid, gekte en geschift vernuft liggen aan de grond van verfrissende groovy songs met heerlijke tempowisselingen en muzikale verassingen. Zappateske gitaartjes mengen zich met spacy Flaming Lips geluidjes en ondergedompelde T-Rex riffs. Dit is zonder meer een plaatje die het moet hebben van zijn zweverige sound, maar die ook pareltjes van songs herbergt. Zo kan het prachtige “Monki” doorgaan als iets van Sparklehorse, maar dan met een ietwat minder gekwelde geest aan het roer. Waarmee we willen zeggen, mocht de betreurde Mark Linkous het leven iets rooskleuriger hebben ingezien, dan had hij die song ook wel uit zijn mouw kunnen schudden.
Verder staat hier geen enkele stinker op, integendeel, de songs ademen allemaal een andere fleurige bloemengeur uit zonder daarom dat fletse flower power gevoel van de hippies op te roepen.
Nederlands 
Français 
